Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017

Αλέξανδρος Υψηλάντης: «Μάχου Υπέρ Πίστεως και Πατρίδος»



Θ. Μαλκίδης

Μέρος της εισήγησης στο Συνέδριο  «1000 ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΖΙ - ΚΥΡΙΟΤΕΡEΣ ΠΤΥΧΕΣ ΚΟΙΝΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΕΛΛΑΔΑΣ - ΡΩΣΙΑΣ». Μόσχα- Ρωσία. 
    

Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, αρχηγός της Ελληνικής Επανάστασης, γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1792 και ήταν γιος του Κωνσταντίνου Υψηλάντη, και της Ελισάβετ το γένος Βακαρέσκου, γόνος εύπορης και ισχυρής οικογένειας του Βυζαντίου με καταγωγή από τα Ύψαλα της Τραπεζούντας. 

Ο ιστορικός της Ελληνικής Επανάστασης και γραμματέας του Δημήτριου Υψηλάντη, αρχιστράτηγου και αδελφός του αρχηγού της Επανάστασης, Ιωάννης Φιλήμονας αποτελεί σημαντική πηγή για την διαδρομή της οικογένειας Υψηλάντη. Ο Φιλήμονας αναφέρει ότι η οικογένεια μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης κατέφυγε στην αυλή των Κομνηνών της Τραπεζούντας, μαζί με άλλες ισχυρές οικογένειες της αυτοκρατορίας (οικογένεια Μουρούζη, κλπ).


Το 1810 ο Αλέξανδρος Υψηλάντης κατατάχτηκε με το βαθμό του ανθυπίλαρχου στο σώμα των εφίππων σωματοφυλάκων του Τσάρου Αλέξανδρου Α΄της Ρωσίας. Διακρίθηκε στους πολέμους κατά του Ναπολέοντα όπου στη μάχη της Δρέσδης, (27 Αυγούστου 1813), έχασε το δεξί του χέρι. Το 1814-1815 συμμετείχε ως μέλος της ρωσικής αντιπροσωπείας στο Συνέδριο της Βιέννης με τον βαθμό του υποστράτηγου.

Οι δημιουργοί της Φιλικής Εταιρίας και οι πρώτοι μυημένοι θεωρούσαν τον Υψηλάντη ως σημαντική προσωπικότητα για την επιτυχία της μυστικής οργάνωσης, η οποία είχε στόχο την απελευθέρωση του υπόδουλου ελληνικού στοιχείου.
Με την ανάληψη της αρχηγίας της Φιλικής Εταιρείας ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, περνάει τον ποταμό Προύθο στις 22 Φεβρουαρίου 1821 και υψώνει τη σημαία της Επανάστασης, στο Ιάσιο της Μολδοβλαχίας, στις 24 Φεβρουαρίου εκδίδοντας την προκήρυξη της Επανάστασης με τον τίτλο «Μάχου υπέρ πίστεως και πατρίδος», μία προκήρυξη με μεγάλο ουσιαστικό και συμβολικό περιεχόμενο
.
Αποτέλεσμα εικόνας

Στις 17 Μαρτίου 1821 ο Υψηλάντης, έχοντας οργανώσει ένα γενικό σχέδιο για την Επανάσταση αποτελούμενο από 23 μέρη καθώς και σχέδιο καταστροφής του τουρκικού στόλου στην Κωνσταντινούπολη, υψώνει τη σημαία της Επανάστασης στο Βουκουρέστι αντιμετωπίζοντας το στρατό τριών πασάδων στο Γαλάτσι, το Δραγατσάνι, τη Σλατίνα, το Σκουλένι και το Σέκο.

Ο Ιερός Λόχος μετά τη μάχη του Δραγατσανίου στις 7 Ιουνίου 1821 και ο Υψηλάντης μαζί με υπολείμματα του στρατού, υποχώρησαν προς τα αυστριακά σύνορα, ενώ οι συμμαχητές του Υψηλάντη Γεωργάκης Ολύμπιος και Ιωάννης Φαρμάκης θα δώσουν την τελευταία μάχη στη Μονή Σέκου.

Ο Υψηλάντης παραδόθηκε στους Αυστριακούς, φυλακίστηκε για έξι χρόνια, απελευθερώθηκε στις 24 Νοεμβρίου 1827, και δύο μήνες μετά, στις 19 Ιανουαρίου 1828 πέθανε στη Βιέννη, τις στιγμές που ο φίλος επίσης προδομένος και τελικώς δολοφονημένος Ιωάννης Καποδίστριας, αναλάμβανε τις τύχες της Ελλάδας.

Ο Υψηλάντης, όπως γράφει ο ιστορικός της Επανάστασης Σπ. Τρικούπης, «είναι παράδειγμα πατριωτισμού, θυσίασε τη λαμπρή του θέση στον αυτοκράτορα, δαπάνησε το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας του, έγινε όμως υποχείριος ιδιοτελών, ραδιούργων, κακόβουλων και προδοτών, αναγκαζόμενος να αγωνίζεται για να σώσει τη ζωή του…. Η μνήμη του Υψηλάντη, θα μείνει αιώνια τιμημένη για όσα επιχείρησε με θάρρος και κινδύνους, για όσα έπαθε για χάρη της πατρίδας και για την τελική ευνοϊκή έκβαση του Αγώνα που τον άρχισε πρώτος».


Τον Αγώνα απελευθέρωσης θα τον κλείσει ο αδελφός του, ο Δημήτριος Υψηλάντης, ο πιο ανιδιοτελής άνθρωπος, σύμφωνα με τον Μακρυγιάννη στις 12 Σεπτεμβρίου 1829 στην Πέτρα της Βοιωτίας, ενώ για να τιμηθεί ο Υψηλάντης, το φιλελληνικό κίνημα των ΗΠΑ, έδωσε το 1826 το όνομά του σε μία πόλη στο Μίσιγκαν.....





Υ.Γ. Η υπενθύμιση της ημέρας  θανάτου του Αλέξανδρου Υψηλάντη σαν σήμερα το 1828, αποτελεί ελάχιστο μνημόσυνο στο πρόσωπό του, όπως και στο πρόσωπο του αδελφού του Δημήτριου καθώς και όλης οικογένειας Υψηλάντη. Μνημόσυνο φιλοπατρίας, πίστης στο Θεό, ανιδιοτέλειας, προσφοράς, αγωνιστικότητας, αλληλεγγύης, Ελληνικότητας, αξίες και αρχές, οι οποίες  σήμερα είτε έχουν ποινικοποιηθεί, είτε τείνουν να εξαφανισθούν........ 






Χραντ Ντινκ- Հրանդ Տինք -Hrant Dink:1.500.000 +1




Θ. Μαλκίδης 

Χραντ Ντινκ:Ένα ακόμη θύμα της Γενοκτονίας των Αρμενίων  

Με εμπνέει ως άνθρωπο ο συνεπής αγώνας του Αρμενικού λαού, της πνευματικής και πολιτικής ηγεσίας για την ιστορία του και για την αναγνώριση της Γενοκτονίας. Για αυτό και έχει αποτελέσματα, παρά τις δυσκολίες και τα εμπόδια. Τα οποία  είναι πολλά, αλλά επειδή έχει μαζί του  την αλήθεια και το δίκαιο, είναι νικηφόρος. 

Έχω δει πολλά δείγματα της προσπάθειας αυτής, για το πως δηλαδή  ο αγώνας αναγνώρισης μπορεί να είναι δυνατός πνευματικά και ηθικά. Να μπορεί  δηλαδή να παλέψει το σκοτάδι, τις δολοφονίες, το ψέμα, την προπαγάνδα. 

Ωστόσο, δύο γεγονότα, είναι αυτά που ξεχωρίζω τον τελευταίο χρονικό διάστημα, που δείχνουν ότι ο Αρμενικός λαός, έχει μεγάλη αίσθηση της ιστορικής του πορείας και διαθέτει, κυρίως,  αυτοσεβασμό.
Η αγιοποίηση των 1.500.000 θυμάτων της Γενοκτονίας ήταν το πρώτο.   Βρέθηκα, στην τελετή αυτή στο Ερεβάν τον Απρίλιο του 2015 και πρέπει να γράψω ότι  ήταν από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές της ζωής μου. 



Το δεύτερο ήταν η δολοφονία του Χράντ Ντίνκ, του Αρμένιου αγωνιστή δημοσιογράφου της εφημερίδας Agos της Κωνσταντινούπολης.  Τώρα οι Αρμένιοι έχουν 1.500.000 θύματα συν ένα. Τον Χράντ.  Ο Τουρκικός Φασισμός νόμιζε ότι με τη δολοφονία του τον Ιανουάριο του 2007, θα τελείωναν με  τον αγώνα Δικαιοσύνης. Πέτυχε βεβαίως ακριβώς το αντίθετο. Το μαρτυρούν οι διαδηλώσεις στην Τουρκία την ημέρα της δολοφονίας του και  την ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας,το μαρτυρούν οι αναγνωρίσεις της Γενοκτονίας, το δείχνουν οι νέοι αγωνιστές, όπως ο Γκάρο Παϊλάν, που μιλά στη Τουρκική βουλή για τη Γενοκτονία!



Ο  Μάρτιν Λούθερ Κινγκ  έλεγε πως όταν ένας άνθρωπος δολοφονείται κατά τη διάρκεια ενός αγώνα για την απελευθέρωση ενός έθνους, τότε συμβάλλει στην Ανάσταση του έθνους του.  
Και είναι βέβαιο ότι ο Χράντ Ντίνκ έχει συμβάλλει στο ποθούμενο.  Στη δικαίωση δηλαδή, την απελευθέρωση  και την Ανάσταση του Αρμενικού έθνους. 

1















Հրանդ Տինք։ 1.500.000+1  

Theofanis Malkidis Hrant Dink: 1.500.000 +1

Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

ΚΟΙΝΩΝΕΙΝ: Περιοδική, Ηλεκτρονική Έκδοση και Πρόταση Ελληνισμού





Ηλεκτρονική Εφημερίδα «Κοινωνείν» (Τεύχος 1)

(Νέα ηλεκτρονική εφημερίδα / κυκλοφορεί δωρεάν)

 Να ‘μαστε λοιπόν. Συντροφιά με την ΄΄Κοινωνείν΄΄.

Ίσως βέβαια αναρωτηθείς. Άλλη μια εφημερίδα! Γιατί;

Γιατί απλά κουραστήκαμε να είμαστε παρατηρητές μόνο όλων αυτών που γίνονται γύρω μας, κουραστήκαμε να σκεφτόμαστε χωρίς να εκφραζόμαστε. Κι έτσι το πήραμε απόφαση. Και είπαμε να ενωθούμε με όσους αναζητούν ποιότητα, που πιστεύουν και ελπίζουν, που ξέρουν ν’ αγαπούν και να χαίρονται. Να χαίρονται τον κόσμο, που αν και μικρός είναι μέγας!

Στην  ΄΄Κοινωνείν΄΄ δε θέλουμε να κατσουφιάζουμε, να κατακρίνουμε, να μεμψιμοιρούμε, να εντυπωσιάζουμε παρουσιάζοντας ΄΄φουσκωμένα΄΄ τα γεγονότα ή τις ειδήσεις, αλλά θέλουμε να ελπίζουμε, να εμπνέουμε, να συγκινούμε, να ενημερώνουμε, να αναπαύουμε, να οριοθετούμε, να παρεμβαίνουμε…...

Με πολύ κέφι, φιλοπονία, διάθεση, επιμονή και υπομονή προβαίνουμε σε αυτή την ηλεκτρονική εκδοτική προσπάθεια, η οποία ευελπιστούμε να συμβάλει ώστε να ελευθερωθούν οι πιο ελπιδοφόρες και δημιουργικές δυνάμεις της ελληνικής κοινωνίας.

Μαζί σας επιθυμούμε να χτίσουμε μια κοινωνία με βάση υγιή πρότυπα ανθρώπων, την κοινωνία του ‘’εμείς’’ του Μακρυγιάννη και όχι τη βιούμενη του ‘’εγώ’’.

Θα είμαστε κοντά σας, γι’ αυτό σας θέλουμε κοντά μας.

Ολόκληρο το πρώτο τεύχος του ΚΟΙΝΩΝΕΙΝ στο οποίοι γράφουν οι  Μεταλληνός Δημήτρης, Μαντουβάλου Μαρία, Σαρσάκης Ιωάννης, Παπαδόπουλος Νικόλαος, Τασούδης Γιώργος, Παπακώστας Αναστάσιος, Παπαδόπουλος Θεόφιλος Μαλκίδης Θεοφάνης, κ.ά, μπορείτε να το διαβάσετε στη συνέχεια 

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

Η απούσα Θράκη




Θ.Μαλκίδης

Η απούσα Θράκη από τα σχολικά βιβλία.

Εδώ και πολλά χρόνια, τουλάχιστον εμείς έχουμε μνήμη από τα πρώτα χρόνια μετά την μεταπολίτευση, ξέρουμε πως έχουν ειπωθεί πολλά ψέματα για τη Θράκη. Ψέματα που ο Νίκος Γκάτσος τα απέδωσε πολύ εύστοχα σε στίχους που τραγουδήθηκαν από τη γενιά μας.

Ψέματα που ονομάστηκαν ανάπτυξη, εξέλιξη, αποκέντρωση, περιφερειακή ανάπτυξη, έξοδο από την απομόνωση, πολιτική και ενδιαφέρον για τη Θράκη.Αυτά τα «ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα», φαίνονται και από τη θέση που έχει η Θράκη και η ιστορία της  στα σχολικά βιβλία. Προκλητικά απούσα, όπως άλλωστε και αυτή του Πόντου, της Ιωνίας, της Καππαδοκίας. 

Ενδεικτικά και μόνο - η αναφορά μας για την απούσα Θράκη από τα σχολικά βιβλία θα συνεχιστεί- καταγράφουμε το βιβλίο της ιστορίας της Στ ΄δημοτικού.

Στην ιστορία του Νεότερου και Σύγχρονου κόσμου, όπως επιγράφεται το βιβλίο, αναλύονται μία σειρά από θέματα, τα οποία μαθητές και μαθήτριες θα πρέπει να κρατήσουν ως σημαντική γνώση για τον πλανήτη και τον Ελληνισμό.

Στις 238 σελίδες του βιβλίου υπάρχουν τέσσερις αναφορές για τη Θράκη, που περιορίζονται σε έξι σειρές και μερικές λέξεις (!!!).

Συγκεκριμένα, στη σελίδα 166 υπάρχουν έξι προτάσεις για τη Θράκη ως ακμαίο κέντρο του Ελληνισμού, στη σελίδα 187 γράφονται οι λέξεις «οι Βούλγαροι κράτησαν τη Δυτική Θράκη», στη σελίδα 191 υπάρχει η αναφορά «η Ελλάδα κέρδισε τη Δυτική και την Ανατολική Θράκη» και στη σελίδα 200 αναφέρονται οι λέξεις «Η Ελλάδα αποσύρθηκε από την Ανατολική Θράκη….και δέχτηκε πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη, που εγκαταστάθηκαν στη Δυτική Θράκη».

Καμία αναφορά για το ρόλο της Θράκης στην Επανάσταση, στο Μακεδονικό αγώνα, για τη Γενοκτονία που υπέστησαν οι Έλληνες στη Θράκη, ούτε βεβαίως για αγώνες και θυσίες και για πως «κερδήθηκε» η Ανατολική και Δυτική Θράκη (υπονοείται ότι μπορεί να και έγινε στο Λόττο, στο Λαχείο, σε κλήρωση στο Ίντερνετ για να μην υπάρξουν προκλήσεις.....).

Το σχέδιο ανάπτυξης της Θράκης περνά πέραν των  υποδομών και από την αυτογνωσία, τη Θρακική γνώση.

Εκεί θεωρούμε ότι, μεταξύ των άλλων, θα κριθεί κατά πόσο αυτή η περιοχή που μέσα σε 40 χρόνια έχει απωλέσει το μισό πληθυσμό της θα επιβιώσει.

Γιατί υποδομές χωρίς ανθρώπους, υλική ανάπτυξη χωρίς υποκείμενα γνώστες της ιστορίας, Θράκη χωρίς Έλληνες με γνώση της Θράκης δεν έχει μέλλον.

Υ.Γ. Εδώ και χρόνια εντός και εκτός Ελλάδας αναδεικνύω τα παραπάνω ζητήματα, συν την απροκάλυπτη ρατσιστική, εθνικιστική και φασιστική παρέμβαση της Τουρκίας, δια του προξενείου της,  στη Θράκη. Το κόστος είναι αυτονόητο. Μία συνιστώσα του  κόστους αυτού είναι  ότι δύο τουλάχιστον φορές, που γνωρίζω, «κόπηκα» από εισηγητής από τα Παγκόσμια Συνέδρια Θρακών. Οι υπεύθυνοι  πέραν ανατολικά του Έβρου,  κατοικοεδρεύουν και στη Θράκη..... 






Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

Γκάρο Παϊλάν:Μιλώντας για τη Γενοκτονία στην Τουρκική Βουλή!



Θ. Μαλκίδης

Γκάρο Παϊλάν:Μιλώντας για τη Γενοκτονία στην Τουρκική Βουλή!

Εκτιμώ τους ανθρώπους που σε δύσκολες στιγμές επιλέγουν να πουν την αλήθεια, να φερθούν με εντιμότητα, συνέπεια, σοβαρότητα και με θάρρος. Που δε φοβούνται να νιώσουν τη στιγμή «για ν’ αποφασίσεις με ποιους θα πας και ποιους θ’ αφήσεις», για να χρησιμοποιήσω  τους γνωστούς στίχους. Τους άλλους, όπως είναι αυτονόητο, αυτούς που λένε ψέμματα, που δειλιάζουν και κρύβονται τους αγνοώ. Είναι αυτονόητο ότι αυτοί  δεν καταγράφονται από την ιστορία, αντιθέτως  μένουν  οι Άνδρες, αυτοί που πηγαίνουν αντίθετα στο ρεύμα.

Ο Αρμένιος Γκάρο Παϊλάν, ο βουλευτής του HDP, μιλώντας για ακόμη μία φορά  μέσα στην τουρκική βουλή, για τη Γενοκτονία των προγόνων του, των Ελλήνων, των Ασσυρίων, έδειξε πως ένας άνθρωπος της μνήμης και της ιστορίας, πως ένας λαός που διαθέτει αυτοσεβασμό και αξιοπρέπεια, πολιτική και πνευματική ηγεσία μπορεί να πετύχει το στόχο του. 

Στη  συνέλευση της 13ης Ιανουαρίου 2017 για την αλλαγή του συντάγματος της Τουρκίας ο  Γκάρο Παϊλάν στην ομιλία του, μίλησε  για τη Γενοκτονία, αναφέρθηκε στους   Αρμένιους βουλευτές της πρώτης οθωμανικής βουλής, λέγοντας  ότι την περίοδο εκείνη το ποσοστό των χριστιανών του κοινοβουλίου ήταν 40% ενώ σήμερα είναι μόλις το 1%. 
Παράλληλα, από το βήμα της βουλής έδειξε την φωτογραφία του Κρικόρ Οντιάν, ο οποίος είχε αναλάβει την σύνταξη του πρώτου συντάγματος της Τουρκίας, που θα εξασφάλιζε τα δικαιώματα σε όλους τους πολίτες της χώρας ανεξαρτήτως εθνικής καταγωγής και θρησκείας.

Ο Παϊλάν κατά την διάρκεια της ομιλίας του, χρησιμοποίησε, τον όρο Γενοκτονία αναφερόμενος στους Αρμένιους, στους Έλληνες, στους Ασσύριους,  Αρμενίων, Ασσυρίων   που ζούσαν στην Τουρκία.

Για τον όρο   Γενοκτονία ο πρόεδρος  της Βουλής  Αχμέτ Αϊντίν απαίτησε « μην χρησιμοποιούνται  φράσεις που πληγώνουν το έθνος», ενώ ο βουλευτής του Ερντογάν, Μοχάμετ Εμίλ Αγμπάσογλου μίλησε για ιστορική συκοφαντία,  χτύπημα από πίσω, ατιμία και προδοσία.
Μετά από πρόταση και αφού η  συνεδρίαση διακόπηκε για μία ώρα  ζητήθηκε σύμφωνα με το άρθρο 83 του Συντάγματος, να αφαιρεθεί από τα πρακτικά η φράση που περιλαμβάνει την Γενοκτονία, ενώ  το κοινοβούλιο ψήφισε για την αποβολή του Παϊλάν για τις 3 επόμενες συνεδριάσεις......

Ο Γκάρο Παϊλάν απέδειξε με το λόγο και το έργο του ότι ένα έθνος μπορεί να αντέξει  και να πολεμήσει την προπαγάνδα και την άρνηση καθώς και τα άλλα εμπόδια της Φασιστικής Τουρκίας και να συνεχίσει να αγωνίζεται για τη  δικαίωση. Σε αντίθεση με τους τυφλούς και  τους ευνουχισμένους, όπως τους ονομάζει ο Γιώργος Σεφέρης,  Ελλαδικούς, η  ομιλία, η στάση, η πράξη του Γκάρο Παϊλάν, είναι τα πρότυπα για όλους μας, μηνύματα, Δικαίωσης, Αναγνώρισης, Ζωής και Ανάστασης. Η αλήθεια, η ιστορία, η μνήμη θα νικήσουν!






Garo Paylan’ın ve Ermeni halkının yanındayız!

Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2017

Οι Συνομιλητές των Δολοφόνων!




Θ. Μαλκίδης

Οι Δολοφόνοι του Σολωμού  Σολωμού και  του Τάσου Ισαάκ, οι συνομιλητές τους για τη "Λύση"!

Η αναφορά της "Πορείας Μνήμης Ισαάκ και Σολωμού", της πρωτοβουλίας για την απόδοση δικαιοσύνης για τις δολοφονίες από το κατοχικό καθεστώς των συμπατριωτών μας το 1996, είναι αποκαλυπτική και δεν έχει διαψευσθεί. 
Ο συνομιλητής των προπαγανδιστών της "Λύσης", δηλαδή της νομιμοποίησης και κατοχής της φασιστικής Τουρκίας επί της Κύπρου, είναι  ο Χαλίλ Σατραζάμ,  συνταγματάρχης εν αποστρατεία και σύμβουλος  του εκπροσώπου των κατακτητών Ακιτζή, για θέματα ασφαλείας. Ο Σατραζάμ,  σύμφωνα με την κατάθεση του ψευτουπουργού και αυτουργού για τη δολοφονία του Σολωμού Κενάν Ακίν,  είναι αυτός που έδωσε  την εντολή για το έγκλημα.

Λίγους μήνες πριν, τόσο στη Θεσσαλονίκη όσο και στο Παραλίμνι, στο μνημόσυνο των Ισαάκ και Σολωμού, με συγκίνησε η συνάντησή μου με την αδελφή και την κόρη του δολοφονημένου από τους Τούρκους εισβολείς Τάσου Ισαάκ. Μαζί με τον Σολωμού Σολωμού, ο Ισαάκ αποτελεί έναν από τους νέους μάρτυρες που μνημονεύουν τη φασιστική κατάσταση εδώ 43 χρόνια στην Κύπρο. Η κόρη του Τάσου στη συνάντησή της με τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας ζήτησε το αυτονόητο.Να βρεθούν οι δολοφόνοι και να αποδοθεί δικαιοσύνη. Και μαζί με την Αναστασία Ισαάκ όλοι εμείς ζητάμε να βρεθούν, να συλληφθούν και να καταδικαστούν οι δολοφόνοι του Τάσου και του Σολωμού. 

Ζητούμε τη  Θέμις και την Νέμεσις για την Κύπρο που τη δολοφονούν τα φασιστικά Τουρκικά στρατεύματα.Απαιτούμε τη δικαιοσύνη για τους αγνοούμενους, για τους πρόσφυγες, για τον Τάσο, τον Σολωμού, για την Κύπρο, τον Ελληνισμό και την Ελευθερία. 
Οι συνομιλίες με τους δολοφόνους είναι Ύβρις! 












Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου 2017

Δεν υπάρχει Κυπριακό ζήτημα,ούτε Θράκης, ούτε Αιγαίου,υπάρχει μόνο Τουρκικό πρόβλημα



Δεν υπάρχει Κυπριακό ζήτημα, ή Θράκης ή Αιγαίου, υπάρχει μόνο  Τουρκικό πρόβλημα.

Θ. Μαλκίδης

1. Η δημιουργία του Τουρκικού κράτους με  εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας 

Η συγκρότηση του τουρκικού κράτους το οποίο έγινε «με την εκδίωξη του Ελληνικού, του Αρμενικού, του Ασσυριακού, του Κουρδικού λαού και συνδέεται με το ζήτημα των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας», όπως επισημαίνει  ο  Τανέρ Ακσάμ, επέβαλλε τον κοσμικό –κεμαλικό  χαρακτήρα του καθεστώτος εξαφανίζοντας επιφανειακά το ισλαμικό παρελθόν. Ωστόσο αυτό που επιβλήθηκε ήταν ένα  φασιστικό και  ρατσιστικό μόρφωμα.  

Η σχέση μεταξύ των δύο πόλων ήταν αυτή της σύγκρουσης, αφού η διαχείριση της εξουσίας αποτελούσε και αποτελεί μείζον ζήτημα στη χώρα. Παρότι οι Κεμαλικοί υποτίθεται ότι πολέμησαν τη θρησκεία, εντούτοις ποτέ δεν θέλησαν να την εξαλείψουν οριστικά από την  πολιτική ζωή, αφού πολλές φορές τη χρησιμοποιούσαν για να συσπειρωθούν. Από την άλλη, οι ισλαμιστές, παρότι έχασαν την άμεση  σχέση με την  εξουσία την οποία  που είχαν για αιώνες, ποτέ δεν απώλεσαν την επαφή τους με αυτή. Μάλιστα, οι εξελίξεις μάλιστα μετά το θάνατο του Μουσταφά Κεμάλ τους βοήθησαν να έρθουν πάλι στο προσκήνιο, παρά τα  συχνά στρατιωτικά πραξικοπήματα. Ο Ερντογάν είναι η αποκορύφωση της θεαματικής αυτής επανόδου. 

2. Ο φασισμός 

Είναι διάχυτη η εντύπωση σε όλο τον κόσμο ότι η Τουρκία ρέπει προς ακραίες θέσεις, μάλιστα αυτό επισημαίνει και ο Τούρκος νομπελίστας Ορχάν Παμούκ μιλώντας για την τουρκική κοινωνία η οποία διολισθαίνει προς έναν  αποτρόπαιο ρατσισμό και εθνικισμό. Το Κουρδικό είναι η προμετωπίδα αυτού του  εθνικιστικού ρεύματος, για αυτό άλλωστε και η σημαντική στήριξη του εκλογικού σώματος προς το κόμμα της εθνικιστικής δράσης, το κόμμα των Γκρίζων Λύκων, το οποίο είναι υπεύθυνο για πολλές δολοφονίες Κούρδων,  Τούρκων Αρμενίων και άλλων αντικαθεστωτικών, ακόμη και Ελλήνων, για να θυμίσω τους Τάσο Ισαάκ και Σολωμού Σολωμού στην Κύπρο το 1996. 
Σε ότι έχει σχέση με το Κουρδικό ζήτημα, αυτό είναι ολοφάνερο ότι έχει υπερβεί την στρατιωτική δράση που είχε αναλάβει για δεκάδες χρόνια η Τουρκία και πολύ σύντομα το  ντε φάκτο κουρδικό κράτος στο Βόρειο Ιράκ. Αυτό είναι η σημαντικότερη απειλή για την Τουρκία και έτσι και το καθεστώς του Ερντογάν κινείται με βάση την γνωστή στάση. Δηλαδή τη βία.  
  
Το ίδιο ισχύει στην Κύπρο,  στη Θράκη και στο Αιγαίο, όπου  ο τουρκικός φασισμός υφίσταται και μάλιστα ποιοτικά αναβαθμισμένος, καθώς και στα ζητήματα του Πατριαρχείου και της ελληνικής μειονότητας στην Κωνσταντινούπολη, Ίμβρο και Τένεδο, όπου υπάρχουν κινήσεις οπισθοδρόμησης παρά προόδου και ευρωπαϊκής σύγκλισης.
 Έτσι και στην Κύπρο όπου παρά την πολιτική «διαλόγου και Λύσης», δε συζητείται η παραμονή του  Τουρκικού στρατού κατοχής. Δηλαδή,  μπορούν να συζητηθούν  τα πάντα, αλλά για τον  Αττίλα δεν θα γίνει καμία αναφορά. Ο Κεμαλισμός, δηλαδή ο φασισμός, ο ρατσισμός και ο  επιθετικός εθνικισμός, επιβιώνει και με τον ΝεοΟθωμανό Ερντογάν.

3.Το Τουρκικό πρόβλημα

Για πάρα πολλά χρόνια υπάρχει στο δυτικό κόσμο μία αντίληψη ότι εάν η Τουρκία ενταχθεί σε θεσμούς συνεργασίας  αφενός θα εκδημοκρατιστεί και αφετέρου θα αποφύγει τη διολίσθηση σε ακραία πρότυπα εξουσίας. Αυτό είναι γνωστό ότι δεν έγινε αφού για πάνω από εξήντα χρόνια η Τουρκία είναι ενταγμένη σε όλους τους ευρωατλαντικούς θεσμούς,  εκτός της ΕΕ, χωρίς να έχει αποβάλλει τα συμπλέγματα, τα οποία χαρακτηρίζουν ανελεύθερα, αντιδημοκρατικά και ολοκληρωτικά καθεστώτα. 
Από την άλλη είναι επίσης γνωστό ότι όλες οι αλλαγές οι οποίες έγιναν στην Τουρκία  τα τελευταία διακόσια χρόνια πραγματοποιήθηκαν μετά από παραινέσεις και απαίτηση της Δύσης. Καμία απολύτως εξέλιξη στο θεσμικό τουλάχιστον πεδίο για τον εκδημοκρατισμό και τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν προήλθαν από την ίδια την απαίτηση της τουρκικής κοινωνίας και τη βούληση της εξουσίας. Έτσι η επιφανειακή τουρκική επιλογή της ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας δεν συνδέεται με την ουσιαστική πρόθεση αλλαγής της  στάσης της. Αυτό φαίνεται από την τουρκική θέση για την Κύπρο, για το Αιγαίο, για τη Θράκη, για το  Κουρδικό, για  το Πατριαρχείο, για τον πόλεμο στη Συρία, για το προσφυγικό- μεταναστευτικό για να αναφέρουμε λίγα μόνο παραδείγματα.  Παραδείγματα  τα οποία δεν αφορούν ένα σύγχρονο δημοκρατικό  κράτος, αλλά ένα ολοκληρωτικό- φασιστικό που καταπατά τα δικαιώματα των λαών και αρνείται την ελευθερία τους. 

Το μοναδικό πρόβλημα που υπάρχει στην περιοχή είναι το Τουρκικό και η επίλυσή του είναι η ικανή και αναγκαία προϋπόθεση για την κατάρρευση του Φασισμού και για την  Ελευθερία και τη  Δημοκρατία στην περιοχή!


Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2017

Ευνουχισμένοι διανοούμενοι, μικροί ανίκανοι και τυφλοί κυβερνήτες.....



«Ευνουχισμένοι διανοούμενοι, μικροί ανίκανοι και τυφλοί κυβερνήτες.....»

Θ. Μαλκίδης

Οι συζητήσεις για τη «Λύση» στο Κυπριακό φανερώνουν (για ακόμη μία φορά) την ανεπάρκεια, την ανικανότητα, το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο, την απουσία γνώσης του ιστορικού ρόλου του λεγόμενου πολιτικού προσωπικού και τον ευνουχισμό των αποκαλούμενων διανοούμενων, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Κύπρο. Τόσο βεβαίως για το ζήτημα εισβολής και κατοχής και εισβολής της φασιστικής -χουντικής Τουρκίας στην Κύπρο, όσο και για την εθνική, οικονομική, κοινωνική και δημογραφική επιβίωση του Ελληνισμού.

Οι προτάσεις και οι σκέψεις, οι θέσεις και οι απόψεις της πολιτικής τάξης, αποτελούν μνημεία ανακολουθίας σε σχέση με τον ιστορικό ρόλο και πορεία του Ελληνισμού. Μία τάξη απροετοίμαστη χωρίς σχέδιο, με παράκαμψη του Ελληνικού λαού και της Δημοκρατικής νομιμότητας, με  εκβιασμούς, έτοιμη να υπουδουλωθεί στη φασιστική Τουρκία.

Από κοντά και  οι λεγόμενοι διανοούμενοι οι οποίοι όταν δεν σιωπούν για το φασισμό, για την κατοχή, για την Κεμαλική χούντα και το βάρβαρο καθεστώς Ερντογάν,  φλυαρούν και προπαγανδίζουν τη «Λύση» .

Για ακόμη μία φορά επιβεβαιώνεται ο Γιώργος Σεφέρης, παρών, στις  διαπραγματεύσεις για την Κύπρο, στη δεκαετία του 1950: «Ευνουχισμένοι διανοούμενοι, μικροί ανίκανοι και τυφλοί κυβερνήτες.....Η βλακεία, η εγωπάθεια, η μωρία, η γενική αναπηρία της ηγετικής τάξης στην Ελλάδα σε φέρνει στην ανάγκη να ξεράσεις…. είμαι βέβαιος πως τούτοι οι ελεεινοί δεν αντιπροσωπεύουν τη ζωντανή Ελλάδα......».

Σήμερα  στη γνωστή ως Διεθνή Διάσκεψη κρίνεται το μέλλον του Ελληνισμού στην Κύπρο, στο Αιγαίο, στη Θράκη, καθώς και όλου του Ελληνικού λαού και της ιστορίας του. Της αντίστασης και όχι της υποταγής, της αξιοπρέπειας και όχι της συνθηκολόγησης, της ελευθερίας και όχι της δουλείας. 





Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2017

Ο Ιπεκτσί και ο Ετσεβίτ της εισβολής στην Κύπρο και η «Λύση» στη Γενεύη

Από τους φασίστες  Αμπντί Ιπεκτσί και Μπουλέντ Ετσεβίτ της εισβολής στην  Κύπρο, στη  «Λύση» στη Γενεύη.



Θ. Μαλκίδης

1. Ο σύμβουλος πρωθυπουργών και στρατιωτικών

Είναι γνωστό εδώ και καιρό ότι σχεδιάζεται μια πολιτική, μίας ψευδεπίγραφης Ελληνοτουρκικής φιλίας και προσέγγισης, η οποία όμως από τη μία συνομιλεί με τον Ερντογάν και τους οραματιστές της εισβολής στον Έβρο (π.χ «σχέδιο Βαριοπούλα») και από την άλλη αποκλείει τους λαούς της Τουρκίας, όπως οι Κούρδοι, που αγωνίζονται για την ελευθερία τους.

Μπροστάρηδες σ’ αυτήν την πολιτική «ψυχραιμίας, σύνεσης και φιλίας» που έχει πάρει το χαρακτήρα μονόδρομου στην εξωτερική πολιτική είναι η Επιτροπή του βραβείου Ιπεκτσί. Μια επιτροπή που απονέμει βραβεία και στις δύο πλευρές του Αιγαίου, για την προώθηση της φιλίας μεταξύ των δύο λαών τιμώντας τη μνήμη του Αμπντί Ιπεκτσί που προώθησε, κατά αυτήν, την ειρήνη και την προσέγγιση. Ο Αμπντί Ιπεκτσί ήταν αρχισυντάκτης της Μιλλέτ και θεωρείται το alter ego του πρωθυπουργού της εισβολής της Τουρκίας Μπουλέντ Ετσεβίτ.



Ο Ιπεκτσί, σύμφωνα με τις απόψεις συναδέλφων του, ήταν ένας κατά δήλωση, μετριοπαθής σοσιαλδημοκράτης, αλλά βαθύτατα εθνικιστής, είχε δεσμούς με τις ένοπλες δυνάμεις γνωρίζοντας πρόσωπα και πράγματα και μπορεί να χαρακτηρισθεί σύμφωνα με τον αείμνηστο καθηγητή Νεοκλή Σαρρή, ως «ο κύριος εκπρόσωπος του πολιτικοστρατιωτικού κατεστημένου της Τουρκίας»

2. Ο θεωρητικός της εισβολής της Τουρκίας στην Κύπρο, της αμφισβήτησης του Αιγαίου και της Θράκης.

Έτσι δεν είναι τυχαίο που ο Ιπεκτσί ήταν υποστηρικτής της χούντας της 12ης Μαρτίου του 1971 και δήλωνε «ότι ο στρατός έκανε πραξικόπημα για να ενισχύσει τη δημοκρατία»! Οι στενές του σχέσεις με το στρατογραφειοκρατικό, τρομοκρατικό κατεστημένο του τουρκικού καθεστώτος, τον ώθησαν  να επεξεργαστεί από πολύ κοντά την εισβολή στην Κύπρο, ωθώντας τον Ετσεβίτ να πάρει τελικά την «αναγκαία» πολιτική απόφαση για την «ειρηνιστική» επιχείρηση. Οι σχέσεις αυτές θα επισημοποιηθούν λίγο καιρό μετά, όταν το 1975 παρέστη ως απεσταλμένος της τουρκικής κυβέρνησης με την ιδιότητα του διπλωμάτη σε συζήτηση για το Κυπριακό

Για να οδηγήσει τον Ετσεβίτ, τον πρωθυπουργό του Αττίλα, στα ανώτατα πολιτικά κλιμάκια της Τουρκίας, ο Ιπεκτσί είχε «τραβήξει πάρα πολλά επί 10 χρόνια», όπως είχε εκμυστηρευτεί στον Τούρκο δημοσιογράφο Τζουνέιτ Αρτζαγιουρέκ σ’ ένα ταξίδι τους στις ΗΠΑ, ενώ οι απόψεις του για το Αιγαίο και την Κύπρο είναι οι επίσημες τουρκικές, δηλαδή συγκυριαρχία, διχοτόμηση, συνεκμετάλλευση για το αρχιπέλαγος και αποδοχή των τετελεσμένων για την Κύπρο.



Για το Αιγαίο έγραφε σε άρθρο του στις 21 Αυγούστου του 1976: «…Η Τουρκία υπέγραψε το 1958 συμφωνία με την οποία αποδεχόταν την ύπαρξη υφαλοκρηπίδας των νησιών …Τελικά οι τουρκικές κυβερνήσεις ξύπνησαν όταν μια μέρα βρέθηκε πετρέλαιο στην Θάσο… Δεν χρειάζεται να μπούμε σε λεπτομέρειες για να δείξουμε ότι οι παραλείψεις των τουρκικών κυβερνήσεων δημιούργησαν μεγάλες αδικίες εις βάρος της Τουρκίας… Με μια ματιά στο χάρτη μπορεί κανείς να καταλάβει ότι η ηγεμονία των Ελλήνων στο Αιγαίο δεν στηρίζεται σε κανένα δίκαιο.Αυτή η κατάσταση πρέπει να αλλάξει, αυτό είναι δεδομένο. Το θέμα είναι αν αυτό θα γίνει με το καλό ή θα χρειαστεί βία. Αυτή είναι η ουσία του θέματος»

Φίλος του Ιπεκτσί και συνεργάτης του στις συζητήσεις στο Διεθνές Ινστιτούτο Τύπου της Ζυρίχης, που αποσκοπούσαν στην προσέγγιση μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων δημοσιογράφων για χαμήλωμα εκατέρωθεν των τόνων, κάτι που το έκαναν οι Έλληνες συνάδελφοι τους αλλά οι Τούρκοι δεν τηρούσαν με το πρόσχημα «δεν μπορούμε να ελέγξουμε τον τύπο στην Τουρκία», ήταν ο Γιαλμάν. 
Ο Γιαλμάν ήταν αντιπρόεδρος της τρομοκρατικής οργάνωσης η «Κύπρος είναι Τουρκική», που ευθύνεται για τα Σεπτεμβριανά του 1955 και την εκδίωξη του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης. Εκδίωξη η οποία στηρίχθηκε στην προβοκάτσια των Τούρκων για βόμβα στο φερόμενο ως σπίτι του Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη, προβοκάτσια η οποία στηρίχθηκε στο Τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής!

Για την Κύπρο, ο Ιπεκτσί υποστήριζε την εισβολή και ήταν αυτός που  ώθησε τον Ετσεβίτ να προχωρήσει σ’ αυτήν, μια και όπως λέει ο Τούρκος δημοσιογράφος Αρτζαγιουρέκ, στο βιβλίο του «Demokrasinin sonbahari 1977-78» (Φθινόπωρο της Δημοκρατίας) «ο Ιπεκτσί επηρέαζε τόσο τον Ετσεβίτ που συζητούσε όλα τα ζητήματα μαζί του και μάλιστα τον επηρέαζε στην τελική λήψη των αποφάσεων»

Η Μιλλέτ, επίσημο όργανο του Κεμαλικού κόμματος CHP (Λαϊκό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα), σύμφωνα με τον Dogus Aucioglou που γράφει γι’ αυτήν τη σχέση της εφημερίδας και κόμματος, στο βιβλίο του «Επανάσταση και Δημοκρατία», ξεκίνησε εκστρατεία ενίσχυσης του τουρκικού στρατού αμέσως μετά την εισβολή (24 Ιουνίου 1974), μια εκστρατεία που την ενίσχυσε και η DISK, Ομοσπονδία Εργατικών Επαναστατικών Συνδικάτων με πρόεδρο τον Κεμάλ Τουλκλέρ, περικόπτοντας από κάθε Τούρκο εργάτη, ένα μεροκάματο!

Σε άρθρο του, στις 16 Ιουνίου του 1976, ο Ιπεκτσί εκθείαζε την εισβολή στην Κύπρο και την θεωρούσε νόμιμη, μάλιστα θεωρούσε ότι είχε αργήσει να πραγματοποιηθεί, ενώ για τα «γεγονότα» (έτσι ονόμαζε την εισβολή) στην Κύπρο έγραφε «πως έδειξαν ότι Τούρκοι και Έλληνες δεν μπορούν να ξαναζήσουν μαζί και το μέτρο που πρέπει να παρθεί για να αποφευχθούν όλοι οι κίνδυνοι πολέμου είναι η πραγματοποίηση μιας ομοσπονδίας στο νησί».

Ο Ιπεκτσί δεν παρέλειψε να γράψει και για την καταπίεση των «Τούρκων» της Θράκης με το άρθρο του «Soyadaslarinizi Bati Trayada tutmanin yolu bu olmanalidir». («Αυτός θα πρέπει να είναι ο δρόμος για να κρατήσουμε τους αδελφούς μας στη Δυτική Θράκη») στο περιοδικό Turk Dunyasi (Τουρκικός Κόσμος), τεύχος 4-14).


3.Η δολοφονία και η προσπάθεια εξωραϊσμού
Ο Ιπεκτσί δολοφονήθηκε την 1η Φεβρουαρίου του 1979 από τους φασίστες του Τουρκές, τους «γκρίζους λύκους» δηλαδή και πιο πιθανός δράστης φέρεται ο Αλί Αγτσά, αυτός που αποπειράθηκε να σκοτώσει και τον Πάπα.
Οι «γκρίζοι λύκοι» είχαν την υποστήριξη του Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ, ο οποίος είχε πει στον Ιπεκτσί λίγο πριν τη δολοφονία του, πως «αν υποστήριζες εμάς όσο έκανες με τον Ετσεβίτ τότε θα είχαμε λύσει πολλά προβλήματα της χώρας», και του Στρατού και είχαν πόλεμο με το  κόμμα του Ετσεβίτ, που τασσόταν υπέρ του κοινοβουλευτικού φασισμού
Το διάστημα που δολοφονήθηκε ο Ιπεκτσί βρισκόταν σε εξέλιξη ένα πογκρόμ εναντίον Κούρδων και Τούρκων αντικαθεστωτικών, με αποτέλεσμα, από το 1977 έως το 1980, να σκοτωθούν 3.972 άτομα και να τραυματιστούν 16.940.

4.Το σχέδιο για το" βραβείο ειρήνης και ελληνοτουρκικής φιλίας"

Από το 1979, χρονιά δολοφονίας του Ιπεκτσί, η Τουρκία προώθησε μια «προσέγγιση» με την Ελλάδα, με ένα σχέδιο που από τη μια μεριά είχε καθαρά εδαφικές διεκδικήσεις, που είχαν ενταθεί με την αποχώρηση της Ελλάδας από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, θέτοντας το Αιγαίο και τη Θράκη υπό διαπραγμάτευση, και από την άλλη διέδιδε ότι και οι δύο λαοί δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα μεταξύ τους προωθώντας τη «φιλία».

Σε όλη την προσπάθεια προώθησης της «φιλίας» πρωτοστατούσε ο Ιπεκτσί και πλέον ήταν τιμή για κάποιον να παίρνει βραβείο αφιερωμένο στη μνήμη του. Από το 1986 θα πάρει σάρκα και οστά το Βραβείο Ειρήνης και Φιλίας Αμπντί Ιπεκτσί, που απονέμεται σε άτομα και φορείς που προωθούν την ελληνοτουρκική φιλία βαδίζοντας στα χνάρια και στο δρόμο που χάραξε ο «προαγωγός» της, αρχισυντάκτης της Mιλλέτ.
Ο οραματιστής δηλαδή της αμφισβήτησης και διεκδίκησης του Αιγαίου και της Θράκης και της εισβολής στην Κύπρο, όπου η νομιμοποίησή της σχεδιάζεται στη Γενεύη......

Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2017

Συνομιλητές και Συνέταιροι με τον Ερντογάν!




Στην Ελλάδα και την Κύπρο συνομιλούν και συνεταιρίζονται 

με το Φασίστα Ερντογάν 

Θ. Μαλκίδης



1.Η προπαγάνδα της  δήθεν «λύσης»

«Ευνουχισμένοι διανοούμενοι, μικροί ανίκανοι και τυφλοί κυβερνήτες», γράφει ο Γιώργος Σεφέρης.  Οι στιγμές που περνάμε είναι δύσκολες, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Κύπρο. Πέραν από τη γνωστή κατάσταση στην Μνημονιακή πρώτη,  όπου μόνο ψήγματα εθνικής κυριαρχίας υφίστανται,  τούτες τις μέρες  στη δεύτερη προετοιμάζεται η εξαφάνισή της.   
Η κυβέρνηση  της Κυπριακής Δημοκρατίας σε συνεργασία με την αντίστοιχη της Ελλάδας, με βιασύνη που φανερώνει ΕΚΒΙΑΣΜΟ, λένε  ότι διαπραγματεύονται τη «λύση» της  Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας στη βάση Αρχών, του Διεθνούς Δικαίου, του Ευρωπαϊκού Κεκτημένου και των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων......

Καλλιεργείται δηλαδή η εντύπωση στον Ελληνισμό ότι υπάρχει μια καλή Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, συμβατή με το Διεθνές και το Ευρωπαϊκό Δίκαιο, με την οποία θα αποκτήσουν κράτος οι Τουρκοκύπριοι της μειοψηφίας στο οποίο θα είναι η διοικούσα κοινότητα, ισότιμη πολιτικά  προς την πλειοψηφούσα Ελληνοκυπριακή κοινότητα και ταυτόχρονα θα αποκατασταθούν  και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα όλων  των προσφύγων. Αυτό όμως είναι το ψέμα και η απάτη.

2.Συνομιλητές και Συνέταιροι του φασίστα Ερντογάν

Μπορεί  να υπάρξει «λύση» για την Κύπρο για τον Ελληνισμό, δίκαιη και ανάλογη της ιστορίας,  με βάση τη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία  στη βάση  των Αρχών του Διεθνούς Δικαίου και του Ευρωπαϊκού Κεκτημένου,   ή    συζητείται η  απεμπόληση  των Δικαιωμάτων  και η επίκληση Αρχών  που γίνεται για να εξαπατηθεί ο λαός μας;

Έτσι η επίκληση Αρχών  οι οποίες θα διέπουν τη «λύση», στοχεύει να προλαμβάνει αντιδράσεις και να επιτρέπει στη  διαχείριση του Κυπριακού ως θέματος διακοινοτικής διαφοράς και όχι ως θέματος Διεθνούς, εισβολής, κατοχής, ευνοώντας έτσι την  δημιουργία  συνθηκών που θα διευκολύνουν και θα δικαιολογήσουν την  αποδοχή της «λύσης» αυτής και  την απεμπόληση  των Δικαιωμάτων   που θα προϋποθέτει.

Καμία δέσμευση για τον κατοχικό στρατό, για τους εποίκους, για την «εισβολή» της φασιστικής Τουρκίας και στο ελεύθερο ελληνικό κομμάτι και βεβαίως κατάλυση εκ των προτέρων της Κυπριακής Δημοκρατίας την οποία δεν αναγνωρίζει η Τουρκία!

Έτσι νομιμοποιείται η στρατιωτική εισβολή κράτους -μέλους του ΟΗΕ σε βάρος άλλου κράτους -μέλους και τα παράγωγα της σε ότι αφορά τη συρρίκνωση της κυριαρχίας του κράτους,  και τη βίαιη αλλοίωση του δημογραφικού χαρακτήρα της Κύπρου,  επιβάλλονται ρατσιστικές συμπεριφορές και διακρίσεις, απαγορεύεται η επιστροφή των προσφύγων στις εστίες τους και εκατοντάδες άλλα ζητήματα που μένουν ανεκπλήρωτα  και αδικαίωτα.

Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι στην Ελλάδα και την Κύπρο (θα)  συνομιλούν και θα συνεταιριστούν με το φασίστα Ερντογάν για να «λύσουν» το Κυπριακό. Από τις Κυβερνήσεις μέχρι τα λεγόμενα πολιτικά κόμματα και τις αποκαλούμενες αντιπολιτεύσεις. 
Είναι ασύλληπτη πολιτική πράξη, ασύμβατη με την Ελληνική Ιστορία Αντίστασης, να συζητούν με το Σουλτάνο, ΝεοΟθωμανό, Κεμαλικό Ναζί, Ερντογάν και τους πασάδες του.
Ουσιαστικά πάει να επιβληθεί στην Κύπρο μία διαρκής «αξιολόγηση» για να  μιλήσω με όρους Μνημονίου, με όρους Τουρκικού Φασισμού και Χούντας που θα ανοίξει νέα «κεφάλαια» στη Θράκη, στο Αιγαίο, στην Αθήνα. Όμως «είν’ αρκετό να πούμε όλοι από μια φορά στη ζωή μας ένα «όχι», όπως γράφει ένας από τους μεγαλύτερους ποιητές μας, ο εξ Αμμοχώστου Κώστας Μόντης......