Τετάρτη 10 Ιουνίου 2009
Παρουσίαση των πρακτικών της ημερίδας "Τρεις Γενοκτονίες- Μία Στρατηγική"
Η Οργανωτική Επιτροπή της Ημερίδας«Τρείς Γενοκτονίες – Μια Στρατηγική»που πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος στις 24 Μαΐου 2008 στη Κομοτηνή,σας προσκαλείστην παρουσίαση των πρακτικών της Ημερίδας, που θα γίνει την Κυριακή 14 Ιουνίου 2009 και ώρα 11:00 στην αίθουσα εκδηλώσεων του κτιρίου της Μηχανικής (πίσω από το Δημαρχείο) στην Κομοτηνή.Με το πέρας της εκδήλωσης θα δοθεί στους παρευρισκόμενους ο τόμος των πρακτικών.
Φάνης Μαλκίδης. Από την Τραπεζούντα, τη Σμύρνη και την Αδριανούπολη, στο Δίστομο.
Όταν οι θύτες δεν τιμωρούνται τα εγκλήματα επαναλαμβάνονται
Με αφορμή τη σημερινή ημέρα μνήμης του ολοκαυτώματος στο Δίστομο
Όπως είναι γνωστό όταν ο Χίτλερ προγραμμάτιζε και υλοποιούσε τη δολοφονία χιλιάδων λαών της Ευρώπης, έλεγε «ποιος θυμάται τους Αρμένιους». Είναι γεγονός ότι τα πρώτα μαθήματα ολοκληρωτικής εξαφάνισης της ύπαρξης ενός λαού, οι Ναζί τα πήραν από τους Νεότουρκους και τους Κεμαλικούς, με τους οποίους άλλωστε Γερμανοί αξιωματικοί είχαν συνεργαστεί στις αρχές του 20ου αιώνα. Η Γενοκτονία των Ελλήνων, στον Πόντο, στην Ιωνία, στη Θράκη, μαζί με τη Γενοκτονία των Αρμενίων και των Ασσυρίων αποτέλεσε ένα οργανωμένο και ολοκληρωμένο σχέδιο, που εφαρμόστηκε με τον ίδιο τρόπο εναντίον των λαών της Ευρώπης στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Αφού οι θύτες των πρώτων γενοκτονιών δεν τιμωρήθηκαν, οι μαθητές των Νεότουρκων και των Κεμαλικών, οργάνωσαν και σχεδίασαν νέες γενοκτονίας. Ειδικά οι Έλληνες δοκιμάστηκαν από ένα μηχανισμό εξολόθρευσης στην Τραπεζούντα, τη Σμύρνη και την Αδριανούπολη, ο οποίος λίγο αργότερα αναπαράχθηκε στον ελλαδικό χώρο, στο Δίστομο, στα Καλάβρυτα, στο Χορτιάτη, στον Κάνδανο, στην Ξυλαγανή της Κομοτηνής, στο Δοξάτο της Δράμας. Όπως στον Πόντο, στην Ιωνία, στη Θράκη, δολοφονήθηκαν χιλιάδες Έλληνες και μαζί τους δολοφονήθηκε κάθε ύπαρξη ελληνικού πολιτισμού, έτσι και στο Δίστομο, στις 10 Ιουνίου του 1944 έγινε μια από τις μεγαλύτερες σφαγές αμάχων από της Γερμανικές δυνάμεις. Όπως και στους χώρους που ζούσαν για πολλά χρόνια Έλληνες με ιδιαίτερη συμβολή στην προαγωγή της ανθρώπινης πολιτιστικής προσφοράς, έτσι και στο Δίστομο, στρατιωτικές δυνάμεις κινήθηκαν για να δολοφονήσουν Έλληνες. Μάλιστα οι πράξεις των στρατιωτικών εναντίον των αμάχων Ελλήνων που ζούσαν στο οθωμανικό κράτος ομοιάζουν στο ακέραιο με τις πράξεις των Ναζί εναντίον των Ελλήνων στο Δίστομο. Τα θύματα στον Πόντο, στην Ιωνία, στη Θράκη, γυναικόπαιδα, ηλικιωμένοι, αθώοι άνθρωποι. Η δράση των Ναζί στο Δίστομο ακριβώς η ίδια, μάλιστα η μανία τους ήταν τόσο μεγάλη που δεν ξεχώριζαν ούτε τα γυναικόπαιδα και τους ηλικιωμένους. Τον ιερέα του χωριού τον αποκεφάλισαν, βρέφη εκτελέστηκαν και γυναίκες βιάστηκαν πριν θανατωθούν. Η σφαγή σταμάτησε μόνο όταν νύχτωσε, αφού πρώτα κάηκαν τα σπίτια του χωριού. Οι εκτελέσεις συνεχίστηκαν και κατά την επιστροφή των Γερμανών στην βάση τους, καθώς σκότωναν όποιον άμαχο έβρισκαν στον δρόμο τους. Οι νεκροί του Δίστομου έφτασαν τους 228, από τους οποίους οι 117 γυναίκες και 111 άντρες, ανάμεσα τους 53 παιδιά κάτω των 16 χρόνων. Η μαρτυρία όμως του απεσταλμένου του Ερυθρού Σταυρού που έφτασε στο Δίστομο μετά από λίγες μέρες αναφέρει όμως για 600 νεκρούς στην ευρύτερη περιοχή.
Η πρώτη Γενοκτονία εναντίον των Ελλήνων δεν τιμωρήθηκε, έτσι επαναλήφθηκε εναντίον πάλι Ελλήνων λίγο αργότερα. Το χρέος για την ανάδειξη στο διεθνές στερέωμα της πρώτης Γενοκτονίας του 20ου αιώνα, είναι προφανές, Αντίσταση στον εκφυλισμό και στις προσπάθειες υπονόμευσης. Οι ίδιες που έγιναν και στην υπόθεση της ανάδειξης των ολοκαυτωμάτων στην Ελλάδα, κατά τη διάρκεια της Ναζιστικής κατοχής. Η προσπάθεια συνεχίζεται και έχει και ουσιαστικά αποτελέσματα σε όλον τον πλανήτη. Η αλήθεια θα νικήσει.
Με αφορμή τη σημερινή ημέρα μνήμης του ολοκαυτώματος στο Δίστομο
Όπως είναι γνωστό όταν ο Χίτλερ προγραμμάτιζε και υλοποιούσε τη δολοφονία χιλιάδων λαών της Ευρώπης, έλεγε «ποιος θυμάται τους Αρμένιους». Είναι γεγονός ότι τα πρώτα μαθήματα ολοκληρωτικής εξαφάνισης της ύπαρξης ενός λαού, οι Ναζί τα πήραν από τους Νεότουρκους και τους Κεμαλικούς, με τους οποίους άλλωστε Γερμανοί αξιωματικοί είχαν συνεργαστεί στις αρχές του 20ου αιώνα. Η Γενοκτονία των Ελλήνων, στον Πόντο, στην Ιωνία, στη Θράκη, μαζί με τη Γενοκτονία των Αρμενίων και των Ασσυρίων αποτέλεσε ένα οργανωμένο και ολοκληρωμένο σχέδιο, που εφαρμόστηκε με τον ίδιο τρόπο εναντίον των λαών της Ευρώπης στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Αφού οι θύτες των πρώτων γενοκτονιών δεν τιμωρήθηκαν, οι μαθητές των Νεότουρκων και των Κεμαλικών, οργάνωσαν και σχεδίασαν νέες γενοκτονίας. Ειδικά οι Έλληνες δοκιμάστηκαν από ένα μηχανισμό εξολόθρευσης στην Τραπεζούντα, τη Σμύρνη και την Αδριανούπολη, ο οποίος λίγο αργότερα αναπαράχθηκε στον ελλαδικό χώρο, στο Δίστομο, στα Καλάβρυτα, στο Χορτιάτη, στον Κάνδανο, στην Ξυλαγανή της Κομοτηνής, στο Δοξάτο της Δράμας. Όπως στον Πόντο, στην Ιωνία, στη Θράκη, δολοφονήθηκαν χιλιάδες Έλληνες και μαζί τους δολοφονήθηκε κάθε ύπαρξη ελληνικού πολιτισμού, έτσι και στο Δίστομο, στις 10 Ιουνίου του 1944 έγινε μια από τις μεγαλύτερες σφαγές αμάχων από της Γερμανικές δυνάμεις. Όπως και στους χώρους που ζούσαν για πολλά χρόνια Έλληνες με ιδιαίτερη συμβολή στην προαγωγή της ανθρώπινης πολιτιστικής προσφοράς, έτσι και στο Δίστομο, στρατιωτικές δυνάμεις κινήθηκαν για να δολοφονήσουν Έλληνες. Μάλιστα οι πράξεις των στρατιωτικών εναντίον των αμάχων Ελλήνων που ζούσαν στο οθωμανικό κράτος ομοιάζουν στο ακέραιο με τις πράξεις των Ναζί εναντίον των Ελλήνων στο Δίστομο. Τα θύματα στον Πόντο, στην Ιωνία, στη Θράκη, γυναικόπαιδα, ηλικιωμένοι, αθώοι άνθρωποι. Η δράση των Ναζί στο Δίστομο ακριβώς η ίδια, μάλιστα η μανία τους ήταν τόσο μεγάλη που δεν ξεχώριζαν ούτε τα γυναικόπαιδα και τους ηλικιωμένους. Τον ιερέα του χωριού τον αποκεφάλισαν, βρέφη εκτελέστηκαν και γυναίκες βιάστηκαν πριν θανατωθούν. Η σφαγή σταμάτησε μόνο όταν νύχτωσε, αφού πρώτα κάηκαν τα σπίτια του χωριού. Οι εκτελέσεις συνεχίστηκαν και κατά την επιστροφή των Γερμανών στην βάση τους, καθώς σκότωναν όποιον άμαχο έβρισκαν στον δρόμο τους. Οι νεκροί του Δίστομου έφτασαν τους 228, από τους οποίους οι 117 γυναίκες και 111 άντρες, ανάμεσα τους 53 παιδιά κάτω των 16 χρόνων. Η μαρτυρία όμως του απεσταλμένου του Ερυθρού Σταυρού που έφτασε στο Δίστομο μετά από λίγες μέρες αναφέρει όμως για 600 νεκρούς στην ευρύτερη περιοχή.
Η πρώτη Γενοκτονία εναντίον των Ελλήνων δεν τιμωρήθηκε, έτσι επαναλήφθηκε εναντίον πάλι Ελλήνων λίγο αργότερα. Το χρέος για την ανάδειξη στο διεθνές στερέωμα της πρώτης Γενοκτονίας του 20ου αιώνα, είναι προφανές, Αντίσταση στον εκφυλισμό και στις προσπάθειες υπονόμευσης. Οι ίδιες που έγιναν και στην υπόθεση της ανάδειξης των ολοκαυτωμάτων στην Ελλάδα, κατά τη διάρκεια της Ναζιστικής κατοχής. Η προσπάθεια συνεχίζεται και έχει και ουσιαστικά αποτελέσματα σε όλον τον πλανήτη. Η αλήθεια θα νικήσει.
Τρίτη 2 Ιουνίου 2009
Μια wikipedia στη φαρέτρα της μνήμης
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗ ΡΕΝΑ ΑΚΡΙΤΙΔΟΥ
Εφημερίδα Θεσσαλονίκη Μάιος 2009
Για το φιλόδοξο ηλεκτρονικό εγχείρημα http//pnt.wikipedia.org μιλά στην εφημερίδα "Θεσσαλονίκη" ο Φάνης Μαλκίδης, μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών
"Το Σεπτέμβριο του 2007 τρεις νέοι ομογενείς που ζουν στη Γερμανία οι Η. Γρηγοριάδης, Ε. Παπαδόπουλος, και ο Κ. Γρηγορούδης αποφάσισαν, να φτιάξουν στα πρότυπα της wiki μια ποντιακή wikipedia, με όλα τα λήμματα και τα άρθρα να είναι αμιγώς στην ποντιακή διάλεκτο", απαντά ο Φάνης Μαλκίδης στο ερώτημα για την ιδέα του εγχειρήματος. Δέκα μήνες αργότερα εντάχθηκαν στην αρχική ομάδα και οι Ζ. Διακονικολάου, και Α. Παλιουδάκης. " Αργότερα έγινε η επίσημη αίτηση στην αρμόδια επιτροπή του ιδρύματος που ασχολείται με τη wiki και είχαμε σχετική αλληλογραφία τριών μηνών. Στις 7 Μαρτίου ήρθε η επίσημη απάντηση. Η επιτροπή δέχθηκε τη λειτουργία της εγκυκλοπαίδειας στην ποντιακή διάλεκτο. Η ιστοσελίδα έχει πλέον πάνω από 200 λήμματα-άρθρα και συνεχώς ανανεώνεται. Η διεύθυνσή της είναι http//pnt.wikipedia.org. Είναι μία συγκυρία πολύ ενδιαφέρουσα το γεγονός ότι η λειτουργία της wiki συνέπεσε με τη δημοσίευση από την UNESCO του Άτλαντα Γλωσσών και Διαλέκτων που βρίσκονται σε κίνδυνο ή υπό εξαφάνιση. Ο άτλαντας καταγράφει περίπου 2.500 γλώσσες, εκ των οποίων 18 στην Τουρκία. Για πρώτη φορά αναφέρεται η ποντιακή διάλεκτος ως διάλεκτος σοβαρά σε κίνδυνο. Ο άτλαντας αναφέρεται και στην καππαδοκική, αναφέροντας ότι έχει εξαφανιστεί. Με την προσδοκία καλύτερης λειτουργίας της εγκυκλοπαίδειας, δίνεται η δυνατότητα σε όλους τους χρήστες του Διαδικτύου να συνεισφέρουν ώστε να συντηρηθεί η διάλεκτος".
Εχει ενδιαφέρον ότι ένα σύγχρονο μέσο έρχεται να συνεισφέρει στη συντήρηση της παράδοσης και της μνήμης.
Πρόκειται για μέσο που μάλλον προσεγγίζει περισσότερο τις νέες γενιές. Είναι σύγχρονο μέσο ανάδειξης μιας μόνο πτυχής του ποντιακού πολιτισμού και ιστορίας. Αν συνδυαστεί με τις προσπάθειες που γίνονται από Έλληνες και φιλέλληνες για το ζήτημα της διαλέκτου και , μπορεί να συνεισφέρει ουσιαστικά. Από τη στιγμή που δεν υπάρχουν αρκετοί ομιλητές της ποντιακής στην Ελλάδα, η wiki στην ποντιακή αποτελεί ένα ουσιαστικό βοήθημα στη διάσωση, συντήρηση και μετάδοση της ποντιακής διαλέκτου. Ήδη υπάρχει μεγάλη επισκεψιμότητα και ενδιαφέρον από πάρα πολλούς ανθρώπους να στείλουν υλικό. Η ανανέωση είναι συνεχής. Η προσπάθεια που γίνεται μέσω της wiki είναι να καταδειχθεί ότι η συγκεκριμένη διάλεκτος δεν είναι ζήτημα των μουσείων, είναι μια ζώσα πραγματικότητα και μέσω της διαλέκτου μπορεί κάποιος να προσεγγίσει το ποντιακό ζήτημα σήμερα.
Κάνοντας το δικηγόρο του διαβόλου, πολλοί εγκαλούν Ποντίους που ασχολούνται με το ζήτημα της μνήμης ως παρελθοντολάτρες. Συχνά ορισμένες εκδηλώσεις δίνουν μεγάλο βάρος στην οδύνη της αιματηρής εκείνης περιόδου ή κυριαρχούνται από ένα στοιχείο που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί φολκλόρ. Πώς μπορεί να υπάρξει ισορροπία;
Δεν είναι παρελθοντολάτρες. Το αντίθετο θα έλεγα, το παρελθόν της διαλέκτου, της παράδοσης, της γαστρονομίας οδηγεί στο μέλλον με πολύ ωραίους τρόπους. Από την άλλη πλευρά, όταν έγινε μία παρέμβαση από τη Διεθνή Ένωση για τα Δικαιώματα και την Απελευθέρωση των Λαών στον ΟΗΕ πριν από επτά χρόνια η αντίδραση της Τουρκίας ήταν στο πνεύμα: Το Ποντιακό δεν υφίσταται, η διάλεκτός, οι ίδιοι οι άνθρωποι για την Τουρκία δεν υπάρχουν!
Όσο για την Ελλάδα, το Ποντιακό οφείλει να έχει νέες συνιστώσες, όπως γίνεται στο εξωτερικό από συμπατριώτες μας όπου η προσέγγιση του ζητήματος γίνεται με πάρα πολλούς και έξυπνους τρόπους, όπως η ανάδειξη του γεγονότος πως η ποντιακή είναι η πλησιέστερη διάλεκτος προς την αρχαία ελληνική γλώσσα, αλλά και το θέμα της γενοκτονίας, Γι’ αυτό και υπάρχουν πολλές αναγνωρίσεις της γενοκτονίας στις ΗΠΑ, στην Αυστραλία, και παρεμβάσεις σε κοινοβούλια, όπως στο Σουηδικό.
Τι σημαίνει η αναγνώριση της γενοκτονίας;
Η ελληνική πολιτεία την αναγνώρισε με καθυστέρηση, μετά από 70 χρόνια. Είναι ένα θέμα που αφορά χιλιάδες ανθρώπους, πρόσφυγες που ήρθαν στην Ελλάδα και τους απογόνους τους, οι οποίοι εκτός από τη βιολογική γενοκτονία αντιμετώπισαν και μια γενοκτονία της μνήμης. Μια δεύτερη παράμετρος αφορά τη στάση της Τουρκίας, η οποία όχι μόνο αρνείται το έγκλημα, αλλά και αντιστρέφει τα γεγονότα,. Το τρίτο είναι η απαίτηση από την Ελλάδα να έχει μία συμπεριφορά έναντι πολιτών της αντίστοιχη άλλων κρατών έναντι των πολιτών της που υπέστησαν γενοκτονία. Αυτό σημαίνει είτε θέτοντας το ζήτημα τόσο διμερώς με την Τουρκία όσο και διεθνώς, όπως κάνουν άλλες χώρες, όπως για παράδειγμα η Αρμενία, βάζοντας το ζήτημα της αναγνώρισης ως προϋπόθεση για την ειλικρινή φιλία, ειρήνη και συνεργασία στην περιοχή. Στην Τουρκία, πάντως, σημειώνονται κάποια βήματα, κυρίως από διανοούμενους, για την αναγνώριση και την κατανόησης των συνθηκών, υπό τις οποίες συνέβησαν εξαιρετικά βίαια γεγονότα στο παρελθόν της χώρας. Και αναφέρομαι στους Έλληνες και τους Αρμένιους Φαίνεται όμως ότι υπερτερούν οι φανατικοί. Μην ξεχνάτε τις δολοφονίες του αρμένιου αγωνιστή δημοσιογράφου Χραντ Ντινκ ή του ιταλού ιερέα Α. Σαντόρο πριν από τέσσερα χρόνια στην Τραπεζούντα...
Γίνονται όμως έντιμες προσπάθειες
Η χαρακτηριστικότερη προσωπικότητα που κάνει προσπάθεια για την αναγνώριση της γενοκτονίας είναι ο καθηγητής Τανέρ Ακσάμ. Ακόμη, πολλοί καθηγητές στα πανεπιστήμια της Κωνσταντινούπολης έχουν αναλάβει πρωτοβουλία για την αναγνώριση γενοκτονίας των Αρμενίων συγκεντρώνοντας περισσότερες από 20.000 υπογραφές. Ένα ακόμη παράδειγμα είναι ο εκπαιδευτικός Αλί Ερτέμ, πρόεδρος του συλλόγου "Αναγνωρίστε τις Γενοκτονίες", ο οποίος ζει στη Γερμανία, ο οποίος συγκέντρωσε περισσότερες από 11.000 υπογραφές τούρκων πολιτών για το ζήτημα της αναγνώρισης της Γενοκτονίας Αρμενίων, Ελλήνων, Ασσυρίων και άλλων λαών. Παράλληλα η Διεθνής Ένωση Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών αναγνώρισε πριν από ενάμιση χρόνο τη γενοκτονία Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων. Πολλοί άνθρωποι σε όλο τον κόσμο συμμερίζονται την άποψη περί τέλεσης του εγκλήματος εναντίον των Ελλήνων, το περιβάλλον θα λέγαμε ότι είναι στο εξωτερικό είναι ευνοϊκό για την αναγνώριση της Γενοκτονίας. Οφείλουμε όμως να προσπαθούμε συνεχώς.
Εφημερίδα Θεσσαλονίκη Μάιος 2009
Για το φιλόδοξο ηλεκτρονικό εγχείρημα http//pnt.wikipedia.org μιλά στην εφημερίδα "Θεσσαλονίκη" ο Φάνης Μαλκίδης, μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών
"Το Σεπτέμβριο του 2007 τρεις νέοι ομογενείς που ζουν στη Γερμανία οι Η. Γρηγοριάδης, Ε. Παπαδόπουλος, και ο Κ. Γρηγορούδης αποφάσισαν, να φτιάξουν στα πρότυπα της wiki μια ποντιακή wikipedia, με όλα τα λήμματα και τα άρθρα να είναι αμιγώς στην ποντιακή διάλεκτο", απαντά ο Φάνης Μαλκίδης στο ερώτημα για την ιδέα του εγχειρήματος. Δέκα μήνες αργότερα εντάχθηκαν στην αρχική ομάδα και οι Ζ. Διακονικολάου, και Α. Παλιουδάκης. " Αργότερα έγινε η επίσημη αίτηση στην αρμόδια επιτροπή του ιδρύματος που ασχολείται με τη wiki και είχαμε σχετική αλληλογραφία τριών μηνών. Στις 7 Μαρτίου ήρθε η επίσημη απάντηση. Η επιτροπή δέχθηκε τη λειτουργία της εγκυκλοπαίδειας στην ποντιακή διάλεκτο. Η ιστοσελίδα έχει πλέον πάνω από 200 λήμματα-άρθρα και συνεχώς ανανεώνεται. Η διεύθυνσή της είναι http//pnt.wikipedia.org. Είναι μία συγκυρία πολύ ενδιαφέρουσα το γεγονός ότι η λειτουργία της wiki συνέπεσε με τη δημοσίευση από την UNESCO του Άτλαντα Γλωσσών και Διαλέκτων που βρίσκονται σε κίνδυνο ή υπό εξαφάνιση. Ο άτλαντας καταγράφει περίπου 2.500 γλώσσες, εκ των οποίων 18 στην Τουρκία. Για πρώτη φορά αναφέρεται η ποντιακή διάλεκτος ως διάλεκτος σοβαρά σε κίνδυνο. Ο άτλαντας αναφέρεται και στην καππαδοκική, αναφέροντας ότι έχει εξαφανιστεί. Με την προσδοκία καλύτερης λειτουργίας της εγκυκλοπαίδειας, δίνεται η δυνατότητα σε όλους τους χρήστες του Διαδικτύου να συνεισφέρουν ώστε να συντηρηθεί η διάλεκτος".
Εχει ενδιαφέρον ότι ένα σύγχρονο μέσο έρχεται να συνεισφέρει στη συντήρηση της παράδοσης και της μνήμης.
Πρόκειται για μέσο που μάλλον προσεγγίζει περισσότερο τις νέες γενιές. Είναι σύγχρονο μέσο ανάδειξης μιας μόνο πτυχής του ποντιακού πολιτισμού και ιστορίας. Αν συνδυαστεί με τις προσπάθειες που γίνονται από Έλληνες και φιλέλληνες για το ζήτημα της διαλέκτου και , μπορεί να συνεισφέρει ουσιαστικά. Από τη στιγμή που δεν υπάρχουν αρκετοί ομιλητές της ποντιακής στην Ελλάδα, η wiki στην ποντιακή αποτελεί ένα ουσιαστικό βοήθημα στη διάσωση, συντήρηση και μετάδοση της ποντιακής διαλέκτου. Ήδη υπάρχει μεγάλη επισκεψιμότητα και ενδιαφέρον από πάρα πολλούς ανθρώπους να στείλουν υλικό. Η ανανέωση είναι συνεχής. Η προσπάθεια που γίνεται μέσω της wiki είναι να καταδειχθεί ότι η συγκεκριμένη διάλεκτος δεν είναι ζήτημα των μουσείων, είναι μια ζώσα πραγματικότητα και μέσω της διαλέκτου μπορεί κάποιος να προσεγγίσει το ποντιακό ζήτημα σήμερα.
Κάνοντας το δικηγόρο του διαβόλου, πολλοί εγκαλούν Ποντίους που ασχολούνται με το ζήτημα της μνήμης ως παρελθοντολάτρες. Συχνά ορισμένες εκδηλώσεις δίνουν μεγάλο βάρος στην οδύνη της αιματηρής εκείνης περιόδου ή κυριαρχούνται από ένα στοιχείο που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί φολκλόρ. Πώς μπορεί να υπάρξει ισορροπία;
Δεν είναι παρελθοντολάτρες. Το αντίθετο θα έλεγα, το παρελθόν της διαλέκτου, της παράδοσης, της γαστρονομίας οδηγεί στο μέλλον με πολύ ωραίους τρόπους. Από την άλλη πλευρά, όταν έγινε μία παρέμβαση από τη Διεθνή Ένωση για τα Δικαιώματα και την Απελευθέρωση των Λαών στον ΟΗΕ πριν από επτά χρόνια η αντίδραση της Τουρκίας ήταν στο πνεύμα: Το Ποντιακό δεν υφίσταται, η διάλεκτός, οι ίδιοι οι άνθρωποι για την Τουρκία δεν υπάρχουν!
Όσο για την Ελλάδα, το Ποντιακό οφείλει να έχει νέες συνιστώσες, όπως γίνεται στο εξωτερικό από συμπατριώτες μας όπου η προσέγγιση του ζητήματος γίνεται με πάρα πολλούς και έξυπνους τρόπους, όπως η ανάδειξη του γεγονότος πως η ποντιακή είναι η πλησιέστερη διάλεκτος προς την αρχαία ελληνική γλώσσα, αλλά και το θέμα της γενοκτονίας, Γι’ αυτό και υπάρχουν πολλές αναγνωρίσεις της γενοκτονίας στις ΗΠΑ, στην Αυστραλία, και παρεμβάσεις σε κοινοβούλια, όπως στο Σουηδικό.
Τι σημαίνει η αναγνώριση της γενοκτονίας;
Η ελληνική πολιτεία την αναγνώρισε με καθυστέρηση, μετά από 70 χρόνια. Είναι ένα θέμα που αφορά χιλιάδες ανθρώπους, πρόσφυγες που ήρθαν στην Ελλάδα και τους απογόνους τους, οι οποίοι εκτός από τη βιολογική γενοκτονία αντιμετώπισαν και μια γενοκτονία της μνήμης. Μια δεύτερη παράμετρος αφορά τη στάση της Τουρκίας, η οποία όχι μόνο αρνείται το έγκλημα, αλλά και αντιστρέφει τα γεγονότα,. Το τρίτο είναι η απαίτηση από την Ελλάδα να έχει μία συμπεριφορά έναντι πολιτών της αντίστοιχη άλλων κρατών έναντι των πολιτών της που υπέστησαν γενοκτονία. Αυτό σημαίνει είτε θέτοντας το ζήτημα τόσο διμερώς με την Τουρκία όσο και διεθνώς, όπως κάνουν άλλες χώρες, όπως για παράδειγμα η Αρμενία, βάζοντας το ζήτημα της αναγνώρισης ως προϋπόθεση για την ειλικρινή φιλία, ειρήνη και συνεργασία στην περιοχή. Στην Τουρκία, πάντως, σημειώνονται κάποια βήματα, κυρίως από διανοούμενους, για την αναγνώριση και την κατανόησης των συνθηκών, υπό τις οποίες συνέβησαν εξαιρετικά βίαια γεγονότα στο παρελθόν της χώρας. Και αναφέρομαι στους Έλληνες και τους Αρμένιους Φαίνεται όμως ότι υπερτερούν οι φανατικοί. Μην ξεχνάτε τις δολοφονίες του αρμένιου αγωνιστή δημοσιογράφου Χραντ Ντινκ ή του ιταλού ιερέα Α. Σαντόρο πριν από τέσσερα χρόνια στην Τραπεζούντα...
Γίνονται όμως έντιμες προσπάθειες
Η χαρακτηριστικότερη προσωπικότητα που κάνει προσπάθεια για την αναγνώριση της γενοκτονίας είναι ο καθηγητής Τανέρ Ακσάμ. Ακόμη, πολλοί καθηγητές στα πανεπιστήμια της Κωνσταντινούπολης έχουν αναλάβει πρωτοβουλία για την αναγνώριση γενοκτονίας των Αρμενίων συγκεντρώνοντας περισσότερες από 20.000 υπογραφές. Ένα ακόμη παράδειγμα είναι ο εκπαιδευτικός Αλί Ερτέμ, πρόεδρος του συλλόγου "Αναγνωρίστε τις Γενοκτονίες", ο οποίος ζει στη Γερμανία, ο οποίος συγκέντρωσε περισσότερες από 11.000 υπογραφές τούρκων πολιτών για το ζήτημα της αναγνώρισης της Γενοκτονίας Αρμενίων, Ελλήνων, Ασσυρίων και άλλων λαών. Παράλληλα η Διεθνής Ένωση Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών αναγνώρισε πριν από ενάμιση χρόνο τη γενοκτονία Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων. Πολλοί άνθρωποι σε όλο τον κόσμο συμμερίζονται την άποψη περί τέλεσης του εγκλήματος εναντίον των Ελλήνων, το περιβάλλον θα λέγαμε ότι είναι στο εξωτερικό είναι ευνοϊκό για την αναγνώριση της Γενοκτονίας. Οφείλουμε όμως να προσπαθούμε συνεχώς.
Πέμπτη 28 Μαΐου 2009
Εκδηλώσεις για το Ποντιακό ζήτημα στο Βόλο
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ
Σαββάτου 30/5/2009 - ώρα 19.00 μ.μ.
Αγώνας για την διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου
ΜΕΡΟΣ Α!
ΠΡΟΒΟΛΕΣ - ΟΜΙΛΙΕΣ
Προβολή ντοκουμέντων Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και φωτογραφικού υλικού από τον αγώνα για την διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας
Χαιρετισμός Προέδρου της Ενώσεως Ποντίων
Νομού Μαγνησίας κ.Ηλιάδου Κωνσταντίνας
· Ομιλία με θέμα : * Το Ποντιακό ως διεθνές ζήτημα *
Ομιλητής:
κ.Φάνης Μαλκίδης,
ΜΕΡΟΣ Β!
ΠΟΛΥΦΩΝΙΚΗ ΧΟΡΩΔΙΑ
ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΝΤΙΩΝ ΣΤΑΥΡΟΥΠΟΛΗΣ
«ΑΚΡΙΤΕΣ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ»
Απόδοση παραδοσιακών τραγουδιών υπό την διεύθυνση του αρχιμουσικού, συνθέτη και δόκτορα μουσικής κ. Τσακαλίδη Παύλου:
1. Ακρίτας - παραδοσιακό τραγούδι Πόντου
2. Ήλεμ’ ασήν Ανατολή – παραδοσιακό τραγούδι Πόντου
3. Την Πατρίδαν έχασα - παραδοσιακό Πόντου
(στίχοι Χρίστου Αντωνιάδη )
4. Αιτέντ’ς - παραδοσιακό τραγούδι Πόντου
5. Για τον Βαζελώνα – παραδοσιακό τραγούδι Πόντου
6. Θύμισμαν (Εφτά ζευγάρια και το τεκ) –
παραδοσιακό Πόντου
7. Αχ, αγλήγορα – μουσική Οδυσσέα Δημητριάδη,
στίχοι Θόδωρου Κανονίδη
8. Μιτερίτσα – παραδοσιακό τραγούδι Πόντου
Λύρα του Πόντου:
Φίλιππος Κεσαπίδης, Χριστόφορος Ναζαρίδης
ΠΑΡΑΛΛΗΛΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ
ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΝΕΑΣ ΙΩΝΙΑΣ
Μελίνας Μερκούρη με Μανδηλαρά στη Νέα Ιωνία
Άλσος * Ανδρέας Βαλαχής *
ΦΟΥΑΓΙΕ ΠΟΛΥΧΩΡΟΥ ΤΕΧΝΗΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ
΄Εκθεση Βιβλίων
΄Εκθεση έργων ζωγραφικής της συμπολίτισσας Σαμαλίδου ΄Ελλης
Διάρκεια έκθεσης 25/5 – 30/5/2009
καθημερινά 10.00π.μ. - 14.00μ.μ.
18.00μ.μ. - 21.00μ.μ.
Σαββάτου 30/5/2009 - ώρα 19.00 μ.μ.
Αγώνας για την διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου
ΜΕΡΟΣ Α!
ΠΡΟΒΟΛΕΣ - ΟΜΙΛΙΕΣ
Προβολή ντοκουμέντων Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και φωτογραφικού υλικού από τον αγώνα για την διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας
Χαιρετισμός Προέδρου της Ενώσεως Ποντίων
Νομού Μαγνησίας κ.Ηλιάδου Κωνσταντίνας
· Ομιλία με θέμα : * Το Ποντιακό ως διεθνές ζήτημα *
Ομιλητής:
κ.Φάνης Μαλκίδης,
ΜΕΡΟΣ Β!
ΠΟΛΥΦΩΝΙΚΗ ΧΟΡΩΔΙΑ
ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΝΤΙΩΝ ΣΤΑΥΡΟΥΠΟΛΗΣ
«ΑΚΡΙΤΕΣ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ»
Απόδοση παραδοσιακών τραγουδιών υπό την διεύθυνση του αρχιμουσικού, συνθέτη και δόκτορα μουσικής κ. Τσακαλίδη Παύλου:
1. Ακρίτας - παραδοσιακό τραγούδι Πόντου
2. Ήλεμ’ ασήν Ανατολή – παραδοσιακό τραγούδι Πόντου
3. Την Πατρίδαν έχασα - παραδοσιακό Πόντου
(στίχοι Χρίστου Αντωνιάδη )
4. Αιτέντ’ς - παραδοσιακό τραγούδι Πόντου
5. Για τον Βαζελώνα – παραδοσιακό τραγούδι Πόντου
6. Θύμισμαν (Εφτά ζευγάρια και το τεκ) –
παραδοσιακό Πόντου
7. Αχ, αγλήγορα – μουσική Οδυσσέα Δημητριάδη,
στίχοι Θόδωρου Κανονίδη
8. Μιτερίτσα – παραδοσιακό τραγούδι Πόντου
Λύρα του Πόντου:
Φίλιππος Κεσαπίδης, Χριστόφορος Ναζαρίδης
ΠΑΡΑΛΛΗΛΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ
ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΝΕΑΣ ΙΩΝΙΑΣ
Μελίνας Μερκούρη με Μανδηλαρά στη Νέα Ιωνία
Άλσος * Ανδρέας Βαλαχής *
ΦΟΥΑΓΙΕ ΠΟΛΥΧΩΡΟΥ ΤΕΧΝΗΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ
΄Εκθεση Βιβλίων
΄Εκθεση έργων ζωγραφικής της συμπολίτισσας Σαμαλίδου ΄Ελλης
Διάρκεια έκθεσης 25/5 – 30/5/2009
καθημερινά 10.00π.μ. - 14.00μ.μ.
18.00μ.μ. - 21.00μ.μ.
Τρίτη 26 Μαΐου 2009
ΠΟΝΤΙΑΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ "ΕΥΞΕΙΝΟΣ ΠΟΝΤΟΣ" ΣΤΟΚΧΟΛΜΗΣ- PONTIAN ASSOCIATION EVXINOS PONTOS STOCKHOLM
Coomemoration of the Genocide On Saturday May 23, our association will organize two activities to honor the memory of the Pontian greek Genocide. These manifestations will take place in Rinkeby, Stockholm and are open to everyone because they will be in two languages, the Swedish and the English. We are honoring the memory of the 350 000 Pontian Greeks who lost their life in the most cruel and brutal way mankind have ever witnessed.The Genocide and its resultsTime and place12:00 - 14:30 at the aula of Rinkebyskolan in Rinkeby, StockholmThis manifestation will be in English entirely and is open to the public. Our guest speakers are Mr. Theofanis Malkidis, the Armenian Chief editor Vahagn Avedian and the Assyrian lecturer Mr. Sabri Atman. Co-organizers are the Armenian Federation, the Assyrian Federation and the Greek Cultural Center.The Pontian IssueTime and place17:30 - 19:30 in the Greek Association's premises in Rinkeby, StockholmThis manifestation is for all Greeks due to the fact that it will be strcitly in the Greek language. Speaker will be our guest from Greece Mr. Theofanis Malkidis. Our association will also present our first ever booklet with information about he Pontian Greek history and the Genocide. Co-organizers are the Greek Association of Northen Stockholm, The Epirus Network in Sweden and the Greek Cultural Center.
ΠΟΝΤΙΑΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ "ΕΥΞΕΙΝΟΣ ΠΟΝΤΟΣ" ΣΤΟΚΧΟΛΜΗΣ
PONTIAN ASSOCIATION EVXINOS PONTOS STOCKHOLM
Box 5064SE-163 05 SpångaSweden
ΠΟΝΤΙΑΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ "ΕΥΞΕΙΝΟΣ ΠΟΝΤΟΣ" ΣΤΟΚΧΟΛΜΗΣ
PONTIAN ASSOCIATION EVXINOS PONTOS STOCKHOLM
Box 5064SE-163 05 SpångaSweden
Το νέο τεύχος του περιοδικού ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ
Αναλυτικά τα περιεχόμενα του τεύχους έχουν ως εξής:
02 Κ. Βάρναλης, Οι μοιραίοι03 Θ. Ε. Παντούλας, Είναι η Ανάσταση καρνάβαλος;05 Κ. Μπλάθρας, Όταν ο Ομπάμα συνάντησε τον Κεμάλ08 Και εν οίκω και εν δήμω10 Μ.Ν., Αλφάβητο12 Παρατηρητής, Ο κύριος Λάκης14 Θ. Ε. Π., Τα ράσα κάνουν τον παπά;15 Μ.Ν., Πιπέρι στο στόμα17 Γ. Παπαγιαννόπουλος, Σύναξη παλαιών πολεμιστών18 Π. Μπούρδαλας, Άντε από ’δω λογάδες20 Α. Βιτούλας, Μαστορεύοντας το αληθινό23 Β. Μ., Φυτεύοντας “ανάπτυξη“24 Θ. Ε. Π., Όλη η Ελλάδα ΜύκονοςΑΛΕΞΑΝΤΡ ΣΟΛΖΕΝΙΤΣΙΝ25 Δ. Κοσμόπουλος, Σλαβονικό διάψαλμα26 Α. Σολζενίτσιν, Αυτοβιογραφία28 Δικαστική απόφαση αποκατάστασης Α. Σολζενίτσιν29 Συνέντευξη Α. Σολζενίτσιν στο Spiegel37 N. Δ. Τριανταφυλλόπουλος, Εκλείπουσα έκλειψη39 Δ. Τριανταφυλλίδης, Ο Α. Σολζενίτσιν και ο κόσμος της ζωντανής μνήμης41 Η. Αλεξανδρής, Τα Γκουλάγκ του μέλλοντός μας48 Ν. Μαυρίδης, Πνεύμα εναντίον ΔιάνοιαςΤΟ ΑΝΟΛΟΚΛΗΡΩΤΟ 2152 Θ. Ε. Παντούλας, Ο καημός της Ρωμιοσύνης55 Γ. Καραμπελιάς, Η κατασυκοφάντηση του ‘2161 Α. Καλαμάτας, Ορθόδοξη Εκκλησία και νεοελληνικός Διαφωτισμός64 Θ. Σ. Μπατρακούλης, Ο ελληνικός Αγώνας για ανεξαρτησία68 Β. Μαράκης, Πάρθεν70 Θ. Μαλκίδης, Το προσφυγικό ζήτημα σήμερα76 Θ. Ορ. Παπαστρατής, Η ισραηλιτική κοινότητα Χαλκίδας μέσα στο χρόνο79 Α. Ζησίμου, Το τέλος της δισκογραφίας81 Κ. Μπλάθρας, Αλέξης Δαμιανός: η πάλη του χάρου με τον έρωτα86 Σελιδοδείκτης88 Μ. Ανδρεάδης, Οι αναμνήσεις από την “Επανάσταση”90 Θ. Παντούλας, Λόγια περι-ποιήσεως92 Σ. Σταμπουλού, Ο χαμηλόφωνος λυρισμός της Καλλιόπης Σκαρίμπα94 Α. Καλογερόπουλος, Ποιήματα
02 Κ. Βάρναλης, Οι μοιραίοι03 Θ. Ε. Παντούλας, Είναι η Ανάσταση καρνάβαλος;05 Κ. Μπλάθρας, Όταν ο Ομπάμα συνάντησε τον Κεμάλ08 Και εν οίκω και εν δήμω10 Μ.Ν., Αλφάβητο12 Παρατηρητής, Ο κύριος Λάκης14 Θ. Ε. Π., Τα ράσα κάνουν τον παπά;15 Μ.Ν., Πιπέρι στο στόμα17 Γ. Παπαγιαννόπουλος, Σύναξη παλαιών πολεμιστών18 Π. Μπούρδαλας, Άντε από ’δω λογάδες20 Α. Βιτούλας, Μαστορεύοντας το αληθινό23 Β. Μ., Φυτεύοντας “ανάπτυξη“24 Θ. Ε. Π., Όλη η Ελλάδα ΜύκονοςΑΛΕΞΑΝΤΡ ΣΟΛΖΕΝΙΤΣΙΝ25 Δ. Κοσμόπουλος, Σλαβονικό διάψαλμα26 Α. Σολζενίτσιν, Αυτοβιογραφία28 Δικαστική απόφαση αποκατάστασης Α. Σολζενίτσιν29 Συνέντευξη Α. Σολζενίτσιν στο Spiegel37 N. Δ. Τριανταφυλλόπουλος, Εκλείπουσα έκλειψη39 Δ. Τριανταφυλλίδης, Ο Α. Σολζενίτσιν και ο κόσμος της ζωντανής μνήμης41 Η. Αλεξανδρής, Τα Γκουλάγκ του μέλλοντός μας48 Ν. Μαυρίδης, Πνεύμα εναντίον ΔιάνοιαςΤΟ ΑΝΟΛΟΚΛΗΡΩΤΟ 2152 Θ. Ε. Παντούλας, Ο καημός της Ρωμιοσύνης55 Γ. Καραμπελιάς, Η κατασυκοφάντηση του ‘2161 Α. Καλαμάτας, Ορθόδοξη Εκκλησία και νεοελληνικός Διαφωτισμός64 Θ. Σ. Μπατρακούλης, Ο ελληνικός Αγώνας για ανεξαρτησία68 Β. Μαράκης, Πάρθεν70 Θ. Μαλκίδης, Το προσφυγικό ζήτημα σήμερα76 Θ. Ορ. Παπαστρατής, Η ισραηλιτική κοινότητα Χαλκίδας μέσα στο χρόνο79 Α. Ζησίμου, Το τέλος της δισκογραφίας81 Κ. Μπλάθρας, Αλέξης Δαμιανός: η πάλη του χάρου με τον έρωτα86 Σελιδοδείκτης88 Μ. Ανδρεάδης, Οι αναμνήσεις από την “Επανάσταση”90 Θ. Παντούλας, Λόγια περι-ποιήσεως92 Σ. Σταμπουλού, Ο χαμηλόφωνος λυρισμός της Καλλιόπης Σκαρίμπα94 Α. Καλογερόπουλος, Ποιήματα
Η 90η ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΣΤΗΝ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ: ΓΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ ΚΑΤΑ ΣΕΙΡΑ ΧΡΟΝΙΑ Η ΠΟΝΤΙΑΚΗ ΣΗΜΑΙΑ ΣΤΗ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ
ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ - 19η Μαΐου, η διεθνής ημέρα μνήμης για τη Γενοκτονία των Ποντίων, χαρακτηρίστηκε για δεύτερη συνεχή χρονιά με ένα δημόσιο εορτασμό στο Bowling Green Park στο κέντρο του Μανχάταν. Πόντιοι Έλληνες, Έλληνες από την Ελλάδα και την Κύπρο, Έλληνες και Ελληνοκύπριοι αξιωματούχοι, τοπικοί αμερικανοί αιρετοί αξιωματούχοι, για και φιλέλληνες ταξίδεψαν ως το Bowling Green Park, στις 12 το μεσημέρι για να σταθούν στο εορτασμό της επάρσεως της Ελληνικής σημαίας, και της ιστορικής σημαίας του Πόντου με το μονοκεφαλο αετό, κυματιζει σήμερα μεσίστια, κάτω από την επίσημη σημαία της Ελλάδας, πάνω από τους δρόμους στο κέντρο του Μανχάταν στη Νέα Υόρκη. Η εκδήλωση της 90ης ΕΠΕΤΕΙΟυ ΤΗΣ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ οργανώθηκε από την Ομοσπονδία των Ελληνικών Σωματείων της Μείζονος Νέας Υόρκης στις ΗΠΑ, και tη Παμποντιακή Ομοσπονδία των ΗΠΑ και του Καναδά. Στους διακεκριμένους ομιλητές περιλαμβάνονται οι επίτιμοι Λεωνίδας Π. Ραπτάκης μέλος της τοπικής γερουσίας του Rhode Island, Δρ Μαίρη Μαραγκόυ γενικός διευθυντής που εκπροσωπεί την Αξιότιμη Γερουσιάστρια των ΗΠΑ Carolyn B. Maloney, η αξιότιμη κ. Μπαλτά Αγνή Γενικός Πρόξενος της Νέας Υόρκης, για τη Δημοκρατία της Ελλάδος, ο Αξιότιμος κ.Ανδρέας Παναγιώτου Γενικός Πρόξενος της Κυπριακής Δημοκρατίας της Νέας Υόρκης, ο κ. Δημήτριος Καλαμαράς,. ο Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ελληνικών Σωματείων Μείζονος Νέας Υόρκης, κ. Ηλίας Τσεκερίδης Πρόεδρος της Διεθνούς Συνομοσπονδίας Ποντίων Ελλήνων, κ. Γιώργος Τσιλφίδης - Αναπληρωτής Πρόεδρος της Παμποντιακής Ομοσπονδίας ΗΠΑ και Καναδά, κ. Τάσσος Ευστρατιάδης. –Πρόεδρος του Έλληνο-Αμερικανικού Εμπορικού Επιμελητηρίου, η κα Karine Birazian - Εκτελεστικός Διευθυντής της Ανατολικής Περιφέρειας της Αρμενικής Εθνικής Επιτροπής της Αμερικής, και ο κ. Ιωάννης Φυντανάκης - πρόεδρος της Πανθρακικής Ένωσης της Αμερικής "Ορφέας". (οι Ομιλίες μπορούν να επισκοπηθούν στο You Tube παρακάτω) Πολλοί πρόεδροι Ελληνικών εταιρειών συμμετείχαν και τα μέλη, συμπεριλαμβανομένων των δύο τοπικών ενώσεων Ποντίων "Κομνηνοί" της Νέας Υόρκης στην Astoria και "Πόντος" του Norwalk του Κοννέκτικατ, καθώς και η "Ιερό Ίδρυμα Παναγία Σουμελά." Μια προσευχή έγινε μεγαλόφωνα, ακολουθούμενη από μια ομιλία του Αιδεσιμότατου Πατέρα Ιωάννη Ρώμα από τη γειτονική ιστορική εκκλησία του Αγίου Νικολάου που καταστράφηκε στις 9 / 11, και ενός λεπτού σιγή για τα αθώα θύματα της Γενοκτονίας των Ποντίων που διαπράχθηκε από την Τουρκία. Ο Γενικός Γραμματέας της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Δημήτρης Μολοχίδης, προήδρευσε των τελετών και παρουσίασε μια διακήρυξη από τον γερουσιαστή της πόλης της Νέας Υόρκης George Onarato και της Γερουσιάστριας Carolyn Maloney (βλ. κατωτέρω PDF αντίγραφα) Η Τουρκία εξακολουθεί να αρνείται την ευθύνη για την αρμενική, ασσυριακή, και Ποντιακή, Θρακική και της Ανατολίας ελληνικές γενοκτονίες που διαπράχθηκαν από τον ιδρυτή της Μουσταφά Κεμάλ, τον λεγόμενο "Ατατούρκ" ή "πατέρα των Τούρκων» και των προκατόχων του, την κυβέρνηση των Νεότουρκων, και της Οθωμανικής Τουρκίας. Ο φετινός εορτασμός ήταν γεμάτος με την υπόσχεση, χάρη στην παρουσία των νέων, συμπεριλαμβανομένων μικρών παιδιών και εφήβων, η ελπίδα για μια νέα γενιά που έρχεται τώρα σε ανθοφορία, οι οποίοι βοήθησαν να μοιραστούν ενημερωτικά φυλλάδια και βιβλία που περιελάμβαναν το κλασσικό απομνημόνευμα "Η Μεγάλη Προδοσία "από τον E. H. Bierstadt, Το Ποντιακό Ζήτημα στο πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών, από το Μιχάλη Χαραλαμπίδη. Ακόμη και αν οι Τούρκοι έκλεψαν τη γη μας, και μας έδιωξαν από την Ανατολική Θράκη, το Πόντο, τη Σμύρνη και τη Μικρά Ασία και όλα τα μέρη της Κύπρου (μόλις πριν από μια γενιά) με φωτιά και ξιφολόγχη, χωρίς ψωμί και νερό για να πεθάνουμε. Γεγονότα όπως αυτά μας υπενθυμίζουν ακόμη κι αν προσπάθησαν όσο μπορούσαν, οι Τούρκοι ποτέ δεν θα μας κατάστρεψαν εντελώς. Οπουδήποτε στον κόσμο, έστω και στη μακρινή Νέα Υόρκη, ακόμη και αν δύο από εμάς συναντηθούν θα ξαναχτίσουμε και ποτέ δεν θα ξεχάσουμε, ποτέ δεν συγχωρήσουμε. Η Ρωμανία κι 'αν επέρασεν, ανθεί και φέρει κι' άλλο
You Tube Video έπαρση της Ποντιακής σημαίας: http://www.youtube.com/watch?v=qt9U1xNumVk You Tube βίντεο ο Αξιότιμος Λεωνίδας Π. Ραπτάκης γερουσιαστής του Rhode Island http://www.youtube.com/watch?v=PbNAXw9B0wc You Tube Video ο Αξιότιμος κ. Ανδρέας Παναγιώτου Γενικός Πρόξενος της Κυπριακής Δημοκρατίας στη Νέα Υόρκη, http://www.youtube.com/watch?v=xQB6X-wG0Vo You Tube Video της κας Karine Birazian - Εκτελεστικός Διευθυντής της Ανατολικής Περιφέρειας της Αρμενικής Εθνικής Επιτροπής της Αμερικής http://www.youtube.com/watch?v=uzMT9hsQEOg You Tube Video του κ. Ιωάννη Φυντανάκη πρόεδρου της Πανθρακικής Ένωσης της Αμερικής "Ορφέας"http://www.youtube.com/watch?v=M1-JlOtMUxE You Tube Video των Η Ρωμανία κι αν επέρασεν, ανθεί και φέρει κι άλλο. http://www.youtube.com/watch?v=N7czCSWvzm0 Διακήρυξη από το γερουσιαστή της Πολιτείας της ΝΕΑΣ ΥΟΡΚΗ ONORATO (PDF) http://hellenicleagueofamericahla.org/yahoo_site_admin/assets/docs/proclamation_senator_geroge_onorato_May_2009.13930207.pdfΔιακήρυξη από τη Γερουσιάστρια CAROLYN Maloney (PDF) http://hellenicleagueofamericahla.org/yahoo_site_admin/assets/docs/proclamation_carolyn_maloney_May_2009.13930256.pdf
You Tube Video έπαρση της Ποντιακής σημαίας: http://www.youtube.com/watch?v=qt9U1xNumVk You Tube βίντεο ο Αξιότιμος Λεωνίδας Π. Ραπτάκης γερουσιαστής του Rhode Island http://www.youtube.com/watch?v=PbNAXw9B0wc You Tube Video ο Αξιότιμος κ. Ανδρέας Παναγιώτου Γενικός Πρόξενος της Κυπριακής Δημοκρατίας στη Νέα Υόρκη, http://www.youtube.com/watch?v=xQB6X-wG0Vo You Tube Video της κας Karine Birazian - Εκτελεστικός Διευθυντής της Ανατολικής Περιφέρειας της Αρμενικής Εθνικής Επιτροπής της Αμερικής http://www.youtube.com/watch?v=uzMT9hsQEOg You Tube Video του κ. Ιωάννη Φυντανάκη πρόεδρου της Πανθρακικής Ένωσης της Αμερικής "Ορφέας"http://www.youtube.com/watch?v=M1-JlOtMUxE You Tube Video των Η Ρωμανία κι αν επέρασεν, ανθεί και φέρει κι άλλο. http://www.youtube.com/watch?v=N7czCSWvzm0 Διακήρυξη από το γερουσιαστή της Πολιτείας της ΝΕΑΣ ΥΟΡΚΗ ONORATO (PDF) http://hellenicleagueofamericahla.org/yahoo_site_admin/assets/docs/proclamation_senator_geroge_onorato_May_2009.13930207.pdfΔιακήρυξη από τη Γερουσιάστρια CAROLYN Maloney (PDF) http://hellenicleagueofamericahla.org/yahoo_site_admin/assets/docs/proclamation_carolyn_maloney_May_2009.13930256.pdf
THE 90TH ANNIVERSARY OF PONTIAN GENOCIDE COMMEMORATED IN PUBLIC NEW YORK EVENT: SECOND YEAR IN A ROW PONTIAN FLAG FLIES OVER MANHATTAN
May 19th, the international day of remembrance for the Pontian Genocide, was marked for the second year in a row with a public commemoration in Bowling Green Park in downtown Manhattan. Pontian Hellenes, Hellenes from Hellas and Cyprus, Greek and Greek-Cypriot dignitaries, local American elected officials, and philhellenes travelled to Bowling Green Park at 12 noon to stand in commemoration of the raising of the Hellenic flag, and the historic single headed eagle flag of Pontos, seen waving today at half mast, beneath the official flag of Greece, over the streets of downtown Manhattan in New York City.The 90TH ANNIVERSARY OF PONTIAN GENOCIDE event was organized by the Federation of Hellenic Societies of Greater NY, and the Pan-Pontian Federation of USA and Canada. Distinguished speakers included The Honorable Leonidas P. Raptakis State Senator of Rhode Island , Dr. Mary Marangos Executive Director representing the Honorable US Congresswoman Carolyn B. Maloney, The Honorable Mrs. Aghi Balta Consul General - New York for the Republic of Greece, The Honorable Mr. Andreas Panayiotou Consul General for the Republic of Cyprus- New York, Mr. Demetrius Kalamaras, Esq. – President of the Federation of Hellenic Societies of Greater New York, Mr. Elias Tsekerides – President of the International Confederation of Pontian Hellenes, Mr. George Tsilfidis - Deputy President Pan-Pontian Federation of USA and Canada, Mr. Tassos Efstratiades Esq. – Chairman Greek American Chamber of Commerce, Ms. Karine Birazian - Eastern Region Executive Director Armenian National Committee of America, and Mr. Ioannis Fidanakis – President of Pan-Thracian Union of America “Orpheus”. (Speeches can be viewed on You Tube below)Many Hellenic society presidents and members attended, including the two local Pontian associations "Komninoi" of New York in Astoria and "Pontos" of Norwalk Connecticut, as well as "Holy Institution Panagia Soumela." A prayer was said aloud, followed by a speech by Reverend Father John Romas from the nearby historic St. Nicholas church that was destroyed on 9/11, and a moment of silence for the innocent victims of the Pontian Genocide perpetrated by Turkey.Pan-Pontian Federation General Secretary Dimitris Molohides, presided over the ceremonies and presented a proclamation from New York State Senator George Onarato and Congresswoman Carolyn Maloney (See PDF copies below)Turkey continues to deny responsibility for the Armenian, Assyrian, and Pontian ,Thracian and Anatolian Greek Genocides as perpetrated by its founder Mustafa Kemal, the so-called “Ataturk” or “father of the Turks” and his predecessors , the Young Turk government, and Ottoman Turkey.This year’s commemoration was filled with promise thanks to the presence of young people , including young children and teenagers, the hope of a new generation that is coming to bloom now , who helped to pass out educational pamphlets and books that included classic memoir “The Great Betrayal” by E.H. Bierstadt, The Pontian Question in the United Nations, by Michalis Charalambidis.Even though the Turks stole our land, and forced us out of Eastern Thrace, Pontos, Smyrna and all Asia Minor and parts of Cyprus (just a generation ago) with fire and bayonet without bread and water to die. Events like these remind us that try as they might, the Turks will never totally destroy us. Anywhere in the world, even faraway New York, if even two of us meet we will build again and we will never forget, never forgive.The flag of the Pontian people is emblazoned with the following Pontian saying,Η Ρωμανία κι’ αν επέρασεν, ανθεί και φέρει κι’ άλλο (Though ΡΩΜΑΝΙΑ has passed, it blooms and brings forth more), this people shall never die.You Tube Video of Pontian Flag Raising:http://www.youtube.com/watch?v=qt9U1xNumVkYou Tube Video of The Honorable Leonidas P. Raptakis State Senator of Rhode Islandhttp://www.youtube.com/watch?v=PbNAXw9B0wcYou Tube Video of Honorable Mr. Andreas Panayiotou Consul General for the Republic of Cyprus- New York,http://www.youtube.com/watch?v=xQB6X-wG0VoYou Tube Video of Ms. Karine Birazian - Eastern Region Executive Director Armenian National Committee of America http://www.youtube.com/watch?v=uzMT9hsQEOgYou Tube Video of Mr. Ioannis Fidanakis President of Pan-Thracian Union of America “Orpheus”http://www.youtube.com/watch?v=M1-JlOtMUxEYou Tube Video of Η Ρωμανία κι αν επέρασεν, ανθεί και φέρει κι άλλο (Though ΡΩΜΑΝΙΑ has passed, it blooms and brings forth more), this people shall never die.http://www.youtube.com/watch?v=N7czCSWvzm0PROCLAMATION BY NEW YORK STATE SENATOR ONORATO (PDF)http://hellenicleagueofamericahla.org/yahoo_site_admin/assets/docs/proclamation_senator_geroge_onorato_May_2009.13930207.pdfPROCLAMATION BY CONGRESSWOMAN CAROLYN MALONEY (PDF)http://hellenicleagueofamericahla.org/yahoo_site_admin/assets/docs/proclamation_carolyn_maloney_May_2009.13930256.pdf
Hellenic Genocide.
19η Μαΐου - Εθνική Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου
Το 1994 η Βουλή των Ελλήνων, με καθυστέρηση 70 ετών, ψήφισε την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου.
Έκτοτε και μέχρι σήμερα, για 15 ολόκληρα χρόνια, καμία ελληνική Κυβέρνηση και κανένα πολιτικό κόμμα δεν έχουν προχωρήσει σε άλλες, πιο ουσιαστικές ενέργειες για την προώθηση του ζητήματος της αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ποντίων από άλλες χώρες, ούτε και έχουν πάρει ποτέ ουσιαστική και ξεκάθαρη θέση για το θέμα.
Έκτοτε μόνο η Κύπρος, το κοινοβούλιο της Νότιας Αυστραλίας και κάποιοι φορείς των ΗΠΑ (Πολιτείες, Κυβερνήτες και Γερουσιαστές) έχουν αναγνωρίσει επίσημα την Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου. Και αυτά έγιναν μετά από παρεμβάσεις ελλήνων του εξωτερικού, χωρίς καμία απολύτως συνδρομή του Ελληνικού Κράτους.
Χρόνο με το χρόνο η 19η Μαΐου, η Εθνική Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, μεθοδευμένα και συστηματικά ξεχνιέται και περνάει στο περιθώριο και οι εκδηλώσεις που γίνονται την ημέρα αυτή από πάσης φύσεως εγχώρια σωματεία και συλλόγους, ατονούν ολοένα και περισσότερο και προβάλλονται ολοένα και λιγότερο.
Αυτή η τάση πρέπει να αντιστραφεί!
Σήμερα σε όλο τον κόσμο - στην Αμερική, τον Καναδά, την Αυστραλία, στις χώρες της Ευρώπης, της πρώην Σοβιετικής Ένωσης και άλλες - γίνεται μια τεράστια προσπάθεια από απόδημους έλληνες και φιλέλληνες στην κατεύθυνση της αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου από τις κυβερνήσεις των χωρών τους. Και δεν νοείται η Ελλάδα να μην πρωταγωνιστεί σε αυτή την προσπάθεια, νομιμοποιώντας μάλιστα τους δολοφόνους μέσα από πράξεις, όπως η κατάθεση στεφάνων στο μαυσωλείο του υπεύθυνου της Γενοκτονίας, Μουσταφά Κεμάλ.
Δεν αρκούν οι χοροί, τα πανηγύρια και οι βαρύγδουποι λόγοι πίσω από κλειστές πόρτες. Χρειάζεται μεγάλη, συλλογική και συστηματική δουλειά από όλους μας. Χρειάζεται προπαντός να θυμόμαστε πως ο απώτερος σκοπός όλων είναι η παγκόσμια αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Είναι χρέος και ιερό καθήκον όλων μας!
Σήμερα ανάβουμε όλοι από ένα κερί και το αφήνουμε στο παράθυρο για να το βλέπει ο ουρανός. Οι 353.000 αθώες ψυχές το αναμένουν για να λαμπιρίζουν σαν αστέρια!
Σήμερα δίνουμε δυναμικό παρών σε κάθε εκδήλωση που πραγματοποιείται στον τόπο μας για την Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων!
Σήμερα απαιτούμε απ’ όλους σεβασμό για τη 19η Μαΐου και για τις εκατοντάδες χιλιάδες των θυμάτων της Γενοκτονίας!
Σήμερα απαιτούμε από την Τουρκία να σταματήσει να αρνείται το μαζικό έγκλημα και να αντιστρέφει την ιστορία και την καλούμε να πράξει το καθήκον της, αναγνωρίζοντας την ευθύνη της για τη Γενοκτονία, ως ελάχιστο δείγμα σεβασμού της ιστορικής αλήθειας και πράξη ειλικρινούς μεταμέλειας, φιλίας και συνεργασίας με την Ελλάδα!
Σήμερα απαιτούμε από το Ελληνικό Κράτος να πραγματοποιεί εκδηλώσεις μνήμης όπως ακριβώς το ίδιο έχει ορίσει – με σεβασμό, μεγαλοπρέπεια και αξιοπρέπεια, όπως απαιτεί η ιστορία των Ελλήνων του Πόντου!
Σήμερα κυριευόμαστε από συναισθήματα αγάπης και πατριωτισμού και όχι φανατισμού!
Σήμερα διοχετεύουμε στα Μέσα Ενημέρωσης, sites, forums, blogs κλπ, κείμενα και άλλο υλικό για τη σημασία της αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου!
Σήμερα με τις ειρηνικότατες συγκεντρώσεις σε όλη την Οικουμένη βροντοφωνάζουμε πως ο Πόντος έχει συνέχεια! Ο Πόντος είναι ένα άστρο ζωντανό που φωτίζει τις ψυχές μας - εχθές, σήμερα και για πάντα!
Όχι άλλες γενοκτονίες, όχι άλλοι πόλεμοι!
Στις 19 Μαΐου στις 21:00 βγαίνουμε όλοι στην Κεντρική Πλατεία Κομοτηνής και σιωπηλοί και καθιστοί, με ένα αναμμένο κερί, δηλώνουμε ότι σήμερα οι Έλληνες δεν ξεχνάμε! Θυμόμαστε και τιμούμε!
Hellenic Genocide. Minister inflames 'genocide' row between Turkey and Canberra
Michael Owen May 13, 2009
Article from: The Australian
A STATE Labor minister has inflamed tensions between Turkey and Canberra about a "genocide" by accepting an invitation to address a 20,000-strong rally in Greece on the sensitive issue.South Australian Attorney-General Michael Atkinson sparked outrage from the Turkish Government this year after he described the "genocide" of Pontian Greeks by Turkish nationalists between 1916 and 1923. Mr Atkinson, who also is the Minister for Multicultural Affairs, inflamed the row by declaring that anyone who disputed this version of history was practising a form of "Holocaust denial". As reported by The Australian last month, the Turkish ambassador to Australia, Murat Ersavci, protested to Foreign Minister Stephen Smith about the "defamation" of his country, and warned that thousands of Turkish Australians feared discrimination because of the situation in South Australia. But last night, a defiant Mr Atkinson said he was "honoured" to have accepted an invitation to speak at an annual assembly in Greece, commemorating the Pontian Greeks, and would leave on Friday as a guest of the Pan-Pontian Federation of Greece. Mr Ersavci said Mr Atkinson's decision to address next Tuesday's rally was "deeply regrettable". Mr Atkinson and the state parliament, which passed a motion of support on April 30, "could very easily bring the friendship between Turkey and Australia to a halt", Mr Ersavci warned. "Australian citizens of Turkish origin naturally fear that a deliberate climate of hostility is being created towards them and that there is a strong racist undercurrent to it," he said. Australia's ambassador to Turkey, Peter Doyle, said South Australia's position "does not reflect the approach of the Australian Government". Mr Atkinson said he had been "overwhelmed" by the response from the Greek, Armenian and Cypriot communities to his stance. "There are many Greek-Australians who have been deeply affected by the genocide," he said. Mr Ersavci accused Mr Atkinson of rewriting history to lever votes for the ALP, a charge Mr Atkinson denied. But Mr Atkinson has written to thousands of voters from Greek, Assyrian, Syrian Orthodox and Armenian backgrounds in eight state seats in Adelaide on the matter.
Article from: The Australian
A STATE Labor minister has inflamed tensions between Turkey and Canberra about a "genocide" by accepting an invitation to address a 20,000-strong rally in Greece on the sensitive issue.South Australian Attorney-General Michael Atkinson sparked outrage from the Turkish Government this year after he described the "genocide" of Pontian Greeks by Turkish nationalists between 1916 and 1923. Mr Atkinson, who also is the Minister for Multicultural Affairs, inflamed the row by declaring that anyone who disputed this version of history was practising a form of "Holocaust denial". As reported by The Australian last month, the Turkish ambassador to Australia, Murat Ersavci, protested to Foreign Minister Stephen Smith about the "defamation" of his country, and warned that thousands of Turkish Australians feared discrimination because of the situation in South Australia. But last night, a defiant Mr Atkinson said he was "honoured" to have accepted an invitation to speak at an annual assembly in Greece, commemorating the Pontian Greeks, and would leave on Friday as a guest of the Pan-Pontian Federation of Greece. Mr Ersavci said Mr Atkinson's decision to address next Tuesday's rally was "deeply regrettable". Mr Atkinson and the state parliament, which passed a motion of support on April 30, "could very easily bring the friendship between Turkey and Australia to a halt", Mr Ersavci warned. "Australian citizens of Turkish origin naturally fear that a deliberate climate of hostility is being created towards them and that there is a strong racist undercurrent to it," he said. Australia's ambassador to Turkey, Peter Doyle, said South Australia's position "does not reflect the approach of the Australian Government". Mr Atkinson said he had been "overwhelmed" by the response from the Greek, Armenian and Cypriot communities to his stance. "There are many Greek-Australians who have been deeply affected by the genocide," he said. Mr Ersavci accused Mr Atkinson of rewriting history to lever votes for the ALP, a charge Mr Atkinson denied. But Mr Atkinson has written to thousands of voters from Greek, Assyrian, Syrian Orthodox and Armenian backgrounds in eight state seats in Adelaide on the matter.
Hellenic Genocide (Turkish reaction)
EMBASSY OF THE REPUBLIC OF TURKEY
Canberra, 26 May 2009
PRESS RELEASE
1. The motion passed on April 30th, 2009 by the South Australian Parliament with the support of ministers and the offensive remarks made against Turks and the Republic of Turkey during its discussion are deeply regrettable.
2. Turkey and Australia are close international allies and partners, even though they are geographically very far apart. Much of the friendship between them is based on a determination to overcome former hostility and conflicts which cost the lives of many sons of both our nations and to build a better world of cooperation and peace. Now some ministers and politicians appear to back a policy of creating division and resentment between our two peoples where none previously existed. The consequences of this could be far-reaching.
3. The South Australian Parliament’s resolution is clearly the work of an ethnic lobby determined to stir up and distort ancient antagonisms. As such it could very easily bring the friendship between Turkey and Australia to a halt. Ethnic lobbies should not be allowed to damage the excellent relations between our countries originating from the Gallipoli spirit and Mustafa Kemal Ataturk’s words of reconciliation to Anzac mothers.
4. Australian citizens of Turkish origin naturally fear that a deliberate climate of hostility is being created towards them and that there is a strong racist undercurrent to it. They resent attempts to suggest that they share any of the views or the version of history contained in the resolution. To impose an unfriendly and distorted view of another country’s history on Turkey, ignoring the ideas and views of its people as well as all scholarship, family history, and much evidence, surely comes very close to racism.
5. Politicians can not and should not try to write history, particularly the history of countries and nations on the other side of the world and events nearly a century ago. For local politicians to do this in a country espousing multiculturalism is especially unfortunate. The result of their doing so can only be increasing political and ethnic animosity and problems.
6. The resolution would not have gone through if South Australian legislators had permitted an impartial discussion of the history concerned. Many of the claims made by the campaigners are untrue – and can be shown to be exaggerated, distorted or false. But the work of mainstream academics working on Ottoman history was simply ignored, as were all moderate voices. One of the aims of the campaigners is clearly to suppress the freedom to express any views but their own.
7. Turkey has proposed many times to the Republic of Armenia and to the Armenians of the Diaspora that an impartial review of the history concerned should be jointly undertaken by Turkish and Armenian and international scholars together. To date these proposals, including the formation of Joint Historical Commission, which are still on offer, have always been rejected. Unlike those of Armenia and of the Diaspora, Turkish archives are fully open to researchers.
8. There is no prejudice against Armenians in Turkey and no desire for continuing animosities with them. The fact that around 70,000 citizens of the Republic of Armenia have migrated into Turkey as guest-workers in the last few years is clear proof of this.
9. Despite campaigns such as this one coming from countries far outside our region, work to build up relations is going ahead between Turkey and Armenia. Nevertheless Turkey can hardly be expected to ignore resolutions unanimously adopted by ministers and politicians in a manifest spirit of confrontation and disregard for the views of the entire people of a country they clearly know little or nothing about.
Canberra, 26 May 2009
PRESS RELEASE
1. The motion passed on April 30th, 2009 by the South Australian Parliament with the support of ministers and the offensive remarks made against Turks and the Republic of Turkey during its discussion are deeply regrettable.
2. Turkey and Australia are close international allies and partners, even though they are geographically very far apart. Much of the friendship between them is based on a determination to overcome former hostility and conflicts which cost the lives of many sons of both our nations and to build a better world of cooperation and peace. Now some ministers and politicians appear to back a policy of creating division and resentment between our two peoples where none previously existed. The consequences of this could be far-reaching.
3. The South Australian Parliament’s resolution is clearly the work of an ethnic lobby determined to stir up and distort ancient antagonisms. As such it could very easily bring the friendship between Turkey and Australia to a halt. Ethnic lobbies should not be allowed to damage the excellent relations between our countries originating from the Gallipoli spirit and Mustafa Kemal Ataturk’s words of reconciliation to Anzac mothers.
4. Australian citizens of Turkish origin naturally fear that a deliberate climate of hostility is being created towards them and that there is a strong racist undercurrent to it. They resent attempts to suggest that they share any of the views or the version of history contained in the resolution. To impose an unfriendly and distorted view of another country’s history on Turkey, ignoring the ideas and views of its people as well as all scholarship, family history, and much evidence, surely comes very close to racism.
5. Politicians can not and should not try to write history, particularly the history of countries and nations on the other side of the world and events nearly a century ago. For local politicians to do this in a country espousing multiculturalism is especially unfortunate. The result of their doing so can only be increasing political and ethnic animosity and problems.
6. The resolution would not have gone through if South Australian legislators had permitted an impartial discussion of the history concerned. Many of the claims made by the campaigners are untrue – and can be shown to be exaggerated, distorted or false. But the work of mainstream academics working on Ottoman history was simply ignored, as were all moderate voices. One of the aims of the campaigners is clearly to suppress the freedom to express any views but their own.
7. Turkey has proposed many times to the Republic of Armenia and to the Armenians of the Diaspora that an impartial review of the history concerned should be jointly undertaken by Turkish and Armenian and international scholars together. To date these proposals, including the formation of Joint Historical Commission, which are still on offer, have always been rejected. Unlike those of Armenia and of the Diaspora, Turkish archives are fully open to researchers.
8. There is no prejudice against Armenians in Turkey and no desire for continuing animosities with them. The fact that around 70,000 citizens of the Republic of Armenia have migrated into Turkey as guest-workers in the last few years is clear proof of this.
9. Despite campaigns such as this one coming from countries far outside our region, work to build up relations is going ahead between Turkey and Armenia. Nevertheless Turkey can hardly be expected to ignore resolutions unanimously adopted by ministers and politicians in a manifest spirit of confrontation and disregard for the views of the entire people of a country they clearly know little or nothing about.
Τετάρτη 20 Μαΐου 2009
Speech of the Hon Michael Atkinson MP, on Genocide (English- Greek)
Έναν πουλίν, μαύρον πουλίν, μαύρον αμόν την νύχτα,
ολονυχτίς τριγύριζεν ολόγερα σον Κάστρον,
σον Κάστρον, σα καστρότειχα τη Μαυρο-Τραποζούντας,
που έχ΄τα ρίζας σον γιαλόν και την κορφήν ατ΄ς σ΄ άστρα
π΄είχεν δέκα καστρόπορτας, κι ούλα χαλκοδεμένα,
κι απ΄εξ΄ας σα καστρόπορτας, ορμία και ποτάμα
ντο έδεναν και έλυναν γεφύρα σιδερένα...
These words were penned by Dr. Filon Ktenithis in his work The Bell of Pontos, «Η Καμπάνα του Πόντου», so that future generations could start understanding, the pain and trauma of the survivors of the annihilation. an annihilation that was planned and executed in macabre detail by the Ottoman Turks, an annihilation of peoples who had farmed the soil of Anatolia for thousands of years, but whom the Government of Turkey still try to marginalise by the pejorative, sea people or Black Sea people.
I stand before you here today, in Ayia Sofia Square in Thessaloniki, the centre of Hellenes abroad, the city that embraced the refugee Pontians, in homage to, and remembrance of, those hundreds of thousands, fellow human beings, whom the Ottomans and then the followers of Mustafa Kemal annihilated and more thoroughly purged from Anatolia than the German invaders purged the local Jewish people of Warsaw, Krakow, Sarajevo or, indeed, Thessaloniki.
I join you here today to honour the memory of those victims, first the men, then the women and children; to pray with you, to shed a tear with you, to remember.I wish to convey to you the good wishes of the Premier of South Australia, the Honourable Mike Rann, the hereteesmoos of the people of South Australia, the i’eeun ke evloeeun of my friend Haralambos Tavlaridis, the President of the Federation of Pontian Associations of Australia, as well as the greetings of the Parliament of South Australia,
On 30th April, 2009, in the spirit of respect for the those slaughtered in Anatolia in the first quarter of the previous century, I moved a motion in Parliament to recognise that the annihilation, first by the Ottoman state, and then the followers of Mustafa Kemal, between 1915-1923 of Armenians, Hellenes, Assyrians and other Christian minorities in Asia Minor was one of the greatest crimes against humanity.
I believe our Parliament is the first outside the Hellenic Republic to do so. I am pleased to have done this, despite my being criticised by the envoys of the Republic of Turkey in Australia, I will not stand by silently, as some want me to do, I will not take a step back while others speak for me. My resolution was passed unanimously. If there were individual Members of Parliament persuaded by the denials of envoys of the Republic of Turkey, they did not have the courage of their convictions to speak against or vote against the resolution.
In the words of Rigas Fergios, who wrote the war song Thourios, which served as a rallying cry for Greeks against Ottoman rule:
For how long shall we live like this….
Better one hour of free life
Than forty years of slavery and prison
I am here today at the invitation of the Pan Pontian Federation of Hellas, to address this gathering and pay my respects, on behalf of the people of South Australia, to the 353,000 Pontian Hellenes, annihilated principally because they were Christian.
I am here today also, to pay my respects to the survivors and the descendants of this annihilation and exile, many of whom live in my State of South Australia, and who carry with them the legacy of that very dark chapter in history.
Although today we mourn, Pontians have made a success of their new life on the other side of the world, in Australia. The names Pontus and Pontian live in Australia where the Pontian-Australians have their Brotherhood, their clubrooms, their Churches, their cafenions, their groceries, their football clubs and where men play the lira (Lee-rah) and all dance
as their ancestors did. There is much scholarship that demonstrates that these exterminations were centrally planned and administered by the Ottoman regime against the entire Christian minority of Anatolia.
Most Hellene, Armenian and Assyrian political, religious and cultural leaders, were arrested and murdered, beginning in Istanbul on 23 April 1915. More than one and a half million Pontian Hellenes fled to Greece. Three thousand years of Hellenic civilisation and history in Asia Minor, once a crucible of Hellenism, were extinguished in the catastrophe.
Many people were killed in their towns and villages, or on death marches across Anatolia towards camps in the Syrian desert, sometimes called the White Killing. Just such a march is described in Thea Halo’s “Not Even My Name” and anyone who reads it would know that it rings with authenticity, with absolute trustworthiness. Those Hellene, Armenian and Assyrian males not killed were conscripted into the Ottoman army, disarmed and put in special labour battalions.
Most were either worked to death or killed when they had outlived their usefulness. The remaining populations of the elderly, women and children were rounded up, some forcibly converted to Islam, some adopted to be raised as Turks, some pressed into domestic service, some raped, some killed.
This annihilation, at the end of hundreds of years of Ottoman rule on the Anatolian peninsula, started on the eve of the landing of Australian troops at Gallipoli. Oh how this part of this world could have been different had the Australian soldiers made it across the Gallipoli Peninsula after they landed from the Aegean Sea on 25 April, 1915.
Our soldiers attained the heights of Chanuk Bair against the forces commanded by Mustafa Kemal, they could see their target, the Dardenelles, which, had they taken it, would have allowed Britain to supply Russia and keep it in the war (and in eastern Anatolia in particular) and would have knocked Ottoman Turkey out of the Great War in 1915 instead of 1918.
But the Australian and New Zealand soldiers, despite the covert help of Greek villagers in the battle zone, and the assistance of the Greek Government on Lemnos, were not to reach the Dardanelles and were withdrawn by the end of 1915. By a logic that perhaps those who are not Australian will not understand, our military defeat on the Gallipoli Peninsula marked the birth of Australian nationhood and the landing of our soldiers at Gallipoli.
Australian soldiers taken as prisoners of war by the Turks wrote about the atrocities they saw committed against the Christian minorities of Anatolia. Academic researchers in Australia today are going through our war archives, and are constantly finding out more and more about these atrocities because Australian prisoners of war of the Turks witnessed them.
Today, in multicultural Australia, we have about 100,000 Pontian Hellenes living in harmony. They have become Australians. Our Pontian Brotherhood of South Australia was established in 1958, making it one of the oldest, if not the oldest, Pontian organisations in the diaspora.
Over the years, I have had the pleasure of meeting and talking to many Pontians in my home, the city of Adelaide. This includes 1st generation Pontians, who came to Greece as refugees from their homeland, as well as subsequent generations. What I find fascinating and exciting is that Pontians of the fourth generation, have continued on what they call their hreos (χρέος) or tumu (τάμα) to their ancestors, in maintaining and promoting their very vibrant culture, language and ethos. They, like us all here today, have no animosity to present day Turks. They, like us all here at the Square of Ayeea Sofeea, and Pontians from across the globe, would like acknowledgement of those tragic events, some 90 years ago. Acknowledgement that will lead to reconciliation. I commend the organisers of this event and thank them wholeheartedly for inviting me. and for their hospitality
I wish to close this address, making reference to another great Pontian, a Parliamentary colleague who I did not have the pleasure of meeting, but whose ethos in politics and communal life, has left behind a profound legacy.
Leonithas Yusonithis said:
Xirunthito imin o lurinx,
un epiluthometha soo
o patrios Ponteea yee.
Ξηρανθήτω ημίν ο λάρυγξ,
εάν επιλαθώμεθά σου
ω πάτριος Ποντία γη.
Let us now, all together, look forward knowing that the Pontian spirit could not be extinguished – it burns – and burns brightly in the hearts and homes of many across the world, from Thessaloniki to Australia.
And to those who are no longer with us, we say: Rest eternal, grant unto them, Oh Lord,
and may light perpetual shine upon them. Αιώνια τους η μνήμη.
Έναν πουλίν, μαύρον πουλίν, μαύρον άμον την νύχταν,
ολονυχτίς τριγύριζεν ολόγερα ‘ς σον κάστρεν,
‘ς σον κάστρεν, ‘ς σα καστρότειχα τη μαυρο-Τραπεζούντας,
που έχ’ τα ρίζας ‘ς σον γιαλόν και την κορφήν ατ’ ‘ς σ’ άστρα
π’ είχεν δέκα καστρόπορτας κι ούλα χαλκοδεμένα,
κι απ’ έξ’ ας σα καστρόπορτας, ορμία και ποτάμια,
ντο έδεναν και έλυναν, γεφύρια σιδερένια
Αυτά τα λόγια γραφτήκαν από τον Δρ.Φίλων Κτενίδη στο βιβλίο του «Η Καμπάνα του Πόντου», ώστε οι μελλοντικές γενιές να μπορέσουν να κατανοήσουν, τον πόνο και τα τραύματα όσων επέζησαν την εξολόθρευση. Μια εξολόθρευση που σχεδιάστηκε και εκτελέστηκε με μακάβρια λεπτομέρεια από τους Τούρκους Οθωμανούς. Μια εξολόθρευση ανθρώπων που είχαν καλλιεργήσει τη γή της Ανατολίας για χιλιάδες χρόνια, αλλά τους οποίους η Τουρκική Κυβέρνηση ακόμα προσπαθεί να περιθωριοποιήσει με υποτιμητικούς όρους όπως, «Άνθρωποι της Θάλασσας» ή «Άνθρωποι της Μαύρης Θάλασσας».
Στέκομαι εδώ μπροστά σας σήμερα, στην πλατεία της Αγίας Σοφίας στη Θεσσαλονίκη, το κέντρο των Ελλήνων του εξωτερικού, την πόλη που αγκάλιασε τους πρόσφυγες Πόντιους, ως δείγμα σεβασμού και ενθύμησης αυτών των εκατοντάδων χιλιάδων συνανθρώπων μας, τους οποίους οι Οθωμανοί και μετέπειτα οι οπαδοί του Μουσταφά Κεμάλ εξολόθρευσαν και αποκαθαίρεσαν από την Ανατολία επιμελέστερα και από τους Γερμανούς εισβολείς που καθαίρεσαν τους ντόπιους Εβραίους της Βαρσοβίας, της Κρακοβίας, του Σαράγεβο ή μάλιστα της Θεσσαλονίκης.
Συμμετέχω μαζί σας σήμερα να τιμήσουμε τη μνήμη αυτών των θυμάτων, πρώτα των αντρών, έπειτα των γυναικοπαίδων: να προσευχηθώ μαζί σας, να χύσω ένα πικρό δάκρυ μαζί σας, να θυμηθώ. Θέλω να σας μεταφέρω τις καλύτερες ευχές του Πρωθυπουργού της Νότιας Αυστραλίας, του Εντιμότατου Mike Rann, τους χαιρετισμούς του λαού της Νότιας Αυστραλίας, το «Ύαν και ευλογίαν» από τον φίλο μου Χαράλαμπο Ταβλαρίδη, τον πρόεδρο της Ομοσπονδίας των Συλλόγων Ποντίων της Αυστραλίας, καθώς και τους χαιρετισμούς του Κοινοβουλίου της Νότιας Αυστραλίας.
Στις 30 Απριλίου το 2009, με πνεύμα σεβασμού προς αυτούς που σφαγιάστηκαν στην Ανατολία στα πρώτα 25 χρόνια του προηγούμενου αιώνα, πρότεινα ένα ψήφισμα στο Κοινοβούλιο για να αναγνωριστεί ότι η εξολόθρευση των Αρμενίων, των Ελλήνων, των Ασσυρίων και άλλων Χριστιανικών μειονοτήτων της Μικράς Ασίας θα θεωρείται ως ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που έγινε κατά τη διάρκεια των ετών 1915-1923, πρώτα από το Οθωμανικό κράτος και έπειτα από τους οπαδούς του Μουσταφά Κεμάλ.
Πιστεύω ότι το Κοινοβούλιό μας είναι το πρώτο μετά από αυτό της Ελληνικής Δημοκρατίας που πράττει κάτι ανάλογο. Είμαι ευχαριστημένος που το έχω κάνει αυτό, παρ’ όλο που η υπόστασή μου έγκειται στην κριτική των προξένων της Δημοκρατίας της Τουρκίας στην Αυστραλία. Δεν θα παραμείνω σιωπηλός, όπως θα ήθελαν ορισμένοι, δεν θα υπαναχωρήσω όταν οι άλλοι θα μιλάνε για μένα. Η πρότασή μου ψηφίστηκε ομόφωνα. Εάν υπήρχαν μεμονωμένα Μέλη του Κοινοβουλίου που πείστηκαν από τις αρνήσεις των προξένων της Δημοκρατίας της Τουρκίας, δεν είχαν το θάρρος των πεποιθήσεών τους ώστε να μιλήσουν ή να ψηφίσουν κατά της πρότασης.
Οπως είπε ο Ρήγας Φερραίος, που έγραψε το πολεμικό ποίημα «Θούρειος», το οποίο αποτέλεσε την πολεμική κραυγή των Ελλήνων στον Αγώνα κατά της Οθωμανικής κατοχής:
Για πόσο ακόμα θα ζούμε έτσι
Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή
παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή
Βρίσκομαι εδώ σήμερα καλεσμένος από την Πανποντιακή Ομοσπονδία της Ελλάδας, για να μιλήσω στη συγκέντρωση αυτή και να υποβάλω τα σέβη μου, στους 353.000 Έλληνες του Πόντου, που αφανίστηκαν κυρίως γιατί ήταν Χριστιανοί.
Είμαι επίσης εδώ σήμερα, για να υποβάλω τα σέβη μου στους επιζήσαντες και τους απογόνους του αφανισμού και του εξορισμού, πολλοί από τους οποίους ζούνε στην Πολιτεία μου τη Νότια Αυστραλία, και κουβαλάνε μαζί τους την κληρονομιά αυτού του μαύρου κεφαλαίου της ιστορίας.
Παρ’ όλο που σήμερα θρηνούμε, οι Πόντιοι έχουν επιτύχει στη νέα τους ζωή στην άλλη άκρη του κόσμου, στην Αυστραλία. Τα ονόματα «Πόντος» και «Πόντιος» ζούν στην Αυστραλία όπου οι Πόντιο-Αυστραλοί έχουν την αδελφότητά τους, τις λέσχες τους, τις εκκλησίες τους, τα καφενεία τους, τα παντοπωλεία τους, τις ποδοσφαιρικές τους ομάδες και όπου οι άντρες παίζουν τη λύρα τους και όλοι μαζι χορεύουν όπως έκαναν και οι πρόγονοί τους. ΄Υπάρχει μεγάλη πνευματική κατάρτιση που καταδεικνύει ότι αυτές οι εξοντώσεις ήταν σχεδιασμένες και ασκήθηκαν από το κεντρικό Οθωμανικό καθεστώς κατά της Χριστιανικής μειονότητας της Μικράς Ασίας.
Οι περισσότεροι Έλληνες, Αρμένιοι και Ασσύριοι πολιτικοί, θρησκευτικοί και πολιτιστικοί αρχηγοί συνελήφθησαν και δολοφονήθηκαν, ξεκινώντας από την Κωνσταντινούπολη στις 23 Απριλίου το 1915. Περισσότεροι από ενάμιση εκατομμύριο Έλληνες του Πόντου κετέφυγαν στην Ελλάδα. Τρείς χιλιάδες χρόνια Ελληνικού πολιτισμού και ιστορίας στη Μικρά Ασία, κάποτε ένας χόανος ελληνισμού, εξαλείφθηκe μέσα στην καταστροφή.
Πολλοί άνθρωποι σκοτώθηκαν στις πόλεις και στα χωριά τους ή σε πορείες θανάτου κατά μήκος της Ανατολίας προς στατόπεδα συγκέντρωσης στην έρημο της Συρίας, γνωστά και με την ονομασία «Λευκός Θάνατος». Μια τέτοια πορεία περιγράφεται στο βιλβίο της Thea Halo «Not Even My Name» (Ούτε το Όνομά Μου) και όποιος το διαβάσει θα δει ότι πλημμυρίζει με αυθεντικότητα, με απόλυτη αξιοπιστία. Οι Αρμένιοι, Έλληνες και Ασσύριοι άντρες που δεν εκτελέστηκαν επιστρατεύτηκαν στον Οθωμανικό στρατό, αφοπλίστηκαν και στάλθηκαν σε ειδικά τάγματα εργασίας.
Οι περισσότεροι πέθαναν από υπερβολική εργασία ή θανατώθηκαν αφού δεν ήταν πια χρήσιμοι. Οι εναπομείναντες πληθυσμοί ηλικιωμένων, γυναικών και παιδιών συγκεντρώθηκαν και άλλοι εξαναγκάστηκαν να ασπαστούν το ισλάμ, ορισμένοι υιοθετήθηκαν και μεγάλωσαν σαν Τούρκοι, άλλοι οδηγήθηκαν στην εγχώρια δουλεία, μερικοί έπεσαν θύματα βιασμού, μερικοί δολοφονήθηκαν.
Αυτή η σφαγή, στο τέλος εκατοντάδων ετών Οθωμανικής κυριαρχίας στην χερσόνησο της Ανατολίας, ξεκίνησε το βράδυ της αποβίβασης των Αυστραλιανών στρατευμάτων στην Καλλίπολη. Θα ήταν πολύ διαφορετικό αυτό το μέρος του πλανήτη εάν οι Αυστραλοί στρατιώτες είχαν καταφέρει να διασχίσουν τη χερσόνησο της Καλλίπολης μετά την αποβίβασή τους από το Αιγαίο Πέλαγος στις 25 Απριλίου του 1915.
Οι στρατιώτες μας κατέλαβαν το ύψωμα του Çanuk Bair ενάντια στα στρατεύματα του Μουσταφά Κεμάλ, μπορούσαν να δούνε πλεόν το στόχο τους, τα Δαρδανέλλια, τα οποία αν είχαν πάρει θα μπορούσαν να επιτρέψουν στη Βρετανία να στείλει προμήθειες στη Ρωσία και να την κρατήσει στον πόλεμο (στη ανατολική Ανατολία συγκεκριμένα) και θα είχαν βγάλει την Οθωμανική Τουρκία από τον Μεγάλο Πόλεμο το 1915 αντί το 1918. Αλλά οι Αυστραλοί και Νεοζηλανδοί στρατιώτες, παρά τη συγκεκαλυμμένη βοήθεια από τους Έλληνες χωρικούς στη ζώνη της μάχης, και την καθοδήγηση της Ελληνικής Κυβέρνησης στη Λήμνο, δεν ήταν γραφτό να φτάσουν στα Δαρδανέλλια και αποσύρθηκαν προς το τέλος του 1915. Με τη λογική ότι ίσως όσοι δεν είναι Αυστραλοί δεν θα καταλάβουν, η στρατιωτική μας ήττα στη χερσόνησο της Καλλίπολης σημάδεψε την Αυστραλιανή εθνότητα και την αποβίβαση των στρατιωτών μας στην Καλλίπολη.
Οι Αυστραλοί στρατιώτες αιχμάλωτοι πολέμου από τους Τούρκους έγραψαν για τις κτηνωδίες που είδαν να πράττονται κατά των Χριστιανικών Μειονοτήτων στην Ανατολία.
Ακαδημαϊκοί ερευνητές στην Αυστραλία σήμερα ψάχνουν τα πολεμικά μας αρχεία, και συνεχώς βρίσκουν ολοένα και περισσότερα στοιχεία για τις κτηνωδίες διότι οι Αυστραλοί αιχμάλωτοι πολέμου ήταν μάρτυρες των γεγονότων.
Σήμερα,στην πολυπολιτισμική Αυστραλία,έχουμε περίπου 100.000 Πόντιους Έλληνες που ζούν αρμονικά. Έχουν γίνει Αυστραλοί. Η Ποντιακή μας αδελφότητα στη Νότια Αυστραλία ιδρύθηκε στο 1958, και αυτό την κάνει μία από τις παλαιότερες, αν όχι την παλαιότερη, Ποντιακή οργάνωση της διασποράς.
Με το πέρασμα των χρόνων, είχα την ευχαρίστηση να γνωρίσω και να μιλήσω με πολλούς Πόντιους στην πατρίδα μου, την πόλη της Αδελαΐδας. Αυτό περιλαμβάνει Πόντιους πρώτης γενιάς, που ήρθαν στην Ελλάδα από την πατρίδα τους σαν πρόσφυγες, καθώς και μεταγενέστερες γενιές. Αυτό που βρίσκω συναρπαστικό και εξαιρετικά ενδιαφέρον είναι ότι οι Πόντιοι τέταρτης γενιάς, συνεχίζουν αυτό που θεωρούν χρέος ή τιμή προς τους προγόνους τους, να διατηρήσουν και να προωθήσουν τη ζωντανή κουλτούρα τους, τη γλώσσα και το ήθος.
Αυτοί, όπως όλοι μας εδώ σήμερα, δεν έχουν καμία εχθρότητα προς τους σημερινούς Τούρκους. Αυτοί, όπως όλοι μας εδώ στην πλατεία της Αγίας Σοφίας, και οι Πόντιοι ανά την υφήλιο, θα ήθελαν την αναγνώριση αυτών των τραγικών συμβάντων,που έγιναν πριν περίπου 90 χρόνια. Αναγνώριση που θα οδηγήσει στη συμφιλίωση. Επαινώ τους οργανωτές τις σημερινής εκδήλωσης και τους ευχαριστώ εγκάρδια για την πρόσκληση και την φιλοξενία.
Θα ήθελα να κλείσω το λόγο μου, κάνοντας μια αναφορά σε έναν ακόμα μεγάλο Πόντιο, έναν συνάδελφο βουλευτή τον οποίο και δεν είχα την ευχαρίστηση να γνωρίσω, αλλά το ήθος του στην πολιτική και στη κοινωνική ζωή, έχει αφήσει πίσω του μια βαθιά κληρονομιά - τον Λεωνίδα Ιασωνίδη ο οποίος είπε:
Ξηρανθήτω ημίν ο λάρυγξ,
εάν επιλαθώμεθά σου
ω πάτριος Ποντία γη.
Ας κοιτάξουμε μπροστά - όλοι μαζί τώρα - γνωρίζοντας ότι η Ποντιακή ψυχή δεν μπορεί να σβήσει – καίει – και καίει φωτεινά στις καρδιές και στα σπίτια πολλών ανά την υφήλιο, από τη Θεσσαλονίκη έως την Αυστραλία.
Και σε αυτούς που δεν βρίσκονται πια ανάμεσά μας, λέμε αιώνια ανάπαυση δώσε τους, Θεέ μου, και είθε φώς αέναο να λάμψει επάνω τους.
Αιώνια τους η μνήμη.
ολονυχτίς τριγύριζεν ολόγερα σον Κάστρον,
σον Κάστρον, σα καστρότειχα τη Μαυρο-Τραποζούντας,
που έχ΄τα ρίζας σον γιαλόν και την κορφήν ατ΄ς σ΄ άστρα
π΄είχεν δέκα καστρόπορτας, κι ούλα χαλκοδεμένα,
κι απ΄εξ΄ας σα καστρόπορτας, ορμία και ποτάμα
ντο έδεναν και έλυναν γεφύρα σιδερένα...
These words were penned by Dr. Filon Ktenithis in his work The Bell of Pontos, «Η Καμπάνα του Πόντου», so that future generations could start understanding, the pain and trauma of the survivors of the annihilation. an annihilation that was planned and executed in macabre detail by the Ottoman Turks, an annihilation of peoples who had farmed the soil of Anatolia for thousands of years, but whom the Government of Turkey still try to marginalise by the pejorative, sea people or Black Sea people.
I stand before you here today, in Ayia Sofia Square in Thessaloniki, the centre of Hellenes abroad, the city that embraced the refugee Pontians, in homage to, and remembrance of, those hundreds of thousands, fellow human beings, whom the Ottomans and then the followers of Mustafa Kemal annihilated and more thoroughly purged from Anatolia than the German invaders purged the local Jewish people of Warsaw, Krakow, Sarajevo or, indeed, Thessaloniki.
I join you here today to honour the memory of those victims, first the men, then the women and children; to pray with you, to shed a tear with you, to remember.I wish to convey to you the good wishes of the Premier of South Australia, the Honourable Mike Rann, the hereteesmoos of the people of South Australia, the i’eeun ke evloeeun of my friend Haralambos Tavlaridis, the President of the Federation of Pontian Associations of Australia, as well as the greetings of the Parliament of South Australia,
On 30th April, 2009, in the spirit of respect for the those slaughtered in Anatolia in the first quarter of the previous century, I moved a motion in Parliament to recognise that the annihilation, first by the Ottoman state, and then the followers of Mustafa Kemal, between 1915-1923 of Armenians, Hellenes, Assyrians and other Christian minorities in Asia Minor was one of the greatest crimes against humanity.
I believe our Parliament is the first outside the Hellenic Republic to do so. I am pleased to have done this, despite my being criticised by the envoys of the Republic of Turkey in Australia, I will not stand by silently, as some want me to do, I will not take a step back while others speak for me. My resolution was passed unanimously. If there were individual Members of Parliament persuaded by the denials of envoys of the Republic of Turkey, they did not have the courage of their convictions to speak against or vote against the resolution.
In the words of Rigas Fergios, who wrote the war song Thourios, which served as a rallying cry for Greeks against Ottoman rule:
For how long shall we live like this….
Better one hour of free life
Than forty years of slavery and prison
I am here today at the invitation of the Pan Pontian Federation of Hellas, to address this gathering and pay my respects, on behalf of the people of South Australia, to the 353,000 Pontian Hellenes, annihilated principally because they were Christian.
I am here today also, to pay my respects to the survivors and the descendants of this annihilation and exile, many of whom live in my State of South Australia, and who carry with them the legacy of that very dark chapter in history.
Although today we mourn, Pontians have made a success of their new life on the other side of the world, in Australia. The names Pontus and Pontian live in Australia where the Pontian-Australians have their Brotherhood, their clubrooms, their Churches, their cafenions, their groceries, their football clubs and where men play the lira (Lee-rah) and all dance
as their ancestors did. There is much scholarship that demonstrates that these exterminations were centrally planned and administered by the Ottoman regime against the entire Christian minority of Anatolia.
Most Hellene, Armenian and Assyrian political, religious and cultural leaders, were arrested and murdered, beginning in Istanbul on 23 April 1915. More than one and a half million Pontian Hellenes fled to Greece. Three thousand years of Hellenic civilisation and history in Asia Minor, once a crucible of Hellenism, were extinguished in the catastrophe.
Many people were killed in their towns and villages, or on death marches across Anatolia towards camps in the Syrian desert, sometimes called the White Killing. Just such a march is described in Thea Halo’s “Not Even My Name” and anyone who reads it would know that it rings with authenticity, with absolute trustworthiness. Those Hellene, Armenian and Assyrian males not killed were conscripted into the Ottoman army, disarmed and put in special labour battalions.
Most were either worked to death or killed when they had outlived their usefulness. The remaining populations of the elderly, women and children were rounded up, some forcibly converted to Islam, some adopted to be raised as Turks, some pressed into domestic service, some raped, some killed.
This annihilation, at the end of hundreds of years of Ottoman rule on the Anatolian peninsula, started on the eve of the landing of Australian troops at Gallipoli. Oh how this part of this world could have been different had the Australian soldiers made it across the Gallipoli Peninsula after they landed from the Aegean Sea on 25 April, 1915.
Our soldiers attained the heights of Chanuk Bair against the forces commanded by Mustafa Kemal, they could see their target, the Dardenelles, which, had they taken it, would have allowed Britain to supply Russia and keep it in the war (and in eastern Anatolia in particular) and would have knocked Ottoman Turkey out of the Great War in 1915 instead of 1918.
But the Australian and New Zealand soldiers, despite the covert help of Greek villagers in the battle zone, and the assistance of the Greek Government on Lemnos, were not to reach the Dardanelles and were withdrawn by the end of 1915. By a logic that perhaps those who are not Australian will not understand, our military defeat on the Gallipoli Peninsula marked the birth of Australian nationhood and the landing of our soldiers at Gallipoli.
Australian soldiers taken as prisoners of war by the Turks wrote about the atrocities they saw committed against the Christian minorities of Anatolia. Academic researchers in Australia today are going through our war archives, and are constantly finding out more and more about these atrocities because Australian prisoners of war of the Turks witnessed them.
Today, in multicultural Australia, we have about 100,000 Pontian Hellenes living in harmony. They have become Australians. Our Pontian Brotherhood of South Australia was established in 1958, making it one of the oldest, if not the oldest, Pontian organisations in the diaspora.
Over the years, I have had the pleasure of meeting and talking to many Pontians in my home, the city of Adelaide. This includes 1st generation Pontians, who came to Greece as refugees from their homeland, as well as subsequent generations. What I find fascinating and exciting is that Pontians of the fourth generation, have continued on what they call their hreos (χρέος) or tumu (τάμα) to their ancestors, in maintaining and promoting their very vibrant culture, language and ethos. They, like us all here today, have no animosity to present day Turks. They, like us all here at the Square of Ayeea Sofeea, and Pontians from across the globe, would like acknowledgement of those tragic events, some 90 years ago. Acknowledgement that will lead to reconciliation. I commend the organisers of this event and thank them wholeheartedly for inviting me. and for their hospitality
I wish to close this address, making reference to another great Pontian, a Parliamentary colleague who I did not have the pleasure of meeting, but whose ethos in politics and communal life, has left behind a profound legacy.
Leonithas Yusonithis said:
Xirunthito imin o lurinx,
un epiluthometha soo
o patrios Ponteea yee.
Ξηρανθήτω ημίν ο λάρυγξ,
εάν επιλαθώμεθά σου
ω πάτριος Ποντία γη.
Let us now, all together, look forward knowing that the Pontian spirit could not be extinguished – it burns – and burns brightly in the hearts and homes of many across the world, from Thessaloniki to Australia.
And to those who are no longer with us, we say: Rest eternal, grant unto them, Oh Lord,
and may light perpetual shine upon them. Αιώνια τους η μνήμη.
Έναν πουλίν, μαύρον πουλίν, μαύρον άμον την νύχταν,
ολονυχτίς τριγύριζεν ολόγερα ‘ς σον κάστρεν,
‘ς σον κάστρεν, ‘ς σα καστρότειχα τη μαυρο-Τραπεζούντας,
που έχ’ τα ρίζας ‘ς σον γιαλόν και την κορφήν ατ’ ‘ς σ’ άστρα
π’ είχεν δέκα καστρόπορτας κι ούλα χαλκοδεμένα,
κι απ’ έξ’ ας σα καστρόπορτας, ορμία και ποτάμια,
ντο έδεναν και έλυναν, γεφύρια σιδερένια
Αυτά τα λόγια γραφτήκαν από τον Δρ.Φίλων Κτενίδη στο βιβλίο του «Η Καμπάνα του Πόντου», ώστε οι μελλοντικές γενιές να μπορέσουν να κατανοήσουν, τον πόνο και τα τραύματα όσων επέζησαν την εξολόθρευση. Μια εξολόθρευση που σχεδιάστηκε και εκτελέστηκε με μακάβρια λεπτομέρεια από τους Τούρκους Οθωμανούς. Μια εξολόθρευση ανθρώπων που είχαν καλλιεργήσει τη γή της Ανατολίας για χιλιάδες χρόνια, αλλά τους οποίους η Τουρκική Κυβέρνηση ακόμα προσπαθεί να περιθωριοποιήσει με υποτιμητικούς όρους όπως, «Άνθρωποι της Θάλασσας» ή «Άνθρωποι της Μαύρης Θάλασσας».
Στέκομαι εδώ μπροστά σας σήμερα, στην πλατεία της Αγίας Σοφίας στη Θεσσαλονίκη, το κέντρο των Ελλήνων του εξωτερικού, την πόλη που αγκάλιασε τους πρόσφυγες Πόντιους, ως δείγμα σεβασμού και ενθύμησης αυτών των εκατοντάδων χιλιάδων συνανθρώπων μας, τους οποίους οι Οθωμανοί και μετέπειτα οι οπαδοί του Μουσταφά Κεμάλ εξολόθρευσαν και αποκαθαίρεσαν από την Ανατολία επιμελέστερα και από τους Γερμανούς εισβολείς που καθαίρεσαν τους ντόπιους Εβραίους της Βαρσοβίας, της Κρακοβίας, του Σαράγεβο ή μάλιστα της Θεσσαλονίκης.
Συμμετέχω μαζί σας σήμερα να τιμήσουμε τη μνήμη αυτών των θυμάτων, πρώτα των αντρών, έπειτα των γυναικοπαίδων: να προσευχηθώ μαζί σας, να χύσω ένα πικρό δάκρυ μαζί σας, να θυμηθώ. Θέλω να σας μεταφέρω τις καλύτερες ευχές του Πρωθυπουργού της Νότιας Αυστραλίας, του Εντιμότατου Mike Rann, τους χαιρετισμούς του λαού της Νότιας Αυστραλίας, το «Ύαν και ευλογίαν» από τον φίλο μου Χαράλαμπο Ταβλαρίδη, τον πρόεδρο της Ομοσπονδίας των Συλλόγων Ποντίων της Αυστραλίας, καθώς και τους χαιρετισμούς του Κοινοβουλίου της Νότιας Αυστραλίας.
Στις 30 Απριλίου το 2009, με πνεύμα σεβασμού προς αυτούς που σφαγιάστηκαν στην Ανατολία στα πρώτα 25 χρόνια του προηγούμενου αιώνα, πρότεινα ένα ψήφισμα στο Κοινοβούλιο για να αναγνωριστεί ότι η εξολόθρευση των Αρμενίων, των Ελλήνων, των Ασσυρίων και άλλων Χριστιανικών μειονοτήτων της Μικράς Ασίας θα θεωρείται ως ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που έγινε κατά τη διάρκεια των ετών 1915-1923, πρώτα από το Οθωμανικό κράτος και έπειτα από τους οπαδούς του Μουσταφά Κεμάλ.
Πιστεύω ότι το Κοινοβούλιό μας είναι το πρώτο μετά από αυτό της Ελληνικής Δημοκρατίας που πράττει κάτι ανάλογο. Είμαι ευχαριστημένος που το έχω κάνει αυτό, παρ’ όλο που η υπόστασή μου έγκειται στην κριτική των προξένων της Δημοκρατίας της Τουρκίας στην Αυστραλία. Δεν θα παραμείνω σιωπηλός, όπως θα ήθελαν ορισμένοι, δεν θα υπαναχωρήσω όταν οι άλλοι θα μιλάνε για μένα. Η πρότασή μου ψηφίστηκε ομόφωνα. Εάν υπήρχαν μεμονωμένα Μέλη του Κοινοβουλίου που πείστηκαν από τις αρνήσεις των προξένων της Δημοκρατίας της Τουρκίας, δεν είχαν το θάρρος των πεποιθήσεών τους ώστε να μιλήσουν ή να ψηφίσουν κατά της πρότασης.
Οπως είπε ο Ρήγας Φερραίος, που έγραψε το πολεμικό ποίημα «Θούρειος», το οποίο αποτέλεσε την πολεμική κραυγή των Ελλήνων στον Αγώνα κατά της Οθωμανικής κατοχής:
Για πόσο ακόμα θα ζούμε έτσι
Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή
παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή
Βρίσκομαι εδώ σήμερα καλεσμένος από την Πανποντιακή Ομοσπονδία της Ελλάδας, για να μιλήσω στη συγκέντρωση αυτή και να υποβάλω τα σέβη μου, στους 353.000 Έλληνες του Πόντου, που αφανίστηκαν κυρίως γιατί ήταν Χριστιανοί.
Είμαι επίσης εδώ σήμερα, για να υποβάλω τα σέβη μου στους επιζήσαντες και τους απογόνους του αφανισμού και του εξορισμού, πολλοί από τους οποίους ζούνε στην Πολιτεία μου τη Νότια Αυστραλία, και κουβαλάνε μαζί τους την κληρονομιά αυτού του μαύρου κεφαλαίου της ιστορίας.
Παρ’ όλο που σήμερα θρηνούμε, οι Πόντιοι έχουν επιτύχει στη νέα τους ζωή στην άλλη άκρη του κόσμου, στην Αυστραλία. Τα ονόματα «Πόντος» και «Πόντιος» ζούν στην Αυστραλία όπου οι Πόντιο-Αυστραλοί έχουν την αδελφότητά τους, τις λέσχες τους, τις εκκλησίες τους, τα καφενεία τους, τα παντοπωλεία τους, τις ποδοσφαιρικές τους ομάδες και όπου οι άντρες παίζουν τη λύρα τους και όλοι μαζι χορεύουν όπως έκαναν και οι πρόγονοί τους. ΄Υπάρχει μεγάλη πνευματική κατάρτιση που καταδεικνύει ότι αυτές οι εξοντώσεις ήταν σχεδιασμένες και ασκήθηκαν από το κεντρικό Οθωμανικό καθεστώς κατά της Χριστιανικής μειονότητας της Μικράς Ασίας.
Οι περισσότεροι Έλληνες, Αρμένιοι και Ασσύριοι πολιτικοί, θρησκευτικοί και πολιτιστικοί αρχηγοί συνελήφθησαν και δολοφονήθηκαν, ξεκινώντας από την Κωνσταντινούπολη στις 23 Απριλίου το 1915. Περισσότεροι από ενάμιση εκατομμύριο Έλληνες του Πόντου κετέφυγαν στην Ελλάδα. Τρείς χιλιάδες χρόνια Ελληνικού πολιτισμού και ιστορίας στη Μικρά Ασία, κάποτε ένας χόανος ελληνισμού, εξαλείφθηκe μέσα στην καταστροφή.
Πολλοί άνθρωποι σκοτώθηκαν στις πόλεις και στα χωριά τους ή σε πορείες θανάτου κατά μήκος της Ανατολίας προς στατόπεδα συγκέντρωσης στην έρημο της Συρίας, γνωστά και με την ονομασία «Λευκός Θάνατος». Μια τέτοια πορεία περιγράφεται στο βιλβίο της Thea Halo «Not Even My Name» (Ούτε το Όνομά Μου) και όποιος το διαβάσει θα δει ότι πλημμυρίζει με αυθεντικότητα, με απόλυτη αξιοπιστία. Οι Αρμένιοι, Έλληνες και Ασσύριοι άντρες που δεν εκτελέστηκαν επιστρατεύτηκαν στον Οθωμανικό στρατό, αφοπλίστηκαν και στάλθηκαν σε ειδικά τάγματα εργασίας.
Οι περισσότεροι πέθαναν από υπερβολική εργασία ή θανατώθηκαν αφού δεν ήταν πια χρήσιμοι. Οι εναπομείναντες πληθυσμοί ηλικιωμένων, γυναικών και παιδιών συγκεντρώθηκαν και άλλοι εξαναγκάστηκαν να ασπαστούν το ισλάμ, ορισμένοι υιοθετήθηκαν και μεγάλωσαν σαν Τούρκοι, άλλοι οδηγήθηκαν στην εγχώρια δουλεία, μερικοί έπεσαν θύματα βιασμού, μερικοί δολοφονήθηκαν.
Αυτή η σφαγή, στο τέλος εκατοντάδων ετών Οθωμανικής κυριαρχίας στην χερσόνησο της Ανατολίας, ξεκίνησε το βράδυ της αποβίβασης των Αυστραλιανών στρατευμάτων στην Καλλίπολη. Θα ήταν πολύ διαφορετικό αυτό το μέρος του πλανήτη εάν οι Αυστραλοί στρατιώτες είχαν καταφέρει να διασχίσουν τη χερσόνησο της Καλλίπολης μετά την αποβίβασή τους από το Αιγαίο Πέλαγος στις 25 Απριλίου του 1915.
Οι στρατιώτες μας κατέλαβαν το ύψωμα του Çanuk Bair ενάντια στα στρατεύματα του Μουσταφά Κεμάλ, μπορούσαν να δούνε πλεόν το στόχο τους, τα Δαρδανέλλια, τα οποία αν είχαν πάρει θα μπορούσαν να επιτρέψουν στη Βρετανία να στείλει προμήθειες στη Ρωσία και να την κρατήσει στον πόλεμο (στη ανατολική Ανατολία συγκεκριμένα) και θα είχαν βγάλει την Οθωμανική Τουρκία από τον Μεγάλο Πόλεμο το 1915 αντί το 1918. Αλλά οι Αυστραλοί και Νεοζηλανδοί στρατιώτες, παρά τη συγκεκαλυμμένη βοήθεια από τους Έλληνες χωρικούς στη ζώνη της μάχης, και την καθοδήγηση της Ελληνικής Κυβέρνησης στη Λήμνο, δεν ήταν γραφτό να φτάσουν στα Δαρδανέλλια και αποσύρθηκαν προς το τέλος του 1915. Με τη λογική ότι ίσως όσοι δεν είναι Αυστραλοί δεν θα καταλάβουν, η στρατιωτική μας ήττα στη χερσόνησο της Καλλίπολης σημάδεψε την Αυστραλιανή εθνότητα και την αποβίβαση των στρατιωτών μας στην Καλλίπολη.
Οι Αυστραλοί στρατιώτες αιχμάλωτοι πολέμου από τους Τούρκους έγραψαν για τις κτηνωδίες που είδαν να πράττονται κατά των Χριστιανικών Μειονοτήτων στην Ανατολία.
Ακαδημαϊκοί ερευνητές στην Αυστραλία σήμερα ψάχνουν τα πολεμικά μας αρχεία, και συνεχώς βρίσκουν ολοένα και περισσότερα στοιχεία για τις κτηνωδίες διότι οι Αυστραλοί αιχμάλωτοι πολέμου ήταν μάρτυρες των γεγονότων.
Σήμερα,στην πολυπολιτισμική Αυστραλία,έχουμε περίπου 100.000 Πόντιους Έλληνες που ζούν αρμονικά. Έχουν γίνει Αυστραλοί. Η Ποντιακή μας αδελφότητα στη Νότια Αυστραλία ιδρύθηκε στο 1958, και αυτό την κάνει μία από τις παλαιότερες, αν όχι την παλαιότερη, Ποντιακή οργάνωση της διασποράς.
Με το πέρασμα των χρόνων, είχα την ευχαρίστηση να γνωρίσω και να μιλήσω με πολλούς Πόντιους στην πατρίδα μου, την πόλη της Αδελαΐδας. Αυτό περιλαμβάνει Πόντιους πρώτης γενιάς, που ήρθαν στην Ελλάδα από την πατρίδα τους σαν πρόσφυγες, καθώς και μεταγενέστερες γενιές. Αυτό που βρίσκω συναρπαστικό και εξαιρετικά ενδιαφέρον είναι ότι οι Πόντιοι τέταρτης γενιάς, συνεχίζουν αυτό που θεωρούν χρέος ή τιμή προς τους προγόνους τους, να διατηρήσουν και να προωθήσουν τη ζωντανή κουλτούρα τους, τη γλώσσα και το ήθος.
Αυτοί, όπως όλοι μας εδώ σήμερα, δεν έχουν καμία εχθρότητα προς τους σημερινούς Τούρκους. Αυτοί, όπως όλοι μας εδώ στην πλατεία της Αγίας Σοφίας, και οι Πόντιοι ανά την υφήλιο, θα ήθελαν την αναγνώριση αυτών των τραγικών συμβάντων,που έγιναν πριν περίπου 90 χρόνια. Αναγνώριση που θα οδηγήσει στη συμφιλίωση. Επαινώ τους οργανωτές τις σημερινής εκδήλωσης και τους ευχαριστώ εγκάρδια για την πρόσκληση και την φιλοξενία.
Θα ήθελα να κλείσω το λόγο μου, κάνοντας μια αναφορά σε έναν ακόμα μεγάλο Πόντιο, έναν συνάδελφο βουλευτή τον οποίο και δεν είχα την ευχαρίστηση να γνωρίσω, αλλά το ήθος του στην πολιτική και στη κοινωνική ζωή, έχει αφήσει πίσω του μια βαθιά κληρονομιά - τον Λεωνίδα Ιασωνίδη ο οποίος είπε:
Ξηρανθήτω ημίν ο λάρυγξ,
εάν επιλαθώμεθά σου
ω πάτριος Ποντία γη.
Ας κοιτάξουμε μπροστά - όλοι μαζί τώρα - γνωρίζοντας ότι η Ποντιακή ψυχή δεν μπορεί να σβήσει – καίει – και καίει φωτεινά στις καρδιές και στα σπίτια πολλών ανά την υφήλιο, από τη Θεσσαλονίκη έως την Αυστραλία.
Και σε αυτούς που δεν βρίσκονται πια ανάμεσά μας, λέμε αιώνια ανάπαυση δώσε τους, Θεέ μου, και είθε φώς αέναο να λάμψει επάνω τους.
Αιώνια τους η μνήμη.
Τρίτη 19 Μαΐου 2009
Γενοκτονία
Η γενοκτονία των Ελλήνων. Οι εκδηλώσεις τιμής και διεκδίκησης στο Βερολίνο.
Οι εκδηλώσεις των Ελλήνων στο Βερολίνο για τη γενοκτονία αποτέλεσαν αφορμή ώστε για ακόμη μία φορά να τιμηθούν τα θύματα του μαζικού εγκλήματος, αλλά και για να δοθεί η υπόσχεση συνεχούς διεκδίκησης και αναγνώρισης.
Τις εκδηλώσεις διοργάνωσε ο Σύλλογος Ποντίων Βερολίνου «Οι Υψηλάντηδες» με επίκεντρο την ελληνική κοινότητα της γερμανικής πρωτεύουσας αλλά και το Μνημείο των Λαών που βρίσκεται στο πρώην ανατολικό Βερολίνο. Τις εκδηλώσεις χαιρέτισαν ο πρόξενος της Ελλάδας στο Βερολίνο, ο πρόεδρος της ελληνικής κοινότητας, ο αντιπρόεδρος της Ομοσπονδίας Ποντιακών Σωματείων Ευρώπης και παραβρέθηκαν πρόεδροι και εκπρόσωποι των Θρακών, Μικρασιατών και άλλων Ελληνικών σωματείων και φορέων. Αντιπροσωπεία του Συλλόγου με τη νεολαία ντυμένη με ποντιακές στολές, κατέθεσε στεφάνι στο Μνημείο των Λαών προξενώντας το θαυμασμό των πολλών Γερμανών και ξένων που επισκέπτονται το χώρο στο κέντρο του Βερολίνου, δίνοντας το μήνυμα του συνεχούς αγώνα και προσπάθειας για την αναγνώριση. Μάλιστα τα ίδια παιδιά, πολλά εκ των οποίων μη ποντιακής καταγωγής αλλά και μη ελληνικής, τραγούδησαν στην ποντιακή διάλεκτο, ένα χαρακτηριστικό τραγούδι για την ημέρα. Στις εκδηλώσεις για τη γενοκτονία μίλησε ο Φάνης Μαλκίδης, ο οποίος ανέφερε μεταξύ των άλλων τα εξής:
«Είναι γεγονός ότι η προσπάθεια ανάδειξης των ψηφίδων από το τεράστιο ψηφιδωτό του Ελληνισμού που ζούσε στο οθωμανικό κράτος, το οποίο άρχισε να καταστρέφεται στις αρχές του 20ου αιώνα και ολοκληρώθηκε το 1922-1923, βρίσκει συμπαραστάτες πολλούς Έλληνες κυρίως από τη νέα γενιά. Νέοι προσφυγικής καταγωγής 3ης και 4ης γενιάς, οι οποίοι δεν έχουν περιοριστεί στα γνωστά. Δεν μένουν μόνο στις διαπιστώσεις και κυρίως δεν έχουν περιοριστεί σε μία στατική αντιμετώπιση του προσφυγικού ζητήματος. Δηλαδή φολκλόρ και τέλος. Η καταγωγή για αυτούς είναι πολιτισμός, θέατρο, μουσική, αρχιτεκτονική, γαστρονομία, είναι ιστορία του αρχαίου ελληνικού, βυζαντινού και νεοελληνικού πνεύματος, είναι παιδεία, είναι το μεγάλο ζήτημα της γενοκτονίας. Η ανάδειξη, διεθνώς, της υπόθεσης της γενοκτονίας, είναι ένα δείγμα αυτών της προσπάθειας ανάκτησης της ιστορικής και πολιτισμικής ταυτότητας, αφού δεν αρκεί για πολλούς Έλληνες, να λένε ότι είναι πρόσφυγες, Πόντιοι, αλλά και Θρακιώτες Μικρασιάτες, Καππαδόκες, ή ότι χορεύουν ή τραγουδούν ωραία. Σήμερα, για αυτούς τους νέους ανθρώπους, έχει σημασία να πράττει κάποιος ως Πόντιος, Θρακιώτης, Ίωνας – Μικρασιάτης και Καππαδόκης, αναλογιζόμενος την καταγωγή του. Με αξιοπρέπεια και με αυτοσεβασμό.
Η ανάκτηση ενός μέρους της ιστορίας που συνδυάστηκε με τη μαζική βία και τελικώς την εκδίωξη του Ελληνισμού που ζούσε στο οθωμανικό κράτος, αποτελεί πλέον θέληση και στάση ζωής νέων ανθρώπων και συλλογικών θεσμών, οι οποίοι τελευταία χρόνια πραγματοποιούν πολλά και ουσιαστικά βήματα. Η αλήθεια είναι μαζί μας και με αυτήν θα νικήσουμε τη λήθη και το ψέμα».
Οι εκδηλώσεις των Ελλήνων στο Βερολίνο για τη γενοκτονία αποτέλεσαν αφορμή ώστε για ακόμη μία φορά να τιμηθούν τα θύματα του μαζικού εγκλήματος, αλλά και για να δοθεί η υπόσχεση συνεχούς διεκδίκησης και αναγνώρισης.
Τις εκδηλώσεις διοργάνωσε ο Σύλλογος Ποντίων Βερολίνου «Οι Υψηλάντηδες» με επίκεντρο την ελληνική κοινότητα της γερμανικής πρωτεύουσας αλλά και το Μνημείο των Λαών που βρίσκεται στο πρώην ανατολικό Βερολίνο. Τις εκδηλώσεις χαιρέτισαν ο πρόξενος της Ελλάδας στο Βερολίνο, ο πρόεδρος της ελληνικής κοινότητας, ο αντιπρόεδρος της Ομοσπονδίας Ποντιακών Σωματείων Ευρώπης και παραβρέθηκαν πρόεδροι και εκπρόσωποι των Θρακών, Μικρασιατών και άλλων Ελληνικών σωματείων και φορέων. Αντιπροσωπεία του Συλλόγου με τη νεολαία ντυμένη με ποντιακές στολές, κατέθεσε στεφάνι στο Μνημείο των Λαών προξενώντας το θαυμασμό των πολλών Γερμανών και ξένων που επισκέπτονται το χώρο στο κέντρο του Βερολίνου, δίνοντας το μήνυμα του συνεχούς αγώνα και προσπάθειας για την αναγνώριση. Μάλιστα τα ίδια παιδιά, πολλά εκ των οποίων μη ποντιακής καταγωγής αλλά και μη ελληνικής, τραγούδησαν στην ποντιακή διάλεκτο, ένα χαρακτηριστικό τραγούδι για την ημέρα. Στις εκδηλώσεις για τη γενοκτονία μίλησε ο Φάνης Μαλκίδης, ο οποίος ανέφερε μεταξύ των άλλων τα εξής:
«Είναι γεγονός ότι η προσπάθεια ανάδειξης των ψηφίδων από το τεράστιο ψηφιδωτό του Ελληνισμού που ζούσε στο οθωμανικό κράτος, το οποίο άρχισε να καταστρέφεται στις αρχές του 20ου αιώνα και ολοκληρώθηκε το 1922-1923, βρίσκει συμπαραστάτες πολλούς Έλληνες κυρίως από τη νέα γενιά. Νέοι προσφυγικής καταγωγής 3ης και 4ης γενιάς, οι οποίοι δεν έχουν περιοριστεί στα γνωστά. Δεν μένουν μόνο στις διαπιστώσεις και κυρίως δεν έχουν περιοριστεί σε μία στατική αντιμετώπιση του προσφυγικού ζητήματος. Δηλαδή φολκλόρ και τέλος. Η καταγωγή για αυτούς είναι πολιτισμός, θέατρο, μουσική, αρχιτεκτονική, γαστρονομία, είναι ιστορία του αρχαίου ελληνικού, βυζαντινού και νεοελληνικού πνεύματος, είναι παιδεία, είναι το μεγάλο ζήτημα της γενοκτονίας. Η ανάδειξη, διεθνώς, της υπόθεσης της γενοκτονίας, είναι ένα δείγμα αυτών της προσπάθειας ανάκτησης της ιστορικής και πολιτισμικής ταυτότητας, αφού δεν αρκεί για πολλούς Έλληνες, να λένε ότι είναι πρόσφυγες, Πόντιοι, αλλά και Θρακιώτες Μικρασιάτες, Καππαδόκες, ή ότι χορεύουν ή τραγουδούν ωραία. Σήμερα, για αυτούς τους νέους ανθρώπους, έχει σημασία να πράττει κάποιος ως Πόντιος, Θρακιώτης, Ίωνας – Μικρασιάτης και Καππαδόκης, αναλογιζόμενος την καταγωγή του. Με αξιοπρέπεια και με αυτοσεβασμό.
Η ανάκτηση ενός μέρους της ιστορίας που συνδυάστηκε με τη μαζική βία και τελικώς την εκδίωξη του Ελληνισμού που ζούσε στο οθωμανικό κράτος, αποτελεί πλέον θέληση και στάση ζωής νέων ανθρώπων και συλλογικών θεσμών, οι οποίοι τελευταία χρόνια πραγματοποιούν πολλά και ουσιαστικά βήματα. Η αλήθεια είναι μαζί μας και με αυτήν θα νικήσουμε τη λήθη και το ψέμα».
19η Μαΐου - Εθνική Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου
Το 1994 η Βουλή των Ελλήνων, με καθυστέρηση 70 ετών, ψήφισε την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου.
Έκτοτε και μέχρι σήμερα, για 15 ολόκληρα χρόνια, καμία ελληνική Κυβέρνηση και κανένα πολιτικό κόμμα δεν έχουν προχωρήσει σε άλλες, πιο ουσιαστικές ενέργειες για την προώθηση του ζητήματος της αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ποντίων από άλλες χώρες, ούτε και έχουν πάρει ποτέ ουσιαστική και ξεκάθαρη θέση για το θέμα.
Έκτοτε μόνο η Κύπρος, το κοινοβούλιο της Νότιας Αυστραλίας και κάποιοι φορείς των ΗΠΑ (Πολιτείες, Κυβερνήτες και Γερουσιαστές) έχουν αναγνωρίσει επίσημα την Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου. Και αυτά έγιναν μετά από παρεμβάσεις ελλήνων του εξωτερικού, χωρίς καμία απολύτως συνδρομή του Ελληνικού Κράτους.
Χρόνο με το χρόνο η 19η Μαΐου, η Εθνική Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, μεθοδευμένα και συστηματικά ξεχνιέται και περνάει στο περιθώριο και οι εκδηλώσεις που γίνονται την ημέρα αυτή από πάσης φύσεως εγχώρια σωματεία και συλλόγους, ατονούν ολοένα και περισσότερο και προβάλλονται ολοένα και λιγότερο.
Αυτή η τάση πρέπει να αντιστραφεί!
Σήμερα σε όλο τον κόσμο - στην Αμερική, τον Καναδά, την Αυστραλία, στις χώρες της Ευρώπης, της πρώην Σοβιετικής Ένωσης και άλλες - γίνεται μια τεράστια προσπάθεια από απόδημους έλληνες και φιλέλληνες στην κατεύθυνση της αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου από τις κυβερνήσεις των χωρών τους. Και δεν νοείται η Ελλάδα να μην πρωταγωνιστεί σε αυτή την προσπάθεια, νομιμοποιώντας μάλιστα τους δολοφόνους μέσα από πράξεις, όπως η κατάθεση στεφάνων στο μαυσωλείο του υπεύθυνου της Γενοκτονίας, Μουσταφά Κεμάλ.
Δεν αρκούν οι χοροί, τα πανηγύρια και οι βαρύγδουποι λόγοι πίσω από κλειστές πόρτες. Χρειάζεται μεγάλη, συλλογική και συστηματική δουλειά από όλους μας. Χρειάζεται προπαντός να θυμόμαστε πως ο απώτερος σκοπός όλων είναι η παγκόσμια αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Είναι χρέος και ιερό καθήκον όλων μας!
Σήμερα ανάβουμε όλοι από ένα κερί και το αφήνουμε στο παράθυρο για να το βλέπει ο ουρανός. Οι 353.000 αθώες ψυχές το αναμένουν για να λαμπιρίζουν σαν αστέρια!
Σήμερα δίνουμε δυναμικό παρών σε κάθε εκδήλωση που πραγματοποιείται στον τόπο μας για την Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων!
Σήμερα απαιτούμε απ’ όλους σεβασμό για τη 19η Μαΐου και για τις εκατοντάδες χιλιάδες των θυμάτων της Γενοκτονίας!
Σήμερα απαιτούμε από την Τουρκία να σταματήσει να αρνείται το μαζικό έγκλημα και να αντιστρέφει την ιστορία και την καλούμε να πράξει το καθήκον της, αναγνωρίζοντας την ευθύνη της για τη Γενοκτονία, ως ελάχιστο δείγμα σεβασμού της ιστορικής αλήθειας και πράξη ειλικρινούς μεταμέλειας, φιλίας και συνεργασίας με την Ελλάδα!
Σήμερα απαιτούμε από το Ελληνικό Κράτος να πραγματοποιεί εκδηλώσεις μνήμης όπως ακριβώς το ίδιο έχει ορίσει – με σεβασμό, μεγαλοπρέπεια και αξιοπρέπεια, όπως απαιτεί η ιστορία των Ελλήνων του Πόντου!
Σήμερα κυριευόμαστε από συναισθήματα αγάπης και πατριωτισμού και όχι φανατισμού!
Σήμερα διοχετεύουμε στα Μέσα Ενημέρωσης, sites, forums, blogs κλπ, κείμενα και άλλο υλικό για τη σημασία της αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου!
Σήμερα με τις ειρηνικότατες συγκεντρώσεις σε όλη την Οικουμένη βροντοφωνάζουμε πως ο Πόντος έχει συνέχεια! Ο Πόντος είναι ένα άστρο ζωντανό που φωτίζει τις ψυχές μας - εχθές, σήμερα και για πάντα!
Όχι άλλες γενοκτονίες, όχι άλλοι πόλεμοι!
Στις 19 Μαΐου στις 21:00 βγαίνουμε όλοι στην Κεντρική Πλατεία Κομοτηνής και σιωπηλοί και καθιστοί, με ένα αναμμένο κερί, δηλώνουμε ότι σήμερα οι Έλληνες δεν ξεχνάμε! Θυμόμαστε και τιμούμε!
Έκτοτε και μέχρι σήμερα, για 15 ολόκληρα χρόνια, καμία ελληνική Κυβέρνηση και κανένα πολιτικό κόμμα δεν έχουν προχωρήσει σε άλλες, πιο ουσιαστικές ενέργειες για την προώθηση του ζητήματος της αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ποντίων από άλλες χώρες, ούτε και έχουν πάρει ποτέ ουσιαστική και ξεκάθαρη θέση για το θέμα.
Έκτοτε μόνο η Κύπρος, το κοινοβούλιο της Νότιας Αυστραλίας και κάποιοι φορείς των ΗΠΑ (Πολιτείες, Κυβερνήτες και Γερουσιαστές) έχουν αναγνωρίσει επίσημα την Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου. Και αυτά έγιναν μετά από παρεμβάσεις ελλήνων του εξωτερικού, χωρίς καμία απολύτως συνδρομή του Ελληνικού Κράτους.
Χρόνο με το χρόνο η 19η Μαΐου, η Εθνική Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, μεθοδευμένα και συστηματικά ξεχνιέται και περνάει στο περιθώριο και οι εκδηλώσεις που γίνονται την ημέρα αυτή από πάσης φύσεως εγχώρια σωματεία και συλλόγους, ατονούν ολοένα και περισσότερο και προβάλλονται ολοένα και λιγότερο.
Αυτή η τάση πρέπει να αντιστραφεί!
Σήμερα σε όλο τον κόσμο - στην Αμερική, τον Καναδά, την Αυστραλία, στις χώρες της Ευρώπης, της πρώην Σοβιετικής Ένωσης και άλλες - γίνεται μια τεράστια προσπάθεια από απόδημους έλληνες και φιλέλληνες στην κατεύθυνση της αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου από τις κυβερνήσεις των χωρών τους. Και δεν νοείται η Ελλάδα να μην πρωταγωνιστεί σε αυτή την προσπάθεια, νομιμοποιώντας μάλιστα τους δολοφόνους μέσα από πράξεις, όπως η κατάθεση στεφάνων στο μαυσωλείο του υπεύθυνου της Γενοκτονίας, Μουσταφά Κεμάλ.
Δεν αρκούν οι χοροί, τα πανηγύρια και οι βαρύγδουποι λόγοι πίσω από κλειστές πόρτες. Χρειάζεται μεγάλη, συλλογική και συστηματική δουλειά από όλους μας. Χρειάζεται προπαντός να θυμόμαστε πως ο απώτερος σκοπός όλων είναι η παγκόσμια αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Είναι χρέος και ιερό καθήκον όλων μας!
Σήμερα ανάβουμε όλοι από ένα κερί και το αφήνουμε στο παράθυρο για να το βλέπει ο ουρανός. Οι 353.000 αθώες ψυχές το αναμένουν για να λαμπιρίζουν σαν αστέρια!
Σήμερα δίνουμε δυναμικό παρών σε κάθε εκδήλωση που πραγματοποιείται στον τόπο μας για την Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων!
Σήμερα απαιτούμε απ’ όλους σεβασμό για τη 19η Μαΐου και για τις εκατοντάδες χιλιάδες των θυμάτων της Γενοκτονίας!
Σήμερα απαιτούμε από την Τουρκία να σταματήσει να αρνείται το μαζικό έγκλημα και να αντιστρέφει την ιστορία και την καλούμε να πράξει το καθήκον της, αναγνωρίζοντας την ευθύνη της για τη Γενοκτονία, ως ελάχιστο δείγμα σεβασμού της ιστορικής αλήθειας και πράξη ειλικρινούς μεταμέλειας, φιλίας και συνεργασίας με την Ελλάδα!
Σήμερα απαιτούμε από το Ελληνικό Κράτος να πραγματοποιεί εκδηλώσεις μνήμης όπως ακριβώς το ίδιο έχει ορίσει – με σεβασμό, μεγαλοπρέπεια και αξιοπρέπεια, όπως απαιτεί η ιστορία των Ελλήνων του Πόντου!
Σήμερα κυριευόμαστε από συναισθήματα αγάπης και πατριωτισμού και όχι φανατισμού!
Σήμερα διοχετεύουμε στα Μέσα Ενημέρωσης, sites, forums, blogs κλπ, κείμενα και άλλο υλικό για τη σημασία της αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου!
Σήμερα με τις ειρηνικότατες συγκεντρώσεις σε όλη την Οικουμένη βροντοφωνάζουμε πως ο Πόντος έχει συνέχεια! Ο Πόντος είναι ένα άστρο ζωντανό που φωτίζει τις ψυχές μας - εχθές, σήμερα και για πάντα!
Όχι άλλες γενοκτονίες, όχι άλλοι πόλεμοι!
Στις 19 Μαΐου στις 21:00 βγαίνουμε όλοι στην Κεντρική Πλατεία Κομοτηνής και σιωπηλοί και καθιστοί, με ένα αναμμένο κερί, δηλώνουμε ότι σήμερα οι Έλληνες δεν ξεχνάμε! Θυμόμαστε και τιμούμε!
Παρασκευή 15 Μαΐου 2009
Φάνης Μαλκίδης Η ποντιακή διάλεκτος στην Τουρκία και ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών.
Μέρος της εισήγησης στο 5ο Πανελλήνιο Συνέδριο Ποντίων Εκπαιδευτικών για το παρελθόν, παρόν και μέλλον της Ποντιακής διαλέκτου. Κατερίνη Μάιος 2009.
Η διάλεκτος των Ελλήνων του Πόντου, είναι μια από τις σημαντικότερες ελληνικές διαλέκτους, η οποία εκτός από την Τουρκία, εξακολουθεί να ομιλείται σε πολλές περιοχές της Ελλάδας, στην Τουρκία, στη Γερμανία, Ρωσία, στην Αυστραλία, στις ΗΠΑ, τον Καναδά, όπου κατέφυγαν οι Πόντιοι μετά τη γενοκτονία.
Μετά από ένα μεγάλο χρονικό διάστημα όπου το Ποντιακό ζήτημα και ειδικότερα η Ποντιακή διάλεκτος παρέμειναν στο περιθώριο, η ενεργοποίηση κοινωνικών στρωμάτων στην Τουρκία που θέλουν να επανέλθουν μέσω της γλώσσας στην αρχική τους και προσωρινά απωλεσθείσα ταυτότητά τους, είναι σημαντική. Οι Τούρκοι πολίτες που μιλούν σήμερα την ποντιακή διάλεκτο επιδιώκουν τη διατήρηση, μέσω της γλωσσικής τους ιδιαιτερότητας, τη διαφορετικότητά τους. Οι οργανωμένες επαφές με τους Πόντιους που ζουν στην Ελλάδα και αλλού τονώνουν την προσπάθεια αυτή.
Σήμερα αρκετά χρόνια μετά την εκδίωξη των Ποντίων με τη γενοκτονία, οι εναπομείναντες μάρτυρες της μακραίωνης ελληνικής παρουσίας, διατηρούν την ποντιακή διάλεκτο, τα ήθη και τα έθιμα, τις παραδόσεις, τα τραγούδια και τους χορούς. Σ΄ αυτήν την προσπάθεια, συνεισφέρουν πλέον και μέσα που μέχρι πρότινος είτε ήταν ανύπαρκτα, είτε λόγω μη εξωστρέφειας του ποντιακού ζητήματος, δεν υπήρχαν.
Τα παραπάνω αφορούν τις γραπτές εκθέσεις στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών (Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Οικονομικού και Κοινωνικού Συμβουλίου) και την αναφορά στον Άτλαντα των γλωσσών σε κίνδυνο της Εκπαιδευτικής Επιστημονικής Πολιτιστικής Οργάνωσης του ΟΗΕ ( UNESCO). Επίσης στα νέα τεχνολογικά και πολιτισμικά μέσα (διαδίκτυο), με τη δημιουργία ειδικής ιστοσελίδας στην ποντιακή διάλεκτο, στα πλαίσια της Wikipedia (Γουικιπαίδεια), της ελεύθερης διαδυκτιακής εγκυκλοπαίδειας, που αναπτύσσεται συμμετοχικά από εθελοντές χρήστες. Τα άρθρα της Ποντιακής Wikipedia στο ιστοχώρο http://pnt.wikipedia.org/ γράφονται αποκλειστικά στην ποντιακή διάλεκτο και στόχος των δημιουργών είναι να γίνει ένας συνδυασμός της νέας τεχνολογίας και της παλιάς συνήθειας (παράδοσης, γνώσης και ιστορίας) με το καλύτερο δυνατό τρόπο.
Η συνέχεια προμηνύεται ενδιαφέρουσα και σίγουρα η ποντιακή διάλεκτος στην Τουρκία από ένα εσωτερικό ζήτημα αστυνομικής και στρατιωτικής προσέγγισης έχει λάβει διεθνείς διαστάσεις, με σαφείς εκπαιδευτικές και ερευνητικές παραμέτρους.
Η διάλεκτος των Ελλήνων του Πόντου, είναι μια από τις σημαντικότερες ελληνικές διαλέκτους, η οποία εκτός από την Τουρκία, εξακολουθεί να ομιλείται σε πολλές περιοχές της Ελλάδας, στην Τουρκία, στη Γερμανία, Ρωσία, στην Αυστραλία, στις ΗΠΑ, τον Καναδά, όπου κατέφυγαν οι Πόντιοι μετά τη γενοκτονία.
Μετά από ένα μεγάλο χρονικό διάστημα όπου το Ποντιακό ζήτημα και ειδικότερα η Ποντιακή διάλεκτος παρέμειναν στο περιθώριο, η ενεργοποίηση κοινωνικών στρωμάτων στην Τουρκία που θέλουν να επανέλθουν μέσω της γλώσσας στην αρχική τους και προσωρινά απωλεσθείσα ταυτότητά τους, είναι σημαντική. Οι Τούρκοι πολίτες που μιλούν σήμερα την ποντιακή διάλεκτο επιδιώκουν τη διατήρηση, μέσω της γλωσσικής τους ιδιαιτερότητας, τη διαφορετικότητά τους. Οι οργανωμένες επαφές με τους Πόντιους που ζουν στην Ελλάδα και αλλού τονώνουν την προσπάθεια αυτή.
Σήμερα αρκετά χρόνια μετά την εκδίωξη των Ποντίων με τη γενοκτονία, οι εναπομείναντες μάρτυρες της μακραίωνης ελληνικής παρουσίας, διατηρούν την ποντιακή διάλεκτο, τα ήθη και τα έθιμα, τις παραδόσεις, τα τραγούδια και τους χορούς. Σ΄ αυτήν την προσπάθεια, συνεισφέρουν πλέον και μέσα που μέχρι πρότινος είτε ήταν ανύπαρκτα, είτε λόγω μη εξωστρέφειας του ποντιακού ζητήματος, δεν υπήρχαν.
Τα παραπάνω αφορούν τις γραπτές εκθέσεις στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών (Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Οικονομικού και Κοινωνικού Συμβουλίου) και την αναφορά στον Άτλαντα των γλωσσών σε κίνδυνο της Εκπαιδευτικής Επιστημονικής Πολιτιστικής Οργάνωσης του ΟΗΕ ( UNESCO). Επίσης στα νέα τεχνολογικά και πολιτισμικά μέσα (διαδίκτυο), με τη δημιουργία ειδικής ιστοσελίδας στην ποντιακή διάλεκτο, στα πλαίσια της Wikipedia (Γουικιπαίδεια), της ελεύθερης διαδυκτιακής εγκυκλοπαίδειας, που αναπτύσσεται συμμετοχικά από εθελοντές χρήστες. Τα άρθρα της Ποντιακής Wikipedia στο ιστοχώρο http://pnt.wikipedia.org/ γράφονται αποκλειστικά στην ποντιακή διάλεκτο και στόχος των δημιουργών είναι να γίνει ένας συνδυασμός της νέας τεχνολογίας και της παλιάς συνήθειας (παράδοσης, γνώσης και ιστορίας) με το καλύτερο δυνατό τρόπο.
Η συνέχεια προμηνύεται ενδιαφέρουσα και σίγουρα η ποντιακή διάλεκτος στην Τουρκία από ένα εσωτερικό ζήτημα αστυνομικής και στρατιωτικής προσέγγισης έχει λάβει διεθνείς διαστάσεις, με σαφείς εκπαιδευτικές και ερευνητικές παραμέτρους.
Μία επιστολή του μελλοθάνατου Αλ. Ακριτίδη (Πόντος 1921)
Επιστολή μελλοθάνατου Αλέξανδρου Ακριτίδη, εμπόρου Τραπεζούντας1921 7βρ 5 Κυριακή
Γλυκυτάτη μου Κλειώ
Σήμερον ετελέσθη εν τη φυλακή λειτουργία και εκοινωνήσαμε όλοι, περί τους 100 από διάφορα μέρη. Έχει αποφασισθεί ο δια της κρεμάλας θάνατος. Αύριον θα πηγαίνουν οι 60, μεταξύ αυτών οι 5 Τραπεζούντιοι και θα γίνει ο δι' αγχόνης θάνατος.Την Τρίτην δεν θα είμεθα εν ζωή, ο Θεός να μας αξιώσει τους ουρανούς και σε σας να δώσει ευλογίαν και υπομονήν και άλλο κακόν να μη δοκιμάσητε.Όταν θα μάθετε το λυπηρόν γεγονός να μη χαλάσετε τον κόσμον, να έχετε υπομονή.Τα παιδιά ας παίξουν και ας χορέψουν. Ας σε βλέπω να κανονίσης όλα όπως ξέρεις εσύ.
Ο αγαπητός μου Θεόδωρος ας αναλαμβάνει πατρικά καθήκοντα και να μην αδικήσει κανένα από τα παιδιά τον Γέργον να τελειώσει το σχολείον και να γίνει καλός πολίτης.
Τον Γιάννην ας τον έχει μαζί του στη δουλειά. Από τα μικρά, τον Παναγιώτη να στείλεις στο σχολείο, την Βαλεντίνην να την μάθης ραπτικήν.
Την Φωφών να μη χωρίζεσαι ενόσω ζεις.
Εις τον Στάθιον τας ευχάς μου και την υποχρέωσιν όπως χωρίς αμοιβήν διεκπεραιώσει όλας τα οικογενειακάς μου υποθέσεις που θα του αναθέσητε.Ο παπα Συμεών ας με μνημονεύσει ενόσω ζη. Να δώσης 5 λίρες στην Φιλόπτωχον, 5 λίρες στην Μέριμναν, 5 λίρες στου Λυκαστή το σχολείον. Και ας με συγχωρέσουν όλοι οι αδελφοί μου, οι νυφάδες και όλοι οι συγγενείς και φίλοι.
Αντίο βαίνω προς τον πατέρα και συγχωρήσατέ μουο υμέτερος
Αλ. Γ. Ακριτίδης
Γλυκυτάτη μου Κλειώ
Σήμερον ετελέσθη εν τη φυλακή λειτουργία και εκοινωνήσαμε όλοι, περί τους 100 από διάφορα μέρη. Έχει αποφασισθεί ο δια της κρεμάλας θάνατος. Αύριον θα πηγαίνουν οι 60, μεταξύ αυτών οι 5 Τραπεζούντιοι και θα γίνει ο δι' αγχόνης θάνατος.Την Τρίτην δεν θα είμεθα εν ζωή, ο Θεός να μας αξιώσει τους ουρανούς και σε σας να δώσει ευλογίαν και υπομονήν και άλλο κακόν να μη δοκιμάσητε.Όταν θα μάθετε το λυπηρόν γεγονός να μη χαλάσετε τον κόσμον, να έχετε υπομονή.Τα παιδιά ας παίξουν και ας χορέψουν. Ας σε βλέπω να κανονίσης όλα όπως ξέρεις εσύ.
Ο αγαπητός μου Θεόδωρος ας αναλαμβάνει πατρικά καθήκοντα και να μην αδικήσει κανένα από τα παιδιά τον Γέργον να τελειώσει το σχολείον και να γίνει καλός πολίτης.
Τον Γιάννην ας τον έχει μαζί του στη δουλειά. Από τα μικρά, τον Παναγιώτη να στείλεις στο σχολείο, την Βαλεντίνην να την μάθης ραπτικήν.
Την Φωφών να μη χωρίζεσαι ενόσω ζεις.
Εις τον Στάθιον τας ευχάς μου και την υποχρέωσιν όπως χωρίς αμοιβήν διεκπεραιώσει όλας τα οικογενειακάς μου υποθέσεις που θα του αναθέσητε.Ο παπα Συμεών ας με μνημονεύσει ενόσω ζη. Να δώσης 5 λίρες στην Φιλόπτωχον, 5 λίρες στην Μέριμναν, 5 λίρες στου Λυκαστή το σχολείον. Και ας με συγχωρέσουν όλοι οι αδελφοί μου, οι νυφάδες και όλοι οι συγγενείς και φίλοι.
Αντίο βαίνω προς τον πατέρα και συγχωρήσατέ μουο υμέτερος
Αλ. Γ. Ακριτίδης
Δευτέρα 11 Μαΐου 2009
Φάνης Μαλκίδης. Ο Ελληνικός Αθλητικός Σύλλογος Μερζιφούντας «Πόντος». Από το γήπεδο στην Αγχόνη.
Ποδοσφαιρικός αγώνας στην Καβάλα (στη μνήμη των αθλητών του «Πόντου»
Η μεγάλη σημασία της ανάδειξης των μαζικών εγκλημάτων που υλοποιήθηκαν σε χρονικές περιόδους, κατά τη διάρκεια των οποίων η διεθνής κοινότητα δεν είχε ούτε τις διατάξεις ούτε τους θεσμούς είναι αναμφισβήτητη. Σ΄ αυτό το πλαίσιο ανήκει και η γενοκτονία των Ελλήνων, η οποία σε συνδυασμό με το μαζικό έγκλημα ενάντια στους Αρμένιους και τους Ασσύριους, αποτελούν τις πρώτες οργανωμένες και προσχεδιασμένες διώξεις του 20ου αιώνα. Όλες από τον ίδιο θύτη, το οθωμανικό κράτος και την κυβέρνηση των Νεότουρκων και τον Μουσταφά Κεμάλ. Μάλιστα όπως θα αναφέρουμε στη συνέχεια, ο Κεμάλ, αφού εξόντωσε το μεγαλύτερο μέρος των Ελλήνων στράφηκε στον τελευταίο του στόχο. Την ηγεσία των Ελλήνων του Πόντου, δολοφονώντας την μαζικά το Σεπτέμβριο του 1921 στην Αμάσεια.
Τα «δικαστήρια» της Αμάσειας, ήταν η αρχή και το τέλος της διαδικασίας εξόντωσης της Ποντιακής ηγεσίας. Οι σημαντικότερες μορφές του ποντιακού Ελληνισμού, «το άνθος της ελληνικής κοινωνίας του Πόντου», όπως ανέφερε σε κείμενο διαμαρτυρίας το Οικουμενικό Πατριαρχείο, καταδικάστηκαν σε θάνατο. Ανάμεσά τους, ο πρώην βουλευτής Τραπεζούντος, Ματθαίος Ι. Κωφίδης, ο εργοστασιάρχης Αλέξανδρος Γ. Ακριτίδης, ο ιδιοκτήτης της εφημερίδας «Εποχή» της Τραπεζούντας Νίκος Καπετανίδης, ο έμπορος από την Κερασούντα Γεώργιος Θ. Κακουλίδης, ο γραμματεύς του Μητροπολίτη Κερασούντας Σπύρος Ι. Σουρμελής, οι έμποροι Ιορδάνης Ι. Σουρμελής, Ιωάννης Κ. Ατματζίδης, Ιωάννης Π. Σπαθόπουλος, από την Ορντού, οι Αβραάμ Τοκατλίδης και Επαμεινώνδας Γρηγοριάδης, οι Α. Ασλίδης, Χ. Ιωάννου και Ι. Δαζαράκης, ο δικηγόρος Π.Βαϊμανίδης, ο αρχιμανδρίτης Πλάτων Ν. Αιβαζίδης, πρωτοσύγκελος της Μητρόπολης· ο Ι. Καδέμογλου, αντιπρόσωπος του Μητροπολίτη του Καβάκ· ο Α. Τσίνογλου, γραμματέας της Μητρόπολης· Β. Παπαδόπουλος, διευθυντής της εφημερίδας «Διογένης»· ο Λ. Κυρ. Πατσιόγλου, δικηγόρος και δημοσιογράφος· ο Ι. Ιορδανίδης, δικηγόρος· ο Κ. Κωνσταντινίδης· ο Π. Παπαδόπουλος, διευθυντής της Οθωμανικής Τράπεζας, οι καθηγητές του Αμερικανικού Κολεγίου της Μερζιφούντας «Ανατόλια» Γ. Θεοχαρίδης, Χ. Γεωργίου και Α. Συμεών και οι μαθητές του ίδιου κολλεγίου Αναστάσιος Παυλίδης και Συμεών Ανανιάδης.
Ο Συμεών Ανανιάδης, απόγονοι του οποίου ζουν στην Καβάλα, ήταν εξαιρετικός μαθητής και αθλητής. Αρχηγός της ομάδας και πρωταθλητής στα 100 μέτρα, ονειρευόταν να γίνει πρωταθλητής. Γρήγορα ξεχώρισε για τις ηγετικές του ικανότητες και αναδείχθηκε σε φυσικό ηγέτη της ομάδας «Πόντος».
Ο Ελληνικός Αθλητικός Σύλλογος «Πόντος», ιδρύθηκε από αποφοίτους του Κολλεγίου «Ανατόλια» της Μερζιφούντας το 1903. Στη διοίκησή του συμμετείχαν τόσο οι μαθητές όσο και οι δάσκαλοι του κολλεγίου, ενώ η δραστηριότητά του αφορούσε τους τομείς του πνεύματος, της τέχνης και του αθλητισμού, φτάνοντας το 1913, τα 180 μέλη. Ο σύλλογος διέθετε τρία τμήματα: το φιλολογικό, το οποίο οργάνωνε τακτικές συζητήσεις για ποικίλα θέματα και διαγωνισμούς, το αθλητικό, το οποίο διοργάνωνε αθλητικούς αγώνες, και το μουσικό, με διευθυντή επί σειρά ετών το Ν.Σ. Σειρηνίδη, το οποίο από το 1913 είχε ορχήστρα εγχόρδων. Επίσης, ο σύλλογος διοργάνωνε ερασιτεχνικές θεατρικές παραστάσεις, ενώ το 1910 ο σύλλογος ανέλαβε την έκδοση του περιοδικού Πόντος.
Ο Ελληνικός Αθλητικός Σύλλογος «Πόντος» κατέχει ιδιαίτερη θέση μεταξύ των συλλόγων του Πόντου εξαιτίας της ιδιαιτερότητας του χαρακτήρα του, αφού συγκροτήθηκε στο πλαίσιο ενός σχολείου και ταυτόχρονα εργάστηκε για το Ποντιακό ζήτημα, διακηρύσσοντας την ελληνική εθνική ταυτότητα των μελών του.
Ο Ελληνικός Αθλητικός Σύλλογος «Πόντος», συμπυκνώνει την νεότερη ιστορία των Ελλήνων, η οποία κατέληξε με ευθύνη των Νεότουρκων και των Κεμαλικών στην γενοκτονία. Στις 12 Φεβρουαρίου 1921 θα γίνει η σύλληψη των μαθητών- αθλητών του αθλητικού συλλόγου «Πόντος», οι οποίοι θα απαγχονιστούν στα μέσα Ιουνίου του ίδιου έτους στην Αμάσεια. Ειδικότερα, οι μαθητές- αθλητές της ποδοσφαιρικής ομάδας «Πόντος» θα καταδικασθούν σε θάνατο έχοντας σαν βασική κατηγορία την εμφάνιση της ομάδας:. Άσπρες και μπλε οριζόντιες ρίγες και το γράμμα «Π» στο στήθος. Έτσι η ποδοσφαιρική ομάδα και οι αθλητές της, μικροί μαθητές, νέοι άνθρωποι ήταν ανάμεσα στα θύματα της γενοκτονίας, που δολοφονήθηκαν μετά την διαδικασία των αποκαλούμενων «δικαστηρίων ανεξαρτησίας».
Μετά από πρότασή μας στη Λέσχη Ποντίων Νομού Καβάλας, και τη στήριξη των τοπικών δημοτικών και νομαρχιακών αρχών, διεξήχθη την Τρίτη 12 Μαΐου στο Δημοτικό Γήπεδο Καβάλας «Ανθή Καραγιάννη» ποδοσφαιρικός αγώνας παλαιμάχων, στη μνήμη των θυμάτων του ποντιακού ελληνισμού. Από τη μια πλευρά παρατάχθηκε μια ομάδα διεθνών επιλέκτων παλαιμάχων του ΠΣΑΠ και από την άλλη μια ομάδα παλαιμάχων του ΑΟΚ με την εμφάνιση του Πόντου Μερτζιφούντας: Με άσπρες και μπλε οριζόντιες ρίγες και το γράμμα «Π» στο στήθος.
Πέραν του αγώνα, στην εκδήλωση παρουσιάστηκαν ποντιακοί χοροί από τα τμήματα του συλλόγου, ένα δρώμενο της γενοκτονίας και του ξεριζωμού από τον πόντιο ηθοποιό Λάζο Τερζά και τιμήθηκαν οι συγγενείς του Ανανιάδη, που ζουν στην Καβάλα και ο διευθυντής του «Ανατόλια» για την προσφορά του κολλεγίου στον ποντιακό ελληνισμό.
Με την ομάδα των επιλέκτων παλαιμάχων του ΠΣΑΠ αγωνίστηκαν μεγάλες δόξες του ελληνικού ποδοσφαίρου μεταξύ των οποίων οι Σαραβάκος, Φραντζέσκος, Ξανθόπουλος, Παντελής, Γκουλής, Αμανατίδης, Γεωργάτος, Τσαλουχίδης, Κελεσίδης, Λαγωνίδης, Ουσταμπασίδης, Καπετανόπουλος, Αλεξανδρίδης. Την ιστορική φανέλα του «Πόντου» φόρεσαν οι παλαίμαχοι του Α.Ο. Καβάλας, μεταξύ των οποίων οι Λιόλιος, Παρίδης, Γιαννακίδης, Μιχαηλίδης, Χρυσαφίδης, Μασμανίδης, Τσαπανίδης, Ιωσηφίδης, Ζεϊτίδης, Μαχαιρίδης και άλλοι. Τιμούμε τα θύματα της γενοκτονίας και συνεχίζουμε να παλεύουμε για την αλήθεια.
Η μεγάλη σημασία της ανάδειξης των μαζικών εγκλημάτων που υλοποιήθηκαν σε χρονικές περιόδους, κατά τη διάρκεια των οποίων η διεθνής κοινότητα δεν είχε ούτε τις διατάξεις ούτε τους θεσμούς είναι αναμφισβήτητη. Σ΄ αυτό το πλαίσιο ανήκει και η γενοκτονία των Ελλήνων, η οποία σε συνδυασμό με το μαζικό έγκλημα ενάντια στους Αρμένιους και τους Ασσύριους, αποτελούν τις πρώτες οργανωμένες και προσχεδιασμένες διώξεις του 20ου αιώνα. Όλες από τον ίδιο θύτη, το οθωμανικό κράτος και την κυβέρνηση των Νεότουρκων και τον Μουσταφά Κεμάλ. Μάλιστα όπως θα αναφέρουμε στη συνέχεια, ο Κεμάλ, αφού εξόντωσε το μεγαλύτερο μέρος των Ελλήνων στράφηκε στον τελευταίο του στόχο. Την ηγεσία των Ελλήνων του Πόντου, δολοφονώντας την μαζικά το Σεπτέμβριο του 1921 στην Αμάσεια.
Τα «δικαστήρια» της Αμάσειας, ήταν η αρχή και το τέλος της διαδικασίας εξόντωσης της Ποντιακής ηγεσίας. Οι σημαντικότερες μορφές του ποντιακού Ελληνισμού, «το άνθος της ελληνικής κοινωνίας του Πόντου», όπως ανέφερε σε κείμενο διαμαρτυρίας το Οικουμενικό Πατριαρχείο, καταδικάστηκαν σε θάνατο. Ανάμεσά τους, ο πρώην βουλευτής Τραπεζούντος, Ματθαίος Ι. Κωφίδης, ο εργοστασιάρχης Αλέξανδρος Γ. Ακριτίδης, ο ιδιοκτήτης της εφημερίδας «Εποχή» της Τραπεζούντας Νίκος Καπετανίδης, ο έμπορος από την Κερασούντα Γεώργιος Θ. Κακουλίδης, ο γραμματεύς του Μητροπολίτη Κερασούντας Σπύρος Ι. Σουρμελής, οι έμποροι Ιορδάνης Ι. Σουρμελής, Ιωάννης Κ. Ατματζίδης, Ιωάννης Π. Σπαθόπουλος, από την Ορντού, οι Αβραάμ Τοκατλίδης και Επαμεινώνδας Γρηγοριάδης, οι Α. Ασλίδης, Χ. Ιωάννου και Ι. Δαζαράκης, ο δικηγόρος Π.Βαϊμανίδης, ο αρχιμανδρίτης Πλάτων Ν. Αιβαζίδης, πρωτοσύγκελος της Μητρόπολης· ο Ι. Καδέμογλου, αντιπρόσωπος του Μητροπολίτη του Καβάκ· ο Α. Τσίνογλου, γραμματέας της Μητρόπολης· Β. Παπαδόπουλος, διευθυντής της εφημερίδας «Διογένης»· ο Λ. Κυρ. Πατσιόγλου, δικηγόρος και δημοσιογράφος· ο Ι. Ιορδανίδης, δικηγόρος· ο Κ. Κωνσταντινίδης· ο Π. Παπαδόπουλος, διευθυντής της Οθωμανικής Τράπεζας, οι καθηγητές του Αμερικανικού Κολεγίου της Μερζιφούντας «Ανατόλια» Γ. Θεοχαρίδης, Χ. Γεωργίου και Α. Συμεών και οι μαθητές του ίδιου κολλεγίου Αναστάσιος Παυλίδης και Συμεών Ανανιάδης.
Ο Συμεών Ανανιάδης, απόγονοι του οποίου ζουν στην Καβάλα, ήταν εξαιρετικός μαθητής και αθλητής. Αρχηγός της ομάδας και πρωταθλητής στα 100 μέτρα, ονειρευόταν να γίνει πρωταθλητής. Γρήγορα ξεχώρισε για τις ηγετικές του ικανότητες και αναδείχθηκε σε φυσικό ηγέτη της ομάδας «Πόντος».
Ο Ελληνικός Αθλητικός Σύλλογος «Πόντος», ιδρύθηκε από αποφοίτους του Κολλεγίου «Ανατόλια» της Μερζιφούντας το 1903. Στη διοίκησή του συμμετείχαν τόσο οι μαθητές όσο και οι δάσκαλοι του κολλεγίου, ενώ η δραστηριότητά του αφορούσε τους τομείς του πνεύματος, της τέχνης και του αθλητισμού, φτάνοντας το 1913, τα 180 μέλη. Ο σύλλογος διέθετε τρία τμήματα: το φιλολογικό, το οποίο οργάνωνε τακτικές συζητήσεις για ποικίλα θέματα και διαγωνισμούς, το αθλητικό, το οποίο διοργάνωνε αθλητικούς αγώνες, και το μουσικό, με διευθυντή επί σειρά ετών το Ν.Σ. Σειρηνίδη, το οποίο από το 1913 είχε ορχήστρα εγχόρδων. Επίσης, ο σύλλογος διοργάνωνε ερασιτεχνικές θεατρικές παραστάσεις, ενώ το 1910 ο σύλλογος ανέλαβε την έκδοση του περιοδικού Πόντος.
Ο Ελληνικός Αθλητικός Σύλλογος «Πόντος» κατέχει ιδιαίτερη θέση μεταξύ των συλλόγων του Πόντου εξαιτίας της ιδιαιτερότητας του χαρακτήρα του, αφού συγκροτήθηκε στο πλαίσιο ενός σχολείου και ταυτόχρονα εργάστηκε για το Ποντιακό ζήτημα, διακηρύσσοντας την ελληνική εθνική ταυτότητα των μελών του.
Ο Ελληνικός Αθλητικός Σύλλογος «Πόντος», συμπυκνώνει την νεότερη ιστορία των Ελλήνων, η οποία κατέληξε με ευθύνη των Νεότουρκων και των Κεμαλικών στην γενοκτονία. Στις 12 Φεβρουαρίου 1921 θα γίνει η σύλληψη των μαθητών- αθλητών του αθλητικού συλλόγου «Πόντος», οι οποίοι θα απαγχονιστούν στα μέσα Ιουνίου του ίδιου έτους στην Αμάσεια. Ειδικότερα, οι μαθητές- αθλητές της ποδοσφαιρικής ομάδας «Πόντος» θα καταδικασθούν σε θάνατο έχοντας σαν βασική κατηγορία την εμφάνιση της ομάδας:. Άσπρες και μπλε οριζόντιες ρίγες και το γράμμα «Π» στο στήθος. Έτσι η ποδοσφαιρική ομάδα και οι αθλητές της, μικροί μαθητές, νέοι άνθρωποι ήταν ανάμεσα στα θύματα της γενοκτονίας, που δολοφονήθηκαν μετά την διαδικασία των αποκαλούμενων «δικαστηρίων ανεξαρτησίας».
Μετά από πρότασή μας στη Λέσχη Ποντίων Νομού Καβάλας, και τη στήριξη των τοπικών δημοτικών και νομαρχιακών αρχών, διεξήχθη την Τρίτη 12 Μαΐου στο Δημοτικό Γήπεδο Καβάλας «Ανθή Καραγιάννη» ποδοσφαιρικός αγώνας παλαιμάχων, στη μνήμη των θυμάτων του ποντιακού ελληνισμού. Από τη μια πλευρά παρατάχθηκε μια ομάδα διεθνών επιλέκτων παλαιμάχων του ΠΣΑΠ και από την άλλη μια ομάδα παλαιμάχων του ΑΟΚ με την εμφάνιση του Πόντου Μερτζιφούντας: Με άσπρες και μπλε οριζόντιες ρίγες και το γράμμα «Π» στο στήθος.
Πέραν του αγώνα, στην εκδήλωση παρουσιάστηκαν ποντιακοί χοροί από τα τμήματα του συλλόγου, ένα δρώμενο της γενοκτονίας και του ξεριζωμού από τον πόντιο ηθοποιό Λάζο Τερζά και τιμήθηκαν οι συγγενείς του Ανανιάδη, που ζουν στην Καβάλα και ο διευθυντής του «Ανατόλια» για την προσφορά του κολλεγίου στον ποντιακό ελληνισμό.
Με την ομάδα των επιλέκτων παλαιμάχων του ΠΣΑΠ αγωνίστηκαν μεγάλες δόξες του ελληνικού ποδοσφαίρου μεταξύ των οποίων οι Σαραβάκος, Φραντζέσκος, Ξανθόπουλος, Παντελής, Γκουλής, Αμανατίδης, Γεωργάτος, Τσαλουχίδης, Κελεσίδης, Λαγωνίδης, Ουσταμπασίδης, Καπετανόπουλος, Αλεξανδρίδης. Την ιστορική φανέλα του «Πόντου» φόρεσαν οι παλαίμαχοι του Α.Ο. Καβάλας, μεταξύ των οποίων οι Λιόλιος, Παρίδης, Γιαννακίδης, Μιχαηλίδης, Χρυσαφίδης, Μασμανίδης, Τσαπανίδης, Ιωσηφίδης, Ζεϊτίδης, Μαχαιρίδης και άλλοι. Τιμούμε τα θύματα της γενοκτονίας και συνεχίζουμε να παλεύουμε για την αλήθεια.
Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΑΡΜΕΝΙΩΝ, ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ, ΤΩΝ ΣΥΡΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ, ΤΩΝ ΑΣΣΥΡΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΩΝ.
Απόσπασμα απο τα πρακτικά της συνόδου του Κοινοβουλίουστις 30 Απριλίου 2009
Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΑΡΜΕΝΙΩΝ, ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ, ΤΩΝ ΣΥΡΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ, ΤΩΝ ΑΣΣΥΡΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΩΝ
Ο Εντιμώτατος M.J. ATKINSON (Βουλευτής της Croydon, Γενικός Εισαγγελέας, Υπουργός Δικαιοσύνης, Υπουργός Πολυπολιτισμού, Υπουργός Υποθέσεων Παλαιμάχων)
Θέτω την πρόταση στη βουλή ότι
Δεδομένου ότι η γενοκτονία από το Οθωμανικό κράτος μεταξύ 1915 - 1923 των Αρμενίων, των Ελλήνων, των Συρίων και άλλων μειονοτήτων της Μικράς Ασίας είναι ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, ο λαός της Νότιας Αυστραλίας και αυτού του Κοινοβουλίου-
συνενώνεται με τα μέλη των κοινοτήτων των Αρμενίων-Αυστραλών, Ελληνοποντίων-Αυστραλών και Συρίων-Αυστραλών για να τιμήσουμε τη μνήμη των αθώων αντρών, γυναικών και παιδιών που έπεσαν θύματα της πρώτης σύγχρονης γενοκτονίας
καταδικάζει τη γενοκτονία των Αρμενίων, των Ελλήνων του Πόντου, των Συρίων Ορθοδόξων και των άλλων Χριστιανικών μειονοτήτων, και όλες τις άλλες πράξεις γενοκτονίας ως την έσχατη πράξη φυλετικής, θρησκευτικής και πολιτιστικής αδιαλλαξίας
αναγνωρίζει τη σημασία του να θυμόμαστε και να μαθαίνουμε από τέτοια μαύρα κεφάλαια της ανθρώπινης ιστορίας ώστε να εξασφαλιστεί ότι τέτοια εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας δεν επιτρέπεται να επαναληφθούν
καταδικάζει και αποτρέπει κάθε προσπάθεια να χρησιμοποιηθεί το πέρασμα του χρόνου για να αρνηθούμε ή να διαστρεβλώσουμε την ιστορική αλήθεια της γενοκτονίας των Αρμενίων και άλλων πράξεων γενοκτονίας που έλαβαν χώρα σε αυτόν τον αιώνα
αναγνωρίζει την αξιόλογη ανθρωπιστική συνεισφορά των ανθρώπων της Νότιας Αυστραλίας στα θύματα και τους επιζήσαντες της Γενοκτονίας των Αρμενίων και των Ελλήνων του Πόντου, και
καλεί την βουλή της Κοινοπολιτείας να καταδικάσει επίσημα τη γενοκτονία.
Κάνω αυτή την εισήγηση σήμερα για να αναγνωριστεί ένα ιστορικό γεγονός το οποίο ακόμα και σήμερα μιλά για λογαριασμό του. Γνωρίζω ότι τα λόγια μου θα προκαλέσουν το θυμό του Τουρκικού καθεστώτος. Θα αναφερθώ σε κάποιες συγκεκριμένες κριτικές των παρατηρήσεών μου γι’ αυτό το θέμα αργότερα.
Αρκεί να λεχθεί ότι, κάνω τη συνεισφορά μου σε αυτό το δημόσιο διάλογο όχι ως νεόφυτος αλλά ως πτυχιούχος στην ιστορία και ως κάποιος που βρίσκεται κοντά σε σχεδόν όλες τις εθνικές μειονότητες της Νότιας Αυστραλίας. Σέβομαι και απολαμβάνω την παρέα των τοπικών Τουρκικών και Τουρκο-Αυστραλέζικων κοινοτήτων. Ο Γερουσιαστής Alan Ferguson (Φιλελεύθερος, Νότια Αυστραλία) έκανε λάθος όταν είπε ότι οι παρατηρήσεις μου σε αυτό το θέμα ήταν μια επίθεση στην Τουρκική κοινότητα της Αυστραλίας.
Οι Τούρκοι της Αυστραλίας δεν φέρουν καμμία ευθύνη για τις ωμότητες των τελευταίων 120 ετών κατά των Αρμενίων της Ανατολίας, των Ελλήνων, των Συρίων Ορθοδόξων, των Ασσυρίων και των Νεστορίων, και είναι λάθος του Γερουσιαστή Ferguson να καμουφλάρει μια εισήγηση με τη δικαιολογία του εορτασμού της διμερούς συμφωνίας για την Τουρκική εποίκηση της Αυστραλίας ώστε να προάγει την άρνηση των Τούρκων υπερεθνικιστών, όπως του Κόμματος Εθνικιστικής Δράσης, σχετικά με τη γενοκτονία.
Ορισμένοι Τούρκοι της Αυστραλίας ήρθαν στην Αυστραλία για να ξεφύγουν από τη Δημοκρατία της Τουρκίας, τις συνθήκες φτώχειας, την τυραννική εκκοσμίκευση, τη μελαγχολία (αυτό που ο δαφνοστεφής Νομπελίστας Orhan Pamuk ονομάζει το Hüzün της Κωνσταντινούπολης) και νόμους όπως το άρθρο 301 του Τουρκικού ποινικού κώδικα, βάση του οποίου εκατοντάδες συγγραφείς υπόκεινται σε ποινική δίωξη, συμπεριλαμβανομένου και του Orhan Pamuk, για προσβολή της Τουρκικότητας. Ο Τούρκος πρόξενος από τη Μελβούρνη ήρθε να με δει σχετικά με αυτό το θέμα και, έπειτα από μια έντονη και καρποφόρα συζήτηση σχετικά με το θέμα, μου έδωσε ένα αντίγραφο του βιβλίου του Orhan Pamuk «Istanbul: Memories and the City» - ένα υπέροχο δώρο το οποίο απολαμβάνω να διαβάζω. Επισκέφτηκα την İnstanbul και την παλιά πόλη της Κωνσταντινούπολης πέρυσι και έμενα κοντά στην πλατεία Τακσίμ στο Πέρα.
Η σφαγή στο τέλος εκατοντάδων ετών Οθωμανικής κυριαρχίας στην χερσόνησο της Ανατολίας ξεκίνησε στις 23-24 Απριλίου του 1915, το βράδυ της αποβίβασης των στρατευμάτων ANZAC (Στρατιωτικού Εκστρατευτικού Σώματos Αυστραλών και Νεοζηλανδών) στην Καλλίπολη. Το Μάιο του 1915, ένας νόμος γνωστός και ως νόμος Teçir, για τους κανονισμούς για την αναγκαστική μετακίνηση των οικισμών των Αρμενίων σε άλλα μέρη, λόγω των συνθηκών πολέμου και των επειγόντων πολιτικών απαιτήσεων, προέβλεπε να νομιμοποιήσει τη δράση.
Υπάρχει μεγάλη πνευματική κατάρτιση που καταδεικνύει ότι αυτές οι εξοντώσεις ήταν σχεδιασμένες και ασκήθηκαν από το κεντρικό Οθωμανικό καθεστώς και από τις τοπικές Οθωμανικές αρχές κατά της Χριστιανικής μειονότητας της Ανατολίας. Έλαβαν χώρα κυρίως μεταξύ 1915 και 1918 και σε συνέχεια από το 1920 έως το 1923. Εκτιμάται ότι 1,5 εκατομμύριο Αρμένιοι αφανίστηκαν από το 1915 έως το 1923. Επιπλέον σκοτώθηκαν 300,000 Έλληνες του Πόντου και άλλοι Έλληνες και περίπου μισό εκατομμύριο Σύριοι Χριστιανοί. Οι περισσότεροι Αρμένιοι πολιτικοί, θρησκευτικοί και πολιτιστικοί αρχηγοί συνελήφθησαν και δολοφονήθηκαν, ξεκινώντας από την Κωνσταντινούπολη στις 23 Απριλίου το 1915. Περισσότεροι από ενάμιση εκατομμύριο Έλληνες του Πόντου κετέφυγαν στην Ελλάδα. Τρείς χιλιάδες χρόνια Ελληνικού πολιτισμού και ιστορίας στη Μικρά Ασία, κάποτε ένας χόανος ελληνισμού, εξαλείφθηκαν μέσα στην καταστροφή.
Πολλοί άνθρωποι σκοτώθηκαν στις πόλεις και στα χωριά τους ή σε πορείες θανάτου κατά μήκος της Ανατολίας προς στατόπεδα συγκέντρωσης στην έρημο της Συρίας. Οι Αρμένιοι, Έλληνες και Ασσύριοι άντρες που δεν εκτελέστηκαν επιστρατεύτηκαν στον Οθωμανικό στρατό, αφοπλισμένοι στάλθηκαν σε ειδικά τάγματα εργασίας. Οι περισσότεροι πέθαναν από υπερβολκή εεργασία ή θανατώθηκαν αφού δεν ήταν πια χρήσιμοι. Οι εναπομείναντες πληθυσμοί ηλικιωμένων, γυναικών και παιδιών συγκεντρώθηκαν και είτε εξαναγκάστηκαν να ασπαστούν τον ισλαμισμό είτε βιάστηκαν και θανατώθηκαν.
Από τους επιζήσαντες, οι περισσότεροι απελάθηκαν από τα εδάφη των προγόνων τους και εξορίστηκαν ανά τον κόσμο. Η καθαυτού ύπαρξη του προγενέστερου πληθυσμού των Αρμενίων στην Τουρκία αποκυρήχθηκε. Οι χάρτες και η ιστορία ξαναγράφτηκαν. Οι εκκλησίες, τα σχολεία και τα πολιτιστικά μνημεία - και, ναι, ακόμα και τα νεκροταφεία - βεβηλώθηκαν και, στην περίπτωση των εκκλησιών, μετατράπηκαν σε τζαμιά. Αυτό συνέβαινε ακόμα και στη δεκαετία του 80 όπως καταγράφει ο συγγραφέας William Dalrymple στο βιβλίο του Ταξίδι στη σκιά του Βυζαντίου».
Μικρά παιδιά, που είχαν παρθεί από τους Χριστιανούς γονείς τους, μετονομάστηκαν και δόθηκαν σε θετές οικογένειες για να ανατραφούν σαν Τούρκοι. Η Thea Halo, μιλώντας για τη ζωή της μητέρας της που τράπηκε σε φυγή για να ξεφύγει από την καταστροφή, αφηγείται την ημέρα που η θεία της ως βρέφος βρήκε πρόωρο θάνατο κατά τη διάρκεια των διωγμών, ως ακολούθως:
«Μαμά, είπα όσο πιο ήρεμα μπορούσα, ελπίζοντας ότι η ηρεμία μου θα έκανε τα πράγματα καλύτερα, «Η Μαρία δείχνει κάπως περίεργα».
«Η μητέρα κοίταξε πάνω και ξέσπασε σε λυγμούς. Το πρόσωπό της Μαρίας ήταν κάτωχρο. Το βλέμμα της ήταν απλανές και τα μάτια της ήταν σαν μάτια κούκλας που έιχαν σπάσει και έιχαν μείνει ανοιχτά, το κεφάλι της πήγαινε μπρός πίσω σε κάθε της βήμα».
«Τι συμβαίνει; » Ρώτησε απαιτητικά η πανικοβλημένη Χριστοδούλα, «Τι είναι ;»
Σταθήκαμε μεσ’ στο δρόμο σαν ένας σωρός από πέτρες μέσα σε ποτάμι, οι αποκαμωμένοι εξόριστοι ξεχύλισαν γύρω μας και συνέχισαν την πεζοπορία τους. Η μητέρα μου πήρε τη Μαρία από την πλάτη της Χριστοδούλας και την λίκνισε στην αγκαλιά της καθώς τα δάκρυά της έλουζαν το άψυχο πρόσωπο της Μαρίας.
«Κουνηθείτε!», πρόσταξε ένας στρατιώτης καλπάζοντας προς το μέρος όπου στεκόμασταν.
«Το μωρό μου.» Είπε η μητέρα.
Απλωσε τα χέρια της όπου κρατούσε τη Μαρία για να τη δει ο στρατιώτης, λες και θα μοιραζόταν μαζί της το πλήγμα και τη θλίψη της.
«Το μωρό μου.»
«Πέταξε το αν είναι νεκρό!», φώναξε, «Κουνήσου!»
«Αφησέ με να την θάψω», παρακάλεσε η μητέρα, με αναφιλητά.
«Πέταξέ το!» Φώναξε ξανά, σηκώνοντας το μαστίγιό του. «Πέταξέ το!»
Η μητέρα μου έσφιξε το σώμα της Μαρίας στο στήθος της καθώς στεκόμασταν και τον κοιτάζαμε επίμονα. Στο πρόσωπό της ζωγραφίστηκε ένα μαρτύριο που δεν είχα ξαναδεί. Ο πατέρας μου άπλωσε τα χέρια του να πάρει τη Μαρία, για να τη βάλει κάτω υποθέτω, αλλά η μητέρα μου την έσφιξε ακόμα περισσότερο. Μετά πήγε μέχρι τον ψηλό πέτρινο τοίχο που χώριζε το δρόμο από την κωμόπολη και σήκωσε τη Μαρία για να την ακουμπήσει επάνω στον τοίχο σαν να την τοποθετούσε πάνω στην Αγία Τράπεζα μπροστά στον Παντοδύναμο.
Εκείνη τη νύχτα η μητέρα μου έκλαψε μέχρι να αποκοιμηθεί. Και κάθε φορά που έκλεινα τα μάτια μου, την έβλεπα να κρατάει τη Μαρία υψωμένη στον ουρανό σαν να είναι προσφορά. Η εικόνα του άψυχου κορμιού της απλωμένο επάνω στον τοίχο, σαν να ήταν δώρο σε παγανιστική ιεροτελεστία, με ακολουθούσε ακόμα και στα όνειρα μου όλες τις επόμενες μέρες. Κάθε φορά που σκεφτόμουν τη μικρή μου αδερφή αφημένη μόνη της κάτω από τον καυτό ήλιο, με τα όρνια να περιμένουν να φύγουμε, τα αναφιλητά βγαίναν μόνα τους χωρίς να μπορώ να τα ελέγχω».
Παρ’ όλο που ένας γερουσιαστής έχει αμφισβητήσει τη σχετικότητα του σήμερα με γεγονότα που συνέβησαν γύρω στο 1920, ισχυρίζομαι ότι, όσο διαψεύδονται οι ωμότητες που συνέβησαν τον καιρό που οι γονείς μου γεννήθηκαν, αυτό εξευτελίζει τους απόγονους αυτών των ανθρώπων και δεν δημιουργεί το κλίμα για να λήξει το ζήτημα και τη δυνατότητα για τις κοινότητες να προχωρήσουν μπροστά.
Αλίμονο, έχουν συμβεί και άλλες πράξεις μαζικών δολοφονιών και, προς ντροπή μας, ακόμα συμβαίνει σε κάποια κράτη. Ο Γερμανός Führer Adolf Hitler είπε στους διοικητές του το βράδυ της Γερμανικής εισβολής στην Πολωνία, «Ποιός, τελικά, μιλάει σήμερα για τον εξουδετέρωση των Αρμενίων;» Αυτό ήταν το 1939.
Πέρα από την αναγνώριση του προφανούς, ακόμα και αν ο Γερουσιαστής Ferguson λέει ότι συνέβησαν πριν από εκατό χρόνια, πρέπει να υποστηρίξουμε την πρόταση να αναγνωριστούν οι κοινοτήτων των Αρμενών, των Ελλήνων του Πόντου, των Συρίων, των Νεστορίων και των Ασσυρίων που ανθίζουν στην Αυστραλία σήμερα. Η Δημοκρατία της Τουρκίας, αφού διασκόρπισε αυτούς τους ανθρώπους στο πιο μακρινό σημείο της υδρογείου από την Ανατολία, δεν μπορεί να παραπονεθεί ότι, κάτω από την ελευθερία των Αντιπόδων, οι άνθρωποι αυτοί διαιωνίζουν τη μνήμη των προγόνων και του πολιτισμού τους.
Αυτοί οι Αυστραλοί - και υπενθυμίζω στον Γερουσιαστή Ferguson ότι είναι Αυστραλοί με το πλήρες δικαίωμα της υπηκοότητας ώστε να μιλούν για θέματα που ο Γερουσιαστής Ferguson θεωρεί τόσο αρχαία και τόσο αμφιλεγόμενα - ήρθαν στην Αυστραλία από χώρες όπως η Παλαιστίνη, η Συρία, το Ιράκ και το Λίβανο, όπου είχαν εγκατασταθεί μετά τη γενοκτονία.
Ο Γερουσιαστής Ferguson, σε μία μεσημεριανή ομιλία στη Γερουσία στις 18 Μαρτίου, με κατέκρινε για μια ομιλία που είχα πραγματοποιήσει στα αποκαλυπτήρια μιας πλακέτας προς μνήμη των Ελλήνων Ποντίων που σκοτώθηκαν ή εξορίστηκαν απο τη Μικρά Ασία, στο Μουσείο Μεταναστών της Αδελαΐδας. Ο Γερουσιαστής των Φιλελεύθερων είπε ότι ο Τούρκος Πρεσβευτής του τηλεφώνησε «νωρίτερα μέσα στην εβδομάδα» (η ομιλία πραγματοποιήθηκε μία Τετάρτη) για να παραπονεθεί γι’ αυτά που είχα πεί στους Έλληνο-Αυστραλούς Ποντιακής καταγωγής. Ο Τούρκος Πρεσβευτής πραγματοποιεί εκστρατεία για την αφαίρεση της πλακέτας και έχει επίσης ασκήσει αυστηρή κριτική εναντίον μου.
Πολλοί απο εμάς γνωρίσαμε ανθρώπους εδώ στην Αυστραλία που βίωσαν τον διωγμό απο τους Τούρκους των Ελλήνων του Πόντου, και άλλων Ελλήνων απο τη Μικρά Ασία, και ειδικά απο τις παράκτιες περιοχές του Αιγαίου κοντά στη Σμύρνη. Έχουμε τις μαρτυρίες τους και τους συγκλονιστικούς απολογισμούς των διπλωματών και συμβούλων που υπηρέτησαν στην Τουρκία τη συγκεκριμένη περίοδο. Έχουμε τις παραδοχές των επισήμων αρχών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Για κάποιους από τους μεγαλύτερους σε ηλικία, αυτά αποτελούν κομμάτι των ζωντανών τους αναμνήσεων.
Ο εν λόγω Γερουσιαστής δεν μπορεί να ξεγράψει αυτά που υπέφεραν οι Έλληνες του Πόντου και οι Αρμένιοι λέγοντας οτι αυτά συνέβησαν στις αρχές του 20ού αιώνα, ή οτι οι Πόντιοι και οι Αρμένιοι έγραψαν οι ίδιοι εν μέρει τη δυστυχία τους, ή οτι ο φόνος, ο βιασμός, η λεηλασία και ο εξορισμός είχαν άλλη ηθική αξία στις αρχές του 20ού αιώνα. Επιτρέψτε με να προσπαθήσω να δω το ερώτημα από τη σκοπιά των σημερινών Τούρκων.
Οι Τούρκοι Οθωμανοί διέσχισαν την Ανατολία πολεμώντας και έφτασαν μέχρι την Ευρώπη και τις πύλες τις Βιέννης. Ίδρυσαν μια αυτοκρατορία, όμως, με την εξαίρεση των Αλβανών και των Βόσνιων Σλάβων, δεν κατάφεραν να προσηλυτίσουν τους υπόδουλους λαούς τους στο Ισλάμ. Κυβέρνησαν έναν κυρίως Χριστιανικό πληθυσμό στην Ευρώπη και διακυβέρνησαν τον πληθυσμό της Μικράς Ασίας ο οποίος ήταν κατά το ένα τρίτο Χριστιανοί.
Βήμα προς βήμα, οι Χριστιανοί υπόδουλοί τους στην Ευρώπη εξεγέρθηκαν εναντίον τους και τους έδιωξαν πίσω στην Οθωμανική Θράκη και την Ανατολία. Αναμφίβολα, οι νικητές φέρθηκαν απάνθρωπα στον Τούρκικο λαό εκείνων των νέων ανεξάρτητων περιοχών και, εκατό χρόνια αργότερα, όλοι γνωρίζουμε ότι οι Βόσνιο-Σερβικές δυνάμεις δολοφόνησαν περίπου 8,000 Βόσνιους άντρες και αγόρια στις πόλεις Srebrnica και Potočari. Επισκέφτηκα τα μέρη όπου δολοφονήθηκαν και προσευχήθηκα στους τάφους τους. Οι Νεότουρκοι (το επίσημο όνομά τους, το Σωματείο Ένωσης και Προόδου) αποφάσισαν ότι εάν το Τουρκικό κράτος υποχωρούσε στην Κωνσταντινούπολη και στην Ανατολία δεν θα ήθελε να χαρακτηριστεί ευάλωτο από αυτούς που χαρακτήριζε παράσπονδους Χριστιανούς υπόδουλους. Έτσι, από το 1895, ξεκινώντας αρχικά με τον Σουλτάνο Abdul Hamid II, οι Χριστιανικές μειονότητες χαρακτηρίστηκαν ως παράσπονδες, πιθανοί υπονομευτές, και δολοφονήθηκαν προκαταβολικά ως υπονομευτές.
Ο Κύριος Ramazan Altintas, ο πρόεδρος του Τουρκικού υποκαταστήματος της Victorian R.S.L., μου έγραψε στις 2 Φεβρουαρίου για να μου πεί :
«Μέχρι στιγμής, τα μεγάλα έθνη δεν κλαίνε, θάβουν τον πόνο μέσα στην ιστορία, δεν τον διδάσκουν ούτε στα παιδιά τους.»
Σκέφτομαι ότι ο Κύριος Altintas συνέλαβε την ουσία της Τουρκικής απόρριψης αυτής της εισήγησης. Είναι αλήθεια ότι οι περισσότερες από αυτές τις ωμότητες συνέβησαν στα πλαίσια του πολέμου. Μερικές από τις κτηνωδίες συνέβησαν καθώς ο στρατός της Ελληνικής Δημοκρατίας προχωρούσε σε εισβολή προς την ανατολή από την περιοχή της Σμύρνης όπου είχε την προσωρινή διοίκηση. Χωρίς αμφιβολία και αυτός ο στρατός διέπραξε ωμότητες εναντίον ορισμένων Τούρκων ανθρώπων που βρέθηκαν στο δρόμο τους, αλλά όχι στο βαθμό που αυτό συνέβαινε από το 1895. Και, σε κάθε περίπτωση, οι Έλληνες του Πόντου ήταν εγκλωβισμένοι εκατοντάδες μίλια μακριά από τις μάχες όταν σφαγιάστηκαν.
Ακόμα και οι διπλωματικές αρχές των Τούρκων συμμάχων- Γερμανία, και Αυστρία-Ουγγαρία - σοκαρίστηκαν από τα προληπτικά πρώτα πλήγματα των συμμάχων ενάντια στους δικούς τους Χριστιανούς πολίτες. Οι αναφορές τους στο Βερολίνο και τη Βιέννη περιείχαν πολλά από τα στοιχεία που στηρίζουν αυτή την εισήγηση. Πράγματι, στις τελευταίες μέρες του Σουλτανάτου το 1920, οι Τουρκικές αρχές απήγγειλαν κατηγορίες σε βαθμό κακουργήματος κατά Τούρκων αξιωματούχων που διέταξαν τις ομαδικές σφαγές.
Εγώ επιδοκιμάζω την εισήγηση προς το Κοινοβούλιο. Αιωνία ανάπαυσή τους, Θεέ μου, και είθε φώς αέναο να τους φωτίζει. Ας αναπαυθούν με ειρήνη και ας εγερθούν με λαμπρότητα.
(Ο Γενικός Εισαγγελέας κάνει το σταυρό του με τον ορθόδοξο τρόπο)
Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΑΡΜΕΝΙΩΝ, ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ, ΤΩΝ ΣΥΡΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ, ΤΩΝ ΑΣΣΥΡΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΩΝ
Ο Εντιμώτατος M.J. ATKINSON (Βουλευτής της Croydon, Γενικός Εισαγγελέας, Υπουργός Δικαιοσύνης, Υπουργός Πολυπολιτισμού, Υπουργός Υποθέσεων Παλαιμάχων)
Θέτω την πρόταση στη βουλή ότι
Δεδομένου ότι η γενοκτονία από το Οθωμανικό κράτος μεταξύ 1915 - 1923 των Αρμενίων, των Ελλήνων, των Συρίων και άλλων μειονοτήτων της Μικράς Ασίας είναι ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, ο λαός της Νότιας Αυστραλίας και αυτού του Κοινοβουλίου-
συνενώνεται με τα μέλη των κοινοτήτων των Αρμενίων-Αυστραλών, Ελληνοποντίων-Αυστραλών και Συρίων-Αυστραλών για να τιμήσουμε τη μνήμη των αθώων αντρών, γυναικών και παιδιών που έπεσαν θύματα της πρώτης σύγχρονης γενοκτονίας
καταδικάζει τη γενοκτονία των Αρμενίων, των Ελλήνων του Πόντου, των Συρίων Ορθοδόξων και των άλλων Χριστιανικών μειονοτήτων, και όλες τις άλλες πράξεις γενοκτονίας ως την έσχατη πράξη φυλετικής, θρησκευτικής και πολιτιστικής αδιαλλαξίας
αναγνωρίζει τη σημασία του να θυμόμαστε και να μαθαίνουμε από τέτοια μαύρα κεφάλαια της ανθρώπινης ιστορίας ώστε να εξασφαλιστεί ότι τέτοια εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας δεν επιτρέπεται να επαναληφθούν
καταδικάζει και αποτρέπει κάθε προσπάθεια να χρησιμοποιηθεί το πέρασμα του χρόνου για να αρνηθούμε ή να διαστρεβλώσουμε την ιστορική αλήθεια της γενοκτονίας των Αρμενίων και άλλων πράξεων γενοκτονίας που έλαβαν χώρα σε αυτόν τον αιώνα
αναγνωρίζει την αξιόλογη ανθρωπιστική συνεισφορά των ανθρώπων της Νότιας Αυστραλίας στα θύματα και τους επιζήσαντες της Γενοκτονίας των Αρμενίων και των Ελλήνων του Πόντου, και
καλεί την βουλή της Κοινοπολιτείας να καταδικάσει επίσημα τη γενοκτονία.
Κάνω αυτή την εισήγηση σήμερα για να αναγνωριστεί ένα ιστορικό γεγονός το οποίο ακόμα και σήμερα μιλά για λογαριασμό του. Γνωρίζω ότι τα λόγια μου θα προκαλέσουν το θυμό του Τουρκικού καθεστώτος. Θα αναφερθώ σε κάποιες συγκεκριμένες κριτικές των παρατηρήσεών μου γι’ αυτό το θέμα αργότερα.
Αρκεί να λεχθεί ότι, κάνω τη συνεισφορά μου σε αυτό το δημόσιο διάλογο όχι ως νεόφυτος αλλά ως πτυχιούχος στην ιστορία και ως κάποιος που βρίσκεται κοντά σε σχεδόν όλες τις εθνικές μειονότητες της Νότιας Αυστραλίας. Σέβομαι και απολαμβάνω την παρέα των τοπικών Τουρκικών και Τουρκο-Αυστραλέζικων κοινοτήτων. Ο Γερουσιαστής Alan Ferguson (Φιλελεύθερος, Νότια Αυστραλία) έκανε λάθος όταν είπε ότι οι παρατηρήσεις μου σε αυτό το θέμα ήταν μια επίθεση στην Τουρκική κοινότητα της Αυστραλίας.
Οι Τούρκοι της Αυστραλίας δεν φέρουν καμμία ευθύνη για τις ωμότητες των τελευταίων 120 ετών κατά των Αρμενίων της Ανατολίας, των Ελλήνων, των Συρίων Ορθοδόξων, των Ασσυρίων και των Νεστορίων, και είναι λάθος του Γερουσιαστή Ferguson να καμουφλάρει μια εισήγηση με τη δικαιολογία του εορτασμού της διμερούς συμφωνίας για την Τουρκική εποίκηση της Αυστραλίας ώστε να προάγει την άρνηση των Τούρκων υπερεθνικιστών, όπως του Κόμματος Εθνικιστικής Δράσης, σχετικά με τη γενοκτονία.
Ορισμένοι Τούρκοι της Αυστραλίας ήρθαν στην Αυστραλία για να ξεφύγουν από τη Δημοκρατία της Τουρκίας, τις συνθήκες φτώχειας, την τυραννική εκκοσμίκευση, τη μελαγχολία (αυτό που ο δαφνοστεφής Νομπελίστας Orhan Pamuk ονομάζει το Hüzün της Κωνσταντινούπολης) και νόμους όπως το άρθρο 301 του Τουρκικού ποινικού κώδικα, βάση του οποίου εκατοντάδες συγγραφείς υπόκεινται σε ποινική δίωξη, συμπεριλαμβανομένου και του Orhan Pamuk, για προσβολή της Τουρκικότητας. Ο Τούρκος πρόξενος από τη Μελβούρνη ήρθε να με δει σχετικά με αυτό το θέμα και, έπειτα από μια έντονη και καρποφόρα συζήτηση σχετικά με το θέμα, μου έδωσε ένα αντίγραφο του βιβλίου του Orhan Pamuk «Istanbul: Memories and the City» - ένα υπέροχο δώρο το οποίο απολαμβάνω να διαβάζω. Επισκέφτηκα την İnstanbul και την παλιά πόλη της Κωνσταντινούπολης πέρυσι και έμενα κοντά στην πλατεία Τακσίμ στο Πέρα.
Η σφαγή στο τέλος εκατοντάδων ετών Οθωμανικής κυριαρχίας στην χερσόνησο της Ανατολίας ξεκίνησε στις 23-24 Απριλίου του 1915, το βράδυ της αποβίβασης των στρατευμάτων ANZAC (Στρατιωτικού Εκστρατευτικού Σώματos Αυστραλών και Νεοζηλανδών) στην Καλλίπολη. Το Μάιο του 1915, ένας νόμος γνωστός και ως νόμος Teçir, για τους κανονισμούς για την αναγκαστική μετακίνηση των οικισμών των Αρμενίων σε άλλα μέρη, λόγω των συνθηκών πολέμου και των επειγόντων πολιτικών απαιτήσεων, προέβλεπε να νομιμοποιήσει τη δράση.
Υπάρχει μεγάλη πνευματική κατάρτιση που καταδεικνύει ότι αυτές οι εξοντώσεις ήταν σχεδιασμένες και ασκήθηκαν από το κεντρικό Οθωμανικό καθεστώς και από τις τοπικές Οθωμανικές αρχές κατά της Χριστιανικής μειονότητας της Ανατολίας. Έλαβαν χώρα κυρίως μεταξύ 1915 και 1918 και σε συνέχεια από το 1920 έως το 1923. Εκτιμάται ότι 1,5 εκατομμύριο Αρμένιοι αφανίστηκαν από το 1915 έως το 1923. Επιπλέον σκοτώθηκαν 300,000 Έλληνες του Πόντου και άλλοι Έλληνες και περίπου μισό εκατομμύριο Σύριοι Χριστιανοί. Οι περισσότεροι Αρμένιοι πολιτικοί, θρησκευτικοί και πολιτιστικοί αρχηγοί συνελήφθησαν και δολοφονήθηκαν, ξεκινώντας από την Κωνσταντινούπολη στις 23 Απριλίου το 1915. Περισσότεροι από ενάμιση εκατομμύριο Έλληνες του Πόντου κετέφυγαν στην Ελλάδα. Τρείς χιλιάδες χρόνια Ελληνικού πολιτισμού και ιστορίας στη Μικρά Ασία, κάποτε ένας χόανος ελληνισμού, εξαλείφθηκαν μέσα στην καταστροφή.
Πολλοί άνθρωποι σκοτώθηκαν στις πόλεις και στα χωριά τους ή σε πορείες θανάτου κατά μήκος της Ανατολίας προς στατόπεδα συγκέντρωσης στην έρημο της Συρίας. Οι Αρμένιοι, Έλληνες και Ασσύριοι άντρες που δεν εκτελέστηκαν επιστρατεύτηκαν στον Οθωμανικό στρατό, αφοπλισμένοι στάλθηκαν σε ειδικά τάγματα εργασίας. Οι περισσότεροι πέθαναν από υπερβολκή εεργασία ή θανατώθηκαν αφού δεν ήταν πια χρήσιμοι. Οι εναπομείναντες πληθυσμοί ηλικιωμένων, γυναικών και παιδιών συγκεντρώθηκαν και είτε εξαναγκάστηκαν να ασπαστούν τον ισλαμισμό είτε βιάστηκαν και θανατώθηκαν.
Από τους επιζήσαντες, οι περισσότεροι απελάθηκαν από τα εδάφη των προγόνων τους και εξορίστηκαν ανά τον κόσμο. Η καθαυτού ύπαρξη του προγενέστερου πληθυσμού των Αρμενίων στην Τουρκία αποκυρήχθηκε. Οι χάρτες και η ιστορία ξαναγράφτηκαν. Οι εκκλησίες, τα σχολεία και τα πολιτιστικά μνημεία - και, ναι, ακόμα και τα νεκροταφεία - βεβηλώθηκαν και, στην περίπτωση των εκκλησιών, μετατράπηκαν σε τζαμιά. Αυτό συνέβαινε ακόμα και στη δεκαετία του 80 όπως καταγράφει ο συγγραφέας William Dalrymple στο βιβλίο του Ταξίδι στη σκιά του Βυζαντίου».
Μικρά παιδιά, που είχαν παρθεί από τους Χριστιανούς γονείς τους, μετονομάστηκαν και δόθηκαν σε θετές οικογένειες για να ανατραφούν σαν Τούρκοι. Η Thea Halo, μιλώντας για τη ζωή της μητέρας της που τράπηκε σε φυγή για να ξεφύγει από την καταστροφή, αφηγείται την ημέρα που η θεία της ως βρέφος βρήκε πρόωρο θάνατο κατά τη διάρκεια των διωγμών, ως ακολούθως:
«Μαμά, είπα όσο πιο ήρεμα μπορούσα, ελπίζοντας ότι η ηρεμία μου θα έκανε τα πράγματα καλύτερα, «Η Μαρία δείχνει κάπως περίεργα».
«Η μητέρα κοίταξε πάνω και ξέσπασε σε λυγμούς. Το πρόσωπό της Μαρίας ήταν κάτωχρο. Το βλέμμα της ήταν απλανές και τα μάτια της ήταν σαν μάτια κούκλας που έιχαν σπάσει και έιχαν μείνει ανοιχτά, το κεφάλι της πήγαινε μπρός πίσω σε κάθε της βήμα».
«Τι συμβαίνει; » Ρώτησε απαιτητικά η πανικοβλημένη Χριστοδούλα, «Τι είναι ;»
Σταθήκαμε μεσ’ στο δρόμο σαν ένας σωρός από πέτρες μέσα σε ποτάμι, οι αποκαμωμένοι εξόριστοι ξεχύλισαν γύρω μας και συνέχισαν την πεζοπορία τους. Η μητέρα μου πήρε τη Μαρία από την πλάτη της Χριστοδούλας και την λίκνισε στην αγκαλιά της καθώς τα δάκρυά της έλουζαν το άψυχο πρόσωπο της Μαρίας.
«Κουνηθείτε!», πρόσταξε ένας στρατιώτης καλπάζοντας προς το μέρος όπου στεκόμασταν.
«Το μωρό μου.» Είπε η μητέρα.
Απλωσε τα χέρια της όπου κρατούσε τη Μαρία για να τη δει ο στρατιώτης, λες και θα μοιραζόταν μαζί της το πλήγμα και τη θλίψη της.
«Το μωρό μου.»
«Πέταξε το αν είναι νεκρό!», φώναξε, «Κουνήσου!»
«Αφησέ με να την θάψω», παρακάλεσε η μητέρα, με αναφιλητά.
«Πέταξέ το!» Φώναξε ξανά, σηκώνοντας το μαστίγιό του. «Πέταξέ το!»
Η μητέρα μου έσφιξε το σώμα της Μαρίας στο στήθος της καθώς στεκόμασταν και τον κοιτάζαμε επίμονα. Στο πρόσωπό της ζωγραφίστηκε ένα μαρτύριο που δεν είχα ξαναδεί. Ο πατέρας μου άπλωσε τα χέρια του να πάρει τη Μαρία, για να τη βάλει κάτω υποθέτω, αλλά η μητέρα μου την έσφιξε ακόμα περισσότερο. Μετά πήγε μέχρι τον ψηλό πέτρινο τοίχο που χώριζε το δρόμο από την κωμόπολη και σήκωσε τη Μαρία για να την ακουμπήσει επάνω στον τοίχο σαν να την τοποθετούσε πάνω στην Αγία Τράπεζα μπροστά στον Παντοδύναμο.
Εκείνη τη νύχτα η μητέρα μου έκλαψε μέχρι να αποκοιμηθεί. Και κάθε φορά που έκλεινα τα μάτια μου, την έβλεπα να κρατάει τη Μαρία υψωμένη στον ουρανό σαν να είναι προσφορά. Η εικόνα του άψυχου κορμιού της απλωμένο επάνω στον τοίχο, σαν να ήταν δώρο σε παγανιστική ιεροτελεστία, με ακολουθούσε ακόμα και στα όνειρα μου όλες τις επόμενες μέρες. Κάθε φορά που σκεφτόμουν τη μικρή μου αδερφή αφημένη μόνη της κάτω από τον καυτό ήλιο, με τα όρνια να περιμένουν να φύγουμε, τα αναφιλητά βγαίναν μόνα τους χωρίς να μπορώ να τα ελέγχω».
Παρ’ όλο που ένας γερουσιαστής έχει αμφισβητήσει τη σχετικότητα του σήμερα με γεγονότα που συνέβησαν γύρω στο 1920, ισχυρίζομαι ότι, όσο διαψεύδονται οι ωμότητες που συνέβησαν τον καιρό που οι γονείς μου γεννήθηκαν, αυτό εξευτελίζει τους απόγονους αυτών των ανθρώπων και δεν δημιουργεί το κλίμα για να λήξει το ζήτημα και τη δυνατότητα για τις κοινότητες να προχωρήσουν μπροστά.
Αλίμονο, έχουν συμβεί και άλλες πράξεις μαζικών δολοφονιών και, προς ντροπή μας, ακόμα συμβαίνει σε κάποια κράτη. Ο Γερμανός Führer Adolf Hitler είπε στους διοικητές του το βράδυ της Γερμανικής εισβολής στην Πολωνία, «Ποιός, τελικά, μιλάει σήμερα για τον εξουδετέρωση των Αρμενίων;» Αυτό ήταν το 1939.
Πέρα από την αναγνώριση του προφανούς, ακόμα και αν ο Γερουσιαστής Ferguson λέει ότι συνέβησαν πριν από εκατό χρόνια, πρέπει να υποστηρίξουμε την πρόταση να αναγνωριστούν οι κοινοτήτων των Αρμενών, των Ελλήνων του Πόντου, των Συρίων, των Νεστορίων και των Ασσυρίων που ανθίζουν στην Αυστραλία σήμερα. Η Δημοκρατία της Τουρκίας, αφού διασκόρπισε αυτούς τους ανθρώπους στο πιο μακρινό σημείο της υδρογείου από την Ανατολία, δεν μπορεί να παραπονεθεί ότι, κάτω από την ελευθερία των Αντιπόδων, οι άνθρωποι αυτοί διαιωνίζουν τη μνήμη των προγόνων και του πολιτισμού τους.
Αυτοί οι Αυστραλοί - και υπενθυμίζω στον Γερουσιαστή Ferguson ότι είναι Αυστραλοί με το πλήρες δικαίωμα της υπηκοότητας ώστε να μιλούν για θέματα που ο Γερουσιαστής Ferguson θεωρεί τόσο αρχαία και τόσο αμφιλεγόμενα - ήρθαν στην Αυστραλία από χώρες όπως η Παλαιστίνη, η Συρία, το Ιράκ και το Λίβανο, όπου είχαν εγκατασταθεί μετά τη γενοκτονία.
Ο Γερουσιαστής Ferguson, σε μία μεσημεριανή ομιλία στη Γερουσία στις 18 Μαρτίου, με κατέκρινε για μια ομιλία που είχα πραγματοποιήσει στα αποκαλυπτήρια μιας πλακέτας προς μνήμη των Ελλήνων Ποντίων που σκοτώθηκαν ή εξορίστηκαν απο τη Μικρά Ασία, στο Μουσείο Μεταναστών της Αδελαΐδας. Ο Γερουσιαστής των Φιλελεύθερων είπε ότι ο Τούρκος Πρεσβευτής του τηλεφώνησε «νωρίτερα μέσα στην εβδομάδα» (η ομιλία πραγματοποιήθηκε μία Τετάρτη) για να παραπονεθεί γι’ αυτά που είχα πεί στους Έλληνο-Αυστραλούς Ποντιακής καταγωγής. Ο Τούρκος Πρεσβευτής πραγματοποιεί εκστρατεία για την αφαίρεση της πλακέτας και έχει επίσης ασκήσει αυστηρή κριτική εναντίον μου.
Πολλοί απο εμάς γνωρίσαμε ανθρώπους εδώ στην Αυστραλία που βίωσαν τον διωγμό απο τους Τούρκους των Ελλήνων του Πόντου, και άλλων Ελλήνων απο τη Μικρά Ασία, και ειδικά απο τις παράκτιες περιοχές του Αιγαίου κοντά στη Σμύρνη. Έχουμε τις μαρτυρίες τους και τους συγκλονιστικούς απολογισμούς των διπλωματών και συμβούλων που υπηρέτησαν στην Τουρκία τη συγκεκριμένη περίοδο. Έχουμε τις παραδοχές των επισήμων αρχών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Για κάποιους από τους μεγαλύτερους σε ηλικία, αυτά αποτελούν κομμάτι των ζωντανών τους αναμνήσεων.
Ο εν λόγω Γερουσιαστής δεν μπορεί να ξεγράψει αυτά που υπέφεραν οι Έλληνες του Πόντου και οι Αρμένιοι λέγοντας οτι αυτά συνέβησαν στις αρχές του 20ού αιώνα, ή οτι οι Πόντιοι και οι Αρμένιοι έγραψαν οι ίδιοι εν μέρει τη δυστυχία τους, ή οτι ο φόνος, ο βιασμός, η λεηλασία και ο εξορισμός είχαν άλλη ηθική αξία στις αρχές του 20ού αιώνα. Επιτρέψτε με να προσπαθήσω να δω το ερώτημα από τη σκοπιά των σημερινών Τούρκων.
Οι Τούρκοι Οθωμανοί διέσχισαν την Ανατολία πολεμώντας και έφτασαν μέχρι την Ευρώπη και τις πύλες τις Βιέννης. Ίδρυσαν μια αυτοκρατορία, όμως, με την εξαίρεση των Αλβανών και των Βόσνιων Σλάβων, δεν κατάφεραν να προσηλυτίσουν τους υπόδουλους λαούς τους στο Ισλάμ. Κυβέρνησαν έναν κυρίως Χριστιανικό πληθυσμό στην Ευρώπη και διακυβέρνησαν τον πληθυσμό της Μικράς Ασίας ο οποίος ήταν κατά το ένα τρίτο Χριστιανοί.
Βήμα προς βήμα, οι Χριστιανοί υπόδουλοί τους στην Ευρώπη εξεγέρθηκαν εναντίον τους και τους έδιωξαν πίσω στην Οθωμανική Θράκη και την Ανατολία. Αναμφίβολα, οι νικητές φέρθηκαν απάνθρωπα στον Τούρκικο λαό εκείνων των νέων ανεξάρτητων περιοχών και, εκατό χρόνια αργότερα, όλοι γνωρίζουμε ότι οι Βόσνιο-Σερβικές δυνάμεις δολοφόνησαν περίπου 8,000 Βόσνιους άντρες και αγόρια στις πόλεις Srebrnica και Potočari. Επισκέφτηκα τα μέρη όπου δολοφονήθηκαν και προσευχήθηκα στους τάφους τους. Οι Νεότουρκοι (το επίσημο όνομά τους, το Σωματείο Ένωσης και Προόδου) αποφάσισαν ότι εάν το Τουρκικό κράτος υποχωρούσε στην Κωνσταντινούπολη και στην Ανατολία δεν θα ήθελε να χαρακτηριστεί ευάλωτο από αυτούς που χαρακτήριζε παράσπονδους Χριστιανούς υπόδουλους. Έτσι, από το 1895, ξεκινώντας αρχικά με τον Σουλτάνο Abdul Hamid II, οι Χριστιανικές μειονότητες χαρακτηρίστηκαν ως παράσπονδες, πιθανοί υπονομευτές, και δολοφονήθηκαν προκαταβολικά ως υπονομευτές.
Ο Κύριος Ramazan Altintas, ο πρόεδρος του Τουρκικού υποκαταστήματος της Victorian R.S.L., μου έγραψε στις 2 Φεβρουαρίου για να μου πεί :
«Μέχρι στιγμής, τα μεγάλα έθνη δεν κλαίνε, θάβουν τον πόνο μέσα στην ιστορία, δεν τον διδάσκουν ούτε στα παιδιά τους.»
Σκέφτομαι ότι ο Κύριος Altintas συνέλαβε την ουσία της Τουρκικής απόρριψης αυτής της εισήγησης. Είναι αλήθεια ότι οι περισσότερες από αυτές τις ωμότητες συνέβησαν στα πλαίσια του πολέμου. Μερικές από τις κτηνωδίες συνέβησαν καθώς ο στρατός της Ελληνικής Δημοκρατίας προχωρούσε σε εισβολή προς την ανατολή από την περιοχή της Σμύρνης όπου είχε την προσωρινή διοίκηση. Χωρίς αμφιβολία και αυτός ο στρατός διέπραξε ωμότητες εναντίον ορισμένων Τούρκων ανθρώπων που βρέθηκαν στο δρόμο τους, αλλά όχι στο βαθμό που αυτό συνέβαινε από το 1895. Και, σε κάθε περίπτωση, οι Έλληνες του Πόντου ήταν εγκλωβισμένοι εκατοντάδες μίλια μακριά από τις μάχες όταν σφαγιάστηκαν.
Ακόμα και οι διπλωματικές αρχές των Τούρκων συμμάχων- Γερμανία, και Αυστρία-Ουγγαρία - σοκαρίστηκαν από τα προληπτικά πρώτα πλήγματα των συμμάχων ενάντια στους δικούς τους Χριστιανούς πολίτες. Οι αναφορές τους στο Βερολίνο και τη Βιέννη περιείχαν πολλά από τα στοιχεία που στηρίζουν αυτή την εισήγηση. Πράγματι, στις τελευταίες μέρες του Σουλτανάτου το 1920, οι Τουρκικές αρχές απήγγειλαν κατηγορίες σε βαθμό κακουργήματος κατά Τούρκων αξιωματούχων που διέταξαν τις ομαδικές σφαγές.
Εγώ επιδοκιμάζω την εισήγηση προς το Κοινοβούλιο. Αιωνία ανάπαυσή τους, Θεέ μου, και είθε φώς αέναο να τους φωτίζει. Ας αναπαυθούν με ειρήνη και ας εγερθούν με λαμπρότητα.
(Ο Γενικός Εισαγγελέας κάνει το σταυρό του με τον ορθόδοξο τρόπο)
Παρασκευή 8 Μαΐου 2009
Οι Γεωπολιτικές Εξελίξεις στην Νοτιοανατολική Ευρώπη. Ξάνθη 11 Μαίου 2009
Την Δευτέρα 11 Μαΐου 2009 στις 19:00, το Ίδρυμα Θρακικής Τέχνης και Παράδοσης διοργανώνει στην αίθουσα εκδηλώσεων της καπναποθήκης «Π» ημερίδα με θέμα «Οι Γεωπολιτικές Εξελίξεις στην Νοτιοανατολική Ευρώπη» Εισηγητές της ημερίδας και τα θέματα που θα αναπτύξουν είναι:•
Φαίδων Γιαγκιόζης, Δημοσιογράφος, Συγγραφέας - «Τα δολάρια στα Βαλκάνια»
Φάνης Μαλκίδης, Δρ Κοινωνικών Επιστημών, - «Ο Αλβανικός εθνικισμός ως βασικός παράγοντας αλλαγών στη Ν.Α. Ευρώπη»•
Ιωάννης Μήτσιος, Πολιτικός Επιστήμονας, Διεθνολόγος - «Το ενεργειακό σταυροδρόμι της Ν.Α. Ευρώπης και η επίδραση του στις γεωπολιτικές εξελίξεις»•
Άγγελος Συρίγος, Νομικός, Επίκουρος Καθηγητής του τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πάντειου Πανεπιστήμιου - «Η Ελλάδα και τα Βαλκάνια»
Την εκδήλωση θα συντονίσει ο δρ. Παναγιώτης Σωτηρόπουλος μέλος του Δ.Σ. του Ιδρύματος Θρακικής Τέχνης και Παράδοσης
Ο Φαίδων Γιαγκιόζης δημοσιογραφεί από το 1958. Κατά καιρούς διετέλεσε διευθυντής τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών σταθμών και των γραφείων στη Θεσσαλονίκη των αθηναϊκών εφημερίδων "Ναυτεμπορική", "Βραδυνή", "Ελεύθερος Κόσμος", "Εστία", "Μεσημβρινή", "Απογευματινή", "Ακρόπολις" και στις τοπικές εφημερίδες "Ελληνικός Βορράς", "Θεσσαλονίκη". Συνεργάσθηκε με το CNN και άλλα διεθνή τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά δίκτυα και ταξίδεψε για δημοσιογραφικές αποστολές σ' όλη την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή. Έχει εκδώσει τα βιβλία: "Mont Athos", "Εικόνες της Μακεδονίας" , "Χίλια χρόνια μοναξιά", "Εμείς οι Μακεδόνες" ,"Άθως. Η αθέατη πλευρά", "Η αλήθεια πίσω από την ιστορία", "Θεσσαλονίκη - Πατρίδα χωρίς σύνορα και «Το ξίφος και το νόμισμα»
Ο Φάνης Μαλκίδης είναι διδάκτωρ Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών. Ασχολείται με τις εκφάνσεις της πολιτικής, της οικονομίας και της κοινωνίας στον Παρευξείνιο χώρο και τα Βαλκάνια κατά τη διάρκεια και μετά τον Ψυχρό Πόλεμο. Έχει τιμηθεί από το Συμβούλιο Τύπου των Εθνικών Κοινοτήτων του Καναδά για τη συνεισφορά του στην προαγωγή του πολιτισμού και την αλληλοκατανόηση μεταξύ των Εθνικών Κοινοτήτων.Ορισμένα έργα του είναι τα εξής: Οικονομία και κοινωνία στον Παρευξείνιο χώρο. Ευρωπαϊκή Ένωση και Παρευξείνιος Χώρος. Πολιτική, οικονομία και κοινωνία στη σύγχρονη Ρωσία. Όψεις του αλβανικού εθνικού ζητήματος. Οι ελληνοαλβανικές σχέσεις Επίσης έχει επιμεληθεί τους συλλογικούς τόμους:Μετασχηματισμοί της συλλογικής ταυτότητας των Πομάκων Aspects of South-eastern Europe and Black Sea
Ο Γιάννης Μήτσιος γεννήθηκε το 1970 στα Γρεβενά, Σπούδασε Δημοσιογραφία και Πολιτικές Επιστήμες στοΑμερικάνικο Κολλέγιο της Αθήνας, συνέχισε για μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Northeastern της ΒοστώνηςΚαι ειδικεύθηκε στις Διεθνείς Σχέσεις και Συγκριτική Πολιτική. Είναι απόφοιτος επίσης της Θερινής πολιτικής ακαδημίας του Bregenz της Αυστρίας σε θέματα Ευρωαμερικανικών Σχέσεων, της ακαδημία Ηγεσίας του Διεθνούς Επιμελητηρίου Νέων στην Ιαπωνία και του Γαλλικού Κέντρου Διπλωματικών και Στρατηγικών Ερευνών.Είναι συγγραφέας του βιβλίου «Ελληνικοί και Διεθνείς προβληματισμοί στην εποχή της Παγκοσμιοποίησης». Αρθρογραφεί τακτικά στον αθηναϊκό (Καθημερινή, Κόσμος του Επενδυτή κ.α.) και περιφερειακό τύπο σε θέματα διεθνών σχέσεων. Εργάζεται στο χώρο της επικοινωνίας και των δημοσίων Σχέσεων. Είναι παντρεμένος και έχει ένα γιό.
Ο Άγγελος Συρίγος είναι δικηγόρος και επίκουρος καθηγητής του διεθνούς δικαίου και της εξωτερικής πολιτικής στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Παντείου Πανεπιστημίου. Είναι απόφοιτος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και έχει κάνει τη διδακτορική διατριβή του στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Μπρίστολ στη Βρετανία. Έχει επίσης εργασθεί στο Research Centre for International Law του Πανεπιστημίου του Καίμπριτζ. Ασχολείται με το διεθνές δίκαιο και την εξωτερική πολιτική με κύρια αντικείμενα το δίκαιο της Θάλασσας, τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, τα Βαλκάνια και τις μειονότητες.Έχει εκδώσει δύο βιβλία:The Status of the Aegean Sea in International Law, Το Σχέδιο Ανάν: κληρονομιές του παρελθόντος και προοπτικές του μέλλοντος, Διετέλεσε σύμβουλος επί ελληνοτουρκικών θεμάτων στον Υπουργό των Εξωτερικών της Ελλάδος την περίοδο 1999-2001. Επίσης την περίοδο 2004-2005 εργάσθηκε ως σύμβουλος του Υφυπουργού Εξωτερικών της Ελλάδος σε θέματα αναπτυξιακής βοήθειας και καταπολεμήσεως της εμπορίας ανθρώπων. Από τον Οκτώβριο του 2007 έως τον Ιανουάριο του 2009 ήταν Ειδικός Γραμματέας στο Υπουργείο Παιδείας επί θεμάτων εκπαιδεύσεως ελληνοπαίδων εξωτερικού και διαπολιτισμικής εκπαιδεύσεως.Έχει εργασθεί ως Επιστημονικός Συνεργάτης του Συμβουλίου της Ευρώπης για την αναθεώρηση της νομοθεσίας στο Μαυροβούνιο και στο Αζερμπαϊτζάν από το 2001 έως το 2003. Είναι εταίρος του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων του Παντείου Πανεπιστημίου και του Κέντρου Ευρωπαϊκού Δημοσίου Δικαίου. Έχει βραβευθεί από την Ακαδημία Αθηνών για εργασία του σχετική με το θέμα της οριοθετήσεως της Υφαλοκρηπίδας. Kατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας έχει τιμηθεί με Έπαινο από το Δ’ Σώμα Στρατού στη Θράκη για υπηρεσίες προς τη μειονότητα της Θράκης και με Εύφημο Μνεία από το Γενικό Επιτελείο Στρατού για την συνεισφορά του στη δημιουργία πομακικού-ελληνικού λεξικού. Είναι ιδρυτικό μέλος και την περίοδο 2000-2007 ήταν αντιπρόεδρος του ελληνικού παραρτήματος της Διεθνούς Διαφάνειας. Την περίοδο 2005-2007 ήταν ο Γενικός Διευθυντής του Διεθνούς Κέντρου Ολυμπιακής Εκεχειρίας, ιδρύματος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής.
Η ημερίδα πραγματοποιείται με την ευγενική υποστήριξη του βιβλιοπωλείου-εκδόσεις «Σπανίδη», του ξενοδοχείου «Έλενα» και του restaurant «Ξανθίππη» στην αίθουσα εκδηλώσεων «Π» στην οδό Καπνεργατών 9, στην Ξάνθη, και η είσοδος είναι ελεύθερη για το κοινό.
ΙΔΡΥΜΑ ΘΡΑΚΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ & ΠΑΡΑΔΟΣΗΣΚτήριο 1 – Οδ. Ανδρούτσου & 12 ΑποστόλωνΚτήριο 2 – Καπνεργατών 9 – τηλ. 25410 26635Τ.κ. 67100, Ξάνθη, τηλ.: 25410 29282 – 26635, fax.: 25410 62086www.fthrace.gr fthrace.blogspot.com email: fthrace@otenet.gr
Φαίδων Γιαγκιόζης, Δημοσιογράφος, Συγγραφέας - «Τα δολάρια στα Βαλκάνια»
Φάνης Μαλκίδης, Δρ Κοινωνικών Επιστημών, - «Ο Αλβανικός εθνικισμός ως βασικός παράγοντας αλλαγών στη Ν.Α. Ευρώπη»•
Ιωάννης Μήτσιος, Πολιτικός Επιστήμονας, Διεθνολόγος - «Το ενεργειακό σταυροδρόμι της Ν.Α. Ευρώπης και η επίδραση του στις γεωπολιτικές εξελίξεις»•
Άγγελος Συρίγος, Νομικός, Επίκουρος Καθηγητής του τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πάντειου Πανεπιστήμιου - «Η Ελλάδα και τα Βαλκάνια»
Την εκδήλωση θα συντονίσει ο δρ. Παναγιώτης Σωτηρόπουλος μέλος του Δ.Σ. του Ιδρύματος Θρακικής Τέχνης και Παράδοσης
Ο Φαίδων Γιαγκιόζης δημοσιογραφεί από το 1958. Κατά καιρούς διετέλεσε διευθυντής τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών σταθμών και των γραφείων στη Θεσσαλονίκη των αθηναϊκών εφημερίδων "Ναυτεμπορική", "Βραδυνή", "Ελεύθερος Κόσμος", "Εστία", "Μεσημβρινή", "Απογευματινή", "Ακρόπολις" και στις τοπικές εφημερίδες "Ελληνικός Βορράς", "Θεσσαλονίκη". Συνεργάσθηκε με το CNN και άλλα διεθνή τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά δίκτυα και ταξίδεψε για δημοσιογραφικές αποστολές σ' όλη την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή. Έχει εκδώσει τα βιβλία: "Mont Athos", "Εικόνες της Μακεδονίας" , "Χίλια χρόνια μοναξιά", "Εμείς οι Μακεδόνες" ,"Άθως. Η αθέατη πλευρά", "Η αλήθεια πίσω από την ιστορία", "Θεσσαλονίκη - Πατρίδα χωρίς σύνορα και «Το ξίφος και το νόμισμα»
Ο Φάνης Μαλκίδης είναι διδάκτωρ Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών. Ασχολείται με τις εκφάνσεις της πολιτικής, της οικονομίας και της κοινωνίας στον Παρευξείνιο χώρο και τα Βαλκάνια κατά τη διάρκεια και μετά τον Ψυχρό Πόλεμο. Έχει τιμηθεί από το Συμβούλιο Τύπου των Εθνικών Κοινοτήτων του Καναδά για τη συνεισφορά του στην προαγωγή του πολιτισμού και την αλληλοκατανόηση μεταξύ των Εθνικών Κοινοτήτων.Ορισμένα έργα του είναι τα εξής: Οικονομία και κοινωνία στον Παρευξείνιο χώρο. Ευρωπαϊκή Ένωση και Παρευξείνιος Χώρος. Πολιτική, οικονομία και κοινωνία στη σύγχρονη Ρωσία. Όψεις του αλβανικού εθνικού ζητήματος. Οι ελληνοαλβανικές σχέσεις Επίσης έχει επιμεληθεί τους συλλογικούς τόμους:Μετασχηματισμοί της συλλογικής ταυτότητας των Πομάκων Aspects of South-eastern Europe and Black Sea
Ο Γιάννης Μήτσιος γεννήθηκε το 1970 στα Γρεβενά, Σπούδασε Δημοσιογραφία και Πολιτικές Επιστήμες στοΑμερικάνικο Κολλέγιο της Αθήνας, συνέχισε για μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Northeastern της ΒοστώνηςΚαι ειδικεύθηκε στις Διεθνείς Σχέσεις και Συγκριτική Πολιτική. Είναι απόφοιτος επίσης της Θερινής πολιτικής ακαδημίας του Bregenz της Αυστρίας σε θέματα Ευρωαμερικανικών Σχέσεων, της ακαδημία Ηγεσίας του Διεθνούς Επιμελητηρίου Νέων στην Ιαπωνία και του Γαλλικού Κέντρου Διπλωματικών και Στρατηγικών Ερευνών.Είναι συγγραφέας του βιβλίου «Ελληνικοί και Διεθνείς προβληματισμοί στην εποχή της Παγκοσμιοποίησης». Αρθρογραφεί τακτικά στον αθηναϊκό (Καθημερινή, Κόσμος του Επενδυτή κ.α.) και περιφερειακό τύπο σε θέματα διεθνών σχέσεων. Εργάζεται στο χώρο της επικοινωνίας και των δημοσίων Σχέσεων. Είναι παντρεμένος και έχει ένα γιό.
Ο Άγγελος Συρίγος είναι δικηγόρος και επίκουρος καθηγητής του διεθνούς δικαίου και της εξωτερικής πολιτικής στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Παντείου Πανεπιστημίου. Είναι απόφοιτος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και έχει κάνει τη διδακτορική διατριβή του στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Μπρίστολ στη Βρετανία. Έχει επίσης εργασθεί στο Research Centre for International Law του Πανεπιστημίου του Καίμπριτζ. Ασχολείται με το διεθνές δίκαιο και την εξωτερική πολιτική με κύρια αντικείμενα το δίκαιο της Θάλασσας, τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, τα Βαλκάνια και τις μειονότητες.Έχει εκδώσει δύο βιβλία:The Status of the Aegean Sea in International Law, Το Σχέδιο Ανάν: κληρονομιές του παρελθόντος και προοπτικές του μέλλοντος, Διετέλεσε σύμβουλος επί ελληνοτουρκικών θεμάτων στον Υπουργό των Εξωτερικών της Ελλάδος την περίοδο 1999-2001. Επίσης την περίοδο 2004-2005 εργάσθηκε ως σύμβουλος του Υφυπουργού Εξωτερικών της Ελλάδος σε θέματα αναπτυξιακής βοήθειας και καταπολεμήσεως της εμπορίας ανθρώπων. Από τον Οκτώβριο του 2007 έως τον Ιανουάριο του 2009 ήταν Ειδικός Γραμματέας στο Υπουργείο Παιδείας επί θεμάτων εκπαιδεύσεως ελληνοπαίδων εξωτερικού και διαπολιτισμικής εκπαιδεύσεως.Έχει εργασθεί ως Επιστημονικός Συνεργάτης του Συμβουλίου της Ευρώπης για την αναθεώρηση της νομοθεσίας στο Μαυροβούνιο και στο Αζερμπαϊτζάν από το 2001 έως το 2003. Είναι εταίρος του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων του Παντείου Πανεπιστημίου και του Κέντρου Ευρωπαϊκού Δημοσίου Δικαίου. Έχει βραβευθεί από την Ακαδημία Αθηνών για εργασία του σχετική με το θέμα της οριοθετήσεως της Υφαλοκρηπίδας. Kατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας έχει τιμηθεί με Έπαινο από το Δ’ Σώμα Στρατού στη Θράκη για υπηρεσίες προς τη μειονότητα της Θράκης και με Εύφημο Μνεία από το Γενικό Επιτελείο Στρατού για την συνεισφορά του στη δημιουργία πομακικού-ελληνικού λεξικού. Είναι ιδρυτικό μέλος και την περίοδο 2000-2007 ήταν αντιπρόεδρος του ελληνικού παραρτήματος της Διεθνούς Διαφάνειας. Την περίοδο 2005-2007 ήταν ο Γενικός Διευθυντής του Διεθνούς Κέντρου Ολυμπιακής Εκεχειρίας, ιδρύματος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής.
Η ημερίδα πραγματοποιείται με την ευγενική υποστήριξη του βιβλιοπωλείου-εκδόσεις «Σπανίδη», του ξενοδοχείου «Έλενα» και του restaurant «Ξανθίππη» στην αίθουσα εκδηλώσεων «Π» στην οδό Καπνεργατών 9, στην Ξάνθη, και η είσοδος είναι ελεύθερη για το κοινό.
ΙΔΡΥΜΑ ΘΡΑΚΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ & ΠΑΡΑΔΟΣΗΣΚτήριο 1 – Οδ. Ανδρούτσου & 12 ΑποστόλωνΚτήριο 2 – Καπνεργατών 9 – τηλ. 25410 26635Τ.κ. 67100, Ξάνθη, τηλ.: 25410 29282 – 26635, fax.: 25410 62086www.fthrace.gr fthrace.blogspot.com email: fthrace@otenet.gr
Τετάρτη 6 Μαΐου 2009
Θράκη
Η Ομοσπονδία Θρακικών Συλλόγων Ευρώπης γιόρτασε τα ελευθέρια της Θράκης στις Βρυξέλλες. Διαφυλάττουν και προβάλουν την θρακιώτικη παράδοση στην καρδιά της Ευρώπης
Στις εκδηλώσεις της ομοσπονδίας θρακικών συλλόγων Ευρώπης 2 και 3 Μαΐου, την περιοχή εκπροσώπησαν αιρετοί της τοπικής αυτοδιοίκησης από Ροδόπη και Έβρο
Θρακιώτες από συλλόγους της Ευρώπης αντάμωσαν για 23η χρονιά στις εκδηλώσεις για τον εορτασμό απελευθέρωσης της Θράκης που διοργάνωσε στις Βρυξέλλες η ομοσπονδία θρακικών συλλόγων Ευρώπης στις 2 και 3 Μαΐου. Την πρώτη μέρα στο αντάμωμα των πολιτιστικών συλλόγων κάθε ένα συγκρότημα παρουσίασε το χορευτικό του πρόγραμμα. Στη φετινή διοργάνωση συμμετείχαν σύλλογοι από την Γερμανία και ο θρακιώτικος σύλλογος των Βρυξελών και το συγκρότημα του Καρυοφύλλη Δοϊτσίδη. Τη Θράκη εκπροσώπησαν η αντινομάρχης Ροδόπης – Έβρου Χριστίνα Αργυριάδου, υπεύθυνη για τα κοινωνικά, αθλητικά και πολιτιστικά της διευρυμένης νομαρχιακής αυτοδιοίκησης, ο έπαρχος Βορείου Έβρου ο Πολυχρόνης Αντωνιάδης, από το νομό Ροδόπης ο δήμαρχος Μαρώνειας Χρήστος Παπανικολάου και ο αντιδήμαρχος Τάσος Παπαγιαννάκης. Η χώρας μας εκπροσωπήθηκε από την πρόξενο στις Βρυξέλες, από την ελληνική κοινότητα των Βρυξελών, από το συμβούλιο αποδήμου Ελληνισμού και από την ορθόδοξη εκκλησία Βελγίου, Ολλανδίας και Λουξεμβούργου. Ο λέκτορας του Δ.Π.Θ. Φάνης Μαλκίδης, βρέθηκε στον εορτασμό των Θρακιωτών στις Βρυξέλλες και μετέφερε το κλίμα των εκδηλώσεων μιλώντας στο ράδιο Χρόνος 87,5,
ΦΜ «Η ομοσπονδία Θρακών Ευρώπης με τον πρόεδρο της τον Κώστα Σισμανίδη, τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου, ο σύλλογος των Βρυξελών και όλοι οι υπόλοιποι θρακιώτικοι σύλλογοι της Ευρώπης έδειξαν ότι όχι μόνο μπορούν να αγκαλιάσουν και να διαφυλάξουν την θρακική παράδοση, αλλά κυρίως να την μεταδώσουν και σε ανθρώπους οι οποίοι όχι μόνο δεν είναι θρακικής καταγωγής, αλλά ούτε καν ελληνικής καταγωγής. Ξέρετε πολύ καλά ότι στην Ευρώπη υπάρχει ένα ζήτημα που αφορά τους μικτούς γάμους. Αρχικά αυτό ξεκίνησε βγαίνοντας από την κοινότητα όταν οι άνθρωποι δεν παντρεύονταν μεταξύ τους, δηλαδή Θρακιώτες με Θρακιώτες, κλπ, μετέπειτα πήγαν στους ευρύτερους γάμους που έγιναν μεταξύ Ελλήνων και μη Ελλήνων και πραγματικά υπήρχαν πολλά μέλη στον θρακικό σύλλογο Βρυξελών αλλά και στους υπόλοιπους της Γερμανίας οι οποίοι ήταν παιδιά τα οποία ήταν από μικτούς γάμους και πραγματικά έδειξαν ότι η θρακική παράδοση και πολιτισμός είναι ευρύτερος και αγκαλιάζει όλους τους ανθρώπους.
ΔΜ. Και μπορεί να ενώσει ακόμα και αυτούς οι οποίοι δεν είναι Θρακιώτες, να τους κάνει να νοιώσουν Θρακιώτες.
ΦΜ Πραγματικά και μέσα από το χορό, το τραγούδι, την μουσική, την παράδοση, μπορεί να προσεγγίσει και ανθρώπους οι οποίοι με άλλους τρόπους θα ήταν αδύνατο έως ανέφικτο να τους προσεγγίσεις. Την δεύτερη μέρα έγινε μία παρουσίαση της Θράκης και μία αναφορά στα ζητήματα που αφορούν την ιστορία αλλά και την σύγχρονη πραγματικότητα. Την παρακολούθησαν μέλη των σωματείων και επίσης αντιπροσωπεία από διάφορες άλλες ομάδες, κοινότητες και συλλόγους που δρουν στις Βρυξέλες. Υπήρχε μία συζήτηση γνωριμίας ουσιαστικά τόσο με την Θράκη αλλά κυρίως μία συζήτηση και διάλογος προκειμένου να αναδειχθούν τα σύγχρονα ζητήματα που αφορούν την Θράκη, τόσο μέσα από το ιστορικό πρίσμα όσο και από το σύγχρονο προκειμένου η τρίτη και η τέταρτη γενιά, δηλαδή η νεολαία των Θρακών που ζει στην Ευρώπη να γνωρίσει την σύγχρονη Θράκη αλλά και τις δυνατότητες που έχει αυτή στο μέλλον.
ΔΜ. Κύριε Μαλκίδη, κρατάνε τα ήθη, τα έθιμα, τις παραδόσεις, την γλώσσα με την επαφή που είχατε με τον απόδημο Ελληνισμό, εκεί με τους Θρακιώτες μας;
ΦΜ Η πρώτη και η δεύτερη γενιά κρατούν την γλώσσα, ωστόσο η τρίτη και η τέταρτη ζει σε κοινωνίες όπου κυριαρχεί μία γλώσσα, για παράδειγμα τα γαλλικά ή τα γερμανικά ή αλλού τα αγγλικά, προφανώς υπάρχουν δυσκολίες προκειμένου να διατηρήσουν τουλάχιστον τα βασικά χαρακτηριστικά της γλώσσας, που συνδυάζονται με το γεγονός ότι πολλά παιδιά δεν έχουν την δυνατότητα να πάνε σε ελληνικό σχολείο, ή να πάνε φροντιστηριακά να μάθουν ελληνική γλώσσα το απόγευμα.
ΔΜ Δεν υπάρχουν ελληνικά σχολεία τα οποία χρηματοδοτεί το ελληνικό κράτος;
ΦΜ Υπάρχουν αλλά είναι αδύνατο όμως να λειτουργούν όπου βρίσκονται Έλληνες Υπάρχουν όπως ξέρετε στις Βρυξέλες, υπάρχει στο Μόναχο, στο Ντίσελντορφ, αλλά δεν υπάρχουν όπου ζουν Έλληνες, γιατί οι Έλληνες και ειδικότερα οι Θρακιώτες είναι διασπαρμένοι σε όλη την Ευρώπη και υπάρχουν ακόμη δυσκολίες προκειμένου να επιλυθεί το ζήτημα της διδασκαλίας της ελληνικής γλώσσας. Ωστόσο κατά την γνώμη μου και νομίζω ότι έχει σημασία, οι σύλλογοι πλέον παίζουν και έναν άλλο ρόλο. Είναι κιβωτοί διάσωσης και μετάδοσης μιας ολόκληρης κουλτούρας που περιλαμβάνει και την γλώσσα. Δηλαδή παρά το γεγονός ότι τα παιδιά έχουν πλέον ως μητρική γλώσσα τα γαλλικά, τα γερμανικά ή τα αγγλικά, εντούτοις μέσα από τους συλλόγους δίνεται η δυνατότητα να γνωρίσουν έστω και ορισμένες ψηφίδες ή ορισμένα κομμάτια της γλωσσικής ή άλλης παράδοσης της Θράκης προκειμένου να γίνουν και αυτοί κομμάτια αυτής της ευρύτερης και πλούσιας κληρονομιάς. Δηλαδή ουσιαστικά οι σύλλογοι παίζουν ένα διπλό ρόλο τον οποίο πραγματικά τον είδα έντονα εκεί.
ΔΜ Και δεν έχει να κάνει μόνο με τον πολιτισμό, αλλά έχει να κάνει και με την εκπαίδευση και με την γνώση. -
ΦΜ Με όλες τις ιδέες τις οποίες ανταλλάξαμε και από την συζήτηση που έγινε την Κυριακή με τους Θρακιώτες της διασποράς μου δόθηκε η δυνατότητα να ανταλλάξουμε όχι μόνο ιδέες, αλλά και να δούμε και ορισμένα ζητήματα που αφορούν την σύγχρονη πραγματικότητα, δηλαδή τα νέα παιδιά, τη νεότερη γενιά των Θρακών που ζει στην Ευρώπη, οι οποίοι έχουν μεν την δυνατότητα να γνωρίσουν την ιδιαίτερή τους πατρίδα το καλοκαίρι όταν έρχονται για διακοπές ή μέσα από διάφορα προγράμματα. Αλλά νομίζω ότι επειδή όλη η παρουσία της είναι πλέον στην Ευρώπη και μιλώ για την θρακική νέα γενιά, είναι καλό αυτά τα παιδιά μέσα από διαδικασίες, μέσα από σεμινάρια ιστορίας, από συναντήσεις που μπορούν να γίνουν σε όλη την Ευρώπη, να γνωρίσουν αυτά τα παιδιά την καταγωγή τους, την κληρονομιά τους αλλά κυρίως να την μεταδώσουν σε άλλους ανθρώπους μη Έλληνες, μη Θρακιώτες, κάτι το οποίο το κάνουν ήδη με επιτυχία.
ΔΜ Και αυτό είναι το μήνυμα φυσικά που σας έδωσαν να φέρετε εδώ στην Ελλάδα.
ΦΜ Είναι πολύ ενδιαφέρον το γεγονός ότι σε ένα μεγάλο χώρο που είναι ένα κλειστό γυμναστήριο όπου έγινε αυτή η συνάντηση, δόθηκε η δυνατότητα να δούμε τα παιδιά, των χορευτικών, επίσης 1.000 και πλέον άτομα, τα οποία παρακολουθούσαν με πάρα πολύ μεγάλο ενδιαφέρον τα παιδιά τους, τους συγγενείς τους, δόθηκε η δυνατότητα να δούμε ότι υπάρχει μία ποιότητα η οποία όχι μόνο έχει μεταδοθεί στις νεότερες θρακικές γενιές, αλλά έχει μεταδοθεί όπως σας είπα και σε άλλους ανθρώπους οι οποίοι δεν είναι Θρακιώτες, δεν είναι καν Έλληνες. Αυτοί μέσα από το χορό, το τραγούδι και την παράδοση έχουν γνωρίσει ένα κομμάτι της θρακικής κληρονομιάς, η οποία είναι μεγάλη και πλούσια Σας ευχαριστούμε πολύ κ. Μαλκίδη. Δήμος Μπακιρτζάκης
Στις εκδηλώσεις της ομοσπονδίας θρακικών συλλόγων Ευρώπης 2 και 3 Μαΐου, την περιοχή εκπροσώπησαν αιρετοί της τοπικής αυτοδιοίκησης από Ροδόπη και Έβρο
Θρακιώτες από συλλόγους της Ευρώπης αντάμωσαν για 23η χρονιά στις εκδηλώσεις για τον εορτασμό απελευθέρωσης της Θράκης που διοργάνωσε στις Βρυξέλλες η ομοσπονδία θρακικών συλλόγων Ευρώπης στις 2 και 3 Μαΐου. Την πρώτη μέρα στο αντάμωμα των πολιτιστικών συλλόγων κάθε ένα συγκρότημα παρουσίασε το χορευτικό του πρόγραμμα. Στη φετινή διοργάνωση συμμετείχαν σύλλογοι από την Γερμανία και ο θρακιώτικος σύλλογος των Βρυξελών και το συγκρότημα του Καρυοφύλλη Δοϊτσίδη. Τη Θράκη εκπροσώπησαν η αντινομάρχης Ροδόπης – Έβρου Χριστίνα Αργυριάδου, υπεύθυνη για τα κοινωνικά, αθλητικά και πολιτιστικά της διευρυμένης νομαρχιακής αυτοδιοίκησης, ο έπαρχος Βορείου Έβρου ο Πολυχρόνης Αντωνιάδης, από το νομό Ροδόπης ο δήμαρχος Μαρώνειας Χρήστος Παπανικολάου και ο αντιδήμαρχος Τάσος Παπαγιαννάκης. Η χώρας μας εκπροσωπήθηκε από την πρόξενο στις Βρυξέλες, από την ελληνική κοινότητα των Βρυξελών, από το συμβούλιο αποδήμου Ελληνισμού και από την ορθόδοξη εκκλησία Βελγίου, Ολλανδίας και Λουξεμβούργου. Ο λέκτορας του Δ.Π.Θ. Φάνης Μαλκίδης, βρέθηκε στον εορτασμό των Θρακιωτών στις Βρυξέλλες και μετέφερε το κλίμα των εκδηλώσεων μιλώντας στο ράδιο Χρόνος 87,5,
ΦΜ «Η ομοσπονδία Θρακών Ευρώπης με τον πρόεδρο της τον Κώστα Σισμανίδη, τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου, ο σύλλογος των Βρυξελών και όλοι οι υπόλοιποι θρακιώτικοι σύλλογοι της Ευρώπης έδειξαν ότι όχι μόνο μπορούν να αγκαλιάσουν και να διαφυλάξουν την θρακική παράδοση, αλλά κυρίως να την μεταδώσουν και σε ανθρώπους οι οποίοι όχι μόνο δεν είναι θρακικής καταγωγής, αλλά ούτε καν ελληνικής καταγωγής. Ξέρετε πολύ καλά ότι στην Ευρώπη υπάρχει ένα ζήτημα που αφορά τους μικτούς γάμους. Αρχικά αυτό ξεκίνησε βγαίνοντας από την κοινότητα όταν οι άνθρωποι δεν παντρεύονταν μεταξύ τους, δηλαδή Θρακιώτες με Θρακιώτες, κλπ, μετέπειτα πήγαν στους ευρύτερους γάμους που έγιναν μεταξύ Ελλήνων και μη Ελλήνων και πραγματικά υπήρχαν πολλά μέλη στον θρακικό σύλλογο Βρυξελών αλλά και στους υπόλοιπους της Γερμανίας οι οποίοι ήταν παιδιά τα οποία ήταν από μικτούς γάμους και πραγματικά έδειξαν ότι η θρακική παράδοση και πολιτισμός είναι ευρύτερος και αγκαλιάζει όλους τους ανθρώπους.
ΔΜ. Και μπορεί να ενώσει ακόμα και αυτούς οι οποίοι δεν είναι Θρακιώτες, να τους κάνει να νοιώσουν Θρακιώτες.
ΦΜ Πραγματικά και μέσα από το χορό, το τραγούδι, την μουσική, την παράδοση, μπορεί να προσεγγίσει και ανθρώπους οι οποίοι με άλλους τρόπους θα ήταν αδύνατο έως ανέφικτο να τους προσεγγίσεις. Την δεύτερη μέρα έγινε μία παρουσίαση της Θράκης και μία αναφορά στα ζητήματα που αφορούν την ιστορία αλλά και την σύγχρονη πραγματικότητα. Την παρακολούθησαν μέλη των σωματείων και επίσης αντιπροσωπεία από διάφορες άλλες ομάδες, κοινότητες και συλλόγους που δρουν στις Βρυξέλες. Υπήρχε μία συζήτηση γνωριμίας ουσιαστικά τόσο με την Θράκη αλλά κυρίως μία συζήτηση και διάλογος προκειμένου να αναδειχθούν τα σύγχρονα ζητήματα που αφορούν την Θράκη, τόσο μέσα από το ιστορικό πρίσμα όσο και από το σύγχρονο προκειμένου η τρίτη και η τέταρτη γενιά, δηλαδή η νεολαία των Θρακών που ζει στην Ευρώπη να γνωρίσει την σύγχρονη Θράκη αλλά και τις δυνατότητες που έχει αυτή στο μέλλον.
ΔΜ. Κύριε Μαλκίδη, κρατάνε τα ήθη, τα έθιμα, τις παραδόσεις, την γλώσσα με την επαφή που είχατε με τον απόδημο Ελληνισμό, εκεί με τους Θρακιώτες μας;
ΦΜ Η πρώτη και η δεύτερη γενιά κρατούν την γλώσσα, ωστόσο η τρίτη και η τέταρτη ζει σε κοινωνίες όπου κυριαρχεί μία γλώσσα, για παράδειγμα τα γαλλικά ή τα γερμανικά ή αλλού τα αγγλικά, προφανώς υπάρχουν δυσκολίες προκειμένου να διατηρήσουν τουλάχιστον τα βασικά χαρακτηριστικά της γλώσσας, που συνδυάζονται με το γεγονός ότι πολλά παιδιά δεν έχουν την δυνατότητα να πάνε σε ελληνικό σχολείο, ή να πάνε φροντιστηριακά να μάθουν ελληνική γλώσσα το απόγευμα.
ΔΜ Δεν υπάρχουν ελληνικά σχολεία τα οποία χρηματοδοτεί το ελληνικό κράτος;
ΦΜ Υπάρχουν αλλά είναι αδύνατο όμως να λειτουργούν όπου βρίσκονται Έλληνες Υπάρχουν όπως ξέρετε στις Βρυξέλες, υπάρχει στο Μόναχο, στο Ντίσελντορφ, αλλά δεν υπάρχουν όπου ζουν Έλληνες, γιατί οι Έλληνες και ειδικότερα οι Θρακιώτες είναι διασπαρμένοι σε όλη την Ευρώπη και υπάρχουν ακόμη δυσκολίες προκειμένου να επιλυθεί το ζήτημα της διδασκαλίας της ελληνικής γλώσσας. Ωστόσο κατά την γνώμη μου και νομίζω ότι έχει σημασία, οι σύλλογοι πλέον παίζουν και έναν άλλο ρόλο. Είναι κιβωτοί διάσωσης και μετάδοσης μιας ολόκληρης κουλτούρας που περιλαμβάνει και την γλώσσα. Δηλαδή παρά το γεγονός ότι τα παιδιά έχουν πλέον ως μητρική γλώσσα τα γαλλικά, τα γερμανικά ή τα αγγλικά, εντούτοις μέσα από τους συλλόγους δίνεται η δυνατότητα να γνωρίσουν έστω και ορισμένες ψηφίδες ή ορισμένα κομμάτια της γλωσσικής ή άλλης παράδοσης της Θράκης προκειμένου να γίνουν και αυτοί κομμάτια αυτής της ευρύτερης και πλούσιας κληρονομιάς. Δηλαδή ουσιαστικά οι σύλλογοι παίζουν ένα διπλό ρόλο τον οποίο πραγματικά τον είδα έντονα εκεί.
ΔΜ Και δεν έχει να κάνει μόνο με τον πολιτισμό, αλλά έχει να κάνει και με την εκπαίδευση και με την γνώση. -
ΦΜ Με όλες τις ιδέες τις οποίες ανταλλάξαμε και από την συζήτηση που έγινε την Κυριακή με τους Θρακιώτες της διασποράς μου δόθηκε η δυνατότητα να ανταλλάξουμε όχι μόνο ιδέες, αλλά και να δούμε και ορισμένα ζητήματα που αφορούν την σύγχρονη πραγματικότητα, δηλαδή τα νέα παιδιά, τη νεότερη γενιά των Θρακών που ζει στην Ευρώπη, οι οποίοι έχουν μεν την δυνατότητα να γνωρίσουν την ιδιαίτερή τους πατρίδα το καλοκαίρι όταν έρχονται για διακοπές ή μέσα από διάφορα προγράμματα. Αλλά νομίζω ότι επειδή όλη η παρουσία της είναι πλέον στην Ευρώπη και μιλώ για την θρακική νέα γενιά, είναι καλό αυτά τα παιδιά μέσα από διαδικασίες, μέσα από σεμινάρια ιστορίας, από συναντήσεις που μπορούν να γίνουν σε όλη την Ευρώπη, να γνωρίσουν αυτά τα παιδιά την καταγωγή τους, την κληρονομιά τους αλλά κυρίως να την μεταδώσουν σε άλλους ανθρώπους μη Έλληνες, μη Θρακιώτες, κάτι το οποίο το κάνουν ήδη με επιτυχία.
ΔΜ Και αυτό είναι το μήνυμα φυσικά που σας έδωσαν να φέρετε εδώ στην Ελλάδα.
ΦΜ Είναι πολύ ενδιαφέρον το γεγονός ότι σε ένα μεγάλο χώρο που είναι ένα κλειστό γυμναστήριο όπου έγινε αυτή η συνάντηση, δόθηκε η δυνατότητα να δούμε τα παιδιά, των χορευτικών, επίσης 1.000 και πλέον άτομα, τα οποία παρακολουθούσαν με πάρα πολύ μεγάλο ενδιαφέρον τα παιδιά τους, τους συγγενείς τους, δόθηκε η δυνατότητα να δούμε ότι υπάρχει μία ποιότητα η οποία όχι μόνο έχει μεταδοθεί στις νεότερες θρακικές γενιές, αλλά έχει μεταδοθεί όπως σας είπα και σε άλλους ανθρώπους οι οποίοι δεν είναι Θρακιώτες, δεν είναι καν Έλληνες. Αυτοί μέσα από το χορό, το τραγούδι και την παράδοση έχουν γνωρίσει ένα κομμάτι της θρακικής κληρονομιάς, η οποία είναι μεγάλη και πλούσια Σας ευχαριστούμε πολύ κ. Μαλκίδη. Δήμος Μπακιρτζάκης
Τρίτη 5 Μαΐου 2009
Θράκη: από το περιθώριο στο προσκήνιο
Φάνης Μαλκίδης
Θράκη: από το περιθώριο στο προσκήνιο
Μέρος της ομιλίας στις 23ες πολιτιστικές εκδηλώσεις της Ομοσπονδίας Θρακικών Συλλόγων Ευρώπης. Βρυξέλλες 2-3 Μαΐου 2009.
Είναι διαπιστωμένο πλέον ότι ο Θρακικός Ελληνισμός και γενικότερα ο Ελληνισμός του Πόντου, της Μικράς Ασίας- Ιωνίας, της Καππαδοκίας, ο οποίος ζούσε στο οθωμανικό κράτος μέχρι το 1922-1923, έπαιξε σημαντικότατο αν όχι κεντρικό ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας του ελληνικού λαού.
Επίσης είναι κοινά αποδεκτό ότι αυτό το ιδιαίτερης αξίας κομμάτι του Ελληνισμού που ζούσε στην ενιαία Θράκη, στην Ιωνία, στον Πόντο, στην Καππαδοκία, μπήκε στο περιθώριο αμέσως μετά την έλευσή του ως ακρωτηριασμένο προσφυγικό σώμα στον ελλαδικό χώρο. Ειδικότερα, σε ότι αφορά το Θρακικό Ελληνισμό, σύντομα ο πρώτος ακρωτηριασμός ακολουθήθηκε και από ένα δεύτερο με τον διασκορπισμό των ανατολικοθρακών σε όλη την Ελλάδα και από έναν τρίτο στη δεκαετία του 1950 και 1960, με τη μετανάστευση σε όλο τον κόσμο.
Η μεταπολίτευση άνοιξε έναν άλλο κύκλο ο οποίος όμως, κατά τη γνώμη μας, ήταν πολύ περιορισμένος πολιτισμικά και πολιτικά. Οι σύλλογοι, οι κυριότεροι εκφραστές του προσφυγικού χώρου, λειτούργησαν ως κιβωτοί διάσωσης της ιστορικής διαδρομής του ελληνικού λαού που ζούσε στο οθωμανικού κράτους, ενώ διέσωσαν και ανεκτίμητης αξίας κειμήλια και ιδιαίτερες πολιτισμικές εκφράσεις ( π.χ αναστενάρια). Χωρίς αυτούς τους συλλογικούς θεσμούς, δεν θα υπήρχε καμία σοβαρή και δυναμική αναφορά για τον Ελληνισμό της Θράκης και γενικότερα της καθ΄ υμάς Ανατολής. Παράλληλα οι σύλλογοι διέσωσαν το χορό, το τραγούδια, και οι άνθρωποί τους, την γαστρονομική, υφαντουργική, αμπελουργική, αρχιτεκτονική παράδοση των προσφύγων. Στη σύγχρονη όμως περίοδο αυτό το μοντέλο δεν μπορούσε να λειτουργήσει με τον ίδιο τρόπο. Δεν μπορούσε να προσελκύσει την τρίτη γενιά μόνο ένα μικρό κομμάτι του Θρακικού πολιτισμού. Για αυτό και υπήρξαν οι αναζητήσεις και οι διεκδικήσεις που έφτασαν στο να αναδειχθούν και άλλες ψηφίδες του μεγάλου ψηφιδωτού που καταστράφηκε από τους υπεύθυνους της εκδίωξης των Ελλήνων. Επίσης να παλέψουν ενάντια στη επίθεση που έγινε για πολλά χρόνια ενάντια στη μνήμη. Οι Θρακιώτες είχαν επιπλέον λόγους για να αναδείξουν και τα υπόλοιπα κομμάτια της ιστορίας τους, αφού μία σειρά από αιτίες δεν άφηναν το Θρακικό πολιτισμό και ιστορία να αναπνεύσει.
Ο κύκλος της ανάκτησης της ταυτότητας του Θρακιώτη, όπως και αυτής του Μικρασιάτη, του Πόντιου, του Καππαδόκη, γενικά του πρόσφυγα, η οποία είχε χαθεί για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα έχει ακόμη πολύ απόσταση να διανύσει για να δημιουργήσει τις συνθήκες για νέα και σύγχρονα αιτήματα. Ωστόσο η ιστορική περίοδος που διανύουμε δημιουργεί ευνοϊκό περιβάλλον. Αυτοί που επιδίωξαν με τη βία και την πολιτική να εξαφανιστεί ο προσφυγικός και ιδιαίτερα ο Θρακικός Ελληνισμός και ο πολιτισμός του δεν το κατάφεραν. Η Θράκη είναι η δική μας κληρονομιά που αποτυπώνει ένα μεγάλο μέρος του πλούτου του ελληνικού λαού και του πολιτισμού του, την ιστορική του ταυτότητα, τη γλώσσα, τη οικουμενικότητα, το φυσικό και αρχιτεκτονικό τοπίο, είναι ο πολιτισμός στον οποίο αναφέρονται ως παγκόσμιο πρότυπο εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο. Είναι το σημείο αναφοράς των επόμενων γενεών των προσφύγων που ζουν στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο.
Θράκη: από το περιθώριο στο προσκήνιο
Μέρος της ομιλίας στις 23ες πολιτιστικές εκδηλώσεις της Ομοσπονδίας Θρακικών Συλλόγων Ευρώπης. Βρυξέλλες 2-3 Μαΐου 2009.
Είναι διαπιστωμένο πλέον ότι ο Θρακικός Ελληνισμός και γενικότερα ο Ελληνισμός του Πόντου, της Μικράς Ασίας- Ιωνίας, της Καππαδοκίας, ο οποίος ζούσε στο οθωμανικό κράτος μέχρι το 1922-1923, έπαιξε σημαντικότατο αν όχι κεντρικό ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας του ελληνικού λαού.
Επίσης είναι κοινά αποδεκτό ότι αυτό το ιδιαίτερης αξίας κομμάτι του Ελληνισμού που ζούσε στην ενιαία Θράκη, στην Ιωνία, στον Πόντο, στην Καππαδοκία, μπήκε στο περιθώριο αμέσως μετά την έλευσή του ως ακρωτηριασμένο προσφυγικό σώμα στον ελλαδικό χώρο. Ειδικότερα, σε ότι αφορά το Θρακικό Ελληνισμό, σύντομα ο πρώτος ακρωτηριασμός ακολουθήθηκε και από ένα δεύτερο με τον διασκορπισμό των ανατολικοθρακών σε όλη την Ελλάδα και από έναν τρίτο στη δεκαετία του 1950 και 1960, με τη μετανάστευση σε όλο τον κόσμο.
Η μεταπολίτευση άνοιξε έναν άλλο κύκλο ο οποίος όμως, κατά τη γνώμη μας, ήταν πολύ περιορισμένος πολιτισμικά και πολιτικά. Οι σύλλογοι, οι κυριότεροι εκφραστές του προσφυγικού χώρου, λειτούργησαν ως κιβωτοί διάσωσης της ιστορικής διαδρομής του ελληνικού λαού που ζούσε στο οθωμανικού κράτους, ενώ διέσωσαν και ανεκτίμητης αξίας κειμήλια και ιδιαίτερες πολιτισμικές εκφράσεις ( π.χ αναστενάρια). Χωρίς αυτούς τους συλλογικούς θεσμούς, δεν θα υπήρχε καμία σοβαρή και δυναμική αναφορά για τον Ελληνισμό της Θράκης και γενικότερα της καθ΄ υμάς Ανατολής. Παράλληλα οι σύλλογοι διέσωσαν το χορό, το τραγούδια, και οι άνθρωποί τους, την γαστρονομική, υφαντουργική, αμπελουργική, αρχιτεκτονική παράδοση των προσφύγων. Στη σύγχρονη όμως περίοδο αυτό το μοντέλο δεν μπορούσε να λειτουργήσει με τον ίδιο τρόπο. Δεν μπορούσε να προσελκύσει την τρίτη γενιά μόνο ένα μικρό κομμάτι του Θρακικού πολιτισμού. Για αυτό και υπήρξαν οι αναζητήσεις και οι διεκδικήσεις που έφτασαν στο να αναδειχθούν και άλλες ψηφίδες του μεγάλου ψηφιδωτού που καταστράφηκε από τους υπεύθυνους της εκδίωξης των Ελλήνων. Επίσης να παλέψουν ενάντια στη επίθεση που έγινε για πολλά χρόνια ενάντια στη μνήμη. Οι Θρακιώτες είχαν επιπλέον λόγους για να αναδείξουν και τα υπόλοιπα κομμάτια της ιστορίας τους, αφού μία σειρά από αιτίες δεν άφηναν το Θρακικό πολιτισμό και ιστορία να αναπνεύσει.
Ο κύκλος της ανάκτησης της ταυτότητας του Θρακιώτη, όπως και αυτής του Μικρασιάτη, του Πόντιου, του Καππαδόκη, γενικά του πρόσφυγα, η οποία είχε χαθεί για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα έχει ακόμη πολύ απόσταση να διανύσει για να δημιουργήσει τις συνθήκες για νέα και σύγχρονα αιτήματα. Ωστόσο η ιστορική περίοδος που διανύουμε δημιουργεί ευνοϊκό περιβάλλον. Αυτοί που επιδίωξαν με τη βία και την πολιτική να εξαφανιστεί ο προσφυγικός και ιδιαίτερα ο Θρακικός Ελληνισμός και ο πολιτισμός του δεν το κατάφεραν. Η Θράκη είναι η δική μας κληρονομιά που αποτυπώνει ένα μεγάλο μέρος του πλούτου του ελληνικού λαού και του πολιτισμού του, την ιστορική του ταυτότητα, τη γλώσσα, τη οικουμενικότητα, το φυσικό και αρχιτεκτονικό τοπίο, είναι ο πολιτισμός στον οποίο αναφέρονται ως παγκόσμιο πρότυπο εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο. Είναι το σημείο αναφοράς των επόμενων γενεών των προσφύγων που ζουν στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)