Ο Ελληνισμός στα χρόνια του πολέμου

 Θεοφάνης Μαλκίδης 

Ο Ελληνισμός στα χρόνια του πολέμου

Η συνέντευξη στον τηλεοπτικό σταθμό Αλέρτ

Στοκχόλμη, Βουλή της Σουηδίας, 11 Μαρτίου 2010: Δεκαέξι χρόνια μετά το ιστορικό ψήφισμα αναγνώρισης της Γενοκτονίας

Θεοφάνης Μαλκίδης

 

Στοκχόλμη,  Βουλή της Σουηδίας, 11 Μαρτίου 2010: Δεκαέξι χρόνια μετά το ιστορικό ψήφισμα αναγνώρισης της Γενοκτονίας

 

Η 11η Μαρτίου 2010 αποτελεί μία σημαντική ημέρα για τους Έλληνες, τους Αρμένιους και τους Ασσύριους σε όλο τον κόσμο, αποτελεί μία σπουδαία ημέρα για τη μνήμη των  εκατομμυρίων  θυμάτων  της Γενοκτονίας των Ελλήνων, των Αρμενίων και των Ασσυρίων.

Η απόφαση της ολομέλειας του Σουηδικού Κοινοβουλίου να αναγνωρίσει με ψήφους 131 υπέρ και 130 κατά, την Γενοκτονία των Ελλήνων, των Αρμενίων και των Ασσυρίων με την καθοριστική ψήφο της κουρδικής καταγωγής βουλευτού Gulan Αvci, αποτέλεσε μία μεγάλη επιτυχία, η οποία ήρθε σε μία δύσκολη περίοδο. Σε μία συγκυρία όπου το μόνο που λεγόταν και συνεχίζει να ακούγεται είναι ψέματα και προπαγάνδα. Στην ελληνική όμως παράδοση, υπάρχουν και οι λέξεις, που γίνονται σύμβολα, αγώνες, πρότυπα, ταυτότητα.

Η απόφαση της Σουηδικής Βουλής την 11 Μαρτίου 2010 ήρθε μετά την απόφαση του Μαΐου του 2009, ότι από κοινού Έλληνες, Αρμένιοι και Ασσύριοι θα προωθήσουν το ψήφισμα για την αναγνώριση της Γενοκτονίας στη Σουηδική Βουλή.

Είμαι περήφανος γιατί στην εκδήλωση εκείνη στη Στοκχόλμη μίλησα μαζί με τους συναγωνιστές Κώστα Φραγγίδη, τον πρόεδρο του Συλλόγου Ποντίων Στοκχόλμης “Εύξεινος Πόντος”, τον Vahagn Avedian , μέλος της Αρμενικής εθνικής επιτροπής Σουηδίας και τον Sabri Atman εκπρόσωπο των Ασσυρίων. Εκεί με πρωτοβουλία του Συλλόγου και του Κέντρου Ελληνικού Πολιτισμού Σουηδίας διανεμήθηκε το βιβλίο μου, στην αγγλική γλώσσα, για τη Γενοκτονία.

Είχε προηγηθεί, λίγους μήνες νωρίτερα, η παρουσίαση του αείμνηστου  Μιχάλη Χαραλαμπίδη στη Στοκχόλμη και το αίτημα για την αναγνώριση.  

Λίγο αργότερα το μεγαλύτερο πολιτικό κόμμα της Σουηδίας, το Σοσιαλδημοκρατικό, κατά την ετήσια συνέλευση του, το Νοέμβριο του 2009, είχε αναγνωρίσει τη γενοκτονία των Ασσυρίων, των Ελλήνων και Αρμενίων.

Η αναγνώριση της Γενοκτονίας εισήχθη προς ψήφιση στο Σουηδικό κοινοβούλιο,  όπου ήμουν εμπειρογνώμονας με πρωτοβουλία του Συλλόγου Ποντίων Στοκχόλμης και το αποτέλεσμα ήταν η επικράτηση της αλήθειας, έναντι της άρνησης και της προπαγάνδας. Μάλιστα την καθοριστική 131η ψήφο για να περάσει το ψήφισμα την έδωσε η Κούρδισσα Gulan Avci,  την οποία η κατοχική Τουρκία ζητά την παράδοση της από τη Σουηδία!

«Κάθε φορά που ακόμα μία χώρα αναγνωρίζει τη γενοκτονία, η αλήθεια πλησιάζει λίγο πιο κοντά στην Τουρκία. Δεν είναι πλέον δυνατόν να ξεφεύγει ή να παραμένει σιωπηλή για το παρελθόν. Ήρθε η ώρα η Τουρκία να αναγνωρίσει τη Γενοκτονία. Το τελευταίο στάδιο της Γενοκτονίας είναι η άρνησή της και δυστυχώς σήμερα η Τουρκία βρίσκεται σε αυτό ακριβώς το στάδιο. Ήρθε η ώρα να συμφιλιωθεί η Τουρκία με την κεμαλική της κληρονομιά, αυτό που συνέβη ήταν Γενοκτονία. Οι επιφανέστεροι επιστήμονες και ιστορικοί του κόσμου έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι επρόκειτο για γενοκτονία. Η άσκηση πίεσης στο τουρκικό κράτος προκειμένου αυτό να αποδεχθεί μία ξεκάθαρη συζήτηση σχετικά με τη Γενοκτονία και να επιτρέψει την πρόσβαση του έξω κόσμου στα αρχεία ελπίζουμε ότι θα οδηγήσει στην αναγνώριση της Γενοκτονίας. Η αναγνώριση της γενοκτονίας δεν αποτελεί πλήγμα για την Τουρκία. Αντιθέτως, η μη αναγνώρισή της αποτελεί πλήγμα για τη δικαιοσύνη. Και είμαι αρκετά πεπεισμένη ότι η δικαιοσύνη μόνο καλό μπορεί να κάνει. Η δικαιοσύνη πρέπει να εφαρμοστεί στην Τουρκία. Όσο η Τουρκία προσπαθεί να σκεπάσει το θέμα δεν θα υπάρξει ποτέ συμφιλίωση. Αν η μνήμη των θυμάτων δεν αποκατασταθεί, οι άνθρωποι δεν θα μπορέσουν να επουλώσουν τις πληγές τους και να συνεχίσουν. Γι’ αυτό είναι σημαντικό όλες οι δυνάμεις, οι οποίες πιστεύουν σε ανθρώπινες αξίες, να συνεχίσουν να αγωνίζονται και να ασκούν πίεση στην Τουρκία προκειμένου να αρχίσει να λέει την αλήθεια και να παραδεχθεί τη Γενοκτονία». Αυτά είχε δηλώσει ο Αβτζί, για να καταλήξει στη θετική της ψήφο για  την αναγνώριση της Γενοκτονίας.

Το ψήφισμα από το Σουηδικό κοινοβούλιο, με το οποίο αναγνωρίστηκε το μαζικό έγκλημα έχει μεγάλη αξία,  γνωρίζοντας τη θέση της χώρας τόσο παγκόσμια, όσο και ευρωπαϊκά για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα δικαιώματα των διωκόμενων λαών. Η προσπάθεια για την αναγνώριση της Γενοκτονίας συνεχίζεται έχει αποτέλεσμα. Ειδικά όταν προέρχεται από την δυναμική και έξω από συμφέροντα και λογικές Διασπορά και ανιδιοτελείς ανθρώπους. Ο αγώνας συνεχίζεται και παρότι έχει πολλά εμπόδια στο εσωτερικό και το εξωτερικό, θα είναι νικηφόρος!

 

Υ.Γ. Έσχατο, αλλά όχι τελευταίο και επειδή, όπως γράφει ο Πλάτωνας, πρέπει να ονομάζουμε τις πράξεις,  αυτοί που αγωνίστηκαν για την αναγνώριση της Γενοκτονίας ήταν οι  βουλευτές Τάσος Σταφιλίδης, Hans Linde, Fredrik Malm, Ulla Hoffman, Mats Pertoft, Γκιουλάν Αβτζί, ο πρόεδρος του Συλλόγου Ποντίων Στοκχόλμης Κώστας Φραγγίδης και η αδελφή του Ντίνα Φραγγίδου και από την Ελλάδα ο αείμνηστος Μιχάλης Χαραλαμπίδης και ο υπογράφων το κείμενο αυτό.  

Τριλογία του Πελοποννησιακού Πελάγους

 

ΤΙΤΛΟΣ

Τριλογία του Πελοποννησιακού Πελάγους

ΥΠΟΤΙΤΛΟΣ

“Εβροκρήτη και Εβροπελοπόννησος είναι δυο αδελφές δίδυμες”

Εικόνα οπισθόφυλλου: Γιάννης Κουκάκης Παρίσι, εκ Διδυμοτείχου, Κείμενα: Χρήστος Κηπουρός

Ανθρωπιστικοί, Νομικοί, Τεκτονικοί και Πελαγικοί λόγοι, επιβάλλουν το “φρέαρ των Οινουσσών”, να μπει στο “Πελοποννησιακό Πέλαγος.”

Χρήστος Κηπουρός

ΤΊΤΛΟΣ

Ανθρωπιστικοί, Νομικοί, Τεκτονικοί και Πελαγικοί λόγοι, επιβάλλουν το “φρέαρ των Οινουσσών”, να μπει στο “Πελοποννησιακό Πέλαγος.”

ΥΠΟΤΙΤΛΟΣ

Προς την Κυβέρνηση: Στείλτε τώρα στον ΟΗΕ τους γεωγραφικούς όρους: “Νότιο Κρητικό Πέλαγος” και “Πελοποννησιακό Πέλαγος”. Αλλιώς κάντε ένα μνημείο: Στο Άγνωστο Πέλαγος που έπεσε υπέρ πατρίδος, αιμορραγώντας κυριαρχία και ενέργεια. 

Οδυσσέας Ελύτης: Τι φταίει για την κακοδαιμονία της ελληνικής ζωής;

 

Συνέντευξη που έδωσε ο Οδυσσέας Ελύτης στον Ρένο Αποστολίδη από το νέο Λόγιο Ερμή (τ.4)*

Ζητεῖται ἡ γνώμη σας, κύριε Ἐλύτη, ἡ ἐντελῶς ἀνεπιφύλακτη καί ἀδέσμευτη, ἐπάνω σέ ὅ,τι θεωρεῖτε ὡς τήν πιό κεφαλαιώδη κακοδαιμονία τοῦ τόπου. Ἀπό τί κυρίως πάσχουμε καί τί πρωτίστως μᾶς λείπει; Ποιά θά ὀνομάζατε «πρώτη μάστιγα» τῆς νεοελληνικῆς ζωῆς;

Ἀπό τί πάσχουμε κυρίως; Θά σᾶς τό πῶ ἀμέσως: ἀπό μιά μόνιμο, πλήρη, καί κακοήθη ἀσυμφωνία μεταξύ τοῦ πνεύματος τῆς ἑκάστοτε ἡγεσίας μας καί τοῦ «ἤθους» πού χαρακτηρίζει τόν βαθύτερο ψυχικό πολιτισμό τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ στό σύνολο του!

Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή

Τις δραματικές γεωπολιτικές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, τον 

ρόλο της Τουρκίας και τις πιθανές επιπτώσεις για τον Eλληνισμό 

ανέλυσε 

ο Θεοφάνης Μαλκίδης μιλώντας στο CretaOne, σε μια εκτενή 

παρέμβαση όπου σκιαγράφησε το σύνθετο σκηνικό που 

διαμορφώνεται μετά 

την κλιμάκωση της σύγκρουσης μεταξύ Ισραήλ, ΗΠΑ και Ιράν.

Ποιοι έβαλαν την Κύπρο στο επίκεντρο της κρίσης;

 

του Άριστου Μιχαηλίδη από τον Φιλελεύθερο

Μα είναι οι ελληνικές φρεγάτες και τα F16, που έβαλαν την Κύπρο στο επίκεντρο της κρίσης; Έτσι γράφουν οι φωστήρες. Κατηγορώντας τον Πρόεδρο που ζήτησε από συμμάχους κάλυψη από τις πιθανές επιθέσεις.

Η καμπή του Μαντζικέρτ: Το Βυζάντιο ως περιφερειακό βασίλειο (1025-1204)

 

Ο Βασίλειος Β’ ο Βουλγαροκτόνος, δορικτήτωρ και κοσμοκράτωρ, απεβίωσε το 1025, αφήνοντας μία εκτεταμένη και προστατευμένη αυτοκρατορία, το δε θησαυροφυλάκιο υπερπλήρες. Η αμέλειά του στο θέμα της διαδοχής όμως άνοιξε για την αυτοκρατορία ένα κεφάλαιο αστάθειας, το οποίο θα κατέληγε με την παρακμή της Μακεδονικής δυναστείας και την πολύπλευρη κρίση του βυζαντινού κράτους.

Γράφει ο Μάριος Νοβακόπουλος από την ιστοσελίδα cognoscoteam.gr

Αρχικά τον διαδέχθηκε ο αδελφός του, Κωνσταντίνος Η’, ο οποίος ως τότε συμβασίλευε στην σκιά του βασιλείου. Μετά το θάνατό του Κωνσταντίνου το 1028, η κόρη του Ζωή Πορφυρογέννητη ανέβασε στον θρόνο τους συζύγους της Ρωμανό Γ’ Αργυρό (1028-1034) και Μιχαήλ Δ΄ Παφλαγόνα (1034-1041). Μετά τον θάνατο του δευτέρου, η Ζωή δέχθηκε ως αυτοκράτορα τον ανεψιό του Μιχαήλ Ε΄ Καλαφάτη (1041-1042), όμως αφρόνως προσπάθησε να την εκθρονίσει. Μετά την καταστολή της στάσης του και την τύφλωσή του, η Ζωή συμβασίλευσε πρόσκαιρα με την αδελφή της Θεοδώρα, ώσπου νυμφεύθηκε τον Κωνσταντίνο Θ΄ Μονομάχο (1042-1055), ο οποίος συνέχισε να βασιλεύει μετά τον θάνατό της το 1050. Τον Κωνσταντίνο διαδέχθηκε, πρόσκαιρα πάλι, η Θεοδώρα, η οποία τελικά παρέδωσε την εξουσία στον γηραιό γραφειοκράτη Μιχαήλ ΣΤ’ Στρατιωτικό, βάζοντας τέλος στην Μακεδονική δυναστεία (1056). Εναντίον του εξεγέρθηκε η στρατιωτική εκστρατεία της ανατολής, με επικεφαλής τον Ισαάκιο Κομνηνό, ο οποίος κατέλαβε τον θρόνο έπειτα από έναν αιματηρό εμφύλιο πόλεμο και βασίλευσε μεταξύ 1057-1059.

Εκδήλωση του Αναγνωστηρίου Καλύμνου “ΑΙ ΜΟΥΣΑΙ” για την 78η επέτειο της Ενσωμάτωσης της Δωδεκανήσου

 

 

Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για την 78η επέτειο της Ενσωμάτωσης της Δωδεκανήσου με τη μητέρα Ελλάδα, που πραγματοποιήθηκε στις 7 Μαρτίου 1948, το Αναγνωστήριο Καλύμνου «ΑΙ ΜΟΥΣΑΙ» διοργάνωσε επετειακή εκδήλωση.

Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 7 Μαρτίου 2026, στις 7:00 το απόγευμα στο ισόγειο του Πνευματικού Κέντρου Καλύμνου και περιλάμβανε ομιλία από διδάκτορα του Παντείου Πανεπιστημίου Θεοφάνη Μαλκίδη με θέμα: «Τα Δωδεκάνησα από την Κατοχή στην Ένωση: η μακρά πορεία για την Ελευθερία».

Τον ομιλητή προλόγισε και προσφώνησε ο πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Αναγνωστηρίου «ΑΙ ΜΟΥΣΑΙ», Παναγιώτης Πιζάνιας, ο οποίος αναφέρθηκε στη σημασία της ιστορικής επετείου και στη διαρκή ανάγκη διατήρησης της ιστορικής μνήμης.

Η ομιλία υπήρξε ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα, παρουσιάζοντας σημαντικά ιστορικά στοιχεία και πτυχές της πορείας των Δωδεκανήσων από την περίοδο της κατοχής έως την πολυπόθητη Ένωση με την Ελλάδα.

Η εκδήλωση προσέλκυσε το ενδιαφέρον του κοινού, που είχε την ευκαιρία να παρακολουθήσει μια εμπεριστατωμένη ιστορική προσέγγιση της σημαντικής αυτής επετείου.

Παρόντες στην εκδήλωση ο Μητροπολίτης Λέρου ,Καλύμνου και Αστυπαλαίας κ. Παΐσιος, ο Έπαρχος ΠΕ Καλύμνου Μανώλης Μουσελλής, ο Δήμαρχος Καλυμνίων Ιωάννης Μαστροκούκος, ο Πρόεδρος του ΔΣ Δημήτρης Μαραγκός, ο Αντιδήμαρχος Ιωάννης Θεοφιλίδης , ο Διοικητής του 5/42 ΣΕ Συνταγματάρχης Κωνσταντίνος Τσίρος, ο Λιμενάρχης Καλύμνου Ανθυποπλοίαρχος ΛΣ Ιωάννης Τύρελλης.

Ο ζητιάνος και ο Ντοστογιέφσκι

 

Κάποτε ο γνωστός συγγραφέας Ντοστογιέφσκι βγήκε για τον απογευματινό του περίπατο. Ενώ κόντευε να νυχτώσει ένας ζητιάνος άπλωσε το χέρι του και του ζήτησε βοήθεια. Ο Ντοστογιέφσκι ψάχνει τις τσέπες του να βρει κανένα κέρμα, αλλά δεν βρίσκει τίποτα. 

Ψάχνει το ρολόι του να το προσφέρει, αλλά και εκείνο το είχε ξεχασμένο στο σπίτι του. Ο μεγάλος συγγραφέας κοκκίνισε λίγο στο πρόσωπο και πάνω στην αμηχανία του έσκυψε, φίλησε το χέρι του τυφλού και ψιθύρισε:

Από την Ένωση της Δωδεκανήσου με την Ελλάδα την 7η Μαρτίου 1948 , μέχρι την εθνική κυριαρχία το 2026

 

Θεοφάνης Μαλκίδης

 

Από την   Ένωση της Δωδεκανήσου με την Ελλάδα την  7^η Μαρτίου 1948, μέχρι την εθνική κυριαρχία το 2026 

 

Από την ομιλία του Θεοφάνη Μαλκίδη στις εκδηλώσεις για την Ένωση της Δωδεκανήσου με την Ελλάδα, που οργάνωσαν το Αναγνωστήριο Καλύμνου «Αι Μούσαι» και ο  Δήμος Καλυμνίων. Κάλυμνος, Δωδεκάνησα, 7 Μαρτίου 2026.

 

1. H συγκλονιστική μαρτυρία

 «Ήταν περίπου μεσημέρι. Όλος ο πληθυσμός της Ρόδου, χωρικοί με τις στολές, χωρικές με τα κλαράτα μαντήλια, όλοι σε στάση προσοχής, οι περισσότεροι δακρυσμένοι, καθώς από το πανύψηλο κοντάρι του «βωμού της Πατρίδας» (Ara Patriae, έτσι ονόμαζαν οι Ιταλοί, με χαραγμένα στο βάθρο του κονταριού γράμματα, την ιερή αυτή βάση της σημαίας), κατέβαινε αργά – αργά η τρίχρωμη σημαία της αγγλικής κατοχής. Ύστερα, με τους ήχους του εθνικού μας ύμνου, άρχισε ν’ ανεβαίνει στο ίδιο κοντάρι, η γαλανόλευκη.

Τότε, δια μιας, σαν από ένα αόρατο σύνθημα, που όμως φαίνεται ότι ξεπήδησε μέσα από όλες τις καρδιές, όλος εκείνος ο πληθυσμός εγονάτισε μ’ ευλάβεια, σαν ένας άνθρωπος, και ατένιζε, έτσι γονατιστός, με δακρυσμένα μάτια, τη σημαία μας, που υψωνόταν σιγά – σιγά, προς το γαλανό ουρανό, το δικό της ουρανό, για πρώτη φορά – τι όραμα! Ύστερα από σκλαβιά εξακοσίων χρόνων.

Δεν είχαν περάσει ελάχιστα λεπτά από τη λήξη της τελετής, και το πλήθος εκινήθη για να διαλυθεί. Αντί όμως να διαλυθεί στους γύρω δρόμους, είδα με περιέργεια, να συμπυκνώνεται το πλήθος, προς μια κατεύθυνση, - και σε λίγο είχε σχηματισθεί μια ογκώδης πομπή, που όδευε προς μια άγνωστη για μένα κατεύθυνση. Ρώτησα τότε περίεργος, «που πηγαίνουν», κι’ επληροφορήθηκα κατάπληκτος ότι η πομπή εκείνη του σοβαρού και σιωπηλού πλήθους εβάδιζε προς το νεκροταφείο.

Έμαθα, τι έγινε. Το πλήθος έφτασε κάποτε  στην είσοδο του νεκροταφείου, εστάθηκε εκεί, κα’ έκαμε, τί; Ακούστε! Ανάγγειλε  στους νεκρούς Δωδεκανησίους, το μεγάλο, το ασύλληπτο άγγελμα: ότι η ελευθερία, που αιώνες είχαν ποθήσει, που γι’ αυτήν αιώνες θυσιάστηκαν, - έφτασε τέλος σήμερα, και ότι η Ρόδος ήταν πια ελεύθερη! Σκηνή περισσότερο συγκινητική δεν έχω γνωρίσει ως άνθρωπος, - και δε θα λησμονήσω ποτέ. Αλλά και δεν έχω δικαίωμα, δεν έχουμε δικαίωμα όλοι μας να την λησμονούμε. Γιατί ίσως δε θα βρούμε στα έθιμα και στις παραδόσεις του έθνους μας, εκδήλωση που να συμβολίζει με ζωηρότερο και παραστατικότερο τρόπο την ψυχική ενότητα της φυλής, την αδιάρρηκτη ενότητα των ελληνικών γενεών, στις θυσίες τους για την ελευθερία, δια μέσου των αιώνων». Τα παραπάνω συγκλονιστικά λόγια είναι η μαρτυρία του πρώην προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Στασινόπουλου, ο οποίος βρέθηκε στη Ρόδο  την 7^η Μαρτίου 1948, καταγράφοντας την ιστορική στιγμή της Ένωσης.

 

2.Το παράδειγμα της  ιστορίας

Τούτες τις ώρες τιμούμε την Ένωση της Δωδεκανήσου με την Ελλάδα, όταν  την 7η  Μαρτίου του 1948, απελευθερώθηκαν τα νησιά μετά από 500 χρόνια τουρκικής, ιταλικής και γερμανικής κατοχής. Ήταν το φυσικό αποτέλεσμα της δημογραφικής και  εθνολογικής κατάστασης στα Δωδεκάνησα και το επιστέγασμα του αγώνα του ελληνικού λαού για την εθνική αποκατάσταση στο Αιγαίο μετά τον  Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο:  Ρόδος,  Κως, Πάτμος, Αστυπάλαια, Κάλυμνος,  Κάρπαθος,  Κάσος, Λέρος,  Νίσυρος, Σύμη,  Τήλος, Αγαθονήσι, Λειψοί, Χάλκη, Αλιμιά,  Αρκοί, Φαρμακονήσι,  Γυαλί,  Κίναρος, Λέβιθα,  Μάραθος, Νίμος, Ψέριμος,  Σαρία,   Στρογγυλή,  Σύρνα, Τέλενδος, Καστελλόριζο, Ίμια και εκατοντάδες άλλες ελληνικές νησιωτικές πατρίδες.