Ιωάννης ο Πρόδρομος και Βαπτιστής

 

Μετανοείτε, ήγγικεν γαρ η βασιλεία των Ουρανών

Ιωάννης ο Πρόδρομος και Βαπτιστής

Ο Ιωάννης ο Πρόδρομος, ο επονομαζόμενος και Βαπτιστής, είναι

μεγάλη φυσιογνωμία. Ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός του απένειμε τον τίτλο αυτό λέγοντας κανείς άνθρωπος δε στάθηκε μεγαλύτερος αυτού. Ο Ιωάννης είναι σύγχρονος του Χριστού, συγγενής και ηλικιακά λίγο μεγαλύτερος από τον Θεάνθρωπο Κύριο. 

Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός: ο φωτιστής των σκλάβων

 

            Είναι κάποιοι Έλληνες, που ενώ δεν ζούσαν και, επομένως, δεν συμμετέσχον στην Επανάσταση του 1821, εν τούτοις θεωρούνται μεταξύ των πρωτεργατών Της. Μεταξύ αυτών εξέχουσα θέση κατέχει ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός (1714-1779). Ένας που αγνοεί το έργο που επιτέλεσε μπορεί να διερωτηθεί, πώς ένας ιερωμένος – και δεν είναι ο μόνος κληρικός, αλλά είναι εκ των ολίγων που έδρασαν ιεραποστολικά σε όλη σχεδόν τη σημερινή Ελλάδα  τον 18ο αιώνα – βοήθησε την Επανάσταση. 

Μὰ ἀλλοίμονο!

Ἀμύητοι, ἄπιστοι, ἀκατάνυχτοι, εἴμαστε οἱ πιὸ πολλοὶ σήμερα, τώρα ποὺ ἔπρεπε νὰ προσπέσουμε μὲ δάκρυα καυτερὰ στὴν Παναγία καὶ νὰ ποῦμε μαζὶ μὲ τὸ Θεόδωρο Δούκα τὸ Λάσκαρη, ποὺ σύνθεσε μὲ συντριμμένη καρδιὰ τὸν παρακλητικὸ κανόνα: «Ἐκύκλωσαν αἱ τοῦ βίου με ζάλαι ὥσπερ μέλισσαι κηρίον, Παρθένε».

«Σὰν τὰ μελίσσια ποὺ τριγυρίζουνε γύρω στὴν κερήθρα, ἔτσι κʼ ἐμένα μὲ ζώσανε οἱ ζαλάδες τῆς ζωῆς καὶ πέσανε ἀπάνω στὴν καρδιά μου καὶ τὴν κατατρυπᾶνε μὲ τὶς φαρμακερὲς σαγίτες τους. Ἄμποτε, Παναγiα μου, νὰ σὲ βρῶ βοηθό νὰ μὲ γλυτώσεις ἀπὸ τὰ βάσανα».

Μὰ ποιὸς ἀπὸ μᾶς γυρεύει βοήθεια ἀπὸ τὴν Παναγία,

ἀπὸ τὸν Χριστὸ κιʼ ἀπὸ τοὺς ἁγίους;

15 Αυγούστου τιμούμε την Κοίμηση και μετάσταση της Υπεραγίας

 

Εικόνα της Παναγίας «Άξιον Εστί». Παραδοσιακή αγιογράφηση με τη τεχνική της αυγοτέμπερας. Εργαστήριο Αγιογραφίας Ευαγγελίας Μίσκου.

15 Αυγούστου τιμούμε την Κοίμηση και μετάσταση της Υπεραγίας

Θεοτόκου και μητέρας πάντων ημών.

Η μεγαλύτερη Θεομητορική εορτή είναι η του 15αύγουστου.

Τιμάται η κοίμηση της Θεοτόκου. Είναι η ημέρα κατά την οποία η

Υπεραγία Θεοτόκος κλείνει τον επί της γης κύκλο της ζωής. Περνά

από τα γήινα με τις θλίψεις και τις δυσκολίες στην άφατο αιώνια

ζωή και αγαλλίαση. 

Ζακ Μπουσαρ: Πονάω όταν βλέπω Έλληνες να υποτιμούν την πατρίδα τους και τη γλώσσα τους.

 

“Στη Δύση ελληνισμός σημαίνει νους, λογική, επιστήμη, φως κ.λπ. 

Από τον Αμερικανό αναζητητή της αλήθειας στο δρόμο της δοξολογίας της εκκλησίας

 

Ιερομόναχος Σεραφείμ Ρόουζ. 

Με την ευκαιρία των προετοιμασιών για την αγιοκατάταξη του Ιερομονάχου Σεραφείμ Ρόουζ, την οποία ευλογεί η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία Εκτός Ρωσίας, η ΕΟΔ Γερμανίας δημοσιεύει ορισμένα στοιχεία για έναν από τους πιο γνωστούς Ορθόδοξους συγγραφείς του 20ού αιώνα στον αγγλόφωνο κόσμο, καθώς και αρκετές από τις δηλώσεις του σε γερμανική μετάφραση. Η ζωή του ήταν το ταξίδι ενός ανθρώπου που έψαξε για πολύ καιρό, αμφέβαλλε, μελέτησε και πάλεψε - και τελικά βρήκε στην Ορθοδοξία εκείνη την αλήθεια στην οποία αφιέρωσε το υπόλοιπο της ζωής του στην προσευχή, τον μοναχισμό και την υπηρεσία στην Εκκλησία.

Η θεόθεν κλήση στην Χριστιανική πίστη ενός Μουσουλμάνου

Γεννήθηκε το 1926 σ΄ ένα νησί της Δωδεκανήσου. Όλη την παιδική ηλικία την έζησε παίζοντας με τα χριστιανόπαιδα, ενώ ο ίδιος ήταν Μουσουλμάνος. Τις παραμονές των χριστιανικών γιορτών μαζί με τα παιδιά του χωριού έτρεχε στα κάλαντα παίζοντας με την φλογέρα του. Το σπίτι πού έμεναν ήταν ένας σταύλος. Εκεί τη νύχτα της παραμονής των Χριστουγέννων -μετά τα κάλαντα- και αφού είχε ξαπλώσει για να κοιμηθή, αισθάνεται να άνοίγη η πόρτα και μπροστά του να εμφανίζεται ο Χριστός. Φορούσε άσπρο χιτώνα, το πρόσωπο του ήταν χαμογελαστό και του είπε: «Ήρθα για σένα, είσαι δικό μου παιδί» και εξαφανίστηκε. Το ίδιο επαναλήφθηκε τις επόμενες δυο νύχτες.

Ἁγ. Νεκταρίου: «Ὁ χαρακτὴρ τοῦ μὴ κατ’ ἐπίγνωσιν ζηλωτοῦ»

Ὁ μὴ κατ’ ἐπίγνωσιν ζηλωτὴς κέκτηται μὲν ζῆλον ἀλλ’ οὐ κατ’ ἐπίγνωσιν, πλανᾶται ἐν ταῖς σκέψεσι καὶ ἐνεργείαις αὐτοῦ καὶ ἐργαζόμενος δῆθεν ὑπὲρ τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ παραβαίνει τὸν νόμον τῆς πρὸς τὸν πλησίον ἀγάπης.

Ὁ μὴ κατ’ ἐπίγνωσιν ζηλωτὴς ἐν τῇ ζέσει τοῦ ζήλου αὐτοῦ πράττει τὰ ἐναντία πρὸς τὰς διατάξεις τοῦ Θείου νόμου καὶ πρὸς τὸ Θεῖον θέλημα.

Ὁ μὴ κατ’ ἐπίγνωσιν ζηλωτὴς διαπράττει τὸ κακόν, ὅπως ἐπέλθῃ τὸ ὑπ’ αὐτοῦ νοούμενον ἀγαθόν.

Αγία Μαρίνα.Το ερημοκκλήσι που έκλεψε την καρδιά του Οδυσσέα Ελύτη

 

                                                      

Παίρνοντας το ανηφορικό μονοπατάκι λίγο πριν τα Μυστεγνά, αγκαλιασμένοι όση ώρα με χορούς από ελαιόδεντρα, με τι λαχτάρα συναντάμε το γραφικό εκκλησάκι της Αγια-Μαρίνας.

Πραγματικό στολίδι... με τη γέρικη βελανιδιά του…  τις πεζούλες, τα κανδηλάκια του, το πρότινο αναλόγι, τους Αγίους τακτοποιημένους μία σειρά... ολόρθο στο σταυροδρόμι των καιρών, με τα μάτια της απεραντοσύνης, να λογιάζει... τις αλησμόνητες πατρίδες, την Αγιά Σωτήρα,τα γλαυκοπράσινα ακρογυάλια.

Του Αγίου Γεωργίου

 

ΦΩΤΗΣ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ*:

"Ὁ ἅγιος Γεώργιος μαζὶ μὲ τὸν ἅγιο Δημήτριο, εἶναι τὰ δυὸ παλληκάρια τῆς χριστιανοσύνης. 

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος χρησιμοποιεῖ μία πολὺ ἐκφραστικὴ εἰκόνα .

 

 

Ἦταν, λέει, ἡ ἀνθρωπότητα μεμνηστευμένη μὲ τὸν Χριστὸ στὸν Παράδεισο. Ἀλλὰ ἀντὶ νὰ δεχθεῖ νὰ ὁδηγηθεῖ στοὺς γάμους μὲ τὸν Χριστό, ἐγκατέλειψε τὸν Χριστό. Ἐξεπόρνευσε, κυλίστηκε στὸ βοῦρκο τῆς ἁμαρτίας. Καὶ ὁ Χριστός, σὰν μανικὸς ἐραστὴς τῆς ἀνθρωπότητας, ἔψαξε νὰ τὴ βρεῖ, τὴ ζήτησε, ἔφθασε στὸ καταγώγιο ποὺ βρισκόταν καὶ ὅταν παρουσιάστηκε μπροστά της δὲν παρουσιάστηκε σὰν Θεός, δυνατός, ἀλλὰ σὰν ἁπλὸς κοινὸς ἄνθρωπος. Γιὰ νὰ μὴν τρομάξει ὅταν τὸν δεῖ ἤ γιὰ νὰ μὴν ντραπεῖ. Καὶ δὲν τῆς ζήτησε τὸ λόγο, τί ἔκανες, γιατί ἔφυγες ἤ πῶς κατάντησες ἔτσι, ἀλλὰ ἁπλὰ τὴν πῆρε, τὴν καθάρισε, τὴν ξαναομόρφηνε, τὴν ξαναστόλισε καὶ γιὰ νὰ μὴ τοῦ φύγει πάλι τὴν ἔκανε σάρκα Του, σῶμα Του. Αὐτὸ εἶναι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Τὸ σῶμα τοῦ Θεοῦ.

ΑΘΩΣ.Το άγιον όρος όπως το αγαπήσαμε..

Μια ταινία του Βασίλη Μάρου

Παραγωγή, Φωτογραφία, Σκηνοθεσία: Βασίλης Μάρος

Αφήγηση: Δημήτρης Μυράτ

Κείμενα: Θεόφιλος Φραγκόπουλος, Κούρτ Χόφμαν

1965

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

 

 

Πρίν 115 ἔτη κατά τήν 3ην Ἰανουαρίου τοῦ 1911, ὁ Κυρ-Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης μέσα στήν ἡσυχίαν τῆς προσευχῆς, ψάλλων τόν ὕμνον τῶν Ἁγίων Θεοφανείων:

Αυτά τα Χριστούγεννα, τα Φώτα, η Πρωτοχρονιά

 

 

Αυτά τα Χριστούγεννα, τα Φώτα, η Πρωτοχρονιά, για πολλούς ανθρώπους δεν θα είναι καθόλου γιορτές και χαρούμενες μέρες, αλλά μέρες που φέρνουνε θλίψη και δοκιμασία. Δοκιμάζονται οι ψυχές εκείνων που δεν είναι σε θέση να χαρούνε, σε καιρό που οι άλλοι χαίρουνται. Παρεκτός από τους ανθρώπους που είναι πικραμένοι από τις συμφορές της ζωής, τους χαροκαμένους, τους αρρώστους, οι περισσότερο, πικραμένοι, είναι εκείνοι που τους στενεύει η ανάγκη να γίνουνε τούτες τις χαρμόσυνες μέρες ζητιάνοι, διακονιαρέοι.

 Πολλοί απ’ αυτούς μπορεί να μη δίνουνε σημασία στη δική τους ευτυχία, μα γίνουνται ζητιάνοι για να δώσουνε τη χαρά στα παιδιά τους και στ’ άλλα πρόσωπα που κρέμουνται απ’ αυτούς. Οι τέτοιοι κρυφοκλαίνε από το παράπονό τους κι’ αυτοί είναι οι πιο μεγάλοι μάρτυρες, που καταπίνουνε την πίκρα τους μέρα νύχτα, σαν το πικροβότανο.

Άγιος Στέφανος ο Πρωτομάρτυρας και Αρχιδιάκονος

 

Λόγων στεφάνοις, οἷα τιμίοις λίθοις, Στέφω Στέφανον, ὃν προέστεψαν λίθοι. Εἰκάδι λαΐνεος Στέφανον μόρος ἑβδόμῃ εἷλεν.

Βιογραφία Ο Άγιος Στέφανος ήταν ένας από τους πιο διακεκριμένους μεταξύ των επτά διακόνων, που εξέλεξαν οι πρώτοι χριστιανοί για να επιστατούν στις κοινές τράπεζες των αδελφών, ώστε να μη γίνονται λάθη και τους χειροτόνησαν οι Άγιοι Απόστολοι. Αν και κουραστική η ευθύνη του επιστάτη για τόσους αδερφούς παρ’ όλα αυτά ο Στέφανος έβρισκε καιρό και δύναμη για να κηρύττει το Ευαγγέλιο του Χριστού. Και όπως αναφέρει η Αγία Γραφή: «Στέφανος πλήρης πίστεως καὶ δυνάμεως ἐποίει τέρατα καὶ σημεῖα μεγάλα ἐν τῷ λαῷ».(Πραξ. Αποστόλων, στ΄8-15, ζ΄1-60). Δηλαδή ο Στέφανος, που ήταν γεμάτος πίστη και χάρισμα ευγλωττίας δυνατό, έκανε μεταξύ του λαού μεγάλα θαύματα, που προκαλούσαν κατάπληξη και αποδείκνυαν την αλήθεια του χριστιανικού κηρύγματος.

Χριστούγεννα!

 

Κάλλος,  Προσφορά, Επιμονή, Υπομονή, Συγχώρεση, Εντιμότητα, Ήθος,  Ανιδιοτέλεια, Φιλία,  Αξιοπρέπεια, Θάρρος, Ανδρεία, Αγάπη!

Τα Χριστούγεννα στην Τραπεζούντα

 

 

Του Φίλωνα Κτενίδη (Τραπεζούντα 1889 – Θεσσαλονίκη 1963)

Δεν ήταν ούτε τριάντα χρονών η Δέσποινα όταν έχασε τον Σάββα, τον άντρα της, και έμεινε χήρα με το τρίχρονο παιδάκι της, τον Νίκο. Ο μακαρίτης ήταν καλός άνθρωπος και χρυσός νοικοκύρης. Με τις δύο λίρες – 216 γρόσια – μισθό που έπαιρνε, ζούσε τη γυναίκα και το παιδάκι του, χωρίς να τους στερήσει τίποτε. Οικονόμος ο ίδιος, καλή νοικοκυρούλα η γυναίκα του τα βόλευαν μια χαρά, σε βαθμό που η γειτονιά τους έπαιρνε και για πλούσιους.

Είχαν έξι χρόνια παντρεμένοι. Τη βραδιά που θα γιόρταζαν την επέτειο των γάμων τους, έφεραν νεκρό τον Σάββα στο σπίτι του. Τη στιγμή που πλήρωνε στον μανάβη τα φρούτα που αγόρασε, γονάτισε ξαφνικά και ξεψύχησε πάνω στον δρόμο. Τρέξανε οι καλοί άνθρωποι και έφεραν γιατρό. Μα ήταν περιττό. Είχε πάθει συγκοπή. Ο γιατρός δεν είχε να κάμει τίποτε.
Την άλλη μέρα τον θάψανε στην Ελεούσα.

Με τα διακόσια δεκαέξι γρόσια που έπαιρνε ο Σάββας δεν ήταν δυνατόν να αφήσει τίποτα κατά μέρος. Έπειτα ήταν τόσο νέος και τόσο γερός που δεν μπορούσε να σκεφτεί τον θάνατο. Κι όπως δεν υπήρχαν τότε οι διάφορες κοινωνικές ασφαλίσεις, κι όλα τα μικρά αποκούμπια που βρίσκει κανείς σήμερα, η φτωχή οικογένεια που χάνει τον δουλευτή προστάτη της, η χήρα και το ορφανό έμειναν αναπάντεχα από τη μια μέρα στην άλλη χωρίς κανένα πόρο ζωής.
Όταν τελείωσαν όλες οι θλιβερές διατυπώσεις της κηδείας και την νύχτα της ίδιας μέρας έφυγε από το χαροκαμένο σπίτι και η τελευταία πονόψυχη γειτόνισσα, η Δέσποινα έμεινε μόνη, κοντά στο παιδάκι της, που είχε αποκοιμηθεί νωρίτερα, για να σκεφτεί πάνω σε όλη την τραγωδία που άρχιζε για κείνην και για το μικρό της.

Παραμονή Χριστουγέννων

 

 

 Παγωνιά στον ουρανό ένα χρώμα βρώμικης φανέλλας στεκόμαστε στη γραμμή όρθιοι κάποιος χνωτίζει τα νύχια του κάποιος δαγκώνει τα δάχτυλά του ένα παιδί με σπυριά δίπλα σου δε μιλάει κρυώνει ένα χαρτάκι κολλημένο στο συρματόπλεγμα κ’ εκείνο κρυώνει καθώς μας πλευρίζουν τα καμιόνια μια μυρουδιά μπενζίνας οι πόρτες που ξανακλείνουνε ο λοχαγός έχει δυο μάτια από κατράμι η φωνή του μες απ’ τις μύτες του σηκωμένου γιακά ένας – ένας ακούει τ’ όνομά του και βγαίνει αντίο, αντίο το χώμα τρίζει κάτω απ’ τις αρβύλες κάποιος σηκώνει το χέρι του τίποτ’ άλλο το παιδί με τα σπυριά προχωράει στη θέση του μένουν δυο χνάρια από αρβύλες.

Το ντοκιμαντέρ για τους Πέντε Νεομάρτυρες, την Επανάσταση και το Ολοκαύτωμα το 1821 στη Σαμοθράκη. (Βίντεο)

 

Πηγή:http://malkidis.blogspot.gr/

Το Πολιτιστικό Σωματείο της Αλεξανδρούπολης «Εκκίνηση»  παρουσιάζει το ιστορικό ντοκιμαντέρ «οι Πέντε Νεομάρτυρες της Σαμοθράκης» .

 

Μέσα από την καταγραφή και έρευνα των γεγονότων, αλλά και με συνεντεύξεις, ρίχνεται φως στον βίο και στο μαρτύριο των Πέντε Αγίων μας αλλά και στο ιστορικό πλαίσιο των συμβάντων που προηγήθηκαν  του μαρτυρίου τους, το Ολοκαύτωμα της Σαμοθράκης την 1^η Σεπτεμβρίου του 1821.

Παραδίδουμε στο κοινό το ντοκιμαντέρ, με  χαρά και συγκίνηση,  ως ελάχιστο φόρο τιμής στους Αγίους μας, στους Ήρωές μας, στους προγόνους μας. Ένα ντοκιμαντέρ το οποίο αναδεικνύει την προσφορά του τόπου μας στην εθνική παλιγγενεσία και στην ορθόδοξη πίστη.

Μία δύσκολη πορεία 7,5 ετών, η οποία ξεκίνησε με την παραγωγή της ιστορικής κινηματογραφικής ταινίας «ΠΕΝΤΕ. Το ολοκαύτωμα της Σαμοθράκης» , ταινία η οποία προβλήθηκε στην Ελλάδα και το εξωτερικό,  κλείνει τον κύκλο της με την παραγωγή του παρακάτω ιστορικού ντοκιμαντέρ ¨¨ΟΙ ΠΕΝΤΕ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΗΣ ΣΑΜΟΘΡΑΚΗΣ».

Ευχαριστούμε όσους μας στάθηκαν και μας βοήθησαν με τις όποιες παραλείψεις και λάθη μας.

Ιδιαίτερες ευχαριστίες σε όλα τα μέλη του σωματείου μας, και στα παλαιότερα αλλά καί στα νεότερα (που εντάχθηκαν πρόσφατα) καθώς χωρίς την πολύτιμη στήριξή τους δεν θα γινόταν τίποτα.

Ως σωματείο νιώθουμε ενθουσιασμό και ικανοποίηση που συμβάλλαμε με τον τρόπο μας, όλα αυτά τα χρόνια, στην καταγραφή και ανάδειξη της (άγνωστης) ιστορίας του τόπου μας μέσα από την παραγωγή μιας κινηματογραφικής ταινίας κι ενός ιστορικού ντοκιμαντέρ, φόρο τιμής στους προγόνους μας, δεσμευόμαστε πως θα συνεχίσουμε την προσπάθεια με ανάλογες δράσεις.

Στο ντοκιμαντέρ μιλούν οι

 

-Μητροπολίτης Αλεξ/πόλεως Άνθιμος

-Δήμαρχος Αλεξανδρουπόλεως Ι.Ζαμπούκης

-Δήμαρχος Σαμοθράκης Αθ. Βίτσας

-καθηγητής ΔΠΘ Κων/νος Χατζόπουλος

-π. Δημήτριος Χατέλος

-π. Εμμανουήλ Καμπούρης

-π. Ιωάννης Θεοδώρου

-π. Ματθαίος Λενούδιας

-π. Χρήστος Στεργίου

-π. Ιωάννης Καμπούρης

-π. Απόστολος Οικονομίδης

- Θεόδωρος Αγγελώνιας (πρόεδρος σωματείου)

-Δρ Παντείου Πανεπιστημίου Θεοφάνης Μαλκίδης.

Η σκηνοθεσία είναι του Βασίλη Τσικάρα, η μουσική επένδυση με το τραγούδι της Πελαγίας Χονδρού και Γιώτας Τηγανούριας  είναι από την ταινία «Πέντε» ) και στην αφήγηση είναι η Μαρία Παπαγιάννη. 

Ευχόμαστε το ντοκιμαντέρ να προβληθεί σε όλον τον Ελληνισμό (σε σχολεία, ενορίες, συλλόγους, φορείς κλπ) ώστε να γνωστοποιηθεί σε όλον τον κόσμο η προσφορά της ιδιαίτερής μας πατρίδας, της Θράκης και της Σαμοθράκης.

 

Καλή σας θέαση!

Μπορείτε να δείτε το ντοκιμαντέρ στη συνέχεια 

Ο ενοχλητικός κύριος Παπαδιαμάντης!

 

 

Γράφει ο Στέλιος Κούκος

 

Χρόνια πολλά

Ξέρω ενοχληθήκατε... Αλλά και εγώ θα πρέπει να είμαι συνεπής μέχρι το τέλος του κειμένου για τον ενοχλητικό τίτλο που παρέθεσα χωρίς ιδιαίτερη περίσκεψη επί «Αντιφώνου»! Προφανώς έχετε και εσείς δικαίωμα να... αντιφωνήσετε, σχολιάζοντας τον τίτλο και το κείμενο στα σχόλια κατωτέρω...

Και η ενόχληση από τον κύριο αυτό αρχίζει από την στιγμή που θα πάρεις στα χέρια σου τους τόμους του! Παρ’ όλη την περιποιημένη, κλασικά πεποικιλμένη όψη τους, ήτοι κομψή και απέριττη, μοιάζει σαν να πιάνεις στα χέριά σου μια απασφαλισμένη χειροβομβίδα έτοιμη να εκραγεί.