Βιογραφικό - Δημοσιεύσεις




Ο Θε­ο­φά­νης Μαλ­κί­δης γεν­νή­θη­κε στην Α­λε­ξαν­δρού­πο­λη α­πό γο­νείς πρό­σφυ­γες α­πό την Αδρια­νού­πο­λη της Α­να­το­λι­κής Θρά­κης. Σπούδασε οικονομικές και κοινωνικές επιστήμες και εί­ναι δι­δά­κτωρ κοι­νω­νι­κών ε­πι­στη­μών του Παντείου Πανεπιστημίου και μέ­λος της Διε­θνούς Έ­νω­σης Α­κα­δη­μα­ϊ­κών για τη Με­λέ­τη των Γε­νο­κτο­νιών η ο­ποί­α το 2007 α­να­γνώ­ρι­σε,  τη Γε­νο­κτο­νί­α των Ελ­λή­νων, των Αρ­με­νί­ων και των Ασ­συ­ρί­ων.

Έ­χει πραγ­μα­το­ποι­ή­σει, ­εκτός και ε­ντός Ελ­λά­δας, εισηγήσεις για το ζή­τη­μα της Γε­νο­κτο­νί­ας των Ελ­λή­νων και των Αρ­με­νί­ων, σε διεθνή επιστημονικά συνέδρια και συναντήσεις.

Μεταξύ αυτών, το 2009 μί­λη­σε στην πρώ­τη εκ­δή­λω­ση για τη Γενοκτονία που οργάνωσαν  τα Ελ­λη­νι­κά  προ­σφυ­γι­κά σω­μα­τεί­α και η Αρ­με­νι­κή κοι­νό­τη­τα  στο κτί­ριο του Ο­Η­Ε στην Νέ­α Υόρ­κη, επίσης το 2009  μίλησε για τη Γενοκτονία στην πρώτη κοινή εκδήλωση Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων στη Στοκχόλμη η οποία οδήγησε στην αναγνώριση το επόμενο έτος από το Σουηδικό Κοινοβούλιο της Γενοκτονίας, το 2010 προ­σκλή­θη­κε α­πό τη Δη­μο­κρα­τί­α της Αρ­με­νί­ας και μί­λη­σε στο Ερεβάν στο Διε­θνές Συ­νέ­δριο για τη Σύμ­βα­ση, την Πρό­λη­ψη και την Κα­τα­στο­λή του Ε­γκλή­μα­τος της Γε­νο­κτο­νί­ας, ενώ το 2013 προσκλήθηκε από την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Αρμενίων και μίλησε στο Συνέδριό της στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις Βρυξέλλες. 
Τον Απρίλιο του  2015 προσκλήθηκε από τη Δημοκρατία της Αρμενίας για να μιλήσει στο παγκόσμιο φόρουμ για τις Γενοκτονίες, με αφορμή τη συμπλήρωση 100 ετών από τη Γενοκτονία των Αρμενίων.
Toν Απρίλιο του  2016 προσκλήθηκε στο  ιστορικής σημασίας πρώτο συνέδριο που έγινε στην Άγκυρα για το Ποντιακό ζήτημα και τη Γενοκτονία, του οποίου τα πρακτικά κυκλοφορούν στην τουρκική γλώσσα.

Το 2009 πραγ­μα­το­ποί­η­σε τις συ­νο­μι­λί­ες με την ε­πι­τρο­πή του ι­δρύ­μα­τος που εί­ναι υ­πεύ­θυ­νο για τη λει­τουρ­γί­α της ε­λεύ­θε­ρης δια­δι­κτυα­κής ε­γκυ­κλο­παί­δειας Wikipedia, το οποί­ο έ­δω­σε την ά­δεια λει­τουρ­γί­ας της Wikipedia στην πο­ντια­κή διά­λε­κτο (http//pnt.wikipedia.org)

Το 2007 ε­πι­με­λή­θη­κε το δι­δα­κτι­κό εγ­χει­ρί­διο του Ρό­ναλ­ντ Λε­βί­τσκι για τη «Γε­νο­κτο­νί­α των Ελ­λή­νων του Πό­ντου» στην αγ­γλι­κή γλώσ­σα (έκ­δοση Σύλ­λο­γος Πο­ντί­ων Σι­κά­γο «Ξε­νι­τέ­ας») και το 2012 το με­τέ­φρα­σε και στην ελ­λη­νι­κή.

Για τη δρα­στη­ριό­τη­τά του στο ζήτημα της ανάδειξης της Γενοκτονίας των Ελλήνων, των Αρμενίων και των Ασσυρίων, καθώς και  θεμάτων του Ελληνισμού, έ­χει τιμηθεί τό­σο στο ε­σω­τε­ρι­κό ό­σο και το ε­ξω­τε­ρι­κό.

Τα κεί­με­να του Θεοφάνη Μαλ­κί­δη έ­χουν με­τα­φρα­σθεί στην αρ­με­νι­κή, αγ­γλι­κή, γαλ­λι­κή, ιτα­λι­κή, ι­σπα­νι­κή, ρω­σι­κή, τουρ­κι­κή, ρουμανική και αλ­βα­νι­κή γλώσ­σα, ενώ έχει μεταφράσει στην ελληνική γλώσσα, βιβλία για τη Γενοκτονία των Ελλήνων και των Αρμενίων. 
e-mail: malkidis@gmail.com

______________________________



Θ. Μαλκίδης

Κεμαλισμός και Ναζισμός. 
(βιβλίο για τις ομοιότητες  του Κεμαλικού και Χιτλερικού φασισμού) 

Ο Κεμαλισμός, αποτελεί το ανώτατο στάδιο  του ρατσιστικού και φασιστικού κινήματος της  Επιτροπής "Ένωση και Πρόοδος" των Νεότουρκων. Ο Κεμαλισμός, ανέδειξε, μεταξύ των άλλων  το φασισμό της εξόντωσης με  τις εθνοκτόνες διαδικασίες που υλοποίησε  εναντίων των Ελλήνων, των Αρμενίων και των άλλων λαών. Το τουρκικό δηλαδή  κράτος που δημιουργήθηκε από τον φασίστα Μουσταφά Κεμάλ, έγινε στη βάση της εξαφάνισης κάθε ίχνους "ανεπιθύμητης" παρουσίας, στην κοινωνία, την οικονομία, τον πολιτισμό.
Την ίδια τακτική, φρασεολογία και πράξη  χρησιμοποίησε και το είδωλο του Κεμαλισμού, ο Ναζισμός, ο οποίος δεν ήταν παρά η αντιγραφή και η εξέλιξη του Κεμαλικού μοντέλου.

Το βιβλίο διερευνά το Δάσκαλο και το Μαθητή, το Μουσταφά Κεμάλ και τον Αδόλφο Χίτλερ, οι οποίοι συνιστούν τον ίδιο ολοκληρωτισμό και αυταρχισμό, ο  Κεμαλισμός και ο Ναζισμός αποτελούν την έκφανση του φασισμού, που από τις Γενοκτονίες πέρασε στα Ολοκαυτώματα. 
Η ανάδειξη του ομοιοτήτων του Κεμαλισμού και του Ναζισμού, συνιστά ανθρώπινο, πολιτικό, ερευνητικό και κυρίως ηθικό καθήκον και χρέος, για την καταδίκη και την αποκαθήλωση των πιο ολοκληρωτικών καθεστώτων και ιδεολογιών που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα.

Το βιβλίο αναλύει και συγκρίνει τις δύο όψεις του ίδιου φασισμού και ολοκληρωτισμού: τον  Κεμαλισμό και τον Ναζισμό, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι και τα δύο αυτά εγκληματικά κινήματα συνιστούν  την ίδια φασιστική, εθνικιστική και ρατσιστική ιδεολογία, η οποία εκφρασμένη με την πιο ακραία βαρβαρότητα, στέρησε τη ζωή σε εκατομμύρια ανθρώπους. 

Επιπλέον το βιβλίο  προβάλλει την πρόταση του Μιχ. Χαραλαμπίδη που αφορά τη σχέση και τις ομοιότητες Κεμαλισμού και Ναζισμού και συνδέεται με   την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως παγκόσμιας και Ευρωπαϊκής ημέρας μνήμης των θυμάτων του Κεμαλισμού, κατ΄ αντιστοιχία της διεθνούς ημέρας μνήμης του θυμάτων του Ναζισμού (27 Ιανουαρίου). 
 Είναι μία συμβολική αλλά και ουσιαστική πράξη, καταδίκης του Φασισμού και Νίκης της Δημοκρατίας, της Ελευθερίας, του Δικαίου και της Ιστορίας, είναι η Νίκη των λαών που δολοφονήθηκαν. Είναι η Νίκη της Ζωής έναντι των ιδεολογιών του Θανάτου.

Υ.Γ. Η κυκλοφορία του βιβλίου για τις ομοιότητες του Κεμαλισμού και του Ναζισμού, γίνεται συμβολικά  σήμερα 2 Σεπτεμβρίου, ημέρα που κορυφώθηκε η καταστροφή της Σμύρνης το 1922 και ημέρα  του Ναζιστικού Ολοκαυτώματος του 1944 στο Χορτιάτη Θεσσαλονίκης. Το 1922 οι Κεμαλικοί έκαψαν τους Έλληνες, το 1944 οι μαθητές των Κεμαλικών, Γερμανοί Ναζί,  έκαψαν, πυροβόλησαν ή έσφαξαν 146 ανθρώπους, εκ των οποίων οι 109 ήταν γυναίκες. Οι περισσότεροι από τους δολοφονηθέντες κάηκαν ζωντανοί στο φούρνο του χωριού.
Η αλήθεια είναι ότι τα εγκλήματα  που τέλεσαν οι Ναζί στην Ελλάδα ( και όχι μόνο)  συνιστούν  αντιγραφή των αντίστοιχων Κεμαλικών (π.χ στρατόπεδα συγκέντρωσης, μαζικές σφαγές, εγκλεισμός γυναικοπαίδων σε σχολεία και εκκλησίες και εμπρησμός, σύληση ιερών ναών, βιασμοί, περιύβριση νεκρών, καταναγκαστικά έργα που οδηγούσαν στη δολοφονία ή στο θάνατο, στρατόπεδα συγκέντρωσης, κάψιμο σε φούρνους, οστά που πηγαίνουν για "βιομηχανική" χρήση, κ.ά).



Θ. Μαλκίδης  Η Γενοκτονία των Ελλήνων (νέο βιβλίο στην αγγλική γλώσσα).  Αθήνα 2016

Η Γενοκτονία των Ελλήνων, η μαζική δολοφονία  εναντίον του Ελληνισμού της Θράκης, της Ιωνίας, του Πόντου, δολοφονία  η οποία στοίχισε τη ζωή σε πάνω από ένα εκατομμύριο ανθρώπους, αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα που γνώρισε η ανθρωπότητα.

Ξεκινώντας από τους Νεότουρκους  και καταλήγοντας στον Μουσταφά Κεμάλ, οι Έλληνες και οι Ελληνίδες, ηλικιωμένοι, βρέφη και παιδιά, γνώρισαν τη βαρβαρότητα, τις διώξεις, τους βιασμούς, τα τάγματα εργασίας και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, την εξορία, την προσφυγιά και το θάνατο. 

Από την Αδριανούπολη μέχρι την Τραπεζούντα και τη Σμύρνη, ο Ελληνισμός για σχεδόν δύο δεκαετίες αντιμετώπισε το οργανωμένο σχέδιο εξόντωσης από το φασιστικό καθεστώς των Νεότουρκων και των Κεμαλικών  που κατέληξε σε Γενοκτονία.   Εξόντωση την οποία αρνείται πεισματικά το κράτος- θύτης και αδιαφορεί για αυτήν υπονομεύοντάς την, το κράτος - θύμα.  

Το βιβλίο για τη Γενοκτονία στην αγγλική γλώσσα, το οποίο  έχει δημοσιευθεί και στη ρωσική, την αρμενική, την ιταλική, τη ρουμανική και την ισπανική γλώσσα,  αποτελεί μία ακόμη  πράξη  εξωστρέφειας, διεθνούς κινητικότητας και  συνεχούς προσπάθειας,  για ένα ζήτημα το οποίο απασχολεί ολοένα και περισσότερους ανθρώπους, είναι αφιερωμένο στα θύματα  και στους συναθλητές της αναγνώρισης σε όλον τον κόσμο, οι οποίοι αγωνίζονται για την Αλήθεια, τη Δικαιοσύνη, την Ηθική και τη Ζωή.



T. Malkidis  The Greek Genocide (new book)  Athens 2016.

The crime of Genocide opposes responsibilities not only on the state which committed it, but also to the whole international community for not recognizing a situation created by global crime as legal,  for not helping the performance of an international crime to maintain the illegal situation; and to help other countries with the application of the obligations above. That is, it imposes on the international community the obligation not to recognize an illegal situation as a result of Genocide.

A universal struggle to ask for, and point out, the truth will find many nations in agreement. In order not to repeat the crimes, those responsible and the reasons that led to them have to be found out. The truth must be sought and presented to international public opinion, which knows how to judge and sentence without self-interest. 
Nowadays, when other nations suffer genocides from prejudiced states, it is time for the steps to be taken to recognize the Greek Genocide . 

On the other hand, the contemporary Turkish state has to answer for the Genocides, when 1.000.000 Greeks were murdered, without making propaganda and pleads inconsistency as a state in order to be exculpated from the charge. This state, as the creation of Mustafa Kemal, and the Young Turks are responsible for the crime of Genocide. Each nation has the right to intensely demand from the authorities of the crimes and offences committed against it to recognize them. The greater the harm and the longer the facts were hidden, the more intense the desire for such recognition becomes.

Recognition, which is a substantial way to fight against Genocide; Recognition which constitutes the confirmation of a nation’s right to the respect of its existence according to the international law and the historic truth.




Θεοφάνης Μαλκίδης

O Ελληνικός Αθλητικός Σύλλογος «Πόντος» Μερζιφούντας. Από το Γήπεδο στην Αγχόνη







Oι σύλλογοι των Ελλήνων της Ανατολής οι οποίοι δημιουργήθηκαν σε ειρηνική περίοδο, προήλθαν από την ανάγκη που βίωνε ο Ελληνισμός να διατηρήσει  την ιδιαιτερότητά του, να ανυψώσει το πνευματικό και το αθλητικό του επίπεδο, αλλά με την έναρξη της Γενοκτονίας οι Σύλλογοι ήταν και μέσο επιβίωσης. Στον Πόντο και ιδιαίτερα στη Μερζιφούντα, η οποία αποτέλεσε πηγή αξιόλογων κοινωνικών, πνευματικών, αθλητικών και άλλων επιτευγμάτων, οι Έλληνες ίδρυσαν συλλόγους ιδιαίτερα σημαντικούς για την εθνική αυτογνωσία και επιβίωση. Σε δύσκολες στιγμές οι συλλογικές δομές αποτέλεσαν το καταφύγιο για πολλούς Έλληνες οι οποίοι κυνηγήθηκαν ανηλεώς από τις Νεοτουρκικές και τις Κεμαλικές δυνάμεις.

Ο Ελληνικός Αθλητικός Σύλλογος «Πόντος», ο οποίος δημιουργήθηκε από μαθητές και καθηγητές του Κολλεγίου "Ανατόλια" Μερζιφούντας  αποτέλεσε ένα θεσμικό δημιούργημα των Ελλήνων της πόλης, που συνέβαλλε αποφασιστικά στην πνευματική, πολιτισμική, αθλητική και κοινωνική τους ανύψωση. Έχοντας πολυποίκιλες δραστηριότητες, ο Σύλλογος αποτέλεσε  μία ακόμη προσφορά για την εθνική αποκατάσταση των Ελλήνων του Πόντου, οι οποίοι αγωνίστηκαν με κάθε τρόπο για την ελευθερία. Αρκετοί από αυτούς όπως ο καθηγητής και  οι μαθητές  του "Ανατόλια" Θεοχαρίδης και   Ανανιάδης και  Παυλίδης, θα δολοφονηθούν στα αποκαλούμενα από τους Κεμαλικούς "Δικαστήρια Ανεξαρτησίας" που στήθηκαν στην Αμάσεια το 1921. Έτσι τα μέλη, οι αθλητές του Συλλόγου "Πόντος", βρέθηκαν κυριολεκτικά από το γήπεδο στην αγχόνη

Το βιβλίο αναλύει τη συμβολή του Ελληνικού Αθλητικού Συλλόγου "Πόντος" , η οποία είναι σημαντικότατη και αποτελεί μία εξαιρετική στιγμή της παρουσίας των Ελλήνων στον Πόντο.   Η έρευνα έδειξε και στο μέλλον θα δείξει ακόμη  περισσότερο ότι σύλλογοι και σωματεία, οργανωμένες θεσμικές εκφράσεις των Ελλήνων, όπως ο «Πόντος» της Μερζιφούντας  ξεχώρισαν με τη δραστηριότητά τους και απέδειξαν την μεγάλη  πνευματική,  κοινωνική και εθνική τους  προσφορά. 

Θ. Μαλκίδης
Γενοκτονία, Γυναικοκτονία και Παιδοκτονία 

Ποτέ άλλοτε στην παγκόσμια ιστορία δεν σημειώθηκαν τρία μαζικά εγκλήματα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα και από τους ίδιους θύτες. Οι Έλληνες, οι Αρμένιοι, οι Ασσύριοι, υπέστησαν Γενοκτονία από τους Νεότουρκους και τους Κεμαλικούς, οι οποίοι δολοφόνησαν, βίασαν, εξανδραπόδισαν και τελικώς εκδίωξαν από τις εστίες τους, τους ιστορικούς αυτόχθονες λαούς, λεηλατώντας και καταστρέφοντας, ταυτοχρόνως, τον πολιτισμό τους.
Μέσα όμως στη Γενοκτονία των Ελλήνων και των άλλων λαών που δολοφονήθηκαν από το φασισμό και το ρατσισμό των δασκάλων του Χίτλερ, Ενβέρ, Ταλαάτ, Τζεμάλ, Κεμάλ πασά, Τοπάλ Οσμάν, υπήρξε και μία παράλληλη μαζική δολοφονία που στοιχειοθετεί στην ουσία και στο πνεύμα της σχετικής Σύμβασης του ΟΗΕ για την πρόληψη και την καταστολή του εγκλήματος της Γενοκτονίας και του διεθνούς δικαίου, το μαζικό έγκλημα ενάντια στον ελληνικό λαό.
Και αυτή η παράλληλη δολοφονία ήταν η Γυναικοκτονία και η Παιδοκτονία. Η δολοφονία των Ελληνίδων και των παιδιών τους.
Τόσο από τους Νεότουρκους, όσο και από του Κεμαλικούς, οργανώθηκε, σχεδιάστηκε και υλοποιήθηκε η μαζική δολοφονία γυναικών και παιδιών, η μεταφορά τους στην τουρκική ομάδα, έγιναν μαζικοί βιασμοί ακόμη και εγκύων γυναικών και κοριτσιών και η δολοφονία τους, κλείσιμο σε εκκλησίες και εμπρησμό τους και εκατοντάδες παρόμοια εγκλήματα.
Το βιβλίο έχει ως στόχο την ανάδειξη της δολοφονίας των γυναικών και των παιδιών, της Γυναικοκτονίας και της Παιδοκτονίας, στόχος που αποτελεί ένα προφανές αίτημα για ένα εκατομμύριο και πλέον λόγους. Όσα είναι τα θύματα της Γενοκτονίας των Ελλήνων από τη Θράκη και την Ιωνία και από τον Πόντο μέχρι την Καππαδοκία, όσα είναι τα ορφανά, οι αγνοούμενοι, οι βιασμένες γυναίκες και τα κορίτσια, οι γυναίκες που προτίμησαν να πέσουν μαζί με τα παιδιά τους σε χαράδρες, γκρεμούς και ποτάμια, προτιμώντας το θάνατο από την ατίμωση.
Η προσπάθεια ανάδειξης της δολοφονίας των γυναικών και των παιδιών κατά τη διάρκεια της Γενοκτονίας που υπέστη ο Ελληνικός λαός, αποτελεί μέρος του αγώνα για τη διεθνοποίηση και αναγνώριση του μαζικού εγκλήματος εναντίον των προγόνων μας. Είναι μία ακόμη ψηφίδα που μπαίνει για την αποκατάσταση και την ολοκλήρωση του μεγάλου ψηφιδωτού που καταστράφηκε από την φασιστική- ρατσιστική ομάδα των Νεότουρκων και των Κεμαλικών. Είναι μία ακόμη ιστορική πράξη έναντι των θυμάτων του Ελληνικού Ολοκαυτώματος και ειδικότερα των γυναικών και των παιδιών, είναι ένα χρέος έναντι της ιερής και μεγάλης υπόθεσης της Γενοκτονίας, είναι μία νίκη της αλήθειας, της μη λήθης, έναντι του φασισμού, του ρατσισμού, της προπαγάνδας και της άρνησης. 

Δύο νέα βιβλία,στη ρωσική και την ελληνική γλώσσα,για τη Γενοκτονία.Феофанис Малкидис:Геноцид Греков- Геноцид Греков Понта


Θεοφάνης Μαλκίδης 

Η Γενοκτονία των Ελλήνων  (Θράκη- Μικρά Ασία- Πόντος)

Εύξεινος Λόγος- Επιτροπή για τη Διεθνοποίηση και την Αναγνώριση της Γενοκτονίας 


Μετάφραση: Алексеева Ольга

Πρόλογος: Θεοδώρα Γιαννίτση, Διδάκτωρ ιστορίας, διευθύντρια Κέντρου Ελληνικού Πολιτισμού Μόσχας

Eίναι γεγονός ότι η προσπάθεια ανάδειξης των ψηφίδων από το πλούσιο ψηφιδωτό των Ελλήνων και των Ελληνίδων που ζούσαν στο οθωμανικό κράτος, το οποίο άρχισε να καταστρέφεται στις αρχές του 20ου αιώνα και η καταστροφή του ολοκληρώθηκε το 1922-1923, βρίσκει συμπαραστάτες στο εξωτερικό. 
Η ανάδειξη, διεθνώς, της υπόθεσης της Γενοκτονίας, είναι ένα δείγμα αυτών της προσπάθειας ανάκτησης της ιστορικής και πολιτισμικής ταυτότητας των Ελλήνων και Ελληνίδων, αλλά και αγωνιστών των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από όλον τον κόσμο.
Γι’ αυτό εκτός από τα ιστορικά γεγονότα που αφορούν τη Γενοκτονία, για τα οποία τελευταία αναπτύσσεται μία συζήτηση αμφισβήτησής τους ακόμη και άρνησής τους, το βιβλίο προτάσσει τα βασικά επιχειρήματα που αποδεικνύουν την τέλεση της Γενοκτονίας εναντίον των Ελλήνων που ζούσαν στο οθωμανικό κράτος και στο κεμαλικό καθεστώς.
Το βιβλίο, στην ελληνική και ρωσική γλώσσα,  αποτελεί συμβολή σε μία προσπάθεια ενίσχυσης της προσπάθειας ανάδειξης του μαζικού εγκλήματος της Γενοκτονίας εναντίον των Ελλήνων από τους Νεότουρκους και τους Κεμαλικούς. Γενοκτονία που στοίχισε τη ζωή σε 1.000.000 Έλληνες και Ελληνίδες και δημιούργησε χιλιάδες αγνοούμενους και πρόσφυγες.  
Η έκδοση στη ρωσική γλώσσα,  είναι μία συμβολική και ουσιαστική συνεισφορά στην προσπάθεια  για την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων, για έναν    κοινό αγώνα διεκδίκησης και αναγνώρισης, δικαίωσης και ανάστασης.


Θεοφάνης Μαλκίδης 
Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου


Εύξεινος Λόγος- Επιτροπή για τη Διεθνοποίηση και την Αναγνώριση της Γενοκτονίας 


Μετάφραση: Αγαθάγγελος Γκιουρτζίδης


Πρόλογος: Θεοδώρα Γιαννίτση, Διδάκτωρ ιστορίας, διευθύντρια Κέντρου Ελληνικού Πολιτισμού Μόσχας

Η Γενοκτονία αποτελεί ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας  του οποίου η καταδίκη (θα) πρέπει να είναι καθολική, ενώ το χρονικό διάστημα, όσο μεγάλο και να είναι αυτό,  που περνά, δε θα πρέπει να μειώνει στο ελάχιστο το έγκλημα και την ευθύνη αυτών που το διέπραξαν.
Ο 20ος αιώνας αποτελεί αναμφισβήτητα μία φάση όπου το έγκλημα της Γενοκτονίας εμφανίστηκε και επανεμφανίστηκε συνεχώς και με μεγάλη συχνότητα. Η γενοκτονία των Αρμενίων, των Ασσυρίων,  των Ελλήνων, το  Ολοκαύτωμα, υπήρξαν πράξεις από ολοκληρωτικά και φασιστικά  καθεστώτα που παραβίασαν τα ανθρώπινα δικαιώματα, αφαιρώντας εκατομμύρια  ζωές και εξαφανίζοντας ιστορία και πολιτισμό χιλιάδων ετών.

Το βιβλίο στην ελληνική και ρωσική γλώσσα, αποτελεί συμβολή στην προσπάθεια ανάδειξης ενός ζητήματος, της Γενοκτονίας των Ελλήνων στην περιοχή του Πόντου, ζήτημα το οποίο έμεινε στο περιθώριο για λόγους και συμφέροντα έξω από την ιστορική αλήθεια και τη δικαιοσύνη και θέλει να συνεισφέρει στην μεγάλη προσπάθεια που γίνεται σε όλον τον κόσμο για την διεθνοποίηση του μαζικού εγκλήματος. Στον Πόντο και στις υπόλοιπες περιοχές που ζούσαν οι Έλληνες στην οθωμανική αυτοκρατορία και το κεμαλικό κράτος, στη σημερινή Τουρκία, τα θύματα ήταν πάνω από 1.000.000. 
Το βιβλίο είναι αφιερωμένο στις γυναίκες και στα παιδιά που  δολοφονήθηκαν κατά τη διάρκεια της γενοκτονίας, αποτελώντας μία ιδιαίτερη πτυχή του μαζικού εγκλήματος ενάντια στους Έλληνες. Αυτό που ονομάστηκε  δολοφονία του μέλλοντος, τη δολοφονία δηλαδή της συνέχειας του έθνους με την εκκαθάριση των γυναικών και των παιδιών.


Феофанис Малкидис


Геноцид Греков 
(Фракия - Малая Азия- Понт)

Издательство "Эвксиниос логос"
Комитет по Международному признанию Геноцида

Перевод: Алексеева Ольга,

Предисловие:  Теодора Янници, к.и.н., директор Греческого Культурного Центра , Moskva

Является неоспоримым фактом то, что усилия по продвижению в массы и популяризации мозаики из богатого "мозаичного полотна" греков и гречанок, живших в Османской империи, которая начала уничтожаться в начале 20-го века,  и завершение которой пришлось на 1922-1923 г.г., находит много сторонников, в основном, среди молодого поколения.

Пропаганда на международной арене темы геноцида, является образцом этих усилий греков и гречанок, для восстановления исторической и культурной их самобытности, а также и усилий правозащитников по всему миру.

Поэтому, кроме исторических фактов, касающихся Геноцида,  которые в последнее время начинают оспариваться и даже отрицаться, книга выдвигает основные аргументы, подтверждающие факт совершения геноцида против греков, живших в Османской империи и кемалистком режиме.

Книга на  греческом и русском языках, является существенным вкладом в усилия по продвижению вопроса совершённого массового преступления - геноцида против греков младотурками и кемалистами. Результатом геноцида, который унес жизни одного миллиона греков, стали тысячи пропавших без вести лиц и масса беженцев.
Версия на русском языке, является символическим и существенным вкладом в усилия признания геноцида греков, для совместной борьбы по его признанию и для предъявления требований, для торжества справедливости и воскресения.


Феофанис Малкидис 

Геноцид Греков Понта 


Издательство "Эвксиниос логос"
Комитет по Международному признанию Геноцида

Перевод: Гюрдзидис Агафангелос

Предисловие:  Теодора Янници, к.и.н., директор Греческого Культурного Центра , Moskva




Геноцид является преступлением против человечества, осуждение которого должно быть всеобшим, в то время, как прошествие времени, насколько велико оно ни было, не должно никаким образом преуменьшать преступление и  ответственность тех, кто его совершил.
20-й век, несомненно, представляет собой исторический период, когда преступление геноцида возникло и неоднократно повторялось с большой частотой. Геноцид армян, ассирийцев, греков, Холокост - были актами тоталитарных и фашистских режимов, которые нарушали права человека, лишая жизни миллионы людей и устраняя историю и культуру многих тысяч лет.

Книга на греческом и русском языках является вкладом в усилия по пропаганде темы геноцида греков Понта, темы, которая оставалась на обочине из-за интересов определенных кругов, за пределами исторической правды и справедливости, и пытается внести свой вклад в огромные усилия, которые предпринимаются во всем мире для международной огласки этого  массового преступления. В Понте и других областях, где проживали греки  в Османской империи, и его преемнике - кемалистском государстве, в сегодняшней Турции, жертвами его стали более 1,000,000 человек.

Книга посвящена женщинам и детям, которые были убиты во время геноцида и, тем самым, освещает особый аспект массового преступления против греков. Это называется убийством будущего, а именно убийством продолжения нации, посредством ликвидации женщин и детей.
___________
Феофанис Малкидис  родился в г.Александруполис от родителей, спасшихся от геноцида. Имеет докторскую степень в области общественных наук и является членом Международного Союза Академиков по изучению Геноцида, который в 2007 году признал геноцид греков, армян и ассирийцев.
Ему принаджат выступления, как внутри, так и за пределами Греции по вопросу Геноцида армян и греков на международных конференциях и совещаниях.
За свою деятельность в вопросе продвижения признания Геноцида греков, армян и ассирийцев, а также вопросов, касающихся  эллинизма, был награжден как в Греции, так и за рубежом.
Произведения Феофаниса Малкидиса были переведены на армянский, английский, французский, итальянский, испанский, русский, турецкий, румынский и албанский языки,  в то время как он перевел на греческий язык книги о геноциде армян и греков.

Θεοφάνης Μαλκίδης Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΑΡΜΕΝΙΩΝ. Թէոֆանիս Մալքիտիս Հայոց Ցեղասպանութիւնը. Theofanis Malkidis The Armenian Genocide

Θεοφάνης Μαλκίδης Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΑΡΜΕΝΙΩΝ


Թէոֆանիս Մալքիտիս Հայոց Ցեղասպանութիւնը

Theofanis Malkidis The Armenian Genocide

(έκδοση στην ελληνική, αγγλική και αρμενική γλώσσα)


Εκδόσεις Γόρδιος Αθήνα 2015 , e-mail: malkidis@gmail.com

Η Γενοκτονία των Αρμενίων, το Medz Yeghern-«μεγάλο έγκλημα»- με αποκορύφωμα τον Απρίλιο του 1915 με τη δολοφονία των ηγετών του Αρμενικού έθνους, αποτέλεσε ένα από τα μεγαλύτερα σχέδια εξόντωσης και βιαιοτήτων που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα. Οι Νεότουρκοι και οι Κεμαλικοί, υλοποίησαν το πρόγραμμα δολοφονιών και διωγμών των Αρμενίων διακόπτοντας με αυτόν τον τρόπο την μακροχρόνια βιολογική και πολιτιστική τους παρουσία στην Ανατολή. Οι Νεότουρκοι και οι Κεμαλικοί ακολουθώντας τις ιδέες του εθνικισμού, σχεδίασαν και υλοποίησαν την πρώτη Γενοκτονία του 20ου αιώνα, που έμελλε να αποτελέσει και πρότυπο για τη Γενοκτονία των Ελλήνων και δύο δεκαετίες αργότερα για το Ολοκαύτωμα. Άλλωστε αυτοί που μελέτησαν την Γενοκτονία των Αρμενίων, επισήμαναν τις εκπληκτικές ομοιότητες με άλλα μαζικά εγκλήματα που διαπράχθηκαν τα επόμενα χρόνια, αναφέροντας τους Νεότουρκους και τον Μουσταφά Κεμάλ ως τους “δασκάλους” του Χίτλερ.

Η Γενοκτονία των Αρμενίων στοίχισε τη ζωή σε 1.500.000 και πλέον ανθρώπους και δημιούργησε αμέτρητους πρόσφυγες που κατέφυγαν σε όλον τον κόσμο. Το βιβλίο αυτό, στην ελληνική, αρμενική και αγγλική γλώσσα, αποτελεί μία συμβολή στο διεθνές ζήτημα της Γενοκτονίας των Αρμενίων, που εδώ και δεκαετίες αφορά ολοένα και περισσότερους ανθρώπους ως ηθικό, πολιτικό και ιστορικό θέμα, ως ζήτημα δικαιοσύνης και αλήθειας.

Είναι βέβαιο ότι χωρίς τους Αρμένιους αγωνιστές της αλήθειας και τους συναθλητές τους σε όλον τον πλανήτη, η περιοχή που γνώρισε πολλά και συνεχή εγκλήματα, δηλαδή η Μικρά Ασία, ο Καύκασος, ο Εύξεινος Πόντος, η Θράκη, αλλά και ολόκληρος ο κόσμος θα μάθαινε τη συρρικνωμένη εκδοχή της Αρμενικής ιστορίας. Και το χειρότερο: θα γνώριζε την Νεοτουρκική και τη Κεμαλική της εκδοχή, δηλαδή το φασισμό, τον ολοκληρωτισμό και την ιδεολογία του θανάτου.

Ο αγώνας των Αρμενίων παρότι διεξήχθη και διεξάγεται σε δύσκολους καιρούς και συνθήκες, έφερε αποτελέσματα και θα φέρει και άλλα. Οι αναγνωρίσεις της Γενοκτονίας από κράτη και φορείς (θα) είναι αποτέλεσμα της συνέχειας, της συνέπειας και της σοβαρότητας που διακρίνει τους αγωνιστές της αναγνώρισης. Αρμένιους και χιλιάδες συνοδοιπόρους τους σε όλον τον πλανήτη. Επιπλέον εμπνέει τους ανθρώπους που στηρίζονται και ενδυναμώνονται από τη μνήμη. Άλλωστε η απόφαση και η πράξη της Αρμενικής εκκλησίας να αγιοποιήσει τα 1.500.000 θύματα της Γενοκτονίας είναι πραγματικά συγκλονιστική!

Σύντομα, μετά από το σεβασμό και τη συνέπεια που δείχνει ο Αρμενικός λαός και οι συμπαραστάτες του, στην μνήμη και τα θύματα της Γενοκτονίας, ως αποτέλεσμα της σοβαρής προσπάθειας που κάνουν, θα δουν τους καρπούς της αγωνιστικότητάς τους. Ο αρ­με­νι­κός λαός θα ζή­σει τα επό­με­να χρό­νια ι­διαί­τε­ρες και μο­να­δι­κές στιγ­μές ως απο­τέ­λε­σμα των προ­σπα­θειών του για α­να­γνώρι­ση της γε­νο­κτο­νίας. Εκατό χρόνια μετά την κορύφωση της Γενοκτονίας ο αγώνας συνεχίζεται. Η ιστορία, το δίκαιο και η αλήθεια θα νικήσει!

Ο Θε­ο­φά­νης Μαλ­κί­δης γεν­νή­θη­κε στην Α­λε­ξαν­δρού­πο­λη, α­πό γο­νείς πρό­σφυ­γες, α­πό την Αδρια­νού­πο­λη της Α­να­το­λι­κής Θρά­κης, Εί­ναι δι­δά­κτωρ κοι­νω­νι­κών ε­πι­στη­μών και μέ­λος της Διε­θνούς Έ­νω­σης Α­κα­δη­μα­ϊ­κών για τη Με­λέ­τη των Γε­νο­κτο­νιών η ο­ποί­α το 2007 α­να­γνώ­ρι­σε, τη Γε­νο­κτο­νί­α των Ελ­λή­νων, των Αρ­με­νί­ων και των Ασ­συ­ρί­ων.

Τα κείμενά του έ­χουν με­τα­φρα­σθεί στην αρ­με­νι­κή, αγ­γλι­κή, γαλ­λι­κή, ιτα­λι­κή, ι­σπα­νι­κή, ρω­σι­κή, τουρ­κι­κή, ρουμανική και αλ­βα­νι­κή γλώσ­σα, έχει μεταφράσει στην ελληνική γλώσσα, βιβλία για τη Γενοκτονία των Ελλήνων και των Αρμενίων, ενώ έ­χει πραγ­μα­το­ποι­ή­σει, ­εκτός και ε­ντός Ελ­λά­δας, εισηγήσεις για το ζή­τη­μα της Γε­νο­κτο­νί­ας των Ελ­λή­νων και των Αρ­με­νί­ων, σε διεθνή επιστημονικά συνέδρια και συναντήσεις.

Μεταξύ αυτών, το 2009 μί­λη­σε στην πρώ­τη εκ­δή­λω­ση των ελ­λη­νι­κών προ­σφυ­γι­κών σω­μα­τεί­ων και της Αρ­με­νι­κής κοι­νό­τη­τας για τη Γε­νο­κτο­νία, στο κτί­ριο του Ο­Η­Ε στη Νέ­α Υόρ­κη, το 2009 επίσης μίλησε για τη Γενοκτονία στην πρώτη κοινή εκδήλωση Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων στη Στοκχόλμη η οποία οδήγησε στην αναγνώριση το επόμενο έτος από το Σουηδικό Κοινοβούλιο της Γενοκτονίας, το 2010 προ­σκλή­θη­κε α­πό τη Δη­μο­κρα­τί­α της Αρ­με­νί­ας και μί­λη­σε στο Γερεβάν στο Διε­θνές Συ­νέ­δριο για τη Σύμ­βα­ση, την Πρό­λη­ψη και την Κα­τα­στο­λή του Ε­γκλή­μα­τος της Γε­νο­κτο­νί­ας, ζητώντας την αναγνώριση της Γενοκτονίας από την Αρμενία, το 2013 προσκλήθηκε από την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Αρμενίων και μίλησε στο Συνέδριό της στις Βρυξέλλες, ενώ το 2015 προσκλήθηκε από τη Δημοκρατία της Αρμενίας για να μιλήσει στο Γερεβάν στο παγκόσμιο φόρουμ για τις Γενοκτονίες, με αφορμή τη συμπλήρωση 100 ετών από τη Γενοκτονία των Αρμενίων.

Το 2009 πραγ­μα­το­ποί­η­σε τις συ­νο­μι­λί­ες με την ε­πι­τρο­πή του ι­δρύ­μα­τος που εί­ναι υ­πεύ­θυ­νο για τη λει­τουρ­γί­α της ε­λεύ­θε­ρης δια­δι­κτυα­κής ε­γκυ­κλο­παί­δειας wikipedia, το οποί­ο έ­δω­σε την ά­δεια λει­τουρ­γί­ας της wikipedia στην πο­ντια­κή διά­λε­κτο (http//pnt.wikipedia.org)

Το 2007 ε­πι­με­λή­θη­κε το δι­δα­κτι­κό εγ­χει­ρί­διο του Ρό­ναλ­ντ Λε­βί­τσκι για τη «Γε­νο­κτο­νί­α των Ελ­λή­νων του Πό­ντου» στην αγ­γλι­κή γλώσ­σα (έκ­δοση Σύλ­λο­γος Πο­ντί­ων Σι­κά­γο «Ξε­νι­τέ­ας») και το 2012 το με­τέ­φρα­σε και στην ελ­λη­νι­κή.

Για τη δρα­στη­ριό­τη­τά του στο ζήτημα της ανάδειξης της Γενοκτονίας των Ελλήνων, των Αρμενίων και των Ασσυρίων, καθώς και θεμάτων του Ελληνισμού, έ­χει τιμηθεί τό­σο στο ε­σω­τε­ρι­κό ό­σο και το ε­ξω­τε­ρι­κό.


Թէոֆանիս Մալքիտիս

Հայոց Ցեղասպանութիւնը



Հայերը կը պատկանին հնդեւրոպական ազգերուն, կազմելով աշխարհի հնագոյն ժողովուրդներէն մէկը եւ ներկայացնելով հնամեայ արժեքաւոր մշակոյթ, որ կը վկայէ հայ ազգի պատմական անցեալի մասին:

Հայաստանի պատմութիւնը կը յատկանշուի կայունութեան եւ անկախութեան ժամանակաշրջաններէ, զարգացման եւ ստեղծագործման շրջաններէ, որոնք կÿընդհատուէին հակամարտութիւններէ՝ գրաւման, ստրկացման եւ ճնշման յանգեցնելով ազգը: Արեւմտեան Հայաստանը (ներկայիս թրքագրաւուած) եւ արեւելեան Հայաստանն ու Կիլիկիան ներառնող Մեծն Հայաստանը, երկրագունդի պատմական ազգերէն մէկը հանդիսացաւ: Իրոտոթոս պատմագէտը կÿանդրադառնայ տուեալ տարածաշրջանին, Հայաստան անունը յիշատակելով 600 Ք.ա. տարեթիւէն, մինչ հայկական ազգի պատմութեան մէջ նշանակալի իրադարձութիւն է Տրդատ թագաւորին կողմէ քրիստոնէութեան հռչակումը, որպէս պետական կրօնք 301 Ք.ե. թուականին: Նախորդած էր Թադէոս եւ Բարդողոմէոս առաքեալներու նահատակութիւնը, քրիստոնէական կրօնքի հաստատման իրենց ճիգին մէջ: Հայոց ազգի պատմութեան մէջ շրջադարձային է հայկական այբուբենի հաստատումը 5րդ դարուն, Մեսրոպ Մաշտոցի եւ իր աշակերտներուն կողմէ:
1045էն ետք, երբ հայոց թագաւորութիւնը կցուեցաւ արեւելեան Հռոմէական կայսրութեան (Բիւզանդիոն) -ուր որոշ կայսրեր հայկական ծագում ունեցան- եւ մինչեւ 19րդ դար, երբ հայերը այլեւս բաժնուած էին Օսմանեան, Պարսկական եւ Ռուսական պետութիւններուն մէջ, ցաւալի ժամանակաշրջան մը տիրեց: Մինչ հայութեան մէկ բաժինը, որ ռուսական եւ պարսկական լուծին տակ կÿապրէր, համեմատաբար լաւ պայմաններու տակ էր, Օսմանեան կայսրութեան մէջ ապրող հայութեան մասը՝ հիմնական իրաւունքներու պահպանութեան համար կը պայքարէր, փորձելով հակակշռել ճնշումներուն եւ անարդարութեան, որպէսզի պահպանէ իր մշակոյթն ու առանձնայատկութիւնները: 19րդ դարու առաջին կէսի Պալքանեան ազատագրական շարժումները, եւրոպացիներու շարունակական միջամտութիւններով, որպէս արդիւնք ունեցան օսմանեան կայսրութեան մէջ ապրող ոչ մահմետական համայնքներու դիրքի վատթարացումը, ինչ որ խորապէս ազդեց հայկական հատուածին վրայ:
Քաղաքական շարժումները, մեծ տէրութիւններու միջեւ մրցակցութիւնը եւ շարք մը այլ պատճառներ՝ յանգեցուցին 1877-1878ի Ռուս-Թրքական պատերազմին, որ աւարտեցաւ ռուսերու յաղթանակով: Սան Սթեֆանոյի դաշնագիրը, որ կնքուեցաւ Ռուսերու եւ Օսմանեան կայսրութեան միջեւ, հայութեան համար բարեփոխումներու պայմաններ կը ներառնէր. նոյնպէս հետագայ Պերլինի պայմանագիրը: Հայ Յեղափոխական Դաշնակցութեան հիմնադրումը 1890ին Թիֆլիսի մէջ, դիմադրութեան եւ ինքնապաշտպանութեան ազդանշանը տուաւ 1894-1896ի առաջին ջարդերուն եւ հալածանքներուն դէմ, որ աւելի քան 300.000 հայերու կեանքը խլեցին:

20րդ դարու սկիզբին Երիտթուրքերու («Միութիւն եւ Յառաջդիմութիւն» կուսակցութեան) ղեկավարութիւնը, հակառակ իր հաւաստիացումներուն, հայ ժողովուրդի բնաջնջումը կազմակերպեց, սպանութիւններով եւ հալածանքներով: Ներքին գործոց նախարար եւ հետագային մեծ վեզիր Թալաաթի, ռազմական հարցերու նախարար Էնվէրի եւ զօրահրամանատար, հետագային նաւատորմի նախարար Էնվէրի առաջնորդութեամբ՝ ծրագրուեցաւ եւ իրագործուեցաւ Հայոց Ցեղասպանութիւնը: Թեսաղոնիկէի մէջ 1911ին կայացած Երիտ-թուրքերու խորհրդաժողովին ընթացքին, ընդունուեցան բոլոր այն որոշումները, որ դէմ էին հայերուն եւ Օսմանեան կայսրութեան սահմաններէն ներս ապրող ոչ մահմետական փոքրամասնութեանց:

24 Ապրիլ 1915ը, խորհրդանշական այն թուականն է որ Հայոց Ցեղասպանութիւնը կը նշանաւորէ, Պոլսոյ հայ մտաւորականութեան եւ ղեկավարութեան 300 առաջնորդներու ձերբակալութեամբ: Հայոց ազգը, որ նախապէս ալ ճաշակած էր սպանութիւններու, հալածանքներու, առեւանգումներու ոճիրները, դէմ յանդիման պիտի գար իր քաղաքական, հոգեւոր եւ կրօնական առաջնորդներու բնաջնջման, աշխատանքային գումարտակներու կազմութեան, անապատի մէջ «սպիտակ երթերուն», ոճրասպանութիւններուն ու բռնաբարութիւններուն, ուրկէ շատ քիչեր պիտի վերապրէին:

Ցեղասպանութեան մէկ գլխաւոր գլուխը կը կազմեն կիներն ու երեխաները: Վերագտնուած փաստաթուղթերէ եւ վաւերաթուղթերէ, որ միաժամանակ յանցագործութեան փաստերը կը կազմեն, ի յայտ կուգայ ոչնչացման յատուկ քաղաքականութիւնը, որ մշակուեցաւ կիներուն եւ երեխաներուն դէմ, այսինքն՝ հայ ժողովուրդի ապագային դէմ:
Սպաննուած կամ աքսորուած հայերու սեփականութիւնները գրաւուեցան ֆինանսներու Օսմանեան նախարարութեան կողմէ, որ նոյնիսկ մանրամասն ցուցակներ կազմեց անոնց ճշգրիտ արժէքին մասին: Միաժամանակ, ցեղասպանութեան ճարտարապետներէն Թալաաթ փաշան, Ամերիկայի Միացեալ Նահանգներու դեսպան Հենրի Մորկէնթաուէն պահանջեց իրեն յանձնել, ամերիկեան ապահովագրական ընկերութիւններու մէջ համաձայնութիւններ կնքած հայերու անուանացանկերը: Ըստ Թալաաթին, քանի որ բոլորը սպաննուած էին եւ ողջ մնացած ժառանգորդներ ալ չկային, ըստ երկրի օրէնքին, այդ ապահովագրութիւնները պէտք էր պետութեան յանձնուէին: Երիտթուրքերու ղեկավարը ճիշդ նոյնը գործադրեց այլ ապահովագրական ընկերութիւններու հետ եւս: Իսկ Լոզանի դաշնագրի (6-8-1924) ստորագրման յաջորդ օրն իսկ, քեմալական համակարգը պիտի յայտարարէր թէ իր տիրութեան տակ կը պահէ հայերու բռնագրաւուած բոլոր գոյքերը:

Ա. Համաշխարհային պատերազմի աւարտին, 11 Նոյեմբեր 1918ին, հայերը ինքզինք դասելով յաղթողներու շարքին (Մեծն Բրիտանիա, Ֆրանսա, Ամերիկայի Միացեալ Նահանգներ) կը յուսային եւ իրենցմէ կÿակնկալէին Ցեղասպանութեան պատասխանատուներու արժանի պատիժը: Մեծ ուժերու արձագանգը սակայն Հայկական Հարցի նկատմամբ, համապատասխան չէր իրենց սկզբնական հռչակագրին, որ հանրութեան յանձնած էին Մայիս 1915ին, ոչ ալ Պոլսոյ մէջ ամերիկացի դեսպանի միջամտութիւններուն: Այսպէս Հայոց Ցեղասպանութեան պատասխանատուներուն համար վճիռը արձակեց Հայ Յեղափոխական Դաշնակցութեան 9րդ Ընդհանուր Ժողովը, 1919ի աշնան:

Ահաբեկումներու շարքը սկսաւ Թալաաթ փաշայի սպանութեամբ. յաջորդեցին՝ Ճիվանշիր, Սայիտ Հալիմ փաշա, Պէհաէտին Շահիր, Ճեմալ Ազմի, Ճեմալ փաշա եւ Էնվէր փաշա, որ ահաբեկուեցան 1921-1922 ժամանակահատուածի ընթացքին: Սիմոն Վրացեանի բնորոշումով՝ գործողութիւնը «Հայերու Նիւրենպերկն էր»: Շարունակութիւնը քաղաքականութեամբ ընթացաւ. Բ. Համաշխարհային պատերազմէն ետք, միջազգային կազմակերպութիւններու եւ պետութիւններու մօտ հրամայական կերպով դրուեցաւ Հայոց Ցեղասպանութեան ճանաչման հարցը: Հայկական Սփիւռքի առաջնորդութեամբ եւ հետագային նաեւ Հայաստանի Հանրապետութեան, հակառակ Թուրքիոյ խոչընդոտներուն, սպառնալիքներուն ու հակաքարոզչութեան, հայ ժողովուրդը, յարգելով իր նորագոյն պատմութիւնը, նախանձելի մակարդակի հասցուցած է Հայոց Ցեղասպանութեան ճանաչման եւ բռնագրաւեալ տարածքներու վերադարձի հատուցման գործը:
Ճշմարիտ բարեկամութեան եւ համագործակցութեան որպէս նախապայման եւ Հայոց Ցեղասպանութեան 1.500.000 զոհերու յիշատակին:



Theofanis Malkidis 

The Armenian Genocide


Armenians belong to the Indo-European race and represent one of the most ancient people and cultures of the world, its cultural monuments, testifying the history of the Armenian nation. The history of Armenia is marked by periods of stability and independence, interspersed with conflicts that have resulted in occupation, subjugation and oppression. Regions such as Greater Armenia to the west (now under Turkish control) as well as Lesser Armenia and the Armenian Kingdom of Cilicia, only reinforces the rich history of the Armenian people.





Herodotus mentions the Armenians in 600 BC, while in 301AD King Tiridates declared Christianity as the official religion of the Armenian people. Mesrop Mashtots introduced the alphabet to the Armenian people in the 5th century.



In 1045 the Armenian Kingdom was annexed by the Eastern Roman Empire (Byzantium) and some Armenians went on to be emperors. Up until the 19th century, Armenians were scattered throughout Ottoman, Persian and Russian lands. While Armenians under the Russian and Persian yoke lived in relatively good condition, the Armenians in the Ottoman Empire struggled to secure for themselves basic rights and had to live under oppression and injustice.



The liberation movement of the Balkan people in the first half of the 19th century resulted in the deterioration of the position of non-Muslim minorities in the Ottoman state which affected the Armenians. The movements, competition of Great Powers and other reasons resulted in the Russo-Turkish War of 1877-1878, which ended with victory to the Russians. The Treaty of San Stefano was an agreement between Russia and the Ottoman state and included reforms to Armenia, and led to the subsequent Treaty of Berlin.



The establishment of the Armenian Revolutionary organization in 1890 in Tbilisi, was a symbol of resistance and means of self defence during the first massacres of the 1894-1896 period which claimed the lives of more than 300,000 Armenians. In the early 20th century, the Young Turks (Committee of Union and Progress) then initiated more massacres against the Armenian people. The Minister of the Interior Talaat Pasha, and the then Grand Vizier, the War Minister Enver Pasha, and Djemal, the Military Commander and later Minister of the Navy, were the triumvirate of the Young Turks who organized and planned the Armenian Genocide.



Decisions were adopted at the Congress of the Young Turks in 1911 in Thessaloniki which were against the Armenians and other non-Muslim minorities living within the Ottoman state. On the 24th of April 1915, the Turks arrested 300 Armenian notables in Constantinople. This is the commemoration date for the Armenian Genocide and a very important day for Armenians.



The Armenian people were exposed to murder, mass kidnapping of children, rape of women and girls, forced enlistment into labour battalions, and white marches (death marches in snow) where very few survived. The fortune of the Armenians who were killed or displaced was confiscated by the Ottoman Ministry of Finance, which kept a detailed list of their wealth. In 1916, the architect of the genocide Talaat Pasha, asked the US Ambassador Henry Morgenthau to send him a list of Armenians who had life insurance with America companies. According to Talaat Pasha, since all these Armenians were now dead, the life insurance policies should be kept by the state.






With the signing of the Treaty of Lausanne (1924), the Kemalist regime seized ownership of all the property of the Armenians throughout this period. By the end of World War I, on November 11, 1918, Armenians considering themselves among the winners (Great Britain, France, USA) hoped and waited for them, punishing those officials who were responsible for planning the genocide. The response of the major powers on the Armenian issue was not in accordance with the collective proclamation initially to release him in May 1915, or also with the assistance of the American ambassador in Constantinople.So the verdict of punishment performers of the Armenian Genocide, was the 9th World Council of the Armenian Revolutionary Federation held in autumn 1919. The cycle of killings began with that of Talaat Pasha, followed by Tzivansir, Said Halim Pasha, Beachentin Shakir , Jemal Azmi, Jemal Pasha and Enver Pasha, executed between 1921-1922. The whole operation is named for Simon Vratsian as the "Nuremberg of the Armenians."



The “policy” for the Armenian Genocide, after World War I, from governments and international community was the silence. But by the pioneers from Armenian Diaspora and recently from the Republic of Armenia, the Armenian people, despite the obstacles, terrorism and propaganda from Turkey and fight for justice and recognition. A new world based on true friendship and cooperation, is based on truth for the 1,5 million victims of the Armenian Genocide.



1. Η θλίψη της τραγωδίας

Ο πρόξενος των ΗΠΑ  στη Σμύρνη Τζορτζ  Χόρτον καταγράφοντας την καταστροφή της  Σμύρνης  το 1922 τονίζει,  μεταξύ των άλλων, πως  «δεν έλειπε τίποτε σχετικά με τη θηριωδία, την ακολασία, την σκληρότητα και όλη τη μανία του ανθρώπινου πάθους» .

Με τη δημιουργία του κινήματος των Νεότουρκων και στη συνέχεια των Κεμαλικών  εμφανίσθηκε και εδραιώθηκε η  εθνικιστική ιδεολογία και με την κατάκτηση της εξουσίας, εκδηλώθηκε η θέληση να εξαφανιστούν οι αυτόχθονες  πληθυσμοί. Οι Έλληνες, μαζί με τους  Αρμένιους και τους  Ασσύριους  ήταν οι  κεντρικοί στόχοι.  Το σύνθημα των Νεότουρκων ότι “στο οθωμανικό κράτος πρέπει να υπάρχουν μόνο μουσουλμάνοι” και κατ' επέκταση μόνο Οθωμανοί -Τούρκοι,   από την Κεμαλική φασιστική πολιτική,  “γίνεται ένα κράτος, ένα έθνος, μία γλώσσα”.  Οι διωγμοί, οι οποίοι εξελίχθηκαν σε Γενοκτονία,  αποτέλεσαν την τραγικότερη σελίδα της ζωής των Ελλήνων που ζούσαν στο Οθωμανικό κράτος και μετέπειτα Κεμαλικό καθεστώς και στοίχισαν τη ζωή σε πάνω 1.000.000 Έλληνες και  Ελληνίδες και παιδιά,  γεννημένα και μη.

2.Η απογοήτευση  της πολιτικής πραγματικότητας

Αλήθεια μπορεί να φανταστεί έστω και ένας Αρμένιος τον πρωθυπουργό ή τον υπουργό εξωτερικών της χώρας του να καταθέτει στεφάνι στον Μουσταφά Κεμάλ (!),  πολιτικό ή πνευματικό άνθρωπο  να αμφισβητεί το ιστορικό αυτό γεγονός και να λέει  ότι δεν υπήρξε Γενοκτονία (!);
Στην Ελλάδα, την πρόταση του Μιχάλη Χαραλαμπίδη και την ψήφιση του σχετικού νομοσχεδίου για την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου το Φεβρουάριο του 1994 και η θέσπιση της 19ης Μαίου ως ημέρα Εθνικής μνήμης (το 1996 έγινε η ψήφιση του νομοσχεδίου για τη Γενοκτονία στη Μικρά Ασία και η ανακήρυξη της 14ης Σεπτεμβρίου ως ημέρα μνήμης), ακολούθησαν μία σειρά από ενέργειες οι οποίες άφησαν έκπληκτους τους πάντες. Την 19η Μαίου 1996 προσγειώνονται τουρκικά αεροσκάφη στην προσφυγική Νέα Αγχίαλο Μαγνησίας και το ίδιο έτος γίνεται η συναυλία Ρουβά – Κούτ στην ημικατεχόμενη Κύπρο. Την 19η Μαίου 1998 γίνεται απόπειρα να σταλεί η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών στις εορτές μνήμης του Κεμάλ στην Άγκυρα (!) ενώ ακολουθούν οι καταθέσεις στεφάνων του Έλληνα  πρωθυπουργού Κ. Καραμανλή  και πρωθυπουργού και υπουργού   εξωτερικών Γ. Παπανδρέου στον υπεύθυνο της Γενοκτονίας, τον  Μουσταφά Κεμάλ! 

Αναρωτιόμαστε πως μπορεί να δικαιολογηθεί η προσπάθεια αλλοίωσης και ουσιαστικής κατάργησης  της ημέρας Μνήμης της Γενοκτονίας, καθώς και η απουσία, η αδιαφορία και η  ολιγωρία του αποκαλούμενου  πολιτικού προσωπικού για το ζήτημα ανάδειξης της Γενοκτονίας εντός και εκτός Ελλάδας;   Πως μπορεί να γίνει αποδεκτό ότι υπάρχουν “πολιτικοί και πνευματικοί” άνθρωποι στην Ελλάδα, που αποδέχονται και θαυμάζουν τον δάσκάλο του Χίτλερ, τον Κεμάλ;Τον εξολοθρευτή δηλαδή των Ελλήνων; Γιατί η Ελλάδα απουσιάζει όταν γίνεται αναφορά για το ζήτημα της Γενοκτονίας σε διεθνείς οργανισμούς και συναντήσεις και κρύβεται φοβούμενη, ενώ την ίδια στιγμή υβρίζει τους νεκρούς προγόνους μας  και παρίσταται στα εγκαίνια του ψεύτικου σπιτιού του Μουσταφά Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη;

Γιατί η Ελλάδα ως Υπουργείο Εσωτερικών, Δήμος, Νομαρχία, Περιφέρεια, Περιφερειακή Ενότητα, κλπ, καλεί τον ελληνικό λαό να εορτάσει (!!!) την ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας και μεταθέτει την ημέρα  αυτή σε άλλη ημερομηνία, κάνοντάς την “λάστιχο” με τελετουργικό που φωνάζει «να βγούμε από την υποχρέωση»;

Στα παραπάνω  θα πρέπει να προστεθούν και άλλες πράξεις  όπως αυτή   το Μάιο του 2013 με την απάντηση  του Υπουργείου Εξωτερικών της Ελλάδας στο αντίστοιχο της Τουρκίας, το οποίο κατηγορούσε τους Έλληνες  για «τη δήθεν γενοκτονία» (!) Στην απάντηση της Ελλάδας δεν υπάρχει ούτε  η λέξη Γενοκτονία, ούτε έγκλημα, ούτε αναφορά στο θύτη Τουρκία. Η  θλιβερή αυτή στάση της Ελλάδας   κορυφώθηκε με την ψήφιση του αποκαλούμενου “αντιρατσιστικού” νόμου (Ν.  4285 ) το Σεπτέμβριο του 2014,  από ανθρώπους ανεπαρκείς να κατανοήσουν την ουσία του εθνικού και διεθνούς ζητήματος της Γενοκτονίας.

3.Η χαρά της νίκης της αλήθειας

Είναι γεγονός ότι παρά την ελλαδική αδιαφορία και επιθετικότητα και την τουρκική άρνηση και προπαγάνδα,  η ιστορική περίοδος που διανύουμε δημιουργεί ευνοϊκές συνθήκες για την αναγνώρισης της Γενοκτονίας. Ο φασισμός των Νεότουρκων  και του Κεμάλ που δολοφόνησε τους προγόνους μας  αποκαλύπτεται και καταρρέει. Τα εγκλήματά του φανερώνονται. Σε όλη την Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο, ακόμη και στην Τουρκία γίνεται πλέον κατανοητό ότι χωρίς τη γνώση  της τραγικής αυτής σελίδας που γνώρισαν οι Έλληνες και οι Ελληνίδες, καθώς και άλλοι λαοί,  χωρίς δηλαδή της ανάδειξης της Γενοκτονίας,  δεν μπορεί να  υπάρξει ολοκληρωμένη  προσέγγιση της ιστορίας, δεν μπορεί να υπάρξει αληθινή φιλία και συνεργασία. 

Το βιβλίο ασχολείται με   την  Γενοκτονία των Ελλήνων, με το μαζικό έγκλημα  στη Θράκη, στη Μικρά Ασία, στον Πόντο και προσεγγγίζει το ζήτημα με σύγχρονη ματιά αναλύοντας τις εθνικές και διεθνείς, ιστορικές, πολιτικές και διπλωματικές  διαστάσεις του. Είναι μία συμβολή στην  συνεπή και μακροχρόνια προσπάθεια αναγνώρισης και διεθνοποίησης της Γενοκτονίας και   έχει μεταφραστεί στην αγγλική, ρωσική, ιταλική,  ρουμανική, ισπανική και αρμενική γλώσσα. Μάλιστα  στις τρεις  τελευταίες είναι το μοναδικό που έχει εκδοθεί για το ζήτημα της Γενοκτονίας.




Θεοφάνης Μαλκίδης 

Οι Αρβανίτες της Θράκης. Ο αλλόφωνος Ελληνισμός  ανάμεσα στις Συμπληγάδες της άγνοιας  και της προπαγάνδας.  


1.       Η Μνήμη και η ταυτότητα των Αρβανιτών


Είναι γεγονός ότι ένα ιδιαίτερο στοιχείο της ανθρωπολογίας αποτελεί η μνήμη. Μνήμη που συνδέεται με τις γενιές που προηγήθηκαν, με όμορφες και δύσκολες στιγμές, με ανθρώπους, με τόπους και αντικείμενα που είτε χάθηκαν, είτε αποκόπηκαν από τους δημιουργούς τους με βίαιο τρόπο. Για τους Έλληνες και τις Ελληνίδες, η μνήμη αποτέλεσε στοιχείο της παρούσας και της μεταθανάτιας ζωής, τρόπος συλλογικού βίου, στοιχείο σεβασμού της ζωής που υπήρξε και που θα συνεχισθεί.

Είναι πολλές οι στιγμές που καταγράφει η πλούσια μυθολογία και ιστορία μας, όπου η μνήμη των προηγούμενων και των μελλοντικών ανθρώπων καθορίζουν τις πράξεις των παρόντων. Ηρωικές και κυρίως καθημερινές πρακτικές εξαρτώνται από το πως συμπεριφέρθηκαν στο παρελθόν οι πρόγονοι, αλλά και πως θα τους κρίνουν οι απόγονοι.

Στην πορεία αυτή της ζωής και της Ελληνικότητας, μετέχουν Έλληνες και Ελληνίδες  από διαφορετικούς τόπους και γεωγραφικές προελεύσεις, με διαφορετικές τοπικές ταυτότητες και διαλέκτους που διατηρούν όμως όλοι και όλες την κοινή Ελληνική- Ρωμαίικη μνήμη. 


Έλληνες και Ελληνίδες που με την πάροδο του χρόνου  ως μοναδική επιλογή επιβίωσης,  έγιναν Σλαβόφωνοι, Βλαχόφωνοι, Τουρκόφωνοι, Αρβανιτόφωνοι  κ.ά, και σε κρίσιμες στιγμές ένωσαν τις δυνάμεις τους  για τη συνέχεια και την ελευθερία. Επισημαίνοντας την αλλοφωνία των Ελλήνων, ως στοιχείο διαφορετικότητας και αποτελέσματος της μακραίωνης δουλείας του ελληνικού χώρου,  θα πρέπει να σταθούμε στην περίπτωση των Αρβανιτών της Θράκης, η οποία  όπως και οι άλλες αποτέλεσαν και αποτελούν σημαντικό στοιχείο της ταυτότητάς και της ανθρωπολογίας της μνήμης των Ελλήνων και των Ελληνίδων που  αλλοφώνησαν  με την παρόδο του χρόνου.  

Αυτών  που ξεκίνησαν από την Κορυτσά και τη Μοσχόπολη, το Βιθκούκι,  το Κιαφσεζ και έφτασαν μέχρι την Αδριανούπολη, το Ζαλούφι και τους άλλους τόπους της ανατολικής Θράκης . Αυτοί που βίωσαν τη Γενοκτονία στις αρχές του 20ου αιώνα και ακολούθησαν τον προσφυγικό δρόμο το 1922, στους οικισμούς Δίκαια, Καβύλη, Σάκκο, Κλεισσώ, Νέο Χειμώνιο, Θούριο, Σοφικό, Ασημένιο, Ρήγιο, Πύθιο,   Τύχιο/Τυχερό, Τάρσιο, Πυρόλιθος, Φέρες, Πέπλος, Γεμιστή, Αρδάνιο, Άνθεια, Παλιούρι, Λάδη, Μεταξάδες, Απαλός,  Βρυσικά,  Πρωτοκλήσι,  Μαυροκλήσι,  Κήποι, Αλεξανδρούπολη, στον Έβρο,   στην Παραδημή Ροδόπης, στη Μουσθένη, στην Κάριανη Καβάλας,  στον Καλό Αγρό Δράμας, στις Μάνδρες Κιλκίς, στη Σουρωτή, στο Σέδες, στο Καλοχώρι, στο Τριάδι Θεσσαλονίκης, στο Νεοχώρι, στο Παραλίμνιο, στην Νέα Πέτρα, στο Θολό,  στην Κοίμηση στις Σέρρες αλλά και σε όλον τον πλανήτη!


2.       Η συνέχεια και το μέλλον


 Η ανάδειξη της πορείας και της προσφοράς των αλλόφωνων Ελλήνων, των Αρβανιτών  της ανατολικής Θράκης, έρχεται ως αποτέλεσμα της αγωνιώδους προσπάθειας ανθρώπων και σωματείων, επιστημόνων, ερευνητών και άλλων ατομικών ή συλλογικών υποκειμένων, που είδαν  την Αρβανίτικη ταυτότητα να αλλοιώνεται στα πλαίσια της αλβανικής  προπαγάνδας και παράλληλα  να εξαφανίζεται με   άκομψο τρόπο, ως αποτέλεσμα άλλων προτεραιοτήτων  και άγνοιας του ελλαδικού κόσμου. Είναι πολλές φορές οι περιπτώσεις στην μεν πρώτη, όπου η προπαγάνδα μπήκε ακόμη και στις οικίες των Αρβανιτών της Θράκης (του Έβρου κυρίως), ενώ στη δεύτερη έχουμε αναρίθμητες  περιπτώσεις όπου  απαγορευόταν  η ομιλία της διαλέκτου των Αρβανιτών. Όπως άλλωστε συνέβη και σε άλλες περιπτώσεις Ελλήνων και Ελληνίδων που έγιναν Σλαβόφωνοι, Βλαχόφωνοι, Τουρκόφωνοι, κ.ά.

Μία πολύ σοβαρή προσπάθεια άρσης της άγνοιας, της αδιαφορίας αλλά και της προπαγάνδας για τους Αρβανίτες της Θράκης  έγινε στα πλαίσια των “Ανταμωμάτων” των Αρβανιτών που κατάγονται από το Ζαλούφι της ανατολικής Θράκης   το Μάρτιο του 2012 στο Νέο Χειμώνιο Έβρου, τον Ιούνιο του 2013 στο Καλοχώρι Θεσσαλονίκης και τον Ιούλιο του 2014  στο Παραλίμνιο Σερρών.

Εκεί προσκλήθηκα από τους Συλλόγους και τους ανθρώπους που προετοίμασαν και οργάνωσαν τα “Ανταμώματα”  να μιλήσω για ένα θέμα, δύσκολο και σχετικά άγνωστο. Ωστόσο ο πόθος για την αλήθεια και την ισότιμη παρουσία και συμμετοχή των Αρβανιτών της Θράκης στον ελληνικό κόσμο, έδειξε ότι τα εμπόδια μπορούσαν να εξαφανιστούν. 

Στις συναντήσεις αυτές, όπου συμμετείχαν Αρβανίτες που κατάγονται από τα χωριά της ανατολικής Θράκης και κατοικούν σε όλην την Ελλάδα και το εξωτερικό, έγινε με έντονο τρόπο, λόγω της μεγάλης συμμετοχής και της θέλησης των οργανωτών και των συμμετεχόντων,   αφενός η προβολή της πλούσιας Αρβανίτικης – Θρακικής παράδοσης, και αφετέρου η αποκαθήλωση της παραπληροφόρησης, της άγνοιας και της προπαγάνδας.
 Για την προσπάθεια αυτή, να αναδειχθεί η Αρβανίτικη  θέση στην ελληνικό κόσμο, οφείλουμε πολλά στις προηγούμενες γενιές που σε  ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες κατόρθωσαν να διασώσουν την ιστορική μνήμη,  δίνοντας τα βιολογικά εφόδια στους μετέπειτα Αρβανιτόφωνους Έλληνες και Ελληνίδες, για να αντιπαλέψουν τη λήθη και το ψεύδος, την αδιαφορία, την εχθρότητα, την προπαγάνδα  και την ιστορική άγνοια.
Σήμερα οι απόγονοι των διασωθέντων από τη Γενοκτονία που σχεδίασαν οι Νεότουρκοι και οι Κεμαλικοί,  οι Έλληνες Αρβανιτόφωνοι της ανατολικής Θράκης, αναλαμβάνουν την ευθύνη να αποκαταστήσουν το μεγάλο κενό  από την ελληνική ιστορία και μνήμη και την αντίκρουση της προπαγάνδας.    
Η προσπάθεια αυτή αποτελεί μία συμβολή στην ιστορική  πορεία των Αρβανιτών της Θράκης,  στην πλούσια  διαδρομή μνήμης,  αλλά κυρίως αποτελεί συμβολή   στην προσπάθεια αποκατάστασης της αλλόφωνης πληθυσμιακής αυτής ομάδας του ελληνικού λαού. Προσπάθεια η οποία   είναι διακριτή και επειδή έχει πλέον τα υποκείμενά της, τους ανιδιοτελείς ανθρώπους, θα έχει και ουσιαστικά αποτελέσματα.



Το πρώτο βιβλίο για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στην αρμενική γλώσσα

Θεοφάνης Μαλκίδης

Η Γενοκτονίων των Ελλήνων (Θράκη- Μικρά Ασία- Πόντος)

Μετάφραση : Τεχμινέ Μαρτογιάν

Ερεβάν- Αρμενία 2014

Το πρώτο βιβλίο για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στην αρμενική γλώσσα

Το βιβλίο, το πρώτο για το ζήτημα της Γενοκτονίας στην Αρμενική γλώσσα, αποτελεί συμβολή σε μία προσπάθεια ενίσχυσης της προσπάθειας ανάδειξης του μαζικού εγκλήματος της Γενοκτονίας εναντίον των Ελλήνων από τους Νεότουρκους και τους Κεμαλικούς.
Είναι μία συμβολική και ουσιαστική συνεισφορά για την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων,στην αρμενική γλώσσα, στη γλώσσα εκατομμυρίων θυμάτων που όπως και οι Έλληνες δολοφονήθηκαν από τον ίδιο θύτη. Αυτή η κοινή πορεία θανάτου Ελλήνων και Αρμενίων στις αρχές του 20ου αιώνα, γίνεται σήμερα με τον κοινό αγώνα διεκδίκησης και αναγνώρισης, πορεία δικαίωσης και ανάστασης.
Βιβλίο για τη Γενοκτονία των Αρμενίων

Alfred de Zayas
Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΡΜΕΝΙΩΝ 1915-1923 ΚΑΙ Η ΣΥΜΒΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΛΗΨΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΗΝΩΜΕΝΩΝ ΕΘΝΩΝ (1948)

Σειρά Αρμενία: Ιστορία, Πολιτισμός, Γενοκτονία
Μετάφραση- Εισαγωγή- Επιμέλεια Θεοφάνης Μαλκίδης

Με τη μετάφραση στην ελληνική γλώσσα του βιβλίου του Alfred de Zayas, για τη Γενοκτονία των Αρμενίων ακριβώς 99 χρόνια μετά τη δολοφονία της ηγεσίας των Αρμενίων στην Κωνσταντινούπολη, ανοίγει η σειρά Αρμενία: Ιστορία, Πολιτισμός, Γενοκτονία, η οποία έχει ως στόχο τη γνωριμία του ελληνικού αναγνωστικού κοινού με νέες ερευνητικές προσπάθειες για την Αρμενία και την ιστορία της. Όπως είναι γνωστό, κομβική στιγμή για την νεώτερη ιστορική πορεία του Αρμενικού λαού είναι η Γενοκτονία από τους Νεότουρκους και τους Κεμαλικούς η οποία στοίχισε τη ζωή σε πάνω από 1.500.000 ανθρώπους. 
Είναι γεγονός ότι στις αρχές του 20ο αιώνα διαπράχθηκαν εκτεταμένες δολοφονίες λαών, οι οποίες παρέμειναν στο περιθώριο της έρευνας, της καταδίκης και της τιμωρίας των ενόχων. Το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου οδήγησε, μεταξύ των άλλων, τους νικητές να κινηθούν προς την κατεύθυνση της διερεύνησης των εγκλημάτων που έγιναν από τους Νεότουρκους και στη συνέχεια από τους Κεμαλικούς, εναντίον των Ελλήνων, των Αρμενίων και των Ασσυρίων. Ωστόσο, πολιτικές και άλλες προτεραιότητες καθώς και συμφέροντα δεν επέτρεψαν τη συνέχεια της διαδικασίας και αφενός οι θύτες συνέχισαν με άλλο προσωπείο, με τον ίδιο όμως ζήλο τα εγκλήματά τους και αφενός τα θύματα πολλαπλασιάστηκαν. Έτσι δολοφονήθηκαν αυτόχθονες λαοί όπως οι Αρμένιοι, οι Έλληνες και οι Ασσύριοι, χωρίς το έγκλημα ποτέ να αναγνωριστεί και να καταδικασθεί.
Η Σύμβαση για την Πρόληψη και την Καταστολή του Εγκλήματος της Γενοκτονίας του ΟΗΕ, προέκυψε μέσα από ένα ώριμο πολιτικό και νομικό περιβάλλον, το οποίο θα στήριζε τόσο την καταδίκη του μαζικού εγκλήματος, όσο και την επανάληψη στο μέλλον παρόμοιων πράξεων.
Για τον εμπνευστή του όρου Γενοκτονία Raphael Lemkin σημείο αναφοράς για να εισαγάγει τον όρο και το περιεχόμενο της Σύμβασης που θα αναγνώριζε το μαζικό έγκλημα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ως Γενοκτονία, είχαν σαν οδηγό το Ολοκαύτωμα. Ωστόσο σύμφωνα με την έρευνα ο Lemkin οδηγήθηκε στα βασικά του συμπεράσματα από το μαζικό έγκλημα εναντίον των Αρμενίωνων και των Ελλήνων. Ένα έγκλημα που ήταν το πρότυπο για να ακολουθήσει στη συνέχεια η μαζική εξολόθρευση των ευρωπαϊκών λαών από τους Ναζί και αργότερα τα εγκλήματα εναντίον άλλων λαών τα οποία δυστυχώς συνεχίζονται μέχρι σήμερα. Εγκλήματα τα οποία ο καθηγητής Alfred de Zayas αναδεικνύει, αναλύει και προβάλλει με συνέπεια, ιστορική και νομική αλήθεια, αντικειμενικότητα και κυρίως χωρίς φόβο. 
Ο Alfred de Zayas καταγράφει με ιδιαίτερη επιτυχία το ζήτημα της Γενοκτονίας των Αρμενίων με βάση τη Σύμβαση για την Πρόληψη και την Καταστολή του Εγκλήματος της Γενοκτονίας- στο βιβλίο περιλαμβάνεται ολόκληρο το κείμενο- που στοίχισε τη ζωή σε πάνω από 1.500.000 ανθρώπους. Η μελέτη είναι ακόμη μία συμβολή στο ζήτημα της ανάδειξης της Γενοκτονίας των Αρμενίων, συμβολή η οποία γίνεται από έναν εξαιρετικό επιστήμονα και συνεπή αγωνιστή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ήταν ευτυχία η συνεργασία μας καθώς και πολύ σημαντική στιγμή να μιλήσω μαζί με τον Alfred de Zayas στο διεθνές συνέδριο που οργανώθηκε στην Κύπρο για τη Γενοκτονία και την εθνοκάθαρση εναντίον των Ελλήνων. Η συμβολή του και σ' αυτό το ζήτημα ήταν καθοριστική και θα συνεχίσει να είναι αφού υπηρετεί συστηματικά και μεθοδικά, ότι πιο σημαντικό υπάρχει: την ανθρώπινη ζωή και το σεβασμό της.

Ο Alfred de Zayas, J.D. (Harvard), Dr. phil. (Göttingen) είναι καθηγητής του διεθνούς δικαίου στη Σχολή Διπλωματίας της Γενεύης. Διετέλεσε Γραμματέας της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και επικεφαλής των αναφορών στο Γραφείο του Ύπατου Αρμοστή του για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών.
Μ Ε Γ Α Σ Α Λ Ε Ξ Α Ν Δ Ρ Ο Σ

Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ


Εκδ. ΕΝΩΜΕΝΗ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ


ΣΕΙΡΑ: ΄΄ΙΑΜΑΤΙΚΑ ΝΑΜΑΤΑ΄΄ 2013




ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΘΗΚΕ ΤΟ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΕΝΩΜΕΝΗΣ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΕΓΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ. ΠΡΟΣΦΕΡΕΤΑΙ ΔΩΡΕΑΝ.

Ὅταν ξεκίνησε ἡ συζήτηση γιὰ τὴν ἔκδοση ἑνὸς βιβλίου γιὰ τὸν Μέγα Ἀλέξανδρο, οἱ ἐρωτήσεις ἦταν πάρα πολλές. Γιατί ἕνα ἀκόμη βιβλίο γιὰ τὸν Μέγα Ἀλέξανδρο; Γιατί ἕνα βιβλίο ποὺ νὰ ἀναφέρεται στὸν μέγιστο τῶν Ἑλλήνων καὶ νὰ ἀπευθύνεται σὲ νέους; Γιατί μία ἔκδοση πού σχετίζεται μὲ ἕνα θέμα πού ἔχει «ξεχασθεῖ;». Ποιὸς θὰ ἀσχοληθεῖ καὶ θὰ διαβάσει γιὰ τὸν Μέγα Ἀλέξανδρο;
     Ὁ χρόνος κύλησε ἀναζητώντας ἀπαντήσεις, ἐνῶ οἱ διαπιστώσεις δημιουργοῦσαν νέα κενὰ καὶ ὁλοένα καὶ νέα ἐρωτήματα.
     Στὴν πορεία προέκυψαν δύο σημαντικὰ δεδομένα: Τὸ πρῶτο ἦταν καὶ εἶναι ἡ οἰκονομικὴ κρίση, ἡ ὁποία συνδυάσθηκε μὲ αἱματηρὲς θυσίες τοῦ λαοῦ μας, μὲ ἀνατροπὲς στὴν κοινωνία μας, ἀλλὰ καὶ μὲ σενάρια «ἐξαφάνισης» τῆς Ἑλλάδας μέσω της  χρεοκοπίας. Πολλοὶ ἔδωσαν τὶς δικές τους ἑρμηνεῖες γιὰ τὰ αἴτια τῆς κρίσης, ἀλλὰ ὅλοι συμφώνησαν στὸ ἑξῆς: Ὅτι ἡ κρίση εἶναι κυρίως πνευματικὴ.
Ἀρκετοὶ ἐπίσης πρότειναν λύσεις οἰκονομικοῦ, πολιτικοῦ, συστημικοῦ, καθεστωτικοῦ προσανατολισμοῦ, ἀλλὰ σχεδὸν ὅλοι εἶπαν ὅτι λείπει ὁ ἡγέτης, οἱ ἡγέτες. Τόσο στὴν Ἑλλάδα, ὅσο καὶ στὴν Εὐρώπη, ἀκόμη καὶ στὸν πλανήτη.
    
Τὸ δεύτερο δεδομένο ἀφορᾶ τὸ ζήτημα τῆς Μακεδονίας, ὅπως αὐτὸ ἐξελίσσεται στὸν χρόνο καὶ στὸν χῶρο. Οἱ ἀρχικὲς «προσδοκίες» γιὰ ἀμνησία τοῦ κοινωνικοῦ σώματος διαψεύσθηκαν, ἐνῶ οἱ προτροπές, ἀπὸ τὸ ἐσωτερικὸ καὶ τὸ ἐξωτερικό, γιὰ σύνεση καὶ ἀποδοχὴ τῆς προπαγάνδας καὶ τοῦ ψεύδους, δὲν βρῆκαν πρόσφορο ἔδαφος στὸν ἑλληνικὸ λαό.
     Στὴν συνέχεια τὸ ζήτημα τῆς Μακεδονίας κορυφώθηκε ἔχοντας κατὰ κύριο λόγο ἐμφανίσει πολιτικὰ χαρακτηριστικά. Οἱ συνεχεῖς ἀναγνωρίσεις τοῦ κράτους τῶν Σκοπίων μὲ τὸ ὅνομα «Μακεδονία» δημιούργησαν ἕνα ἀσφυκτικὸ πλαίσιο στὴν ἑλληνικὴ κοινωνία, ποὺ ἐνισχύθηκε τεχνηέντως (καὶ) ἀπὸ ἑλλαδικοὺς κύκλους οἱ ὁποῖες ἐνίσχυσαν τὸ κλίμα φοβίας καὶ ἡττοπάθειας.
Ἡ χρησιμοποίηση ἐκβιαστικῶν ἐρωτημάτων διλημματικοῦ χαρακτήρα ἦταν ὁ κύριος μοχλὸς πιέσεως στὸν ἑλληνικὸ λαό, τόσο στὴν Ἑλλάδα ὅσο καὶ τὴν Διασπορά. Ἐπιπλέον ἡ συνεχὴς προπαγάνδα ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῶν Σκοπίων ὁδήγησε σὲ φαραωνικοῦ τύπου κατασκευὲς (ἄγαλμα Μεγάλου Ἀλεξάνδρου, «ἀρχαιολογικὸ πάρκο» κ.λπ.), σὲ ἀνίερες συμμαχίες (ΗΠΑ, Τουρκία κ.λπ.), ἐνῶ τὸ πεδίο ποὺ ἄνοιξε μὲ τὴν ἀπόφαση τοῦ Διεθνοῦς Δικαστηρίου τῆς Χάγης γιὰ τὴν στάση τῆς Ἑλλάδας, δημιούργησε νέα δεδομένα.
     Ἔτσι, τὸ βιβλίο γιὰ τὸν  Μέγα Ἀλέξανδρο, ἀφοῦ προσπαθεῖ νὰ ἀπαντήσει στοὺς ἀρχικούς του στόχους, καθώς ἀπευθύνεται σὲ νέους, ἔχει νὰ ἀπαντήσει καὶ σὲ νέα ἐρωτήματα ποὺ ἔχουν προκύψει: ἐθνικῆς, οἰκονομικῆς καὶ κοινωνικῆς αὐτοτέλειας καὶ ἐπιβιώσεως, προσωπικῆς καὶ συλλογικῆς ἀξιοπρέπειας, ἡγεσίας καὶ ἱστορικῆς ἀλήθειας.
     Τὸ βιβλίο ἀσχολεῖται μὲ τὸν βίο καὶ τὴν πορεία τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου καὶ προσπαθεῖ νὰ τοποθετήσει ξανά με σύγχρονους όρους το αξιακό βάρος   τοῦ Ἕλληνα ἡγέτη. Δίνει τοὺς βασικοὺς σταθμοὺς τῆς ζωῆς καὶ τῆς δραστηριότητάς του μὲ πολιτικές, στρατηγικές, στρατιωτικές, κοινωνικές, οἰκονομικές, πολιτιστικές, ἀξιακὲς καὶ πνευματικὲς διαστάσεις.
     Δίνει τὸ πρότυπο ζωῆς καὶ ἀνθρώπινου χαρακτήρα, ἁπλότητας καὶ σεμνότητας, μετριοφροσύνης καὶ γνώσεως τῆς θνητότητας καὶ ταυτόχρονα σεβασμοῦ στὸ θεῖο καὶ τὴν πίστη καὶ τὴν συνέχεια τοῦ ἀνθρώπου.
     Δίνει τὴν προσωπικότητα τοῦ ἡγέτη ποὺ ἐνέπνευσε φίλους, συμπολεμιστὲς καὶ ἐχθροὺς καὶ συνεχίζει νὰ ἐμπνέει χιλιάδες χρόνια μετὰ τὸν θάνατό του ἀμέτρητους ἀνθρώπους σὲ ὅλον τὸν κόσμο. Καὶ ἡ ἔμπνευση αὐτὴ συνδυάζει τὴν γνώση περὶ συνέχειας καὶ ἄμεσης σχέσης μὲ τὸν Μέγα Ἀλέξανδρο. Ὡς φυσικοί, ἱστορικοὶ καὶ πολιτισμικοὶ ἀπόγονοι ἑνὸς ἀνθρώπου – προτύπου ἡγέτη.
     Τὸ βιβλίο εἶναι μία ἀπάντηση, στὸ ἐρώτημα περὶ ὑπάρξεως συμβόλων καὶ ἡγετῶν. Ἀποτελεῖ καὶ ἔνα  ἀντίδοτο στὴν προπαγάνδα. Ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος  εἶναι μία πρόταση γιὰ τὴν σημερινὴ χρονικὴ συγκυρία ὅπου τὰ βαθιὰ οἰκονομικὰ προβλήματα συναντοῦν τὴν ἀνυπαρξία πολιτικῆς, πολιτισμικῆς, πνευματικῆς καὶ ἱστορικῆς τους ἑρμηνείας. Αὐτὴν τὴν ἑρμηνεία ποὺ ἔδωσε ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος καὶ συνεχίζει μέχρι σήμερα νὰ δίνει μὲ τὸν λόγο του καὶ τὸ πρότυπο ἡγεσίας καὶ ἀνθρώπου ποὺ ἐξέπεμψε.

Το βιβλίο σε επιμέλεια Θεοφάνη Μαλκίδη, μπορείτε να το προμηθευτείτε ΔΩΡΕΑΝ  από την ΕΝΩΜΕΝΗ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ

Μοναστηρίου 225,  Μενεμένη, 54628
τηλ: 2310552207, τηλεομοιότυπο: 2310552209
  
Το πρώτο βιβλίο για το Προξενείο της Τουρκίας στην Κομοτηνή


Θεοφάνης Μαλκίδης


Διπλωματικές και πολιτικές συνιστώσες της δραστηριότητας του γενικού προξενείου της Τουρκίας στην Κομοτηνή .

Εκδόσεις Γόρδιος Kατακουζηνού 12 - 106 81 Aθήνα

Tηλ: 210 8252279 e-mail: gordiosbooks@yahoo.gr  

ISBN 978-960-6826-32-0

Η πολιτική που ακολουθεί, για πολλές δεκαετίες, η Τουρκία για τη Θράκη, μέσω του Γενικού της προξενείου στην  Κομοτηνή, είναι ξεκάθαρα εθνικιστική. Η λειτουργία της Τουρκικής προξενικής αποστολής και ο  προκλητικός τρόπος επέμβασής της σε οποιοδήποτε θέμα, πέρα του δεδομένου ότι αμφισβητεί την ελληνική εθνική κυριαρχία, επιδρά καταλυτικά και στη στάση των μουσουλμανικών μειονοτήτων. 

Το Τουρκικό Προξενείο αποτελεί ένα μηχανισμό που παρεμβαίνει σε κάθε πτυχή της πολιτικής, κοινωνικής, οικονομικής, θρησκευτικής,  ζωής στη Θράκη, και διαμορφώνει ένα διχαστικό περιβάλλον στην περιοχή.

Το βιβλίο αναλύει ποιες είναι βάσει του Διεθνούς Δικαίου και των κανόνων της Διπλωματίας,   οι αρμοδιότητες και οι υποχρεώσεις και του Γενικού  Προξενείου της Τουρκίας στην Κομοτηνή, αλλά και τους πλήρεις και ποικίλους λόγους για τους οποίους θα έπρεπε από καιρό να έχει επαναπροσδιοριστεί η θέση του, εξαιτίας της σταθερά από το 1923 και εξής,  εξωθεσμικής και υπονομευτικής του δράσης για την Ελληνική εθνική κυριαρχία.



Πολυχρόνης Νικολαίδης «Πεύκων Ρίζες. Από την αιώνια πατρίδα μου Σάντα στα Πεύκα της Αλεξανδρούπολης».

Πρόλογος: Πόπη Τσακμακίδου-Κωτίδου

Πρόλογος – Επιμέλεια: Παντελής Σοφιανός

Εισαγωγή -Επιμέλεια: Θεοφάνης Μαλκίδης

Εκδότης: Πολιτιστικός Σύλλογος Πεύκων «ΟΙ ΡΙΖΕΣ» Δεκέμβριος 2012
Τηλ: 2551061405 www.santasmotos.gr e-mail : rizes@santasmotos.gr

Το βιβλίο του Πολυχρόνη Νικολαίδη αποτελεί μία σημαντική ιστορική καταγραφή, που φέρνει στο προσκήνιο ιδιαίτερες στιγμές του Ποντιακού Ελληνισμού και ιδιαίτερα της περιοχές Σάντας, όπως αυτές αποτυπώθηκαν από ένα πρόσφυγα αυτής της περιοχής. Οι αναμνήσεις από την Σάντα, μέσα από το λόγο και το έργο του Δημήτρη Ψαθά και του αντάρτη Αλέκου Ευφραιμίδη, η διαδρομή των προσφύγων και εγκατάστασή τους στο Τσάμερεν (Πεύκα), η καθημερινότητα της πρώτης γενιάς, είναι μερικές από τις καταγραφές του Πολυχρόνη Νικολαίδη. Καταγραφές που εκτός από συγκίνηση «για τα παλαιά», αναδεικνύουν τη λογική της επιβίωσης αλλά και της αλληλεγγύης.

Η κατάθεση του Πολυχρόνη Νικολαίδη αποτελεί ένα γραπτό δείγμα της γνώσης, της κουλτούρας και της αντίστασης που δείχνουν οι Πόντιοι και ειδικότερα οι Σανταίοι, στην αφομοίωση και την ισοπέδωση. Τέτοιες γραπτές παρεμβάσεις όπως το βιβλίο του Πολυχρόνη Νικολαίδη αποτελούν σημαντική συμβολή στην ανάδειξη της ιστορικής και πολιτισμικής αξίας του Ποντιακού Ελληνισμού και συνιστούν περιουσιακό στοιχείο κληρονομιάς, το οποίο οφείλουμε να παραδώσουμε αλώβητο στις επόμενες γενιές.

Ο Πολυχρόνης Νικολαίδης είχε κάνει έργο ζωής την ανάδειξη του Πόντου, τόσο με τη δραστηριότητά του στον προσφυγικό σύλλογο των Πεύκων, όσο και με τις άλλες του συμβολές. Ο Πολυχρόνης Νικολαίδης αναδεικνύει ακόμη περισσότερο, το αυτονόητο για την συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων του Πόντου. Ότι το Ποντιακό ζήτημα, δεν έληξε το 1922 -1923 ή το 1924 με την καταστροφή και την έλευση των ανταρτών από τον Πόντο. Ήταν και παραμένει ένα ζήτημα με πολλές διαστάσεις, που έχει σημαδέψει ανεξίτηλα την πορεία του Ελληνικού έθνους.

Ο Πολυχρόνης Νικολαίδης, γεννήθηκε στο χωριό Πεύκα Αλεξανδρούπολης από γονείς Πόντιους πρόσφυγες με καταγωγή από την Σαντά του Πόντου και συγκεκριμένα από τον οικισμό Ισχανάντων, τον Απρίλιο του 1939. Το 1963, παντρεύτηκε με την Αντωνία Παπαδάκη από τα Λουτρά Τραιανούπολης Έβρου και απέκτησε τρία παιδιά.
Η συμμετοχή του στα πολιτιστικά και ποντιακά κοινά σημειώνεται από τα νεανικά του χρόνια, ωστόσο το 1987 με την ίδρυση του πολιτιστικού συλλόγου Πεύκων ‘ ΟΙ ΡΊΖΕΣ’, του οποίου διετέλεσε πρόεδρος έως και το 2008, τοποθετείται δίπλα στους πολίτες προσφυγικής καταγωγής της Αλεξανδρούπολης με σημαντική προσφορά.

Αξίζει να αναφερθεί ότι μετά από δικές του ενέργειες και άλλων Σανταίων ξεκίνησε να τιμάται η 19η Μαΐου ως ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων στην περιοχή του νομού Έβρου και ιδιαίτερα στην Αλεξανδρούπολη. Μάλιστα η πρώτη τιμητική εκδήλωση έγινε από τον σύλλογο « ΟΙ ΡΙΖΕΣ», στα Πεύκα, όπου και το μνημείο της Γενοκτονίας.
Επί της προεδρίας του στον σύλλογο ανεγέρθηκε το εντευκτήριο, με σημείο αναφοράς την πέτρα την οποία δούλεψαν για χρόνια οι Σανταίοι μάστορες, καθιερώθηκαν οι ετήσιοι ποντιακοί χοροί στην περιοχή και δημιουργήθηκε η βιβλιοθήκη του συλλόγου στην οποία υπάρχει μέρος της βιβλιοθήκης του μεγάλου συμπατριώτη μας Γ. Κανδηλάπτη (Κάνις), ο οποίος μετά τη Γενοκτονία εγκαταστάθηκε στην Αλεξανδρούπολη.

Επίσης, με προτροπή και οργάνωση του Πολυχρόνη Νικολαίδη οργανώθηκαν αρκετές εκδρομές στην Ελλάδα και στον Πόντο και πλήθος άλλων πολιτιστικών εκδηλώσεων. Σημαντική στιγμή της προσφοράς του αποτέλεσε η εκπομπή που παρουσίαζε στην ΔΕΛΤΑ Τηλεόραση της Αλεξανδρούπολης, η οποία με σαφήνεια και τεκμηριωμένα αναδείκνυε τον Ποντιακό πολιτισμό και ιστορία. Οι Ποντιακοί σύλλογοι και κυρίως οι Σανταίοι τον τίμησαν βραβεύοντας τον για το έργο του.

Ο Πολυχρόνης Νικολαίδης απεβίωσε στην Αλεξανδρούπολη στις 18 Φεβρουαρίου 2011.



Μαλκίδης Θ.- Σιεκέρσαββας Ι. (επιμέλεια). 

«Τουρκικές παραβιάσεις της Συνθήκης της Λωζάνης: Ελληνική μειονότητα της Κωνσταντινούπολης, Ίμβρος – Τένεδος, Οικουμενικό Πατριαρχείο».
Πρακτικά Ημερίδας    ISBN 978-9963-7628-4-2.

«Αδούλωτη Κερύνεια» Λευκωσία 2012.


Το βιβλίο είναι αφιερωμένο στη μνήμη του Κωνσταντινουπολίτη Καθηγητή Νεοκλή Σαρρή

Πόσο αξιόπιστη και συνεπής είναι η Τουρκική Ηγεσία έναντι Συμφωνιών που υπογράφει και μάλιστα Διεθνών;

Πόσο μπορεί να την εμπιστευθεί η Κύπρος και ο Λαός της, να υπογράψει συμφωνία για λύση του Κυπριακού και μάλιστα με συμβιβασμό στη βάση των κατοχικών δεδομένων που δημιούργησε η Τουρκική στρατιωτική εισβολή και κατοχή, από το 1974 μέχρι σήμερα;


Το Σωματείο «Αδούλωτη Κερύνεια» υπό το φώς της κλιμακούμενης πίεσης για λύση του Κυπριακού επιχείρησε μέσα από μια Επιστημονική Ημερίδα να δώσει απαντήσεις στα πιο πάνω ερωτήματα, με στόχο την πληροφόρηση και αφύπνιση των πολιτών και σοβαρό προβληματισμό των διαχειριστών του Κυπριακού.

Η ημερίδα διοργανώθηκε σε συνεργασία με το Κυπριακό Κέντρο Μελετών την   21η  Σεπτεμβρίου 2010,  στην αίθουσα Εκδηλώσεων του Σωματείου «Αδούλωτη Κερύνεια» στη Λευκωσία .

Την ημερίδα την οποία συντόνισε ο δημοσιογράφος Γιάννης Νικολάου, την παρακολούθησαν μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων, ξένοι διπλωμάτες,  εκπρόσωποι σωματείων και φορέων,    καθώς και πολίτες, οι οποίοι μέσα από τις εισηγήσεις και τη συζήτηση που ακολούθησε, ενημερώθηκαν για τις τουρκικές παραβιάσεις της Συνθήκης της Λωζάνης, στην Κωνσταντινούπολη, Ίμβρο και Τένεδο και στο  Οικουμενικό Πατριαρχείο.

 Το μεγάλο ενδιαφέρον που υπήρξε για   την ημερίδα,  επιβεβαιώθηκε και από την μεγάλη  προσέλευση των πολιτών. Οι τρεις εισηγητές ανέλυσαν  μέσα από γεγονότα και αδιάσειστα ιστορικά στοιχεία, την αναξιοπιστία της Τουρκίας να τηρήσει συμφωνίες και μάλιστα διεθνούς κύρους και υπόστασης, καθώς και την ωμότητα με την οποία η Τουρκία εφαρμόζει την πάγια επεκτατική της πολιτική  αγνοώντας και παραμερίζοντας συμφωνίες, αρχές και αξίες και κυρίως  ανθρώπινα δικαιώματα.
Ο Νικόλαος Ουζούνογλου καθηγητής του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, ανέπτυξε το θέμα «Οι παραβιάσεις της Συνθήκης της  Λωζάνης και των Διεθνών Συμβάσεων Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που υπέστει ο Ελληνισμός της Κωνσταντινούπολης από το 1923».

Ο Χρήστος Ιακώβου, Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών (ΚΥΚΕΜ) πραγματοποίησε την εισήγηση  «Η Τουρκική πολιτική στην Ίμβρο και την Τένεδο από τη Συνθήκη της Λωζάνης μέχρι σήμερα. Η αναίμακτη γενοκτονία».

Τέλος η εισήγηση του  Θεοφάνη Μαλκίδη, Διδάκτορα  κοινωνικών επιστημών,  είχε ως  θέμα  «Το Οικουμενικό Πατριαρχείο από τη Συνθήκη της Λωζάνης μέχρι σήμερα και η πολιτική της Τουρκίας».

Το Οθωμανικό Δόγμα είτε εκτουρκισμού είτε εξόντωσης των μη Οθωμανών Εθνοτήτων, εφαρμόσθηκε πιστά από το Κεμαλικό Καθεστώς που διαδέχθηκε τους Σουλτάνους και εξακολουθεί να εφαρμόζεται μέχρι σήμερα.

Το βίωσαν οι Έλληνες της Ίμβρου και Τενέδου, της Κωνσταντινούπολης παρά τις Διεθνείς Συμφωνίες που υπέγραψε η Τουρκία, συνεχίζουν να το ζουν τα ελάχιστα μέλη της ελληνικής μειονότητας που ζει στην Τουρκία, ενώ είναι έντονο το ζήτημα του Οικουμενικού Πατριαρχείου με τις πολυποίκιλες διαστάσεις του.

Τα ίδια γεγονότα έζησαν οι Έλληνες στην Κύπρο το 1974 παρά τις δεσμεύσεις που επιβάλλει στα κράτη -μέλη του ΟΗΕ,  ο Καταστατικός Χάρτης του διεθνούς αυτού οργανισμού.  Το βίωσαν οι εγκλωβισμένοι μας στις κατεχόμενες περιοχές μετά την υπογραφή της σχετικής Συμφωνίας («τρίτη Βιέννη») που υπέγραψε η Τουρκία με την Κυπριακή Δημοκρατία.

Το γενικό συμπέρασμα της ημερίδας είναι πώς, η Ιστορία παρέχει στην  Κυπριακή Δημοκρατία όλα τα δεδομένα που χρειάζεται για να αποφύγει παρόμοια μοίρα για τον Κυπριακό Ελληνισμό  νομιμοποιώντας το αποτέλεσμα της Τουρκικής εισβολής και κατοχής υπό το μανδύα λύσης Διζωνικής Δικοινοτικής ομοσπονδίας με πολιτική ισότητα της Τουρκοκυπριακής μειοψηφίας του 18%  με την πλειοψηφία του 82% του υπόλοιπου πληθυσμού της Κυπριακής Δημοκρατίας. 
Θ. Μαλκίδης Η Γενοκτονία των Ελλήνων- Genocidul Grecilor Έκδοση στην Ρουμανική Γλώσσα

Θεοφάνης Μαλκίδης Η Γενοκτονία των Ελλήνων – Genocidul Grecilor
Έκδοση στη Ρουμανική Γλώσσα

Μετάφραση: Catina Alina Preda 2012

Το βιβλίο για τη Γενοκτονία των Ελλήνων, το πρώτο στην Ρουμανική γλώσσα, αποτελεί συμβολή στην προσπάθεια ανάδειξης ενός ζητήματος της γενοκτονίας των Ελλήνων, ζήτημα το οποίο έμεινε στο περιθώριο για λόγους και συμφέροντα έξω από την ιστορική αλήθεια και τη δικαιοσύνη και θέλει να συνεισφέρει στην μεγάλη προσπάθεια που γίνεται σε όλον τον κόσμο για την διεθνοποίηση του μαζικού εγκλήματος.
 ΑΠΟ ΤΗ ΣΑΝΤΑ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ ΣΤΟ ΑΕΤΟΧΩΡΙ ΤΟΥ ΕΒΡΟΥ


ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ


Ευσεβία Γεωργιάδου-  Θεοφάνης Μαλκίδης


ΑΠΟ ΤΗ ΣΑΝΤΑ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ  ΣΤΟ ΑΕΤΟΧΩΡΙ ΤΟΥ ΕΒΡΟΥ


Συμβολή στην έρευνα για την εγκατάσταση των προσφύγων στον ελλαδικό χώρο.

Πολιτιστικός Σύλλογος Αετοχωρίου «Η Σάντα»
Αετοχώρι Έβρου  2012

«Το πρώτο σου χρέος,  εκτελώντας τη θητεία σου στη ράτσα, είναι να νικήσεις μέσα σου όλους τους προγόνους. Το δεύτερο, να φωτίσεις την ορμή τους και να συνεχίσεις το έργο τους. Το τρίτο σου χρέος, να παραδώσεις στο γιο τη μεγάλη εντολή να σε ξεπεράσει».
Πέρασαν χρόνια από τότε που διαβάσαμε στην Ασκητική του Νίκου Καζαντζάκη αυτή τη γνωστή ρήση.


Έκτοτε σε κάθε περίσταση που ταίριαζε ερχόταν ξανά και ξανά στο νου.  Όταν διαβάζουμε  κάποιο βιβλίο που αφορούσε στον Πόντο και στη Γενοκτονία, αναλογιζόμαστε την βαρύτητα αυτής της ρήσης, το μεστό νόημα της, τη διαχρονική της αξία και το σημαντικότερο: το γεγονός πως αφορά τον καθένα από εμάς· τον κάθε Έλληνα και Ελληνίδα, το κάθε ζωντανό κύτταρο του Ελληνισμού.

Ιδιαίτερα στις μέρες μας προβάλλει αναπότρεπτη η ανάγκη να καταλάβουμε πως ο κόσμος που ζούμε είναι απρόοπτος και οι εξελίξεις ραγδαίες. Γι’ αυτό χρειάζονται ανάλογες προσπάθειες και στέρεες αντιστάσεις, τέτοιες που μόνο η γνώση του παρελθόντος μπορεί να διαμορφώσει.
Επιπρόσθετα, η επαφή με το ιστορικό παρελθόν μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμη για την πληρέστερη κατανόηση του παρόντος. Μ’ αυτό το σκεπτικό οφείλουμε να χρησιμοποιήσουμε το παρελθόν και την εμπειρία μας ως γνώμονα που θα καθορίσει την πορεία μας για το μέλλον. Η καταγραφή της ιστορίας της πατρίδας μας, του Πόντου και ειδικότερα της ιδιαίτερης καταγωγής της Σάντας, αποτελούσε και εδώ και καιρό στόχο μας, αλλά και σκοπό του Πολιτιστικού μας Συλλόγου. Παράλληλα, η καταγραφή της εγκατάστασης των προσφύγων από τη Σάντα στο Αετοχώρι του Έβρου ήταν μία αναγκαιότητα, η οποία πέρα από τις προφανείς απαιτήσεις της τοπικής και προσφυγικής ιστορίας, ήταν και ένα καθήκον, χρέος και απαραίτητη εργασία προς τους προγόνους μας. Σ΄ αυτούς και σ΄ αυτές, που με ασύγκριτες με το σήμερα, δυσκολίες,  εργάστηκαν και έζησαν για το Αετοχώρι. Και τα κατάφεραν δίνοντας στους νεότερους και στις νεότερες, τις καλύτερες αναμνήσεις που έφεραν μαζί τους από τον Πόντο και τη Σάντα. Τις χειρότερες μνήμες, και είμαστε σίγουροι ότι  ήταν οι περισσότερες,  τις κράτησαν  για τον εαυτό τους….

Για την υλοποίηση της καταγραφής της ιστορίας της Σάντας και του Αετοχωρίου οφείλουμε να ευχαριστήσουμε όλους και όλες που συνέβαλλαν με το δικό τους τρόπο. Με αφηγήσεις, συζητήσεις  φωτογραφίες, ανταλλαγή απόψεων και κάθε βοήθεια, μας «ζωντάνεψαν» την ιστορία του Αετοχωρίου, της Σάντας και του Πόντου. Ειδικότερα θέλουμε να ευχαριστήσουμε  τον Ιωάννη Δημητριάδη πρώην πρόεδρο του Πολιτιστικού Συλλόγου  Αετοχωρίου «η Σάντα» και τον Κωνσταντίνο Χαραλαμπίδη. 

Επίσης θέλουμε να ευχαριστήσουμε το Πολιτιστικό Σύλλογο Αετοχωρίου «η Σάντα» που εξέδωσε το βιβλίο.

Τέλος για αμέτρητους  λόγους αλλά και ως ελάχιστη τιμή σε όλες εκείνες τις, για ευνόητους λόγους,  μαυροφορεμένες  γυναίκες που βλέπαμε στα προγενέστερα χρόνια  στο Αετοχώρι αφιερώνουμε το βιβλίο αυτό με πολύ αγάπη και περισσότερη συγκίνηση για τους ανθρώπους που φεύγουν από αυτή τη ζωή, αλλά δε χάνονται από τη μνήμη μας:  στη μάμα τη Μαρία (Μαρία Γολιδοπούλου), στη θεία Όλγα (Όλγα Χαραλαμπίδου), στη θεία Παρθένα (Παρθένα Καλαϊτζίδου), στη Δωροθέα Κουρτίδου, στην Ελένη  Σοφιανίδου  («Ελέγκο»), στη Σοφία Μωυσιάδου («Τσόφα») που έζησαν την προσφυγιά, τον πόνο, τη νοσταλγία για τη γενέτειρα γη και δεν έπαψαν ως τη στιγμή που έφυγαν να μιλούν για τη Σάντα (Σαντά),  και τον Πόντο, πράττοντας  στο ακέραιο τον καθήκον τους  προς την πατρίδα μας.

Η ιστορία των Σανταίων και γενικότερα των Ελλήνων του Πόντου συνεχίζεται. Με το βιβλίο αυτό βάλαμε, έτσι θέλουμε να πιστεύουμε, ένα μικρό λιθάρ(ι). Τα μεγαλύτερα, τα οποία  τα διαλύθηκαν  με τη Γενοκτονία  και ξαναφτιάχτηκαν και  εξακολουθούν να  φτιάχνονται,  στην προσφυγιά, σε όλον τον πλανήτη, στην Ελλάδα, στο Αετοχώρι, τα έβαλαν οι πρόγονοί μας. Σ’ αυτούς οφείλουμε τα πάντα: το ζειν και το ευ ζειν.    

Για περισσότερες πληροφορίες κα. Ε. Γεωργιάδου τηλ.   6972339580
Γενοκτονία



Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ

Διδακτικό εγχειρίδιο . Ελληνική έκδοση.  ΗΠΑ- Ελλάδα 2012

Το διδακτικό εγχειρίδιο για τη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου -από το Σύλλογο Ποντίων Σικάγο ετοιμάζεται και το διδακτικό εγχειρίδιο που θα περιλαμβάνει εκτός από τους Έλληνες του Πόντου και τους Έλληνες της Μικράς Ασίας και της Θράκης και θα εκδοθεί σύντομα στην αγγλική και ελληνική γλώσσα- δημοσιεύτηκε από το Σύλλογο Ποντίων του Σικάγο, «Ξενιτέας», στην αγγλική γλώσσα με τον τίτλο «The Pontian Greek Genocide: A teaching unit».
Στην ελληνική έκδοση δημοσιεύεται το Μάιο του 2012, με τίτλο «Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ. Διδακτικό εγχειρίδιο» και είναι αφιερωμένο στη μνήμη της Μαρίας Σ. Κενανίδου.

      
Το διδακτικό εγχειρίδιο ενσωματώνει τις ακόλουθες παιδαγωγικές στρατηγικές:

-Ανάλυση των βασικών πηγών: Επίσημες αναφορές, εφημερίδες και αφηγήσεις επιζώντων. Οι  δάσκαλοι μπορούν χρησιμοποιήσουν  τα τεκμήρια  δημιουργώντας τις δικές τους ερωτήσεις.

-Πολλαπλές πληροφορίες:  Ρηματικά - γλωσσικά (π.χ. προγράμματα εργασίας, δημοσιογραφικές αναλύσεις, ποίηση και έκθεση), πολυμέσα (προβολή τέχνης), συλλογικά (μαθητικές δραστηριότητες), και προσωπικά (ατομικές σκέψεις).

-Γραφή: Εκφραστικά (δημοσιογραφικές αναλύσεις και ποίηση) και εκθέσεις.                                                                                       

-Ερωτηματολόγιο: Απαντήσεις σε συγκλίνουσες και αποκλίνουσες ερωτήσεις.

-Υψηλού επιπέδου σκέψεις: Αναλύσεις και εκτιμήσεις.                                                                            
Ο συγγραφέας του κειμένου στην αγγλική γλώσσα Ronald Levitsky διδάσκει κοινωνικές επιστήμες στο σχολείο του  Sunset Ridge,  Northfield του Ιλλινόις. Έχει τιμηθεί για την εξαιρετική του διδασκαλία κατά το έτος 2005 με το βραβείο Kohl, με το βραβείο  Εdward Lewis II ως   δάσκαλος  του 2005, με το  βραβείο του  Ιδρύματος  συνταγματικών δικαιωμάτων του Σικάγο, και το 2006 έλαβε   το βραβείο Aharonian από το πρόγραμμα εκπαίδευσης της γενοκτονίας. Επίσης ο Ronald Levitsky είναι μέλος  στην Εθνική επιτροπή Κοινωνικών επιστημών.
Ο εκδότης είναι ευγνώμων στο Θεοφάνη Μαλκίδη, για την επιμέλεια του κειμένου στην αγγλική γλώσσα καθώς και για τη μετάφραση, την επιμέλεια και για τα συμπληρωματικά στοιχεία του διδακτικού εγχειριδίου  στην ελληνική γλώσσα. Ο  Θεοφάνης  Μαλκίδης είναι μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών και έχει τιμηθεί από διάφορους φορείς στην Ελλάδα και στο εξωτερικό για τη δραστηριότητά του σχετικά με το ζήτημα της Γενοκτονίας.
   
Τα μέλη του Συλλόγου Ποντίων του Σικάγο,  Γεώργιος Μαυρόπουλος,  Σάββας Κοκτσόγλου και ο Θωμάς Μαντζακίδης βοήθησαν να συγκεντρωθεί  το υλικό  και οι πηγές, για την ετοιμασία των εκδοχών του διδακτικού εγχειριδίου. Ως μέλη του Συλλόγου Ποντίων  Σικάγο «Ξενιτέας», παρουσίασαν  την ιστορική και πολιτισμική κληρονομιά για τη  νέα γενιά, τιμώντας και μνημονεύοντας ταυτόχρονα τους Πόντιους πρόγονούς τους.
       Ο πίνακας που κοσμεί το εξώφυλλο του διδακτικού εγχειριδίου για τη Γενοκτονία είναι της  Έφης Μαυρίδου από την Κοζάνη.  Ο πίνακας είναι αποτέλεσμα της έμπνευσης της καλλιτέχνιδας  από τις ιστορίες των παππούδων τις οποίες διηγήθηκαν όταν ήταν παιδί και που και αυτοί επέζησαν την γενοκτονία. 
Το εγχειρίδιο για τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου αποτελεί μία προσπάθεια για να γίνει κατανοητό από τους μαθητές και τις μαθήτριες, στους νέους ανθρώπους το ζήτημα της Γενοκτονίας. Ένα ζήτημα ιστορικής αλήθειας και δικαίωσης, αλλά πρωτίστως παιδείας, γνώσης και μόρφωσης.
Εικοσιτρία Χρόνια στη Μικρά Ασία. Μία αληθινή ιστορία στον Πόντο




Πρόκειται για το βιβλίο που εκδόθηκε στην Αγγλική γλώσσα στην Νέα Υόρκη το 1969 και αναφέρεται στην Γενοκτονία και στον Συμεών Ανανιάδη του Αθλητικού Συλλόγου «Πόντος» Μερζιφούντας. Mεταφράσθηκε στην Ελληνική γλώσσα δίνοντας νέα στοιχεία για το ζήτημα της Γενοκτονίας.
Η έρευνα για το ζήτημα των Ελλήνων του Πόντου, το σύλλογο «Πόντος» της Μερζιφούντας και για την προσφορά του στον Ελληνισμό οδήγησε στην ανακάλυψη ενός σημαντικού έργου ενός μαθητή του Κολλεγίου «Ανατόλια», του Ευθύμιου Κουζινού.

Ο Ευθύμιος Κουζινός γεννήθηκε το 1899 στο Αλατσάμ (Λεοντόπολις ή Λεοντούπολις- τουρκ. Alaçam) του Πόντου, 27 χλμ δυτικά από τη Σαμψούντα και φοίτησε στο Κολλέγιο «Ανατόλια», από το 1913 μέχρι και το 1921. Το 1922 έφυγε μαζί με τους άλλους πρόσφυγες για την Ελλάδα και το επόμενο έτος μετανάστευσε στις ΗΠΑ, όπου μέσω της Αμερικανικής φιλανθρωπικής οργάνωσης «Near East Relief» (Περίθαλψη Εγγύς Ανατολής), ενημέρωνε το αμερικανικό κοινό για τη γενοκτονία.Το βιβλίο «Εικοσιτρία χρόνια στη Μικρά Ασία» στηρίχτηκε στις διαλέξεις του Ευθύμιου Κουζινού «Η Ζωή μου στην Τουρκία», οι οποίες πραγματοποιήθηκαν στο Κολλέγιο Bates (Maine) στο χρονικό διάστημα 1923-1925 και στο Πανεπιστήμιο Northwestern την περίοδο 1926-1927. Επίσης χρησιμοποιήθηκε το κείμενό του «Σημειώσεις στους προσφυγικούς καταυλισμούς στην Αθήνα (1922-1923)».Το βιβλίο του Ευθύμιου Κουζινού δίνει ιδιαίτερες και μεγάλης αξίας πληροφορίες οι οποίες είναι παντελώς άγνωστες, για τη ζωή και τις διώξεις στην πατρίδα του το Αλατσάμ, σε όλον τον Πόντο και τη Μικρά Ασία, για το Μουσταφά Κεμάλ, για τα τάγματα εργασίας, για τους Έλληνες και τους Αρμένιους, για το Κολλέγιο «Ανατόλια» Μερζιφούντας, για τη δράση του αθλητικού Συλλόγου «Πόντος», για την τύχη των μελών του συμβουλίου και ειδικότερα για ένα εξέχον μέλος του και φίλο του συγγραφέα. Τον Συμεών Ανανιάδη, τον αθλητή του «Πόντος» και μαθητή του «Ανατόλια», ο οποίος απαγχονίστηκε το 1921 στην Αμάσεια, μαζί με καθηγητές και μαθητές του Κολλεγίου.

Όπως γράφει ο Κουζινός στο βιβλίο του, ο Ανανιάδης λίγο πριν τον απαγχονισμό του φώναξε τις τελευταίες του λέξεις «Είμαι αθώος».

Ο Ελληνικός Αθλητικός Σύλλογος «Πόντος» και οι άνθρωποί του όπως ο Συμεών Ανανιάδης, συνέβαλλαν αποφασιστικά στην πνευματική, πολιτισμική, και κοινωνική ανύψωση. Επιπρόσθετα με τη δραστηριότητά τους αποτέλεσαν μία ακόμη προσφορά στην εθνική αποκατάσταση των Ελλήνων του Πόντου, οι οποίοι αγωνίζονται με κάθε τρόπο για την ελευθερία. Μάλιστα πολλά μέλη του Συλλόγου θα δώσουν και τη ζωή τους για την εθνική υπόθεση, η οποία δεν θα δικαιωθεί.

Το βιβλίο «Εικοσιτρία χρόνια στη Μικρά Ασία» του Ευθύμιου Κουζινού το οποίο εκδόθηκε το 1969 στη Νέα Υόρκη, αποτελεί μία σημαντική πηγή για τους Έλληνες και για τους Αρμένιους που ζούσαν στην Ανατολή και ειδικότερα στον Πόντο.

Για την έκδοση του μεταφρασμένου στην ελληνική γλώσσα βιβλίου στην ελληνική γλώσσα, θα πρέπει να τονισθεί αυτό έγινε χάρη στη χορηγία των του Θεμιστοκλή Ανανιάδη, καθώς με την αμέριστη συμπαράσταση της Λέσχης Ποντίων Νομού Καβάλας και ειδικότερα του προέδρου της Χαράλαμπου Αλεξανδρίδη, του πρώην προέδρου του Συλλόγου Ποντίων Σικάγου «Ξενιτέας» Γ. Μαυρόπουλο- το βιβλίο επανεκδόθηκε στην αγγλική γλώσσα στις ΗΠΑ το 2010 με φροντίδα του Συλλόγου Ποντίων Σικάγου «Ξενιτέας»- και των Grace Mowat, Nockolas H. Balison, Robert Balison, και James Ekmeian Jr.

Είναι βέβαιο ότι θα υπάρξουν και άλλα βιβλία όπως του Ευθύμιου Κουζινού, ήδη αυτό γίνεται πράξη που θα δείξουν την ιστορική πορεία και διαδρομή των Ελλήνων του Πόντου, της Μικράς Ασίας και άλλων πατρίδων της Ανατολής. Την ιστορία συλλόγων και σωματείων, ανθρώπων όπως ο Συμεών Ανανιάδης που έζησαν στην Μικρά Ασία, στην δική μας πατρίδα, ξεχώρισαν με τη δραστηριότητά τους και απέδειξαν με τη θυσία τους την ανιδιοτελή κοινωνική και εθνική τους προσφορά.

Ο Ευθύμιος Κουζινός γεννήθηκε στο Αλατσάμ της Μικράς Ασίας στο τέλος του 19ου αιώνα, το 1899. Φοίτησε στο Αμερικανικό Κολλέγιο «Ανατόλια» στη Μερζιφούντα. Μετά την καταστροφή ήρθε στις ΗΠΑ και φοίτησε στο Κολλέγιο Bates (Maine) και στο Πανεπιστήμιο Northwestern (Evanston, Illinois) από όπου πήρε το πτυχίο του το 1928. Έγινε πολίτης των ΗΠΑ και εργάστηκε ως μεταφραστής, εκπαιδευτικός και κυβερνητικός υπάλληλος, ενώ πραγματοποίησε εκατοντάδες ομιλίες ενημερώνοντας το αμερικανικό κοινό για τη Γενοκτονία. Έζησε στην Αλεξάνδρεια (Βιρτζίνια) και πέθανε το 1974.

Για περισσότερες πληροφορίες:

ΛΕΣΧΗ ΠΟΝΤΙΩΝ ΚΑΒΑΛΑΣ
7ΗΣ ΜΕΡΑΡΧΙΑΣ 89Β
ΚΑΒΑΛΑ
ΤΗΛ.- FΑΧ: 2510242260- 6942558532

Γενοκτονία

 

Θεοφάνης Μαλκίδης

EL GENOCIDIO GRIEGO
(Η Γενοκτονία των Ελλήνων. Έκδοση στην Ισπανική Γλώσσα)
Μετάφραση: Daniel Cruces Perez
Τρεις Γενοκτονίες- Μία Στρατηγική

ΤΑ ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΙΔΑΣ «ΤΡΕΙΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΕΣ-ΜΙΑ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ»

«Όπλο» στην προσπάθεια διεθνούς αναγνώρισης των γενοκτονιών

Κοινή η προσπάθεια  Ελλήνων  Αρμενίων και Ασσυρίων
Βιβλίο για τη Γενοκτονία και τον Εκτοπισμό των Ελλήνων

ΣΩΜΑΤΕΙΟ «ΑΔΟΥΛΩΤΗ ΚΕΡΥΝΕΙΑ»

Πρακτικά Διεθνούς Συνεδρίου για τη Γενοκτονία και τον Εκτοπισμό των Ελλήνων (Πόντου, Μικράς Ασίας, Θράκης, Βορείου Ηπείρου, Κωνσταντινούπολης, Ίμβρου, Τενέδου, Κύπρου)

Έκδοση στην Ελληνική και την Αγγλική Γλώσσα
Επιμέλεια: Ιωάννης Σιεκέρσαββας – Θεοφάνης Μαλκίδης

Λευκωσία 2012.  ISBN 978-9963-7628-3-5                            

Το Φεβρουάριο του 2011 διοργανώθηκε από το προσφυγικό Σωματείο «Αδούλωτη Κερύνεια» σε συνεργασία με το Κυπριακό Κέντρο Μελετών το Διεθνές   Συνέδριο  για τη Γενοκτονία και τον Εκτοπισμό των Ελλήνων  με το εξής σκεπτικό:

• Το Κυπριακό ευρίσκεται σε φάση που κλιμακώνεται η έξωθεν πίεση πάνω στην Κυπριακή Ηγεσία και τον Κυπριακό  Λαό να υπογράψουν λύση.
• Η λύση που συζητείται, Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, κάθε άλλο από ικανοποιητική κρίνεται, διότι  ουσιαστικά θα νομιμοποιεί, όπως διαπιστώνεται, τα κατοχικά δεδομένα και θα παραχωρεί   στην Τουρκία μέσω του Τουρκικού Συνιστώτος Συνεταιρικού Κρατιδίου που θα δημιουργηθεί, στρατηγικό έλεγχο πάνω σε ολόκληρη την Κύπρο. Η Τουρκία έχει κάνει ξεκάθαρο τις επιδιώξεις της σε ότι αφορά την λύση και σε ότι αφορά το μέλλον μετά τη λύση. Η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία αποκλείει τη δική μας επιστροφή.
• Η Τουρκική επιθετικότητα κατά του Ελληνισμού γενικά κορυφώνεται και εκδηλώνεται με διάφορους τρόπους και σε διάφορους χώρους της Ελληνικής κυριαρχίας.

Στον τόμο των πρακτικών του Διεθνούς Συνεδρίου δημοσιεύονται οι εισηγήσεις στην αγγλική γλώσσα, της συγγραφέως Thea Halo «Η γενοκτονία των Ελλήνων στην Οθωμανική Τουρκία (1914-1923), και η αποτυχία της Συνθήκης της Λωζάνης»,

του καθηγητή στη Σχολή Διπλωματίας της Γενεύης Alfred De Zayas «H βάση αρχών για μια δίκαιη και μόνιμη  διευθέτηση του ζητήματος της Κύπρου», 

του Θεοφάνη Μαλκίδη, μέλους της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη της  Γενοκτονίας  «Η γενοκτονία των Ελλήνων στο Διεθνές περιβάλλον», 

ενώ  στην ελληνική γλώσσα δημοσιεύονται οι εισηγήσεις, 

του Ιωάννη Κουριαννίδη, αντιπροέδρου  της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Θρακικών Σωματείων «Η  κλιμάκωση των προκλήσεων και η αμφισβήτηση της Ελληνικής Κυριαρχίας στη Θράκη»,

του ερευνητή Στέλιου Βαρυπάτη «Μικρά Ασία –Ελλάδα 1922, η περιπλάνηση –η παραπλάνηση –ο εμπαιγμός»,

του Φιλόθεου Κεμετζετζίδη, προέδρου της  Συντονιστικής Φοιτητικής Ενώσεως Βορειοηπειρωτικού Αγώνα Θεσσαλονίκης «Ο Ελληνισμός της Βορείου Ηπείρου στη δίνη του Αλβανικού Εθνικισμού και ο ρόλος της Τουρκίας στην Ανθελληνική στάση της Αλβανικής Πολιτικής Ηγεσίας»,

του Χρήστου Ιακώβου,  διευθυντή του Κυπριακού Κέντρου Μελετών (ΚΥΚΕΜ) «Η αναίμακτη γενοκτονία του Ελληνισμού σε Ίμβρο και Τένεδο μετά τη Συνθήκη της Λωζάνης»,

και  του Ιωάννη Σιεκέρσαββα  γραμματέα του Σωματείου «Αδούλωτη Κερύνεια», «Το Εθνικό ξεκαθάρισμα και ο εποικισμός των κατεχομένων της Κύπρου και η απαιτούμενη δικαίωση».

Οι στόχοι του Συνεδρίου ήταν οι εξής:

• Να συγκεντρωθούν στην Κύπρο εκπρόσωποι των εκτοπισμένων Ελλήνων, θυμάτων Τουρκικών παραβιάσεων του Διεθνούς Δικαίου και Διεθνώς αναγνωρισμένων συνθηκών.
• Να αναδειχθεί μέσα από τη ζωντανή μαρτυρία και κατάθεση των εκπροσώπων  των εκτοπισθέντων Ελλήνων η παντελής έλλειψη σεβασμού από πλευράς Τουρκίας προς το  Διεθνές Δίκαιο και Διεθνείς Συμφωνίες τις οποίες προσυπογράφει. Να αναδειχθεί η απόλυτη αναξιοπιστία της να τηρήσει υποχρεώσεις που πηγάζουν από το Διεθνές Δίκαιο και Διεθνείς Συμφωνίες που υπογράφει.
• Να ενώσουν τη φωνή τους στην Κύπρο όλοι οι εκτοπισμένοι Έλληνες απαιτώντας δικαίωση.
• Να ζητηθεί σεβασμός και συμμόρφωση της Τουρκίας προς τις συμφωνίες που έχει υπογράψει και αφορούν τους εκτοπισμένους Έλληνες.
• Να ζητηθεί η αποκατάσταση του Διεθνούς Δικαίου στην Κύπρο με την απελευθέρωση της Κύπρου και την αποκατάσταση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που παραβιάστηκαν.

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι η έκδοση των πρακτικών έγινε με τη χορηγία του Νικόλαου Παπαδόπουλου, εκ Κερασούντας Πόντου, στη μνήμη των Νικόλαου και Μαρούλας Ερημίτη το γένος Ευκαρπίδου, εκ Κερασούντας Πόντου,  οι οποίοι μετά τη Γενοκτονία εγκαταστάθηκαν στην Κάτω Βροντού Σερρών και στη μνήμη του Νικόλαου και Δέσποινας Παπαδoπούλου, το γένος Ερμείδου,  εκ Κερασούντας Πόντου, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στην Αισύμη Έβρου.




RAGIP ZARAKOLU -SAIT ÇETINOGLU -ΘΕΟΦΑΝΗΣ ΜΑΛΚΙΔΗΣ



Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ: ΤΟ ΜΑΖΙΚΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΟΝ ΠΟΝΤΟ.

Καβάλα -Λέσχη Ποντίων Νομού Καβάλας 2011.

Έκδοση στην Ελληνική και την Αγγλική γλώσσα.


Για πρώτη φορά δύο Τούρκοι διανοούμενοι δημοσιεύουν βιβλίο για τη Γενοκτονία


Η Λέσχη Ποντίων Νομού Καβάλας συνεχίζοντας την τακτική της να πρωτοτυπεί στις εκδηλώσεις για τη Γενοκτονία - το 2009 είχε τιμήσει με ποδοσφαιρικό αγώνα στη μνήμη τους, τους αθλητές του Συλλόγου «Πόντος» του κολλεγίου «Ανατόλια» Μερζιφούντας - προσκάλεσε στην Καβάλα το Τούρκο εκδότη και αγωνιστή ανθρωπίνων δικαιωμάτων Ραγκίπ Ζαράκολου.

Την Κυριακή 22 Μαΐου 2011, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Τεχνολογικού Εκπαιδευτικού Ιδρύματος Καβάλας, αφού κρατήθηκε ενός λεπτού σιγή στην μνήμη των θυμάτων της Γενοκτονίας, η εκδήλωση τιμής και μνήμης ξεκίνησε με την ομιλία του προέδρου της Λέσχης Ποντίων Νομού Καβάλας Χαράλαμπου Αλεξανδρίδη, στη συνέχεια ο Θεοφάνης Μαλκίδης αναφέρθηκε στο ζήτημα της Γενοκτονίας και αμέσως μετά μίλησε o Ραγκίπ Ζαράκολου. Η εκδήλωση τιμής στα θύματα της Γενοκτονίας έκλεισε με τη χορωδία της Λέσχης, με την αναπαράσταση της σφαγής των γυναικών στον Πόντο και τον αρχαίο ελληνικό πολεμικό χορό, τον πυρρίχιο.

Αισθανόμενη την ανάγκη να αναδείξει πτυχές της Γενοκτονίας και ιδιαίτερα την οπτική των Τούρκων διανοουμένων και συγγραφέων, η Λέσχη Ποντίων Νομού Καβάλας πραγματοποίησε την έκδοση στην ελληνική και την αγγλική γλώσσα.

Στον τόμο αυτό, στην ελληνική και την αγγλική γλώσσα, συμπεριλαμβάνεται ο πρόλογος του Χαράλαμπου Αλεξανδρίδη, το κείμενο του Ραγκίπ Ζαράκολου, το κείμενο του Θεοφάνη Μαλκίδη, ενώ κρίθηκε ιδιαίτερης αξίας και συμπεριλήφθηκε το κείμενο του συγγραφέα Σαίτ Τσετίνογλου, συνεργάτη του Ραγκίπ Ζαράκολου.

Ο Ραγκίπ Ζαράκολου στο κείμενό του «Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ» αναφέρει ότι «Οι γενοκτονίες έγιναν. Απομένει να προσπαθήσουμε να αναγνωριστούν από όλους. Δεν μπορεί να συνεχιστεί η σημερινή κατάσταση στην Τουρκία, όπου το καθεστώς έχει μετατρέψει τους ανθρώπους σε σκλάβους. Η Τουρκία πρέπει να αναγνωρίσει τη Γενοκτονία».

Ο Σαίτ Τσετίνογλου στο κείμενό του «Η ΙΔΕΑ ΤΟΥ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ ΚΑΙ Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ» τονίζει ότι «ο Γερμανός Στρατάρχης Λίμαν Φον Σάντερς το 1916 είχε διατάξει τον εκτοπισμό των Ελλήνων από τα παράλια. Ο ίδιος όταν βλέπει ότι παρά όλους τους εκτοπισμούς παραμένουν οι Έλληνες του Αϊβαλί μένουν ακόμα στα σπίτια τους διατάξει το Πάσχα του 1917 τον εκτοπισμό τους λέγοντας “Δεν διώξατε ακόμα αυτούς τους άπιστους»! Ο Γερμανικός ιμπεριαλισμός θέλει μια Ανατολή που θα έχει εκκαθαριστεί από τα Χριστιανικά της στοιχεία. Το ίδιο μπορούμε να πούμε και για τις άλλες δυτικές δυνάμεις, την Αγγλία, Γαλλία, Η.Π.Α. και Ιταλία αν μελετήσουμε τη συμπεριφορά τους κατά τη διάρκεια του Πολέμου και μετά. Δεν είναι αδικία να πούμε ότι αυτά τα κράτη ότι έμειναν αδιάφορα στην εξόντωση των αρχαίων λαών της Ανατολής».

Ο Θεοφάνης Μαλκίδης στο κείμενό του «Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ» επισημαίνει ότι «η Γενοκτονία των Ελλήνων, όπως και των Αρμενίων, αποτελεί ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός. Άλλωστε το διεθνές δικαιικό, πολιτικό και ιστορικό οικοδόμημα της σύγχρονης πρόληψης και καταστολής του εγκλήματος της Γενοκτονίας είχαν ως βάση το μαζικό έγκλημα εναντίον των Ελλήνων και των Αρμενίων. Η αναγνώριση της Γενοκτονίας από τη διεθνή κοινότητα και την Τουρκία, είναι ένας ουσιαστικός τρόπος πάλης ενάντια στο έγκλημα της γενοκτονίας, αναγνώριση που αποτελεί μία επιβεβαίωση του δικαιώματος των Ελλήνων και των άλλων λαών να γίνει σεβαστή η ύπαρξή τους σύμφωνα με το δίκαιο και την ιστορική αλήθεια».


Η έκδοση, η οποία είναι χορηγία του Θεμιστοκλή Ανανιάδη συγγενή του Συμεών Ανανιάδη, αθλητή του Συλλόγου «Πόντος» του Κολλεγίου «Ανατόλια», ο οποίος απαγχονίστηκε το 1921 στην Αμάσεια, είναι μία συμβολή της Λέσχης Ποντίων Νομού Καβάλας στον μεγάλο ιστορικό, πολιτικό και ηθικό αγώνα αναγνώρισης της Γενοκτονίας. Και για πρώτη φορά δύο Τούρκοι διανοούμενοι γράφουν και δημοσιεύουν βιβλίο για τη Γενοκτονία ενισχύοντας τον αγώνα για την αναγνώριση. Μάλιστα ο Ζαράκολου έχει συλληφθεί από την 28η Οκτωβρίου- μαζί με το γιο του και άλλους διανοουμένους -για τον αγώνα του, κρατείται σε λευκό κελί και οφείλουμε όλοι να συμβάλλουμε στην απελευθέρωσή του.


IL GENOCIDIO DEI GRECI


Θεοφάνης Μαλκίδης
Il Genocidio dei Greci (Η γενοκτονία των Ελλήνων )
Έκδοση στην Ιταλική γλώσσα.
Μετάφραση:Franca Aizza
Αθήνα 2011.Εκδόσεις Γόρδιος Μακεδονίας 17 –τηλ. 210-8252279

Η γενοκτονία αποτελεί ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας του οποίου η καταδίκη θα πρέπει να είναι καθολική, όποια συμφέροντα και εάν θίγονται ενώ το χρονικό διάστημα, όσο μεγάλο και να είναι αυτό, που έχει περάσει από την τέλεση του εγκλήματος δε θα πρέπει να μειώνει στο ελάχιστο το έγκλημα και την ευθύνη αυτών που το διέπραξαν.
Ο 20ος αιώνας αποτελεί αναμφισβήτητα μία φάση όπου το έγκλημα της γενοκτονίας εμφανίστηκε και επανεμφανίστηκε συνεχώς και με μεγάλη συχνότητα. Η γενοκτονία των Αρμενίων, των Ασσυρίων, των Ελλήνων, το εβραϊκό ολοκαύτωμα, υπήρξαν πράξεις από καθεστώτα που παραβίασαν τα ανθρώπινα δικαιώματα, αφαιρώντας εκατομμύρια ζωές και εξαφανίζοντας ιστορία και πολιτισμό χιλιάδων ετών.
Το βιβλίο περιλαμβάνει τα βασικά σημεία για τη Γενοκτονία που στοίχισε τη ζωή σε 1.000.000 περίπου Έλληνες, και αναλύει τα ιστορικά, πολιτικά, κοινωνικά, πολιτισμικά δεδομένα που προέκυψαν μετά την απόφαση των Νεότουρκων και των Κεμαλικών για εξαφάνιση των Ελλήνων.
Το βιβλίο αποτελεί συμβολή στην προσπάθεια ανάδειξης ενός ζητήματος, της γενοκτονίας των Ελλήνων, ζήτημα το οποίο έμεινε στο περιθώριο για λόγους και συμφέροντα έξω από την ιστορική αλήθεια και τη δικαιοσύνη.
Επίσης, το βιβλίο για τη Γενοκτονία στην Ιταλική γλώσσα, θέλει να συνεισφέρει στην μεγάλη προσπάθεια που γίνεται σε όλον τον κόσμο για την διεθνοποίηση και αναγνώριση του μαζικού εγκλήματος εναντίον των Ελλήνων. Μία προσπάθεια που με τη βοήθεια και των αγώνα των ανθρώπων που σέβονται τις αξίες της ανθρώπινης ζωής, της μνήμης, της φιλίας και του κοινού, βασισμένου στην ειλικρίνεια, μέλλοντος θα έχει νικηφόρο αποτέλεσμα. 


THEOFANIS MALKIDIS IL GENOCIDIO DEI GRECI

Traduzione: Franca Aizza*



È un dato di fatto che lo sforzo di mettere assieme tutte le tessere di quell’immenso mosaico rappresentato dall’Ellenismo che viveva nello Stato ottomano la cui decadenza, già cominciata agli inizi del XX secolo, culminò tra il 1922 e il 1923, trova molti sostenitori fra i Greci soprattutto fra quelli della nuova generazione. Per loro l’origine è sinonimo di civiltà, di teatro, di musica, di architettura, di gastronomia. È la storia dello spirito greco antico, bizantino, neogreco, è la cultura, è la questione del genocidio.Trattare il tema del genocidio dei Greci a livello internazionale rappresenta quindi il tentativo di riacquistare l’identità storica e culturale dal momento che, per molti di essi, non è sufficiente affermare che sono profughi o che danzano bene. Non possono emozionarsi nelle commemorazioni e non possono ricordare la loro patria quando la storiografia e un’élite politica tenta di distorcere la verità e di imporre l’oblio. Al giorno d’oggi per questi giovani è importante agire come profughi che hanno ben presente la propria origine, con dignità e rispetto di se stessi.
La proposta di pubblicare un libro riguardante il tema della riacquisizione di una parte della storia collegata alla violenza di massa culminata con l’espulsione dei Greci che vivevano nello Stato ottomano ha incontrato l’approvazione sia di individui sia di organismi che, negli ultimi anni, stanno facendo sul tema stesso molti e sostanziali passi avanti. Così, oltre ai principali eventi storici che era necessario mettere in evidenza visto che, fino a poco tempo fa, erano sconosciuti sotto l’aspetto bibliografico, scientifico e soprattutto politico, bisognava anche sottolineare l’evoluzione attuale su un tema - quello del genocidio - che ha lasciato un segno nei Greci all’inizio del XX secolo. In effetti, dal momento che il genocidio è ritenuto un reato non soggetto a prescrizione, il presente lavoro vuole riportare in primo piano un eccidio di massa che, per ragioni politiche, per interessi, per logiche diverse è stato cancellato dalla memoria. Vengono qui riportati gli avvenimenti storici che riguardano il genocidio rispetto ai quali – di recente – sta prendendo piede un atteggiamento di dubbio e persino di negazione e inoltre vengono premessi tutti i principali argomenti che dimostrano l’effettivo compimento del genocidio nei confronti dei Greci che vivevano nell’Impero ottomano e nella Repubblica turca, nella Tracia, nel Ponto e nella Ionia, a Costantinopoli, a Imbro e a Tenedo. Il testo rappresenta un piccolissimo contributo a sostegno del tema specifico riguardante gli eccidi di massa contro i Greci, tema che di recente, sta trovando sempre più numerosi sostenitori e ricercatori in tutto il mondo.
Infine, vorrei sottolineare un particolare elemento riguardante il genocidio dei Greci che ha relazione con i giovani: i bambini e soprattutto i neonati assassinati durante il genocidio stesso costituiscono, insieme alle donne, un particolare aspetto dell’eccidio di massa, quello che, in altri termini, fu chiamato “assassinio del futuro”.
Dedico questo libro a quelle donne, a quei bambini, a quei neonati, a quei giovani che raggiunsero la vita eterna prima ancora di conoscere la vita terrena e diedero – con il loro sacrificio – la possibilità a centinaia di individui di salvarsi e per migliaia di individui costituirono un esempio.
Theofanis Malkidis