Εκδηλώσεις για το Ποντιακό ζήτημα στο Βόλο

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ
Σαββάτου 30/5/2009 - ώρα 19.00 μ.μ.




Αγώνας για την διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου

ΜΕΡΟΣ Α!


ΠΡΟΒΟΛΕΣ - ΟΜΙΛΙΕΣ


Προβολή ντοκουμέντων Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και φωτογραφικού υλικού από τον αγώνα για την διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας

Χαιρετισμός Προέδρου της Ενώσεως Ποντίων
Νομού Μαγνησίας κ.Ηλιάδου Κωνσταντίνας

· Ομιλία με θέμα : * Το Ποντιακό ως διεθνές ζήτημα *

Ομιλητής:
κ.Φάνης Μαλκίδης,

ΜΕΡΟΣ Β!
ΠΟΛΥΦΩΝΙΚΗ ΧΟΡΩΔΙΑ
ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΝΤΙΩΝ ΣΤΑΥΡΟΥΠΟΛΗΣ
«ΑΚΡΙΤΕΣ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ»

Απόδοση παραδοσιακών τραγουδιών υπό την διεύθυνση του αρχιμουσικού, συνθέτη και δόκτορα μουσικής κ. Τσακαλίδη Παύλου:

1. Ακρίτας - παραδοσιακό τραγούδι Πόντου
2. Ήλεμ’ ασήν Ανατολή – παραδοσιακό τραγούδι Πόντου
3. Την Πατρίδαν έχασα - παραδοσιακό Πόντου
(στίχοι Χρίστου Αντωνιάδη )
4. Αιτέντ’ς - παραδοσιακό τραγούδι Πόντου
5. Για τον Βαζελώνα – παραδοσιακό τραγούδι Πόντου
6. Θύμισμαν (Εφτά ζευγάρια και το τεκ) –
παραδοσιακό Πόντου
7. Αχ, αγλήγορα – μουσική Οδυσσέα Δημητριάδη,
στίχοι Θόδωρου Κανονίδη
8. Μιτερίτσα – παραδοσιακό τραγούδι Πόντου

Λύρα του Πόντου:
Φίλιππος Κεσαπίδης, Χριστόφορος Ναζαρίδης


ΠΑΡΑΛΛΗΛΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΝΕΑΣ ΙΩΝΙΑΣ
Μελίνας Μερκούρη με Μανδηλαρά στη Νέα Ιωνία
Άλσος * Ανδρέας Βαλαχής *

ΦΟΥΑΓΙΕ ΠΟΛΥΧΩΡΟΥ ΤΕΧΝΗΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

΄Εκθεση Βιβλίων

΄Εκθεση έργων ζωγραφικής της συμπολίτισσας Σαμαλίδου ΄Ελλης

Διάρκεια έκθεσης 25/5 – 30/5/2009
καθημερινά 10.00π.μ. - 14.00μ.μ.
18.00μ.μ. - 21.00μ.μ.

ΠΟΝΤΙΑΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ "ΕΥΞΕΙΝΟΣ ΠΟΝΤΟΣ" ΣΤΟΚΧΟΛΜΗΣ- PONTIAN ASSOCIATION EVXINOS PONTOS STOCKHOLM

Coomemoration of the Genocide On Saturday May 23, our association will organize two activities to honor the memory of the Pontian greek Genocide. These manifestations will take place in Rinkeby, Stockholm and are open to everyone because they will be in two languages, the Swedish and the English. We are honoring the memory of the 350 000 Pontian Greeks who lost their life in the most cruel and brutal way mankind have ever witnessed.The Genocide and its resultsTime and place12:00 - 14:30 at the aula of Rinkebyskolan in Rinkeby, StockholmThis manifestation will be in English entirely and is open to the public. Our guest speakers are Mr. Theofanis Malkidis, the Armenian Chief editor Vahagn Avedian and the Assyrian lecturer Mr. Sabri Atman. Co-organizers are the Armenian Federation, the Assyrian Federation and the Greek Cultural Center.The Pontian IssueTime and place17:30 - 19:30 in the Greek Association's premises in Rinkeby, StockholmThis manifestation is for all Greeks due to the fact that it will be strcitly in the Greek language. Speaker will be our guest from Greece Mr. Theofanis Malkidis. Our association will also present our first ever booklet with information about he Pontian Greek history and the Genocide. Co-organizers are the Greek Association of Northen Stockholm, The Epirus Network in Sweden and the Greek Cultural Center.

ΠΟΝΤΙΑΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ "ΕΥΞΕΙΝΟΣ ΠΟΝΤΟΣ" ΣΤΟΚΧΟΛΜΗΣ

PONTIAN ASSOCIATION EVXINOS PONTOS STOCKHOLM

Box 5064SE-163 05 SpångaSweden

Το νέο τεύχος του περιοδικού ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ

Αναλυτικά τα περιεχόμενα του τεύχους έχουν ως εξής:
02 Κ. Βάρναλης, Οι μοιραίοι03 Θ. Ε. Παντούλας, Είναι η Ανάσταση καρνάβαλος;05 Κ. Μπλάθρας, Όταν ο Ομπάμα συνάντησε τον Κεμάλ08 Και εν οίκω και εν δήμω10 Μ.Ν., Αλφάβητο12 Παρατηρητής, Ο κύριος Λάκης14 Θ. Ε. Π., Τα ράσα κάνουν τον παπά;15 Μ.Ν., Πιπέρι στο στόμα17 Γ. Παπαγιαννόπουλος, Σύναξη παλαιών πολεμιστών18 Π. Μπούρδαλας, Άντε από ’δω λογάδες20 Α. Βιτούλας, Μαστορεύοντας το αληθινό23 Β. Μ., Φυτεύοντας “ανάπτυξη“24 Θ. Ε. Π., Όλη η Ελλάδα ΜύκονοςΑΛΕΞΑΝΤΡ ΣΟΛΖΕΝΙΤΣΙΝ25 Δ. Κοσμόπουλος, Σλαβονικό διάψαλμα26 Α. Σολζενίτσιν, Αυτοβιογραφία28 Δικαστική απόφαση αποκατάστασης Α. Σολζενίτσιν29 Συνέντευξη Α. Σολζενίτσιν στο Spiegel37 N. Δ. Τριανταφυλλόπουλος, Εκλείπουσα έκλειψη39 Δ. Τριανταφυλλίδης, Ο Α. Σολζενίτσιν και ο κόσμος της ζωντανής μνήμης41 Η. Αλεξανδρής, Τα Γκουλάγκ του μέλλοντός μας48 Ν. Μαυρίδης, Πνεύμα εναντίον ΔιάνοιαςΤΟ ΑΝΟΛΟΚΛΗΡΩΤΟ 2152 Θ. Ε. Παντούλας, Ο καημός της Ρωμιοσύνης55 Γ. Καραμπελιάς, Η κατασυκοφάντηση του ‘2161 Α. Καλαμάτας, Ορθόδοξη Εκκλησία και νεοελληνικός Διαφωτισμός64 Θ. Σ. Μπατρακούλης, Ο ελληνικός Αγώνας για ανεξαρτησία68 Β. Μαράκης, Πάρθεν70 Θ. Μαλκίδης, Το προσφυγικό ζήτημα σήμερα76 Θ. Ορ. Παπαστρατής, Η ισραηλιτική κοινότητα Χαλκίδας μέσα στο χρόνο79 Α. Ζησίμου, Το τέλος της δισκογραφίας81 Κ. Μπλάθρας, Αλέξης Δαμιανός: η πάλη του χάρου με τον έρωτα86 Σελιδοδείκτης88 Μ. Ανδρεάδης, Οι αναμνήσεις από την “Επανάσταση”90 Θ. Παντούλας, Λόγια περι-ποιήσεως92 Σ. Σταμπουλού, Ο χαμηλόφωνος λυρισμός της Καλλιόπης Σκαρίμπα94 Α. Καλογερόπουλος, Ποιήματα

Η 90η ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΣΤΗΝ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ: ΓΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ ΚΑΤΑ ΣΕΙΡΑ ΧΡΟΝΙΑ Η ΠΟΝΤΙΑΚΗ ΣΗΜΑΙΑ ΣΤΗ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ

ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ - 19η Μαΐου, η διεθνής ημέρα μνήμης για τη Γενοκτονία των Ποντίων, χαρακτηρίστηκε για δεύτερη συνεχή χρονιά με ένα δημόσιο εορτασμό στο Bowling Green Park στο κέντρο του Μανχάταν. Πόντιοι Έλληνες, Έλληνες από την Ελλάδα και την Κύπρο, Έλληνες και Ελληνοκύπριοι αξιωματούχοι, τοπικοί αμερικανοί αιρετοί αξιωματούχοι, για και φιλέλληνες ταξίδεψαν ως το Bowling Green Park, στις 12 το μεσημέρι για να σταθούν στο εορτασμό της επάρσεως της Ελληνικής σημαίας, και της ιστορικής σημαίας του Πόντου με το μονοκεφαλο αετό, κυματιζει σήμερα μεσίστια, κάτω από την επίσημη σημαία της Ελλάδας, πάνω από τους δρόμους στο κέντρο του Μανχάταν στη Νέα Υόρκη. Η εκδήλωση της 90ης ΕΠΕΤΕΙΟυ ΤΗΣ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ οργανώθηκε από την Ομοσπονδία των Ελληνικών Σωματείων της Μείζονος Νέας Υόρκης στις ΗΠΑ, και tη Παμποντιακή Ομοσπονδία των ΗΠΑ και του Καναδά. Στους διακεκριμένους ομιλητές περιλαμβάνονται οι επίτιμοι Λεωνίδας Π. Ραπτάκης μέλος της τοπικής γερουσίας του Rhode Island, Δρ Μαίρη Μαραγκόυ γενικός διευθυντής που εκπροσωπεί την Αξιότιμη Γερουσιάστρια των ΗΠΑ Carolyn B. Maloney, η αξιότιμη κ. Μπαλτά Αγνή Γενικός Πρόξενος της Νέας Υόρκης, για τη Δημοκρατία της Ελλάδος, ο Αξιότιμος κ.Ανδρέας Παναγιώτου Γενικός Πρόξενος της Κυπριακής Δημοκρατίας της Νέας Υόρκης, ο κ. Δημήτριος Καλαμαράς,. ο Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ελληνικών Σωματείων Μείζονος Νέας Υόρκης, κ. Ηλίας Τσεκερίδης Πρόεδρος της Διεθνούς Συνομοσπονδίας Ποντίων Ελλήνων, κ. Γιώργος Τσιλφίδης - Αναπληρωτής Πρόεδρος της Παμποντιακής Ομοσπονδίας ΗΠΑ και Καναδά, κ. Τάσσος Ευστρατιάδης. –Πρόεδρος του Έλληνο-Αμερικανικού Εμπορικού Επιμελητηρίου, η κα Karine Birazian - Εκτελεστικός Διευθυντής της Ανατολικής Περιφέρειας της Αρμενικής Εθνικής Επιτροπής της Αμερικής, και ο κ. Ιωάννης Φυντανάκης - πρόεδρος της Πανθρακικής Ένωσης της Αμερικής "Ορφέας". (οι Ομιλίες μπορούν να επισκοπηθούν στο You Tube παρακάτω) Πολλοί πρόεδροι Ελληνικών εταιρειών συμμετείχαν και τα μέλη, συμπεριλαμβανομένων των δύο τοπικών ενώσεων Ποντίων "Κομνηνοί" της Νέας Υόρκης στην Astoria και "Πόντος" του Norwalk του Κοννέκτικατ, καθώς και η "Ιερό Ίδρυμα Παναγία Σουμελά." Μια προσευχή έγινε μεγαλόφωνα, ακολουθούμενη από μια ομιλία του Αιδεσιμότατου Πατέρα Ιωάννη Ρώμα από τη γειτονική ιστορική εκκλησία του Αγίου Νικολάου που καταστράφηκε στις 9 / 11, και ενός λεπτού σιγή για τα αθώα θύματα της Γενοκτονίας των Ποντίων που διαπράχθηκε από την Τουρκία. Ο Γενικός Γραμματέας της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Δημήτρης Μολοχίδης, προήδρευσε των τελετών και παρουσίασε μια διακήρυξη από τον γερουσιαστή της πόλης της Νέας Υόρκης George Onarato και της Γερουσιάστριας Carolyn Maloney (βλ. κατωτέρω PDF αντίγραφα) Η Τουρκία εξακολουθεί να αρνείται την ευθύνη για την αρμενική, ασσυριακή, και Ποντιακή, Θρακική και της Ανατολίας ελληνικές γενοκτονίες που διαπράχθηκαν από τον ιδρυτή της Μουσταφά Κεμάλ, τον λεγόμενο "Ατατούρκ" ή "πατέρα των Τούρκων» και των προκατόχων του, την κυβέρνηση των Νεότουρκων, και της Οθωμανικής Τουρκίας. Ο φετινός εορτασμός ήταν γεμάτος με την υπόσχεση, χάρη στην παρουσία των νέων, συμπεριλαμβανομένων μικρών παιδιών και εφήβων, η ελπίδα για μια νέα γενιά που έρχεται τώρα σε ανθοφορία, οι οποίοι βοήθησαν να μοιραστούν ενημερωτικά φυλλάδια και βιβλία που περιελάμβαναν το κλασσικό απομνημόνευμα "Η Μεγάλη Προδοσία "από τον E. H. Bierstadt, Το Ποντιακό Ζήτημα στο πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών, από το Μιχάλη Χαραλαμπίδη. Ακόμη και αν οι Τούρκοι έκλεψαν τη γη μας, και μας έδιωξαν από την Ανατολική Θράκη, το Πόντο, τη Σμύρνη και τη Μικρά Ασία και όλα τα μέρη της Κύπρου (μόλις πριν από μια γενιά) με φωτιά και ξιφολόγχη, χωρίς ψωμί και νερό για να πεθάνουμε. Γεγονότα όπως αυτά μας υπενθυμίζουν ακόμη κι αν προσπάθησαν όσο μπορούσαν, οι Τούρκοι ποτέ δεν θα μας κατάστρεψαν εντελώς. Οπουδήποτε στον κόσμο, έστω και στη μακρινή Νέα Υόρκη, ακόμη και αν δύο από εμάς συναντηθούν θα ξαναχτίσουμε και ποτέ δεν θα ξεχάσουμε, ποτέ δεν συγχωρήσουμε. Η Ρωμανία κι 'αν επέρασεν, ανθεί και φέρει κι' άλλο

You Tube Video έπαρση της Ποντιακής σημαίας: http://www.youtube.com/watch?v=qt9U1xNumVk You Tube βίντεο ο Αξιότιμος Λεωνίδας Π. Ραπτάκης γερουσιαστής του Rhode Island http://www.youtube.com/watch?v=PbNAXw9B0wc You Tube Video ο Αξιότιμος κ. Ανδρέας Παναγιώτου Γενικός Πρόξενος της Κυπριακής Δημοκρατίας στη Νέα Υόρκη, http://www.youtube.com/watch?v=xQB6X-wG0Vo You Tube Video της κας Karine Birazian - Εκτελεστικός Διευθυντής της Ανατολικής Περιφέρειας της Αρμενικής Εθνικής Επιτροπής της Αμερικής http://www.youtube.com/watch?v=uzMT9hsQEOg You Tube Video του κ. Ιωάννη Φυντανάκη πρόεδρου της Πανθρακικής Ένωσης της Αμερικής "Ορφέας"http://www.youtube.com/watch?v=M1-JlOtMUxE You Tube Video των Η Ρωμανία κι αν επέρασεν, ανθεί και φέρει κι άλλο. http://www.youtube.com/watch?v=N7czCSWvzm0 Διακήρυξη από το γερουσιαστή της Πολιτείας της ΝΕΑΣ ΥΟΡΚΗ ONORATO (PDF) http://hellenicleagueofamericahla.org/yahoo_site_admin/assets/docs/proclamation_senator_geroge_onorato_May_2009.13930207.pdfΔιακήρυξη από τη Γερουσιάστρια CAROLYN Maloney (PDF) http://hellenicleagueofamericahla.org/yahoo_site_admin/assets/docs/proclamation_carolyn_maloney_May_2009.13930256.pdf

THE 90TH ANNIVERSARY OF PONTIAN GENOCIDE COMMEMORATED IN PUBLIC NEW YORK EVENT: SECOND YEAR IN A ROW PONTIAN FLAG FLIES OVER MANHATTAN

May 19th, the international day of remembrance for the Pontian Genocide, was marked for the second year in a row with a public commemoration in Bowling Green Park in downtown Manhattan. Pontian Hellenes, Hellenes from Hellas and Cyprus, Greek and Greek-Cypriot dignitaries, local American elected officials, and philhellenes travelled to Bowling Green Park at 12 noon to stand in commemoration of the raising of the Hellenic flag, and the historic single headed eagle flag of Pontos, seen waving today at half mast, beneath the official flag of Greece, over the streets of downtown Manhattan in New York City.The 90TH ANNIVERSARY OF PONTIAN GENOCIDE event was organized by the Federation of Hellenic Societies of Greater NY, and the Pan-Pontian Federation of USA and Canada. Distinguished speakers included The Honorable Leonidas P. Raptakis State Senator of Rhode Island , Dr. Mary Marangos Executive Director representing the Honorable US Congresswoman Carolyn B. Maloney, The Honorable Mrs. Aghi Balta Consul General - New York for the Republic of Greece, The Honorable Mr. Andreas Panayiotou Consul General for the Republic of Cyprus- New York, Mr. Demetrius Kalamaras, Esq. – President of the Federation of Hellenic Societies of Greater New York, Mr. Elias Tsekerides – President of the International Confederation of Pontian Hellenes, Mr. George Tsilfidis - Deputy President Pan-Pontian Federation of USA and Canada, Mr. Tassos Efstratiades Esq. – Chairman Greek American Chamber of Commerce, Ms. Karine Birazian - Eastern Region Executive Director Armenian National Committee of America, and Mr. Ioannis Fidanakis – President of Pan-Thracian Union of America “Orpheus”. (Speeches can be viewed on You Tube below)Many Hellenic society presidents and members attended, including the two local Pontian associations "Komninoi" of New York in Astoria and "Pontos" of Norwalk Connecticut, as well as "Holy Institution Panagia Soumela." A prayer was said aloud, followed by a speech by Reverend Father John Romas from the nearby historic St. Nicholas church that was destroyed on 9/11, and a moment of silence for the innocent victims of the Pontian Genocide perpetrated by Turkey.Pan-Pontian Federation General Secretary Dimitris Molohides, presided over the ceremonies and presented a proclamation from New York State Senator George Onarato and Congresswoman Carolyn Maloney (See PDF copies below)Turkey continues to deny responsibility for the Armenian, Assyrian, and Pontian ,Thracian and Anatolian Greek Genocides as perpetrated by its founder Mustafa Kemal, the so-called “Ataturk” or “father of the Turks” and his predecessors , the Young Turk government, and Ottoman Turkey.This year’s commemoration was filled with promise thanks to the presence of young people , including young children and teenagers, the hope of a new generation that is coming to bloom now , who helped to pass out educational pamphlets and books that included classic memoir “The Great Betrayal” by E.H. Bierstadt, The Pontian Question in the United Nations, by Michalis Charalambidis.Even though the Turks stole our land, and forced us out of Eastern Thrace, Pontos, Smyrna and all Asia Minor and parts of Cyprus (just a generation ago) with fire and bayonet without bread and water to die. Events like these remind us that try as they might, the Turks will never totally destroy us. Anywhere in the world, even faraway New York, if even two of us meet we will build again and we will never forget, never forgive.The flag of the Pontian people is emblazoned with the following Pontian saying,Η Ρωμανία κι’ αν επέρασεν, ανθεί και φέρει κι’ άλλο (Though ΡΩΜΑΝΙΑ has passed, it blooms and brings forth more), this people shall never die.You Tube Video of Pontian Flag Raising:http://www.youtube.com/watch?v=qt9U1xNumVkYou Tube Video of The Honorable Leonidas P. Raptakis State Senator of Rhode Islandhttp://www.youtube.com/watch?v=PbNAXw9B0wcYou Tube Video of Honorable Mr. Andreas Panayiotou Consul General for the Republic of Cyprus- New York,http://www.youtube.com/watch?v=xQB6X-wG0VoYou Tube Video of Ms. Karine Birazian - Eastern Region Executive Director Armenian National Committee of America http://www.youtube.com/watch?v=uzMT9hsQEOgYou Tube Video of Mr. Ioannis Fidanakis President of Pan-Thracian Union of America “Orpheus”http://www.youtube.com/watch?v=M1-JlOtMUxEYou Tube Video of Η Ρωμανία κι αν επέρασεν, ανθεί και φέρει κι άλλο (Though ΡΩΜΑΝΙΑ has passed, it blooms and brings forth more), this people shall never die.http://www.youtube.com/watch?v=N7czCSWvzm0PROCLAMATION BY NEW YORK STATE SENATOR ONORATO (PDF)http://hellenicleagueofamericahla.org/yahoo_site_admin/assets/docs/proclamation_senator_geroge_onorato_May_2009.13930207.pdfPROCLAMATION BY CONGRESSWOMAN CAROLYN MALONEY (PDF)http://hellenicleagueofamericahla.org/yahoo_site_admin/assets/docs/proclamation_carolyn_maloney_May_2009.13930256.pdf

Hellenic Genocide.

19η Μαΐου - Εθνική Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου

Το 1994 η Βουλή των Ελλήνων, με καθυστέρηση 70 ετών, ψήφισε την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου.
Έκτοτε και μέχρι σήμερα, για 15 ολόκληρα χρόνια, καμία ελληνική Κυβέρνηση και κανένα πολιτικό κόμμα δεν έχουν προχωρήσει σε άλλες, πιο ουσιαστικές ενέργειες για την προώθηση του ζητήματος της αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ποντίων από άλλες χώρες, ούτε και έχουν πάρει ποτέ ουσιαστική και ξεκάθαρη θέση για το θέμα.
Έκτοτε μόνο η Κύπρος, το κοινοβούλιο της Νότιας Αυστραλίας και κάποιοι φορείς των ΗΠΑ (Πολιτείες, Κυβερνήτες και Γερουσιαστές) έχουν αναγνωρίσει επίσημα την Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου. Και αυτά έγιναν μετά από παρεμβάσεις ελλήνων του εξωτερικού, χωρίς καμία απολύτως συνδρομή του Ελληνικού Κράτους.
Χρόνο με το χρόνο η 19η Μαΐου, η Εθνική Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, μεθοδευμένα και συστηματικά ξεχνιέται και περνάει στο περιθώριο και οι εκδηλώσεις που γίνονται την ημέρα αυτή από πάσης φύσεως εγχώρια σωματεία και συλλόγους, ατονούν ολοένα και περισσότερο και προβάλλονται ολοένα και λιγότερο.
Αυτή η τάση πρέπει να αντιστραφεί!
Σήμερα σε όλο τον κόσμο - στην Αμερική, τον Καναδά, την Αυστραλία, στις χώρες της Ευρώπης, της πρώην Σοβιετικής Ένωσης και άλλες - γίνεται μια τεράστια προσπάθεια από απόδημους έλληνες και φιλέλληνες στην κατεύθυνση της αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου από τις κυβερνήσεις των χωρών τους. Και δεν νοείται η Ελλάδα να μην πρωταγωνιστεί σε αυτή την προσπάθεια, νομιμοποιώντας μάλιστα τους δολοφόνους μέσα από πράξεις, όπως η κατάθεση στεφάνων στο μαυσωλείο του υπεύθυνου της Γενοκτονίας, Μουσταφά Κεμάλ.
Δεν αρκούν οι χοροί, τα πανηγύρια και οι βαρύγδουποι λόγοι πίσω από κλειστές πόρτες. Χρειάζεται μεγάλη, συλλογική και συστηματική δουλειά από όλους μας. Χρειάζεται προπαντός να θυμόμαστε πως ο απώτερος σκοπός όλων είναι η παγκόσμια αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Είναι χρέος και ιερό καθήκον όλων μας!
Σήμερα ανάβουμε όλοι από ένα κερί και το αφήνουμε στο παράθυρο για να το βλέπει ο ουρανός. Οι 353.000 αθώες ψυχές το αναμένουν για να λαμπιρίζουν σαν αστέρια!
Σήμερα δίνουμε δυναμικό παρών σε κάθε εκδήλωση που πραγματοποιείται στον τόπο μας για την Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων!
Σήμερα απαιτούμε απ’ όλους σεβασμό για τη 19η Μαΐου και για τις εκατοντάδες χιλιάδες των θυμάτων της Γενοκτονίας!
Σήμερα απαιτούμε από την Τουρκία να σταματήσει να αρνείται το μαζικό έγκλημα και να αντιστρέφει την ιστορία και την καλούμε να πράξει το καθήκον της, αναγνωρίζοντας την ευθύνη της για τη Γενοκτονία, ως ελάχιστο δείγμα σεβασμού της ιστορικής αλήθειας και πράξη ειλικρινούς μεταμέλειας, φιλίας και συνεργασίας με την Ελλάδα!
Σήμερα απαιτούμε από το Ελληνικό Κράτος να πραγματοποιεί εκδηλώσεις μνήμης όπως ακριβώς το ίδιο έχει ορίσει – με σεβασμό, μεγαλοπρέπεια και αξιοπρέπεια, όπως απαιτεί η ιστορία των Ελλήνων του Πόντου!
Σήμερα κυριευόμαστε από συναισθήματα αγάπης και πατριωτισμού και όχι φανατισμού!
Σήμερα διοχετεύουμε στα Μέσα Ενημέρωσης, sites, forums, blogs κλπ, κείμενα και άλλο υλικό για τη σημασία της αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου!
Σήμερα με τις ειρηνικότατες συγκεντρώσεις σε όλη την Οικουμένη βροντοφωνάζουμε πως ο Πόντος έχει συνέχεια! Ο Πόντος είναι ένα άστρο ζωντανό που φωτίζει τις ψυχές μας - εχθές, σήμερα και για πάντα!
Όχι άλλες γενοκτονίες, όχι άλλοι πόλεμοι!
Στις 19 Μαΐου στις 21:00 βγαίνουμε όλοι στην Κεντρική Πλατεία Κομοτηνής και σιωπηλοί και καθιστοί, με ένα αναμμένο κερί, δηλώνουμε ότι σήμερα οι Έλληνες δεν ξεχνάμε! Θυμόμαστε και τιμούμε!

Hellenic Genocide. Minister inflames 'genocide' row between Turkey and Canberra

Michael Owen May 13, 2009
Article from: The Australian
A STATE Labor minister has inflamed tensions between Turkey and Canberra about a "genocide" by accepting an invitation to address a 20,000-strong rally in Greece on the sensitive issue.South Australian Attorney-General Michael Atkinson sparked outrage from the Turkish Government this year after he described the "genocide" of Pontian Greeks by Turkish nationalists between 1916 and 1923. Mr Atkinson, who also is the Minister for Multicultural Affairs, inflamed the row by declaring that anyone who disputed this version of history was practising a form of "Holocaust denial". As reported by The Australian last month, the Turkish ambassador to Australia, Murat Ersavci, protested to Foreign Minister Stephen Smith about the "defamation" of his country, and warned that thousands of Turkish Australians feared discrimination because of the situation in South Australia. But last night, a defiant Mr Atkinson said he was "honoured" to have accepted an invitation to speak at an annual assembly in Greece, commemorating the Pontian Greeks, and would leave on Friday as a guest of the Pan-Pontian Federation of Greece. Mr Ersavci said Mr Atkinson's decision to address next Tuesday's rally was "deeply regrettable". Mr Atkinson and the state parliament, which passed a motion of support on April 30, "could very easily bring the friendship between Turkey and Australia to a halt", Mr Ersavci warned. "Australian citizens of Turkish origin naturally fear that a deliberate climate of hostility is being created towards them and that there is a strong racist undercurrent to it," he said. Australia's ambassador to Turkey, Peter Doyle, said South Australia's position "does not reflect the approach of the Australian Government". Mr Atkinson said he had been "overwhelmed" by the response from the Greek, Armenian and Cypriot communities to his stance. "There are many Greek-Australians who have been deeply affected by the genocide," he said. Mr Ersavci accused Mr Atkinson of rewriting history to lever votes for the ALP, a charge Mr Atkinson denied. But Mr Atkinson has written to thousands of voters from Greek, Assyrian, Syrian Orthodox and Armenian backgrounds in eight state seats in Adelaide on the matter.

Hellenic Genocide (Turkish reaction)

EMBASSY OF THE REPUBLIC OF TURKEY





Canberra, 26 May 2009


PRESS RELEASE

1. The motion passed on April 30th, 2009 by the South Australian Parliament with the support of ministers and the offensive remarks made against Turks and the Republic of Turkey during its discussion are deeply regrettable.

2. Turkey and Australia are close international allies and partners, even though they are geographically very far apart. Much of the friendship between them is based on a determination to overcome former hostility and conflicts which cost the lives of many sons of both our nations and to build a better world of cooperation and peace. Now some ministers and politicians appear to back a policy of creating division and resentment between our two peoples where none previously existed. The consequences of this could be far-reaching.

3. The South Australian Parliament’s resolution is clearly the work of an ethnic lobby determined to stir up and distort ancient antagonisms. As such it could very easily bring the friendship between Turkey and Australia to a halt. Ethnic lobbies should not be allowed to damage the excellent relations between our countries originating from the Gallipoli spirit and Mustafa Kemal Ataturk’s words of reconciliation to Anzac mothers.

4. Australian citizens of Turkish origin naturally fear that a deliberate climate of hostility is being created towards them and that there is a strong racist undercurrent to it. They resent attempts to suggest that they share any of the views or the version of history contained in the resolution. To impose an unfriendly and distorted view of another country’s history on Turkey, ignoring the ideas and views of its people as well as all scholarship, family history, and much evidence, surely comes very close to racism.

5. Politicians can not and should not try to write history, particularly the history of countries and nations on the other side of the world and events nearly a century ago. For local politicians to do this in a country espousing multiculturalism is especially unfortunate. The result of their doing so can only be increasing political and ethnic animosity and problems.

6. The resolution would not have gone through if South Australian legislators had permitted an impartial discussion of the history concerned. Many of the claims made by the campaigners are untrue – and can be shown to be exaggerated, distorted or false. But the work of mainstream academics working on Ottoman history was simply ignored, as were all moderate voices. One of the aims of the campaigners is clearly to suppress the freedom to express any views but their own.

7. Turkey has proposed many times to the Republic of Armenia and to the Armenians of the Diaspora that an impartial review of the history concerned should be jointly undertaken by Turkish and Armenian and international scholars together. To date these proposals, including the formation of Joint Historical Commission, which are still on offer, have always been rejected. Unlike those of Armenia and of the Diaspora, Turkish archives are fully open to researchers.

8. There is no prejudice against Armenians in Turkey and no desire for continuing animosities with them. The fact that around 70,000 citizens of the Republic of Armenia have migrated into Turkey as guest-workers in the last few years is clear proof of this.

9. Despite campaigns such as this one coming from countries far outside our region, work to build up relations is going ahead between Turkey and Armenia. Nevertheless Turkey can hardly be expected to ignore resolutions unanimously adopted by ministers and politicians in a manifest spirit of confrontation and disregard for the views of the entire people of a country they clearly know little or nothing about.

Speech of the Hon Michael Atkinson MP, on Genocide (English- Greek)

Έναν πουλίν, μαύρον πουλίν, μαύρον αμόν την νύχτα,
ολονυχτίς τριγύριζεν ολόγερα σον Κάστρον,
σον Κάστρον, σα καστρότειχα τη Μαυρο-Τραποζούντας,
που έχ΄τα ρίζας σον γιαλόν και την κορφήν ατ΄ς σ΄ άστρα
π΄είχεν δέκα καστρόπορτας, κι ούλα χαλκοδεμένα,
κι απ΄εξ΄ας σα καστρόπορτας, ορμία και ποτάμα
ντο έδεναν και έλυναν γεφύρα σιδερένα...

These words were penned by Dr. Filon Ktenithis in his work The Bell of Pontos, «Η Καμπάνα του Πόντου», so that future generations could start understanding, the pain and trauma of the survivors of the annihilation. an annihilation that was planned and executed in macabre detail by the Ottoman Turks, an annihilation of peoples who had farmed the soil of Anatolia for thousands of years, but whom the Government of Turkey still try to marginalise by the pejorative, sea people or Black Sea people.

I stand before you here today, in Ayia Sofia Square in Thessaloniki, the centre of Hellenes abroad, the city that embraced the refugee Pontians, in homage to, and remembrance of, those hundreds of thousands, fellow human beings, whom the Ottomans and then the followers of Mustafa Kemal annihilated and more thoroughly purged from Anatolia than the German invaders purged the local Jewish people of Warsaw, Krakow, Sarajevo or, indeed, Thessaloniki.

I join you here today to honour the memory of those victims, first the men, then the women and children; to pray with you, to shed a tear with you, to remember.I wish to convey to you the good wishes of the Premier of South Australia, the Honourable Mike Rann, the hereteesmoos of the people of South Australia, the i’eeun ke evloeeun of my friend Haralambos Tavlaridis, the President of the Federation of Pontian Associations of Australia, as well as the greetings of the Parliament of South Australia,

On 30th April, 2009, in the spirit of respect for the those slaughtered in Anatolia in the first quarter of the previous century, I moved a motion in Parliament to recognise that the annihilation, first by the Ottoman state, and then the followers of Mustafa Kemal, between 1915-1923 of Armenians, Hellenes, Assyrians and other Christian minorities in Asia Minor was one of the greatest crimes against humanity.

I believe our Parliament is the first outside the Hellenic Republic to do so. I am pleased to have done this, despite my being criticised by the envoys of the Republic of Turkey in Australia, I will not stand by silently, as some want me to do, I will not take a step back while others speak for me. My resolution was passed unanimously. If there were individual Members of Parliament persuaded by the denials of envoys of the Republic of Turkey, they did not have the courage of their convictions to speak against or vote against the resolution.

In the words of Rigas Fergios, who wrote the war song Thourios, which served as a rallying cry for Greeks against Ottoman rule:

For how long shall we live like this….
Better one hour of free life
Than forty years of slavery and prison

I am here today at the invitation of the Pan Pontian Federation of Hellas, to address this gathering and pay my respects, on behalf of the people of South Australia, to the 353,000 Pontian Hellenes, annihilated principally because they were Christian.

I am here today also, to pay my respects to the survivors and the descendants of this annihilation and exile, many of whom live in my State of South Australia, and who carry with them the legacy of that very dark chapter in history.

Although today we mourn, Pontians have made a success of their new life on the other side of the world, in Australia. The names Pontus and Pontian live in Australia where the Pontian-Australians have their Brotherhood, their clubrooms, their Churches, their cafenions, their groceries, their football clubs and where men play the lira (Lee-rah) and all dance
as their ancestors did. There is much scholarship that demonstrates that these exterminations were centrally planned and administered by the Ottoman regime against the entire Christian minority of Anatolia.

Most Hellene, Armenian and Assyrian political, religious and cultural leaders, were arrested and murdered, beginning in Istanbul on 23 April 1915. More than one and a half million Pontian Hellenes fled to Greece. Three thousand years of Hellenic civilisation and history in Asia Minor, once a crucible of Hellenism, were extinguished in the catastrophe.

Many people were killed in their towns and villages, or on death marches across Anatolia towards camps in the Syrian desert, sometimes called the White Killing. Just such a march is described in Thea Halo’s “Not Even My Name” and anyone who reads it would know that it rings with authenticity, with absolute trustworthiness. Those Hellene, Armenian and Assyrian males not killed were conscripted into the Ottoman army, disarmed and put in special labour battalions.

Most were either worked to death or killed when they had outlived their usefulness. The remaining populations of the elderly, women and children were rounded up, some forcibly converted to Islam, some adopted to be raised as Turks, some pressed into domestic service, some raped, some killed.

This annihilation, at the end of hundreds of years of Ottoman rule on the Anatolian peninsula, started on the eve of the landing of Australian troops at Gallipoli. Oh how this part of this world could have been different had the Australian soldiers made it across the Gallipoli Peninsula after they landed from the Aegean Sea on 25 April, 1915.

Our soldiers attained the heights of Chanuk Bair against the forces commanded by Mustafa Kemal, they could see their target, the Dardenelles, which, had they taken it, would have allowed Britain to supply Russia and keep it in the war (and in eastern Anatolia in particular) and would have knocked Ottoman Turkey out of the Great War in 1915 instead of 1918.
But the Australian and New Zealand soldiers, despite the covert help of Greek villagers in the battle zone, and the assistance of the Greek Government on Lemnos, were not to reach the Dardanelles and were withdrawn by the end of 1915. By a logic that perhaps those who are not Australian will not understand, our military defeat on the Gallipoli Peninsula marked the birth of Australian nationhood and the landing of our soldiers at Gallipoli.

Australian soldiers taken as prisoners of war by the Turks wrote about the atrocities they saw committed against the Christian minorities of Anatolia. Academic researchers in Australia today are going through our war archives, and are constantly finding out more and more about these atrocities because Australian prisoners of war of the Turks witnessed them.

Today, in multicultural Australia, we have about 100,000 Pontian Hellenes living in harmony. They have become Australians. Our Pontian Brotherhood of South Australia was established in 1958, making it one of the oldest, if not the oldest, Pontian organisations in the diaspora.

Over the years, I have had the pleasure of meeting and talking to many Pontians in my home, the city of Adelaide. This includes 1st generation Pontians, who came to Greece as refugees from their homeland, as well as subsequent generations. What I find fascinating and exciting is that Pontians of the fourth generation, have continued on what they call their hreos (χρέος) or tumu (τάμα) to their ancestors, in maintaining and promoting their very vibrant culture, language and ethos. They, like us all here today, have no animosity to present day Turks. They, like us all here at the Square of Ayeea Sofeea, and Pontians from across the globe, would like acknowledgement of those tragic events, some 90 years ago. Acknowledgement that will lead to reconciliation. I commend the organisers of this event and thank them wholeheartedly for inviting me. and for their hospitality

I wish to close this address, making reference to another great Pontian, a Parliamentary colleague who I did not have the pleasure of meeting, but whose ethos in politics and communal life, has left behind a profound legacy.
Leonithas Yusonithis said:
Xirunthito imin o lurinx,
un epiluthometha soo
o patrios Ponteea yee.

Ξηρανθήτω ημίν ο λάρυγξ,
εάν επιλαθώμεθά σου
ω πάτριος Ποντία γη.

Let us now, all together, look forward knowing that the Pontian spirit could not be extinguished – it burns – and burns brightly in the hearts and homes of many across the world, from Thessaloniki to Australia.

And to those who are no longer with us, we say: Rest eternal, grant unto them, Oh Lord,
and may light perpetual shine upon them. Αιώνια τους η μνήμη.
Έναν πουλίν, μαύρον πουλίν, μαύρον άμον την νύχταν,
ολονυχτίς τριγύριζεν ολόγερα ‘ς σον κάστρεν,
‘ς σον κάστρεν, ‘ς σα καστρότειχα τη μαυρο-Τραπεζούντας,
που έχ’ τα ρίζας ‘ς σον γιαλόν και την κορφήν ατ’ ‘ς σ’ άστρα
π’ είχεν δέκα καστρόπορτας κι ούλα χαλκοδεμένα,
κι απ’ έξ’ ας σα καστρόπορτας, ορμία και ποτάμια,
ντο έδεναν και έλυναν, γεφύρια σιδερένια

Αυτά τα λόγια γραφτήκαν από τον Δρ.Φίλων Κτενίδη στο βιβλίο του «Η Καμπάνα του Πόντου», ώστε οι μελλοντικές γενιές να μπορέσουν να κατανοήσουν, τον πόνο και τα τραύματα όσων επέζησαν την εξολόθρευση. Μια εξολόθρευση που σχεδιάστηκε και εκτελέστηκε με μακάβρια λεπτομέρεια από τους Τούρκους Οθωμανούς. Μια εξολόθρευση ανθρώπων που είχαν καλλιεργήσει τη γή της Ανατολίας για χιλιάδες χρόνια, αλλά τους οποίους η Τουρκική Κυβέρνηση ακόμα προσπαθεί να περιθωριοποιήσει με υποτιμητικούς όρους όπως, «Άνθρωποι της Θάλασσας» ή «Άνθρωποι της Μαύρης Θάλασσας».

Στέκομαι εδώ μπροστά σας σήμερα, στην πλατεία της Αγίας Σοφίας στη Θεσσαλονίκη, το κέντρο των Ελλήνων του εξωτερικού, την πόλη που αγκάλιασε τους πρόσφυγες Πόντιους, ως δείγμα σεβασμού και ενθύμησης αυτών των εκατοντάδων χιλιάδων συνανθρώπων μας, τους οποίους οι Οθωμανοί και μετέπειτα οι οπαδοί του Μουσταφά Κεμάλ εξολόθρευσαν και αποκαθαίρεσαν από την Ανατολία επιμελέστερα και από τους Γερμανούς εισβολείς που καθαίρεσαν τους ντόπιους Εβραίους της Βαρσοβίας, της Κρακοβίας, του Σαράγεβο ή μάλιστα της Θεσσαλονίκης.

Συμμετέχω μαζί σας σήμερα να τιμήσουμε τη μνήμη αυτών των θυμάτων, πρώτα των αντρών, έπειτα των γυναικοπαίδων: να προσευχηθώ μαζί σας, να χύσω ένα πικρό δάκρυ μαζί σας, να θυμηθώ. Θέλω να σας μεταφέρω τις καλύτερες ευχές του Πρωθυπουργού της Νότιας Αυστραλίας, του Εντιμότατου Mike Rann, τους χαιρετισμούς του λαού της Νότιας Αυστραλίας, το «Ύαν και ευλογίαν» από τον φίλο μου Χαράλαμπο Ταβλαρίδη, τον πρόεδρο της Ομοσπονδίας των Συλλόγων Ποντίων της Αυστραλίας, καθώς και τους χαιρετισμούς του Κοινοβουλίου της Νότιας Αυστραλίας.

Στις 30 Απριλίου το 2009, με πνεύμα σεβασμού προς αυτούς που σφαγιάστηκαν στην Ανατολία στα πρώτα 25 χρόνια του προηγούμενου αιώνα, πρότεινα ένα ψήφισμα στο Κοινοβούλιο για να αναγνωριστεί ότι η εξολόθρευση των Αρμενίων, των Ελλήνων, των Ασσυρίων και άλλων Χριστιανικών μειονοτήτων της Μικράς Ασίας θα θεωρείται ως ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που έγινε κατά τη διάρκεια των ετών 1915-1923, πρώτα από το Οθωμανικό κράτος και έπειτα από τους οπαδούς του Μουσταφά Κεμάλ.

Πιστεύω ότι το Κοινοβούλιό μας είναι το πρώτο μετά από αυτό της Ελληνικής Δημοκρατίας που πράττει κάτι ανάλογο. Είμαι ευχαριστημένος που το έχω κάνει αυτό, παρ’ όλο που η υπόστασή μου έγκειται στην κριτική των προξένων της Δημοκρατίας της Τουρκίας στην Αυστραλία. Δεν θα παραμείνω σιωπηλός, όπως θα ήθελαν ορισμένοι, δεν θα υπαναχωρήσω όταν οι άλλοι θα μιλάνε για μένα. Η πρότασή μου ψηφίστηκε ομόφωνα. Εάν υπήρχαν μεμονωμένα Μέλη του Κοινοβουλίου που πείστηκαν από τις αρνήσεις των προξένων της Δημοκρατίας της Τουρκίας, δεν είχαν το θάρρος των πεποιθήσεών τους ώστε να μιλήσουν ή να ψηφίσουν κατά της πρότασης.

Οπως είπε ο Ρήγας Φερραίος, που έγραψε το πολεμικό ποίημα «Θούρειος», το οποίο αποτέλεσε την πολεμική κραυγή των Ελλήνων στον Αγώνα κατά της Οθωμανικής κατοχής:

Για πόσο ακόμα θα ζούμε έτσι
Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή
παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή
Βρίσκομαι εδώ σήμερα καλεσμένος από την Πανποντιακή Ομοσπονδία της Ελλάδας, για να μιλήσω στη συγκέντρωση αυτή και να υποβάλω τα σέβη μου, στους 353.000 Έλληνες του Πόντου, που αφανίστηκαν κυρίως γιατί ήταν Χριστιανοί.

Είμαι επίσης εδώ σήμερα, για να υποβάλω τα σέβη μου στους επιζήσαντες και τους απογόνους του αφανισμού και του εξορισμού, πολλοί από τους οποίους ζούνε στην Πολιτεία μου τη Νότια Αυστραλία, και κουβαλάνε μαζί τους την κληρονομιά αυτού του μαύρου κεφαλαίου της ιστορίας.

Παρ’ όλο που σήμερα θρηνούμε, οι Πόντιοι έχουν επιτύχει στη νέα τους ζωή στην άλλη άκρη του κόσμου, στην Αυστραλία. Τα ονόματα «Πόντος» και «Πόντιος» ζούν στην Αυστραλία όπου οι Πόντιο-Αυστραλοί έχουν την αδελφότητά τους, τις λέσχες τους, τις εκκλησίες τους, τα καφενεία τους, τα παντοπωλεία τους, τις ποδοσφαιρικές τους ομάδες και όπου οι άντρες παίζουν τη λύρα τους και όλοι μαζι χορεύουν όπως έκαναν και οι πρόγονοί τους. ΄Υπάρχει μεγάλη πνευματική κατάρτιση που καταδεικνύει ότι αυτές οι εξοντώσεις ήταν σχεδιασμένες και ασκήθηκαν από το κεντρικό Οθωμανικό καθεστώς κατά της Χριστιανικής μειονότητας της Μικράς Ασίας.

Οι περισσότεροι Έλληνες, Αρμένιοι και Ασσύριοι πολιτικοί, θρησκευτικοί και πολιτιστικοί αρχηγοί συνελήφθησαν και δολοφονήθηκαν, ξεκινώντας από την Κωνσταντινούπολη στις 23 Απριλίου το 1915. Περισσότεροι από ενάμιση εκατομμύριο Έλληνες του Πόντου κετέφυγαν στην Ελλάδα. Τρείς χιλιάδες χρόνια Ελληνικού πολιτισμού και ιστορίας στη Μικρά Ασία, κάποτε ένας χόανος ελληνισμού, εξαλείφθηκe μέσα στην καταστροφή.

Πολλοί άνθρωποι σκοτώθηκαν στις πόλεις και στα χωριά τους ή σε πορείες θανάτου κατά μήκος της Ανατολίας προς στατόπεδα συγκέντρωσης στην έρημο της Συρίας, γνωστά και με την ονομασία «Λευκός Θάνατος». Μια τέτοια πορεία περιγράφεται στο βιλβίο της Thea Halo «Not Even My Name» (Ούτε το Όνομά Μου) και όποιος το διαβάσει θα δει ότι πλημμυρίζει με αυθεντικότητα, με απόλυτη αξιοπιστία. Οι Αρμένιοι, Έλληνες και Ασσύριοι άντρες που δεν εκτελέστηκαν επιστρατεύτηκαν στον Οθωμανικό στρατό, αφοπλίστηκαν και στάλθηκαν σε ειδικά τάγματα εργασίας.

Οι περισσότεροι πέθαναν από υπερβολική εργασία ή θανατώθηκαν αφού δεν ήταν πια χρήσιμοι. Οι εναπομείναντες πληθυσμοί ηλικιωμένων, γυναικών και παιδιών συγκεντρώθηκαν και άλλοι εξαναγκάστηκαν να ασπαστούν το ισλάμ, ορισμένοι υιοθετήθηκαν και μεγάλωσαν σαν Τούρκοι, άλλοι οδηγήθηκαν στην εγχώρια δουλεία, μερικοί έπεσαν θύματα βιασμού, μερικοί δολοφονήθηκαν.

Αυτή η σφαγή, στο τέλος εκατοντάδων ετών Οθωμανικής κυριαρχίας στην χερσόνησο της Ανατολίας, ξεκίνησε το βράδυ της αποβίβασης των Αυστραλιανών στρατευμάτων στην Καλλίπολη. Θα ήταν πολύ διαφορετικό αυτό το μέρος του πλανήτη εάν οι Αυστραλοί στρατιώτες είχαν καταφέρει να διασχίσουν τη χερσόνησο της Καλλίπολης μετά την αποβίβασή τους από το Αιγαίο Πέλαγος στις 25 Απριλίου του 1915.

Οι στρατιώτες μας κατέλαβαν το ύψωμα του Çanuk Bair ενάντια στα στρατεύματα του Μουσταφά Κεμάλ, μπορούσαν να δούνε πλεόν το στόχο τους, τα Δαρδανέλλια, τα οποία αν είχαν πάρει θα μπορούσαν να επιτρέψουν στη Βρετανία να στείλει προμήθειες στη Ρωσία και να την κρατήσει στον πόλεμο (στη ανατολική Ανατολία συγκεκριμένα) και θα είχαν βγάλει την Οθωμανική Τουρκία από τον Μεγάλο Πόλεμο το 1915 αντί το 1918. Αλλά οι Αυστραλοί και Νεοζηλανδοί στρατιώτες, παρά τη συγκεκαλυμμένη βοήθεια από τους Έλληνες χωρικούς στη ζώνη της μάχης, και την καθοδήγηση της Ελληνικής Κυβέρνησης στη Λήμνο, δεν ήταν γραφτό να φτάσουν στα Δαρδανέλλια και αποσύρθηκαν προς το τέλος του 1915. Με τη λογική ότι ίσως όσοι δεν είναι Αυστραλοί δεν θα καταλάβουν, η στρατιωτική μας ήττα στη χερσόνησο της Καλλίπολης σημάδεψε την Αυστραλιανή εθνότητα και την αποβίβαση των στρατιωτών μας στην Καλλίπολη.

Οι Αυστραλοί στρατιώτες αιχμάλωτοι πολέμου από τους Τούρκους έγραψαν για τις κτηνωδίες που είδαν να πράττονται κατά των Χριστιανικών Μειονοτήτων στην Ανατολία.
Ακαδημαϊκοί ερευνητές στην Αυστραλία σήμερα ψάχνουν τα πολεμικά μας αρχεία, και συνεχώς βρίσκουν ολοένα και περισσότερα στοιχεία για τις κτηνωδίες διότι οι Αυστραλοί αιχμάλωτοι πολέμου ήταν μάρτυρες των γεγονότων.

Σήμερα,στην πολυπολιτισμική Αυστραλία,έχουμε περίπου 100.000 Πόντιους Έλληνες που ζούν αρμονικά. Έχουν γίνει Αυστραλοί. Η Ποντιακή μας αδελφότητα στη Νότια Αυστραλία ιδρύθηκε στο 1958, και αυτό την κάνει μία από τις παλαιότερες, αν όχι την παλαιότερη, Ποντιακή οργάνωση της διασποράς.

Με το πέρασμα των χρόνων, είχα την ευχαρίστηση να γνωρίσω και να μιλήσω με πολλούς Πόντιους στην πατρίδα μου, την πόλη της Αδελαΐδας. Αυτό περιλαμβάνει Πόντιους πρώτης γενιάς, που ήρθαν στην Ελλάδα από την πατρίδα τους σαν πρόσφυγες, καθώς και μεταγενέστερες γενιές. Αυτό που βρίσκω συναρπαστικό και εξαιρετικά ενδιαφέρον είναι ότι οι Πόντιοι τέταρτης γενιάς, συνεχίζουν αυτό που θεωρούν χρέος ή τιμή προς τους προγόνους τους, να διατηρήσουν και να προωθήσουν τη ζωντανή κουλτούρα τους, τη γλώσσα και το ήθος.
Αυτοί, όπως όλοι μας εδώ σήμερα, δεν έχουν καμία εχθρότητα προς τους σημερινούς Τούρκους. Αυτοί, όπως όλοι μας εδώ στην πλατεία της Αγίας Σοφίας, και οι Πόντιοι ανά την υφήλιο, θα ήθελαν την αναγνώριση αυτών των τραγικών συμβάντων,που έγιναν πριν περίπου 90 χρόνια. Αναγνώριση που θα οδηγήσει στη συμφιλίωση. Επαινώ τους οργανωτές τις σημερινής εκδήλωσης και τους ευχαριστώ εγκάρδια για την πρόσκληση και την φιλοξενία.

Θα ήθελα να κλείσω το λόγο μου, κάνοντας μια αναφορά σε έναν ακόμα μεγάλο Πόντιο, έναν συνάδελφο βουλευτή τον οποίο και δεν είχα την ευχαρίστηση να γνωρίσω, αλλά το ήθος του στην πολιτική και στη κοινωνική ζωή, έχει αφήσει πίσω του μια βαθιά κληρονομιά - τον Λεωνίδα Ιασωνίδη ο οποίος είπε:
Ξηρανθήτω ημίν ο λάρυγξ,
εάν επιλαθώμεθά σου
ω πάτριος Ποντία γη.

Ας κοιτάξουμε μπροστά - όλοι μαζί τώρα - γνωρίζοντας ότι η Ποντιακή ψυχή δεν μπορεί να σβήσει – καίει – και καίει φωτεινά στις καρδιές και στα σπίτια πολλών ανά την υφήλιο, από τη Θεσσαλονίκη έως την Αυστραλία.

Και σε αυτούς που δεν βρίσκονται πια ανάμεσά μας, λέμε αιώνια ανάπαυση δώσε τους, Θεέ μου, και είθε φώς αέναο να λάμψει επάνω τους.
Αιώνια τους η μνήμη.

Γενοκτονία

Η γενοκτονία των Ελλήνων. Οι εκδηλώσεις τιμής και διεκδίκησης στο Βερολίνο.

Οι εκδηλώσεις των Ελλήνων στο Βερολίνο για τη γενοκτονία αποτέλεσαν αφορμή ώστε για ακόμη μία φορά να τιμηθούν τα θύματα του μαζικού εγκλήματος, αλλά και για να δοθεί η υπόσχεση συνεχούς διεκδίκησης και αναγνώρισης.
Τις εκδηλώσεις διοργάνωσε ο Σύλλογος Ποντίων Βερολίνου «Οι Υψηλάντηδες» με επίκεντρο την ελληνική κοινότητα της γερμανικής πρωτεύουσας αλλά και το Μνημείο των Λαών που βρίσκεται στο πρώην ανατολικό Βερολίνο. Τις εκδηλώσεις χαιρέτισαν ο πρόξενος της Ελλάδας στο Βερολίνο, ο πρόεδρος της ελληνικής κοινότητας, ο αντιπρόεδρος της Ομοσπονδίας Ποντιακών Σωματείων Ευρώπης και παραβρέθηκαν πρόεδροι και εκπρόσωποι των Θρακών, Μικρασιατών και άλλων Ελληνικών σωματείων και φορέων. Αντιπροσωπεία του Συλλόγου με τη νεολαία ντυμένη με ποντιακές στολές, κατέθεσε στεφάνι στο Μνημείο των Λαών προξενώντας το θαυμασμό των πολλών Γερμανών και ξένων που επισκέπτονται το χώρο στο κέντρο του Βερολίνου, δίνοντας το μήνυμα του συνεχούς αγώνα και προσπάθειας για την αναγνώριση. Μάλιστα τα ίδια παιδιά, πολλά εκ των οποίων μη ποντιακής καταγωγής αλλά και μη ελληνικής, τραγούδησαν στην ποντιακή διάλεκτο, ένα χαρακτηριστικό τραγούδι για την ημέρα. Στις εκδηλώσεις για τη γενοκτονία μίλησε ο Φάνης Μαλκίδης, ο οποίος ανέφερε μεταξύ των άλλων τα εξής:
«Είναι γεγονός ότι η προσπάθεια ανάδειξης των ψηφίδων από το τεράστιο ψηφιδωτό του Ελληνισμού που ζούσε στο οθωμανικό κράτος, το οποίο άρχισε να καταστρέφεται στις αρχές του 20ου αιώνα και ολοκληρώθηκε το 1922-1923, βρίσκει συμπαραστάτες πολλούς Έλληνες κυρίως από τη νέα γενιά. Νέοι προσφυγικής καταγωγής 3ης και 4ης γενιάς, οι οποίοι δεν έχουν περιοριστεί στα γνωστά. Δεν μένουν μόνο στις διαπιστώσεις και κυρίως δεν έχουν περιοριστεί σε μία στατική αντιμετώπιση του προσφυγικού ζητήματος. Δηλαδή φολκλόρ και τέλος. Η καταγωγή για αυτούς είναι πολιτισμός, θέατρο, μουσική, αρχιτεκτονική, γαστρονομία, είναι ιστορία του αρχαίου ελληνικού, βυζαντινού και νεοελληνικού πνεύματος, είναι παιδεία, είναι το μεγάλο ζήτημα της γενοκτονίας. Η ανάδειξη, διεθνώς, της υπόθεσης της γενοκτονίας, είναι ένα δείγμα αυτών της προσπάθειας ανάκτησης της ιστορικής και πολιτισμικής ταυτότητας, αφού δεν αρκεί για πολλούς Έλληνες, να λένε ότι είναι πρόσφυγες, Πόντιοι, αλλά και Θρακιώτες Μικρασιάτες, Καππαδόκες, ή ότι χορεύουν ή τραγουδούν ωραία. Σήμερα, για αυτούς τους νέους ανθρώπους, έχει σημασία να πράττει κάποιος ως Πόντιος, Θρακιώτης, Ίωνας – Μικρασιάτης και Καππαδόκης, αναλογιζόμενος την καταγωγή του. Με αξιοπρέπεια και με αυτοσεβασμό.
Η ανάκτηση ενός μέρους της ιστορίας που συνδυάστηκε με τη μαζική βία και τελικώς την εκδίωξη του Ελληνισμού που ζούσε στο οθωμανικό κράτος, αποτελεί πλέον θέληση και στάση ζωής νέων ανθρώπων και συλλογικών θεσμών, οι οποίοι τελευταία χρόνια πραγματοποιούν πολλά και ουσιαστικά βήματα. Η αλήθεια είναι μαζί μας και με αυτήν θα νικήσουμε τη λήθη και το ψέμα».

19η Μαΐου - Εθνική Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου

Το 1994 η Βουλή των Ελλήνων, με καθυστέρηση 70 ετών, ψήφισε την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου.
Έκτοτε και μέχρι σήμερα, για 15 ολόκληρα χρόνια, καμία ελληνική Κυβέρνηση και κανένα πολιτικό κόμμα δεν έχουν προχωρήσει σε άλλες, πιο ουσιαστικές ενέργειες για την προώθηση του ζητήματος της αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ποντίων από άλλες χώρες, ούτε και έχουν πάρει ποτέ ουσιαστική και ξεκάθαρη θέση για το θέμα.
Έκτοτε μόνο η Κύπρος, το κοινοβούλιο της Νότιας Αυστραλίας και κάποιοι φορείς των ΗΠΑ (Πολιτείες, Κυβερνήτες και Γερουσιαστές) έχουν αναγνωρίσει επίσημα την Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου. Και αυτά έγιναν μετά από παρεμβάσεις ελλήνων του εξωτερικού, χωρίς καμία απολύτως συνδρομή του Ελληνικού Κράτους.
Χρόνο με το χρόνο η 19η Μαΐου, η Εθνική Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, μεθοδευμένα και συστηματικά ξεχνιέται και περνάει στο περιθώριο και οι εκδηλώσεις που γίνονται την ημέρα αυτή από πάσης φύσεως εγχώρια σωματεία και συλλόγους, ατονούν ολοένα και περισσότερο και προβάλλονται ολοένα και λιγότερο.
Αυτή η τάση πρέπει να αντιστραφεί!
Σήμερα σε όλο τον κόσμο - στην Αμερική, τον Καναδά, την Αυστραλία, στις χώρες της Ευρώπης, της πρώην Σοβιετικής Ένωσης και άλλες - γίνεται μια τεράστια προσπάθεια από απόδημους έλληνες και φιλέλληνες στην κατεύθυνση της αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου από τις κυβερνήσεις των χωρών τους. Και δεν νοείται η Ελλάδα να μην πρωταγωνιστεί σε αυτή την προσπάθεια, νομιμοποιώντας μάλιστα τους δολοφόνους μέσα από πράξεις, όπως η κατάθεση στεφάνων στο μαυσωλείο του υπεύθυνου της Γενοκτονίας, Μουσταφά Κεμάλ.
Δεν αρκούν οι χοροί, τα πανηγύρια και οι βαρύγδουποι λόγοι πίσω από κλειστές πόρτες. Χρειάζεται μεγάλη, συλλογική και συστηματική δουλειά από όλους μας. Χρειάζεται προπαντός να θυμόμαστε πως ο απώτερος σκοπός όλων είναι η παγκόσμια αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Είναι χρέος και ιερό καθήκον όλων μας!
Σήμερα ανάβουμε όλοι από ένα κερί και το αφήνουμε στο παράθυρο για να το βλέπει ο ουρανός. Οι 353.000 αθώες ψυχές το αναμένουν για να λαμπιρίζουν σαν αστέρια!
Σήμερα δίνουμε δυναμικό παρών σε κάθε εκδήλωση που πραγματοποιείται στον τόπο μας για την Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων!
Σήμερα απαιτούμε απ’ όλους σεβασμό για τη 19η Μαΐου και για τις εκατοντάδες χιλιάδες των θυμάτων της Γενοκτονίας!
Σήμερα απαιτούμε από την Τουρκία να σταματήσει να αρνείται το μαζικό έγκλημα και να αντιστρέφει την ιστορία και την καλούμε να πράξει το καθήκον της, αναγνωρίζοντας την ευθύνη της για τη Γενοκτονία, ως ελάχιστο δείγμα σεβασμού της ιστορικής αλήθειας και πράξη ειλικρινούς μεταμέλειας, φιλίας και συνεργασίας με την Ελλάδα!
Σήμερα απαιτούμε από το Ελληνικό Κράτος να πραγματοποιεί εκδηλώσεις μνήμης όπως ακριβώς το ίδιο έχει ορίσει – με σεβασμό, μεγαλοπρέπεια και αξιοπρέπεια, όπως απαιτεί η ιστορία των Ελλήνων του Πόντου!
Σήμερα κυριευόμαστε από συναισθήματα αγάπης και πατριωτισμού και όχι φανατισμού!
Σήμερα διοχετεύουμε στα Μέσα Ενημέρωσης, sites, forums, blogs κλπ, κείμενα και άλλο υλικό για τη σημασία της αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου!
Σήμερα με τις ειρηνικότατες συγκεντρώσεις σε όλη την Οικουμένη βροντοφωνάζουμε πως ο Πόντος έχει συνέχεια! Ο Πόντος είναι ένα άστρο ζωντανό που φωτίζει τις ψυχές μας - εχθές, σήμερα και για πάντα!
Όχι άλλες γενοκτονίες, όχι άλλοι πόλεμοι!
Στις 19 Μαΐου στις 21:00 βγαίνουμε όλοι στην Κεντρική Πλατεία Κομοτηνής και σιωπηλοί και καθιστοί, με ένα αναμμένο κερί, δηλώνουμε ότι σήμερα οι Έλληνες δεν ξεχνάμε! Θυμόμαστε και τιμούμε!

Φάνης Μαλκίδης Η ποντιακή διάλεκτος στην Τουρκία και ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών.

Μέρος της εισήγησης στο 5ο Πανελλήνιο Συνέδριο Ποντίων Εκπαιδευτικών για το παρελθόν, παρόν και μέλλον της Ποντιακής διαλέκτου. Κατερίνη Μάιος 2009.


Η διάλεκτος των Ελλήνων του Πόντου, είναι μια από τις σημαντικότερες ελληνικές διαλέκτους, η οποία εκτός από την Τουρκία, εξακολουθεί να ομιλείται σε πολλές περιοχές της Ελλάδας, στην Τουρκία, στη Γερμανία, Ρωσία, στην Αυστραλία, στις ΗΠΑ, τον Καναδά, όπου κατέφυγαν οι Πόντιοι μετά τη γενοκτονία.
Μετά από ένα μεγάλο χρονικό διάστημα όπου το Ποντιακό ζήτημα και ειδικότερα η Ποντιακή διάλεκτος παρέμειναν στο περιθώριο, η ενεργοποίηση κοινωνικών στρωμάτων στην Τουρκία που θέλουν να επανέλθουν μέσω της γλώσσας στην αρχική τους και προσωρινά απωλεσθείσα ταυτότητά τους, είναι σημαντική. Οι Τούρκοι πολίτες που μιλούν σήμερα την ποντιακή διάλεκτο επιδιώκουν τη διατήρηση, μέσω της γλωσσικής τους ιδιαιτερότητας, τη διαφορετικότητά τους. Οι οργανωμένες επαφές με τους Πόντιους που ζουν στην Ελλάδα και αλλού τονώνουν την προσπάθεια αυτή.
Σήμερα αρκετά χρόνια μετά την εκδίωξη των Ποντίων με τη γενοκτονία, οι εναπομείναντες μάρτυρες της μακραίωνης ελληνικής παρουσίας, διατηρούν την ποντιακή διάλεκτο, τα ήθη και τα έθιμα, τις παραδόσεις, τα τραγούδια και τους χορούς. Σ΄ αυτήν την προσπάθεια, συνεισφέρουν πλέον και μέσα που μέχρι πρότινος είτε ήταν ανύπαρκτα, είτε λόγω μη εξωστρέφειας του ποντιακού ζητήματος, δεν υπήρχαν.
Τα παραπάνω αφορούν τις γραπτές εκθέσεις στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών (Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Οικονομικού και Κοινωνικού Συμβουλίου) και την αναφορά στον Άτλαντα των γλωσσών σε κίνδυνο της Εκπαιδευτικής Επιστημονικής Πολιτιστικής Οργάνωσης του ΟΗΕ ( UNESCO). Επίσης στα νέα τεχνολογικά και πολιτισμικά μέσα (διαδίκτυο), με τη δημιουργία ειδικής ιστοσελίδας στην ποντιακή διάλεκτο, στα πλαίσια της Wikipedia (Γουικιπαίδεια), της ελεύθερης διαδυκτιακής εγκυκλοπαίδειας, που αναπτύσσεται συμμετοχικά από εθελοντές χρήστες. Τα άρθρα της Ποντιακής Wikipedia στο ιστοχώρο http://pnt.wikipedia.org/ γράφονται αποκλειστικά στην ποντιακή διάλεκτο και στόχος των δημιουργών είναι να γίνει ένας συνδυασμός της νέας τεχνολογίας και της παλιάς συνήθειας (παράδοσης, γνώσης και ιστορίας) με το καλύτερο δυνατό τρόπο.
Η συνέχεια προμηνύεται ενδιαφέρουσα και σίγουρα η ποντιακή διάλεκτος στην Τουρκία από ένα εσωτερικό ζήτημα αστυνομικής και στρατιωτικής προσέγγισης έχει λάβει διεθνείς διαστάσεις, με σαφείς εκπαιδευτικές και ερευνητικές παραμέτρους.

Μία επιστολή του μελλοθάνατου Αλ. Ακριτίδη (Πόντος 1921)

Επιστολή μελλοθάνατου Αλέξανδρου Ακριτίδη, εμπόρου Τραπεζούντας1921 7βρ 5 Κυριακή

Γλυκυτάτη μου Κλειώ

Σήμερον ετελέσθη εν τη φυλακή λειτουργία και εκοινωνήσαμε όλοι, περί τους 100 από διάφορα μέρη. Έχει αποφασισθεί ο δια της κρεμάλας θάνατος. Αύριον θα πηγαίνουν οι 60, μεταξύ αυτών οι 5 Τραπεζούντιοι και θα γίνει ο δι' αγχόνης θάνατος.Την Τρίτην δεν θα είμεθα εν ζωή, ο Θεός να μας αξιώσει τους ουρανούς και σε σας να δώσει ευλογίαν και υπομονήν και άλλο κακόν να μη δοκιμάσητε.Όταν θα μάθετε το λυπηρόν γεγονός να μη χαλάσετε τον κόσμον, να έχετε υπομονή.Τα παιδιά ας παίξουν και ας χορέψουν. Ας σε βλέπω να κανονίσης όλα όπως ξέρεις εσύ.
Ο αγαπητός μου Θεόδωρος ας αναλαμβάνει πατρικά καθήκοντα και να μην αδικήσει κανένα από τα παιδιά τον Γέργον να τελειώσει το σχολείον και να γίνει καλός πολίτης.
Τον Γιάννην ας τον έχει μαζί του στη δουλειά. Από τα μικρά, τον Παναγιώτη να στείλεις στο σχολείο, την Βαλεντίνην να την μάθης ραπτικήν.
Την Φωφών να μη χωρίζεσαι ενόσω ζεις.
Εις τον Στάθιον τας ευχάς μου και την υποχρέωσιν όπως χωρίς αμοιβήν διεκπεραιώσει όλας τα οικογενειακάς μου υποθέσεις που θα του αναθέσητε.Ο παπα Συμεών ας με μνημονεύσει ενόσω ζη. Να δώσης 5 λίρες στην Φιλόπτωχον, 5 λίρες στην Μέριμναν, 5 λίρες στου Λυκαστή το σχολείον. Και ας με συγχωρέσουν όλοι οι αδελφοί μου, οι νυφάδες και όλοι οι συγγενείς και φίλοι.
Αντίο βαίνω προς τον πατέρα και συγχωρήσατέ μουο υμέτερος

Αλ. Γ. Ακριτίδης

Φάνης Μαλκίδης. Ο Ελληνικός Αθλητικός Σύλλογος Μερζιφούντας «Πόντος». Από το γήπεδο στην Αγχόνη.

Ποδοσφαιρικός αγώνας στην Καβάλα (στη μνήμη των αθλητών του «Πόντου»

Η μεγάλη σημασία της ανάδειξης των μαζικών εγκλημάτων που υλοποιήθηκαν σε χρονικές περιόδους, κατά τη διάρκεια των οποίων η διεθνής κοινότητα δεν είχε ούτε τις διατάξεις ούτε τους θεσμούς είναι αναμφισβήτητη. Σ΄ αυτό το πλαίσιο ανήκει και η γενοκτονία των Ελλήνων, η οποία σε συνδυασμό με το μαζικό έγκλημα ενάντια στους Αρμένιους και τους Ασσύριους, αποτελούν τις πρώτες οργανωμένες και προσχεδιασμένες διώξεις του 20ου αιώνα. Όλες από τον ίδιο θύτη, το οθωμανικό κράτος και την κυβέρνηση των Νεότουρκων και τον Μουσταφά Κεμάλ. Μάλιστα όπως θα αναφέρουμε στη συνέχεια, ο Κεμάλ, αφού εξόντωσε το μεγαλύτερο μέρος των Ελλήνων στράφηκε στον τελευταίο του στόχο. Την ηγεσία των Ελλήνων του Πόντου, δολοφονώντας την μαζικά το Σεπτέμβριο του 1921 στην Αμάσεια.
Τα «δικαστήρια» της Αμάσειας, ήταν η αρχή και το τέλος της διαδικασίας εξόντωσης της Ποντιακής ηγεσίας. Οι σημαντικότερες μορφές του ποντιακού Ελληνισμού, «το άνθος της ελληνικής κοινωνίας του Πόντου», όπως ανέφερε σε κείμενο διαμαρτυρίας το Οικουμενικό Πατριαρχείο, καταδικάστηκαν σε θάνατο. Ανάμεσά τους, ο πρώην βουλευτής Τραπεζούντος, Ματθαίος Ι. Κωφίδης, ο εργοστασιάρχης Αλέξανδρος Γ. Ακριτίδης, ο ιδιοκτήτης της εφημερίδας «Εποχή» της Τραπεζούντας Νίκος Καπετανίδης, ο έμπορος από την Κερασούντα Γεώργιος Θ. Κακουλίδης, ο γραμματεύς του Μητροπολίτη Κερασούντας Σπύρος Ι. Σουρμελής, οι έμποροι Ιορδάνης Ι. Σουρμελής, Ιωάννης Κ. Ατματζίδης, Ιωάννης Π. Σπαθόπουλος, από την Ορντού, οι Αβραάμ Τοκατλίδης και Επαμεινώνδας Γρηγοριάδης, οι Α. Ασλίδης, Χ. Ιωάννου και Ι. Δαζαράκης, ο δικηγόρος Π.Βαϊμανίδης, ο αρχιμανδρίτης Πλάτων Ν. Αιβαζίδης, πρωτοσύγκελος της Μητρόπολης· ο Ι. Καδέμογλου, αντιπρόσωπος του Μητροπολίτη του Καβάκ· ο Α. Τσίνογλου, γραμματέας της Μητρόπολης· Β. Παπαδόπουλος, διευθυντής της εφημερίδας «Διογένης»· ο Λ. Κυρ. Πατσιόγλου, δικηγόρος και δημοσιογράφος· ο Ι. Ιορδανίδης, δικηγόρος· ο Κ. Κωνσταντινίδης· ο Π. Παπαδόπουλος, διευθυντής της Οθωμανικής Τράπεζας, οι καθηγητές του Αμερικανικού Κολεγίου της Μερζιφούντας «Ανατόλια» Γ. Θεοχαρίδης, Χ. Γεωργίου και Α. Συμεών και οι μαθητές του ίδιου κολλεγίου Αναστάσιος Παυλίδης και Συμεών Ανανιάδης.
Ο Συμεών Ανανιάδης, απόγονοι του οποίου ζουν στην Καβάλα, ήταν εξαιρετικός μαθητής και αθλητής. Αρχηγός της ομάδας και πρωταθλητής στα 100 μέτρα, ονειρευόταν να γίνει πρωταθλητής. Γρήγορα ξεχώρισε για τις ηγετικές του ικανότητες και αναδείχθηκε σε φυσικό ηγέτη της ομάδας «Πόντος».
Ο Ελληνικός Αθλητικός Σύλλογος «Πόντος», ιδρύθηκε από αποφοίτους του Κολλεγίου «Ανατόλια» της Μερζιφούντας το 1903. Στη διοίκησή του συμμετείχαν τόσο οι μαθητές όσο και οι δάσκαλοι του κολλεγίου, ενώ η δραστηριότητά του αφορούσε τους τομείς του πνεύματος, της τέχνης και του αθλητισμού, φτάνοντας το 1913, τα 180 μέλη. Ο σύλλογος διέθετε τρία τμήματα: το φιλολογικό, το οποίο οργάνωνε τακτικές συζητήσεις για ποικίλα θέματα και διαγωνισμούς, το αθλητικό, το οποίο διοργάνωνε αθλητικούς αγώνες, και το μουσικό, με διευθυντή επί σειρά ετών το Ν.Σ. Σειρηνίδη, το οποίο από το 1913 είχε ορχήστρα εγχόρδων. Επίσης, ο σύλλογος διοργάνωνε ερασιτεχνικές θεατρικές παραστάσεις, ενώ το 1910 ο σύλλογος ανέλαβε την έκδοση του περιοδικού Πόντος.
Ο Ελληνικός Αθλητικός Σύλλογος «Πόντος» κατέχει ιδιαίτερη θέση μεταξύ των συλλόγων του Πόντου εξαιτίας της ιδιαιτερότητας του χαρακτήρα του, αφού συγκροτήθηκε στο πλαίσιο ενός σχολείου και ταυτόχρονα εργάστηκε για το Ποντιακό ζήτημα, διακηρύσσοντας την ελληνική εθνική ταυτότητα των μελών του.
Ο Ελληνικός Αθλητικός Σύλλογος «Πόντος», συμπυκνώνει την νεότερη ιστορία των Ελλήνων, η οποία κατέληξε με ευθύνη των Νεότουρκων και των Κεμαλικών στην γενοκτονία. Στις 12 Φεβρουαρίου 1921 θα γίνει η σύλληψη των μαθητών- αθλητών του αθλητικού συλλόγου «Πόντος», οι οποίοι θα απαγχονιστούν στα μέσα Ιουνίου του ίδιου έτους στην Αμάσεια. Ειδικότερα, οι μαθητές- αθλητές της ποδοσφαιρικής ομάδας «Πόντος» θα καταδικασθούν σε θάνατο έχοντας σαν βασική κατηγορία την εμφάνιση της ομάδας:. Άσπρες και μπλε οριζόντιες ρίγες και το γράμμα «Π» στο στήθος. Έτσι η ποδοσφαιρική ομάδα και οι αθλητές της, μικροί μαθητές, νέοι άνθρωποι ήταν ανάμεσα στα θύματα της γενοκτονίας, που δολοφονήθηκαν μετά την διαδικασία των αποκαλούμενων «δικαστηρίων ανεξαρτησίας».
Μετά από πρότασή μας στη Λέσχη Ποντίων Νομού Καβάλας, και τη στήριξη των τοπικών δημοτικών και νομαρχιακών αρχών, διεξήχθη την Τρίτη 12 Μαΐου στο Δημοτικό Γήπεδο Καβάλας «Ανθή Καραγιάννη» ποδοσφαιρικός αγώνας παλαιμάχων, στη μνήμη των θυμάτων του ποντιακού ελληνισμού. Από τη μια πλευρά παρατάχθηκε μια ομάδα διεθνών επιλέκτων παλαιμάχων του ΠΣΑΠ και από την άλλη μια ομάδα παλαιμάχων του ΑΟΚ με την εμφάνιση του Πόντου Μερτζιφούντας: Με άσπρες και μπλε οριζόντιες ρίγες και το γράμμα «Π» στο στήθος.
Πέραν του αγώνα, στην εκδήλωση παρουσιάστηκαν ποντιακοί χοροί από τα τμήματα του συλλόγου, ένα δρώμενο της γενοκτονίας και του ξεριζωμού από τον πόντιο ηθοποιό Λάζο Τερζά και τιμήθηκαν οι συγγενείς του Ανανιάδη, που ζουν στην Καβάλα και ο διευθυντής του «Ανατόλια» για την προσφορά του κολλεγίου στον ποντιακό ελληνισμό.
Με την ομάδα των επιλέκτων παλαιμάχων του ΠΣΑΠ αγωνίστηκαν μεγάλες δόξες του ελληνικού ποδοσφαίρου μεταξύ των οποίων οι Σαραβάκος, Φραντζέσκος, Ξανθόπουλος, Παντελής, Γκουλής, Αμανατίδης, Γεωργάτος, Τσαλουχίδης, Κελεσίδης, Λαγωνίδης, Ουσταμπασίδης, Καπετανόπουλος, Αλεξανδρίδης. Την ιστορική φανέλα του «Πόντου» φόρεσαν οι παλαίμαχοι του Α.Ο. Καβάλας, μεταξύ των οποίων οι Λιόλιος, Παρίδης, Γιαννακίδης, Μιχαηλίδης, Χρυσαφίδης, Μασμανίδης, Τσαπανίδης, Ιωσηφίδης, Ζεϊτίδης, Μαχαιρίδης και άλλοι. Τιμούμε τα θύματα της γενοκτονίας και συνεχίζουμε να παλεύουμε για την αλήθεια.

Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΑΡΜΕΝΙΩΝ, ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ, ΤΩΝ ΣΥΡΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ, ΤΩΝ ΑΣΣΥΡΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΩΝ.

Απόσπασμα απο τα πρακτικά της συνόδου του Κοινοβουλίουστις 30 Απριλίου 2009
Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΑΡΜΕΝΙΩΝ, ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ, ΤΩΝ ΣΥΡΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ, ΤΩΝ ΑΣΣΥΡΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΩΝ
Ο Εντιμώτατος M.J. ATKINSON (Βουλευτής της Croydon, Γενικός Εισαγγελέας, Υπουργός Δικαιοσύνης, Υπουργός Πολυπολιτισμού, Υπουργός Υποθέσεων Παλαιμάχων)
Θέτω την πρόταση στη βουλή ότι
Δεδομένου ότι η γενοκτονία από το Οθωμανικό κράτος μεταξύ 1915 - 1923 των Αρμενίων, των Ελλήνων, των Συρίων και άλλων μειονοτήτων της Μικράς Ασίας είναι ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, ο λαός της Νότιας Αυστραλίας και αυτού του Κοινοβουλίου-
συνενώνεται με τα μέλη των κοινοτήτων των Αρμενίων-Αυστραλών, Ελληνοποντίων-Αυστραλών και Συρίων-Αυστραλών για να τιμήσουμε τη μνήμη των αθώων αντρών, γυναικών και παιδιών που έπεσαν θύματα της πρώτης σύγχρονης γενοκτονίας
καταδικάζει τη γενοκτονία των Αρμενίων, των Ελλήνων του Πόντου, των Συρίων Ορθοδόξων και των άλλων Χριστιανικών μειονοτήτων, και όλες τις άλλες πράξεις γενοκτονίας ως την έσχατη πράξη φυλετικής, θρησκευτικής και πολιτιστικής αδιαλλαξίας
αναγνωρίζει τη σημασία του να θυμόμαστε και να μαθαίνουμε από τέτοια μαύρα κεφάλαια της ανθρώπινης ιστορίας ώστε να εξασφαλιστεί ότι τέτοια εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας δεν επιτρέπεται να επαναληφθούν
καταδικάζει και αποτρέπει κάθε προσπάθεια να χρησιμοποιηθεί το πέρασμα του χρόνου για να αρνηθούμε ή να διαστρεβλώσουμε την ιστορική αλήθεια της γενοκτονίας των Αρμενίων και άλλων πράξεων γενοκτονίας που έλαβαν χώρα σε αυτόν τον αιώνα
αναγνωρίζει την αξιόλογη ανθρωπιστική συνεισφορά των ανθρώπων της Νότιας Αυστραλίας στα θύματα και τους επιζήσαντες της Γενοκτονίας των Αρμενίων και των Ελλήνων του Πόντου, και
καλεί την βουλή της Κοινοπολιτείας να καταδικάσει επίσημα τη γενοκτονία.
Κάνω αυτή την εισήγηση σήμερα για να αναγνωριστεί ένα ιστορικό γεγονός το οποίο ακόμα και σήμερα μιλά για λογαριασμό του. Γνωρίζω ότι τα λόγια μου θα προκαλέσουν το θυμό του Τουρκικού καθεστώτος. Θα αναφερθώ σε κάποιες συγκεκριμένες κριτικές των παρατηρήσεών μου γι’ αυτό το θέμα αργότερα.
Αρκεί να λεχθεί ότι, κάνω τη συνεισφορά μου σε αυτό το δημόσιο διάλογο όχι ως νεόφυτος αλλά ως πτυχιούχος στην ιστορία και ως κάποιος που βρίσκεται κοντά σε σχεδόν όλες τις εθνικές μειονότητες της Νότιας Αυστραλίας. Σέβομαι και απολαμβάνω την παρέα των τοπικών Τουρκικών και Τουρκο-Αυστραλέζικων κοινοτήτων. Ο Γερουσιαστής Alan Ferguson (Φιλελεύθερος, Νότια Αυστραλία) έκανε λάθος όταν είπε ότι οι παρατηρήσεις μου σε αυτό το θέμα ήταν μια επίθεση στην Τουρκική κοινότητα της Αυστραλίας.
Οι Τούρκοι της Αυστραλίας δεν φέρουν καμμία ευθύνη για τις ωμότητες των τελευταίων 120 ετών κατά των Αρμενίων της Ανατολίας, των Ελλήνων, των Συρίων Ορθοδόξων, των Ασσυρίων και των Νεστορίων, και είναι λάθος του Γερουσιαστή Ferguson να καμουφλάρει μια εισήγηση με τη δικαιολογία του εορτασμού της διμερούς συμφωνίας για την Τουρκική εποίκηση της Αυστραλίας ώστε να προάγει την άρνηση των Τούρκων υπερεθνικιστών, όπως του Κόμματος Εθνικιστικής Δράσης, σχετικά με τη γενοκτονία.
Ορισμένοι Τούρκοι της Αυστραλίας ήρθαν στην Αυστραλία για να ξεφύγουν από τη Δημοκρατία της Τουρκίας, τις συνθήκες φτώχειας, την τυραννική εκκοσμίκευση, τη μελαγχολία (αυτό που ο δαφνοστεφής Νομπελίστας Orhan Pamuk ονομάζει το Hüzün της Κωνσταντινούπολης) και νόμους όπως το άρθρο 301 του Τουρκικού ποινικού κώδικα, βάση του οποίου εκατοντάδες συγγραφείς υπόκεινται σε ποινική δίωξη, συμπεριλαμβανομένου και του Orhan Pamuk, για προσβολή της Τουρκικότητας. Ο Τούρκος πρόξενος από τη Μελβούρνη ήρθε να με δει σχετικά με αυτό το θέμα και, έπειτα από μια έντονη και καρποφόρα συζήτηση σχετικά με το θέμα, μου έδωσε ένα αντίγραφο του βιβλίου του Orhan Pamuk «Istanbul: Memories and the City» - ένα υπέροχο δώρο το οποίο απολαμβάνω να διαβάζω. Επισκέφτηκα την İnstanbul και την παλιά πόλη της Κωνσταντινούπολης πέρυσι και έμενα κοντά στην πλατεία Τακσίμ στο Πέρα.
Η σφαγή στο τέλος εκατοντάδων ετών Οθωμανικής κυριαρχίας στην χερσόνησο της Ανατολίας ξεκίνησε στις 23-24 Απριλίου του 1915, το βράδυ της αποβίβασης των στρατευμάτων ANZAC (Στρατιωτικού Εκστρατευτικού Σώματos Αυστραλών και Νεοζηλανδών) στην Καλλίπολη. Το Μάιο του 1915, ένας νόμος γνωστός και ως νόμος Teçir, για τους κανονισμούς για την αναγκαστική μετακίνηση των οικισμών των Αρμενίων σε άλλα μέρη, λόγω των συνθηκών πολέμου και των επειγόντων πολιτικών απαιτήσεων, προέβλεπε να νομιμοποιήσει τη δράση.
Υπάρχει μεγάλη πνευματική κατάρτιση που καταδεικνύει ότι αυτές οι εξοντώσεις ήταν σχεδιασμένες και ασκήθηκαν από το κεντρικό Οθωμανικό καθεστώς και από τις τοπικές Οθωμανικές αρχές κατά της Χριστιανικής μειονότητας της Ανατολίας. Έλαβαν χώρα κυρίως μεταξύ 1915 και 1918 και σε συνέχεια από το 1920 έως το 1923. Εκτιμάται ότι 1,5 εκατομμύριο Αρμένιοι αφανίστηκαν από το 1915 έως το 1923. Επιπλέον σκοτώθηκαν 300,000 Έλληνες του Πόντου και άλλοι Έλληνες και περίπου μισό εκατομμύριο Σύριοι Χριστιανοί. Οι περισσότεροι Αρμένιοι πολιτικοί, θρησκευτικοί και πολιτιστικοί αρχηγοί συνελήφθησαν και δολοφονήθηκαν, ξεκινώντας από την Κωνσταντινούπολη στις 23 Απριλίου το 1915. Περισσότεροι από ενάμιση εκατομμύριο Έλληνες του Πόντου κετέφυγαν στην Ελλάδα. Τρείς χιλιάδες χρόνια Ελληνικού πολιτισμού και ιστορίας στη Μικρά Ασία, κάποτε ένας χόανος ελληνισμού, εξαλείφθηκαν μέσα στην καταστροφή.
Πολλοί άνθρωποι σκοτώθηκαν στις πόλεις και στα χωριά τους ή σε πορείες θανάτου κατά μήκος της Ανατολίας προς στατόπεδα συγκέντρωσης στην έρημο της Συρίας. Οι Αρμένιοι, Έλληνες και Ασσύριοι άντρες που δεν εκτελέστηκαν επιστρατεύτηκαν στον Οθωμανικό στρατό, αφοπλισμένοι στάλθηκαν σε ειδικά τάγματα εργασίας. Οι περισσότεροι πέθαναν από υπερβολκή εεργασία ή θανατώθηκαν αφού δεν ήταν πια χρήσιμοι. Οι εναπομείναντες πληθυσμοί ηλικιωμένων, γυναικών και παιδιών συγκεντρώθηκαν και είτε εξαναγκάστηκαν να ασπαστούν τον ισλαμισμό είτε βιάστηκαν και θανατώθηκαν.
Από τους επιζήσαντες, οι περισσότεροι απελάθηκαν από τα εδάφη των προγόνων τους και εξορίστηκαν ανά τον κόσμο. Η καθαυτού ύπαρξη του προγενέστερου πληθυσμού των Αρμενίων στην Τουρκία αποκυρήχθηκε. Οι χάρτες και η ιστορία ξαναγράφτηκαν. Οι εκκλησίες, τα σχολεία και τα πολιτιστικά μνημεία - και, ναι, ακόμα και τα νεκροταφεία - βεβηλώθηκαν και, στην περίπτωση των εκκλησιών, μετατράπηκαν σε τζαμιά. Αυτό συνέβαινε ακόμα και στη δεκαετία του 80 όπως καταγράφει ο συγγραφέας William Dalrymple στο βιβλίο του Ταξίδι στη σκιά του Βυζαντίου».
Μικρά παιδιά, που είχαν παρθεί από τους Χριστιανούς γονείς τους, μετονομάστηκαν και δόθηκαν σε θετές οικογένειες για να ανατραφούν σαν Τούρκοι. Η Thea Halo, μιλώντας για τη ζωή της μητέρας της που τράπηκε σε φυγή για να ξεφύγει από την καταστροφή, αφηγείται την ημέρα που η θεία της ως βρέφος βρήκε πρόωρο θάνατο κατά τη διάρκεια των διωγμών, ως ακολούθως:
«Μαμά, είπα όσο πιο ήρεμα μπορούσα, ελπίζοντας ότι η ηρεμία μου θα έκανε τα πράγματα καλύτερα, «Η Μαρία δείχνει κάπως περίεργα».
«Η μητέρα κοίταξε πάνω και ξέσπασε σε λυγμούς. Το πρόσωπό της Μαρίας ήταν κάτωχρο. Το βλέμμα της ήταν απλανές και τα μάτια της ήταν σαν μάτια κούκλας που έιχαν σπάσει και έιχαν μείνει ανοιχτά, το κεφάλι της πήγαινε μπρός πίσω σε κάθε της βήμα».
«Τι συμβαίνει; » Ρώτησε απαιτητικά η πανικοβλημένη Χριστοδούλα, «Τι είναι ;»
Σταθήκαμε μεσ’ στο δρόμο σαν ένας σωρός από πέτρες μέσα σε ποτάμι, οι αποκαμωμένοι εξόριστοι ξεχύλισαν γύρω μας και συνέχισαν την πεζοπορία τους. Η μητέρα μου πήρε τη Μαρία από την πλάτη της Χριστοδούλας και την λίκνισε στην αγκαλιά της καθώς τα δάκρυά της έλουζαν το άψυχο πρόσωπο της Μαρίας.
«Κουνηθείτε!», πρόσταξε ένας στρατιώτης καλπάζοντας προς το μέρος όπου στεκόμασταν.
«Το μωρό μου.» Είπε η μητέρα.
Απλωσε τα χέρια της όπου κρατούσε τη Μαρία για να τη δει ο στρατιώτης, λες και θα μοιραζόταν μαζί της το πλήγμα και τη θλίψη της.
«Το μωρό μου.»
«Πέταξε το αν είναι νεκρό!», φώναξε, «Κουνήσου!»
«Αφησέ με να την θάψω», παρακάλεσε η μητέρα, με αναφιλητά.
«Πέταξέ το!» Φώναξε ξανά, σηκώνοντας το μαστίγιό του. «Πέταξέ το!»
Η μητέρα μου έσφιξε το σώμα της Μαρίας στο στήθος της καθώς στεκόμασταν και τον κοιτάζαμε επίμονα. Στο πρόσωπό της ζωγραφίστηκε ένα μαρτύριο που δεν είχα ξαναδεί. Ο πατέρας μου άπλωσε τα χέρια του να πάρει τη Μαρία, για να τη βάλει κάτω υποθέτω, αλλά η μητέρα μου την έσφιξε ακόμα περισσότερο. Μετά πήγε μέχρι τον ψηλό πέτρινο τοίχο που χώριζε το δρόμο από την κωμόπολη και σήκωσε τη Μαρία για να την ακουμπήσει επάνω στον τοίχο σαν να την τοποθετούσε πάνω στην Αγία Τράπεζα μπροστά στον Παντοδύναμο.
Εκείνη τη νύχτα η μητέρα μου έκλαψε μέχρι να αποκοιμηθεί. Και κάθε φορά που έκλεινα τα μάτια μου, την έβλεπα να κρατάει τη Μαρία υψωμένη στον ουρανό σαν να είναι προσφορά. Η εικόνα του άψυχου κορμιού της απλωμένο επάνω στον τοίχο, σαν να ήταν δώρο σε παγανιστική ιεροτελεστία, με ακολουθούσε ακόμα και στα όνειρα μου όλες τις επόμενες μέρες. Κάθε φορά που σκεφτόμουν τη μικρή μου αδερφή αφημένη μόνη της κάτω από τον καυτό ήλιο, με τα όρνια να περιμένουν να φύγουμε, τα αναφιλητά βγαίναν μόνα τους χωρίς να μπορώ να τα ελέγχω».
Παρ’ όλο που ένας γερουσιαστής έχει αμφισβητήσει τη σχετικότητα του σήμερα με γεγονότα που συνέβησαν γύρω στο 1920, ισχυρίζομαι ότι, όσο διαψεύδονται οι ωμότητες που συνέβησαν τον καιρό που οι γονείς μου γεννήθηκαν, αυτό εξευτελίζει τους απόγονους αυτών των ανθρώπων και δεν δημιουργεί το κλίμα για να λήξει το ζήτημα και τη δυνατότητα για τις κοινότητες να προχωρήσουν μπροστά.
Αλίμονο, έχουν συμβεί και άλλες πράξεις μαζικών δολοφονιών και, προς ντροπή μας, ακόμα συμβαίνει σε κάποια κράτη. Ο Γερμανός Führer Adolf Hitler είπε στους διοικητές του το βράδυ της Γερμανικής εισβολής στην Πολωνία, «Ποιός, τελικά, μιλάει σήμερα για τον εξουδετέρωση των Αρμενίων;» Αυτό ήταν το 1939.
Πέρα από την αναγνώριση του προφανούς, ακόμα και αν ο Γερουσιαστής Ferguson λέει ότι συνέβησαν πριν από εκατό χρόνια, πρέπει να υποστηρίξουμε την πρόταση να αναγνωριστούν οι κοινοτήτων των Αρμενών, των Ελλήνων του Πόντου, των Συρίων, των Νεστορίων και των Ασσυρίων που ανθίζουν στην Αυστραλία σήμερα. Η Δημοκρατία της Τουρκίας, αφού διασκόρπισε αυτούς τους ανθρώπους στο πιο μακρινό σημείο της υδρογείου από την Ανατολία, δεν μπορεί να παραπονεθεί ότι, κάτω από την ελευθερία των Αντιπόδων, οι άνθρωποι αυτοί διαιωνίζουν τη μνήμη των προγόνων και του πολιτισμού τους.
Αυτοί οι Αυστραλοί - και υπενθυμίζω στον Γερουσιαστή Ferguson ότι είναι Αυστραλοί με το πλήρες δικαίωμα της υπηκοότητας ώστε να μιλούν για θέματα που ο Γερουσιαστής Ferguson θεωρεί τόσο αρχαία και τόσο αμφιλεγόμενα - ήρθαν στην Αυστραλία από χώρες όπως η Παλαιστίνη, η Συρία, το Ιράκ και το Λίβανο, όπου είχαν εγκατασταθεί μετά τη γενοκτονία.
Ο Γερουσιαστής Ferguson, σε μία μεσημεριανή ομιλία στη Γερουσία στις 18 Μαρτίου, με κατέκρινε για μια ομιλία που είχα πραγματοποιήσει στα αποκαλυπτήρια μιας πλακέτας προς μνήμη των Ελλήνων Ποντίων που σκοτώθηκαν ή εξορίστηκαν απο τη Μικρά Ασία, στο Μουσείο Μεταναστών της Αδελαΐδας. Ο Γερουσιαστής των Φιλελεύθερων είπε ότι ο Τούρκος Πρεσβευτής του τηλεφώνησε «νωρίτερα μέσα στην εβδομάδα» (η ομιλία πραγματοποιήθηκε μία Τετάρτη) για να παραπονεθεί γι’ αυτά που είχα πεί στους Έλληνο-Αυστραλούς Ποντιακής καταγωγής. Ο Τούρκος Πρεσβευτής πραγματοποιεί εκστρατεία για την αφαίρεση της πλακέτας και έχει επίσης ασκήσει αυστηρή κριτική εναντίον μου.
Πολλοί απο εμάς γνωρίσαμε ανθρώπους εδώ στην Αυστραλία που βίωσαν τον διωγμό απο τους Τούρκους των Ελλήνων του Πόντου, και άλλων Ελλήνων απο τη Μικρά Ασία, και ειδικά απο τις παράκτιες περιοχές του Αιγαίου κοντά στη Σμύρνη. Έχουμε τις μαρτυρίες τους και τους συγκλονιστικούς απολογισμούς των διπλωματών και συμβούλων που υπηρέτησαν στην Τουρκία τη συγκεκριμένη περίοδο. Έχουμε τις παραδοχές των επισήμων αρχών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Για κάποιους από τους μεγαλύτερους σε ηλικία, αυτά αποτελούν κομμάτι των ζωντανών τους αναμνήσεων.
Ο εν λόγω Γερουσιαστής δεν μπορεί να ξεγράψει αυτά που υπέφεραν οι Έλληνες του Πόντου και οι Αρμένιοι λέγοντας οτι αυτά συνέβησαν στις αρχές του 20ού αιώνα, ή οτι οι Πόντιοι και οι Αρμένιοι έγραψαν οι ίδιοι εν μέρει τη δυστυχία τους, ή οτι ο φόνος, ο βιασμός, η λεηλασία και ο εξορισμός είχαν άλλη ηθική αξία στις αρχές του 20ού αιώνα. Επιτρέψτε με να προσπαθήσω να δω το ερώτημα από τη σκοπιά των σημερινών Τούρκων.
Οι Τούρκοι Οθωμανοί διέσχισαν την Ανατολία πολεμώντας και έφτασαν μέχρι την Ευρώπη και τις πύλες τις Βιέννης. Ίδρυσαν μια αυτοκρατορία, όμως, με την εξαίρεση των Αλβανών και των Βόσνιων Σλάβων, δεν κατάφεραν να προσηλυτίσουν τους υπόδουλους λαούς τους στο Ισλάμ. Κυβέρνησαν έναν κυρίως Χριστιανικό πληθυσμό στην Ευρώπη και διακυβέρνησαν τον πληθυσμό της Μικράς Ασίας ο οποίος ήταν κατά το ένα τρίτο Χριστιανοί.
Βήμα προς βήμα, οι Χριστιανοί υπόδουλοί τους στην Ευρώπη εξεγέρθηκαν εναντίον τους και τους έδιωξαν πίσω στην Οθωμανική Θράκη και την Ανατολία. Αναμφίβολα, οι νικητές φέρθηκαν απάνθρωπα στον Τούρκικο λαό εκείνων των νέων ανεξάρτητων περιοχών και, εκατό χρόνια αργότερα, όλοι γνωρίζουμε ότι οι Βόσνιο-Σερβικές δυνάμεις δολοφόνησαν περίπου 8,000 Βόσνιους άντρες και αγόρια στις πόλεις Srebrnica και Potočari. Επισκέφτηκα τα μέρη όπου δολοφονήθηκαν και προσευχήθηκα στους τάφους τους. Οι Νεότουρκοι (το επίσημο όνομά τους, το Σωματείο Ένωσης και Προόδου) αποφάσισαν ότι εάν το Τουρκικό κράτος υποχωρούσε στην Κωνσταντινούπολη και στην Ανατολία δεν θα ήθελε να χαρακτηριστεί ευάλωτο από αυτούς που χαρακτήριζε παράσπονδους Χριστιανούς υπόδουλους. Έτσι, από το 1895, ξεκινώντας αρχικά με τον Σουλτάνο Abdul Hamid II, οι Χριστιανικές μειονότητες χαρακτηρίστηκαν ως παράσπονδες, πιθανοί υπονομευτές, και δολοφονήθηκαν προκαταβολικά ως υπονομευτές.
Ο Κύριος Ramazan Altintas, ο πρόεδρος του Τουρκικού υποκαταστήματος της Victorian R.S.L., μου έγραψε στις 2 Φεβρουαρίου για να μου πεί :
«Μέχρι στιγμής, τα μεγάλα έθνη δεν κλαίνε, θάβουν τον πόνο μέσα στην ιστορία, δεν τον διδάσκουν ούτε στα παιδιά τους.»
Σκέφτομαι ότι ο Κύριος Altintas συνέλαβε την ουσία της Τουρκικής απόρριψης αυτής της εισήγησης. Είναι αλήθεια ότι οι περισσότερες από αυτές τις ωμότητες συνέβησαν στα πλαίσια του πολέμου. Μερικές από τις κτηνωδίες συνέβησαν καθώς ο στρατός της Ελληνικής Δημοκρατίας προχωρούσε σε εισβολή προς την ανατολή από την περιοχή της Σμύρνης όπου είχε την προσωρινή διοίκηση. Χωρίς αμφιβολία και αυτός ο στρατός διέπραξε ωμότητες εναντίον ορισμένων Τούρκων ανθρώπων που βρέθηκαν στο δρόμο τους, αλλά όχι στο βαθμό που αυτό συνέβαινε από το 1895. Και, σε κάθε περίπτωση, οι Έλληνες του Πόντου ήταν εγκλωβισμένοι εκατοντάδες μίλια μακριά από τις μάχες όταν σφαγιάστηκαν.
Ακόμα και οι διπλωματικές αρχές των Τούρκων συμμάχων- Γερμανία, και Αυστρία-Ουγγαρία - σοκαρίστηκαν από τα προληπτικά πρώτα πλήγματα των συμμάχων ενάντια στους δικούς τους Χριστιανούς πολίτες. Οι αναφορές τους στο Βερολίνο και τη Βιέννη περιείχαν πολλά από τα στοιχεία που στηρίζουν αυτή την εισήγηση. Πράγματι, στις τελευταίες μέρες του Σουλτανάτου το 1920, οι Τουρκικές αρχές απήγγειλαν κατηγορίες σε βαθμό κακουργήματος κατά Τούρκων αξιωματούχων που διέταξαν τις ομαδικές σφαγές.
Εγώ επιδοκιμάζω την εισήγηση προς το Κοινοβούλιο. Αιωνία ανάπαυσή τους, Θεέ μου, και είθε φώς αέναο να τους φωτίζει. Ας αναπαυθούν με ειρήνη και ας εγερθούν με λαμπρότητα.
(Ο Γενικός Εισαγγελέας κάνει το σταυρό του με τον ορθόδοξο τρόπο)

Οι Γεωπολιτικές Εξελίξεις στην Νοτιοανατολική Ευρώπη. Ξάνθη 11 Μαίου 2009

Την Δευτέρα 11 Μαΐου 2009 στις 19:00, το Ίδρυμα Θρακικής Τέχνης και Παράδοσης διοργανώνει στην αίθουσα εκδηλώσεων της καπναποθήκης «Π» ημερίδα με θέμα «Οι Γεωπολιτικές Εξελίξεις στην Νοτιοανατολική Ευρώπη» Εισηγητές της ημερίδας και τα θέματα που θα αναπτύξουν είναι:•
Φαίδων Γιαγκιόζης, Δημοσιογράφος, Συγγραφέας - «Τα δολάρια στα Βαλκάνια»

Φάνης Μαλκίδης, Δρ Κοινωνικών Επιστημών, - «Ο Αλβανικός εθνικισμός ως βασικός παράγοντας αλλαγών στη Ν.Α. Ευρώπη»•

Ιωάννης Μήτσιος, Πολιτικός Επιστήμονας, Διεθνολόγος - «Το ενεργειακό σταυροδρόμι της Ν.Α. Ευρώπης και η επίδραση του στις γεωπολιτικές εξελίξεις»•

Άγγελος Συρίγος, Νομικός, Επίκουρος Καθηγητής του τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πάντειου Πανεπιστήμιου - «Η Ελλάδα και τα Βαλκάνια»

Την εκδήλωση θα συντονίσει ο δρ. Παναγιώτης Σωτηρόπουλος μέλος του Δ.Σ. του Ιδρύματος Θρακικής Τέχνης και Παράδοσης

Ο Φαίδων Γιαγκιόζης δημοσιογραφεί από το 1958. Κατά καιρούς διετέλεσε διευθυντής τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών σταθμών και των γραφείων στη Θεσσαλονίκη των αθηναϊκών εφημερίδων "Ναυτεμπορική", "Βραδυνή", "Ελεύθερος Κόσμος", "Εστία", "Μεσημβρινή", "Απογευματινή", "Ακρόπολις" και στις τοπικές εφημερίδες "Ελληνικός Βορράς", "Θεσσαλονίκη". Συνεργάσθηκε με το CNN και άλλα διεθνή τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά δίκτυα και ταξίδεψε για δημοσιογραφικές αποστολές σ' όλη την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή. Έχει εκδώσει τα βιβλία: "Mont Athos", "Εικόνες της Μακεδονίας" , "Χίλια χρόνια μοναξιά", "Εμείς οι Μακεδόνες" ,"Άθως. Η αθέατη πλευρά", "Η αλήθεια πίσω από την ιστορία", "Θεσσαλονίκη - Πατρίδα χωρίς σύνορα και «Το ξίφος και το νόμισμα»

Ο Φάνης Μαλκίδης είναι διδάκτωρ Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών. Ασχολείται με τις εκφάνσεις της πολιτικής, της οικονομίας και της κοινωνίας στον Παρευξείνιο χώρο και τα Βαλκάνια κατά τη διάρκεια και μετά τον Ψυχρό Πόλεμο. Έχει τιμηθεί από το Συμβούλιο Τύπου των Εθνικών Κοινοτήτων του Καναδά για τη συνεισφορά του στην προαγωγή του πολιτισμού και την αλληλοκατανόηση μεταξύ των Εθνικών Κοινοτήτων.Ορισμένα έργα του είναι τα εξής: Οικονομία και κοινωνία στον Παρευξείνιο χώρο. Ευρωπαϊκή Ένωση και Παρευξείνιος Χώρος. Πολιτική, οικονομία και κοινωνία στη σύγχρονη Ρωσία. Όψεις του αλβανικού εθνικού ζητήματος. Οι ελληνοαλβανικές σχέσεις Επίσης έχει επιμεληθεί τους συλλογικούς τόμους:Μετασχηματισμοί της συλλογικής ταυτότητας των Πομάκων Aspects of South-eastern Europe and Black Sea

Ο Γιάννης Μήτσιος γεννήθηκε το 1970 στα Γρεβενά, Σπούδασε Δημοσιογραφία και Πολιτικές Επιστήμες στοΑμερικάνικο Κολλέγιο της Αθήνας, συνέχισε για μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Northeastern της ΒοστώνηςΚαι ειδικεύθηκε στις Διεθνείς Σχέσεις και Συγκριτική Πολιτική. Είναι απόφοιτος επίσης της Θερινής πολιτικής ακαδημίας του Bregenz της Αυστρίας σε θέματα Ευρωαμερικανικών Σχέσεων, της ακαδημία Ηγεσίας του Διεθνούς Επιμελητηρίου Νέων στην Ιαπωνία και του Γαλλικού Κέντρου Διπλωματικών και Στρατηγικών Ερευνών.Είναι συγγραφέας του βιβλίου «Ελληνικοί και Διεθνείς προβληματισμοί στην εποχή της Παγκοσμιοποίησης». Αρθρογραφεί τακτικά στον αθηναϊκό (Καθημερινή, Κόσμος του Επενδυτή κ.α.) και περιφερειακό τύπο σε θέματα διεθνών σχέσεων. Εργάζεται στο χώρο της επικοινωνίας και των δημοσίων Σχέσεων. Είναι παντρεμένος και έχει ένα γιό.


Ο Άγγελος Συρίγος είναι δικηγόρος και επίκουρος καθηγητής του διεθνούς δικαίου και της εξωτερικής πολιτικής στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Παντείου Πανεπιστημίου. Είναι απόφοιτος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και έχει κάνει τη διδακτορική διατριβή του στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Μπρίστολ στη Βρετανία. Έχει επίσης εργασθεί στο Research Centre for International Law του Πανεπιστημίου του Καίμπριτζ. Ασχολείται με το διεθνές δίκαιο και την εξωτερική πολιτική με κύρια αντικείμενα το δίκαιο της Θάλασσας, τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, τα Βαλκάνια και τις μειονότητες.Έχει εκδώσει δύο βιβλία:The Status of the Aegean Sea in International Law, Το Σχέδιο Ανάν: κληρονομιές του παρελθόντος και προοπτικές του μέλλοντος, Διετέλεσε σύμβουλος επί ελληνοτουρκικών θεμάτων στον Υπουργό των Εξωτερικών της Ελλάδος την περίοδο 1999-2001. Επίσης την περίοδο 2004-2005 εργάσθηκε ως σύμβουλος του Υφυπουργού Εξωτερικών της Ελλάδος σε θέματα αναπτυξιακής βοήθειας και καταπολεμήσεως της εμπορίας ανθρώπων. Από τον Οκτώβριο του 2007 έως τον Ιανουάριο του 2009 ήταν Ειδικός Γραμματέας στο Υπουργείο Παιδείας επί θεμάτων εκπαιδεύσεως ελληνοπαίδων εξωτερικού και διαπολιτισμικής εκπαιδεύσεως.Έχει εργασθεί ως Επιστημονικός Συνεργάτης του Συμβουλίου της Ευρώπης για την αναθεώρηση της νομοθεσίας στο Μαυροβούνιο και στο Αζερμπαϊτζάν από το 2001 έως το 2003. Είναι εταίρος του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων του Παντείου Πανεπιστημίου και του Κέντρου Ευρωπαϊκού Δημοσίου Δικαίου. Έχει βραβευθεί από την Ακαδημία Αθηνών για εργασία του σχετική με το θέμα της οριοθετήσεως της Υφαλοκρηπίδας. Kατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας έχει τιμηθεί με Έπαινο από το Δ’ Σώμα Στρατού στη Θράκη για υπηρεσίες προς τη μειονότητα της Θράκης και με Εύφημο Μνεία από το Γενικό Επιτελείο Στρατού για την συνεισφορά του στη δημιουργία πομακικού-ελληνικού λεξικού. Είναι ιδρυτικό μέλος και την περίοδο 2000-2007 ήταν αντιπρόεδρος του ελληνικού παραρτήματος της Διεθνούς Διαφάνειας. Την περίοδο 2005-2007 ήταν ο Γενικός Διευθυντής του Διεθνούς Κέντρου Ολυμπιακής Εκεχειρίας, ιδρύματος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής.


Η ημερίδα πραγματοποιείται με την ευγενική υποστήριξη του βιβλιοπωλείου-εκδόσεις «Σπανίδη», του ξενοδοχείου «Έλενα» και του restaurant «Ξανθίππη» στην αίθουσα εκδηλώσεων «Π» στην οδό Καπνεργατών 9, στην Ξάνθη, και η είσοδος είναι ελεύθερη για το κοινό.

ΙΔΡΥΜΑ ΘΡΑΚΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ & ΠΑΡΑΔΟΣΗΣΚτήριο 1 – Οδ. Ανδρούτσου & 12 ΑποστόλωνΚτήριο 2 – Καπνεργατών 9 – τηλ. 25410 26635Τ.κ. 67100, Ξάνθη, τηλ.: 25410 29282 – 26635, fax.: 25410 62086www.fthrace.gr fthrace.blogspot.com email: fthrace@otenet.gr

Θράκη

Η Ομοσπονδία Θρακικών Συλλόγων Ευρώπης γιόρτασε τα ελευθέρια της Θράκης στις Βρυξέλλες. Διαφυλάττουν και προβάλουν την θρακιώτικη παράδοση στην καρδιά της Ευρώπης
Στις εκδηλώσεις της ομοσπονδίας θρακικών συλλόγων Ευρώπης 2 και 3 Μαΐου, την περιοχή εκπροσώπησαν αιρετοί της τοπικής αυτοδιοίκησης από Ροδόπη και Έβρο

Θρακιώτες από συλλόγους της Ευρώπης αντάμωσαν για 23η χρονιά στις εκδηλώσεις για τον εορτασμό απελευθέρωσης της Θράκης που διοργάνωσε στις Βρυξέλλες η ομοσπονδία θρακικών συλλόγων Ευρώπης στις 2 και 3 Μαΐου. Την πρώτη μέρα στο αντάμωμα των πολιτιστικών συλλόγων κάθε ένα συγκρότημα παρουσίασε το χορευτικό του πρόγραμμα. Στη φετινή διοργάνωση συμμετείχαν σύλλογοι από την Γερμανία και ο θρακιώτικος σύλλογος των Βρυξελών και το συγκρότημα του Καρυοφύλλη Δοϊτσίδη. Τη Θράκη εκπροσώπησαν η αντινομάρχης Ροδόπης – Έβρου Χριστίνα Αργυριάδου, υπεύθυνη για τα κοινωνικά, αθλητικά και πολιτιστικά της διευρυμένης νομαρχιακής αυτοδιοίκησης, ο έπαρχος Βορείου Έβρου ο Πολυχρόνης Αντωνιάδης, από το νομό Ροδόπης ο δήμαρχος Μαρώνειας Χρήστος Παπανικολάου και ο αντιδήμαρχος Τάσος Παπαγιαννάκης. Η χώρας μας εκπροσωπήθηκε από την πρόξενο στις Βρυξέλες, από την ελληνική κοινότητα των Βρυξελών, από το συμβούλιο αποδήμου Ελληνισμού και από την ορθόδοξη εκκλησία Βελγίου, Ολλανδίας και Λουξεμβούργου. Ο λέκτορας του Δ.Π.Θ. Φάνης Μαλκίδης, βρέθηκε στον εορτασμό των Θρακιωτών στις Βρυξέλλες και μετέφερε το κλίμα των εκδηλώσεων μιλώντας στο ράδιο Χρόνος 87,5,
ΦΜ «Η ομοσπονδία Θρακών Ευρώπης με τον πρόεδρο της τον Κώστα Σισμανίδη, τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου, ο σύλλογος των Βρυξελών και όλοι οι υπόλοιποι θρακιώτικοι σύλλογοι της Ευρώπης έδειξαν ότι όχι μόνο μπορούν να αγκαλιάσουν και να διαφυλάξουν την θρακική παράδοση, αλλά κυρίως να την μεταδώσουν και σε ανθρώπους οι οποίοι όχι μόνο δεν είναι θρακικής καταγωγής, αλλά ούτε καν ελληνικής καταγωγής. Ξέρετε πολύ καλά ότι στην Ευρώπη υπάρχει ένα ζήτημα που αφορά τους μικτούς γάμους. Αρχικά αυτό ξεκίνησε βγαίνοντας από την κοινότητα όταν οι άνθρωποι δεν παντρεύονταν μεταξύ τους, δηλαδή Θρακιώτες με Θρακιώτες, κλπ, μετέπειτα πήγαν στους ευρύτερους γάμους που έγιναν μεταξύ Ελλήνων και μη Ελλήνων και πραγματικά υπήρχαν πολλά μέλη στον θρακικό σύλλογο Βρυξελών αλλά και στους υπόλοιπους της Γερμανίας οι οποίοι ήταν παιδιά τα οποία ήταν από μικτούς γάμους και πραγματικά έδειξαν ότι η θρακική παράδοση και πολιτισμός είναι ευρύτερος και αγκαλιάζει όλους τους ανθρώπους.

ΔΜ. Και μπορεί να ενώσει ακόμα και αυτούς οι οποίοι δεν είναι Θρακιώτες, να τους κάνει να νοιώσουν Θρακιώτες.
ΦΜ Πραγματικά και μέσα από το χορό, το τραγούδι, την μουσική, την παράδοση, μπορεί να προσεγγίσει και ανθρώπους οι οποίοι με άλλους τρόπους θα ήταν αδύνατο έως ανέφικτο να τους προσεγγίσεις. Την δεύτερη μέρα έγινε μία παρουσίαση της Θράκης και μία αναφορά στα ζητήματα που αφορούν την ιστορία αλλά και την σύγχρονη πραγματικότητα. Την παρακολούθησαν μέλη των σωματείων και επίσης αντιπροσωπεία από διάφορες άλλες ομάδες, κοινότητες και συλλόγους που δρουν στις Βρυξέλες. Υπήρχε μία συζήτηση γνωριμίας ουσιαστικά τόσο με την Θράκη αλλά κυρίως μία συζήτηση και διάλογος προκειμένου να αναδειχθούν τα σύγχρονα ζητήματα που αφορούν την Θράκη, τόσο μέσα από το ιστορικό πρίσμα όσο και από το σύγχρονο προκειμένου η τρίτη και η τέταρτη γενιά, δηλαδή η νεολαία των Θρακών που ζει στην Ευρώπη να γνωρίσει την σύγχρονη Θράκη αλλά και τις δυνατότητες που έχει αυτή στο μέλλον.

ΔΜ. Κύριε Μαλκίδη, κρατάνε τα ήθη, τα έθιμα, τις παραδόσεις, την γλώσσα με την επαφή που είχατε με τον απόδημο Ελληνισμό, εκεί με τους Θρακιώτες μας;

ΦΜ Η πρώτη και η δεύτερη γενιά κρατούν την γλώσσα, ωστόσο η τρίτη και η τέταρτη ζει σε κοινωνίες όπου κυριαρχεί μία γλώσσα, για παράδειγμα τα γαλλικά ή τα γερμανικά ή αλλού τα αγγλικά, προφανώς υπάρχουν δυσκολίες προκειμένου να διατηρήσουν τουλάχιστον τα βασικά χαρακτηριστικά της γλώσσας, που συνδυάζονται με το γεγονός ότι πολλά παιδιά δεν έχουν την δυνατότητα να πάνε σε ελληνικό σχολείο, ή να πάνε φροντιστηριακά να μάθουν ελληνική γλώσσα το απόγευμα.

ΔΜ Δεν υπάρχουν ελληνικά σχολεία τα οποία χρηματοδοτεί το ελληνικό κράτος;

ΦΜ Υπάρχουν αλλά είναι αδύνατο όμως να λειτουργούν όπου βρίσκονται Έλληνες Υπάρχουν όπως ξέρετε στις Βρυξέλες, υπάρχει στο Μόναχο, στο Ντίσελντορφ, αλλά δεν υπάρχουν όπου ζουν Έλληνες, γιατί οι Έλληνες και ειδικότερα οι Θρακιώτες είναι διασπαρμένοι σε όλη την Ευρώπη και υπάρχουν ακόμη δυσκολίες προκειμένου να επιλυθεί το ζήτημα της διδασκαλίας της ελληνικής γλώσσας. Ωστόσο κατά την γνώμη μου και νομίζω ότι έχει σημασία, οι σύλλογοι πλέον παίζουν και έναν άλλο ρόλο. Είναι κιβωτοί διάσωσης και μετάδοσης μιας ολόκληρης κουλτούρας που περιλαμβάνει και την γλώσσα. Δηλαδή παρά το γεγονός ότι τα παιδιά έχουν πλέον ως μητρική γλώσσα τα γαλλικά, τα γερμανικά ή τα αγγλικά, εντούτοις μέσα από τους συλλόγους δίνεται η δυνατότητα να γνωρίσουν έστω και ορισμένες ψηφίδες ή ορισμένα κομμάτια της γλωσσικής ή άλλης παράδοσης της Θράκης προκειμένου να γίνουν και αυτοί κομμάτια αυτής της ευρύτερης και πλούσιας κληρονομιάς. Δηλαδή ουσιαστικά οι σύλλογοι παίζουν ένα διπλό ρόλο τον οποίο πραγματικά τον είδα έντονα εκεί.

ΔΜ Και δεν έχει να κάνει μόνο με τον πολιτισμό, αλλά έχει να κάνει και με την εκπαίδευση και με την γνώση. -

ΦΜ Με όλες τις ιδέες τις οποίες ανταλλάξαμε και από την συζήτηση που έγινε την Κυριακή με τους Θρακιώτες της διασποράς μου δόθηκε η δυνατότητα να ανταλλάξουμε όχι μόνο ιδέες, αλλά και να δούμε και ορισμένα ζητήματα που αφορούν την σύγχρονη πραγματικότητα, δηλαδή τα νέα παιδιά, τη νεότερη γενιά των Θρακών που ζει στην Ευρώπη, οι οποίοι έχουν μεν την δυνατότητα να γνωρίσουν την ιδιαίτερή τους πατρίδα το καλοκαίρι όταν έρχονται για διακοπές ή μέσα από διάφορα προγράμματα. Αλλά νομίζω ότι επειδή όλη η παρουσία της είναι πλέον στην Ευρώπη και μιλώ για την θρακική νέα γενιά, είναι καλό αυτά τα παιδιά μέσα από διαδικασίες, μέσα από σεμινάρια ιστορίας, από συναντήσεις που μπορούν να γίνουν σε όλη την Ευρώπη, να γνωρίσουν αυτά τα παιδιά την καταγωγή τους, την κληρονομιά τους αλλά κυρίως να την μεταδώσουν σε άλλους ανθρώπους μη Έλληνες, μη Θρακιώτες, κάτι το οποίο το κάνουν ήδη με επιτυχία.

ΔΜ Και αυτό είναι το μήνυμα φυσικά που σας έδωσαν να φέρετε εδώ στην Ελλάδα.

ΦΜ Είναι πολύ ενδιαφέρον το γεγονός ότι σε ένα μεγάλο χώρο που είναι ένα κλειστό γυμναστήριο όπου έγινε αυτή η συνάντηση, δόθηκε η δυνατότητα να δούμε τα παιδιά, των χορευτικών, επίσης 1.000 και πλέον άτομα, τα οποία παρακολουθούσαν με πάρα πολύ μεγάλο ενδιαφέρον τα παιδιά τους, τους συγγενείς τους, δόθηκε η δυνατότητα να δούμε ότι υπάρχει μία ποιότητα η οποία όχι μόνο έχει μεταδοθεί στις νεότερες θρακικές γενιές, αλλά έχει μεταδοθεί όπως σας είπα και σε άλλους ανθρώπους οι οποίοι δεν είναι Θρακιώτες, δεν είναι καν Έλληνες. Αυτοί μέσα από το χορό, το τραγούδι και την παράδοση έχουν γνωρίσει ένα κομμάτι της θρακικής κληρονομιάς, η οποία είναι μεγάλη και πλούσια Σας ευχαριστούμε πολύ κ. Μαλκίδη. Δήμος Μπακιρτζάκης

Θράκη: από το περιθώριο στο προσκήνιο

Φάνης Μαλκίδης
Θράκη: από το περιθώριο στο προσκήνιο

Μέρος της ομιλίας στις 23ες πολιτιστικές εκδηλώσεις της Ομοσπονδίας Θρακικών Συλλόγων Ευρώπης. Βρυξέλλες 2-3 Μαΐου 2009.

Είναι διαπιστωμένο πλέον ότι ο Θρακικός Ελληνισμός και γενικότερα ο Ελληνισμός του Πόντου, της Μικράς Ασίας- Ιωνίας, της Καππαδοκίας, ο οποίος ζούσε στο οθωμανικό κράτος μέχρι το 1922-1923, έπαιξε σημαντικότατο αν όχι κεντρικό ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας του ελληνικού λαού.
Επίσης είναι κοινά αποδεκτό ότι αυτό το ιδιαίτερης αξίας κομμάτι του Ελληνισμού που ζούσε στην ενιαία Θράκη, στην Ιωνία, στον Πόντο, στην Καππαδοκία, μπήκε στο περιθώριο αμέσως μετά την έλευσή του ως ακρωτηριασμένο προσφυγικό σώμα στον ελλαδικό χώρο. Ειδικότερα, σε ότι αφορά το Θρακικό Ελληνισμό, σύντομα ο πρώτος ακρωτηριασμός ακολουθήθηκε και από ένα δεύτερο με τον διασκορπισμό των ανατολικοθρακών σε όλη την Ελλάδα και από έναν τρίτο στη δεκαετία του 1950 και 1960, με τη μετανάστευση σε όλο τον κόσμο.
Η μεταπολίτευση άνοιξε έναν άλλο κύκλο ο οποίος όμως, κατά τη γνώμη μας, ήταν πολύ περιορισμένος πολιτισμικά και πολιτικά. Οι σύλλογοι, οι κυριότεροι εκφραστές του προσφυγικού χώρου, λειτούργησαν ως κιβωτοί διάσωσης της ιστορικής διαδρομής του ελληνικού λαού που ζούσε στο οθωμανικού κράτους, ενώ διέσωσαν και ανεκτίμητης αξίας κειμήλια και ιδιαίτερες πολιτισμικές εκφράσεις ( π.χ αναστενάρια). Χωρίς αυτούς τους συλλογικούς θεσμούς, δεν θα υπήρχε καμία σοβαρή και δυναμική αναφορά για τον Ελληνισμό της Θράκης και γενικότερα της καθ΄ υμάς Ανατολής. Παράλληλα οι σύλλογοι διέσωσαν το χορό, το τραγούδια, και οι άνθρωποί τους, την γαστρονομική, υφαντουργική, αμπελουργική, αρχιτεκτονική παράδοση των προσφύγων. Στη σύγχρονη όμως περίοδο αυτό το μοντέλο δεν μπορούσε να λειτουργήσει με τον ίδιο τρόπο. Δεν μπορούσε να προσελκύσει την τρίτη γενιά μόνο ένα μικρό κομμάτι του Θρακικού πολιτισμού. Για αυτό και υπήρξαν οι αναζητήσεις και οι διεκδικήσεις που έφτασαν στο να αναδειχθούν και άλλες ψηφίδες του μεγάλου ψηφιδωτού που καταστράφηκε από τους υπεύθυνους της εκδίωξης των Ελλήνων. Επίσης να παλέψουν ενάντια στη επίθεση που έγινε για πολλά χρόνια ενάντια στη μνήμη. Οι Θρακιώτες είχαν επιπλέον λόγους για να αναδείξουν και τα υπόλοιπα κομμάτια της ιστορίας τους, αφού μία σειρά από αιτίες δεν άφηναν το Θρακικό πολιτισμό και ιστορία να αναπνεύσει.
Ο κύκλος της ανάκτησης της ταυτότητας του Θρακιώτη, όπως και αυτής του Μικρασιάτη, του Πόντιου, του Καππαδόκη, γενικά του πρόσφυγα, η οποία είχε χαθεί για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα έχει ακόμη πολύ απόσταση να διανύσει για να δημιουργήσει τις συνθήκες για νέα και σύγχρονα αιτήματα. Ωστόσο η ιστορική περίοδος που διανύουμε δημιουργεί ευνοϊκό περιβάλλον. Αυτοί που επιδίωξαν με τη βία και την πολιτική να εξαφανιστεί ο προσφυγικός και ιδιαίτερα ο Θρακικός Ελληνισμός και ο πολιτισμός του δεν το κατάφεραν. Η Θράκη είναι η δική μας κληρονομιά που αποτυπώνει ένα μεγάλο μέρος του πλούτου του ελληνικού λαού και του πολιτισμού του, την ιστορική του ταυτότητα, τη γλώσσα, τη οικουμενικότητα, το φυσικό και αρχιτεκτονικό τοπίο, είναι ο πολιτισμός στον οποίο αναφέρονται ως παγκόσμιο πρότυπο εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο. Είναι το σημείο αναφοράς των επόμενων γενεών των προσφύγων που ζουν στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο.

Hellenic Genocide. House of Assembly - South Australia

Extract from the HOUSE OF ASSEMBLY Hansard of 30 APRIL 2009

GENOCIDE OF THE ARMENIANS, PONTIAN GREEKS, SYRIAN ORTHODOX, ASSYRIAN ORTHODOX AND OTHER CHRISTIAN MINORITIES
Hidden_Speech
The Hon. M.J. ATKINSON (Croydon—Attorney-General, Minister for Justice, Minister for Multicultural Affairs, Minister for Veterans' Affairs) (11:39): I move:
That, whereas the genocide by the Ottoman state between 1915-1923 of Armenians, Hellenes, Syrian and other minorities in Asia Minor is one of the greatest crimes against humanity, the people of South Australia and this House –
(a) join the members of the Armenian-Australian, Pontian Greek-Australian and Syrian-Australian communities in honouring the memory of the innocent men, women and children who fell victim to the first modern genocide;
(b) condemns the genocide of the Armenians, Pontian Greeks, Syrian Orthodox and other Christian minorities, and all other acts of genocide as the ultimate act of racial, religious and cultural intolerance;
(c) recognises the importance of remembering and learning from such dark chapters in human history to ensure that such crimes against humanity are not allowed to be repeated;
(d) condemns and prevents all attempts to use the passage of time to deny or distort the historical truth of the genocide of the Armenians and other acts of genocide committed during this century;
(e) acknowledges the significant humanitarian contribution made by the people of South Australia to the victims and survivors of the Armenian Genocide and the Pontian Genocide; and
(f) calls on the commonwealth parliament officially to condemn the genocide.
I move this motion today to recognise an important historical event that continues to speak to us today. I know that what I say will draw anger from the Turkish establishment. I will refer to some specific criticisms of my remarks on this topic later.
The DEPUTY SPEAKER: Order! I draw the attention of the person who is holding something that is illuminated there to the fact that all filming in the chamber is out of order and does require removal.
The Hon. M.J. ATKINSON: Suffice to say, I make my contribution to the debate not as a newcomer but as a graduate in history and someone who has been close to nearly all South Australia's ethnic minorities. I respect and enjoy the company of local Turkish and Turkic Australian communities. Senator Alan Ferguson (Liberal, South Australia) was wrong when he said that my remarks on this topic were an attack on the Turkish community in Australia.
Turkish Australians bear no responsibility for the atrocities of the past 120 years against Anatolian Armenians, Greeks, Syrian Orthodox, Syrians and Nestorians, and it is wrong for Senator Ferguson to use the camouflage of emotion commemorating the anniversary of a bilateral agreement about Turkish settlement in Australia to promote the denial of Turkish ultranationalists such as the MHP about the genocide.
Some Turkish Australians came to Australia to escape the Republic of Turkey, its pockets of poverty, its tyrannical secularism, its melancholy (what Nobel laureate Orhan Pamuk calls Istanbul's Huzun) and laws such as Article 301 of the Turkish penal code which is used to prosecute hundreds of writers, including Orhan Pamuk for insulting Turkishness. The Turkish consul from Melbourne came to see me about this topic and, after a lively and fruitful conversation about this matter, gave me a copy of Orhan Pamuk's Istanbul: Memories and the City—a lovely gift that I am enjoying reading. I visited Istanbul and the old city of Constantinople last year staying near Taksim Square in Pera.
The slaughter at the end of hundreds of years of Ottoman rule on the Anatolian peninsula started on 23-24 April 1915, the eve of the landing of ANZAC troops at Gallipoli. In May 1915, a law known as the law for Tehcir law for 'regulation for the settlement of Armenians re located to other places because of war conditions and emergency political requirements' sought to legitimise the action.
There is much scholarship that demonstrates that these exterminations were centrally planned and administered by the Ottoman regime and local Ottoman officials against the entire Christian minority of Anatolia. It took place principally between the years 1915 and 1918 and then from 1920-1923. It is estimated that 1.5 million Armenians perished between 1915 and 1923. A further 300,000 Pontian Greeks and other Greeks and about half a million Syrian Christians were killed. Most Armenian political, religious and cultural leaders were arrested and murdered, beginning in Istanbul on 23 April 1915. More than one and a half million Pontian Hellenes fled to Greece. Three thousand years of Hellenic civilisation and history in Asia Minor, once a crucible of Hellenism, were extinguished in the catastrophe.
Many people were killed in their towns and villages or on death marches across Anatolia towards camps in the Syrian desert. Those Armenian, Greek and Assyrian males not executed were conscripted into the Ottoman army, disarmed and put in special labour battalions. Most were either worked to death or killed when they had outlived their usefulness. The remaining populations of the elderly, women and children were rounded up and either forcibly converted to Islam or raped and killed.
Of the survivors, most were deported from their ancestral lands and exiled around the world. The very existence of the former Armenian population in Turkey was denied. Maps and histories were rewritten. Churches, schools and cultural monuments—and, yes, even cemeteries—were desecrated and, in the case of churches, converted to mosques. It was still going on in the 1980s as recorded by the author William Dalrymple in his book From the Holy Mountain.
Small children, who had been taken from their Christian parents, were renamed and fostered out to be raised as Turks. Thea Halo, in her account of her mother's life fleeing from the destruction, tells of the day and her infant aunt perished during the death marches, as follows:
'Mama,' I said calmly as I could, hoping my calmness would make everything all right, 'Maria looks funny.
'Mother looked up and burst into tears. Maria's face had turned ashen. Her eyes stared out at nothing like little doll eyes that were broken in an open position and her head rolled back and forth with each step.
'What's wrong?' Cristodula demanded in panic, 'What is it?'
We stopped in the road like a pile of stones in the river; the weary exiles ruptured out around us and continued their march. Mother took Maria from Cristodula's back and cradled her in her arms as her tears washed Maria's lifeless face.
'Move!' a soldier shouted as he trotted up to where we stood.
'My baby,' Mother said.
She held out Maria for the soldier to see, as if her shock and grief could also be his.
'My baby.'
'Throw it away if it's dead!' he shouted 'Move!'
'Let me bury her,' Mother pleaded, sobbing.
'Throw it away!' He shouted again, raising his whip. 'Throw it away!'
Mother clutched Maria's body to her breast as we stood staring up at him. Her face was gripped with a torment I had never seen before. Father reached for Maria, to put her down I suppose, but Mother clutched her even more tightly. Then she walked over to the high stone wall that separated the road from the town and lifted Maria up to lay her on the wall's top as if on an altar before the Almighty.
That night mother cried herself to sleep. And each time I closed my own eyes, I saw her holding Maria up to the heavens like an offering. The image of her lifeless body lying on the wall, like some gift in a pagan ritual, followed me even into my dreams and all through the next days. Each time I thought of my little sister left lying there alone in the burning sun, with the buzzards flying about waiting for us to pass, the sobs would come without my ability to control them.
Although a senator has disputed the relevance today of events that happened in the 1920s, I contend that, while the atrocities that occurred about the time my parents were born, are denied it demeans the descendants of those people and does not create the climate for closure and the ability for communities to move on.
Alas, there have been many other acts of mass killings in the world since the Armenian, Syrian, Nestorian and Pontian mass killings and, to our shame, it is still happening in some countries. German Führer Adolf Hitler told his commanders on the eve of Germany's invasion of Poland, 'Who, after all, speaks today of the annihilation of the Armenians?' That was in 1939.
Besides recognising the obvious, even if Senator Ferguson says it occurred 100 years ago, we should support the motion to recognise the Armenian, Pontian Greek, Syrian Orthodox, Nestorian and Assyrian communities who flourish in Australia today. The Republic of Turkey, having dispersed these people to the point of the globe farthest from Anatolia, can hardly complain that, in the freedom of the Antipodes, they perpetuate the memory of their ancestors and their culture.
These Australians—and I remind Senator Ferguson that they are Australians with the full right of citizenship to talk about topics that Senator Ferguson considers too ancient and too controversial—came to Australia from countries, including Palestine, Egypt, Syria, Iraq and Lebanon, where they had settled after the genocide.
Senator Ferguson, in a post-prandial speech to the Senate on 18 March, criticised me for a speech I had made at the unveiling of a plaque at the Migration Museum in Adelaide commemorating the Pontian Greeks who were killed and exiled from Asia Minor. The Liberal senator said that the Turkish ambassador had called on him earlier in the week (his speech was given on a Wednesday) to complain about what I had said to Greek-Australians of Pontian origin. The Turkish ambassador is campaigning to have the plaque removed and has also made strong criticism of me.
Many of us have known people here in Australia who experienced the Turkish removal of the Greeks of Pontus and other Greeks of Asia Minor, especially from the Aegean coast near Smyrna. We have their testimony and the shocking accounts of diplomats and consuls serving in Turkey at the time. We have the admissions of officials of the Ottoman Empire For some of the very old, this is within living memory.
This senator cannot write off the suffering of Pontian Greeks and Armenians by saying that it occurred early in the 20th century, or that Pontians and Armenians were partly the authors of their own misfortune, or that murder, rape, pillage and exile had a different moral quality early in the 20th century. Let me try to look at the question from the standpoint of today's Turks.
The Ottoman Turks fought their way through Anatolia and into Europe as far as the gates of Vienna. They established an empire yet, with the exception of the Albanians and the Bosniak Slavs, they did not succeed in converting their subject peoples to Islam. They ruled an overwhelmingly Christian population in Europe and ruled an Asia Minor population that was one-third Christian.
Bit by bit, their Christian subjects in Europe rose up against them and threw them back into Ottoman Thrace, Istanbul and Anatolia. No doubt, the victors treated the Turkish people of those newly independent states atrociously and, moving forward 100 years, we all know that Bosnian Serb forces murdered about 8,000 Bosniak men and boys at Srebrnica and Potocari. I visited the places they were murdered and prayed at their graves. The young Turks (their official name, the Committee of Union and Progress) decided that if the Turkish state were to fall back on Istanbul and Anatolia it could not afford to be rendered vulnerable by what it regarded as disloyal Christian subjects. So, from 1895, Starting in earnest with Sultan Abdul Hamid II, the Christian minorities were characterised as disloyal, potential subversives, and killed in advance of subversion.
Mr Ramazan Altintas, the President of the Turkish sub-branch of the Victorian RSL, wrote to me on 2 February to say:
Yet, great nations don't cry, they bury the pain into history, do not even teach them to their children.
I think Mr Altintas captures the essence of the Turkish rejection of this motion. It is true that most of these atrocities occurred in the context of a war. Some of the atrocities occurred as the army of the Hellenic Republic sought to thrust Eastwood from its mandated territory around Smyrna. No doubt this army itself committed atrocities against some of the Turkish people it came up against, but nothing on the scale of what had been happening since 1895. And, in any case, the Pontian Greeks were enclaved hundreds of miles away from the fighting when they were massacred.
Even the diplomatic officials of Turkey's allies—Germany, Austria and Hungary—were shocked by the pre-emptive strikes off its ally against its own Christian civilians. Their reports to Berlin and Vienna comprised much of the evidence that backs this motion. Indeed, in the dying days of the Sultanate in 1920, the Turkish authorities brought criminal charges against leading Turkish officials for ordering the massacres.
I commend the motion to the house. Rest eternal, grant unto them, Oh Lord, and may light perpetual shine upon them. May they rest in peace and rise in glory.
Honourable members: Hear, hear!
There being a disturbance in the gallery:
The SPEAKER: Order, there will not be clapping from the gallery! The Leader of the Opposition.
Hidden_Speech
Mr HAMILTON-SMITH (Waite—Leader of the Opposition) (11:55): I rise as leader of the state Liberals on behalf of all members on this side of the house to fully support the motion. Their plan was to deport the Greek population to the interior and expose them to severe weather conditions, hunger and illness. After executing many prominent Greeks in the Western Pontus, the Turkish regime proceeded to deport a large number of the Greek population to the interior, Kurdistan, and as far as Syria.
With the commencement of World War I in 1914, Turkey called for a general mobilisation. Since Christian men were not allowed to bear arms, they were sent to labour battalions in the interior of Turkey, which were essentially battalions of death. Forced labour in the treacherous mountains and ravines, hunger and exposure to severe weather conditions killed most of those who served in these labour battalions.
Some of the survivors were able to escape to join those Greeks in the mountains who took up arms to protect themselves and their families. Hundreds of thousands of Greek men, women and children died as a result of these deportations and other atrocities.
In 1923, out of an approximately 700,000 Pontian Greek population, who lived in Turkey at the beginning of World War I, as many as 350,000 were killed and almost all the rest had been uprooted during the subsequent forced population exchange between Greece and Turkey. This was the end of one of the ancient Greek civilisations in Asia Minor.
As a consequence of the deliberate and systematic policy of ethnic cleansing at that time, the Ottoman Empire, it is estimated, killed more than two million Armenians, Syrians and Greeks, who were slaughtered outright or were victims of the white death of disease and starvation, a result of the routine process of deportations, slave labour and death marches.
After the genocide, there was an exchange of populations. Pontian Greeks primarily settled in Greece, with a significant community also settling in the former republics of the Soviet Union. In the 1950s and 60s, many emigrated to Germany, Australia, Canada and the United States, seeking a better life and more economic opportunities for themselves and their families.
Wherever they settled, the Pontian Greeks made it a point to preserve their religion, language, culture, and traditions. Several social clubs and federations were formed in the new homelands, with the purpose of establishing a hearth to keep alive their cherished customs and a sense of community.
As a man married to a Greek, with a son who is half Greek, who is Orthodox, this has very much touched me and my family. Let there be no doubt in the mind of any South Australian about my view and the view of the state Liberals of these terrible and tragic events.
I now turn my attention to the criticisms the Minister for Multicultural Affairs has just made of Senator Alan Ferguson in the Australian Senate. Senator Ferguson, in my view, made some very ill informed, very wrong, and offensive remarks in the Senate. I have spoken to Senator Ferguson about these remarks. I have expressed my view to him.
Since I spoke to Senator Ferguson, he has publicly, on radio and in other ways, apologised and recognised that his words and language were inappropriate. A few weeks ago, I stood up in the parliament and expressed my view on Senator Ferguson's remarks. They are the views of him and him alone; and, on reflection, he now realises that they were ill-informed and should not have been made. It is the events that follow that disappointment me. They disappointment me as a member of parliament—
The Hon. M.J. Atkinson interjecting:
The SPEAKER: Order!
Mr HAMILTON-SMITH: —they disappointment me as a person and they disappointment me as the leader of the Liberal Party. What happened was that copies of Senator Ferguson's address were sent out—I understand this, and he can correct this at the end of the motion if he chooses—by the Minister for Multicultural Affairs, or his auspices. They were sent out—and I have one in my hand; I am reading it, Mr Speaker—with a forged banner of the Liberal Party on top of it and with no recognition contained in the letter that it was from the Labor Party and from the minister, not from Senator Ferguson.
The Hon. M.J. Atkinson interjecting:
The SPEAKER: Order!
Mr HAMILTON-SMITH: The object was to incite anger and hatred. Another two letters I have sighted, one from Mick Atkinson MP (the member for Croydon) and one from Vini Ciccarello (the member for Norwood), have been sent out to Greek communities in their electorates, and they disparage Senator Ferguson's remarks, criticise him and then try to spread those remarks and imply that they are the views of me and the state Liberals. I am making it very clear today that they are not our views. The letters sent out by the minister, Ms Ciccarello and others, I understand, state, 'Please remember this speech when Martin Hamilton-Smith tries to tell you something different.' They refer to the state election in March 2010.
The Hon. M.J. Atkinson: Good prediction.
The SPEAKER: Order!
Mr HAMILTON-SMITH: I am saddened when people use tragic, heartfelt events to make cheap political points—I am very saddened. I draw the attention of the house to an article in Neos Kosmos, described by some as Australia's leading Greek newspaper and the largest ABC audited ethnic publication. A featured article in the opinion section focused on this issue, I think on 30 March 2009. The editorial states:
Playing ethnic politics is a dirty game that threatens to shatter social harmony quite a good deal more easily than referring to or interpreting historical events. The fact of the matter is that Australia's communities of diverse backgrounds have proven that they can co-exist peacefully in fruitful collaboration and ties of friendship because of our joint commitment to multicultural Australia. No cynical, irresponsible or misguided attempt to score points or votes off the backs of any arbitrarily chosen ethnic group should ever be permitted to bear the bitter fruit of discord.
The Hon. M.J. Atkinson: Keep reading it; it is about Senator Ferguson.
The SPEAKER: Order!
Mr HAMILTON-SMITH: Those remarks could apply equally to Senator Ferguson—
The Hon. M.J. Atkinson interjecting:
The SPEAKER: Order!
Mr HAMILTON-SMITH: —or to the Minister for Multicultural Affairs. Now, can I condemn, in the most definite way, the Ottoman regime and recognise the tragedies inflicted upon the Pontian Greeks. Can I also say this as someone who is very much part of a Greek family. In an observation, Steve Papadopoulos recounted a poignant story of one of the voyages as the Pontians fled. He said:
Many children and elderly died during the voyage to Greece. When the crew realised they were dead they were thrown overboard. Soon the mothers of the dead children started pretending they were still alive. After witnessing what was done to the deceased they would hold onto them and comfort them, and if they were still alive they did this to give them a proper burial in Greece.
I commend the motion and I hope that we can all go on living together in harmony in the years ahead without making cheap political points out of what are very, very sensitive issues.
There being a disturbance in the gallery:
The SPEAKER: Order! The member for West Torrens.
Hidden_Speech
The Hon. A. KOUTSANTONIS (West Torrens—Minister for Correctional Services, Minister for Gambling, Minister for Youth, Minister for Volunteers, Minister Assisting the Minister for Multicultural Affairs) (12:04): The United Nations on 9 December 1948 officially defined genocide as follows:
Genocide means any of the following acts committed with the intent to destroy, in whole or in part a national ethnical, racial or religious group, as such: (a) killing members of the group; (b) causing serious bodily or mental harm to members of the group; (c) deliberately inflicting on the group conditions of life calculated to bring about its physical destruction in whole or in part; (d) imposing measures intended to prevent births within the group; (e) forcibly transferring children of the group to another group.
There is no doubt by any definition that what happened in Pontos and what happened in Anatolia was genocide, because 350,000 Greek Pontians were murdered, 1.5 million Armenians were murdered and hundreds of thousands of Syrians were murdered.
Modern nations, such as Germany and Japan, have apologised for past atrocities. Australia has apologised to its Stolen Generation. These genocides are the most well-recorded and photographed mass killing events of the 20th century. This government and other governments have not allowed visas or entry into this country of deniers of the holocaust of the Second World War. There are very few people now who deny the holocaust of the Jews by the Nazis in Europe, yet some people think that it is okay to deny this holocaust. I find that grossly offensive and completely reprehensible.
Ms Chapman: So do we.
The Hon. A. KOUTSANTONIS: I am not saying that you do not. I am very disappointed with Senator Ferguson's remarks. I do not think there is a person in this building today who can look that senator in the face, because I consider him to be on the same level as people who deny the Holocaust. Of course, there are offences in place in many European countries for denying the Holocaust, but Senator Ferguson sits nicely in red leather in the Senate. I find that offensive.
Today, oppressions are still being carried out by the Turkish regime. They say that these offences are in the past and are behind the modern Turkey. Let me remind the house of modern Turkey's record. There are 40,000 Turkish troops illegally occupying a European nation as we speak. Religious freedoms in Turkey are being held back. The spiritual leader of the world's 300 million orthodox are being oppressed. The School of Haki, the theological college, has been closed. The Turkish government is attempting to say that our patriarch is simply a local church leader rather than the spiritual leader of the orthodox world.
Turkey claims to be a secular nation yet discriminates against ethnic minorities in favour of Islam, and it still oppresses its Kurdish minorities. There are continued border incursions on Greek islands in the Aegean. This is a country that talks as though it is a western nation wishing to enter Europe, but they behave like barbarians. Until the modern country of Turkey understands that it must apologise unequivocally for its actions in the past and in the present it can never become a modern European nation. I now wish to quote from a book called Not Even My Name by Thea Halo, who wrote:
There is no doubt that the genocide of the Greek, Armenian and Assyrian populations of Turkey was systematic and deliberate. According to American diplomatic reports, Kemal [Kemal Ataturk] himself was directly involved in the slaughter of thousands of innocent Greek and Armenian civilians and was present in Smyrna as his troops torched the city. It was reported that Kemal held congresses in Erzurum and Sivas in eastern Anatolia, in the summer of 1919, where a decision was made to attack 'all people from Rumeli and all the Hellenes'. During the time Kemal set up his provisional government in Ankara in 1919-1920, and prior to his successful ousting of the sultan, Cemal Musket, legal adviser of the sultan, collected various documents from the sultan's archive and wrote a report. It was found in the archives of the Foreign Ministry of Greece as reported by Professor Kostas Fotiadis, Professor of History at the Aristotelian University in Greece.
The document states:
The government of Ankara decided that the Greeks of the regions of Atabazar and Kaltras, first, and later the Greeks of the Pontos, would be slaughtered and eliminated. He assigned Yavur Ali to burn down a Greek village which is near Geive and to kill all of its inhabitants. The tragedy lasted two days. The village, with its 12 factories and its nice buildings became a dump site. Ninety per cent of the population were slaughtered and burnt. The few who were able to escape in order to save their lives went to the mountains. In order to preserve his Chets, Mustafa Kemal had to find an area which he could attack.
For this purpose he went to the area of Pontos. The slaughter, looting, general elimination in this area lasted from February to August. The displacements and killings were conducted with the semi-official participation of the military and civic personnel. The Turkish authorities and the Turkish government of 1919 and 1920, including at the peace conference in Paris, attempted not to deny their actions but they attempted to put all the responsibility to the young Turks, in other words, to the government.
A United States consul, Leslie Davis, described the Armenian deportees passing through Harpoot Plain on the way to Dejour. The United States official records on the Armenian genocide 1915‑1917 state:
All of them were in rags and many…almost naked…emaciated, sick, diseased, filthy, covered with dirt and vermin…driven along for many weeks like herds of cattle, with little to eat…There were few men among them, most of the men having been killed by the Kurd before their arrival at Harpoot. Many of the women and children also had been killed and very many others had died on the way…Of those who had started, only a small portion were still alive and they were rapidly dying…Many Turkish officers and other Turks visited the camps to select the prettiest girls and had their doctors present to examine them…Several hundred of the dead and dying were scattered about the camp…the body of a middle aged man who had apparently just died or been killed. A number of dead bodies of women and children lay here and there…Old men sat there mumbling incoherently. Women with matted hair and sunken eyes sat staring like maniacs. One, whose face has haunted my memory ever since, was so emaciated and the skin was drawn so tightly over her features that her head appeared to be only a lifeless skull. Others were in the spasms of death. Children with bloated bellies were on the ground wallowing in filth. Some were in convulsions. All in the camp were beyond help.
Senator Ferguson needs to apologise to all these groups. If he had said those words that he said in the Senate about the Jewish Holocaust in Germany he would be in prison. However, for some reason, he is a Liberal Party senator who is held in high regard. I find that offensive. It is offensive to the Greek and Armenian populations of Australia and to all people who have suffered from genocide. I commend the Leader of the Opposition, the Attorney-General and the communities that will never let this issue die and will always remember those who have fallen and commemorate what they sacrificed.
There are people here today who have lost loved ones; family and relatives. To them it is not silly or merely a casualty of war. It was an active attempt to wipe them off the face of the earth simply because they were Christian and were not Turkish. This is the worst form of genocide. It is a disgrace. Modern Turkey has a lot to learn, and it will never reform itself until it accepts the tragedies of the past.
There being a disturbance in the gallery:
The DEPUTY SPEAKER: Order! I think people in the gallery have been advised by the Speaker that applause is out of order. Please desist, no matter what your feelings are. The member for Mitchell.
Hidden_Speech
Mr HANNA (Mitchell) (12:15): First, I make a couple of preliminary remarks. Sometimes we have debates in this place about particular cultural groups or events overseas. Sometimes there are objections to this on the ground that it has little to do with the South Australian parliament. For example, when I raised the plight of the Palestinians, some members said, 'What has that got to do with us?' There is a very clear and simple answer to that. Our own citizens, our own Australians, bear witness to some of the horrible events which have occurred overseas, and although these people are Australians, they also bring with them their culture and their history, and that history should not be denied. It should certainly not be denied in the federal parliament of Australia.
Secondly, I make the point that it is unfortunate that politics has entered into the debate. Even today in dealing with this delicate and tragic issue, we have seen the Attorney-General aggressively interject when the Leader of the Opposition was speaking. Those sort of interjections are unnecessary and, unfortunately, they even cast a doubt on the sincerity of those who bring politics into the issue. We need to stick to what happened historically, to recognise it and encourage all Australians to accept it, but we do not need to do that in a partisan political way.
I turn then to the substance of the issue. We are dealing with the genocide that took place toward the end of World War I and after World War I of the culturally Greek people in what is now Turkey and the Armenians and the Assyrians. The debate understandably today has focused on the Greek speaking people, the Pontians and others, because we have a very substantial Pontian population in Adelaide and in Australia. The Armenians, we do not forget, because there is a present day Armenia: they have survived and now have their own nation. The Assyrians have fallen back into history. They originally came from an area which we would now call Iraq.
All of them suffered at the hands of Turkish nationalists some 90-odd years ago. It was as early as 1911 that plans were published for the elimination of Christians in the Ottoman Empire. Those plans were published and translated into English. They were available for those who could find them. Those documents are still there today proving the intention of the Ottoman government of the time.
There was an intense sense of nationalism after the events of 100 years ago in the Ottoman Empire. There was a determination on the part of Turkish politicians at the time to unify their country and to eliminate other than Turkish people. They proceeded, first, through the tehcir law (to which the Attorney-General has referred) by taking away property. Then they came and rounded up the leaders of those communities—and in Constantinople it was just over 104 years ago to the day that 300 leaders (political and intellectual leaders) were rounded up and put to death. They then proceeded to go right through the villages of what is now northern and western Turkey. The area bordering the southern edge of the Black Sea is Pontius and it has been a Greek civilisation for thousands of years, subject to the massacres which went on 90 years ago.
Many people do not understand in Australia that that part of the world was a Greek empire. Some of us learn in the history books about the Byzantine Empire. That was a Greek empire. It is sometimes called the Eastern Roman Empire, but it was a Greek empire based in Constantinople. And so, it is not unusual then that we find, for thousands of years, there have been Greek people living in Asia Minor and in Pontus. And so, even as late as 100 years ago, there was a huge Greek population in Constantinople. When the ANZACS landed on the Gallipoli Peninsula, there were Greek people living there. There were Turkish tax collectors, Turkish police and army, but there were Greek villagers tilling the soil and living their lives. These are the people who were deported; these are the people who were massacred during World War I and after.
Other members of parliament have spoken about some of the horrible things which occurred. Entire villages were surrounded and burned. The male populations of many villages were simply taken out and shot. When Smyrna was entered, as a result of a military struggle in 1922, all the Christians were put to death, apart from very few who escaped. The remaining women and children, in hundreds of thousands of cases, were sent on death marches across the country. Some were sent on death marches as long as 800 miles—that is from here to Sydney—and on the way were prey to rape and starvation.
I am indebted to the research of Dr Panayiotis Diamadis, a scholar who researches these matters. It was due to the information I heard from him that I realised that this is an issue for South Australians, particularly because our own South Australian soldiers witnessed a lot of these deprivations. The soldiers who were taken prisoner at Gallipoli and in Syria, among other allied forces in Mesopotamia as well, were sent on death marches, too. They were sent to prison camps where they were forced to hard labour, as well. There are many memoirs of solders written about these times. They saw the hordes of Armenian and Greek women and children being forced along the countryside in death marches. They saw their pitiful, bedraggled state. They joined with them in some cases in the prison camps. The truth of the massacre and what happened to those Armenian-Greek people is undeniable. It is there in the records and even in the records of our own Australian soldiers.
I believe that one of the aspects of the motion moved by the Attorney-General is most commendable. He says that we should remember and learn from such dark chapters in human history. What then was the essence of the motivation behind these massacres? It was hatred—hatred in the form of racism. We have to ask in Australia today: have we overcome that hatred? Have we overcome racism in Australia? In Australia today how do we deal with people who are different in culture and religion? Of course, we do not massacre them and we do not put them in prison camps—although one has to look at Woomera and Port Hedland when we talk about that.
We do have those issues of living together in Australia today. On the whole we are able to do it fairly peacefully. At the same time we need to remember the depths to which humanity can sink if we allow racism and nationalism to take grip.
I finish on a conciliatory note. I must say that these events occurred around 90 years ago. I do not blame the current Turkish government or the current Turkish community. In Senator Alan Ferguson's motion there is much to be commended. Australia and Turkey can be friends; there is no reason why not. There is much to commend about what goes on in Turkey today, but history must not be erased or forgotten.
It seems to me that it is essential to move on from injustice, and it is only possible to move on from injustice if the truth is spoken. Sometimes in the face of injustice, especially in terms of what happened long ago, all we can do is remember and speak the truth. I believe that the political squabble which led to this debate has actually resulted in something very valuable—a recognition of a horrible slaughter which is still very real and very heartfelt by Pontians and other Hellenic people and by Armenians in Australia today. Lest we forget.
Hidden_Speech
Mr RAU (Enfield) (12:25): I want to say a few words about this motion, and, hopefully, what I have to say is not too repetitious of the remarks that have already been made. I would like to pick up on the theme which the member for Mitchell took up towards the end of his contribution; that is, this needs to be seen in an historical context and it needs to be understood that these events must be remembered, but remembered in a way that enables us all to learn from the mistakes of the past and, hopefully, to avoid those mistakes in the future.
It is not productive, as the member for Mitchell said, to make derogatory remarks about the present government of Turkey. However, that is an entirely separate matter. As he said, these events did occur and are undeniable. Unfortunately, around the place these events are frequently denied. In some countries around the world, denial of events such as this is a criminal offence; and I am speaking here particularly of Germany.
The context in which these terrible events occurred was the context of the collapse of the sultanate of the Ottoman Empire, the collapse of the caliphate and the arrival of the young Turks (as they were described) on the scene. It has been mentioned already that these people were using nationalism as a way of dealing with the instability that was caused by the collapse of the centuries old government of the Ottoman Empire which, after all, had been described for many years before that as the sick man of Europe.
It is important for people to remember that at this time the Armenian and Greek communities in what was then the Ottoman Empire had been there virtually forever. In fact, they had been there before the Ottomans were there. The Ottomans, in effect, had come in and progressively overwhelmed the eastern provinces of the Byzantine Empire, eventually capturing the capital; and later on they moved further to the west and eventually got as far as Budapest and Vienna.
So there was quite a movement of these people, but they were coming in from somewhere else. They were not the original occupiers of that territory. Of course, this has happened throughout history—one group of people has come in and taken over from another group of people. Often we hear in Australia about the consequences of that for the people who lived here before our ancestors arrived here.
The Greek and Armenian culture in what was then the Ottoman Empire was a deeply entrenched, rich, vibrant contribution to that society. It is well recognised that much of the culture, certainly much of the commerce, of what was then the Ottoman Empire was greatly enriched by the presence of those individuals and their contribution to that country, which for a great deal of time—it may not have been a country which said, 'We think it is terrific because we have this Christian group living within our borders'—did not persecute them in the way we are talking about in this motion.
The First World War was a tremendous tragedy for people all over the world, but very much so for the people in the Middle East and parts of the Ottoman Empire, as it had previously been. It is a sad fact of international politics and history that when great powers fight smaller communities, smaller powers are crushed; and that is exactly what happened in the First World War.
The Ottoman Empire became a plaything, basically, for the British and French who carved it up as early as 1916; Mr Sykes and Mr Picot sat down with a map, pulled out their pencils and started working out who would get what. Meanwhile, Lawrence of Arabia was promising the same bits to other people, and so on and so on. At the end of that terrible war the dismembered Ottoman Empire ultimately came to be under the control of Kemal Ataturk.
The period that is of most concern, obviously, is the period that commences much earlier with the particular treatment of the Armenian people, but then later right up until the twenties with the treatment of Greeks who lived particularly in Asia Minor. As a person who has had the privilege of being able to travel in that part of the world, it is so obvious, as you drive up the Aegean coast of Turkey, that so much of what is there has been contributed to by Hellenic culture.
The buildings which are there, the ruins in places like Myletus, even Ephesus—which I realise was a Roman city—I think had a Greek precursor. There are other places like Priene and various other places I could name, Didyma—all of these places where it is obvious that the culture is Greek. The buildings are clearly Greek even though they are in a fairly sad state. So, the contribution goes back a long way.
The other point I would make is that unfortunately this sort of thing has not only occurred to the Armenian and Greek people of what is now Turkey, or was the Ottoman Empire, but many other genocides have occurred in the 20th century, aside from the ones that I am talking about now.
Everyone has heard a great deal about what happened to European Jewry during the period 1939 to 1945, but what about the issue of the Ukrainians at the hands of their own government, where 10 million or so of them were starved to death because of government policy?
What about the Cambodians, who on a proportionate basis suffered a devastating destruction at the hands of an idiotic government—their own government? What about the more recent examples of Rwanda and what was Yugoslavia, the terrible carnage that occurred in the Balkans for nearly 20 years with people who had been neighbours for centuries shooting each other? Absolutely appalling.
So, that is a present day example that people, I think, of my age and our age in this chamber, can understand because we lived through it on the television, we saw it everyday and we read about it in the newspaper. That is something like what it must have been like for the people who lived within the boundaries of the Ottoman Empire and wound up being persecuted for their beliefs or for their cultural position.
I would like to finish on this point, and I come back to what the member for Mitchell said. I would like to think that we can learn from all of this and that it will not happen again, but, unfortunately, events as recent as those in the former Yugoslavia do not give me a great deal of confidence that these things are impossible, in fact, we have to be constantly vigilant about these things.
The fact that this motion is before the parliament, the fact that we are debating this matter and we are talking about this matter is at least some modest way that we as legislators in what is, after all, only a provincial parliament—I should not really say that here, should I, but that is what we are—can make some contribution to raising public awareness, both of the terrible circumstances of this particular conflict, but also of the fact that these conflicts can and do and will occur again unless people are aware of these issues and take intelligent, statesmanlike solutions to these problems to hand.
Hidden_Speech
The Hon. R.B. SUCH (Fisher) (12:34): I commend the Attorney-General for bringing this motion before the house, because it is important that we never forget what happened in the past and, as far as we possibly can, make sure that these sorts of heinous crimes are not committed again. What is important about this motion, apart from paying respect and acknowledging the tragedy of the past, is that it brings before us something that I have to admit I was totally unaware of. And that is after spending 16 years in tertiary study, at the university—eight years full-time and eight years part-time.
Nowhere in my student life did anyone ever raise this issue. It highlights the fact that in our schools and in our universities, we need to teach history. We need to make people aware of what has happened in the past. We have silly people going around denying, for example, the Holocaust, which was an evil series of acts against the Jewish people performed by that maniac Hitler, but it also took the lives of many gypsies and people with disabilities; we often forget that many of them died in their thousands as well.
As the member for Enfield said, there are plenty of other examples in history—some recent, many well in the past: in Africa; some of the things that were done for example by the Japanese in China and even against our own troops; I have mentioned Nazi Germany; Stalinist Russia; even South Africa where the British were involved in fighting the Boers. That is where the concentration camp was invented and developed by the British. When I say the British, I am not talking about some remote group; I am talking about members of my family who actually fought there on the British side. Harry Such was one of them. That is where the concentration camp was invented and developed.
I think the point that the member for Enfield was making is that we have to be careful that we do not fall into the trap of thinking that humans will never again be capable of evil acts like genocide. Whilst sometimes I am critical of some aspects of what is called multiculturalism in Australia because I think some people politicise it, I think its great overwhelming strength is that it promotes tolerance. If you do not have that tolerance, understanding and empathy of others then ultimately you can get into this trap of the sort of evil that is reflected in what happened to the Armenians and others in that area between 1915 and 1923.
It is very important that amongst our children we develop a sense of empathy, consideration and understanding of others. I recall that if we as kids ever, in ignorance, said anything about wogs, my late mother would always say, 'What about the Rosinis?' They lived in Upper Sturt when she was a child and were fantastic people. She would always counter our ignorance with a practical example to develop our empathy using the concept of putting yourself in someone else's shoes.
Likewise, I did not appreciate it at the time but Lois O'Donoghue, who now calls herself Lowitja, used to come to our house when she and Faith Coulthard were training at the Royal Adelaide. They were subject to quite a bit of racial intolerance in their training days. They used to come to our place when I was a little kid. I did not appreciate then that my parents were promoting this tolerance and understanding.
I say this because we all need to be not just on our guard but committed to promoting tolerance and understanding. If we sit back and say nothing then we are guilty of the crime that is committed by people through acts of genocide or other evil acts. That is what happened during and leading up to World War II and it happened, I suspect, in relation to the particular topic that we are debating today. People in parts of the world who knew what was going on did little or nothing; they sat back and allowed people to suffer. That, in my view, is a crime, not as great as those who commit it first-hand, but it is still a crime.
We cannot afford to sit back and do nothing. We need to ensure that we are ever vigilant and that we promote tolerance and empathy, particularly amongst our children, so that we rid the world and ourselves of the evil that can be reflected in the sort of genocide and intolerance that is highlighted in this motion today. I commend the motion to the house, and I acknowledge, as I said at the start, the Attorney-General for moving it. I also acknowledge the heartfelt speech of the Leader of the Opposition.
Hidden_Speech
The Hon. K.A. MAYWALD (Chaffey—Minister for the River Murray, Minister for Water Security) (12:40): I join with members of the house in supporting this motion moved by the Attorney-General, and I do so on behalf of the many Riverland families of Armenian, Pontian Greek and Syrian descent. The Riverland truly is a multicultural society, with families descended from over 50 different nationalities living together in harmony. We do so without conflict as a result of developing empathy and understanding and by developing a great respect and an ability to celebrate the many cultural differences of the families living in our community.
I, too, recognise the importance of remembering and learning from such dark chapters in human society to ensure that such crimes against humanity are not allowed to be repeated. I will not repeat the comments made by many in this house about the dreadful atrocities that occurred during this period, but I would like to recognise the importance of remembering and learning from such dark chapters.
There are many refugees from conflicts around the world, and there are many conflicts still occurring around the world. It is through understanding the hurt of and having empathy with those communities that have lived through these atrocities that we can hope that, in the future, we can bring to an end these kinds of dreadful crimes against humanity.
Hidden_Speech
Mr PISONI (Unley) (12:42): I, too, rise to support this motion. I would like to talk about the discovery I have been through when learning about the Asia Minor genocide, a term that encompasses all those victims of the Ottoman Empire at that time, and I will pick up on a point made by the member for Fisher. I did not go through the university system, but I went through high school, and this is certainly an event of which I was not made aware. I think it is fair to say that not many people of non Greek, Armenian or Pontian Greek heritage could say that they were familiar with what happened during this terrible time of world history.
At a lecture I attended on 22 April, which was sponsored by members of the Greek community, I learnt that it was very much part of Australia's history and part of the history of Gallipoli. The lecture was entitled, 'An SOS from beyond Gallipoli,' and it was given that title because of just how much involvement Australia had—the diggers who landed on Gallipoli, those who were left behind and worked in the labour camps, those victims in the work camps, building roads, bridges and digging tunnels for the Turks, and those who were marched off to all parts of the Arab Peninsula as servants and slaves. Australian diggers were amongst those people. The 94th anniversary of the Armenian massacre was the day before ANZAC Day.
After my attendance at the lecture I was very interested to learn more about what we had learnt in that time and what has been put on the public record in Australia about the Armenian genocide. I recommend all members here who are sharing this moment to visit the Australian War Memorial website and look at the information there.
I was very interested in a thesis that was published on that site by Vahe Georges Kateb in 2003. The thesis is about the Australian press coverage of the Armenian genocide. The study compares news reports published on the Armenian genocide with acts of the United Nations Genocide Convention and finds that, indeed, they had communicated to the Australian public that Armenians were subject to genocide.
In the absence of the word 'genocide', Australian journalists would use early 20th century descriptions for the meaning of the word, such as 'destroying a nation, 'race extermination, 'policy of extermination, 'wiping out the Armenian nation' and other similar expressions. I think that, when we look at the dominance of this genocide in Australian media at the time, it is difficult to understand why it has not become part of Australian history.
I refer again to the Australian media. The most recent time when this was spoken about in the Australian media was, in fact, on 25 April 2008. I would like to use this opportunity to read some parts of the story that was written for The Australian by Vicken Babkenian, who is a Director of the Australian Institute for Holocaust and Genocide Studies. She starts her story by saying:
At the same time as Australian troops landed at Gallipoli on April 25, 1915, another event of historical importance was taking place in Turkey: the Armenian genocide. The Gallipoli landing took place one day after the mass arrest of Armenian leaders in Istanbul, which is known as the beginning of the genocide.
I understand that, at that time, about 250 intellectuals and other community leaders were marched off by the Turks and massacred. She goes on to say:
'Who, after all, remembers the annihilation of the Armenians?' were Adolph Hitler's famous words when he embarked on his heinous crime of the Holocaust. One group who remember the Armenians are a handful of Australians who were at the forefront of the relief effort, yet their stories have been largely hidden. Not one Australian historian has devoted any attention to these remarkable Australians, who have been forgotten along with the 'forgotten genocide'.
I think we have discovered that Australian historians have taken this up, but, unfortunately, we do not get to hear that story from them. It is not a prominent enough part of our history. For example, Edith Glanville of Haberfield lost her son Leigh from the 1st Battalion who died in battle at Gallipoli, thus began her extraordinary journey with the Armenian people. Glanville was the first woman justice of the peace in New South Wales, and founded both Quota and the Soroptimist clubs in Australia. Most notably, she was honorary secretary of the Armenian Relief Fund of New South Wales from 1922, and became a driving force in raising more than $100,000 worth of supplies, which in today's terms is around about $19 million—a significant contribution from the people of New South Wales.
Other members of the relief fund included Sir Charles Lloyd Jones who was, in fact, the first chairman of the ABC, and Oscar Lines, the general manager of the Bank of New South Wales. Glanville was so concerned about the plight of the Armenians that she ended up adopting an Armenian orphan.
A former Menzies cabinet minister and British high commissioner, Thomas White, was a prisoner of war during World War I in Turkey and, being a witness to Armenian genocide, he later returned home and joined the Armenian relief effort.
Another prominent South Australian was the Reverend J.E. Cresswell (and we heard about the work of Reverend Cresswell on 22 April). Reverend Cresswell was from Adelaide's Congregational Church (which is now the Uniting Church) and was national secretary of the Armenian Relief Fund of Australasia. After witnessing the plight of Armenian refugees in Syria in 1923 Reverend Cresswell said:
Over 6,000 here. The sights within these caves are beyond words. No words seem adequate to describe the misery that must be the portion of these poor people.
The reverend oversaw relief programs from port to destination, including setting up an Australian funded orphanage for 1,700 children who survived the genocide, and that site is now one of the holiest for Armenians. In 1918, Sydney mayor James Joynton Smith set up the Armenian Relief Fund, which included prominent philanthropists and business people, such as the Griffith brothers, one of the largest suppliers of tea and coffee in Australia, and the Elliot brothers, one of the nation's biggest pharmaceutical groups.
The fund, with the help of many Sydneysiders, raised hundreds of thousands of dollars to help Armenians, when Australians were already sacrificing so much in World War I. Even Prime Minister Billy Hughes promised that free freight would be provided by commonwealth steamers for any contribution to the fund. I know from a lecture I attended that South Australia played a big role in supplying grains to the Armenian victims of this genocide. The newspaper article continues:
These are just some of the hundreds of Australian stories of generosity, hope and moral decency that have been unearthed. In the words of Robert Mayne: 'In world history there is an intimate connection between the Dardanelles campaign and the Armenian genocide.
It is for that reason that I have discovered, in the journey that I have taken over the last few weeks, the importance of this occasion and the importance of this motion. I commend the motion.
Hidden_Speech
Dr McFETRIDGE (Morphett) (12:51): I rise in support of this motion, and I am delighted that His Grace Bishop Nikandros of Dorileum can be with us today, with many supporters. I enjoy the blessing of the waters in my electorate every year, where thousands of members of the Greek community are led by His Grace.
This is a very important motion and, as the shadow minister for Aboriginal affairs and reconciliation, I am very much aware of how history is sometimes rewritten and filtered (in fact, the next motion on the Notice Paper is one of my motions about internet filtering). That motion is there because one should not be able to filter history and people's ability to examine information that is out there. Paragraph (c) of this motion states:
(c) recognises the importance of remembering and learning from such dark chapters in human history to ensure that such crimes against humanity are not allowed to be repeated;
Unfortunately, I am no student of history. I learnt mainly British history at Salisbury High School, with many of my Greek friends. We learnt to eat a lot of Greek food before it was popular, and I think I am all the better for it.
We must not filter or rewrite history. When I attend citizenship ceremonies (as do other members in this place), one of the things I enjoy saying to people is, 'You can be part of the Australian population and culture and part of this nation. You can wear your heart on your sleeve as a proud Australian, but you don't have to give anything up. You promise to obey our laws and respect our rights, but you don't have to give anything up. Part of not giving things up is recognising and valuing your culture and passing it on not only to your descendants but also to other Australians, recognising your history. And this is part of it—a dark part. There are some darker parts of history and there are some parts that we are more than proud to ensure that everyone celebrates. But you don't have to give up who you are and where you are from.'
This motion recognises a particular episode in the past that should not be forgotten, should not be filtered and should be recognised. I support the motion.
Hidden_Speech
Ms CICCARELLO (Norwood) (12:55): I would also like to support this motion. I have been very aware from the time I was a child of what had happened because, in the First World War, my grandfather fought against the Turks and this was often spoken about in my family. In fact, my grandfather received a medal for his bravery during that time.
With the Attorney-General, I had the opportunity of visiting Srebrenica, Auschwitz, Birkenau and a number of other places, and recognise the atrocities that have happened in this world. This motion is commendable. We must certainly recognise history and hope that the brutal acts of the past are not repeated. I associate myself with all those people who have had tragic losses within their families and communities.
Motion carried.