Παρασκευή, 22 Μαΐου 2015

Είναι πλέον καιρός να μιλήσουν οι Έλληνες και οι Ελληνίδες για τον Κεμαλισμό και τη Γενοκτονία.


Θεοφάνης Μαλκίδης


Είναι πλέον καιρός να μιλήσουν οι Έλληνες και οι Ελληνίδες για τον Κεμαλισμό και τη Γενοκτονία.


Μέρος της ομιλίας του Θ. Μαλκίδη στην εκδήλωση για τη Γενοκτονία  που οργάνωσε ο Δήμος Ασπροπύργου Αττικής και το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Ασπροπύργου στα πλαίσια του Ανοιχτού Πανεπιστημίου .


Στις 19 Μαΐου, εορτή -αργία για την Τουρκία, είναι η επέτειος της άφιξης του Μουσταφά Κεμάλ, στη Σαμψούντα. Πρόκειται σύμφωνα με το ψεύδος, την προπαγάνδα της Τουρκίας και την επίσημη θεώρηση «για την ιδρυτική πράξη της εποποιίας του Ατατούρκ, την πράξη της ρήξης με την οθωμανική εξουσία, η οποία κατηγορείται το 1919 από τους Τούρκους εθνικιστές ως υπεύθυνης της ήττας».

Η 19η Μαΐου θεωρείται, επίσης, ημέρα των γενεθλίων του Κεμάλ, καθώς η ακριβής ημερομηνία της γέννησής του δεν είναι γνωστή, ενώ η γέννησή του συνδέεται και με το άλλο ψεύδος περί γέννησής του στην Θεσσαλονίκη.

Η 19η Μαϊου είναι επίσης η γιορτή της νεολαίας και των αθλημάτων. Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια γιορτή της γυμναστικής, που υπήρχε από το 1916 και επισημοποιήθηκε το 1939, ενώ το 1981 πήρε το όνομα και τη σημερινή της μορφή. Οι μαθητές και σπουδαστές πρέπει να κάνουν αυτή την ημέρα στα στάδια ομαδικές γυμναστικές επιδείξεις με έντονο το κόκκινο χρώμα. Στις κερκίδες των σταδίων οι νεαροί θεατές σχηματίζουν, με τα χρώματα των ρούχων τους, γιγαντιαίες μορφές και συνθήματα («Ατατούρκ, βαδίζουμε στα χνάρια σου»), που θυμίζουν τις μεγάλες συλλογικές εκδηλώσεις ολοκληρωτικών καθεστώτων, ενώ σημαίες 1919 μέτρων ανεμίζουν στον τόπο του εγκλήματος, την Σαμψούντα.

Σύμφωνα με την προπαγάνδα ο Κεμάλ «χάρισε» την εθνική κυριαρχία στα παιδιά, το μέλλον της χώρας. Τα παιδιά φορούν τα πιο καλά τους ρούχα, πηγαίνουν όμως στα σχολεία, από όπου ξεκινούν παρελάσεις, ενώ η Τουρκία υπερηφανεύεται ότι είναι η μόνη χώρα στον κόσμο που έχει αφιερώσει μια εθνική γιορτή στα παιδιά. Η ημέρα χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερη πατριωτική θέρμη, οι εφημερίδες δημοσιεύουν στην πρώτη σελίδα τους πορτρέτα του Κεμάλ και μοιράζουν σημαίες. Όλοι καλούνται να σημαιοστολίσουν, η Τουρκία σκεπάζεται από κόκκινο και άσπρο, ο τύπος γεμίζει επίσημες δηλώσεις των συνεχιστών του Κεμάλ. Από όλα τα κόμματα.

Το τελετουργικό είναι το ίδιο σε όλη τη χώρα. Κάθε πόλη, κάθε χωριό, έχει τον τόπο γιορτασμού του την κεντρική πλατεία, η οποία δεν νοείται χωρίς ένα ή και δύο αγάλματα του Κεμάλ και το πρωτόκολλο είναι αυστηρά καθορισμένο.



Η αλήθεια όμως είναι άλλη και συνδέεται με τη Γενοκτονία εναντίον των Ελλήνων. Στις 19 Μαϊου 1919, ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβαζόταν στη Σαμψούντα, σύμφωνα με την εντολή, που πήρε από τον σουλτάνο και τους συμμάχους, ενώ καθήκον του ήταν η προστασία των Ελλήνων

Ο Μουσταφά Κεμάλ όμως κατόρθωσε να συσπειρώσει γύρω του τους εγκληματίες πολέμου του φασιστικού κινήματος των Νεότουρκων του «Ένωση και Πρόοδος» και τους τσέτες πλιατσικολόγους της περιοχής, ολοκληρώνοντας την τελευταία φάση της Γενοκτονίας. Ο Κεμάλ ήταν δάσκαλος του Χίτλερ, όπως γράφει ο Στέφαν Ίρχινγκ, στο βιβλίο εκδόσεων του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ.

Έτσι επιβεβαιώνεται η παρατήρηση του σύγχρονου Τούρκου συγγραφέα Τανέρ Ακτσάμ ότι «η σύγχρονη Τουρκία έχει αναδυθεί μέσα από θάλασσες αίματος εκείνων που έπεσαν θύματα της εθνοκάθαρσης», δηλαδή των Ελλήνων του Πόντου, της Ιωνίας, της Θράκης, της Καππαδοκίας.

Σήμερα, όλοι μιλούν για τον Κεμαλισμό και τη Γενοκτονία που υπέστη ο Ελληνικός λαός, από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας της Αρμενίας,  μέχρι τον πρόεδρο της Δημοκρατίας της Γερμανίας. Είναι πλέον καιρός και οι Έλληνες και οι Ελληνίδες να μιλήσουν.


Δείτε την ομιλία του Θ. Μαλκίδη



 

Πέμπτη, 21 Μαΐου 2015

«Η αναγνώριση της Γενοκτονίας και η απελευθέρωση των λαών.»

     



Θεοφάνης Μαλκίδης
Μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαικών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών


Μέρος της ομιλίας στις εκδηλώσεις για τη Γενοκτονία που οργάνωσε ο Σύλλογος Ποντίων Βερολίνου «Οι Υψηλάντες»

Είναι κοινή διαπίστωση  ότι  στο ζήτημα αναγνώρισης της Γενοκτονίας,  η Ελληνική Δημοκρατία, ήταν απούσα, προκαλώντας μάλιστα τόσο τους νεκρούς προγόνους μας όσο και εμάς,  τους ζώντες απογόνους τους. Αφού η Ελλάδα καθυστέρησε για εβδομήντα ολόκληρα χρόνια  την αναγνώριση, και αφού πέρασαν είκοσι χρόνια από τα σχετικά νομοσχέδια, δεν πράττει απολύτως τίποτα. Το αντίθετο μάλιστα αφού υπονομεύει κάθε προσπάθεια, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό.
Την ίδια στιγμή η  βασική υπεύθυνη  του εγκλήματος, η Τουρκία, η απόγονος των Νεότουρκων και των Κεμαλικών, αυτή που «δίδαξε» τον Χίτλερ και τους Ναζί, προσπαθεί να εξαφανίσει το έγκλημα που στοίχισε τη ζωή σε 1.000.000 Έλληνες, 1.500.000 Αρμένιους και 350.000 Ασσυρίους και προσφυγοποίησε εκατομμύρια και εκδίωξε αυτόχθονες λαούς. Παράλληλα απαιτεί από την Ελλάδα να μην πραγματοποιεί εκδηλώσεις μνήμης, αλλά και να καταργήσει τα σχετικά νομοσχέδια!

Ωστόσο παρά την ελλαδική αδιαφορία και εχθρότητα και την τουρκική άρνηση και προπαγάνδα, οι στιγμές που ζούμε είναι ιστορικές, από την Αρμενία μέχρι εδώ την Γερμανία, με την πρόσφατη αναφορά του προέδρου της χώρας, αλλά και τη  δήλωση των Κούρδων του Κόμπανι με την οποία αναγνωρίζεται η Γενοκτονία των Ελλήνων.

Είναι σαφές ότι ο αγώνας για την αναγνώριση της Γενοκτονίας δεν σταματά και μάλιστα όταν γίνεσαι κοινωνός τόσο σημαντικών δηλώσεων και αναγνωρίσεων από όλον τον κόσμο. Παρά τις δυσκολίες, την προπαγάνδα και το φασισμό  θα νικήσουμε!

Δείτε την ομιλία του Θ. Μαλκίδη



ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΟΥ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥ ΤΟΥ ΚΟΜΠΑΝΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ

Εμείς οι Κούρδοι οι απόγονοι των αρχαίων Καρδούχων που συνάντησε ο Ξενοφώντας, αναγνωρίζουμε όλα τα εγκλήματα κατά των Ελλήνων, την Γενοκτονία που διαπράχθηκε εναντίoν τους από τους Νεότουρκους και τους Κεμαλικούς στο χρονικό διάστημα 1908-1923 και συνεχίζουμε τον αγώνα απελευθέρωσης όλων των λαών. Από το Κόμπανι μέχρι το την αρχαία Άμιδα, το σημερινό Ντιγιάρμπακίρ και από την Σμύρνη μέχρι την Τραπεζούντα.
Δρ Muslem Iebrahem Μελος της Ευρωπαϊκής διπλωματικής αντιπροσωπείας PYD απο Rojava Kobane

Πέμπτη, 14 Μαΐου 2015

Βιβλίο για τον ΠΟΝΤΟ- Εκδηλώσεις για τη Γενοκτονία των Ελλήνων






Θεοφάνης Μαλκίδης



ΠΟΝΤΟΣ

 


Πολιτιστικός Σύλλογος Νίψας

Μάιος 2015



 

Είναι γεγονός ότι ένα ιδιαίτερο στοιχείο της ανθρωπολογίας αποτελεί η μνήμη. Μνήμη που συνδέεται με τις γενιές που προηγήθηκαν, με όμορφες και δύσκολες στιγμές, με ανθρώπους, με τόπους και αντικείμενα που είτε χάθηκαν δια της "φυσικής"οδού, είτε αποκόπηκαν από τους δημιουργούς τους με βίαιο τρόπο. Για τους Έλληνες και τις Ελληνίδες, η μνήμη αποτέλεσε στοιχείο της παρούσας και της μεταθανάτιας ζωής, τρόπος συλλογικού βίου, στοιχείο σεβασμού της ζωής που υπήρξε και που θα συνεχισθεί σε άλλη διάσταση. Μία ιδιαίτερη στιγμή της νεώτερης ιστορίας μας και της κοινωνικής και ανθρωπολογικής μας συγκρότησης, είναι η βίαιη διακοπή της μακραίωνης ελληνικής παρουσίας από τον Πόντο και τις υπόλοιπες πατρίδες της καθ' ημάς Ανατολής.

Η ιστορική όμως αυτή πορεία εξαφανίστηκε γιατί έπρεπε να υπάρξει λήθη, αυτό συνιστούσαν οι “ιθύνοντες” και κάθε κίνηση, δημοσίευση, δραστηριότητα για τον Πόντο έπρεπε να εξαφανιστεί. Η υπογραφή του ελληνοτουρκικού συμφώνου φιλίας το 1930, το κλίμα που κυριάρχησε την ίδια δεκαετία, που μέχρι και ψεύτικο σπίτι του δήμιου των Ελλήνων Κεμάλ εφευρέθηκε, η κοινή ένταξη Ελλάδας και Τουρκίας στο ΝΑΤΟ το 1952, η επτάχρονη χούντα που έκλεισε προσφυγικούς συλλόγους και απαγόρευσε βιβλία για τη Γενοκτονία, ήταν οι επόμενοι σταθμοί στο πρόγραμμα αλλοίωσης και παραχάραξης της ιστορικής αλήθειας και μνήμης. Μέσα σ' αυτό το ιδεολογικό και πολιτικό περιβάλλον μεγάλωσε η δεύτερη και τρίτη γενιά, την ώρα που η πρώτη γενιά είτε "έφευγε". Και έμειναν οι προσφυγικοί σύλλογοι να διατηρήσουν το πολιτισμικό και ιστορικό φορτίο, με δύο μόνο μέσα που “επιτρεπόταν”: το χορό και το τραγούδι.

Η προσφυγική διανόηση, οι ερευνητές της δεύτερης και της τρίτης γενιάς αντιλήφθηκαν όμως ότι δεν μπορεί να επιβιώσει η ιστορία και ο πολιτισμός με ελάχιστα στοιχεία. Γι ' αυτό και συντελέστηκε η “επανάσταση” της δεκαετίας του 1980 και του 1990 φέρνοντας μία κοσμογονική αλλαγή. Αρχικώς με τον Πόντο και στη συνέχεια με την Μικρά Ασία, με την Θράκη, με την Καππαδοκία, επανήλθε το αίτημα για επαναφορά της ιστορίας στο προσκήνιο και στη συνέχεια με το εγχώριο και διεθνές αίτημα που αφορά την αναγνώριση της Γενοκτονίας.

Το βιβλίο για τον ΠΟΝΤΟ αποτελεί μία προσπάθεια επαναφοράς της μνήμης, συνέχειας του αγώνα και της προσπάθειας για την αλήθεια, που έχει ως αντικείμενο τον Πόντο. Η παρούσα έκδοση όπως άλλωστε και πολλές άλλες, εντάσσεται στην άνευ προηγουμένου κινητικότητα για τον Πόντο (και τις άλλες πατρίδες των προγόνων μας).Αυτή η διαρκής προσπάθεια στην Ελλάδα και το εξωτερικό είναι φανερό ότι έχει δραστηριοποιήσει και συγκινήσει χιλιάδες ανθρώπους, που ασχολούνται με ένα ζωντανό ζήτημα.

Βρισκόμαστε σε μία ιδιαιτέρως σημαντική περίοδο για την ιστορία και την πολιτική στον Εύξεινο Πόντο και η υπόμνηση της ιστορικής παρουσίας και διαδρομής των Ελλήνων και του σχεδίου εξόντωσής τους, αποτελεί ιδιαίτερο καθήκον και χρέος.

Αυτό επιτελεί και η έκδοση του βιβλίου για τον Πόντο, το οποίο υλοποιήθηκε με την αποκλειστική συνδρομή του Πολιτιστικού Συλλόγου Νίψας Έβρου. Ενός προσφυγικού συλλόγου ο οποίος, όπως και τόσοι άλλοι πολιτιστικοί σύλλογοι έχουν κατανοήσει ότι η γνώση αποτελεί πραγματικό εφόδιο για τη ζωή. Το βιβλίο αφιερώνεται με συγκίνηση και αγάπη στη μνήμη των ανθρώπων μας, οι οποίοι έφτασαν ως πρόσφυγες, ορφανοί, φτωχοί, αλλά περήφανοι και αξιοπρεπείς στην ελλαδική γη. Σ΄αυτούς και σ΄ αυτές που αφού ανέβηκαν το Γολγοθά προσδοκούν την Ανάσταση.





Ο Θε­ο­φά­νης Μαλ­κί­δης γεν­νή­θη­κε στην Α­λε­ξαν­δρού­πο­λη, α­πό γο­νείς πρό­σφυ­γες, α­πό την Αδρια­νού­πο­λη της Α­να­το­λι­κής Θρά­κης, Εί­ναι δι­δά­κτωρ κοι­νω­νι­κών ε­πι­στη­μών και μέ­λος της Διε­θνούς Έ­νω­σης Α­κα­δη­μα­ϊ­κών για τη Με­λέ­τη των Γε­νο­κτο­νιών η ο­ποί­α το 2007 α­να­γνώ­ρι­σε, τη Γε­νο­κτο­νί­α των Ελ­λή­νων, των Αρ­με­νί­ων και των Ασ­συ­ρί­ων.

Τα κείμενά του έ­χουν με­τα­φρα­σθεί στην αρ­με­νι­κή, αγ­γλι­κή, γαλ­λι­κή, ιτα­λι­κή, ι­σπα­νι­κή, ρω­σι­κή, τουρ­κι­κή, ρουμανική και αλ­βα­νι­κή γλώσ­σα, έχει μεταφράσει στην ελληνική γλώσσα, βιβλία για τη Γενοκτονία των Ελλήνων και των Αρμενίων, ενώ έ­χει πραγ­μα­το­ποι­ή­σει, ­εκτός και ε­ντός Ελ­λά­δας, εισηγήσεις για το ζή­τη­μα της Γε­νο­κτο­νί­ας των Ελ­λή­νων και των Αρ­με­νί­ων, σε διεθνή επιστημονικά συνέδρια και συναντήσεις. Για τη δρα­στη­ριό­τη­τά του στο ζήτημα της ανάδειξης της Γενοκτονίας των Ελλήνων, των Αρμενίων και των Ασσυρίων, καθώς και  θεμάτων του Ελληνισμού, έ­χει τιμηθεί από διάφορους φορείς, τό­σο στο ε­σω­τε­ρι­κό ό­σο και το ε­ξω­τε­ρι­κό.


 
Θεοφάνης Μαλκίδης



Οι αναγνωρίσεις της γενοκτονίας των Ελλήνων, των Αρμενίων και των Ασσυρίων συνεχίζονται



Η αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων από το Δήμο Willoughby του Σίδνευ της πολιτείας της Νέας Νότιας Ουαλίας στην Αυστραλία αποτελεί μία ακόμη σημαντική ημέρα στην προσπάθεια αναγνώρισης της Γενοκτονίας. Η αναγνώριση αποτελεί μία ακόμη νίκη της αλήθειας των λαών, που δολοφονήθηκαν από το Οθωμανικό κράτος και τη συνέχειά του την Κεμαλική Τουρκία. Μίας Γενοκτονίας που μετά από μαζική βία, συλλήψεις γυναικών και παιδιών, βίαιους εξισλαμισμούς, πορείες θανάτου, μαζικές δολοφονίες, διώξεις, εκτοπίσεις, στοίχισε τη ζωή σε πάνω από 1.000.000 Έλληνες, 1.500.000 Αρμένιους και 500.000 Ασσύριους.

Το σχέδιο μαζικής βίας εξαφάνισε την παρουσία του ελληνικού, αρμενικού και ασσυριακού λαού και οδήγησε εκατομμύρια ανθρώπους στο θάνατο και την προσφυγιά. Στη συνέχεια, η τραγωδία, ενός σημαντικού και ιδιαίτερης αξίας μέρους των λαών αυτών, συνδυάστηκε με την καταστροφή και τον ακρωτηριασμό της μνήμης και της ταυτότητας, με την άρνηση, το ψεύδος και την προπαγάνδα.


Η απόφαση και του Δήμου του Willoughby να αναγνωρίσει τη Γενοκτονία αποτελεί μία ιστορικής σημασίας σημαντική πρωτοβουλία και μία ακόμη δικαίωση των αγώνων Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων σε όλον πλανήτη. Ο αγώνας έχει αποτέλεσμα!



ΤΟ ΨΉΦΙΣΜΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΉ ΚΑΙ ΑΓΓΛΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΈΧΕΙ ΩΣ ΕΞΗΣ:



1. To Δημοτικό Συμβούλιο του Willoughby αναγνωρίζει τη Γενοκτονία των Αρμενίων, Ελλήνων και των Ασσυρίων πληθυσμών από την Οθωμανική κυβέρνηση μεταξύ του 1915 και του 1922 και καταδικάζει αυτές και όλες τις άλλες πράξεις γενοκτονίας και εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας, όπως την πράξη της μισαλλοδοξίας.

2.Το Δημοτικό Συμβούλιο του Willoughby συμφωνεί με την ανάλυση του Κοινοβουλίου της Νέας Νότιας Ουαλίας στις 17 Απριλίου 1997 η οποία:

1.αναγνωρίζει και καταδικάζει τη γενοκτονία των Αρμενίων από την Οθωμανική κυβέρνηση μεταξύ του 1915 και του 1922, και με την οποία ορίστηκε η 24η του Απριλίου κάθε έτους ως ημέρα μνήμης των 1.500.000 Αρμενίων που έπεσαν θύματα της πρώτης γενοκτονίας του εικοστού αιώνα

2.Αναγνωρίζει ότι Ασσύριοι και Έλληνες υποβλήθηκαν σε ποιοτικά παρόμοιες γενοκτονίες από την τότε Οθωμανική κυβέρνηση μεταξύ 1915 και 1922

3. Επαναβεβαιώνει την καταδίκη της Γενοκτονίας των Ασσυρίων, των Αρμενίων και των Ελλήνων, και όλες τις άλλες πράξεις γενοκτονίας όπως τη μισαλλοδοξία

4. Αναγνωρίζει τη σημασία του να θυμόμαστε και μαθαίνουμε από τέτοια σκοτεινά κεφάλαια στην ιστορία της ανθρωπότητας για να εξασφαλιστεί ότι τα εν λόγω εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας δεν επιτρέπεται να επαναληφθούν

5. Αναγνωρίζει και αποτίει φόρο τιμής στη συμβολή των στρατιωτών από την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία (Anzac) σ που βοήθησαν τους επιζώντες της γενοκτονίας και

6. Αναγνωρίζει τη σημαντική ανθρωπιστική συμβολή και ανακούφιση γίνονται από τους ανθρώπους της Νέας Νότιας Ουαλίας για τα θύματα και τους επιζώντες της γενοκτονίας.





That:

1.Willoughby City Council recognises the genocide of the Armenian, Greek and Assyrians peoples by the then Ottoman Government between 1915 and 1922 and condemns these and all other acts of genocide and crimes against humanity as the ultimate act of intolerance.



2.Willoughby City Council endorses the resolution of the NSW Parliament on 17 April 1997 that it: 1.recognises and condemns the Genocide of the Armenians by the then Ottoman Government between 1915 and 1922, and designated 24 April of every year thereafter as a day of remembrance of the 1.5 million Armenians who fell victim to the first genocide of the twentieth century;

2.recognises that Assyrians and Greeks were subjected to qualitatively similar genocides by the then Ottoman Government between 1915 and 1922;

3.reaffirms its condemnation of the genocide of the Assyrians, Armenians and Greeks, and all other acts of genocide as the ultimate act of intolerance;

4.recognises the importance of remembering and learning from such dark chapters in human history to ensure that such crimes against humanity are not allowed to be repeated;

5.acknowledges and pays tribute to the contribution of the Anzac servicemen who aided the survivors of the genocide; and

6.acknowledges the significant humanitarian relief contribution made by the people of New South Wales to the victims and survivors of the genocide.






 
Aκούστε την εκπομπή για τον ΠΟΝΤΟ του Θ. Μαλκίδη και του Δ. Κολιού στο Ραδιοφωνικό Σταθμό Μάξιμουμ 93, 6 FM
 
 
 
'



 
 
Εκδηλώσεις για τη Γενοκτονία
 
ΒΕΡΟΛΙΝΟ
 
 
Σύλλογος Ποντίων Βερολίνου
ΥΨΗΛΑΝΤΗΔΕΣ
Πρόγραμμα

Σάββατο: 16.05.2015
19:00 Uhr Ομιλία και συζήτηση με εισηγητή τον Δρ. Θεοφ. Μαλκίδη
«Η Γενοκτονία ως διεθνές ζήτημα»
στην μνήμη της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού
«19η Μαϊου. Δεν ξεχνώ. Αφηγήσεις» σε σκηνοθετκή
επιμέλεια του Γιάννη Γεωργιάδη
Beethoven-Schule Barbarastr. 9
12249 * Berlin-Lankwitz
Κυριακή: 17.05.2015
11:00 Uhr Επιμνημόσυνη δέηση στην Ελληνική ορθόδοξη
Εκκλησία και ομιλία με τον Δρ. Θεοφάνη Μαλκίδη.
Mittelstr. 32 * 12167 Berlin

 
13:00 Uhr Κατάθεση στεφάνου προς τιμήν των θυμάτων
στο Μνημείο Neue Wache
Unter den Linden 4 * 10117 Berlin
14:30 Uhr Προσφορά παραδοσιακών, ποντιακών εδεσμάτων
στο Ελληνικό Πολιτιστικό Κεντρο
Mittelstr. 33 * 12167 Berlin
ΑΣΠΡΟΠΥΡΓΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ


Τετάρτη, 13 Μαΐου 2015

Ενενηνταπέντε χρόνια ελεύθερης Θράκης




Ενενηνταπέντε χρόνια ελεύθερης Θράκης

 
Θεοφάνης Μαλκίδης*


1. Η κατοχή και η απελευθέρωση

Η μακραίωνη κατοχή της Θράκης από τους Οθωμανούς- Τούρκους αντικαταστάθηκε από τη βουλγαρική κατοχή, η οποία διήρκεσε καθ΄ όλη τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Την ίδια περίοδο υλοποιούνταν οι διωγμοί των Ελλήνων της ανατολικής Θράκης από τους Νεότουρκους, ενώ το βουλγαρικό ενδιαφέρον για την περιοχή δεν σταμάτησε ακόμη και μετά τα νέα δεδομένα που δημιουργήθηκαν μετά τη λήξη της παγκόσμιας σύρραξης. Αυτά τα δεδομένα δημιούργησαν τις συνθήκες για τα στρατεύματα της Αντάντ (Entente) να καταλάβουν τη Δυτική Θράκη το Μάιο του 1919, όταν και επιβλήθηκε η «Διασυμμαχική Κατοχή της Θράκης». Μάλιστα στις στρατιωτικές της αρχές είχαν απευθυνθεί και μουσουλμάνοι βουλευτές της περιοχής οι οποίοι τόνιζαν ότι «κατάληψις της Δ. Θράκης θα έθετε τέρμα εις τα δεινά μας….ευχής έργον θα ήτο εάν τα ελληνικά στρατεύματα συμμετείχον της καταλήψεως ταύτης, δεδομένου ότι οι Έλληνες ευρισκόμενοι εν Θράκη υφίστανται τα αυτάς με ημάς αγριότητας…. των Βουλγάρων».

Με την προσπάθεια του Χαρίσιου Βαμβακά , πρώην μέλους του οθωμανικού κοινοβουλίου αποτράπηκε η αυτονόμηση της διασυμμαχικής Θράκης, όπως επεξεργαζόταν οι Βούλγαροι αλλά και το νέο κατεστημένο στο οθωμανικό κράτος, οι Kεμαλικοί, οι οποίοι συνέχιζαν το έργο της Γενοκτονίας εναντίων των Ελλήνων. Η προσπάθεια του Χ. Βαμβακά είχε και την υποστήριξη των των Ελλήνων της Θράκης, οι οποίοι άρχιζαν να επιστρέφουν στις εστίες τους και με κάθε ευκαιρία τόνιζαν την ελληνικότητα της περιοχής.

Το 1920 η (Δυτική) Θράκη θα απελευθερωθεί από τον ελληνικό στρατό, με επικεφαλής τον αντιστράτηγο Εμμ. Ζυμβρακάκη, ο οποίος πέτυχε να προωθηθεί και να καταλάβει ολόκληρη και σχεδόν την (Ανατολική) Θράκη, φτάνοντας μέχρι το Κάραγατς, προάστιο της Αδριανούπολης, καθώς και ολόκληρη τη δεξιά πλευρά του Έβρου. Με την υπογραφή το 1920 της συνθήκης των Σεβρών, η Ελλάδα πήρε την Ανατολική Θράκη μέχρι την Τσατάλτζα σε απόσταση 20 χιλιομέτρων από την Κωνσταντινούπολη και τη χερσόνησο της Καλλίπολης. Επίσης πήρε την Ίμβρο και Τένεδο καθώς και τη Σμύρνη με ολόκληρη την περιοχή της.


2. Η εγκατάλειψη

 
Η άνοδος του εθνικιστικού κινήματος του Μουσταφά Κεμάλ δημιούργησε νέα δεδομένα και στη Θράκη, ενώ οι ραγδαίες εξελίξεις στο Μικρασιατικό μέτωπο, η αλλαγή των προσανατολισμών και της πολιτικής έναντι των Κεμαλικών από τις μεγάλες δυνάμεις, είχαν σαν αποτέλεσμα να υπογραφεί η συνθήκη ανακωχής των Μουδανιών, με την οποία ο ελληνικός στρατός διατάχθηκε να εκκενώσει όχι μόνο την Ιωνία, όπου εκεί πλέον γραφόταν ο τραγικός επίλογος μιας παρουσίας πολλών αιώνων, αλλά μέσα σε 15 μέρες και την Ανατολική Θράκη εκεί όπου υπήρχαν μεγάλες στρατιωτικές δυνάμεις του και εύρωστο ελληνικό στοιχείο

Το στρατηγείο της στρατιάς Θράκης έφυγε από τη Ραιδεστό και εγκαταστάθηκε στην Αλεξανδρούπολη την 9/10/1922. Στις 30 Σεπτεμβρίου του 1922 ο αναπληρωτής του γενικού διοικητή Θράκης Κ. Γεραγάς ανέλαβε και επίσημα να συντονίσει το έργο του ξεριζωμού του Ελληνισμού της Ανατολικής Θράκης, που αφορούσε πάνω από 200.000 άτομα.

Μέχρι τα μέσα Οκτωβρίου του 1922 είχαν εκκενωθεί ιστορικά κέντρα της Ανατολικής Θράκης, η Σηλυβρία, η Ηράκλεια, η Ραιδεστός, τα Γανόχωρα, οι Σαράντα Εκκλησιές, η Αδριανούπολη. Ένα μήνα αργότερα, το Νοέμβριο του 1922, έφευγαν και οι 25.000 Έλληνες της Καλλίπολης, ενώ το ελληνικό στοιχείο της Τσατάλτζας και ένα μεγάλο ποσοστό του νομού της Κωνσταντινούπολης αναχώρησε το 1924, σύμφωνα με τα προβλεπόμενα από την ελληνοτουρκική συνθήκη ανταλλαγής των πληθυσμών.

Ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ ανταποκριτής τότε στην περιοχή γράφει τα εξής: «Σε μια συνεχή, εξαντλητική πορεία, οι Χριστιανοί της Ανατολικής Θράκης έχουν κατακλύσει τους δρόμους που οδηγούν στη Μακεδονία…..Μόνο από την Ανατολική Θράκη πρέπει να απομακρυνθούν 250.000 χριστιανοί πρόσφυγες…. Η μεγαλύτερη ομάδα διαβαίνει του ποταμό Έβρο (Μαρίτσα) από την Αδριανούπολη και είναι μήκους 20 μιλίων. Είκοσι μίλια αραμπάδες, που τους σέρνουν αγελάδες και βόδια με λασπωμένα πόδια, ενώ δίπλα τους βαδίζουν εξαντλημένοι άνδρες, γυναίκες και παιδιά….Εγκατέλειψαν όλοι τα σπίτια τους, τα χωριά και τα χωράφια τους και προστέθηκαν στο ποτάμι των προσφύγων μόλις έμαθαν ότι έρχονται οι Τούρκοι ….Πρόκειται για πορεία προς το άγνωστο σιωπηλών ανθρώπων….».

Λίγο αργότερα στη Λωζάννη θα γραφτεί ο επίλογος της (ανατολικής) Θράκης όταν ο Βενιζέλος θα δεχθεί την πρόταση των Τούρκων την περιοχή “μεταξύ των ποταμών Άρδα και Μαρίτσα τρίγωνον μετά της πόλεως του Κάραγατς”.

 
3.Η δολοφονία της Μνήμης της Θράκης και η ΕπαναΘρακοποίησή μας

Από το 1920 και το 1922 πέρασε, ένας σχεδόν αιώνας αφωνίας και σιωπής. Ένας αιώνας από τότε που χιλιάδες άνθρωποι, οι γονείς μας, οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας, άφησαν τις οικίες τους, τα εκπαιδευτήρια, τους χώρους λατρείας τους, τους τάφους τους, αυτά που είχαν οικοδομήσει, οι δικοί τους πρόγονοι, αιώνες πριν.
Οι Θρακιώτες της Σηλυβρίας, της Ραιδεστού, της Μακράς Γέφυρας, των Μαλγάρων, των Σαράντα Εκκλησιών, της Αδριανούπολης ξεριζώθηκαν, όπως ξεριζώθηκαν λίγα χρόνια πριν οι συμπατριώτες τους από την Αγχίαλο, τη Σοζώπολη, τη Βάρνα, τον Πύργο, τη Φιλιππούπολη. Και έμειναν οι Θρακιώτες χωρίς Θράκη, να κοιτούν πληγές, να μετρούν τις απώλειες και να ψάχνουν τους αγνοούμενούς τους. Κορυφαία στιγμή του ξεριζωμού η φυγή από την Αδριανούπολη, το Κάραγατς και τα χωριά της περιοχής. Τότε που οι Αδριανουπολίτες θυσιάστηκαν για να σωθεί η Ελλάδα. Η νέα, όπως το συνθετικό στην ονομασία πριν από πολλές πόλεις και χωριά των Θρακών στην Ελλάδα, Ιφιγένεια, ήταν η Αδριανούπολη. Μία Ιφιγένεια που έσωσε την Ελλάδα του 1922. Κάθε προσπάθεια, κάθε αναφορά, στην ιδιαίτερη μας πατρίδα, τη Θράκη, είναι μία ψηφίδα για να σχηματιστεί ξανά το ψηφιδωτό που καταστράφηκε το 1922. Το ψηφιδωτό το οποίο προσπαθούν θεσμοί, πρόσωπα, σύλλογοι να συνθέσουν ξανά, για να επανέλθουν οι μνήμες, οι εικόνες, οι μυρωδιές. Κάθε αγώνας για τη Θράκη είναι αναμφισβήτητα απαραίτητος, αφού μετά από χρόνια στο παρασκήνιο, αναδεικνύονται παλιά αλλά όχι ξεχασμένα και φέρνει στο πεδίο της σκέψης μας την καταγωγή μας, την κληρονομιά μας. Αυτήν που δεν πρέπει να παραδώσουμε ακόμη μία φορά, την ώρα που οι θύτες προκαλούν ζώντες και κεκοιμημένους με τις γνωστές αναφορές για τη Θράκη.
Όπως έγραφε ο Τσέχος συγγραφέας Μίλαν Κούντερα, «η πάλη του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία είναι η πάλη της μνήμης κατά της λήθης». Η μεγαλύτερη συνεισφορά και συμβολή μας για τη Θράκη, είναι η ανάκτηση της μνήμης και της ταυτότητάς μας που δημιουργεί συνθήκες για την αλήθεια, δηλαδή τη μη λήθη, είναι η επανΘρακοποίησή μας.Το οφείλουμε σε ζώντες και σε κεκοιμημένους.




**Ο Θ. Μαλκίδης είναι απόγονος διασωθέντων της Γενοκτονίας, με καταγωγή από την Αδριανούπολη, συγγραφέας του βιβλίου Θρακικός Ελληνισμός: Ιστορική Ταυτότητα και Γενοκτονία http://malkidis.blogspot.gr/2009/08/blog-post_1581.html



*****Δείτε την ομιλία του Θ. Μαλκίδη για την απελευθέρωση της Θράκης στον Μητροπολιτικό Ναό της Παναγίας της Ελευθερώτριας στο Διδυμότειχο.




Παρασκευή, 8 Μαΐου 2015

EΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΜΝΗΜΗΣ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ - ΕΚΠΟΜΠΗ ΣΤΗ ΔΕΛΤΑ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ





Η Γενοκτονία. Ιστορία, πολιτική και αναγνώριση

Του Θεοφάνη Μαλκίδη


Μέρος των ομιλιών στις εκδηλώσεις που οργάνωσαν για τη Γενοκτονία o Μορφωτικός Σύλλογος Σερβίων “Τα Κάστρα” στα Σέρβια Κοζάνης και ο Δήμος Αμφίπολης, ο Πολιτιστικός Σύλλογος Ποντίων Παφραίων “Ηλίας Πάνου” και η Εύξεινος Λέσχη Παγγαίου, στην Νέα Μπάφρα Σερρών.
Τις εκδηλώσεις στην Νέα Μπάφρα χαιρέτησαν το μέλος της Αρμενικής Εθνικής Επιτροπής Ελλάδας Αρτίν Παπαζιάν και ο πρόεδρος της Ένωσης Ασσυρίων Ελλάδας Κυριάκος Μπατσάρας

Δεν έλειπε τίποτε σχετικά με τη θηριωδία, την ακολασία, την σκληρότητα και όλη τη μανία του ανθρώπινου πάθους” γράφει ο πρόξενος των ΗΠΑ στη Σμύρνη Τζορτζ Χόρτον, καταγράφοντας την καταστροφή της πόλης το 1922.
Με τη δημιουργία του φασιστικού- ρατσιστικού κινήματος των Νεότουρκων, εμφανίστηκε και εδραιώθηκε η εθνικιστική ιδεολογία, και με την κατάκτηση της εξουσίας το 1908 εκδηλώθηκε η θέληση να εξαφανιστούν οι αυτόχθονες πληθυσμοί. Οι Έλληνες ήταν ένας από τους κεντρικούς στόχους.
O ηγέτης των Νεότουρκων Ταλαάτ πασά ανέφερε ότι “το Οθωμανικό κράτος μίκρυνε τόσο που κοντεύει να εξαφανιστεί. Για να διατηρήσουμε όσα εδάφη απέμειναν πρέπει να απαλλαγούμε από τους ξένους λαούς... Είναι επείγον για πολιτικούς λόγους οι Έλληνες κάτοικοι των ακτών της Μικράς Ασίας να αναγκαστούν να εκκενώσουν τα χωριά τους για να εγκατασταθούν στα βιλαέτια του Ερζερούμ και της Χαλδίας”.
Το φασιστικό μόρφωμα του Κεμάλ, του δασκάλου του Χίτλερ, αποτελεί τη συνέχεια κινήματος των Νεότουρκων, που υλοποίησε τις πιο σκληρές εθνοκτόνες διαδικασίες εναντίων των Ελλήνων. Ο Κεμάλ αποβιβάζεται στη Σαμψούντα του Πόντου την 19η Μαΐου 1919 και ολοκληρώνει την τελευταία φάση της Γενοκτονίας. Έτσι, το κεμαλικό κράτος, η Τουρκία, δημιουργήθηκε στη βάση της εξαφάνισης κάθε ίχνους ελληνικής παρουσίας.
Οι διωγμοί, οι οποίοι εξελίχθηκαν σε Γενοκτονία, αποτέλεσαν την τραγικότερη σελίδα της ζωής του ελληνικού πληθυσμού που ζούσε στο οθωμανικό κράτος και μετέπειτα κεμαλικό καθεστώς και στοίχισαν τη ζωή σε 1.000.000 Έλληνες, Ελληνίδες και παιδιά, ενώ οι διασωθέντες εκριζώθηκαν από τις πατρογονικές τους εστίες και κατέφυγαν πρόσφυγες διωκόμενοι στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες, ενώ άγνωστος αριθμός παρέμειναν ως εξισλαμισμένοι-ελληνόφωνοι στον Πόντο.
Η δυναμική της δεκαετίας του 1980 και του 1990 που ανέδειξε το αίτημα για την αναγνώριση της Γενοκτονίας δημιούργησε νέα δεδομένα, και ειδικότερα τη διεθνή ανάδειξη του ζητήματος. Μέχρι σήμερα τη Γενοκτονία των Ελλήνων έχουν αναγνωρίσει, εκτός της Βουλής των Ελλήνων, η Βουλή των Αντιπροσώπων της Κυπριακής Δημοκρατίας (1995), το κοινοβούλιο της Σουηδίας (2010), η βουλή της Νότιας Αυστραλίας (2009) και της Νέας Νότιας Ουαλίας (2013) και διάφορες πολιτείες και φορείς των ΗΠΑ.
Η υπόθεση έχει απασχολήσει το Οικονομικό και Κοινωνικό Συμβούλιο του ΟΗΕ, τον Οργανισμό για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη καθώς και την Επιτροπή Ευρωπαϊκών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (2006), με την κατάθεση της έκθεσης του Ολλανδού ευρωβουλευτή Camiel Eurlings. Επίσης το 2007 η Διεθνής Ένωση Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών αναγνώρισε με ψήφισμά της τη Γενοκτονία των Ασσυρίων και των Ελλήνων στο διάστημα 1914-1923.
Τα παραπάνω υλοποιήθηκαν μετά από παρεμβάσεις Ελλήνων και φιλλελήνων, ενώ η ελλαδική πολιτεία όταν δεν ήταν απούσα, ήταν απέναντι. Από την αρχή διεκδίκησης της αναγνώρισης της Γενοκτονίας μέχρι σήμερα...
Από την άλλη πλευρά, σχεδόν έναν αιώνα μετά την τέλεση του εγκλήματος, η τουρκική πολιτική της άρνησης της Γενοκτονίας δεν έχει αλλάξει από πλευράς πολιτικών και κυβερνήσεων, παρόλο που τα τελευταία χρόνια αυξάνουν οι φωνές οι οποίες λένε την ιστορική αλήθεια.
Όπως επισημαίνει η Gulan Avci, μέλος του σουηδικού κοινοβουλίου, που ψήφισε την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων (των Αρμενίων και των Ασσυρίων) τον Μάρτιο του 2010,
"...κάθε φορά που ακόμα μία χώρα αναγνωρίζει τη Γενοκτονία, η αλήθεια πλησιάζει λίγο πιο κοντά στην Τουρκία. Δεν είναι πλέον δυνατόν να ξεφεύγει ή να παραμένει σιωπηλή για το παρελθόν. Ήρθε η ώρα η Τουρκία να αναγνωρίσει τη Γενοκτονία... Το τελευταίο στάδιο της Γενοκτονίας είναι η άρνησή της, και δυστυχώς σήμερα η Τουρκία βρίσκεται σε αυτό ακριβώς το στάδιο... Όσο η Τουρκία προσπαθεί να σκεπάσει το θέμα δεν θα υπάρξει ποτέ συμφιλίωση. Αν η μνήμη των θυμάτων δεν αποκατασταθεί, οι άνθρωποι δεν θα μπορέσουν να επουλώσουν τις πληγές τους και να συνεχίσουν. Για αυτό είναι σημαντικό όλες οι δυνάμεις, οι οποίες πιστεύουν σε ανθρώπινες αξίες, να συνεχίσουν να αγωνίζονται και να ασκούν πίεση στην Τουρκία προκειμένου να αρχίσει να λέει την αλήθεια και να παραδεχθεί τη Γενοκτονία..."
Παρόλο που αρκετοί παραβλέπουν τα εγκλήματα στο βωμό των σκοπιμοτήτων, η ανθρωπότητα έχει χρέος να αγωνιστεί με όλες της τις δυνάμεις. Το πέρασμα του χρόνου δεν θα είναι εμπόδιο για τις νέες γενιές των Ελλήνων και των δημοκρατικών ανθρώπων σε όλον τον κόσμο, και οπωσδήποτε και στην Τουρκία. Όλοι αυτοί δεν θα εγκαταλείψουν τον αγώνα, επειδή ξέρουν ότι αργά ή γρήγορα θα φτάσει εκείνη η στιγμή που το να αρνείται κανείς τη Γενοκτονία θα είναι παράλογο. Το δίκαιο, ο λόγος, η ιστορία και η αλήθεια θα νικήσουν.


Δείτε την εκπομπή στη Δέλτα Τηλεόραση για τη Γενοκτονία



Τετάρτη, 6 Μαΐου 2015

Οίνοπα ΠΟΝΤΟΝ



 
Θεοφάνης Μαλκίδης


Οίνοπα ΠΟΝΤΟΝ


1.Η συγκλονιστική επιγραφή

 

Η πρόσφατη παρουσία μου για άλλη μία φορά στην Φρανφκούρτη για να μιλήσω σχετικά με την υπόθεση της Γενοκτονίας, με έφερε ξανά στις όχθες του ποταμού Μάιν, εκεί που πριν πολλά χρόνια αντίκρυσα με έκπληξη την περίφημη επιγραφή, “«ΠΛΕΩΝ ΕΠΙ ΟΙΝΟΠΑ ΠΟΝΤΟΝ ΕΠ ΑΛΛΟΘΡΟΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ». Όπως και τότε, έτσι και τώρα η επιγραφή στην γερμανική αυτή πόλη, με τους πολλαπλούς συνειρμούς στην νεώτερη ελληνική (οικονομική) ζωή, σε γεμίζει γαλήνη, ηρεμία και ξεχωριστά συναισθήματα.

Ο επισκέπτης όπως και ο κάτοικος της πόλης κατηφορίζει τη Σβάιτσερ Στράσσε και αφού πάρει κατεύθυνση προς τα δεξιά βαδίζει παράλληλα προς τον ποταμό Μάιν, μπροστά από τα μουσεία. Ανεβαίνει τα σκαλοπάτια της Άιζερνερ Στεγκ, της πιο κεντρικής γέφυρας για πεζούς του ποταμού Μάιν, κατευθυνόμενος προς το κέντρο της πόλης. Στο μέσον περίπου της γέφυρας, η επιγραφή στα ελληνική γλώσσα είναι μοναδική:

«ΠΛΕΩΝ ΕΠΙ ΟΙΝΟΠΑ ΠΟΝΤΟΝ ΕΠ ΑΛΛΟΘΡΟΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ»,

Ένας στίχος του Ομήρου από την Οδύσσεια, στην ελληνική γλώσσα, βρίσκεται στο οικονομικό κέντρο της Ευρώπης και της Γερμανίας, στο πιο κεντρικό σημείο της Φρανκφούρτης.

O Οίνωψ Πόντος- υπάρχει ομότιτλο βιβλίο της Henriette Mertz, “THE WINE DARK SEA - HOMER'S HEROIC EPIC OF THE NORTH ATLANTIC” και στην ελληνική “Οίνωψ Πόντος”, που θέλει τον Οδυσσέα να ταξιδεύει στην αμερικανική ήπειρο- είναι η θάλασσα με το βαθύ σκοτεινό κρασάτο χρώμα. Αλλόθροοι άνθρωποι, ήταν οι άνθρωποι και οι λαοί που μιλούσαν διαφορετικές γλώσσες, οι αλλόγλωσσοι, οι ξενόγλωσσοι.

Ο Ν. Ζαΐρης στον πρόλογο του βιβλίου της Μertz αναφέρει σχετικά με τον όρο Οίνωψ Πόντος: «Εις το λεξικόν ΣΟΥΔΑ η λέξις ερμηνεύεται ως ακολούθως: «Οίνοψ και Οίνοπος. οίνοπι μέλανι. οινωπός δε οινώδης διαυγής μέλας., εις δε τον Ησύχιον, οίνοπα μέλαν, οινώδη τη χροιά (οινόπη αμπέλλου μελαίνης είδος)». Η κυρίαρχος λοιπόν ερμηνεία της λέξεως είναι το μαύρον χρώμα, ερμηνεία εξ’ άλλου που επιβιώνει και μέχρι των ημερών μας. «Τον κατάπιε το μαύρο κύμα» ή «παραδέρνει στις μαύρες θάλασσες» κ.λπ., είναι φράσεις κοιναί και σήμερον εις την ναυτικήν οικογένειαν. Ομοίως και ο Εύξεινος Πόντος «Μαύρη Θάλασσα» καλείται ένεκα της αγριότητός του. Συνεπώς, η λέξις «οίνοπος» υποδηλοί εδώ χαρακτηρισμόν της θαλάσσης υπό των ναυτικών αποδιδομένην, και ουχί την χροιάν αυτής.

Αι αγγλικαί μεταφράσεις, εν αδυναμία ευρισκόμεναι να αποδώσουν σαφώς την φράσιν ουχί εξ αγνοίας της Ελληνικής γλώσσης αλλά εξ αγνοίας του τρόπου δια του οποίου αύτη εκφράζεται -όστις επιβιώνει αναλλοίωτος μέχρι και της εποχής μας παρά τοις Έλλησιν- τον αποδίδουν ως «The Wine Dark Sea«, παλαιότεραι δε μεταφράσεις τον απέδωσαν ως «Η Θάλασσα με το Βαθύ Κρασάτο Χρώμα» ή «Η Σκοτεινοκρασάτη Θάλασσα», που δεν είναι άλλο τι, ως είρηται, παρά μετάφρασις της μεταφράσεως εκ του πρωτοτύπου».

 
2. Η Οδύσσεια στην Φρανκφούρτη


Η επιγραφή αυτή που βρίσκεται στην Φρανκφούρτη υπάρχει στην Οδύσσεια ( Α.180-184), όπου η θεά Αθηνά εμφανίζεται στο σπίτι του Οδυσσέα στην Ιθάκη μεταμφιεσμένη στον αρχηγό των Ταφίων Μέντη. Ο γιος του Οδυσσέα Τηλέμαχος καλωσορίζει τον ξένο, προστάζει να φέρουν φαΐ και κρασί και ρωτάει ποιος είναι: Τότε η θεά Αθηνά ως Μέντης απαντά ως εξής: «Μέντης Ἀγχιάλοιο δαίφρονος εὔχομαι εἶναι υἱός, ἀτὰρ Ταφίοισι φιληρέτμοισιν ἀνάσσω.
νῦν δ’ ὧδε ξὺν νηὶ κατήλυθον ἠδ’ ἑτάροισιν
πλέων ἐπὶ οἴνοπα πόντον ἐπ’ ἀλλοθρόους ἀνθρώπους,

ἐς Τεμέσην μετὰ χαλκόν, ἄγω δ’ αἴθωνα σίδηρον.»

Οι Νίκος Καζαντζάκης και Γιάννης Κακριδής στη γνωστή απόδοση της Οδύσσειας μετέφεραν ως εξής τους στίχους αυτούς: «πως είμαι γιος του Αγχίαλου πέτομαι του καστροπολεμάρχου. Μέντη με λεν, κι οι καραβόχαροι Ταφιώτες μ’ έχουν ρήγα.
Εδώ έχω φτάσει με τους συντρόφους στο πλοίο μου. Ταξιδεύω
για τόπο αλλόγλωσσο, την Τέμεσα, στο πέλαο το κρασάτο,
στραφταλιστό να δώσω σίδερο, χαλκό να πάρω πίσω.»

Οι «αλλόθροοι άνθρωποι» μεταφράζονται ως «αλλόγλωσσος τόπος» και ο «οίνωψ Πόντος» ως «κρασάτο πέλαγος» και αποδίδουν πάντα τον όρο «οίνοπα πόντον», όπου αυτός βρίσκεται στην Οδύσσεια (Β.421, Γ.286, Δ.474, Ε.349, Ζ.170) ως «κρασάτο πέλαο».

Ο Ζήσιμος Σιδέρης στην δική του απόδοση της Οδύσσειας, (Αθήνα εκδ. Ι. Ζαχαρόπουλος) μεταφέρει το απόσπασμα ως εξής: «Ο Μέντης τ’ Αγχιάλου ο γιος παινεύομαι πως είμαι
και τους Ταφιώτες κυβερνώ τους θαλασσοθρεμμένους.
Κι ήρθα με το καράβι εδώ, σίδερο φορτωμένο,
τώρα, και πάω σ’ αλλόγλωσσους ανθρώπους στην Τεμέση,
τη θάλασσα αρμενίζοντας, χαλκό να πάρω εκείθε».

Δεν αποδίδει δηλαδή το «οίνωψ», ενώ το ίδιο πράττει στο Β.241, στο Γ.286 το αποδίδει ως «μαβύ γιαλό», στο Δ.474 ως «αφρισμένη θάλασσα», στο Ε. 349 ως «αφρισμένα κύματα», ενώ αποφεύγει να αποδόσει το «οίνωψ» στο Ζ.170.

Ο Αργύρης Εφταλιώτης αποδίδοντας την Οδύσσεια αφήνει τον όρο στο Α.183 χωρίς ερμηνεία, ενώ τον μεταφέρει ως «μαύρα πέλαα» στο Β.421 και Δ.474, «μελανά πέλαγα» στο Γ.286, «μελανά πελάγη» στο Ε.349, ή «μαύρα πελάγη» στο Ζ.170. Από την πλευρά του ο Ιάκωβος Πολυλάς αποδίδοντας την Ιλιάδα, αφήνει τον όρο χωρίς ερμηνεία (Β.613) ή τον δίδει ως «απέραντα πελάγη» (Ε.771), ή «μελαμψά πελάγη» (Η.88).
 


Δευτέρα, 4 Μαΐου 2015

Γενοκτονία: Μετά τη Σταύρωση, έρχεται η Ανάσταση της δικαίωσης και της αναγνώρισης


 
Θεοφάνης Μαλκίδης


Γενοκτονία: Μετά τη Σταύρωση, έρχεται η Ανάσταση της δικαίωσης και της αναγνώρισης


Μέρος της ομιλίας του Θ. Μαλκίδη στην εκδήλωση που οργάνωσε ο Σύλλογος Γυναικών Κιμμερίων Ξάνθης “Ζωοδόχος Πηγή”



 
Η συγκυρία είναι πραγματικά μοναδική. Σε όλον τον κόσμο, όλοι μιλούν για το ζήτημα που σημάδεψε την νεώτερη ελληνική ιστορική πορεία και διαδρομή.Μιλούν, αναφέρονται και πράττουν για την αναγνώριση της Γενοκτονίας που σταμάτησε και εκδίωξε την ελληνική παρουσία στην Ανατολή, που στοίχισε τη ζωή σε 1.000.000 Έλληνες, Ελληνίδες, βρέφη, παιδιά και ηλικιωμένους και άφησε εκατοντάδες χιλιάες πρόσφυγες, αγνοούμενους και ορφανά

Μάλιστα στο χώρο αυτό όπου δραστηριοποιούνται γυναίκες, υπάρχει πολύ καλή γνώση για τι σημαίνει βιασμός, αφαίρεση της ζωής του παιδιού που κυοφορεί η γυναίκα, τι συμβολίζει ο αγνοούμενος στο σπίτι, το ορφανό παιδί και η απουσία της μάνας.

Είναι πράγματι συγκλονιστικό να νιώθεις και να γεύεσαι τους καρπούς μίας μοναδικής (και μοναχικής ) προσπάθειας, που γίνεται εδώ και χρόνια. Μία προσπάθεια που έχει πολλές, αμέτρητες, δοκιμασίες, θλίψεις και δυσκολίες, αλλά μία χαρούμενη είδηση τις διώχνει όλες. Μάλιστα εάν οι χαρές είναι ακόμη περισσότερες, σου δίνεται η δυνατότητα να συνεχίσεις γνωρίζοντας ότι δεν είσαι μόνος. Αυτό δείχνει η πρόσφατη πορεία από το Γερεβάν μέχρι το Βερολίνο και από τη Ρώμη μέχρι την Αυστραλία. Νιώθεις ότι όταν προσεύχεσαι στο Θεό και σκέφτεσαι τους κεκοιμημένους αδελφούς μας, τα 1.000.000 και πλέον θύματα- αυτούς έχεις συνοδοιπόρους τόσα χρόνια και μάλιστα χωρίς να σε προδώσουν- ο αγώνας αυτός θα είναι νικηφόρος.

Είναι ιδιαίτερη στιγμή η παρούσα. Παρά τις Συμπληγάδες που ορθώνει κάθε μέρα η Ελλάδα του “συνωστισμού” και των υπονομευτών και η εχθρική Τουρκία της άρνησης και της προπαγάνδας, όταν ακούς και βλέπεις τόσους πολλούς ανθρώπους, πολιτικούς, διπλωμάτες, ακαδημαικούς, να αναφέρονται στο μαζικό έγκλημα, τότε είσαι βέβαιος για το αποτέλεσμα. Μετά τη Σταύρωση, έρχεται η Ανάσταση της δικαίωσης και της αναγνώρισης.


Ακολουθούν οι επιστολές που στάλθηκαν από ακαδημαικούς από όλο τον κόσμο, το Φεβρουάριο του 2012, στο Κοινοβούλιο της Αρμενίας και του Ισραήλ για την αναγνώριση της Γενοκτονίας

Τετάρτη, 29 Απριλίου 2015

Από την Αρμενία για όλον τον κόσμο






 
Θεοφάνης Μαλκίδης

Μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαικών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών

Από την Αρμενία για όλον τον κόσμο

1. Τα συναισθήματα

Μετά από προσωπική πρόσκληση του Προέδρου της Δημοκρατίας της Αρμενίας και την συμπαράσταση (για ακόμη μία φορά) της Αρμενικής Εθνικής Επιτροπής Ελλάδας, βρέθηκα στο Ερεβάν, για να συμμετάσχω στο Παγκόσμιο Φόρουμ ενάντια στη Γενοκτονία και στις εκδηλώσεις για τη συμπλήρωση 100 ετών από τη Γενοκτονία των Αρμενίων. Για το πρώτο μαζικό έγκλημα του 20ου αιώνα, το οποίο μαζί με αυτό εναντίον των Ελλήνων, οργανώθηκε, σχεδιάσθηκε και εκτελέστηκε από τους ίδιους θύτες. Τους Νεότουρκους και τους Κεμαλικούς.

Η άφιξη στο Ερεβάν, τη φορά αυτή είχε πολλά και διαφορετικά συναισθήματα, όλα όμως οδηγούσαν σε μία συνισταμένη. Το πρώτο συναίσθημα αφορούσε την ικανοποίηση που ένιωθε ένας Έλληνας και ένας άνθρωπος για την πριν από λίγες ημέρες αναγνώριση από το Κοινοβούλιο της Αρμενίας της Γενοκτονίας των Ελλήνων.

Το δεύτερο σχετιζόταν με τη σημασία και τη σπουδαιότητα που δίνει ο Αρμενικός λαός στην ιστορία του, όχι μόνο λόγω της συμπλήρωσης των 100 ετών από την κορύφωση της Γενοκτονίας του με τη δολοφονία της πνευματικής της ηγεσίας, αλλά και με το γεγονός ότι αγωνίζεται με συνέπεια και ευθύνη, για δεκαετίες, για την αναγνώριση.

Η Αρμενική πρωτεύουσα, η χώρα όλη, η Διασπορά σε όλα τα σημεία του πλανήτη, ήταν ταυτισμένη με τις εκδηλώσεις υπόμνησης και ανάδειξης της Γενοκτονίας και η προβολή του μεγάλου αυτού διεθνούς ζητήματος, ήταν πραγματικά εντυπωσιακή. Στο (νέο κτίριο) του αεροδρομίου Ζβαρνότς του Ερεβάν όλοι οι χώροι ήταν καλυμμένοι από το πολύ ωραίο σύμβολο της εκατονταετίας της Γενοκτονίας, το λουλούδι που αφορούσε τον αγώνα της μνήμης, τον αγώνα κατά της λήθης και της λησμονιάς, καθώς και με το σύνθημα “Θυμάμαι και Διεκδικώ”.

Στο Ερεβάν, από την κεντρική πλατεία μέχρι τα πάρκα και την τελευταία γειτονιά, από τα καταστήματα μέχρι τα αυτοκίνητα, κάθε Αρμένιος και Αρμένια, είχε γεμίσει με τα σύμβολα των εκδηλώσεων. Κάθε άνθρωπος και αντικείμενο ήταν και παραμένει, ταυτισμένος με το αίτημα δικαίωσης και αναγνώρισης. Επιπλέον πολλές από τις αφίσες ήταν άκρως επιτυχημένες, δείχνοντας την αδικία που υπέστη ο Αρμενικός λαός και την ατιμωρησία των ενόχων, που ως δάσκαλοι ήταν τα πρότυπα και για μελλοντικά εγκλήματα. Εδώ η ταύτιση των Νεότουρκων με τους Ναζί λειτούργησε με μοναδικό τρόπο.

  1. Η πολιτική που σέβεται την ιστορία, την αλήθεια και το δίκαιο

Το Παγκόσμιο Φόρουμ ενάντι στη Γενοκτονία που οργανώθηκε στις 22 και 23 Απριλίου στο Ερεβάν ήταν η εισαγωγή στις εκδηλώσεις που ακολούθησαν στην πρωτεύουσα της Αρμενίας. Η συμμετοχή των προσκεκλημένων ήταν εντυπωσιακή και πραγματικά παγκόσμια, αν αναλογιστούμε τις ηπείρους και τις χώρες. Οι συμμετέχοντες από 50 κράτη, με μεγάλες και διαρκείς προσπάθειες για την αναγνώριση των Γενοκτονιών ήταν εκεί, αποδεχόμενοι την πρόσκληση της Δημοκρατίας της Αρμενίας. Πολιτικοί, εκπρόσωποι διεθνών οργανισμών, διπλωμάτες, ακαδημαικοί, εκκλησιαστικοί ηγέτες. Ανάμεσά τους ο Γενικός γραμματέας του Συμβουλίου της Ευρώπης και πρώην υπουργός εξωτερικών της Νορβηγίας Thorbjørn Jagland, ο πρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης των Ακαδημαικών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών Daniel Feierstein, το πρώην μέλος του Διεθνούς Δικαστηρίο της Χάγης Louis Moreno Ocampo, η Βαρώνη Caroline Cox και εξέχοντες ειδικοί για τη γενοκτονία όπως οι William Shabas, Ιsrael W. Charny, Ragip Zarakolu, Michael Bohlander, Roger W. Smith, Henry Theriault, Cengiz Αktar, Esther Mujawayo, Yavrin Auron.

Τόσο οι πολιτικοί, όσο και οι θρησκευτικοί ηγέτες και βεβαίως και οι ακαδημαικοί, αναφέρθηκαν στην υπόθεση της Γενοκτονίας, στην άρνηση της Τουρκίας, στην αναγκαιότητα αναγνώρισης. Ήταν ένα άψογα οργανωμένο Παγκόσμιο Φόρουμ όπως αρμόζει στο ζήτημα και την πορεία των Αρμενίων μέχρι σήμερα, το οποίο ως Έλληνας το βρήκα ακόμη περισσότερο ενδιαφέρον και αποδοτικό, γιατί όλοι πλέον μιλούν για τη Γενοκτονία των Ελλήνων. Από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας της Αρμενίας μέχρι τους ακαδημαικούς. Είναι μία επιβεβαίωση της προσπάθειάς μας, μία ανάσα στο δύσκολο και ανηφορικό δρόμο μέχρι την δικαίωση.

  1. Οι εκδηλώσεις και οι παρουσίες

Οι εκδηλώσεις για την συμπλήρωση 100 ετών από τη Γενοκτονία συνεχίστηκαν με αυτή στο θρησκευτικό κέντρο των Αρμενίων στο Ετσιαμτζίν για την αγιοποίηση των 1.500.000 μαρτύρων της Γενοκτονίας και στο Τσιτσερναγκαπέρτ του Ερεβάν, όπου και το μνημείο και το Μουσείο της Γενοκτονίας, ανακαινισμένο και με πολλά νέα εκθέματα, κάποια και από την Ελλάδα. Οι παραπάνω εκδηλώσεις ήταν ιδιαιτέρως συγκινητικές αλλά και με βαθιά πολιτικά και ιστορικά μηνύματα. Η παρουσία δε, ηγετών από κορυφαίες χώρες του πλανήτη εξόχως εξαιρετικές σε συμβολικό και ουσιαστικό επίπεδο, ενώ η αναφορά για τις Γενοκτονίες του προέδρου της Δημοκρατίας της Γερμανίας στο Βερολίνο ήταν η καλύτερη αυλαία για τις εκδηλώσεις μνήμης.

  1. Το καθήκον και το χρέος

Μία ακόμη παρουσία μου, στο Ερεβάν, σε ένα τέτοιο σημαντικό Φόρουμ ήταν εξαιρετική εμπειρία και η συμμετοχή στις εκδηλώσεις για τη συμπλήρωση 100 ετών από τη Γενοκτονία των Αρμενίων, ήταν αποδοτική για όλους μας και για τον καθένα ξεχωριστά, ενώ η συνάντησή μου για ακόμη μία φορά με μορφές και συνοδοιπόρους του παγκόσμιου Αγώνα για τη Γενοκτονία, ήταν ελπιδοφόρα. Ανάμεσά τους ο Αρμενο-αμερικανός καθηγητής Richard Hovanessian, ο Τούρκος εκδότης και συγγραφέας Ragip Zarakolu, ο Αρμένιος διευθυντής του Μουσείου της Γενοκτονίας Haik Demoyan, η Ελληνίδα ευρωβουλευτής από την Κύπρο Ελένη Θεοχάρους, ο πρόεδρος της Ευρωπαικής Ομοσπονδίας Αρμενίων Kaspar Karabetian, η καθηγήτρια στο κρατικό πανεπιστήμιο του Ερεβάν Tehmine Martoyan και πολλοί άλλοι.

Οι εκδηλώσεις στο Ερεβάν και τη Διασπορά, έδειξε τον τρόπο με τον οποίο οι λαοί σέβονται την ιστορία τους και αντιστέκονται στο φασισμό του θανάτου, της μνήμης και της άρνησης. Έδειξε ότι η συνέπεια, η υπευθυνότητα, η συνέχεια και η σοβαρότητα επιβραβαβεύονται. Απέδειξε ότι οι πνευματικές και οι πολιτικές ηγεσίες, όταν έχουν γνώση του καθήκοντος και τουςχρέους τους, μπορούν να ανταπεξέλθουν στις δυσκολίες της ιστορίας και της ζωής. Το Αρμενικό έθνος στην Αρμενία, στο Ερεβάν, στη Διασπορά, έδειξε το δρόμο για όλον τον πλανήτη για την αναγνώριση της Γενοκτονίας. Στους συνοδοιπόρους και τους συναθλητές, αλλά και τους προπαγανδιστές και τους αρνητές!

Υστερόγραφο

Και ένα προσωπικό και πολύ σοβαρό ζήτημα: Το 2007 όταν ψήφιζα ως μοναδικό μέλος, από την Ελλάδα, της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαικών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών, την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων, των Αρμενίων και των Ασσυρίων, οι μηχανισμοί εντός και εκτός Ελλάδας είχαν ξεκινήσει το σχέδιό τους εναντίον μου. Με συκοφαντίες και άλλες σχετικές πράξεις, κατόρθωσαν να προβάλλουν μπροστά μου πολλά εμπόδια, τα οποία είχαν και έχουν μεγάλο προσωπικό κόστος. Παρότι οι κατηγορίες και τα ψέμματα κατέρρευσαν, οι εκτός Ελλάδας συνεχίζουν το “έργο” τους, παρότι γνωρίζουν εκ των προτέρων την ήττα τους, ενώ οι “Ελλαδικοί” είτε σιωπούν, είτε τους βλέπω μπροστά μου να μιλούν και να γράφουν για την αναγνώριση της Γενοκτονίας! Τόσο θράσος! Έχω γνώση όμως το τι συνέβη και τι συμβαίνει, και συν Θεώ, η αλήθεια νίκησε και θα νικήσει για ακόμη μία φορά.