Παρασκευή, 28 Αυγούστου 2015

Μικρά Ασία


Θεοφάνης Μαλκίδης

Το Μικρασιατικό ζήτημα από την πυρπόληση της Σμύρνης και το μαρτύριο του Χρυσόστομου, μέχρι την ύβρη και την διεκδίκηση.

Ο Δ. Αιγίδης στο σημαντικότατο βιβλίο που έγραψε για το προσφυγικό ζήτημα του 1922, τονίζει ότι «1.200.000 ψυχές αποτελούν τον τραγικόν εις ανθρώπινας απώλειας απολογισμόν του αγώνος . …».
Ο πρόξενος των ΗΠΑ  στη Σμύρνη Τζορτζ  Χόρτον καταγράφοντας την καταστροφή της  Σμύρνης  το 1922 τονίζει,  μεταξύ των άλλων, πως  «δεν έλειπε τίποτε σχετικά με τη θηριωδία, την ακολασία, την σκληρότητα και όλη τη μανία του ανθρώπινου πάθους» .
Έτσι, παρά το γεγονός ότι η Μικρά Ασία, αποτέλεσε το χώρο δραστηριότητας αλλά και μαρτυρίου εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων, χρειάστηκαν μόνο λίγα χρόνια στρατιωτικής και παραστρατιωτικής δράσης από τους Οθωμανούς και τους Κεμαλικούς για να εξαφανιστεί βιολογικά και λίγες δεκαετίες λήθης από την επίσημη Ελλάδα, για να καταργηθεί και ηθικά. Αρχικώς η βία εξαφάνισε την ιστορία του ελληνικού πληθυσμού και οδήγησε άγνωστο αριθμό ανθρώπων στο θάνατο και εκατομμύρια στην προσφυγιά στην Ελλάδα και αλλού. Η πυρπόληση της Σμύρνης και το μαρτύριο του Μητροπολίτη Χρυσοστόμου είναι δύο εμβληματικές σκηνές της τραγωδίας του Μικρασιατικού Ελληνισμού.

Στη συνέχεια, η τραγωδία του σημαντικού και ιδιαίτερης αξίας μέρους του ελληνικού λαού συνδυάστηκε και με τον ακρωτηριασμό της μνήμης και της ταυτότητας. Οι πρόσφυγες οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στον ελλαδικό χώρο αντιμετώπισαν προβλήματα που δυσχέραναν την ήδη τραγική πορεία τους. Από αυτήν την διαδρομή προέκυψαν χιλιάδες ιστορίες που διαμόρφωσαν τη ανθρώπινη διάσταση του Μικρασιατικού ζητήματος, ιστορίες που εκτυλίχθηκαν στην Τουρκία, την Σοβιετική Ένωση, τις ΗΠΑ, την Αυστραλία, σε όλον τον κόσμο.
Όσοι σώθηκαν από τον εδαφικό ακρωτηριασμό, έχασαν και το δικαίωμα στην ιστορική αναφορά, στην προέλευση και τη μνήμη. Παρά την αγωνία τους για την επιβίωση, προσπάθησαν να συγκρατήσουν μέσα από τις συλλογικές οργανώσεις τους, τα σωματεία και τους συλλόγους τους, την ιδιαίτερη πατρίδα τους και την αλήθεια, δηλαδή τη μη λήθη. Ωστόσο, αυτό που αντιμετώπισαν ήταν η εχθρική στάση και ο πόλεμος,. Συνεργός η εκπαίδευση, η οποία αρκετές φορές με τις παραλείψεις και την ολιγωρία της δεν μπόρεσε να συνδέσει το χθες της Μικράς Ασίας με το σήμερα του ελλαδικού χώρου και το αύριο των επόμενων προσφυγικής καταγωγής γενεών.
Η συνέχεια είναι γνωστή. Φολκλόρ, «φεστιβάλ», εθνικές γιορτές και από την άλλη, ρατσιστικές αναφορές και εχθρότητα. Αυτό, όμως, το σχήμα δεν μπορούσε να εκφράσει τον πλούτο του μικρασιατικού πολιτισμού, το ειδικό του βάρος στην ελληνική ιστορία. Η νέα δυναμική της δεκαετίας του 1980 και 1990 που συνδυάστηκε με την επιστροφή της Μκρασιατικής ιστορίας στο προσκήνιο, με το αίτημα για την μνήμη, την αναγνώριση από την Ελλάδα της γενοκτονίας- οξύμωρο αυτό να γίνεται τόσο αργά και τόσο σιωπηλά- με τις νέες διεκδικήσεις, δημιούργησε νέα δεδομένα. Οι παλιοί Μικρασιάτες συνάντησαν τις νέες γενιές, οι οποίες αναζήτησαν μία νέα σχέση με την ιστορία και την παράδοση, περνώντας σε νέες οδούς αναζήτησης της ταυτότητας. Και το έχουν πετύχει αν αναλογιστούμε το πρόσφατο παρελθόν της λήθης, και το συγκρίνουμε με το παρόν της ενεργοποίησης και του μέλλοντος της δημιουργικής και της παραγωγικής μνήμης. Το Μικρασιατικό ζήτημα είναι πλέον στο προσκήνιο, στο φως. 
Το μαρτύριο του Χρυσοστόμου Σμύρνης από τον αγιογράφο Αντώνιο Φίκο


















                    




Παρακολουθείστε την ομιλία του Θ. Μαλκίδη για τη Μνήμη της Μικράς Ασίας, της Θράκης, του Πόντου, την Πόλη και τη συνέχεια του Ελληνισμού



Τετάρτη, 26 Αυγούστου 2015

Η Πανελλήνια Συνάντηση Ποντιακής Νεολαίας

Η Μονή Αγίου Γεωργίου Περιστερεώτα παίρνει φέτος τη σκυτάλη και φιλοξενεί στις 28, 29 και 30 Αυγούστου τις εκδηλώσεις, τις διαλέξεις και τις ποντιακές μουσικές βραδιές που συνδιοργανώνουν η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος (Συντονιστική Επιτροπή Νεολαίας, ΣΠΟΣ Θεσσαλονίκης) και η Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας (Περιφερειακή Ενότητα Ημαθίας).

Η επίσημη έναρξη της 11η Συνάντησης θα γίνει την Παρασκευή 28 Αυγούστου στις 21:00. Χαιρετισμό θα απευθύνουν ο Μητροπολίτης Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας Ιωήλ Φραγκάκος, ο αντιπεριφερειάρχης Ημαθίας Κώστας Καλαϊτζίδης, ο δήμαρχος Νάουσας Νίκος Κουτσογιάννης, ο πρόεδρος του Ιδρύματος Αγίου Γεωργίου Περιστερεώτα Αριστείδης Κυριακίδης, ο πρόεδρος της ΠΟΕ Χρήστος Τοπαλίδης, η πρόεδρος του ΣΠΟΣ Θεσσαλονίκης Αγγελική Παπαδοπούλου και ο πρόεδρος της Συντονιστικής Επιτροπής Νεολαίας Γρηγόρης Κεσαπίδης. Η βραδιά θα κλείσει με ποντιακό γλέντι.

Το Σάββατο 29 Αυγούστου στις 11:00 ο Θεοφάνης Μαλκίδης, μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών, θα πραγματοποιήσει διάλεξη με θέμα «Γενοκτονία -Γυναικοκτονία- Παιδοκτονία. Το μαζικό έγκλημα και η αναγνώριση». Τη δεύτερη εισήγηση της ημέρας θα κάνει στις 20:30 ο βουλευτής Φλώρινας, αντιπρόεδρος της ΔΙΣΥΠΕ και πρώην πρόεδρος της ΠΟΕ Γιάννης Αντωνιάδης. Θέμα της ομιλίας του, «Διεθνής αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Πολιτικές διαστάσεις - προοπτικές».

Στις 12:15 το μεσημέρι του Σαββάτου θα παρουσιαστούν εκθέσεις και ζωγραφιές στο πλαίσιο του Πανελλήνιου Μαθητικού Διαγωνισμού για την Ιστορία των Ελλήνων του Πόντου. Στις 16:00 είναι προγραμματισμένη επίσκεψη στην εθνική βιβλιοθήκη της Αργυρούπολης, στη Νάουσα.
Η 11η Πανελλήνια Συνάντηση Ποντιακής Νεολαίας θα ολοκληρωθεί την Κυριακή 30 Αυγούστου. Προτού όμως ανακοινωθούν τα φετινά συμπεράσματα-ψηφίσματα, θα προηγηθούν ομιλίες του στρατηγικού συμβούλου Νίκου Λυγερού με θέμα «Η αντεπίθεση της Ανθρωπότητας» (12:00) και του ειδικού παθολόγου του ΟΚΑΝΑ Χρήστου Τάνη για τα ναρκωτικά και το AIDS.



Τρίτη, 25 Αυγούστου 2015

Η θλίψη της φλυαρίας και η χαρά της πράξης

Θεοφάνης Μαλκίδης

Η θλίψη της φλυαρίας και η χαρά της πράξης

«Η βλακεία, η εγωπάθεια, η μωρία, η γενική αναπηρία της ηγετικής τάξης στην Ελλάδα σε φέρνει στην ανάγκη να ξεράσεις…. είμαι βέβαιος πως τούτοι οι ελεεινοί δεν αντιπροσωπεύουν τη ζωντανή Ελλάδα» Γιώργος Σεφέρης. Ημερολόγιο, 1945.

1. Η Κίνηση Αλληλεγγύης της Αλεξανδρούπολης ως παράδειγμα για όλη την κατεχόμενη Ελλάδα

Τέσσερα περίπου χρόνια πριν, μιλώντας σε εκδήλωση για την κρίση και το ρόλο του λαού μας, ως αντιστασιακού φορέα στην καταστροφή, τέθηκε στο τέλος της συζήτησης, το εξής προβοκατόρικο ερώτημα από πρώην «ιδιαίτερο βουλευτού»- νυν υψηλά ιστάμενο περί της δημόσιας διοίκησης : «Και τι μπορούμε να κάνουμε;» Απαντώντας στο «φίλο» αναφέραμε ότι δίπλα του υπάρχουν οικογένειες, ηλικιωμένοι, άνεργοι, παιδιά που πεινούν. Ας αρχίσουμε λοιπόν από αυτούς έχοντας υπόψη ότι η πρώτη επαναστατική πράξη των Ελλήνων, από το 1821, μέχρι την κατοχή της περιόδου 1941-1944, ήταν να βοηθήσουν τους λοιμοκτονούντες συνανθρώπους τους.

Η συνέχεια ήταν αποκαλυπτική για όλους μας: Ο «φίλος» εξαφανίστηκε την ίδια στιγμή, αλλά δεκάδες άλλοι και άλλες εμφανίστηκαν για να στηρίξουν την πρώτη επαναστατική πράξη που μπορεί να κάνει ο Ελληνας και η Ελληνίδα σήμερα.

Την επαύριον συγκεντρώθηκαν οι πρώτες εισφορές με τις οποίες αγοράστηκαν τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης, για τις πρώτες είκοσι οικογένειες (σήμερα είναι πάνω από εκατό), ενώ αρκετοί προθυμοποιήθηκαν να τα προμηθευτούν οι ίδιοι και να μας φέρουν στα σημεία συγκέντρωσης. Με μια λιτή ανακοίνωση που έβαζε το ζήτημα στο προσκήνιο της αλληλεγγύης και της πράξης, καλούσαμε τους συμπατριώτες μας να γίνουν αρωγοί της προσπάθειας μας, η οποία από την μεμονωμένη προσπάθεια των προηγούμενων ετών, λάμβανε τώρα οργανωμένη μορφή.

Κίνηση Αλληλεγγύης Πολιτών Αλεξανδρούπολης


2.Η εξέλιξη

Στο πέρασμα των ωρών, των ημερών, των ετών η Κίνηση μας, συν Θεώ, απλώθηκε παντού. Σύντομα εκτός από την υλική τροφή, δώσαμε και συνεχίζουμε να δίνουμε και πνευματικό άρτο. Είναι πολλά τα περιστατικά ανθρώπων που πέρα από τη βοήθεια, ήθελαν και συζήτηση και στήριξη πνευματική. Και αναφερόμαστε σε οικογένειες με ορφανά παιδιά, πολύτεκνες, με άνεργους γονείς, σπίτια χωρίς ρεύμα και χωρίς θέρμανση, με τρύπιες στέγες, ανθρώπους χωρίς παπούτσια και ρούχα και παιδιά χωρίς φαγητό, βιβλία και τετράδια. Αποφασίσαμε να παρέμβουμε ακόμη πιο ενεργά στην κοινωνία της Αλεξανδρούπολης, που φοβισμένη και τρομοκρατημένη, από μέτρα, μνημόνια και άλλα «καλά» του πολιτικού προσωπικού, μένει απαθής. Οργανώσαμε εκδηλώσεις που έμειναν στην ιστορία για τη συμμετοχή και το πάθος για κάτι διαφορετικό στις ζωές μας.
Δεν είμαστε άλλωστε μια «αφελής» φιλανθρωπική οργάνωση, έχουμε στίγμα, γνωρίζουμε πολύ καλά, όπως και οι περισσότεροι συμπατριώτες μας, ποιες πολιτικές οδήγησαν στη σημερινή τραγωδία και ποια φυσικά πρόσωπα είναι υπεύθυνα, τόσο σε κεντρικό, όσο και σε τοπικό επίπεδο.

Αποκλειστική πηγή εξεύρεσης πόρων αποτελεί η προσφορά φίλων, γνωστών και αγνώστων.Απευθυνόμαστε σε όσους συμπολίτες μας δεν βολεύονται με τον ρόλο του (τηλε)αποβλακωμένου καταναλωτή υλικών αγαθών και κατευθυνόμενων πληροφοριών, αγωνιώντας μόνο για την ατομική τους σωτηρία. Η συνεισφορά όλων από το υστέρημά μας, πέρα από την δική μας ηθική ικανοποίηση, μπορεί να συμβάλει ουσιαστικά στην ανακούφιση και στη διατήρηση της αξιοπρέπειας των συνανθρώπων μας.


3.Το καθήκον μας

Μια μικρή ομάδα ανθρώπων ξεκίνησε και συνεχίζει ένα «παράτολμο» σχέδιο με σκοπό, πέραν του προφανούς για ενίσχυση των συνανθρώπων μας, για να δείξει στο κοινωνικό σύνολο πως με θέληση και πίστη προς έναν σκοπό πολλά μπορούν να επιτευχθούν. Χωρίς μέσα, χωρίς χορηγούς και χρηματοδότες, χωρίς διασπάθιση δημοσίου χρήματος και κονδυλίων, καταφέραμε να στηριχθούμε στις δυνάμεις μας και την προσφορά γνωστών και αγνώστων. Καθημερινά δίνουμε τον δικό μας αγώνα, γνωρίζοντας πως προσφέρουμε και δεν καθόμαστε άπραγοι και μοιρολάτρες απέναντι σε αυτήν την πρωτόγνωρη κρίση.
Το να (ξανα)ανακαλύψεις άλλωστε την ταυτότητά σου, την Πίστη, την οικογένεια, την αλληλεγγύη, την ανθρωπιά, την φιλοπατρία, την φιλία, την αγάπη για τον τόπο σου αποτελεί στις μέρες μας κάτι το επαναστατικό κυριολεκτικά. Όπως γράφει ο Γιώργος Σεφέρης αυτοί οι ελεεινοί δεν είναι η ζωντανή Ελλάδα. Η ζωντανή Ελλάδα είμαστε εμείς.

Δείτε τη συνέντευξη του Θ. Μαλκίδη για την Αλληλεγγύη ως στάση και πράξη ζωής στον τηλεοπτικό σταθμό 4Ε και στον Δημήτρη Νατσιό




Τετάρτη, 5 Αυγούστου 2015

Κοτζά Αναστάς- Αναστάσιος Παπαδόπουλος: “σ'έναν χέρ είχεν σταυρόν και σο άλλο το κανόν ”




Θεοφάνης Μαλκίδης


Κοτζά Αναστάς- Αναστάσιος Παπαδόπουλος: “σ'έναν χέρ είχεν σταυρόν και σο άλλο το κανόν


Απόσπασμα από το βιβλίο του Θ. Μαλκίδη “ΤΟ ΑΝΤΑΡΤΙΚΟ ΣΤΟΝ ΠΟΝΤΟ ΚΑΙ Ο ΚΟΤΖΑ ΑΝΑΣΤΑΣ (ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ)”

 
Το αντάρτικο στον Πόντο και τα πρόσωπα που το υλοποίησαν αποτέλεσε σημαντικό στοιχείο της νεώτερης ελληνικής αντιστασιακής ιστορίας, το οποίο όμως απουσιάζει προκλητικά. Μάλιστα τα ερωτήματα για την απουσία αυτή, έγιναν πιο επιτακτικά, όταν βρέθηκα σε τόπους που συνδέθηκαν με την εγκατάσταση Ποντιών ανταρτών στον ελλαδικό χώρο. ( Είχε μεσολαβήσει πριν μερικά χρόνια η ενασχόληση με τον Παντέλ – Αγά (Παντελή Αναστασιάδη), μία εξαιρετική φυσιογνωμία της ελληνικής αντίστασης στον Πόντο). Ο πρώτος χώρος ήταν το Ανατολικό Πτολεμαίδας, ο δεύτερος η Νεοκαισάρεια Πιερίας και ο τρίτος η Νέα Μπάφρα Σερρών. Στην Ανατολικό προσκλήθηκα από τον Πολιτιστικό Σύλλογο για να μιλήσω για τον σπουδαίο αντάρτη Αιμίλιο Καδόγλου- Καδήογλου, σε ένα χώρο που δοκίμασε τη Γενοκτονία σε διάφορες χρονικές περιόδους. Το διπλανό Μεσόβουνο και οι Πύργοι είναι οι δύο τόποι όπου είχαν εγκατασταθεί Πόντιοι πρόσφυγες, οι οποίοι όσοι γλύτωσαν από το φασισμό του Κεμάλ, δολοφονήθηκαν από τον μαθητή του, τον Χίτλερ.

Στη Νέα Μπάφρα μίλησα για τη Γενοκτονία των προγόνων μας προσκεκλημένος από το Δήμο Αμφίπολης, την Εύξεινο Λέσχη Παγγαίου και τον Πολιτιστικό Σύλλογο Ποντίων Παφραίων, ο οποίος ά φέρει το όνομα ενός ακόμη αντάρτη του Πόντου, του Ηλία Πάνου. Η Νέα Μπάφρα υπήρξε επίσης η πατρίδα, ενός σημαντικού ανθρώπου, τον οποίο πρόλαβα και γνώρισα, που ασχολήθηκε με το Ποντιακό και ιδαίτερα με τον αντάρτικο, τον Γιώργο Αντωνιάδη.

Στην Νεοκαισάρεια προσκλήθηκα από τον ιστορικό πολιτιστικό σύλλογο που έχει το όνομα -και πολύ σοφά βεβαίως- του Κοτζά Αναστάς ( Αναστάσιου Παπαδόπουλου), για να μιλήσω για τον «Κολοκοτρώνη» του Πόντου, τον σπουδαίο αυτόν καπετάνιο του ποντιακού αντάρτικου.

Συνεχίζοντας τη διαδρομή αυτογνωσίας και πατριδογνωσίας, ένιωσα για ακόμη μία φορά τη ζώσα ελληνική ιστορία, αφού συνομίλησα με ανθρώπους με άμεση εμπειρία από το αντάρτικο και τον Κοτζά Αναστάς, καταγράφοντας συναισθήματα, διηγήσεις αλλά και απαίτηση για την (οριστική) επανόρθωση της μεγάλης διαδρομής της ποντιακής αντίστασης και των ανθρώπων της.

Τα δικά μας γράμματα, όπως έλεγε ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός είναι οι άγιοι και οι ήρωές μας, η αντιστασιακή πορεία των Ελλήνων και των Ελληνίδων, ο Πόντος του Κοτζά Αναστάς και των άλλων ανταρτών. Η αποκατάσταση της Ποντιακής αντίστασης, ως έμπνευση και οδηγός για την επιβίωσή μας στο μέλλον, είναι απαίτηση, ως οφειλή και καθήκον στις προηγούμενες και επόμενες γενιές.
 
 

Δευτέρα, 27 Ιουλίου 2015

Mνημείο του καπετάνιου του Ποντιακού αντάρτικου Αναστάσιου Παπαδόπουλου- Κοτζά Αναστάς


Θ. Μαλκίδης

Η αντιστασιακή ιστορία των Ελλήνων στον Πόντο και ο Κοτζά Αναστάς


 
Απόσπασμα της ομιλίας του Θ. Μαλκίδη στα αποκαλυπτήρια του μνημείου για τον αντάρτη του Πόντου Αναστάσιου Παπαδόπουλου- Κοτζά Αναστάς στη Νεράιδα Κοζάνης.

Είμαστε ένας λαός, με στενή σύνδεση με την ιστορική μνήμη και
 
την πολιτισμική μας κληρονομιά. Γεννιόμαστε μέσα στην
 
ιστορία, γεννιόμαστε γνωρίζοντας ιστορία, μία ιστορία κυρίως
 
αντίστασης. Όπως αυτή που γράφτηκε από χιλιάδες ανθρώπους
 
στον Πόντο, όπως αυτή που έγραψε ο Αναστάσιος
 
Παπαδόπουλος- Κοτζά Αναστάς, σ' αυτόν που πρέπει να
 
γονατίσουμε μπροστά του τιμώντας τον αγώνα του και την
 
προσφορά του, όπως ακριβώς γράφει ο Ρίτσος: “Ετούτος δω ο
 
λαός δε  γονατίζει  παρά μονάχα μπροστά στους νεκρούς του”


Ωστόσο αυτή η ιστορική μνήμη, πορεία και ταυτότητα, η
 
ελληνική αντιστασιακή ιστορία στον Πόντο, ο αγώνας του Κοτζά
 
Αναστάς, εξαφανίστηκε γιατί το πέπλο 
 
 προπαγάνδας που σκέπασε την πατρίδα μας δεν άφησε να
 
περάσει τίποτα. Σήμερα στην Ελλάδα, πιο πολλές είναι οι
 
αναφορές για τον Κεμάλ παρά για τη Γενοκτονία που διέπραξε ο
 
Κεμάλ, είναι μηδαμινές οι αναφορές για την ελληνική αντίσταση
 
στον Κεμάλ και ανύπαρκτες για φυσιογνωμίες όπως ο Κοτζά
 
Αναστάς. Αυτό που ζούμε σίγουρα δεν είναι Ελλάδα, «να
 
 νοσταλγείς τον τόπο σου, ζώντας στον τόπο σου, τίποτε δεν
 
είναι πιο πικρό» γράφει ο Μικρασιάτης Γιώργος Σεφέρης.

Δεν μπορεί ο ελληνικός λαός να μην γνωρίζει στην ολότητά του
 
το Ποντιακό ζήτημα, δεν μπορεί να μην γνωρίζει τα τάγματα
 
εργασίας και την δολοφονία των ανδρών, την εξόντωση της
 
πνευματικής και θρησκευτικής ηγεσίας το 1921 στην Αμάσεια,
 
τη Γυναικοκοκτονία και την Παιδοκτονία, να μην γνωρίζει το
 
αντάρτικο του Πόντου, τον Κοτζά Αναστάς- Αναστάσιο
 
 Παπαδόπουλο, ο οποίος αντιστάθηκε μαζί με χιλιάδες
 
συναγωνιστές του στην Γενοκτονία και έσωσε τους
 
συνανθρώπους του, τους προγόνους σας. Αρκετοί που
 
βρίσκονται ανάμεσά μας σήμερα, δεν θα υπήρχαν αν δεν
 
αντιστεκόταν ο Κοτζά Αναστάς.

Το μνημείο αυτό για την ελληνική αντίσταση στον Πόντο είναι η
 
 αρχή, και οφείλουμε να συγχαρούμε τον Στάθη Ιωαννίδη για την
 
 πρωτοβουλία δημιουργίας του. Εδώ στον όμορφο αυτό χώρο,
 
μπορούν οι Έλληνες και οι Ελληνίδες να μαθαίνουν ιστορία,
 
αντίσταση, πράξεις πίστης και αγάπης προς τον Θεό και την
 
πατρίδα. Όπως το λέει ο λαικός ποντιακός στίχος για τον Κοτζά
 
Αναστάς: “σ'έναν χέρ είχεν σταυρόν και σο άλλο το κανόν”.
 
 



Δείτε την ομιλία του Θ. Μαλκίδη







 
6

Τρίτη, 21 Ιουλίου 2015

Οι καταδρομείς από τον Έβρο Χ. Χατζόπουλος και Χ. Δοιτσίδης και η θυσία τους για την ελευθερία της Κύπρου τον Ιούλιο του 1974


Οι καταδρομείς από τον Έβρο Χ. Χατζόπουλος και Χ. Δοιτσίδης και η θυσία τους για την ελευθερία της Κύπρου τον Ιούλιο του 1974
του Θεοφάνη Μαλκίδη

 
Η ιστορική σχέση Θράκης και Κύπρου ξεκινά από το 449 π.Χ., όταν ο Κίμωνας έφτασε με τις αθηναϊκές τριήρεις στις Κυπριακές ακτές , για να ελευθερώσει τους συμπατριώτες του. Μαζί του και ο Διονύσιος από την Καρδία, ο Θρακιώτης στρατιωτικός που η επιτύμβια στήλη του βρέθηκε στην κατεχόμενη σήμερα Λύση, στον τόπο καταγωγής του Γρηγόρη Αυξεντίου.
Αργότερα, όταν η Θράκη ήταν υπόδουλη, η σχέση της με την Κύπρο θα έχει και άλλη θυσία, όταν ο άγιος νεομάρτυρας Μιχαήλ από την Κύπρο, θα θανατωθεί από τους Οθωμανούς στα 1834, μαζί με άλλους τέσσερις Σαμοθρακίτες (Γεώργιος, Εμμανουήλ, Θεόδωρος, Γεώργιος). Ο 20ος αιώνας θα δυναμώσει περισσότερο τη σχέση αυτή, όταν μαθητές και μαθήτριες διαδήλωναν σε όλη τη Θράκη, κατά της αγγλικής σκλαβιάς και κατοχής της Κύπρου, δίνοντας το δικό τους αγώνα συμπαράστασης στον απελευθερωτικό αγώνα του Κυπριακού Ελληνισμού.
Τον Ιούλιο όμως του 1974 γράφεται το αποκορύφωμα της ιστορικής αυτής σχέσης, όταν οι μαχητές της Κύπρου, οι Έλληνες καταδρομείς χάνουν της ζωή τους. Αναμεσά τους οι καταγόμενοι από το νομό Έβρου Χριστόδουλος Δοιτσίδης και Χρήστος Χατζόπουλος, τους οποίους προτείναμε και εμπνευσμένες τοπικές ηγεσίες αποδέχθησαν, να τιμηθούν. Για την ηρωική αυτή θυσία ανεγέρθηκε προς τιμήν τους μνημείο στη Λευκωσία και στη Σούδα, απονεμήθηκαν τιμητικές διακρίσεις από τους εφέδρους καταδρομείς της Κύπρου, από την 35η Μοίρα Καταδρομών Κύπρου, από το Σύλλογο Εφέδρων Καταδρομέων Αλεξανδρούπολης, από το Σύλλογο Υπαλλήλων ΟΤΕ Κύπρου, το Σύλλογο Κυπρίων Έβρου, καθώς και από το διοικητή της Σούδας, ενώ οδοί σε διάφορες πόλεις του νομού Έβρου φέρουν το όνομά τους, ως ελάχιστη υπόμνηση της θυσίας των δύο νέων ανθρώπων για την ελευθερία. Για αυτή τη θυσία άλλωστε των νέων συμπατριωτών μας αξίζει κάποιος να αγωνιστεί για την πραγματική απελευθέρωση του Ελληνισμού στην Κύπρο. Η μνήμη τους να μας συντροφεύει και να μας εμπνέει!

 
_____________________
 
Χριστόδουλος Δοϊτσίδης
Γεννήθηκε το 1954 στην Καρωτή Διδυμοτείχου του νομού Έβρου και σπούδασε χορό στη Σχολή της Δόρας Στράτου στην Αθήνα, ενώ παράλληλα εργαζόταν ως υδραυλικός. Στις 23 Απριλίου 1974, γιορτή του Αγίου Γεωργίου, πολιούχου της Καρωτής, χόρεψε στο χωριό του με το συγκρότημα της Δόρας Στράτου και τρεις μέρες μετά κατατάχτηκε ως στο Σώμα Καταδρομών στο Μεγάλο Πεύκο.

 
Συνέχισε την εκπαίδευσή του στις καταδρομές στη Ρεντίνα και ύστερα στη Σούδα της Κρήτης. Στις 22 Ιουλίου 1974, μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, στάλθηκε εκεί μαζί με άλλους συναδέλφους του για την υπεράσπισή της, αλλά καταρρίφθηκε το αεροπλάνο που τους μετέφερε και πέρασε στην αθανασία σε ηλικία μόλις είκοσι ετών.

Χρήστος Χατζόπουλος

 
Γεννήθηκε στο Ελαφοχώρι Διδυμοτείχου του νομού Έβρου το 1952 και φοίτησε εκεί στο Δημοτικό Σχολείο και στη συνέχεια στο εξετάξιο Γυμνάσιο Διδυμοτείχου. Διαθέτοντας αξιόλογα αθλητικά προσόντα, υπήρξε αθλητής και ποδοσφαιριστής και πέτυχε να εισαχθεί στη Γυμναστική Ακαδημία.
 
Στις 26 Απριλίου 1974 κατατάχθηκε ως στο Σώμα Καταδρομών στο Μεγάλο Πεύκο. Συνέχισε την εκπαίδευσή του στις καταδρομές στη Ρεντίνα και ύστερα στη Σούδα της Κρήτης. Στις 22 Ιουλίου 1974, μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, στάλθηκε εκεί μαζί με άλλους συναδέλφους του για την υπεράσπισή της, αλλά καταρρίφθηκε το αεροπλάνο που τους μετέφερε και πέρασε στην αθανασία σε ηλικία μόλις εικοσιδύο χρόνων.





 
 
 

Δευτέρα, 20 Ιουλίου 2015

Κύπρος: Η αντίσταση στην βαρβαρότητα. Από τους αγνοούμενους της Τραπεζούντας, της Αδριανούπολης και της Σμύρνης, το 1922, στους αγνοούμενους της Κερύνειας, της Αμμοχώστου και της Μόρφου, το 1974.


 


Κύπρος: Η αντίσταση στην βαρβαρότητα.

Από τους αγνοούμενους της Τραπεζούντας, της Αδριανούπολης

 και της Σμύρνης,  το 1922, στους αγνοούμενους

της Κερύνειας, της Αμμοχώστου και της Μόρφου,  το 1974. 


 
Του Θεοφάνη Μαλκίδη

Οι εξελίξεις τα τελευταία χρόνια για τον Κυπριακό και γενικότερα Ελληνισμό, ανέδειξαν πολλά και σημαντικά ζητήματα για το χειρισμό των εθνικών μας θεμάτων και ειδικότερα για την Κύπρο. Ωστόσο αξίζει κανείς να μείνει στη «σχολή σκέψης» που μονοπωλεί τα μέσα ενημέρωσης στην Αθήνα και τη Λευκωσία, θέλοντας να επιβάλλει τη γνωστή άποψή της. «Σχολή» που διαπερνά όλους τους λεγόμενους πολιτικούς χώρους. Εκπρόσωποι της αποδοχής του νέου σχεδίου Ανάν, στην Ελλάδα και την Κύπρο, που προπαγανδίζουν την κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, την νομιμοποίηση της κατοχής και της εισβολής και την μελλοντική τουρκική επέμβαση και στην ελεύθερη Κύπρο.
Όλοι αυτοί περιφέρουν τη (εξαρτημένη) γνώμη τους στην κρατική και ιδιωτική τηλεόραση και ραδιοσταθμούς, εφημερίδες και διαδίκτυο και προπαγανδίζουν τη «λύση». Εκβιάζουν ένα ταλαιπωρημένο λαό, που μετά από 41 χρόνια στην προσφυγιά και την ανασφάλεια, του θέτουν το δίλημμα πως δεν «θα υπάρξει και άλλη ευκαιρία». Οι επαγγελματίες της προπαγάνδας, αγωνιούν για το μέλλον της Κύπρου, υποστηρίζοντας ένα σχέδιο «λύσης» που αν μη τι άλλο είναι μία συμπαιγνία, ενάντια στη δημοκρατία, την ελευθερία και την ελληνική παρουσία στην Κύπρο.

Προπαγανδίζουν πως μία νέα αρνητική απάντηση στο σχέδιο «λύσης» θα φέρει την αναγνώριση του ψευδοκράτους από τη διεθνή κοινότητα, την καταστροφή, την διχοτόμηση, φοβίζουν το λαό λέγοντάς του να αποφασίσει «εάν είναι έτοιμος να πληρώσει το τίμημα » και να απωλέσει μια για πάντα τα κατεχόμενα», όταν όλοι γνωρίζουμε, ποιοι ώθησαν τους Έλληνες επίορκους και τους Τούρκους εισβολείς το 1974  .
Μιλούν για την καλή πρόθεση της Τουρκίας (!!!!!!) στην απόδοση των όποιων ελάχιστων κερδίζουν οι Έλληνες με τις προτάσεις για τη «λύση», πρόθεση η οποία έχει αποδειχθεί ιστορικά πως δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Οι αγνοούμενοι της Κύπρου είναι η συνέχεια των αγνοουμένων της Τραπεζούντας, της Σμύρνης, της Αδριανούπολης. Το ίδιο καθεστώς αφού δεν τιμωρήθηκε το 1922 επανέλαβε τα εγκλήματα το 1974. Η αντίσταση στη βαρβαρότητα που υπάρχει στην Κύπρο από το 1974 και τώρα προωθείται η νομιμοποίησή της, είναι μία πράξη αυτοσεβασμού, αξιοπρέπειας και επιβίωσης των Ελλήνων και των Ελληνίδων σήμερα. 
Δείτε τη συνέντευξη του Θ. Μαλκίδη στον τηλεοπτικό σταθμό Δέλτα Τηλεόραση Θράκης (www.deltatv.gr ), στις 9:40μ.μ, για την ημέρα επετείου της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο.
 
 

ΤΟ ΑΝΤΑΡΤΙΚΟ ΣΤΟΝ ΠΟΝΤΟ ΚΑΙ Ο ΚΟΤΖΑ ΑΝΑΣΤΑΣ (ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ)

 
Θεοφάνης Μαλκίδης
 
ΤΟ ΑΝΤΑΡΤΙΚΟ ΣΤΟΝ ΠΟΝΤΟ ΚΑΙ Ο ΚΟΤΖΑ ΑΝΑΣΤΑΣ (ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ)
 
Εκδόσεις Γόρδιος 2015
 
Ο Ελληνικός λαός υπέστη μία αποσιώπηση σημαντικών και ιδιαίτερα κομβικών ιστορικών του γεγονότων, που ταυτίστηκαν με την αντίσταση και την ελευθερία του. Το αντάρτικο, που εκδηλώθηκε από το 1914 έως το 1924, για την υπεράσπιση της γης του Πόντου, από την θηριωδία του Μουσταφά Κεμάλ και του Τοπάλ Οσμάν, είναι ένα χαρακτηριστικό και άμεσο παράδειγμα.
Στα εξωσχολικά αλλά και στα σχολικά βιβλία απουσιάζει το Ποντιακό αντάρτικο και η αντίσταση του ελληνικού λαού, υβρίζονται ζώντες και κεκοιμημένοι, προβάλλεται ο Μουσταφά Κεμάλ και ο Κεμαλισμός, δηλαδή ο πρόδρομος του Ναζισμού, ενώ απουσιάζουν πρότυπα όπως ο Αναστάσιος Παπαδόπουλος- Κοτζά Αναστάς, ο Κολοκοτρώνης του Πόντου.
Ο Κοτζά Αναστάς αποτέλεσε ένα σημαντικό κομμάτι της αντίστασης των Ελλήνων στον Πόντο και συνεχιστής, χωρίς καμία υπερβολή, της αντιστασιακής παράδοσης του ελληνικού λαού.
Το βιβλίο για τον Κοτζά Αναστάς- Αναστάσιο Παπαδόπουλο, αποτελεί ελάχιστη συμβολή στην ανάδειξη του μαζικού εγκλήματος εναντίον των Ελλήνων αλλά και του αντάρτικου, που όχι μόνο συνέχισε την αντιστασιακή παράδοση των Ελλήνων και των Ελληνίδων ενάντια στη βία και την καταπίεση και υπήρξε μέσο αντίδρασης στο προμελετημένο σχέδιο εξαφάνισης, αλλά έδωσε και τη δυνατότητα σε χιλιάδες ανθρώπους, γυναίκες, παιδιά, και ηλικιωμένους να σωθούν.
 

__________________________

To βιβλίο θα βρίσκεται στην εκδήλωση που θα γίνει για τα αποκαλυπτήρια του μνημείου του  Κοτζά Αναστάς την Κυριακή 26 Ιουλίου και ώρα 12 το μεσημέρι στη Νεράιδα Κοζάνης. Στην εκδήλωση θα μιλήσει ο Θεοφάνης Μαλκίδης.
 
____________________
Ο Θε­ο­φά­νης Μαλ­κί­δης γεν­νή­θη­κε στην Α­λε­ξαν­δρού­πο­λη α­πό
γο­νείς πρό­σφυ­γες α­πό την Αδρια­νού­πο­λη της Α­να­το­λι­κής Θρά­κης. Εί­ναι δι­δά­κτωρ κοι­νω­νι­κών ε­πι­στη­μών και μέ­λος της Διε­θνούς Έ­νω­σης Α­κα­δη­μα­ϊ­κών για τη Με­λέ­τη των Γε­νο­κτο­νιών η ο­ποί­α το 2007 α­να­γνώ­ρι­σε,  τη Γε­νο­κτο­νί­α των Ελ­λή­νων, των Αρ­με­νί­ων και των Ασ­συ­ρί­ων.

Έ­χει πραγ­μα­το­ποι­ή­σει, ­εκτός και ε­ντός Ελ­λά­δας, εισηγήσεις για το ζή­τη­μα της Γε­νο­κτο­νί­ας των Ελ­λή­νων και των Αρ­με­νί­ων, σε διεθνή επιστημονικά συνέδρια και συναντήσεις και για  τη
δρα­στη­ριό­τη­τά του στο ζήτημα της ανάδειξης της Γενοκτονίας των Ελλήνων, των Αρμενίων και των Ασσυρίων, καθώς και  θεμάτων του Ελληνισμού, έ­χει τιμηθεί τό­σο στο ε­σω­τε­ρι­κό ό­σο και το ε­ξω­τε­ρι­κό.

Τα κεί­με­να του Θεοφάνη Μαλ­κί­δη έ­χουν με­τα­φρα­σθεί στην αρ­με­νι­κή, αγ­γλι­κή, γαλ­λι­κή, γερμανική,  ιτα­λι­κή, ι­σπα­νι­κή, ρω­σι­κή, τουρ­κι­κή, ρουμανική και αλ­βα­νι­κή γλώσ­σα, ενώ έχει μεταφράσει στην ελληνική γλώσσα, βιβλία για τη Γενοκτονία των Ελλήνων και των Αρμενίων.

 

Τρίτη, 14 Ιουλίου 2015

Να βγει εκτός ύλης ο Κεμαλισμός και όχι η Γενοκτονία που διέπραξε ο Κεμαλισμός


Θεοφάνης Μαλκίδης

 

Να βγει εκτός ύλης ο Κεμαλισμός και όχι η Γενοκτονία που διέπραξε ο Κεμαλισμός

Σαν μην έφτανε η επίθεση που δέχεται η πατρίδα μας από την (οικονομική και μνημονιακή ) βαρβαρότητα, από δυνάμεις εντός και εκτός Ελλάδας, έχουμε ένα ακόμη μέτωπο που συνεχίζει να προκαλεί με τη στάση και κυρίως τις πράξεις του.

 
 
Αναφερόμαστε στην κίνηση του Υπουργείου- πρώην εθνικής- παιδείας να βγει εκτός ύλης το κεφάλαιο για τη Γενοκτονία στο σχολικό βιβλίο της Γ΄ Λυκείου. Είναι γνωστή εδώ και καιρό η αγάπη και η λατρεία πολλών “ηγετών” και «διανοουμένων» στον Χίτλερ των Ελλήνων, στον Μουσταφά Κεμάλ. Οι τιμές στο μαυσωλείο του στην Άγκυρα σε πείσμα νόμων, ερευνών και εκφρασμένης βούλησης του ελληνικού λαού που αναγνωρίζουν τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στη Γενοκτονία και οι αναφορές σε ένα άνθρωπο που θεμελίωσε το φασισμό, είναι δυστυχώς πολύ συνηθισμένες στην Ελλάδα.

 
Σ΄ αυτό το πλαίσιο εξύψωσης του Κεμάλ στην Ελλάδα εντάσσεται και το τελευταίο κρούσμα με την αφαίρεση του κεφαλαίου που σχετίζεται με τη Γενοκτονία που διέπραξε ο Κεμάλ. Την ίδια στιγμή στην αρχή στο βιβλίο της Στ ' δημοτικού (σελ. 196) αυτό που αντικατέστησε το “περί συνωστισμού” , ο δήμιος του Ελληνισμού, “θεωρείται ο δημιουργός της σύγχρονης Τουρκίας”(!!!!!!).


Παρά τους εξωραισμούς και την προσπάθεια που γίνεται στην Ελλάδα εδώ και χρόνια για την ανάδειξη του Κεμάλ ως ένα πρόσωπο που θεμελίωσε τη σύγχρονη Τουρκία (!), η αλήθεια είναι ότι αυτή οικοδομήθηκε πάνω σε ανθρώπινες ζωές και δράματα που συνεχίζονται μέχρι σήμερα και στηρίχθηκε πάνω στα εκατομμύρια θύματα Ελλήνων και άλλων ανθρώπων.

Παρά τις προσπάθειες όμως που γίνονται στην Ελλάδα, ο Κεμαλισμός στην Τουρκία και παγκοσμίως καταρρέει και κάθε προσπάθεια που γίνεται από “θεσμικά” και άλλα κέντρα, ο Κεμαλισμός δεν μπορεί να σταθεί άλλο.

Αυτό είναι το μήνυμα που δίνουν χιλιάδες άνθρωποι στην Ελλάδα και σε όλο τον πλανήτη που κάνουν μία μεγάλη και ανιδιοτελή προσπάθεια για την οριστική αποκαθήλωση του φασισμού που εκφράζει ο Μουσταφά Κεμάλ.


Υ.Γ. Την ημέρα που το Υπουργείο της Ελλάδας επί της παιδείας, έβγαζε το κεφάλαιο για τη Γενοκτονία εκτός ύλης, λάμβανα την πρόσκληση από την Ακαδημία Επιστημών της Αρμενίας και το Κρατικό Πανεπιστήμιο του Ερεβάν για να μιλήσω στο διεθνές συνέδριο για τη Γενοκτονία που υλοποίησε ο Κεμάλ εναντίον των Ελλήνων, των Αρμενίων και άλλων εκατομμυρίων ανθρώπων. Η αντίφαση σε όλο της το μεγαλείο......
 
 

Παρασκευή, 10 Ιουλίου 2015

Ελευθερία και αλληλεγγύη στα χρόνια της χρεοκοπίας


Θεοφάνης Μαλκίδης


Ελευθερία και αλληλεγγύη στα χρόνια της χρεοκοπίας







Εμείς, που δεν λεηλατήσαμε, ούτε καταστρέψαμε ζωές συνανθρώπων μας, εμείς που είμασταν σταθεροί στις απόψεις μας και υπερασπιστήκαμε την ανθρώπινη αξία και ηθική, αφού καταγράψαμε και ερμηνεύσαμε την πνευματική και οικονομική χρεοκοπία της πατρίδας μας, δώσαμε με τη στάση και την πράξη μας μία πρόταση για το μέλλον αυτού του τόπου και αυτονόητα και για το δικό μας. Στην καλοπροαίρετη και μη, στην με καλή διάθεση αλλά και προβοκατόρικη ερώτηση, “τι να κάνουμε” ή τι “μπορούμε να κάνουμε”, απαντήσαμε με την ερώτηση, “κοίταξες τον διπλανό σου που πεινάει, που κρυώνει, που έχασε την εργασία του, που δεν έχει να πληρώσει το ηλεκτρικό ρεύμα, το νερό, τα βιβλία και τα τετράδια των παιδιών του, που δεν μπορεί να αναπνεύσει και αργοπεθαίνει κάθε μέρα;”

Η ικανοποίηση των παραπάνω αναγκών ήταν και δυστυχώς παραμένει το πρώτιστο καθήκον κάθε Έλληνα και Ελληνίδας, κάθε ανθρώπου, που δεν μπορεί να βλέπει αφενός την πατρίδα του και την ίδια του τη ζωή να καταστρέφεται και αφετέρου να παρακολουθεί τον κάθε λογής “πολιτικό παράγοντα”, τοπικό και μη, να παριστάνει τον “σωτήρα”.

Έτσι αποφασίσαμε να κάνουμε αυτό, που άλλοι λίγο, άλλοι περισσότερο έπρατταν κατά μόνας. Να βοηθήσουν και να βοηθούν τον συνάνθρωπο, ποικιλοτρόπως και συνεχώς. Έτσι λίγοι άνθρωποι, δημιουργήσαμε την Κίνηση Αλληλεγγύης Πολιτών Αλεξανδρούπολης, ώστε να δώσουμε μία σοβαρή, ανιδιοτελή και συνεχή πρόταση για την πατρίδα μας. Για να δώσουμε θάρρος στις εκατοντάδες οικογένειες, οι οποίες αφού είδαν τη ζωή τους να καταρρέει, παρακολουθούν τους υπεύθυνους της κατάστασής τους, να τους διαβεβαιώνουν (!) ότι όλα θα πάνε καλά.....

Είναι πολλές οι στιγμές για τις οποίες νιώθουμε ότι, συν Θεώ, πετύχαμε αρκετά. Κάναμε διανομή εκατοντάδες τόνων προιόντων και προχωρήσαμε στην παραγωγή άλλων τόσων με τον ίδιο σκοπό, με ελάχιστα λόγια και βρεθήκαμε εκεί που κανένας δεν πήγε. Γίναμε καλύτεροι και πράξαμε το αναγκαίο, έναντι των συνανθρώπων μας, των προγόνων μας, των εαυτών μας, των παιδιών μας και των παιδιών των παιδιών μας.

Χωρίς ανταμοιβή και προαπαιτούμενα. “Δωρεάν λάβατε, δωρεάν δώτε” .

Η αλληλεγγύη είναι η αληθινή πράξη, η πραγματική προσωπική και συλλογική ανά(σ)ταση, η ανιδιοτελής αγάπη προς την πατρίδα, η πίστη στο Θεό, είναι, μαζί με άλλα, αυτή που θα οδηγήσει στην αληθινή απελευθέρωση της Ελλάδας και του Ελληνισμού από τα δεσμά της πνευματικής και οικονομικής χρεοκοπίας. Άλλωστε τώρα που τελειώσαν τα χρήματα από που θα κρατηθεί ο λαός μας;