Το έγκλημα των Γερμανών Ναζί στον Χορτιάτη Θεσσαλονίκης

 

Το Ναζιστικό Ολοκαύτωμα στο Χορτιάτη Θεσσαλονίκης το 1944

Τα Ναζιστικά κρεματόρια δεν υπήρξαν μόνο στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, αλλά τέθηκαν σε λειτουργία και στο Ολοκαύτωμα του Χορτιάτη, όταν με την πυρπόληση ενός φούρνου και ενός σπιτιού στα οποία επίτηδες είχαν εγκλωβίσει άμαχο πληθυσμό, οι ναζί κατακτητές δολοφονούσαν 149 ανθρώπους και έγραφαν άλλη μία μαύρη σελίδα στα εγκλήματα πολέμου. 

Αποφράδα ημέρα λοιπόν, αλλά ταυτόχρονα και ημέρα μνήμης και θυσίας είναι η 2 Σεπτεμβρίου του 1944, όταν οι Nαζί με τους  συνεργάτες τους, έβαψαν στο αίμα το Χορτιάτη.

Μαρτυρικά Χωριά και Πόλεις της Κρήτης

Μαρτυρικά Χωριά και Πόλεις της Κρήτης

Μαρτυρικές πόλεις και μαρτυρικά χωριά χαρακτηρίζονται οι περιοχές εκείνες που είχαν υποστεί μεγάλες καταστροφές κατά την περίοδο του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου και της Κατοχής 1941–1944.

Το Ναζιστικό Ολοκαύτωμα στα Ανώγεια : 13 Αυγούστου 1944

Τ΄ Ανώγεια λόγω της θέσης τους, στις απόκρημνες πλαγιές του 

Ψηλορείτη και του  αδούλωτου φρονήματος των κατοίκων τους, 

βρέθηκαν πάντοτε στην πρώτη γραμμή 

των απελευθερωτικών αγώνων των Κρητικών απέναντι σε 

οποιονδήποτε κατακτητή.

Δίστομο, 10 Ιουνίου 1944: Μνήμη και Δικαιοσύνη

 

Δίστομο, 10 Ιουνίου 1944: Μνήμη και Δικαιοσύνη

του Θεοφάνη Μαλκίδη

*«Στη μνήμη της γιαγιάς μου Αικατερίνης Μαλκίδου, η οποία πέθανε από τα βασανιστήρια που υπέστη από τους Γερμανούς. Έβρος 1941». 

«Αντίκρισα στη μέση του σπιτιού την αδελφή μου ανάσκελα, γυμνή από τη μέση και κάτω. Το φουστάνι της ήταν γυρισμένο προς τα πάνω και σκέπαζε το σχισμένο και κομματιασμένο στήθος της, το πρόσωπό της ήταν παραμορφωμένο, όλο το σώμα της κατακομματιασμένο. Μα το χειρότερο και φρικαλεότερο θέαμα ήταν, όταν από τη στάση του σώματός της κατάλαβα ότι οι Γερμανοί είχαν βιάσει το άψυχο κορμί της.

Δίπλα της βρισκόταν το τεσσάρων μηνών κοριτσάκι της λογχισμένο, με σπασμένο το κεφαλάκι του, και στο στόμα του είχε τη ρώγα του στήθους της μάνας του που είχαν κόψει εκείνοι οι κανίβαλοι. Το άλλο κοριτσάκι της, η 6χρονη Ελένη, βρισκόταν στο κατώφλι του σπιτιού μέσα σε μια λίμνη αίματος με βγαλμένα τα σπλάχνα του. Το είχαν ξεκοιλιάσει με μαχαίρι.

Το αγόρι της, ο 3χρονος Γιάννης, το βρήκα νεκρό στην αυλή με λιωμένο κεφάλι». 

(αφήγηση διασωθέντα από το ολοκαύτωμα του Διστόμου)

3 Ιουνίου 1941: «Εδώ υπήρχε η Κάνδανος…»

3 Ιουνίου 1941: «Εδώ υπήρχε η Κάνδανος…..»

Γράφει ο Θ. Μαλκίδης

Το έγκλημα από τους Γερμανούς Ναζί στο Κοντομαρί των Χανίων την  2α Ιουνίου 1941 και στην Κάνδανο στις 3 Ιουνίου του ίδιου έτους, αποτελούν τα πρώτα εγκλήματα των κατακτητών στην Ελλάδα.

Βράβευση μαθητών του 2ου Γυμνασίου Σερρών που διακρίθηκαν στον Διεθνή Διαγωνισμό «Μάχη των Οχυρών»

 

Με ιδιαίτερη επιτυχία πραγματοποιήθηκε στο ΕΠΑΛ Σιδηροκάστρου, η εκδήλωση βράβευσης των μαθητριών/τών  Α/θμιας και Β/θμιας Εκπαίδευσης  που διακρίθηκαν στον 10ο Διεθνή Διαγωνισμό, ο οποίος συνδιοργανώθηκε από τον Σύλλογο Φίλων Οχυρού Ιστίμπεη και τον Δήμο Σιδηροκάστρου.

Η εκδήλωση-γιορτή της προσπάθειας, της γνώσης και της δημιουργικότητας απέδειξε ότι, όταν συνδυάζονται η θέληση, η καθοδήγηση και το όραμα, τα αποτελέσματα είναι εξαιρετικά! Τα παιδιά μέσα από τη συμμετοχή τους σε έναν διεθνή θεσμό, ανέδειξαν όχι μόνο τις γνώσεις και τις δεξιότητές τους, αλλά και αξίες όπως η συνεργασία, η επιμονή και ο σεβασμός στην ιστορία και τον πολιτισμό.

Το έγκλημα των Γερμανών στους Πύργους Εορδαίας τον Απρίλιο του 1944: Η απαράγραπτη απαίτησή μας για Δικαιοσύνη

 

Θεοφάνης Μαλκίδης 

Το έγκλημα των Γερμανών στους Πύργους Εορδαίας τον Απρίλιο του  1944: Η απαράγραπτη απαίτησή μας για Δικαιοσύνη

Από την ομιλία στους Πύργους Εορδαίας  στην εκδήλωση μνήμης για το Ολοκαύτωμα, που στοίχισε τη ζωή σε 338 Ελληνίδες και Έλληνες.

 

Στον πέμπτο ψαλμό των Παθών, του δεύτερου μέρους της σύνθεσης «Το Άξιον Εστί», ο Oδυσσέας Ελύτης αναδεικνύει τη σπουδαιότητα της μνήμης στον αγώνα του Ελληνισμού για την επιβίωση και την ελευθερία του. Τα Πάθη αναφέρονται στο έπος του 1940-1941 και στην οδυνηρή εμπειρία της Κατοχής και παραλληλίζονται με τα Πάθη του Χριστού. Η Ανάστασή Του προοιωνίζεται, σύμφωνα με  τον ποιητή, με την απελευθέρωση του ελληνικού έθνους και τη δικαίωση των αγώνων του: «Τα θεμέλιά μου στα βουνά και τα βουνά σηκώνουν οι λαοί στον ώμο τους και πάνω τους η μνήμη καίει άκαυτη βάτος».

Λέγεται και είναι ορθό ότι το έγκλημα που δεν τιμωρείται, επαναλαμβάνεται. Αναφέρεται επίσης ότι ενώ για  το έγκλημα υπάρχουν ακλόνητες αποδείξεις, υπάρχουν   μάρτυρες, αυτήκοοι και αυτόπτες,  εντούτοις ο δολοφόνος συνεχίζει να το αρνείται και να συνεχίζει την στάση ύβρεως έναντι των θυμάτων, των τραυματιών, των διασωθέντων.  Ότι κάνει δηλαδή η Γερμανία για πάνω από οκτώ δεκαετίες….

Οι δύο παραπάνω παραδοχές ισχύουν για το έγκλημα των Γερμανών κατακτητών και των συνεργατών τους στους Πύργους Εορδαίας, ογδονταδύο ακριβώς χρόνια πριν την άνοιξη του 1944.  Η πρώτη αφορά το έγκλημα το οποίο  δεν τιμωρήθηκε και επαναλήφθηκε. Όχι μόνο γιατί οι  κατακτητές, εκτός από  τους Πύργους δολοφόνησαν αθώους συμπατριώτες μας και στην Κλεισούρα, στην  Ερμακιά, στο Μεσόβουνο, στο Σέλι, στο Άνω και Κάτω Γραμματικό, στη  Μεταμόρφωση, στον Άγιο Παύλο, στο Ροδοχώρι, στην Αγία Φωτεινή, στο  Δίστομο.  Αλλά γιατί πριν από αυτά τα εγκλήματα ο «δάσκαλος» Κεμάλ είχε διαπράξει τα ίδια τα οποία τα αντέγραψε ο «μαθητής» Χίτλερ. Τα περισσότερα θύματα στους Πύργους ήταν Πόντιοι- Μικρασιάτες που είχαν γλυτώσει από τη Γενοκτονία το 1919, αλλά δυστυχώς δολοφονήθηκαν το 1944 !

Το Ολοκαύτωμα των Πύργων Εορδαίας 1944

 

Πύργοι Εορδαίας:

Το ετήσιο μνημόσυνο για τα 331 θύματα της Γερμανικής θηριωδίας ( 1944)

Η Πρωτομαγιά του 1944 στην Καισαριανή

 

 

Η Πρωτομαγιά του  1944 στην Καισαριανή

 

Του ΘΕΟΦΑΝΗ ΜΑΛΚΙΔΗ

Ήταν 1^η Μαΐου του 1944, ογδoνταδύο χρόνια πριν, όταν οι Γερμανοί κατακτητές, διέπρατταν ένα ακόμη (δυστυχώς ατιμώρητο μέχρι σήμερα) μαζικό έγκλημα. Η εκτέλεση στην Καισαριανή,  των διακοσίων Ελλήνων πατριωτών, κρατούμενων στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου, αποτελεί μία ακόμη κηλίδα, μία ακόμη βάρβαρη πράξη των κατακτητών, για την οποία μέχρι σήμερα δεν έχει αποδοθεί δικαιοσύνη.

Η εκτέλεση των διακοσίων Ελλήνων έχει και μία πολύ ιδιαίτερη παράμετρο, που αποδεικνύει για ακόμη μία φορά, το μεγαλείο της αντίστασης στους κατακτητές και τους ελληνόφωνους συνεργάτες τους, καθώς και το ήθος των ανθρώπων που θυσίασαν τη ζωή τους για την ελευθερία της πατρίδας μας.  Η κορύφωση του δράματος της εκτέλεσης έγινε με την πράξη ενός από τους κρατούμενους, του Ναπολέοντα Σουκατζίδη.

Κως, 16 Απριλίου 1945: Το τελευταίο ατιμώρητο έγκλημα των Γερμανών μαζί στην κατεχόμενη Ελλάδα,

 Κως, 16 Απριλίου 1945: Το τελευταίο ατιμώρητο έγκλημα των Γερμανών μαζί στην κατεχόμενη Ελλάδα.

Του ΘΕΟΦΑΝΗ ΜΑΛΚΙΔΗ

Την περίοδο της φρικτής κατοχής της πατρίδας μας, οι Γερμανικές, οι Ιταλικές, οι Βουλγαρικές στρατιωτικές δυνάμεις, σε συνεργασία με τους ελληνόφωνους και άλλους συνεργάτες τους,  μετέτρεψαν την Ελλάδα σε ένα διαρκές Ολοκαύτωμα.

Ελληνίδες και Έλληνες, βρέφη, παιδιά και ηλικιωμένοι, αθώοι άνθρωποι δολοφονήθηκαν, ενώ οι οικίες, ακόμη και τα κοιμητήρια τους καταστράφηκαν σε εκατοντάδες μαρτυρικές πόλεις  και  χωριά, ενώ οι εγκληματίες δεν τιμωρήθηκαν ποτέ.

5 Απριλίου 1944: Ένα ακόμη (ατιμώρητο) έγκλημα των Γερμανών κατακτητών στην Κλεισούρα Καστοριάς

Θεοφάνης Μαλκίδης

5 Απριλίου 1944: Ένα ακόμη (ατιμώρητο) έγκλημα των Γερμανών κατακτητών στην Κλεισούρα Καστοριάς 

 Την  5η  Απριλίου 1944, το 7ο Σύνταγμα της 4ης  Τεθωρακισμένης Μεραρχίας των Ες- Ες , με διοικητή τον Κάρλ Σίμερς, τον υπεύθυνο της μαζικής σφαγής αθώων Ελληνίδων και Ελλήνων  στην Ερμακιά Εορδαίας  με 63 νεκρούς,  στους  Πύργους Εορδαίας με 368 νεκρούς, στην Υπάτη και Σπερχειάδα με 89 νεκρούς,     καθώς  και στο Δίστομο με 220 νεκρούς, φθάνει στην Κλεισούρα της Καστοριάς.  Οι κατακτητές συγκεντρώνουν  τα γυναικόπαιδα και τους ηλικιωμένους στην πλατεία του χωριού και λίγο αργότερα οι σφαγείς  βάλλουν  με τα πολυβόλα όπλα κατά του  άμαχου πληθυσμού. Έπειτα κατευθύνονται προς τα σπίτια, λεηλατούν, βάζουν φωτιά και σκοτώνουν αδιακρίτως, όσες και όσους είχαν γλυτώσει.

 

Η διαρκής απαίτηση για δικαιοσύνη για τα εγκλήματα στην κατοχή 1941-1944

Θεοφάνης Μαλκίδης

Η διαρκής απαίτηση για δικαιοσύνη για τα εγκλήματα στην κατοχή 1941-1944

 

«Στη μνήμη της γιαγιάς μου Αικατερίνης Μαλκίδου, η οποία πέθανε από τα βασανιστήρια που υπέστη από τους Γερμανούς. Έβρος  1941».

 

Η συμπλήρωση ογδονταπέντε ετών από την εισβολή των Γερμανών και των συμμάχων τους στην Ελλάδα, αποτελεί εκτός από την υπόμνηση της αντιστασιακής ελληνικότητας από τη Βόρειο Ήπειρο, μέχρι τα Οχυρά και την Κρήτη και μία υπενθύμιση της συνέχειας του αγώνα για την απόδοση δικαιοσύνης προς τα χιλιάδες θύματα της κατοχής.

8 Ιανουαρίου 1944:Η σφαγή από τους Ναζί πενήντα αθώων Ελλήνων στον Υψηλάντη (Βρασταμίτες) Βοιωτίας

 

Η σφαγή από τους Ναζί πενήντα αθώων Ελλήνων στον Υψηλάντη (Βρασταμίτες) Βοιωτίας

Ο Υψηλάντης είναι χωριό του του Δήμου Αλιάρτου του Νομού Βοιωτίας,  κτισμένο στις πλαγιές του Ελικώνα, πάνω από την πεδιάδα της Κωπαΐδας και σε υψόμετρο 200 μέτρων.  

Το ολοκαύτωμα των Καλαβρύτων

Θεοφάνης Μαλκίδης

Το ολοκαύτωμα των Καλαβρύτων  

1.Οι Αντιγόνες των Καλαβρύτων και μία ακόμη ελληνική τραγωδία

«Άρχισαν οι γυναίκες να τραβούν τους νεκρούς για να βρουν τους δικούς τους. Ο ένας είχε πέσει πάνω στον άλλο. Να ανοίξουν τάφους. Αλλά πόσο να σκάψουν οι γυναίκες και με τι εργαλεία; Πήγε και η αδερφή μου η μεγαλύτερη, ήταν 13-14 χρονώ, να θάψει τον πατέρα μας. Γιατί η μητέρα μας είχε μωρό οκτώ ημερών. Η Αγγελική λοιπόν με κάποιες γειτόνισσες βρήκαν τον πατέρα μας. Είχε δεχθεί ριπή πολυβόλου… αλλά το πρόσωπό του ήταν μειλίχιο, λες γελαστό. Με μία κουβέρτα τον κατέβασαν κάτω στο νεκροταφείο και τον έθαψαν. Άλλους δεν μπόρεσαν να τους κατεβάσουν. Μερικοί ακόμα είναι θαμμένοι εκεί, πάνω στο λόφο.  Για αρκετό καιρό μετά, όταν περπατούσαμε και κοιτάζαμε ψηλά προς το χωράφι του Καππή, νόμιζε κανείς πως στην πλαγιά αυτή ήταν στρωμένες κόκκινες κουβέρτες. Τόσο αίμα. Και βροχές είχαν πέσει. Αλλά, για βάλε από χίλιους ανθρώπους χυμένο αίμα! Πότισε τη γη. Ένα πράγμα που δεν μπορεί να το φανταστεί μυαλό ανθρώπου, αν δεν το έχει ζήσει…»

Μαρτυρία της διασωθείσας Ανδριάνας Δαρμογιάννη-Θεοδωροπούλου

«Από το πρωί δεν είχαμε βάλει τίποτα στο στόμα μας. Παιδιά είμαστε. Τότε η Κελαηδήτενα  που της σκότωσαν τρία παιδιά και τον άντρα της, προσφέρθηκε να μας δώσει. Πήρα στα χέρια το ψωμί. Στη μια γωνιά ήταν βρεμένο. Άρχισα να το τρώω με βουλιμία. Τότε κατάλαβα. Ανατρίχιασα.  Κοκκάλωσα.  Ήταν βρεμένο και ποτισμένο από το αίμα των σκοτωμένων.  Κοινώνησα από τη θυσία τους. Αυτή τη μεταλαβιά δε θα την ξεχάσω».

Μαρτυρία του διασωθέντα Αρχιμανδρίτη Θεοκλήτου Φεφέ.

 

Το Δεκέμβριο του 1943,  οι Γερμανοί κατακτητές μαζί με τους πάντα  πρόθυμους ελληνόφωνους συνεργάτες τους και με τη δικαιολογία, για άλλη μία φορά,  την αντιστασιακή δράση των Ελλήνων σκότωναν, έκαιγαν, λεηλατούσαν, τα χωριά και την πόλη των Καλαβρύτων: Ρωγοί, Κερπινή, Άνω Ζαχλωρού, Κάτω Ζαχλωρού, Σούβαρδο, Βραχνί, Αγία Κυριακή, Αυλές, Βυσωκά, Φτέρη, Κλαπατσούνα, Πυργάκι, Βάλτσα, Μελίσσια, Μονή Ομπλού, Λαπαναγοί, Μάζι, Μαζέικα, Παγκράτι, Μορόχωβα, Δερβινή, Βάλτος, Πλανητέρο, Καλύβια, Μονή Μεγάλου Σπηλαίου, Μονή Αγίας Λαύρας, Καλάβρυτα.

Οι χίλιες Αντιγόνες των Καλαβρύτων

 

 

Τάσσος

«Η σφαγή των Καλαβρύτων». Χαρακτικό του Τάσσου, 1985.

Να. Εδώ είναι. Αυτό το μονοπάτι πήραν.

Δεν είναι αυτό το χώμα που πάτησαν τα πόδια τους. Δεν είναι αυτές οι πέτρες που κατρακύλησαν στο διάβα τους. Δεν είναι αυτή η ξεραμένη κοίτη του χειμάρρου. Αυτό ήταν το αληθινό τους μονοπάτι. Το αληθινό μονοπάτι είναι κάτω από τα σκαλιά, αυτά τα σκαλιά από χρυσαφένια πέτρα που κόλλησαν πάνω στο αληθινό μονοπάτι για να μη χαθεί το ίχνος του, για να μη σβηστεί το αληθινό μονοπάτι.

Τα σκαλιά από χρυσαφένια πέτρα οδηγούν στο μνημείο. Εκεί πάνω, στο λόφο.

Καλάβρυτα 1943:Αιματοβαμμένη Μνήμη

 

Καλάβρυτα 1943

Μια συζήτηση για την ιστορική μνήμη και τη δικαιοσύνη.

 ·

H  εκπομπή «Παντού Ελλάδα» στο ApodimosTV φιλοξένησε τον  Θεοφάνη Μαλκίδη,  με θέμα τις  Γερμανικές Αποζημιώσεις

Μια ουσιαστική συζήτηση για την ιστορική μνήμη, τη δικαιοσύνη και το χρέος της Ευρώπης απέναντι στην Ελλάδα.

 Συντονίζει ο Ανδρέας Σαλμανίδης

 

Παρακολουθήστε τη συζήτηση στη συνέχεια 

23 Οκτωβρίου 1941 Το Ολοκαύτωμα στο Μεσόβουνο Εορδαίας, Κεμαλισμός- Ναζισμός

 

 Θεοφάνης Μαλκίδης

Το Ολοκαύτωμα στο Μεσόβουνο Εορδαίας: Κεμαλισμός- Ναζισμός 

Είναι πάρα πολλές οι πόλεις και τα χωριά της πατρίδας μας όπου έγιναν Ολοκαυτώματα από τους Ναζί κατακτητές και τους Έλληνες συνεργάτες τους. Ανάμεσα στους μαρτυρικούς τόπους βρίσκονται αυτοί που κάτοικοί τους έγιναν δύο και τρεις φορές θύματα του φασισμού και των διαστροφικών εγκλημάτων του.  Μία φορά από το δάσκαλο Κεμάλ στη Μικρά Ασία, στον Πόντο, στη Θράκη και μία φορά από το μαθητή Χίτλερ στον ελλαδικό χώρο, όπως ήταν το Μεσόβουνο Εορδαίας.  Εκεί όπου κατέφυγαν οι διασωθέντες  της Γενοκτονίας από τον Κεμάλ και τους Νεότουρκους, όταν οι δυνάμεις τους εισήλθαν στον Πόντο. 

17 Οκτωβρίου 1941: Το ατιμώρητο ολοκαύτωμα των Ναζί στα Κερδύλια Σερρών

 

Θεοφάνης Μαλκίδης

 

17 Οκτωβρίου 1941:  Το ατιμώρητο ολοκαύτωμα των Ναζί  στα Κερδύλια Σερρών

 

Ξημερώματα της 17ης Οκτωβρίου 1941 δύο λόχοι του 220ου Τάγματος Σκαπανέων της Βέρμαχτ με δύναμη 250 ανδρών υπό τις διαταγές των λοχαγών Βέντλερ  και Σράινερ ξεκίνησαν από τον Σταυρό Θεσσαλονίκης για τα Κερδύλια Σερρών έχοντας μαζί τους κρατούμενους Κερδυλλιώτες. Φτάνοντας κοντά στα χωριά άφησαν τα αυτοκίνητα, άρχισαν να ανεβαίνουν από τρία σημεία και περικύκλωσαν τα Άνω Κερδύλια από την θέση Στρόβολο και τα Κάτω Κερδύλια από την θέση Λειβάδια. 

Οι στρατιώτες της Βέρμαχτ συγκέντρωσαν τους άρρενες κατοίκους μεταξύ 16 και 60 χρόνων στις θέσεις Αλώνια και Κούτρες. Οι γυναίκες και τα παιδιά αρχικώς συγκεντρώθηκαν στα σχολεία και στη συνέχεια, αφού είχαν απομακρυνθεί οι άντρες, τους επιτράπηκε να πάρουν μαζί τους όσα πράγματα μπορούσαν και να φύγουν προς το Καστρί και την Ευκαρπία ενώ κλείδωσαν σε κοινοτικό κατάστημα 23 υπερήλικες, οι οποίοι αργότερα κινδύνεψαν από την πυρπόληση του χωριού.

4 Οκτωβρίου 1941: Η σφαγή των Ελλήνων από τους Βούλγαρους κατακτητές στους Φιλίππους

 

4 Οκτωβρίου 1941: Η σφαγή των Ελλήνων από τους Βούλγαρους κατακτητές στους Φιλίππους

 83 χρόνια συμπληρώνονται  από την ημέρα που οι Βούλγαροι κατακτητές εκτέλεσαν 25 κατοίκους του οικισμού των Φιλίππων, στο πλαίσιο του σχεδίου τους για την επιβολή της εξουσίας τους σε μια περιοχή που διεκδικούσαν για πολλά χρόνια. Η σφαγή ξεκίνησε στις 4 Οκτωβρίου του 1941, ολοκληρώθηκε στις 6 Οκτωβρίου και άφησε -όπως ήταν φυσικό- ανεξίτηλα σημάδια στην μνήμη των κατοίκων των Φιλίππων.