Παρασκευή, 27 Μαρτίου 2015

Εκδηλώσεις μνήμης για τη Γενοκτονία στην Αλεξανδρούπολη



 
ΣΑΣ ΚΑΛΟΥΜΕ ΝΑ ΤΙΜΗΣΕΤΕ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΣΑΣ ΤΙΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΜΝΗΜΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΠΟΥ ΔΙΟΡΓΑΝΩΝΕΙ Η ΕΝΩΣΗ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΩΝ ΦΟΡΕΩΝ ΕΒΡΟΥ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 29 ΜΑΡΤΙΟΥ 2015 ΣΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
♦10:00 Προσέλευση συλλόγων στην Ιερά Μητρόπολη Αλεξανδρουπόλεως Ι.Ν. Αγ. Νικολάου.

♦10:15-10:30 Έναρξη Μνημόσυνου, χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Αλεξανδρουπόλεως, Τραϊανουπόλεως και Σαμοθράκης κ.κ. Άνθιμου.

♦10:30-10:45 Μετάβαση από την Ι.Μ. Αλεξανδρουπόλεως στο Μνημείο «Χατζή Αντώνη και Δόμνα Βιζβίζη».

♦10:45-11:00 Ομιλία από τον κ. Θεοφάνη Μαλκίδη, Μέλος της «Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών»

♦11:00-11:15 Κατάθεση στεφάνων από τις Αρχές, Φορείς και Συλλόγους.

♦11:15-11:20 «Ενός λεπτού σιγή» - Εθνικός Ύμνος από τη Φιλαρμονική του Δήμου Αλεξανδρούπολης.

 

♦11:30 Πέρας Τελετής.

Τρίτη, 24 Μαρτίου 2015

Η Αρμενία αναγνώρισε τη Γενοκτονία των Ελλήνων.


Θεοφάνης Μαλκίδης

Η Αρμενία αναγνώρισε τη Γενοκτονία των Ελλήνων.

Η πρόσκληση του προέδρου της Αρμενίας το 2010 για να μιλήσω στο διεθνές συνέδριο στο Ερεβάν, με αφορμή τη συμπλήρωση 60 ετών από την επικύρωση της σύμβασης του ΟΗΕ για τη Γενοκτονία, ήταν μία από τις σημαντικές στιγμές που έζησα στη διαδρομή για την αναγνώριση του μαζικού εγκλήματος ενάντια στους προγόνους μας. Εκεί στην Αρμενική πρωτεύουσα ζήτησα από τους παριστάμενους Αρμένιους υψηλούς θεσμικούς εκπροσώπους να αναγνωρίσει η χώρα τους τη Γενοκτονία των Ελλήνων. Η απάντηση ήταν γνωστή, μόνο που ήθελα να επιβεβαιώσω από επίσημα Αρμενικά χείλη, αυτό που όλοι ξέραμε από καιρό: πως αυτή που αντιδρά για την αναγνώριση της Γενοκτονίας από την Αρμενία είναι η Ελλάδα !

Αυτό το αναφέρω για πρώτη φορά και οφείλω να το πράξω, όπως θα δημοσιοποιήσω και άλλα γεγονότα που έχουν συμβεί στην επώδυνη διαδρομή , αλλά Αναστάσιμη κατάληξη της αναγνώρισης. Άλλωστε αυτήν την Ανάσταση την ένιωσα ότι θα συμβεί όταν φύτεψα ένα δέντρο στο Τσιτσερνακαταμπέρντ, στο μνημείο της Γενοκτονίας στο Ερεβάν. Και δεν άργησε γιατί η Αρμενία έπραξε το καθήκον και το χρέος της, έναντι του ελληνικού λαού αναγνωρίζοντας τη Γενοκτονία, αναγνώριση που έχει συμβολικές και ουσιαστικές διαστάσεις.

Συμβολικές γιατί πραγματοποιείται τις ημέρες αυτές που συμπληρώνονται 100 χρόνια από το πρώτο έγκλημα του 20ου αιώνα, τη Γενοκτονία των Αρμενίων, ουσιαστικές γιατί ανοίγει έναν νέο κύκλο στον μεγάλο αγώνα της αναγνώρισης. Η συνέπεια των Αρμενίων έναντι της δικής τους ιστορίας οδηγεί και τους λίγους, αλλά αποφασισμένους Έλληνες, να συνεχίσουν. Είναι μία μεγάλη στιγμή για όλους μας και θα πρέπει να ευχαριστήσουμε τον ελληνικής καταγωγής αντιπρόεδρο της Βουλής της Αρμενίας Έντουάρντ Σαρμαζάνοφ καθώς τους Αρμένιους και τις Αρμένιες που έκαναν πράξη το αίτημα κεκοιμημένων και ζώντων Ελλήνων. Ο αγώνας συνεχίζεται.


Υ.Γ Πριν λίγες ημέρες ο πρόεδρος της Δημοκρατίας της Αρμενίας απήυθυνε πρόσκληση σε επιστήμονες από όλον τον πλανήτη, οι οποίοι έχουν συμπαρασταθεί ανιδιοτελώς, στην υπόθεση της αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Αρμενίων, να βρεθούν και να μιλήσουν στο Ερεβάν, στις εκδηλώσεις μνήμης για τα 100 χρόνια από την 24 Απριλίου 1915. Είναι μεγάλη τιμή και χαρά που συμπεριέλαβε στις προσκλήσεις και εμένα, τη στιγμή που η χώρα της οποίας είμαι πολίτης, όταν δεν είναι αντίθετη με την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων, την υπονομεύει!

 



* Ο Θ. Μαλκίδης είναι μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαικών για τη Μελέτη των Γενοκτονίων η οποία το 2007 αναγνώρισε τη Γενοκτονία των Ελλήνων, των Αρμενίων και των Ασσυρίων. Έχει γράψει και μεταφράσει βιβλία για τη Γενοκτονία των Ελλήνων και των Αρμενίων.



 

Δευτέρα, 23 Μαρτίου 2015

Θ. Μαλκίδης Η συμβολή των Θρακών, Ποντίων και Μικρασιατών στην Επανάσταση του 1821





Θεοφάνης Μαλκίδης

Η συμβολή των Θρακών, Ποντίων και Μικρασιατών στην Επανάσταση του 1821


Παρά το γεγονός ότι η συμβολή των Θρακών, των Ποντίων και των Μικρασιατών στην εθνική παλιγγενεσία, στην επανάσταση του 1821, είναι εξίσου σημαντική με τα άλλα κομμάτια του ελληνικού λαού, εντούτοις, λόγοι που συνδέονται με ξένα συμφέροντα και επιδιώξεις και ελλαδικές προτεραιότητες περιθωριοποίησαν και αυτήν την παράμετρο.

Δεν έχει μέχρι σήμερα αξιολογηθεί η προσφορά των Ελλήνων της Ανατολής στον αγώνα του 1821. Η επίσημη και η σχολική ιστορία τίποτε δεν αναφέρει για ενεργό συμμετοχή του Θρακικού, Ποντιακού και Μικρασιατικού Ελληνισμού στον αγώνα της Ανεξαρτησίας. Αναφέρει ελάχιστα μόνο για τους διωγμούς του ελληνικού στοιχείου στο χώρο της Ανατολής, παρόλο που και στη μία και στην άλλη περίπτωση και ενεργητική συμμετοχή των Ελλήνων υπήρξε στην Επανάσταση και μεγάλες ήταν οι θυσίες του Θρακικού, Ποντιακού και Μικρασιατικού Ελληνισμού.

Το 1814 όταν ιδρύεται η Φιλική Εταιρεία στην Οδησσό, η πόλη κατοικείται από 4000 Έλληνες, εκ των οποίων το 80% είναι Πόντιοι. Μεταξύ των μυημένων, φαίνεται να συμπεριλαμβάνονταν και κρυπτοχριστιανοί, ενώ σημαντική εκπρόσωπος της Ποντιακής συμμετοχής υπήρξε η οικογένεια των Yψηλαντών, η οποία θυσίασε θέσεις, πλούτο, καριέρα για να μπει μπροστά στον αγώνα της Ελευθερίας. Με την ανάληψη της αρχηγίας της Φιλικής Εταιρείας ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, περνάει τον Προύθο στις 22 Φεβρουαρίου 1821 και υψώνει τη σημαία της Επανάστασης στο Ιάσιο της Μολδοβλαχίας στις 24 Φεβρουαρίου , εκδίδοντας την προκήρυξη της Επανάστασης με τον τίτλο «Μάχου υπέρ πίστεως και πατρίδος».

Πολλοί συμμετείχαν στη Φιλική Εταιρεία και πολλοί νέοι από την Θράκη, τον Πόντο, τη Μικρά Ασία κατατάχθηκαν στον Ιερό Λόχο του Πόντιου, Θρακιώτη και Κωνσταντινουπολίτη Αλέξανδρου Υψηλάντη, συμβάλλοντας στην στελέχωσή του.

Η αποφασιστική συμβολή του κινήματος του Αλέξανδρου Υψηλάντη στην επιτυχία της Ελληνικής Επανάστασης του 1821αναγνωρίζει και καταγράφει, μεταξύ άλλων, ο εκ σύγχρονος της επαναστάσεως ιστορικός Ηλίας Φωτεινός: « Τα εν τη Βλαχία της Ελληνικής Επαναστάσεως πράγματα συνήργησαν τα μέγιστα δια την προκείμενην υπόθεσιν της Ελλάδος με τον διασκορπισμόν τόσων μυριάδων Τούρκων, οι οποίοι ημποδίσθησαν απασχολούμενοι εν αυταίς ταις επαρχίαις της Μολδοβλαχίας δύο ολόκληρα έτη και με τον περισπασμόν αυτόν δεν έλαβον ευκαιρίαν του να επιπέσωσιν ομοθυμαδόν εις την εν Ελλάδι εκραγείσαν επανάστασιν.» Ο Ιωάννης Φιλήμων, ιστορικός και αγωνιστής της Επανάστασης του 1821 γράφει σχετικά: « Εάν ο Υψηλάντης κατέβαινεν εις την Ελλάδα και εκείθεν εκήρυττε την επανάστασιν, ανεπίδεκτον εστίν πάσης αμφιβολίας, ότι θα κατεπνίγετο αύτη παρά των Τούρκων μόλις γενομένη...»

Ένας από τους Ιερολοχίτες που επέζησε από τη μάχη στο Δραγατσάνι ήταν ο Κωνσταντίνος Ξενοκράτης που γεννήθηκε στο Σαμάκοβο το 1803 και εγκαταστάθηκε στο Βουκουρέστι. Εκεί απέκτησε μεγάλη περιουσία και διέθεσε μεγάλο μέρος της στην ίδρυση ελληνικών σχολείων στην γενέτειρά του, στη Βιζύη και το Μεσολόγγι (Ξενοκράτειο Παρθεναγωγείο), ενώ μαζί με τον αδελφό του μετέτρεψε την οικία τους στη Ρουμανική πρωτεύουσα σε νοσοκομείο της ομογένειας. Στη Σωζόπολη υπό το μητροπολίτη Παίσιο Πρικαίο και τον αδελφό του Δημήτριο Βάρη, στην Καλλίπολη, στην Αδριανούπολη, στις Σαράντα Εκκλησίες, στο Σαμάκοβο, στη Φιλιππούπολη, στα Λάβαρα, στην Αίνο ( καπετάνιοι Χατζή-Αντώνης Βισβίζης και η γυναίκα του Δόμνα), στη Σαμοθράκη με τη μαζική σφαγή των κατοίκων της, σημειώθηκαν επαναστατικά κινήματα. Πολλοί Θρακιώτες, Πόντιοι και Μικρασιάτες πήραν μέρος στο κύριο πεδίο της επανάστασης, στο νότιο Ελλαδικό χώρο, ενώ ένοπλα σώματα Θρακών υπό τον Μητροπολίτη Μαρωνείας Κωνστάντιο 500 ανδρών, συμμετείχαν στο κίνημα του Μακεδόνα Εμμανουήλ Παπά.

Η σφαγή της Σαμοθράκης την 1η Σεπτεμβρίου 1821, όταν ο Σουλτάνος διέταξε τον υποναύαρχο Καπετάν Μπέη Καρά Αλή να πλεύσει στο νησί και να το καταστρέψει αποτελεί τη συγκλονιστικότερη στιγμή της επανάστασης στο χώρο αυτό. Οι κάτοικοι του νησιού, έχοντας υψώσει τη σημαία της επανάστασης, αφού εξαπατήθηκαν από τον Αλή που τους διεμήνυσε ότι δεν θα πάθουν τίποτα δολοφονήθηκαν σχεδόν όλοι, αφού από τους 15.000 κατοίκους γλίτωσαν 33 μόνο οικογένειες και το νησί έμεινε ακατοίκητο για έξι χρόνια. Την καταστροφή της Σαμοθράκης την απεικόνισε πολύ χαρακτηριστικά ο Γάλλος Αύγουστος Βινσόν ο οποίος λίγο αργότερα ζωγράφισε ένα πίνακα με θέμα τη σφαγή της Σαμοθράκης, που βρίσκεται στο Λούβρο.

Στις 17 Απριλίου του 1821 υπήρξε επαναστατικό κίνημα στη Σωζόπολη υπό το μητροπολίτη Παίσιο Πρικαίο και τον αδελφό του Δημήτριο Βάρη, που διέθεταν 5.000 αξιόμαχους άνδρες. Στις 25 Απριλίου η πόλη καταλήφθηκε από τους Οθωμανούς και απαγχονίστηκαν οι μητροπολίτες Ανδριανουπόλεως, Δέρκων Μυριόφυτου, Γάνου και Χώρας Αγχιάλου και Μεσημβρίας και αρκετοί πρόκριτοι.

Γνωστή επίσης είναι η προσφορά του Αντώνη Βισβίζη και της συζύγου του Δόμνας από την Αίνο της Ανατολικής Θράκης. Ο καπετάν Αντώνης Βισβίζης ήταν μυημένος στην Φιλική Εταιρεία και με το πλοίο την «Καλομοίρα» συμμετείχε στην Επανάσταση . Η Δόμνα Βισβίζη  και τα πέντε παιδιά του τον ακολουθούσαν πάντα στις πολεμικές επιχειρήσεις και απέκτησε πολλές εμπειρίες. Έτσι όταν σκοτώθηκε ο σύζυγός της συνέχισε με ηρωισμό ως καπετάνισσα της «Καλομοίρας» διαθέτοντας όλη της την περιουσία της στην επανάσταση.Επί χρόνια πρόσφερε τις υπηρεσίες της σε όλες τιθς ελληνικές θάλασσας, ενώ το 1823 παραχώρησε το πλοίο στην εδιοίκηση για να μετατραπεί σε πυρπολικό. Με την «Καλομοίρα» πυρπολήθηκε από τον Πιπίνο στον Τσεσμέ η τουρκική φρεγάτα στην οποία βρίσκονταν το θησαυροφυλάκιο του σουλτανικού στόλου. Η Δόμνα έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής της στο Ναύπλιο, την Ύδρα και τη Σύρο. Την παρακολουθούμε μέσα από τα αρχεία - να τριγυρνά από τόπο σε τόπο, την Ερμιόνη, το Ναύπλιο, την Ερμούπολη , όπως άλλωστε πολλοί αγωνιστές της επανάστασης, περιφρονημένη, άστεγη με τα πέντε παιδιά της, να προστρέχει «εις το έλεος της σεβαστής επιτροπής της Ελλάδας και να ζητά βοήθεια»...

Στην Ύδρα υπηρετεί το 1825 με τους συντρόφους τους ο καπετάν Βασίλειος Χριστοφόρου Αινίτης, ενώ ένας άλλος συμπατριώτης του, ο Κωνσταντής Καζάζογλου, αφού κυβέρνησε καράβια των Ψαρών και διακρίθηκε στους αποκλεισμούς της Εύβοιας, έγινε μπουλουκτσής του Κριεζώτη, πολέμησε στην Εύβοια, στην Αττική, και ήταν με τους πολιορκούμενους από τον Κουταχή στην Ακρόπολη. Πήρε αργότερα μέρος στην εκστρατεία της Συρίας.

Αυτής της εκστρατείας των Ελλήνων που έγινε την Άνοιξη του 1826, ένας από τους οργανωτές ήταν ο Χατζη Γιαννακός από τη Φιλιππούπολη. Χρησιμοποιήθηκε ως σύνδεσμος μεταξύ παραγόντων του Λιβάνου και της Συρίας και Ελλήνων και έπεισε τους οπλαρχηγούς Βάσω Μαυροβουνιώτη, Κριεζώτη, Χατζημιχάλη και Χατζηστεφανή να οργανώσουν εκστρατεία στο Λίβανο, ώστε να φέρουν αντιπερισπασμό στον Ιμπραήμ που πολιορκούσε τότε το Μεσολόγγι.

Στην πόλη αυτή, ανάμεσα στους ελεύθερους πολιορκημένους, βρίσκονται και πολλοί Θρακιώτες, Πόντιοι και Μικρασιάτες μεταξύ τους δε και πολλές γυναίκες, οι οποίες, μη μπορώντας να διαφύγουν κατά την Έξοδο, πιάστηκαν αιχμάλωτες. Ελευθερωμένες αργότερα, στέλνουν ευχαριστήριο γράμμα τον Κυβερνήτη Ιωάννη Καπποδίστρια. Ακόμη ο Γεώργιος Παππάς ή Καπετάν Καραγεώργης από την Αδριανούπολη, με το επαναστατικό σου σώμα πήρε μέρος στην πολιορκία του Μεσολογγίου και σε άλλες μάχες, και για τον ηρωισμό του γράφει ο Γενναίος Κολοκοτρώνης στα απομνημονεύματά του.

Πολλοί άλλοι Θρακιώτες, Πόντιοι και Μικρασιάτες κατέβηκαν στην νότια Ελλάδα και εντάχθηκαν στα επαναστατικά σώματα. Αναφέρονται 73 Αινίτες οι οποίοι σκοτώθηκαν στις μάχες που δόθηκαν στην Πελοπόννησο και την Στερεά Ελλάδα. Αυτοί που κατατάχθηκαν στον τακτικό στρατιωτικό σώμα, με αρχηγό τον Δημήτριο Υψηλάντη, και αποτέλεσαν τον πυρήνα του πρώτου τακτικού Ελληνικού στρατού και διακρίθηκαν για την συναίσθηση του καθήκοντος προς την υποδουλωμένη Ελλάδα καθώς και για το ήθος και τηνυποδειγματική τους συμπεριφορά.

Ο Χρήστος Βυζάντιος, ιστορικός και αξιωματικός του πρώτου αυτού Ελληνικού στρατού, γράφει μεταξύ άλλων: «Ούτοι ( αυτοί που αποτελούσαν τον τακτικό στρατό) κατήγοντο ως επί το πλείστον εκ των κατεστραμένων υπό των Τούρκων επαρχιών και πόλεων της Θράκης, Μακεδονίας και της Μικράς Ασίας, των παρ αυταίς νήσων και λοιπών μερών, προ πάντων δε εκ νέων καλώς ανατεθραμμένων και τίνων ευπαιδεύτων, εχόντων καθαρόν αίσθημα πατριωτισμού...» Ενδεικτικά αναφέρονται ο Κάρπος Παπαδόπουλος, ο Αθηναίος Κυνηγός, ο Κώστας Δεληολάνης, ο Σταυρος Σταμούλης και Χριστόφορος Σταυράκης από την Αδριανούπολη, οι Αινίτες Κωνσταντίνος Κοζαζόγλου και Αινίτης Στρατής, η Μαριγώ Σαραφοπούλου από τα Λάβαρα, κ.α.

Το 1826 ο καταγόμενος από τη Σμύρνη Ιωάννης Καρόγλου συγκροτεί στην Πελοπόννησο την «Ιώνιο Φάλαγγα» και έτσι ένα μέρος των Ιώνων, θα συμμετέχουν συγκροτημένα στην Επανάσταση. Συγκεκριμένα, όπως προκύπτει από το σχετικό δημοσίευμα της "Γενικής Εφημερίδος της Ελλάδος" στις 24 Ιουλίου 1826, συγκροτήθηκε στο Ναύπλιο δύο μήνες μετά την πτώση του Μεσολογγίου. Σκοπός της Φάλαγγας ήταν "... η εις εν σώμα ένωσις των εις την ελευθέραν Ελλάδα ευρισκομένων και υπό διαφόρους αρχηγούς διεσπαρμένων Ιώνων... δια να κατασταθώσιν ούτω χρησιμώτεροι εις τον υπέρ της ελευθερίας ιερού ελληνικού αγώνα."

Τέλος την μάχη με την οποία τελείωσε η Επανάσταση την έδωσε ο Δημήτριος Υψηλάντης στην Πέτρα Βιωτίας, σε μία ιστορική και συμβολική στιγμή, αφού ο αδελφός του Αλέξανδρος, είχε δώσει την πρώτη.

Είναι λοιπόν θλιβερή η διαπίστωση, ότι στον κήπο των ηρώων της Ελληνικής Επανάστασης, όπου υπάρχουν μνημεία των αγωνιστών από τις διάφορες ελληνικές περιοχές, δεν υπάρχει μνημείο για τους Θράκες, για τους Πόντιους, τους Μικρασιάτες. Απουσιάζει από την ελληνική σχολική ιστορία, την δημόσια αναφορά και συζήτηση. Ευχόμαστε αυτή η παράλειψη να διορθωθεί με τις δικές μας ενέργειες, των απογόνων των αγωνιστών αυτών. Το οφείλουμε στους απελευθερωτές της πατρίδας μας.



Ακούστε το Θεοφάνη Μαλκίδη και το Δημήτρη Κολιό στο αφιέρωμα για την Επανάσταση του 1821. Ραδιοφωνικός Σταθμός Μάξιμουμ Αλεξανδρούπολη.


 





 
Δείτε την  ομιλία του Θ. Μαλκίδη για τη συμβολή των Θρακών στην Επανάσταση του 1821. Θούριο Έβρου




Σάββατο, 14 Μαρτίου 2015

Ημερίδα στο Διδυμότειχο "Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ Η ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΡΟΤΑΣΗ"


 Θεοφάνης Μαλκίδης

Ελληνισμός: Κρίση, παρακμή και αναγέννηση 

Μέρος της ομιλίας στην ημερίδα του Συλλόγου Αλληλεγγύης “Ακρίτες” Διδυμοτείχου “Παγκοσμιοποίηση και ελληνορθόδοξη πρόταση”, στην οποία μίλησαν επίσης ο π. Θεόδωρος Ζήσης και ο Δημήτρης Νατσιός. 
 
«Η βλακεία, η εγωπάθεια, η μωρία, η γενική αναπηρία της ηγετικής τάξης στην Ελλάδα σε φέρνει στην ανάγκη να ξεράσεις…. είμαι βέβαιος πως τούτοι οι ελεεινοί δεν αντιπροσωπεύουν τη ζωντανή Ελλάδα» Γιώργος Σεφέρης. Ημερολόγιο, 1945. 

1. Κρίση,  πνευματική και οικονομική

Μετά από πέντε πλέον  χρόνια προπαγάνδας περί σωτηρίας της Ελλάδας από τους δημίους της, μέσω των δανειακών συμβάσεων, μνημονίων, μεσοπροθέσμων, προγραμμάτων   οι μάσκες έχουν πέσει για όλους. Ήταν και παραμένουν ΟΛΟΙ τους Μνημονιακοί.  Οι θυσίες που υπέστη ο ελληνικός λαός, αντί να μειώσουν υτο χρέος κατέληξαν στην αύξησή του! Τη στιγμή  που  η προπαγάνδα λέει ότι αυτό το χρέος ως ποσοστό στο ΑΕΠ θα  είναι στο ίδιο επίπεδο το 2020 με αυτό του 2009, δηλαδή 120%!
Σώζεται η οικονομική ελίτ της χώρας την ίδια ώρα που οι άνεργοι έχουν ξεπεράσει τα 2.000.000, οι νεομετανάστες  προς το εξωτερικό τις 200.000,  η φτώχεια και η πείνα  αγγίζει  το μισό του πληθυσμού, το δημογραφικό πρόβλημα απειλεί με εξαφάνιση τον λαό μας, ενώ η κοινωνική, οικονομική και παραγωγική δομή της χώρας καταστρέφεται με γεωμετρική πρόοδο. Η Ελλάδα μετατρέπεται  σε χώρα ρημαγμένη και λεηλατημένη,  η  δυστυχία και φτώχεια  πολλαπλασίασε τους άστεγους, αυτούς που κάνουν ουρά για ένα  πιάτο φαγητού, τα παιδιά   λιποθυμούν στα σχολεία από ασιτία, η κορύφωση των ανισοτήτων που έφθασαν στο 1% του πληθυσμού να κατέχει τον εθνικό πλούτο. Αγριότητα, που προκλήθηκε από την εφαρμογή  των παλιών και των νέων Μνημονίων, την ίδια ώρα που πολλοί “φοβήθηκαν γιατί είχαν παιδιά και έστειλαν τα λεφτά τους στο εξωτερικό” και οι εκπομπές μαγειρικής και λάιφ σταιλ έχουν ξεπεράσει τα όρια....
2.Αναγέννηση

Όλες οι προβλέψεις τους έχουν διαψευσθεί. Για την ύφεση, για την ανεργία, για το παράνομο χρέος μας, για το μέλλον μας. Και αυτά σαν να μην έχουν καμία ευθύνη και μας δείχνουν με το δάχτυλο, αυτοί οι πρωταγωνιστές και βασικοί υπεύθυνοι της καταστροφής και της διαφθοράς. Τη στιγμή που εξαθλιώνεται η κοινωνία και καταστρέφεται η πατρίδα μας, εξασφαλίζονται οι δανειστές, καταλύεται η εθνική κυριαρχία και ξεπουλιέται η δημόσια περιουσία.
Όμως, όπως  γράφει ο Γιώργος Σεφέρης αυτοί  δεν είναι η ζωντανή Ελλάδα.  Εμείς είμαστε η ζωντανή Ελλάδα,  της αλληλεγγύης και της αντίστασης, της  αξιοπρέπειας και της εθνικής κυριαρχίας, των γραμμάτων που έλεγε ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, της γης που γέννησε την ελευθερία η οποία  θα εκμηδενίσει την τυρρανία,  που έγραψε ο Κώστας Γεωργάκης.
 
 
 





Τετάρτη, 11 Μαρτίου 2015

Πέντε χρόνια μετά την αναγνώριση της Γενοκτονίας από το Σουηδικό Κοινοβούλιο: Ο αγώνας συνεχίζεται


Θεοφάνης Μαλκίδης





Η 11η Μαρτίου 2010 αποτελεί μία σημαντική ημέρα για τους Έλληνες, τους Αρμένιους και τους Ασσύριους σε όλο τον κόσμο, αποτελεί μία σπουδαία ημερομηνία για τα εκατομμύρια θύματα της Γενοκτονίας των Ελλήνων, των Αρμενίων και των Ασσυρίων.
 
Η απόφαση της ολομέλειας του Σουηδικού Κοινοβουλίου να αναγνωρίσει με ψήφους 131 υπέρ και 130 κατά, την Γενοκτονία των Ελλήνων, των Αρμενίων και των Ασσυρίων με την καθοριστική ψήφο της κουρδικής καταγωγής βουλευτού Gulan Αvci, αποτέλεσε μία μεγάλη επιτυχία, η οποία ήρθε σε μία δύσκολη περίοδο. Σε μία συγκυρία όπου το μόνο που λεγόταν και συνεχίζει να ακούγεται είναι αριθμοί. Στην ελληνική όμως παράδοση, υπάρχουν και οι λέξεις, που γίνονται  σύμβολα, αγώνες, ταυτότητα. Αυτή όπου όπως λέει ο Νίκος Καζαντζάκης που κατέγραψε το δράμα των ξεριζωμένων Ελλήνων μετά τη Γενοκτονία, δίνει νόημα και μορφή σε μία άμορφη και άμυαλη απεραντοσύνη.
 
Η απόφαση της Σουηδικής Βουλής την 11 Μαρτίου 2010 ήρθε μετά την απόφαση  του Μαίου του 2009, ότι από κοινού Έλληνες, Αρμένιοι και Ασσύριοι θα προωθήσουν το ψήφισμα για την αναγνώριση της Γενοκτονίας στη Σουηδική Βουλή. Είμαι περήφανος γιατί στην εκδήλωση εκείνη στη Στοκχόλμη μίλησα μαζί με τους συναγωνιστές Κώστα Φραγγίδη, πρόεδρο του Συλλόγου Ποντίων Στοκχόλμης “Εύξεινος Πόντος”, Vahagn Avedian , μέλος της Αρμενικής εθνικής επιτροπής Σουηδίας και τον Sabri Atman εκπρόσωπο των Ασσυρίων. Εκεί με πρωτοβουλία του Συλλόγου και του Κέντρου Ελληνικού Πολιτισμού Σουηδίας διανεμήθηκε το βιβλίο μου, στην αγγλική γλώσσα, για τη Γενοκτονία.
 
Είχε προηγηθεί η παρουσίαση του Μιχάλη Χαραλαμπίδη στη Στοκχόλμη και το αίτημα για την αναγνώριση, η πρωτοβουλία των βουλευτών του Αριστερού Κόμματος (Vänsterpartiet), Τάσου Σταφιλίδη, Hans Linde, και Fredrik Malm, ενώ στη συνέχεια υπήρξε πρωτοβουλία και του κόμματος των Πράσινων (Miljöpartiet), χωρίς όμως να περάσει από την Ολομέλεια. Λίγο αργότερα το μεγαλύτερο πολιτικό κόμμα της Σουηδίας, το Σοσιαλδημοκρατικό, κατά την ετήσια συνέλευση του, το Νοέμβριο του 2009 , είχε αναγνωρίσει τη γενοκτονία των Ασσυρίων, των Ελλήνων και Αρμενίων.
 
Η αναγνώριση της Γενοκτονίας πήγε προς ψήφιση στο  Σουηδικό κοινοβούλιο και το αποτέλεσμα ήταν η επικράτηση της αλήθειας, έναντι της άρνησης και της προπαγάνδας.
 
Η αναγνώριση από τη Σουηδία έχει τεράστια αξία γνωρίζοντας τη θέση της  χώρας τόσο παγκόσμια όσο και ευρωπαϊκά για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα δικαιώματα των μειονοτήτων.  Η προσπάθεια για την αναγνώριση της Γενοκτονίας συνεχίζεται και από ότι φαίνεται έχει και αποτέλεσμα. Ειδικά όταν προέρχεται από την δυναμική και έξω από συμφέροντα και λογικές Διασπορά και ανιδιοτελείς ανθρώπους. Ο αγώνας συνεχίζεται και παρότι έχει πολλά εμπόδια στο εσωτερικό και το εξωτερικό, θα είναι νικηφόρος!  

Η Αλληλεγγύη ως στάση και ως πράξη ζωής για την απελευθέρωση της Ελλάδας


Θεοφάνης Μαλκίδης
Η Αλληλεγγύη ως στάση και ως πράξη ζωής για την απελευθέρωση της Ελλάδας

Μέρος της συνέντευξης στην εκπομπή του Δημήτρη Νατσιού “Γράμματα Σπουδάματα” στον τηλεοπτικό σταθμό 4Ε.



 
1. Το καθήκον μας

Εμείς όμως πέρα από την αναγκαία και επιβεβλημένη καταγραφή και διαπίστωση της πνευματικής και οικονομικής χρεοκοπίας της πατρίδας μας, οφείλουμε να δώσουμε και μία πρόταση για το μέλλον αυτού του τόπου και αυτονόητα και για το δικό μας. Στην καλοπροαίρετη και μη, στην με καλή διάθεση αλλά και προβοκατόρικη ερώτηση, “τι να κάνουμε” ή τι “μπορούμε να κάνουμε”, απαντήσαμε με την ερώτηση, “κοίταξες τον διπλανό σου που πεινάει, που κρυώνει, που έχασε την εργασία του, που δεν έχει να πληρώσει το ηλεκτρικό ρεύμα, το νερό, τα βιβλία και τα τετράδια των παιδιών του;”

Η ικανοποίηση των παραπάνω αναγκών ήταν και δυστυχώς παραμένει το πρώτιστο καθήκον κάθε Έλληνα και Ελληνίδας, κάθε ανθρώπου, που δεν μπορεί να βλέπει αφενός την πατρίδα του και την ίδια του τη ζωή να καταστρέφεται και αφετέρου να παρακολουθεί τον κάθε λογής “πολιτικό παράγοντα” τοπικό και μη, να παριστάνει τον “σωτήρα”.

Έτσι αποφασίσαμε να κάνουμε αυτό, που άλλοι λίγο, άλλοι περισσότερο έπρατταν κατά μόνας. Να βοηθούν και να βοηθήσουν τον συνάνθρωπο, ποικιλοτρόπως και συνεχώς. Έτσι λίγοι άνθρωποι, η μαγιά που λέει ο Μακρυγιάννης, δημιουργήσαμε την Κίνηση Αλληλεγγύης Πολιτών Αλεξανδρούπολης, ώστε να δώσουμε μία σοβαρή, ανιδιοτελή και συνεχή πρόταση για την πατρίδα μας. Για να δώσουμε θάρρος και να πάρουμε δύναμη στις εκατοντάδες οικογένειες, οι οποίες αφού είδαν τη ζωή τους να καταρρέει, παρακολουθούν τους υπεύθυνους της κατάστασής τους, να τους διαβεβαιώνουν (!) ότι όλα θα πάνε καλά.....
Κάθε μέρα, για 365 μέρες, παραλαμβάνουμε προιόντα που μας τα προσφέρουν με μεγάλη ευχαρίστηση και χαρά, συνάνθρωποί μας παραγωγοί οι οποίοι είδαν στην Κίνησή μας μία αληθινή προσπάθεια ανάστασης του τόπου μας. Επιπλέον το τελευταίο χρονικό διάστημα περάσαμε και στην παραγωγή αγροτικών προιόντων. Τη βάση άλλωστε της οικονομίας, της ζωής και της ιστορικής πορείας των Ελλήνων και των Ελληνίδων. Εκατοντάδες οικογένειες έλαβαν δωρεά από την Κίνηση, με μόνο “δικαιολογητικό” , την ειλικρίνεια και το πρόβλημα που είχαν ή που έχουν. Εμείς δεν φέρνουμε σε δύσκολη θέση κανένα, δεν ζητάμε δεκάδες χαρτιά, φορολογική δήλωση, ψήφο.....

2. “Ουκ επ’ άρτω μόνω ζήσεται άνθρωπος”

Στο υπαρκτά προβλήματα της πείνας και της δυστυχίας- και είδαμε πολλά αυτά τα χρόνια - θα πρέπει να προστεθούν και τα σημαντικά αν όχι πρωταγωνιστικά προβλήματα της ψυχικής κατάστασης των οικογενειών. Όλοι οι άνθρωποι έχουν την ανάγκη της επικοινωνίας. Της διάχυσης του προσωπικού και οικογενειακού τους δράματος σε ανθρώπους που δεν τους γνώριζαν, αλλά είδαν σ΄αυτούς την πραγματική αλληλεγγύη, χωρίς υστεροβουλία και συμφέρον. 

Δευτέρα, 9 Μαρτίου 2015

Ιωάννης Καποδίστριας και (Πολιτική) Παιδεία




Θεοφάνης Μαλκίδης

“......Ο Καποδίστριας κυβέρνησε αγγελικώς....”

Μέρος της ομιλίας στην εκδήλωση που οργάνωσε η “Ενωμένη Ρωμηοσύνη” στην Έδεσσα για τον Καποδίστρια και την Παιδεία του Γένους.


Το ενδοξότερο και πιο πολυσήμαντο γεγονός της ιστορίας του νέου Ελληνισμού είναι αναντίρρητα η Επανάσταση του 1821. Καρπός της ουσιαστικής οικονομικής και πνευματικής ανάπτυξης των Ελλήνων κατά τον 18ο και 19ο αιώνα, μιας μακροχρόνιας διεργασίας, κατά την οποία διαμορφώθηκαν νέες κοινωνικές τάξεις με δυναμισμό και με προσφορά στον υπόδουλο Ελληνισμό, η Επανάσταση οφείλει, κατά μεγάλο μέρος, την επιτυχία της στο ότι ήταν έργο όλων των Ελλήνων. Από το Μοριά και τη Ρούμελη, τα Νησιά, τη Μακεδονία, τη Θράκη, τη Μικρά Ασία και τον Πόντο, μέχρι τις κοινότητες της Διασποράς στην Κεντρική Ευρώπη, στις παραδουνάβιες Ηγεμονίες και τη Ρωσία.

Σημαντικός σταθμός της μετεπαναστικής Ελλάδας είναι έλευση του Ιωάννη Καποδίστρια, του κυβερνήτη, του μοναδικού στην ελληνική ιστορία και πολιτική με αυτό το χαρακτηριστικό και ουσιαστικό τίτλο. Είναι μία μεγάλη στιγμή για τον Ελληνισμό που σήμανε πράξη και στάση ζωής στην πολιτική, στην κοινωνία, στην ανιδιοτελή προσφορά , στην παιδεία. Ήταν παράδειγμα και πρότυπο ασκητικής ζωής, από το δημόσιο μέχρι τον προσωπικό βίο. Η δολοφονία του σταμάτησε το νήμα της ζωής του και σίγουρα και την διαφορετική ρότα του Ελληνισμού, αλλά άφησε κληρονομιά και παρακαταθήκη αναντικατάστατη. Όπως έγραψε ο αντίπαλός του Μακρυγιάννης, μη γνωρίζοντας την σημερινή κατάσταση της διαφθοράς της πολιτικής ζωής, “ο Καποδίστριας κυβέρνησε αγγελικώς....”








Πέμπτη, 5 Μαρτίου 2015

Θεοφάνης Μαλκίδης .Ένα νέο βιβλίο για τη Γενοκτονία





Θεοφάνης Μαλκίδης



Η Γενοκτονία των Ελλήνων. Εθνικές και Διεθνείς Διαστάσεις.



Αθήνα 2015, εκδόσεις Γόρδιος.

τηλ. 2108252279 e-mail: malkidis@gmail.com




1.Η θλίψη της τραγωδίας


Ο πρόξενος των ΗΠΑ στη Σμύρνη Τζορτζ Χόρτον καταγράφοντας την καταστροφή της Σμύρνης το 1922 τονίζει, μεταξύ των άλλων, πως «δεν έλειπε τίποτε σχετικά με τη θηριωδία, την ακολασία, την σκληρότητα και όλη τη μανία του ανθρώπινου πάθους» .

Με τη δημιουργία του κινήματος των Νεότουρκων και στη συνέχεια των Κεμαλικών εμφανίσθηκε και εδραιώθηκε η εθνικιστική ιδεολογία και με την κατάκτηση της εξουσίας, εκδηλώθηκε η θέληση να εξαφανιστούν οι αυτόχθονες πληθυσμοί. Οι Έλληνες, μαζί με τους Αρμένιους και τους Ασσύριους ήταν οι κεντρικοί στόχοι. Το σύνθημα των Νεότουρκων ότι “στο οθωμανικό κράτος πρέπει να υπάρχουν μόνο μουσουλμάνοι” και κατ' επέκταση μόνο Οθωμανοί -Τούρκοι, από την Κεμαλική φασιστική πολιτική, “γίνεται ένα κράτος, ένα έθνος, μία γλώσσα”. Οι διωγμοί, οι οποίοι εξελίχθηκαν σε Γενοκτονία, αποτέλεσαν την τραγικότερη σελίδα της ζωής των Ελλήνων που ζούσαν στο Οθωμανικό κράτος και μετέπειτα Κεμαλικό καθεστώς και στοίχισαν τη ζωή σε πάνω 1.000.000 Έλληνες και Ελληνίδες και παιδιά, γεννημένα και μη.

    2.Η απογοήτευση της πολιτικής πραγματικότητας
Αλήθεια μπορεί να φανταστεί έστω και ένας Αρμένιος τον πρωθυπουργό ή τον υπουργό εξωτερικών της χώρας του να καταθέτει στεφάνι στον Μουσταφά Κεμάλ (!), πολιτικό ή πνευματικό άνθρωπο να αμφισβητεί το ιστορικό αυτό γεγονός και να λέει ότι δεν υπήρξε Γενοκτονία (!);

Στην Ελλάδα, την πρόταση του Μιχάλη Χαραλαμπίδη και την ψήφιση του σχετικού νομοσχεδίου για την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου το Φεβρουάριο του 1994 και η θέσπιση της 19ης Μαίου ως ημέρα Εθνικής μνήμης (το 1996 έγινε η ψήφιση του νομοσχεδίου για τη Γενοκτονία στη Μικρά Ασία και η ανακήρυξη της 14ης Σεπτεμβρίου ως ημέρα μνήμης), ακολούθησαν μία σειρά από ενέργειες οι οποίες άφησαν έκπληκτους τους πάντες. Την 19η Μαίου 1996 προσγειώνονται τουρκικά αεροσκάφη στην προσφυγική Νέα Αγχίαλο Μαγνησίας και το ίδιο έτος γίνεται η συναυλία Ρουβά – Κούτ στην ημικατεχόμενη Κύπρο.
Την 19η Μαίου 1998 γίνεται απόπειρα να σταλεί η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών στις εορτές μνήμης του Κεμάλ στην Άγκυρα (!) ενώ ακολουθούν οι καταθέσεις στεφάνων του Έλληνα πρωθυπουργού Κ. Καραμανλή και πρωθυπουργού και υπουργού εξωτερικών Γ. Παπανδρέου στον υπεύθυνο της Γενοκτονίας, τον Μουσταφά Κεμάλ! Αναρωτιόμαστε πως μπορεί να δικαιολογηθεί η προσπάθεια αλλοίωσης και ουσιαστικής κατάργησης της ημέρας Μνήμης της Γενοκτονίας, καθώς και η απουσία, η αδιαφορία και η ολιγωρία του αποκαλούμενου πολιτικού προσωπικού για το ζήτημα ανάδειξης της Γενοκτονίας εντός και εκτός Ελλάδας;
  Πως μπορεί να γίνει αποδεκτό ότι υπάρχουν “πολιτικοί και πνευματικοί” άνθρωποι στην Ελλάδα, που αποδέχονται και θαυμάζουν τον δάσκάλο του Χίτλερ, τον Κεμάλ;Τον εξολοθρευτή δηλαδή των Ελλήνων; Γιατί η Ελλάδα απουσιάζει όταν γίνεται αναφορά για το ζήτημα της Γενοκτονίας σε διεθνείς οργανισμούς και συναντήσεις και κρύβεται φοβούμενη, ενώ την ίδια στιγμή υβρίζει τους νεκρούς προγόνους μας και παρίσταται στα εγκαίνια του ψεύτικου σπιτιού του Μουσταφά Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη;

Γιατί η Ελλάδα ως Υπουργείο Εσωτερικών, Δήμος, Νομαρχία, Περιφέρεια, Περιφερειακή Ενότητα, κλπ, καλεί τον ελληνικό λαό να εορτάσει (!!!) την ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας και μεταθέτει την ημέρα αυτή σε άλλη ημερομηνία, κάνοντάς την “λάστιχο” με τελετουργικό που φωνάζει «να βγούμε από την υποχρέωση»;

Στα παραπάνω θα πρέπει να προστεθούν και άλλες πράξεις όπως αυτή το Μάιο του 2013 με την απάντηση του Υπουργείου Εξωτερικών της Ελλάδας στο αντίστοιχο της Τουρκίας, το οποίο κατηγορούσε τους Έλληνες για «τη δήθεν γενοκτονία» (!) Στην απάντηση της Ελλάδας δεν υπάρχει ούτε  η λέξη Γενοκτονία, ούτε έγκλημα, ούτε αναφορά στο θύτη Τουρκία.

Η θλιβερή αυτή στάση της Ελλάδας κορυφώθηκε με την ψήφιση του αποκαλούμενου “αντιρατσιστικού” νόμου (Ν. 4285 ) το Σεπτέμβριο του 2014, από ανθρώπους ανεπαρκείς να κατανοήσουν την ουσία του εθνικού και διεθνούς ζητήματος της Γενοκτονίας.


3.Η χαρά της νίκης της αλήθειας

Είναι γεγονός ότι παρά την ελλαδική αδιαφορία και επιθετικότητα και την τουρκική άρνηση και προπαγάνδα, η ιστορική περίοδος που διανύουμε δημιουργεί ευνοϊκές συνθήκες για την αναγνώρισης της Γενοκτονίας. Ο φασισμός των Νεότουρκων και του Κεμάλ που δολοφόνησε τους προγόνους μας αποκαλύπτεται και καταρρέει. Τα εγκλήματά του φανερώνονται. Σε όλη την Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο, ακόμη και στην Τουρκία γίνεται πλέον κατανοητό ότι χωρίς τη γνώση της τραγικής αυτής σελίδας που γνώρισαν οι Έλληνες και οι Ελληνίδες, καθώς και άλλοι λαοί, χωρίς δηλαδή της ανάδειξης της Γενοκτονίας, δεν μπορεί να υπάρξει ολοκληρωμένη προσέγγιση της ιστορίας, δεν μπορεί να υπάρξει αληθινή φιλία και συνεργασία.

Το βιβλίο ασχολείται με την Γενοκτονία των Ελλήνων, με το μαζικό έγκλημα στη Θράκη, στη Μικρά Ασία, στον Πόντο και προσεγγγίζει το ζήτημα με σύγχρονη ματιά αναλύοντας τις εθνικές και διεθνείς, ιστορικές, πολιτικές και διπλωματικές διαστάσεις του. Είναι μία συμβολή στην συνεπή και μακροχρόνια προσπάθεια αναγνώρισης και διεθνοποίησης της Γενοκτονίας και έχει μεταφραστεί στην αγγλική, ρωσική, ιταλική, ρουμανική, ισπανική και αρμενική γλώσσα. Μάλιστα στις τρεις τελευταίες είναι το μοναδικό που έχει εκδοθεί για το ζήτημα της Γενοκτονίας.

Τρίτη, 3 Μαρτίου 2015

Συζήτηση Θ. Μαλκίδη -Ε. Παπαδόπουλου στο ΔΙΟΝ TV της Κατερίνης για το σήμερα της Ελλάδας και του Ελληνισμού


Παρακολουθείστε από το ΔΙΟΝ TV της Κατερίνης την εκπομπή EY ZHN, όπου ο Ευγένιος Παπαδόπουλος συνομιλεί με τον Θεοφάνη Μαλκίδη για την Ελλάδα και τον Ελληνισμό του σήμερα,  για την οικονομική και πνευματική πτώχευση,  για την παιδεία και  την ιστορία, τον αγώνα και την αγωνία επιβίωσης, για την αλήθεια.








Κυριακή, 1 Μαρτίου 2015

Μία ακόμη νίκη της αλήθειας .Το κοινοβούλιο της Νότιας Ντακότα των ΗΠΑ αναγνώρισε τη Γενοκτονία των Ελλήνων, των Αρμενίων και Ασσυρίων.




 Θεοφάνης Μαλκίδης
Μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαικών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών


Μία ακόμη νίκη της αλήθειας .Το κοινοβούλιο της  Νότιας Ντακότα των ΗΠΑ αναγνώρισε τη Γενοκτονία των Ελλήνων, των Αρμενίων και Ασσυρίων. 

Η 26η Φεβρουαρίου 2015 αποτελεί μία ακόμη σημαντική ημέρα στην προσπάθεια αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ελλήνων, των Αρμενίων και των Ασσυρίων. Η αναγνώριση της Γενοκτονίας από τη Βουλή των Αντιπροσώπων της πολιτείας Νότιας Ντακότα των ΗΠΑ, (ψήφισμα  υπ' αριθ. HCR 1009, το οποίο ενέκρινε με συντριπτική πλειοψηφία 51 υπέρ, έναντι 17 κατά) και η πρόσκληση να πράξουν αναλόγως  το Κονγκρέσσο και ο πρόεδορς των ΗΠΑ, αποτελεί  μία ακόμη νίκη της αλήθειας των λαών, που δολοφονήθηκαν από το Οθωμανικό κράτος και τη συνέχειά του την  Κεμαλική Τουρκία. Μίας Γενοκτονίας που μετά από μαζική βία, συλλήψεις γυναικών και παιδιών, βίαιους εξισλαμισμούς, πορείες θανάτου, μαζικές δολοφονίες, διώξεις, εκτοπίσεις, στοίχισε τη ζωή σε πάνω από 1.000.000 Έλληνες, 1.500.000 Αρμένιους και 500.000 Ασσύριους.
Το οργανωμένο σχέδιο βίας  εξαφάνισε την παρουσία του ελληνικού, αρμενικού και ασσυριακού λαού και οδήγησε  εκατομμύρια ανθρώπους στο θάνατο και την προσφυγιά.  Στη συνέχεια, η   τραγωδία, ενός σημαντικού και ιδιαίτερης αξίας μέρους των λαών αυτών, συνδυάστηκε με την καταστροφή και τον ακρωτηριασμό της μνήμης και της ταυτότητας, με την άρνηση, το ψεύδος και την προπαγάνδα. 
 

 Η απόφαση της βουλής των αντιπροσώπων της πολιτείας της Νότιας Ντάκοτα,   να αναγνωρίσει τη Γενοκτονία αποτελεί μία ιστορικής σημασίας σημαντική πρωτοβουλία  και μία ακόμη δικαίωση των αγώνων Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων  σε όλον πλανήτη. Η προσπάθεια έχει αποτέλεσμα. Σε πείσμα της άρνησης του ψεύδους, προπαγάνδας, των δοκιμασιών και των εμποδίων, η αλήθεια θα νικήσει!