Θεοφάνης Μαλκίδης
Μνήμη Βάσου Ν. Φτωχόπουλλου (κατεχόμενη
Γιαλλούσα 1950- ημικατεχόμενη Λευκωσία 2026)
Ο συγγραφέας
«Το βιβλίο δεν γράφτηκε για να πω τον
πόνο μου -είναι πολύ μεγάλος- ούτε για να βγάλω τα σώψυχά μου. Το έγραψα για να
πω με τον τρόπο μου ένα μεγάλο ευχαριστώ στους συνθέτες, στιχουργούς και
τραγουδιστές του τόπου μας, που με έσωσαν και σώζουν εδώ και πάνω από μισό
αιώνα. Χωρίς αυτούς δεν ξέρω τι θα ήμουν τώρα κι εγώ, αλλά και όλοι οι
ταλαιπωρημένοι άνθρωποι που γνώρισα στις πολλές περιπλανήσεις μου».
Τα παραπάνω λόγια διαβάζει στο
οπισθόφυλλο ενός από τα τελευταία συγγραφικά τέκνα του Βάσου Φτωχόπουλλου, ένα
τέκνο παραπονιάρικο αλλά και πανέμορφο και γελαστό και κυρίως Ελληνικό. Το
διάβασα αρκετές φορές στο Καιμακλί, στην οδό Λήδρας, στην Πύλη Αμμοχώστου, στην
εντός και στην εκτός τειχών Λευκωσία, στο καλύτερο ελληνικό εστιατόριο του
κόσμου το δικό του «Αιγαίον» , στις εκδοτικές
του συνάξεις στο «Έρμα» και τη «Γιαλλούσα»- το ξαναδιάβασα, μέσα στο αεροπλάνο,
πάνω από την Κύπρο, το Καστελλόριζο και το Αιγαίο, αγναντεύοντας τη
Μικρά Ασία.....
Από εκεί που αρχίζει η ιστορία του Βάσου, κυριολεκτικά και
μεταφορικά, γόνος άλλωστε της Μικράς Ασίας, του Πόντου και της Κύπρου, ιστορία χαρμολύπης, αγάπης, έρωτα,
αισθημάτων, οικογένειας, τραγουδιών, θανάτου και ζωής, που όλα αρχίζουν από την
Ελλάδα και βεβαίως καταλήγουν στην Ελλάδα.