Τρία είναι τα εθνικά κλειδιά: ΑΟΖ,
12 μίλια και bypass της Τουρκίας!
ΥΠΟΤΙΤΛΟΣ
Η Ελλάδα όχι μόνο μπορεί να γίνει η Κεντρική Πλατεία του Πλανήτη μας αλλά και η
Πλατεία Ομονοίας του.
Γράφει ο Χρήστος Κηπουρός
ΚΕΙΜΕΝΟ
Δυο είναι οι γόρδιοι δεσμοί του Ελληνισμού. Το Τουρκικό και το Αθηναϊκό πρόβλημα. Γιαυτό δεν
θα υπάρχει ποτέ εθνικός αγώνας, αν δεν είναι αγώνας σε δύο μέτωπα.
Όπως δεν υπάρχει Κυπριακό, πρόβλημα Αιγαίου και Θράκης αλλά το Τουρκικό που τα προκαλεί
και ξύνεται στη γκλίτσα του Ελληνισμού, όταν δεν τον κατακρεουργεί, καθ όμοιον τρόπο δεν θα
υπήρχε Αγροτικό ούτε και Περιφερειακό πρόβλημα, αν δεν υπήρχε το Αθηναϊκό. Απλή
Σημειωτική συνδέει τους δυο αυτούς γόρδιους.
Απέναντι στο “ουδείς αναντικατάστατος” υπάρχει μια μεγάλη εξαίρεση. Είναι η ευφυής πολιτική.
Από το ιστορικό σχέδιο έως την Εθνική Άμυνα. Αυτή είναι το γνωστό κοκαλάκι της νυχτερίδας.
Υπάρχει το έξυπνο πολιτικό κλειδί αντιμετώπισης του Τουρκικού Προβλήματος: “Η παράκαμψη”.
Το bypass του καθηγητή Μπάρναρντ.
Πολύ πριν το κάνουν οι ευλογημένοι θαλάσσιοι δρόμοι του μεταξιού BRI και IMEC, στο Τουρκικό
εδαφικό σώμα, το έγραψα, από 20ετίας και πλέον. Επίσης το να γίνει η πεδινή γαλάζια Διώρυγα
μεταξύ Αλεξανδρούπολης και Μπουργκάς. Ξέρω ότι θα αργήσει. Αλλά ας αρχίσει να συζητιέται
σε διεθνή φόρα. Όπως επίσης ένα σχέδιο Γεωοικονομικό, κατά μήκος του Εύξεινου, για την
επίλυση του Ευρωπαϊκού ενεργειακού, επίσης γραπτό από τα χρόνια εκείνα, με τίτλο: “Αγωγοί,
παραγωγοί και προαγωγοί Φυσικού Αερίου στην Ευρασία”.
Μιλώ για την πρόβλεψη στο βιβλίο: “Αγώνας για τη Γεωοικονομική Δημοκρατία” του 2002: “Από
την Πρωτεύουσα που την έκαναν χώρα, στη Χώρα που θα τη κάνουμε πρωτεύουσα”. Κάτι που
απλά επιβεβαιώνεται.
Η τελική μου γνώμη είναι ότι δεν την κόφτει την Πολιτική Αθήνα. Από την μια άκρη ως την άλλη
του πολιτικού φάσματος. Δεν είναι η φοβία στην οποία χρεώνεται η αδράνεια. Η πρωτεύουσα
άλλωστε δεν έχει έρημα, να τα φυλάει ο φόβος. Η ίδια είναι έρημος και γιαυτό άγονη γραμμή. Το
πρόβλημα από το οποίο πάσχει είναι το Αθηναϊκό. Αυτό τα δημιουργεί όλα.
Κάνοντας σημειωτική στο απόφθεγμα του Κολοκοτρώνη: “Το σπίτι αυτό θα φάει το σπίτι
εκείνο”, μπορεί κανείς να πει ότι: “Το Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο θα φάει το Μαξίμου”. Το
πρόβλημα είναι το πως. Φυσικά και δεν μιλώ για μια Κυβέρνηση Πανεπιστημιακών,
Τεχνοκρατική. Άλλωστε η Πολιτική κατά το Δημόκριτο είναι η μεγίστη Τέχνη. Άλλο είναι η
Τεχνική, η Τεχνοκρατική και η Τεχνολογική περίπτωση. Ακόμη και η Ψηφιακή. Έτερον
εκάτερον.
Παρόλα αυτά, το Καποδιστριακό μπορεί να συμβάλει καθοριστικά. Όχι για γίνουν
Υπουργοί οι καθηγητές του αλλά να διακονήσουν την υπόθεση της ΑΟΖ και των 12 μιλίων.
Το μέλλον δηλαδή της θαλάσσιας Ελλάδας και του Ελληνισμού. Της κοινής ΑΟΖ με την
Κύπρο.
Δεν διδάσκω στους διδάσκοντες, όμως μια πρώτη αρχή με την αδελφοποίηση του
Καποδιστριακού με τη Σεβίλλη εξοικειώνει την Ακαδημαϊκή Αθήνα με τη Γεωγραφία της
Μνήμης και της Αλήθειας. Και την εμβάθυνση στη Γεωπολιτική.
Είναι κρίμα όλα τα μέλη τους να συνεχίζουν επί έτη πολλά να χρησιμοποιούν αυτήν την
φασίζουσα λέξη “Επέκταση” για τα 12 μίλια, αντί του καθορισμού, της θέσπισης, που
αναφέρεται η UNCLOS, και της ενσωμάτωσης στον εθνικό κορμό, εφόσον ως τα 12 μίλια
θεωρείται γη, έδαφος και πατρίδα, όπου και ασκείται πλήρης κυριαρχία.
Υπήρχε στην αρχαιότητα ο Στράβων, τον οποίο ο πατέρας της χαρτογραφίας Ortelius,
μνημόνευε συνεχώς γράφοντας: “όπως λέει ο Στράβων. Όπως υπήρξε ο Coronelli, αλλά
και σήμερα ο Vivero.
Και αντί η συνέχειά τους να συντελέσει στην ανάδειξη της Γεωγραφίας, απουσιάζει μια
φιγούρα ενός σημειωτικού επιστήμονα, όπως ο Ουμπέρτο Έκο. Έστω ενός Γεωγράφου,
απέναντι σε πλείστους όσους ψηφιακούς Αττίλες που γεμίζουν τις ψηφιακές πλατφόρμες
με ψευδείς χάρτες.
Απλά μαθηματικά είναι άλλωστε η Αιγαιομεσογειακή εξίσωση: Χωρίς ΑΟΖ και χωρίς 12
μίλια, δεν υπάρχει θαλάσσια Ελλάδα.
Η ασταμάτητα ρέουσα Αιγαιομεσογειακή καταστροφή της τελευταίας τριακονταετίας μπορεί
να ανακοπεί. Και επειδή τα Μαξίμου απέτυχαν, μπορεί να συνδράμει η Ακαδημαϊκή
Ελλάδα.
Πάντως ένας απολογισμός των ακαδημαϊκών εθνικών γραπτών που είτε κινούνται στη
σφαίρα της εθνικοφροσύνης είτε της κινδυνολογίας, αν και εκ διαμέτρου αντίθετες σχολές
σκέψης, μόνο στη σχολή αδράνειας συμβάλλουν. Στην Κυβερνήτιδα και στην Αθηναϊτιδα.
Όσο για τις βλαβερές συνέπειες της κινδυνολογίας, αντί για την εθνική αυτοπεποίθηση,
αυτό που πετυχαίνουν είναι η καλλιέργεια φόβου καθώς και συμπολιτευτικής σύμπλευσης,
όσο και διαιώνιση της Αθηναϊκής αδράνειας.
Από το απόφθεγμα του Σολωμού “Εθνικό το αληθές” και το “Δικαίωμα στη μνήμη” του
Μιχάλη, που τα δυο τους είναι δυο σταγόνες βροχής, μια και η μνήμη με την αλήθεια είναι
συνώνυμα, τόσο ετυμολογικά όσο και εννοιολογικά, αυτό που χρειάζεται σήμερα είναι η
Φιλομνήμη, όσο επίσης, η φράση: “Εύψυχο το Ευφυές”.
__________________
Διδυμότειχο Οκτώβριος 2026,