Genocide: Truth, Memory, Justice and Recovery. IXth Biennial Conference International Association of Genocide Scholars

Genocidio.

Memoria, Verdad, Justicia y Elaboración

Genocide

Truth, Memory, Justice and Recovery


9° Conferencia Bianual de la Asociación Internacional de Investigadores sobre Genocidio


IXth Biennial Conference

International Association of Genocide Scholars


19 al 22 de Julio de 2011

July 19th-22nd, 2011

Buenos Aires
Argentina



Presentación/Introduction

En las dos últimas décadas, el campo de los estudios sobre genocidio se ha expandido notoriamente. Sin embargo, hasta el momento no ha existido una sólida consideración académica de las consecuencias de los genocidios, incluyendo los modos en que las sociedades post-conflicto han abordado las cuestiones de la verdad, la memoria, la justicia y la elaboración.



El foco elegido esta vez resulta particularmente apropiado dado que la actual será la primera conferencia en América Latina de la Asociación Internacional de Investigadores sobre Genocidio.



En los procesos de resistencia ante la violencia masiva en el subcontinente, una sentencia se hizo consigna social de los pueblos: Memoria, Verdad y Justicia. Pese a los intentos de canjear una por otra (Justicia por Verdad), las sociedades latinoamericanas han insistido y siguen insistiendo en que sólo la articulación de los tres pilares puede permitir la recuperación ante las consecuencias del terror. Memoria, Verdad y Justicia se proponen, entonces, en tanto condiciones del cuarto término, Elaboración.

Over the last two decades, the field of genocide studies has rapidly proliferated.

To date, however, the field has not fully addressed the aftermat of genocide, including the ways in which post-conflict societies negotiate issues of truth and memory and seek justice and recovery.



This focus is particularly appropriate given the venue, Argentina, and the fact that this will be the first IAGS conference ever held in Latin America. During 1980s and 1990s, the phrase “truth, memory, and justice” became a key watchword of resistance and resilience.



Despite periodic attempts to focus on one of these issues alone (for example, seeking truth instead of justice), many people in Latin America have and continue to insist that only the three pillars together enable individual and social recovery from collective terror. Truth, Memory, and Justice, then, are preconditions for the fourth pillar, Recovery.



Comité académico /Academic Committee



Directores/Chairs

Daniel Feierstein

Alex Hinton



Khatchik Der Goughassian, Universidad de San Andrés, Argentina

Gabriel Gatti, Universidad del País Vasco, España

Jutta Lindert, Ludwigsburg Universitat, Germany

Jens Meierhenrich, Harvard University, USA

Ernesto Verdeja, Notre Dame University, USA



Presidente actual de IAGS/IAGS Current President

William Schabas, Galway University, Ireland





Coordinación técnica / Technical coordination



Claudia Massuh

Centro de Estudios sobre Genocidio/Center for Genocide Studies

UNIVERSIDAD NACIONAL DE TRES DE FEBRERO

ceg@untref.edu.ar



Sobre la organización de este programa/ About the organization of this program:



La recepción de trabajos para esta Conferencia ha superado toda expectativa, lo que nos ha obligado a establecer una regla por la cual no fue aceptado más que un trabajo por persona, pese a que muchos investigadores habían remitido una cantidad mayor. Esta regla sólo fue quebrada con la invitación a algunos investigadores a integrar los paneles semi-plenarios (organizados por el Comité Académico) o a participar como Moderadores o Comentaristas de alguna de las mesas.



La agrupación de paneles respetó las propuestas enviadas. Como la mayoría de los trabajos no fueron incluidos en paneles previos, este Comité se ha tomado la atribución de agruparlos en función de temáticas afines. En los numerosos casos en que dichas tópicos cubren más de un panel, se han dividido en sesiones buscando nunca superponer las sesiones de la misma temática, para permitir a los investigadores asistir al conjunto de sesiones de un tema, en caso de desearlo.



Asimismo, en la asignación de aulas se buscó dejar libres los horarios de paneles semi-plenarios. Sin embargo, por la cantidad de trabajos recibidos esto tampoco fue posible. Se optó, entonces, por ubicar en los horarios de paneles semi-plenarios, sesiones que no tuvieran vinculación alguna con los antes mencionados, a modo de ofrecer al igual que durante toda la Conferencia, opciones diferentes para públicos diferentes.



Dada la calidad de los trabajos recibidos y la selección previa realizada por el Comité Académico, sumada a la política de contar con traducción simultánea inglés-español/español-inglés para el conjunto de los trabajos presentadas en esta Conferencia, se optó por agruparlos por temáticas, no seleccionando en el armado de los paneles entre ponencias en inglés o en español o ponencias presentadas por profesionales o por estudiantes de posgrado. Esto permitirá, a nuestro entender, una mayor posibilidad de diálogo intercultural e intergeneracional.



Esperando haber cumplido nuestro objetivo y ofrecer un ámbito enriquecedor para el intercambio académico, los invitamos a la IXa Conferencia de IAGS.



Daniel Feierstein y Alex Hinton

Co-Directores





The call for papers for this conference has exceeded all expectations, which has forced us to establish a rule that was to accept only one paper per participant, although many researchers had sent more. This rule has only been broken by inviting some scholars to participate in semi-plenary panels - organized by the Academic Committee - or to participate as moderators or reviewers on one of the regular sessions.





The panel clustering has respected proposals submitted. As most works were not included in previous panels, this Committee has taken the assignment to group according to similar topics. In the numerous occasions where these issues covered more than one panel’s subject, these have been divided into sessions so as to never overlap similar panels, therefore allowing researchers to attend all sessions of a same area.



Moreover, in the allocation of panel rooms, organizers tried to leave free from schedule those in which semi-plenary panels would take place. However, the number of entries received made this nearly impossible, consequently locating semi-plenary panel sessions at times that have no connection whatsoever with these panels was decided, as well as throughout the conference; different options for different audiences.



Due to the quality of work received and the previous selection made by the Academic Committee, together with the policy of having English-Spanish/Spanish-English simultaneous translation for the whole of presented papers in this Conference, we chose to sort them by theme, without distinction in the composition of the panels, language of the presentation as well as integrating academic professionals with graduate students. This will in our view, provides a greater chance of inter-cultural dialogue.



Hoping to have reached our goal and provide a rich field for academic exchange, we invite you to the IXth IAGS Conference.





Daniel Feierstein and Alex Hinton

Co-Chairs

9th Biennial Conference of the International Association of Genocide Scholars

Theofanis Malkidis will present a paper, titled The Greek Genocide, in Buenos Aires at the 9th Biennial Conference of the International Association of Genocide Scholars.


He is a member of the International Association of Genocide Scholars.

The International Association of Genocide Scholars is holding its biennial meeting from July 19- 22, 2011 at the Center for Genocide Studies, Universidad Nacional de Tres Febrero, Buenos Aires, Argentina. The theme of this year’s conference is: “Genocide. Truth, Memory, Justice, and Recovery” and it promises to be very productive conference with speakers coming from all over the world to attend.

The conference will also showcase the work of South American scholars. Moreover, there will be opportunities to learn about the “Dirty War” period in Argentina with visits to former concentration camps and ongoing criminal trials. For more information on the conference (including the program) please visit the conference blog at http://iags2011english.blogspot.com/



Confirmed Participants

1. Abeywaredene, Bashana, Sri Lanka

2. Aka, Philip C., University of Chicago, USA

3. Alagia, Alejandro, UBA, Argentina

4. Alecio R., Rolando, Unidad de Aplicación de Medidas del Programa Nacional de Resarcimiento, Guatemala.

5. Alegría Licuime, Luis Héctor, Corporación Parque por la Paz Villa Grimaldi, Chile

6. Aleksanyan, Ana, Armenian Genocide Museum-Institute, Armenia.

7. Alsheh, Yehonatan, Tel Aviv University, Israel.

8. Anderson, Kjell, National University of Ireland, Ireland

9. Angel, Raquel, Universidad Popular Madres de Plaza de Mayo, Argentina.

10. Anstett Gessat, Elisabeth, Centre National de la Recherche Scientifique, France.

11. Antaramián, Carlos, El Colegio de Michoacán, México.

12. Apsel, Joyce: New York University, USA

13. Arzoumanian, Ana, Argentina

14. Auron, Yair, The Israeli Open University, Israel.

15. Babatunde, Abosede Omowumi: Centre for Peace and Strategic Studies, University of Ilorin, Nigeria

16. Balakian, Peter, Colgate University, USA

17. Banita, Georgiana, University of Bamberg, Germany

18. Barsik, Tamara, Circassian Cultural Institute,

19. Bartoli, Andrea, George Mason University, USA

20. Baum, Erica, Argentina

21. Beachler, Donald W.,Ithaca College, USA

22. Benvenuto, Jeff, Rutgers, the State University of New Jersey, USA

23. Bekeris, Eugenia, Argentina

24. Bergholz, Max, Concordia University, Canada

25. Bilder, Myrna Edith, UNLP, Argentina

26. Blum, Morgan, Jewish Family and Children’s Services Holocaust Center, USA

27. Blustein, Jeffrey, City University of New York, USA

28. Bonafini, Hebe de, Asociación Madres de Plaza de Mayo, Argentina

29. Borovinsky, Tomás, UBA, CEG-UNTREF, Argentina

30. Boulgourdjian, Nélida, CONICET-UNTREF, Argentin

31. Bryan, Nicole, Montclair State University, USA

32. Burello, Marcelo G., Universidad de Buenos Aires, Argentina

33. Burkart, Mara, UBA-CONICET, Argentina

34. Burucúa, José Emilio, Universidad Nacional de San Martín, Argentina.

35. Canagarajah, Ruth, Penn State University, USA

36. Capuano, Claudio Francisco, Universidad de Buenos Aires, Argentina

37. Cardoso Ribeiro, Mariana, Universidad de San Pablo, Brasil

38. Carikci, Aleks Alaettin, Leiden University, Holanda

39. Cejas, Romina, Universidad Tecnológica Nacional, Argentina

40. Čekić, Smail, University of Sarajevo, Bosnia Herzegovina

41. Chalk, Frank, Concordia University, Canada

42. Cooper, Stephen, Cal State Long Beach, USA

43. Crowder-Taraborrelli, Tomás, Soka University of America, USA.

44. Darbinyan, Asya, National Academy of Sciences, Armenia

45. Dávila Gómez, César Augusto, Comisión Nacional de Resarcimiento, Guatemala

46. del Río, Walter, Universidad Nacional de Río Negro, Argentina

47. Despouy, Leandro, Auditoría General de la Nación, Argentina

48. Der Goughassian, Khatchik, Universidad de San Andrés, Argentina

49. Di Matteo Demirdjian, María Florencia, CONICET-UBA-CLEGDH, Argentina

50. Drnovšek, Sanja, University of Sarajevo, Bosnia-Herzegovina

51. Doberti, María Paula, Argentina

52. Drouin, Marc, Universidad de Montreal, Canada

53. Drumond, Paula, Pontifical Catholic University of Rio de Janeiro, Brasil

54. Dürr, Christian, Archivo Memorial de Mauthausen, Austria

55. Edelman, Lucila Irene, EATIP, Argentina

56. Effiong, Philip U.,Maryland University, USA

57. Ekwe-Ekwe, Herbert, England.

58. Eltringham, Nigel, Sussex University, United Kingdom

59. Ensign, Margee: American University of Nigeria, Nigeria

60. Fagin, Amy, 20th Century Illuminations, USA

61. Fairbairn, Gavin, Leeds Metropolitan University, United Kingdom.

62. Feierstein, Daniel, Universidad Nacional de Tres de Febrero, UBA y CONICET, Argentina

63. Feierstein, Liliana Ruth, Universidad de Heidelberg, Alemania

64. Ferioli Seragopian, Daniel, UBA, Argentina

65. Fernando, Jude Lal, Peoples' Tribunal on Sri Lanka, Ireland

66. Flores, Marcello, University of Siena, Italia

67. Fonseca, Bruna, Catholic University of Rio de Janeiro, Brasil

68. Forgione, Paola, University of Pavia, Italy

69. Fraudatario, Simona, Fundación Basso-Sección internacional, Italy

70. Frieze, Donna-Lee, Deakin University, Australia

71. Frostig, Karen Brandeis University, USA

72. Gaitan Hairabedian, Federico: Fundación Luisa Hairabedian, Argentina

73. Gallimore, Rangira Béa, University of Missouri, USA

74. Gallimore, Tim, USA

75. Gallis, Tiberius, Auschwitz Institute for Peace and Reconciliation, USA

76. García, Natalia, UNR-UNER-CONICET, Argentina

77. Garibian, Sévane, University of Neuchâtel, Suiza

78. Gatti, Gabriel, Universidad del País Vasco, España

79. Germann, Christophe, Swiss National Science Foundation Fellowship, United Kingdom

80. Giovannelli, Liliana, Argentina

81. Gomez-Suarez, Andrei, University of Sussex Falmer, UK

82. González, Ana, UBA,Integrante del Colectivo de Hijos, Argentina

83. Goyochea, Agueda, UBA, Argentina

84. Gruner, Wolf, University of Southern California, USA

85. Grzyb, Amanda, University of Western Ontario, Canada

86. Gudehus, Christian, Kulturwissenschatfliches Institute, Germany

87. Guerazzi, Amedeo Osti, German Historical Institute, Italy

88. Guilis, Alberto, Universidad Popular Madres de Plaza de Mayo, Argentina

89. Gutiérrez Tapia, Cristian, Corporación Parque Por La Paz Villa Grimaldi, Chile

90. Habonimana, Balthazar, Conference on Genocide Prevention of the Great Lakes, Burundi

91. Haskollar, Elçin, University of Nueva Jersey, USA

92. Hatcher, Rachel, University of Saskatchewan, Canada

93. Hernández, María Susana, Argentina

94. Hill, Geoff, The Washington Times, Johannesburg, South Africa

95. Hinton, Alex, Rutgers University, USA

96. Hirsch, Herbert, Wilder School of Government and Public Affairs, Virginia Commonwealth University, USA

97. Holslag, Anthonie, University of Amsterdam, Holanda

98. Immler, Nicole L., Utrecht University, Austria

99. Irvin , Douglas S., University of Nueva Jersey, USA

100. Isaacs, Anita, Haverford College, USA

101. Jeria, Verónica: Asociación de Ex Detenidos-Desaparecidos, Argentina

102. Johnson, Ashley Lyn, University of Notre Dame, USA

103. Jones Dickens, Sarah, Duke University, USA

104. Jones, Adam, University of British Columbia Okanagan, Canada

105. Kagabo, José, École des Hautes Études en Sciences Sociales, France

106. Karegeye, Jean Pierre, Genocide Studies Center, Rwanda

107. Karović, Merisa, University of Sarajevo Bosnia and Herzegovina

108. Kempff, Isabel, Conference on Genocide Prevention of the Great Lakes, Burundi

109. Kersner, Daniel, EATIP, Argentina

110. Khosroeva, Anahit Institute of History, National Academy of Sciences, Armenia

111. Kielsgard, Mark D., City University of Hong Kong, China

112. Kordon, Diana, EATIP, Argentina

113. Korieh, Chima J, Marquette University, USA

114. Kuperman, Alan J., University of Texas at Austin, USA

115. Kuzniecki, Uriel, Universidad de San Andrés, Argentina

116. Kwiatkowski, Nicolás, IDAES/CONICET, Argentina

117. La Pointe, Tom, Rutgers, The State University of New Jersey-Newark, USA

118. Lagos, Mariana, EATIP, Argentina

119. Lascano, Rodrigo, Argentina

120. Lazic, Sladjana, Ciencie and Technology University, Norway

121. Lazo, María Laura, Universidad Nacional de Córdoba, Argentina

122. Le Fevre Cervini, Enzo Maria, Foundation for the International Prevention of Genocide and Mass Atrocities, Italy

123. Lenton, Diana, Universidad de Buenos Aires y CONICET, Argentina

124. Lerner, Silvia Rosa Nossek, Universidad Veiga de Almeida, Brasil

125. Leone, Miguel, UBA, Argentina

126. Lessa, Francesca, London School of Economics, United Kingdom

127. Levy, Guillermo, UBA, CEG-UNTREF, Argentina

128. Lewin, Helena, Universidad del Estado de Río de Janeiro, Brasil

129. Lindert, Jutta, Ludwigsburg Universitat, Germany

130. Linn, Ruth, Haifa University, Israel

131. Llonto, Pablo, Argentina

132. Logan, Tricia, Canadian Museum for Human Rights, Canada

133. Loureiro, Heitor de A. C., University of São Paulo, Brasil

134. Ludueña Romandini, Fabián, CONICET / IIGG / UBA, Argentina

135. Lundgren, Svante, Abo Akademie University, Finlandia

136. Lundy, Patricia, University of Ulster, Ireland

137. Macón, Cecilia, UBA, Argentina

138. Maitles, Henry, University of the West of Scotland, Scotland

139. Malkidis, Theofanis, Democritus University of Thrace, Greece

140. Marinozzi, Diego, Universidad Nacional de Misiones, Argentina

141. Marinozzi, Maria Laura, Sant’Anna School for Advanced Studies, Italy

142. Marko, Leslie, LEER-USP, Brasil

143. Marsoobian, Armen T., Southern Connecticut State University, USA

144. Martínez Manzanero, Betsabe Adriana, El Colegio de Michoacán, México

145. Mayersen, Deborah, University of Queensland, Australia

146. Medina Bustos, Ayeray, Leeds Metropolitan University, UK

147. Midlarsky, Elizabeth, Columbia University, USA

148. Midlarsky, Manus I., Rutgers University, USA

149. Mindlis, Irina, Argentina

150. Molinari, Lucrecia, CONICET, CEG – UNTREF, Argentina

151. Mucyo, Jean De Dieu, Rwanda National Commission for the Fight against Genocide, Rwanda

152. Mukantabana, Mathilde, Sonoma State University, USA

153. Muller, Adam, University of Manitoba, CANADA.

154. Muñoz Osorio, Natalia, Movimiento Nacional de Víctimas de Crímenes de Estado, España

155. Navarro, Nela, Rutgers University, USA

156. Ndahiro, Tom, Interdisciplinary Genocide Studies Center, Rwanda

157. Ngoto Ngoie Ngalingi, Joseph Antoine, Universite Libre de Kinshasa, Congo

158. Obel Hansen, Thomas, United States International University, Nairobi.

159. Oberschall, Anthony, University of North Carolina at Chapel Hill, USA

160. O’Brien, Melanie, Griffith University, Australia

161. Ogata, Tetsushi, George Mason University, USA

162. Ohanian, Bárbara I, CONICET/IIGG/CEG, Argentina.

163. Ohanian, María Jazmín, UBA, Argentina

164. Omerović, Enis, University of Sarajevo, Bosnia and Herzegovina

165. Özbek, Egemen, Carleton University, Canada

166. Pabón, Carlos, Universidad de Puerto Rico, Puerto Rico

167. Pagés, Natalio, UBA, Argentina

168. Papazian, Alexis, UBA / CONICET / CLEGDH, Argentina

169. Parsamyan, Seda, Armenian Genocide Museum–Institute, Armenia

170. Partee, Kimberly, Clark University, USA

171. Patterson, David, University of Texas at Dallas, USA

172. Perazzo, Silvia Alejandra, ANU-AR, Argentina

173. Pérez, Mariana Eva Universidad de Heidelberg, Alemania

174. Périès, Gabriel, ETOS-TELECOM/TEM-Research, Francia

175. Peroomian, Rubina, UCLA, USA

176. Perry, Ashlie, Rutgers Universidad, USA

177. Pinto Soares, Patrícia, European University, Italy

178. Pilkington, Richard, University of Toronto, Canada

179. Pohlman, Annie, University of Queensland, Australia

180. Pomakoy, Keith, SUNY Adirondack, USA

181. Ramic, Emir, Institute for Research of Genocide, Canada.

182. Reil, Emilie

183. Richmond, Walter, Occidental College, USA

184. Rieder, Phillip, Montreal Institute for Genocide, Canada

185. Roijenstraj, Adriana, Ministerio de Educación de Nación, Argentina

186. Rojas Sancristóful, Carlos, Corporación Parque por la Paz Villa Grimaldi, Chile

187. Rojas-Pérez, Isaías, Rutgers The State University of New Jersey-Newark, USA

188. Rosenblatt, Adam, Stanford University, USA

189. Rostica, Julieta C., UBA, CONICET, Argentina

190. Rousseaux, Fabiana, Secretaría de DDHH de Nación, Argentina

191. Rowen, Jamie, Berkeley Law School, USA

192. Rubí, Nicolás, UBA, Argentina

193. Said, Judith, Archivo Nacional de la Memoria, Argentina

194. Samanes, Graciela Cecilia, UBA, Argentina

195. Samuels, Shimon, Simon Wiesenthal Centre, Francia

196. Scapusio, Miguel, SERPAJ, Argentina

197. Selders, M. Scott, Concordia University, Canada

198. Sentongo, Ashad, George Mason University, USA

199. Šestanovic, Muhamed, University of Sarajevo, Bosnia Herzegovina

200. Slepoy, Norma, UBA, Argentina

201. Skloot, Robert, University of Wisconsin-Madison, USA

202. Slovic, Paul, University of Oregon, USA

203. Smeulers, Alette, ACIC/ VU University Amsterdam, Holanda

204. Sneh, Perla, CEG/UNTREF, Argentina

205. Soto Forno, Juan Francisco

206. Spencer, Philip, Kingston University, UK

207. Spitta, Arnold, Universidad Nacional de San Martín, Argentina

208. Stanton, Gregory H., George Mason University, USA

209. Stofleth, Daniel, Syracuse University, USA

210. Stramucci, Emilio, Argentina

211. Sullivan, Christopher, University of Notre Dame, USA

212. Sumita, Benita, University of Bradford, UK

213. Surraco, Leonardo Adrián, UBA, Integrante del Colectivo de Hijos, Argentina

214. Sutton, Barbara, University at Albany, SUNY, USA

215. Taboada, Adriana Sonia, Universidad Nacional de Tres de Febrero, Argentina

216. Taccetta, Natalia, UBA / CONICET / IIGG, Argentina

217. Tataryan, Nora, Sabanci University

218. Taub, Emmanuel, Conicet – Untref, Argentina

219. Tauber, Eli, University of Sarajevo, Bosnia Herzegovina

220. Taylor, Laura K., University of Notre Dame, USA

221. Teruzzi, Florencia, Argentina

222. Theriault, Henry, Worcester State University, USA

223. Tognoni, Gianni, Permanent Peoples Tribunal

224. Torres, Pablo, Argentina

225. Tsoroti, Stephen Eugene, Zimbabwe

226. Tucci Carneiro, Maria Luiza, LEER-USP, Brasil

227. Üngör, Uğur Ümit, Utrecht University, Holanda

228. Unoke, Ewa, Ralph Bunche Society, Committee U.S. Commission on Civil Rights, USA

229. Uzoigwe, G.N, Mississippi State University, USA

230. Varela, Brisa, FLACSO-UBA, Argentina

231. Verdeja, Ernesto, University of Notre Dame, USA

232. Walker, Margaret Urban, University of Arizona, USA

233. Waller, James, Keene State College.

234. Webb, Dave, Metropolitan University, UK

235. Weerdesteijn, Maartje, Vrije Universiteit, Holanda

236. Welsh, Erin E.

237. Weiss-Wendt, Anton, Center for the Study of the Holocaust and Religious Minorities, Oslo, Noruega

238. Whigham, Kerry, New York University, USA

239. Wilson, Kristi M., Soka Unviersity of America, USA

240. Woolford, Andrew, University of Manitoba, Canada

241. Wozniak, Jorge, CEG/UNTREF, Argentina

242. Yansen, Guillermina, Argentina

243. Yanzón, Rodolfo, Argentina

244. Zeitler Varela, Mariela, CONICET, UBA, Argentina

245. Zigrovic, Lucija, University of Vienna, Austria

246. Zylberman, Lior, CEG – UNTREF – UBA, Argentina

Ελλάδα και οικονομική κρίση

Αγανακτισμένη ή απλά άλλη 1 «χαμένη» (γενιά);


της Αθηνάς Τσακαλίδου
22 Ιουνίου 2011



http://doragiannaki.blogspot.com/2010/06/m.htmlΕδώ και μέρες, πάνω από τρεις βδομάδες, τα δελτία αναφέρουν τις συγκεντρώσεις των «Αγανακτισμένων». Εδώ και μήνες, πάνω από 16, γίνεται λόγος για την επερχόμενη κι αργότερα υπάρχουσα οικονομική κρίση, το μηχανισμό στήριξης, το μνημόνιο, τα spreads, την τρόικα και πλέον για το Μεσοπρόθεσμο.

Ο κόσμος στην καθημερινότητά του συζητά για το μέλλον, γι’ αυτούς που το ορίζουν, οι οποίοι για άλλους είναι οι πολιτικοί, για άλλους οι οικονομικοί κύκλοι, για τους πιο ρομαντικούς ο ελληνικός λαός κι αποτέλεσμα προς το παρόν κανένα.

Οι Έλληνες επαναπροσδιορίζουν τις σκέψεις, τις προτεραιότητες, τα όνειρά τους. “ΌΝΕΙΡΑ” -τι περίεργα που ηχεί αυτή η λέξη πλέον. Άραγε υπάρχει χώρος για όνειρα σήμερα; Αντιστρέφοντας την ερώτηση: υπάρχει αύριο δίχως αυτά;

Στις συζητήσεις που κάνω με συνομήλικούς μου, με νέους, οι προβληματισμοί απλά επαναλαμβάνονται από διαφορετικά χείλη: Ποιον να εμπιστευτείς; Ποιος είναι ο Καλός και ποιος ο Κακός αυτής της ιστορίας; Υπάρχει κάποιος από τους πολιτικούς που να λέει την αλήθεια κι αν ναι, ποιος είναι αυτός; Ποιοι είναι οι σωστοί χειρισμοί; Τους υιοθετεί η κυβέρνηση; Πότε θα τελειώσει όλο αυτό; Τι θα γίνει με τις καταθέσεις; Τι θα γίνει με τις δουλειές; Τι θα γίνει με τις ζωές; Γιατί όσοι μας κυβερνάνε δεν κάνουν μία συλλογική δήλωση ότι θα αποποιηθούν των όποιων προνομίων τους (βλέπε σουίτες, λιμουζίνες, τηλέφωνα, κόκ), ότι θα παραχωρήσουν στο δημόσιο ακόμη και μέρος της περιουσίας τους, για να απαλύνουν έστω συμβολικά το λαό; Ακόμη δεν μπορώ να αποβάλλω από τη μνήμη μου ένα παλαιότερο ρεπορτάζ στο «Πρώτο Θέμα» (24/1/2010) του Φρίξου Δρακοντίδη, όπου αναφερόταν ότι ο Κώστας Καραμανλής «αγόρασε το 18ο ακίνητό του». Προκλητικά για το κοινό αίσθημα είναι ακόμη τα στοιχεία που δημοσιεύτηκαν σε άρθρο της «Καθημερινής» (26/9/2010) σε σχέση με την ελληνική Βουλή, μετά από έρευνα του Νίκου Βαφειάδη. Για όσους δεν έτυχε να το διαβάσουν, ακολουθήστε το σύνδεσμο.

Το μόνο που οι άνωθεν ανακοινώνουν προς το λαό είναι τα διάφορα μέτρα: περικοπές μισθών, δώρων, συντάξεων, αύξηση της φορολογίας, μείωση των επιδομάτων. Επιπλέον, όπως αποδεικνύεται καθημερινά, οι πολιτικοί δεν κουράστηκαν ακόμη να πετάνε το μπαλάκι, όσον αφορά στο ποιος φταίει για το αδιέξοδο. Τι θα κάνανε ΑΥΤΟΙ καλύτερα αν ήταν στην κυβέρνηση. Πότε κι αν χρειάζεται να γίνουν εκλογές. Την ίδια στιγμή που η ανεργία ανεβαίνει κι η υπομονή εξαντλείται.

Σήμερα κανείς δεν είναι σίγουρος για τίποτα και κανέναν. Ανασφάλεια, μελαγχολία, στιγμές χαράς και πάλι επιστροφή στην προηγούμενη κατάσταση.

Ποιος μπορεί να εγγυηθεί ότι οι αντιδράσεις βουλευτών του κυβερνώντος κόμματος δεν έγιναν για επικοινωνιακούς λόγους, ως απόρροια της τροπής των πραγμάτων; Για να κατευνάσουν κάπως, δηλαδή, το κοινό αίσθημα; Ποιος άραγε πιστεύει σήμερα στη ρομαντική προοπτική ότι οι άνθρωποι αυτοί πολιτεύονται για να φτιάξουν τα πράγματα στον τόπο μας; Το κακό με τους πολιτικούς μας είναι ότι εκτός των άλλων δεν έχουν ούτε πειθώ.



Εκλογές: αίτημα του λαού ή μήπως των κομμάτων;

Από την άλλη κι ο λαός όταν ψηφίζει δεν τους καταδικάζει. Προσωπική απορία που ακόμη δεν έχει απαντηθεί είναι η εξής: Ποιο θα αποτελούσε πιο ξεκάθαρο μήνυμα από το να ψηφίσουν μαζικά οι Έλληνες «άκυρο»; Χωρίς να γνωρίζω τι προβλέπεται από το Σύνταγμα σε αυτήν την περίπτωση, θεωρώ ότι κάτι τέτοιο θα μαρτυρούσε πιο έντονα τις διαθέσεις των ψηφοφόρων από την αποχή των τελευταίων ψηφοφοριών. Από την άλλη χθες μόλις μου ανέφεραν το σενάριο για τη «δύναμη της λευκής ψήφου». Αυτό το κομμάτι του Συντάγματος, αν και καίριο για τους ψηφοφόρους, δυστυχώς παραμένει ασαφές. Τα Μ.Μ.Ε., κυρίως η τηλεόραση, θα μπορούσαν να συμβάλουν προς αυτήν την κατεύθυνση καλώντας συνταγματολόγους που θα ενημέρωναν για τα δικαιώματα και τις επιλογές του εκλογικού σώματος, αντί να αναλώνουν το χρόνο τους στη φιλοξενία πολιτικών, οι οποίοι παραθέτουν τις υπέροχες προεκλογικές μπαρούφες τους.

Ποιον να πιστέψεις και γιατί; Τα δελτία ειδήσεων για παράδειγμα αρκούνται στην ερμηνεία ενός κομματιού της πραγματικότητας και δεν συναρμολογούν το πάζλ, η παρουσίαση των εξελίξεων συνεπώς χαρακτηρίζεται από αποσπασματικότητα, εκτός από λίγες εξαιρέσεις. Μία ενδιαφέρουσα, ακριβώς επειδή ήταν ερμηνευτική προσέγγιση στο θέμα της Κρίσης βρίσκεται διαδικτυακά στο http://vimeo.com/23053033 (πρώτο μέρος) και http://vimeo.com/23054664 (δεύτερο μέρος). Ομιλών σε αυτήν την εκπομπή είναι ο Θεοφάνης Μαλκίδης, διδάκτωρ Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, Λέκτορας του Δημοκρίτειου Πανεπιστήμιου Θράκης στο Τμήμα Γλώσσας, Φιλολογίας και Πολιτισμού Παρευξείνιων Χωρών. Ξεχώρισε επίσης η εκπομπή της «Μηχανής του Χρόνου» (Δεκέμβριος 2010, ΝΕΤ) για την πρώτη πτώχευση της Ελλάδας επί Χαρίλαου Τρικούπη, που έθεσε το θεατή στη διαδικασία να σκεφτεί μήπως η ιστορία στη χώρα μας επαναλαμβάνεται.

Όσον αφορά στο πρόσφατο ενδεχόμενο σχηματισμού οικουμενικής κυβέρνησης και τον τρόπο ματαίωσής του, λίγα μπορεί να πει κανείς: «ΚΡΙΜΑ» και «τα χειρότερα έρχονται». Η ανασχηματισμένη κυβέρνηση κατά πάσα πιθανότητα απλά θα παρατείνει το πρόβλημα, φοβάμαι πως δεν θα το λύσει.



«Το Παράπονο»: Το άκουσα στην περσινή συναυλία της Ελευθερίας Αρβανιτάκη με την Τάνια Τσανακλίδου στο Φράγμα της Θέρμης (1/9/2010). Δεν ξέρω γιατί έγραψε αυτά τα λόγια ο Οδυσσέας Ελύτης, αλλά σιγοτραγουδώντας το εκείνο το βράδυ ο νους μου πήγαινε στα δικά μας. Στους νέους που κάνανε όνειρα, που σπούδασαν, που επιθύμησαν, που προσπάθησαν και τώρα εκτός ορισμένων εξαιρέσεων στη χειρότερη «ανεργούν», στην καλύτερη κάνουν μια δουλειά που δεν σχετίζεται με τις σπουδές τους. Κι επειδή δεύτερη ζωή δεν έχει, ας ζήσουμε όσο πιο όμορφα μπορούμε, με αξιοπρέπεια, ΑΥΤΗΝ. Δικό σας!

Καστελλόριζο

Οι άνθρωποι του Καστελλόριζου




Ν. Λυγερός




Το Καστελλόριζο δεν είναι μόνο ένα νησί. Οι κάτοικοι του δεν είναι ούτε άγνωστοι , ούτε αγνοούμενοι, όπως πιστεύουν μερικοί ειδικοί που είναι έτοιμοι να τους θυσιάσουν για να λύσουν με εύκολο τρόπο προβλήματα διαπραγματεύσεων. Δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι η Ελλάδα δεν λειτούργησε ποτέ με αυτόν τον τρόπο με τους δικούς της. Δεν είναι η Ελλάδα που θυσιάζει τους ανθρώπους της , αλλά αυτοί που συνειδητά θυσιάζονται γι' αυτήν, διότι ξέρουν ότι είναι ο μοναδικός τρόπος που υπάρχει για να μην πεθάνει. Το Καστελλόριζο, αν είναι ακόμα ζωντανό, είναι μόνο και μόνο διότι οι άνθρωποί μας το κρατούν ζωντανό με την παρουσία τους. Πάντα δίναμε, δίνουμε και θα δίνουμε σημασία στους ανθρώπους μας, διότι είναι οι μόνοι ικανοί ν' αντέξουν μέσα στον χρόνο την κυριαρχία του χώρου. Αν ο λαός έχει τόσο μεγάλη ιστορία, είναι επειδή ζει με την ιστορία λόγω του χρόνου. Κατά συνέπεια, δεν πρέπει να επικεντρωθούμε μόνο στο χώρο και στο νησί, αλλά περισσότερο ακόμα στους ανθρώπους. Κι αν μερικοί πιστεύουν ότι είναι για συναισθηματικούς λόγους και μόνο, λες κι αυτό να είναι αρνητικό, αρκεί να εξετάσουν τη διαφορά που υπάρχει μεταξύ υφαλοκρηπίδας και Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης όσον αφορά στο θέμα της οικονομικής δραστηριότητας. Επιπλέον, αν εξετάσουμε το παράδειγμα των Θερμοπυλών δεν είναι η Ελλάδα που τις βοήθησε, αλλά αυτές που βοήθησαν την Ελλάδα λόγω των ανθρώπων που αντιστάθηκαν. Το Καστελλόριζο δεν είναι ένα θέμα εξωτερικής πολιτικής είναι πρώτα από όλα ανθρώπινο. Αν δηλώνει παρουσία μέσα στο χρόνο δεν είναι τυχαίο και οφείλεται στους ανθρώπους που το πόνεσαν. Δεν πρέπει να φοβόμαστε τα τερτίπια και τα διπλωματικά τεχνάσματα των γειτόνων, η ουσία είναι άλλη και δεν αφορά το Αιγαίο ή τη Μεσόγειο, πράγμα το οποίο λύνεται παρεμπιπτόντως με τις διεθνείς συμβάσεις και τις συνθήκες, αλλά ο ελληνισμός και το Ευρωπαϊκό πλαίσιο. Το Καστελλόριζο με την ιστορία του ανήκει στο πρώτο και με τη δράση του ανήκει στο δεύτερο. Το Καστελλόριζο δεν είναι απλώς ένα σύμβολο, αλλά ένα σημείο αναφοράς της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, της δικής μας.

Οικονομική κρίση, προπαγάνδα και εθνική κυριαρχία

Η συνέντευξη του Θ. Μαλκίδη στο Δ. Πέτροβιτς - ΘΡΑΚΗ ΝΕΤ για την οικονομική κρίση και την προπαγάνδα και την ανάκτηση της εθνικής κυριαρχία (9 μέρη)


1. http://www.youtube.com/watch?v=X1MGMoI8HS4&feature=player_detailpage

2. http://www.youtube.com/watch?v=K9sSVgTl4BI&feature=player_detailpage

3. http://www.youtube.com/watch?v=Cn1um2o60F4&feature=player_detailpage

4. http://www.youtube.com/watch?v=ShP85eJZsk0&feature=player_detailpage

5. http://www.youtube.com/watch?v=MxP_fG4eBzw&feature=player_detailpage

6. http://www.youtube.com/watch?v=5ElWph3PGqg&feature=player_detailpage

7. http://www.youtube.com/watch?v=1uTfDm61uT4&feature=player_detailpage

8. http://www.youtube.com/watch?v=gvfseHp9jgE&feature=player_detailpage

9. http://www.youtube.com/watch?v=IMB8gp31Cbk&feature=player_detailpage

Γενοκτονία

Θεοφάνης Μαλκίδης


Η πρόσφατη απόφαση της Διακοινοβουλευτικής συνέλευσης Ορθοδοξίας (Παρίσι Ιούνιος 2011), αποτελεί μία ακόμη νίκη για κάθε δημοκράτη ο οποίος υποστηρίζει την ιστορία, το δίκαιο και την αλήθεια στο ζήτημα αναγνώρισης της Γενοκτονίας.

Η γενοκτονία ενάμισι εκατομμυρίων Αρμενίων, ενός εκατομμυρίου Ελλήνων και πεντακοσίων χιλιάδων Ασσυρίων, στις αρχές του 20ου αιώνα, μία γενοκτονία, η οποία αφού δεν τιμωρήθηκε έγινε πρόδρομος και για άλλα μαζικά εγκλήματα- ο Χίτλερ πριν ξεκινήσει το Ολοκαύτωμα είχε πει «ποιος θυμάται τους Αρμένιους»- αποτέλεσε μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου το κυρίαρχο ζήτημα.

Η άνοιξη όμως των λαών, των δολοφονημένων λαών του οθωμανικού κράτους και του κεμαλικού καθεστώτος έρχεται. Η αποσιώπηση, το ψεύδος και η λήθη ανήκουν στο παρελθόν και οι αγώνες των λαών για ελευθερία και αλήθεια δικαιώνονται. Κανένα καθεστώς υπεύθυνο για τέτοιου μεγέθους εγκλήματα ενάντια στην ανθρωπότητα δεν πρέπει να μείνει ατιμώρητο από την ιστορία και τη δικαιοσύνη. Το ψήφισμα είναι μία σημαντική στιγμή για όλον τον πολιτισμένο κόσμο, για όλους τους ανθρώπους στον πλανήτη που αγωνίζονται για να μην διαπράττονται εγκλήματα και γενοκτονίες. Η αλήθεια είναι μαζί μας και μπορεί να νικήσει τα λόμπι και τα χρήματα.

Ο Θεοφάνης Μαλκίδης είναι τακτικό μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών.

Για την Ελλάδα, την οικονομία και την εθνική κυριαρχία

Θεοφάνης Μαλκίδης

Οικονομική κρίση και προπαγάνδα. Η ευθύνη όλων μας


«Όταν μας επέτρεψαν ξανά να χρησιμοποιούμε τον όρο «Πατρίδα…..»
Αλεξάντρ Σολτζενίτσιν Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ σ. 88-89

Πολλοί ανακάλυψαν την έννοια της πατρίδας στα εξήντα τους χρόνια και μετά από μία περίοδο όπου καταγράφηκε σαν μαύρη για το πατριωτικό αίσθημα του Έλληνα. Η έχθρα για την πατρίδα συνδυασμένη με την κλεπτοκρατία. Και χωρίς αιδώ μας νουθετούν να έχουν οι πολίτες πατριωτικό καθήκον, και μας προτείνουν, αυτοί οι βασικοί υπεύθυνοι του προβλήματος, τη λύση, την υποθήκευση της πατρίδας μας στους τοκογλύφους. Μάλιστα ο κ. Γιούνκερ σημείωσε μάλιστα ότι η «κυριαρχία των Ελλήνων θα περιοριστεί δραστικά», αν και επισημαίνει ότι «δεν πρέπει να προσβάλλουμε τους Έλληνες, αλλά να τους βοηθήσουμε», την ώρα που οι Έλληνες «δήλωσαν πρόθυμοι να δεχτούν εισαγωγή τεχνογνωσίας από την Ευρωζώνη».

Είναι γεγονός ότι για πολλούς μήνες, οι οποίοι πλέον γίνονται χρόνια, λέγονται και ακούγονται πολλά ψέματα (και) για την οικονομία. Ψέματα που εκπορεύονται από μηχανισμούς προπαγάνδας στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, μηχανισμοί οι οποίοι με πρόσχημα την οικονομική κρίση στην πατρίδα μας, οργιάζουν κάθε δευτερόλεπτο. Από τις θεσμικές έδρες, μέχρι τους «μεγάλους αδελφούς», ηλεκτρονικούς και γραπτούς. Ο Γκαίμπελς όχι μόνο θα έμενε ικανοποιημένος από τους μαθητές του, αλλά πολλές φορές και άφωνος από την πρόοδό τους…..

Οι συνιστώσες της προπαγάνδας «περί της Ελλάδας και του λαού που πρέπει να συμμορφωθεί» είναι άπειρες, εναλλάσσονται, δημιουργούν νέες αντιλήψεις και κυρίως επιδιώκουν όπως συνηθίζεται, ενός κλίματος εμφυλίου της μιας κοινωνικής ομάδας έναντι της άλλης, τη συνενοχή, τη συνευθύνη, την τρομοκρατία και το φόβο. Ειδικά για το τελευταίο από καταβολής κόσμου, ήταν ίσως, το πιο έντονο ανθρώπινο συναίσθημα. Και χρησιμοποιείται «αρμοδίως»……


Η υποθήκευση της πατρίδας μας έγινε για την εξασφάλιση των κεφαλαίων και των ληστρικών τοκοχρεολυσίων, και το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων δεν εμφανίστηκε ποτέ στην Ελλάδα. Όπως είπε ο Νομπελίστας οικονομολόγος Γιόζεφ Στίγκλιτς, πρώην συνεργάτης του ΔΝΤ για πάνω από μια δεκαετία, «το ΔΝΤ, εξασφαλίζει την οικονομική επιβίωση των κερδοσκόπων. Δεν ενδιαφέρεται για την ανάπτυξη, ή για ό,τι θα μπορούσε να βοηθήσει μια χώρα να βγει από τη φτώχεια».
Η Ελλάδα, όπως αναφέρει ο ένας «οικονομικός δολοφόνος»,Τζον Πέρκινς, όπως ονομάζεται, «χτυπήθηκε από οικονομικούς δολοφόνους, και για αυτό δεν υπάρχει αμφιβολία. Ξεκίνησε με την Ισλανδία πριν από δύο χρόνια και έφτασε σε εσάς, στην Ιρλανδία και άλλες χώρες. Εκμεταλλεύτηκαν την κατάσταση της Ελλάδας, τέθηκε σε μια κατάσταση με υπέρογκο χρέος και η οικονομία της βρίσκεται σε τέλμα». (Ελευθεροτυπία 28/5/2011)
Οι προβλέψεις γνωστές: η ύφεση θα συνεχιστεί, το ΑΕΠ θα μειωθεί, η ανεργία θα συνεχίσει να αυξάνεται, ο μέσος ετήσιος ρυθμός πληθωρισμός θα αυξάνεται, ο ετήσιος ρυθμός πιστωτικής επέκτασης προς τον ιδιωτικό τομέα θα παραμένει σε αρνητικά επίπεδα (Τράπεζα της Ελλάδας. Διοικητής Απρίλιος 2011)
Επειδή όμως η κοινωνία δεν μπορεί να αντέξει περισσότερο, ούτε να υποθηκεύσει την περιουσία της, ούτε να ξεπουλήσει το δημόσια γη, ούτε να δανείζεται για να σωθούν τράπεζες, προτείνουμε:

1) Δημοψήφισμα, όπως συνέβη στην Ισλανδία, η οποία αντιστέκεται σθεναρά, και έπειτα από δημοψήφισμα αρνήθηκε να πληρώσει το «χρέος της».
2) Καταγγελία των διεθνών συμβάσεων για τυπικούς και ουσιαστικούς λόγους και όχι επαναδιαπραγμάτευση όπως λέει η αντιπολίτευση.
3) Επιτροπή λογιστικού ελέγχου, για να αποδειχθεί το απεχθές χρέος, με γνώμονα ότι υπάρχουν και οι τρεις προϋποθέσεις του. Δηλαδή ότι η χώρα δανειζόταν χωρίς να το ξέρουν οι πολίτες της, («το δανείζεσαι της εσχάτης αφροσύνης και μαλακίας εστίν» Πλούταρχος -Ηθικά 827 d”) πολλά από τα δάνεια δεν πήγαν για τους σκοπούς που λήφθηκαν και οι δανειστές γνώριζαν την κατάσταση αλλά συνέχιζαν τη ληστρική τους τακτική.

Τράπεζες που δανείστηκαν χρήματα από την ΕΚΤ με 1% με κρατικές εγγυήσεις, δανείζουν τώρα την Ελλάδα με 5-10% και το χρέος θα συνεχίζει να αυξάνεται. Στην περίοδο 2001-2010, ο συνολικός δανεισμός του ελληνικού κράτους ήταν 490 δισεκατομμύρια ευρώ, από τα οποία 450 δισεκατομμύρια πλήρωσε για εξυπηρέτηση του χρέους. Και όλα αυτά όταν μέσα σε μια 10ετία η Ελλάδα πλήρωσε 1,5 φορά το χρέος που είχε στις 31/12/2009.

4) Αναδιάρθρωση του χρέους. Το τελευταίο το αφήνουμε στην κρίση όλων, αν θα γίνει, ή παραμένει ως ένα ακόμη όργανο της προπαγάνδας. Θυμίζουμε ότι η Νιγηρία και όχι κάποιο κράτος της ευρωζώνης με δήλωση του κοινοβουλίου της ζήτησε από τους δανειστές της «περικοπές του χρέους της χώρας» με το επιχείρημα ότι δεν ήταν κανονική η φύση του προηγούμενου δανεισμού.


5) Ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας (και ) με την άσκηση όλων των κυριαρχικών δικαιωμάτων.

7) Διεκδίκηση του γερμανικού χρέους και των αποζημιώσεων.
Το αναγκαστικό δάνειο της κατοχής, μαζί με τις πολεμικές επανορθώσεις φθάνει τα 126 δις €.
Την ώρα που η Γερμανία και οι συνεργάτες της πίεσαν και πιέζουν την Ελλάδα, με μεθόδους οργανωμένου εγκλήματος, κοινώς «μαφίας» αφού συγκέντρωσε τα χρήματα της Ευρώπης, δάνεισε με ληστρικά επιτόκια και με τις πολιτικές της, το Σύμφωνο ανταγωνιστικότητας, το Σύμφωνο Σταθερότητας και ανάπτυξης, προβλέπει ενιαία φορολογία, αύξηση του χρόνου συνταξιοδότησης για όλους τους Ευρωπαίους και σύνδεση των μισθών με την παραγωγικότητα.

Είναι βέβαιο ότι η πολιτική των Μνημονίων 1 και 2 οδηγεί στην ύφεση, στη συνεχή αύξηση του χρέους, στην ολοκληρωτική απώλεια του εθνικού πλούτου, στην εξαθλίωση, στην αύξηση της ανεργίας.

Σήμερα μετά από την προπαγάνδα περί «μονοδρόμου» και σωτηρίας μέσω των «μνημονίων»:

-Ποιος μπορεί να εμπιστευθεί τους ειδικούς, αυτούς που τα ξέρουν, τους γνωστούς, τους γόνους καλών οικογενειών με τις καλές σπουδές, τους επιχειρηματίες –πολιτικούς, τους πολιτικούς- επιχειρηματίες, τους ανθρώπους της αγοράς που ενώ μιλούσαν ότι το χρέος θα έφθανε στο 6% του ΑΕΠ (Νέα Δημοκρατία το 2009), ανακοίνωναν 12,7% (ΠΑΣΟΚ Οκτώβριος 2009) και τελικά έφτασε στο 15% (με τις διορθώσεις….). Αυτούς που μας λένε ότι «θα αποτελούσε πιο ορθολογική αντίδραση η αποδοχή της νέας πραγματικότητας ως κατάστασης».

-Ποιος μπορεί να εμπιστευθεί αυτούς που μιλούσαν για μέτρα σωτηρίας ενώ συνομιλούσαν με το ΔΝΤ, που αν λάβουμε τα συγκεκριμένα μέτρα (15 Μαρτίου 2010 και Ν.3833/2010 περί προστασίας της εθνικής οικονομίας-μέτρα για την αντιμετώπιση της δημοσιονομικής κρίσης ), δε θα υπάρξουν άλλα.

-Ποιος μπορεί να εμπιστευθεί τους καθωσπρέπει πρωθυπουργούς και υπουργούς, που διαφήμιζαν την οικονομική ανάπτυξη- πάνω από 4% ετησίως – και τα καλά της, όταν όλα αυτά ήταν μία φούσκα. Και σήμερα μας οι ίδιοι, ανερυθρίαστα μας λένε ότι ο ελληνικός λαός πρέπει να υποστεί εικοσαετή λιτότητα.

-Ποιος πιστεύει αυτούς που μιλάνε για «σοσιαλιστική συνείδηση», για εντολές που δέχονται μόνο από τον ελληνικό λαό (!) την ώρα που ανάμεσα σε άλλα ψηφίζουν το θάνατο της περιφέρειας και ειδικά της Βόρειας Ελλάδας με την εξομοίωση του πετρελαίου θέρμανσης με το πετρέλαιο κίνησης, για την «πάταξη του λαθρεμπορίου» και μετά κάνουν επερωτήσεις, ώστε να μην εφαρμόσει το μέτρο! Τι υποκρισία.

-Ποιος μπορεί να πιστέψει αυτούς που μιλάνε για πατρίδα και πατριωτισμό, αυτούς που παραδίδουν τον ελληνικό λαό στη ζούγκλα των τραπεζών και των τοκογλύφων; Αυτούς που μας παραδίδουν στην Γερμανία, στους δανειστές μας , στην Τουρκία και άλλες χώρες; Αυτούς που μας αφήνουν να ζούμε στη Θράκη και σε άλλες περιοχές της πατρίδας μας χωρίς ασφάλεια και καθημερινά να βλέπουμε την εισβολή ξένων δυνάμεων;

-Ποιος μπορεί να εμπιστευθεί τους «εταίρους» που ζητούσαν διαβεβαιώσεις από την Ελλάδα ότι δεν θα κηρύξει μονομερή στάση πληρωμών! (Εφημερίδα Καθημερινή 20/2/2011 για το Δεκέμβριο του 2009) Αυτούς που δήλωναν ότι με το πρόγραμμα η Ελλάδα σε δεκαοχτώ μήνες ελάχιστα θα θυμίζει τη σημερινή (Στέλεχος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Εφημερίδα Το Βήμα 4/5/2010)


Η προπαγάνδα και το ψεύδος ξεχείλισε! Η Ελλάδα δεν μπορεί να αντέξει άλλο.
Ο ελληνικός λαός πρέπει να στηρίξει ανθρώπους, ηγεσίες και κινήματα έξω από τα παλιά ξεπερασμένα κόμμα και τους προπαγανδιστικούς τους μηχανισμούς που θα αντισταθούν και που θα πουν φτάνει, ως εδώ!

Δεν μπορούμε να περιμένουμε άλλο, αφού δεν υπάρχουν σωτήρες από το υπάρχον πολιτικό σύστημα.

Η αλήθεια και ο λαός μας θα νικήσει.


Προδημοσίευση από το «Μικρό εγχειρίδιο για την οικονομική κρίση και την προπαγάνδα»

Θράκη

Ο Σύλλογος Βορειοελλαδιτών Σύρου ΄΄Ο ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ΄΄ και ο Πολιτιστικός Σύλλογος ΄΄ΠΟΣΕΙΔΩΝ΄΄

σας προσκαλούν

στην παρουσίαση του βιβλίου ΄΄Τα βάσανα μικρών ανθρώπων. Από τον Εβρο στη Σύρο-Παιδοπόλεις΄΄ στον Πολιτιστικό Πολυχώρο της Ποσειδωνίας (πρώην αρχοντικό Τσιροπινά) το Σάββατο 30 Ιουλίου και ώρα 20.30.

Την παρουσίαση πλαισιώσουν το χορευτικό του Πολιτιστικού Συλλόγου Μεταξάδων Εβρου και μουσικοί από το μουσικολαογραφικό ΄΄Αρχείο Χρόνης Αηδονίδης΄΄ με χορούς και τραγούδια της Θράκης.

Στην εκδήλωση θα παρουσιαστεί δραματοποιημένο απόσπασμα από το βιβλίο ΄΄Οι κόρες της λησμονιάς΄΄ του Θ.Παπαθεοδώρου ενώ τα παιδιά των πολιτιστικών συλλόγων ΄΄Φοίνικα΄΄ και ΄΄Ποσειδωνίας΄΄ θα υποδεχθούν τους ακρίτες μας με άρωμα Αιγαίου.

Από τον Έβρο στη Σύρο.
Ο εμφύλιος πόλεμος και οι παιδοπόλεις.
Ένα βιβλίο του Δ. Χάλαρη (Σύρος 2010) που φωτίζει τη ζωή των παιδιών του εμφυλίου πολέμου.

1. Ο εμφύλιος

Ήταν το 1948, αμέσως μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν η Ελλάδα έμπαινε στη δίνη του Εμφυλίου. Μέσα στην αναταραχή του, 25.000 παιδιά αποσπάστηκαν από τις εστίες τους για να μεταφερθούν σε «παιδουπόλεις», 52 συνολικά σ' όλη τη χώρα. Τότε, ξεκινούσε και το αρματαγωγό «Σάμος» του Πολεμικού Ναυτικού για να μεταφέρει παιδιά από τους Μεταξάδες και τη Ζώνη του Έβρου στη Σύρο.

Εξήντα χρόνια μετά, ένα από τα παιδιά αυτά, ο Αναστάσιος Τερζούδης, μεγάλος πια, επέστρεφε ξανά στη Σύρο, για προσκύνημα. "Ξετυλίγοντας" τις μνήμες του, έλεγε: ...»

«Όταν μας έφερε το πλοίο στο νησί πήγαμε με τα πόδια στο σημερινό Βαρδάκειο και Πρώιο νοσοκομείο. Ήταν συνεργείο, που μας γδύσανε. Κάναμε ντους και μας έδωσαν ρούχα καθαρά, καινούρια και φορέσαμε. Μετά, μας έβαλαν σε αυτοκίνητα και μας πήγανε στην Ποσειδωνία. Το κτίριο ήταν στολισμένο με κλαδιά από φοίνικες. Nομίζαμε πως γιόρταζε η εκκλησία. Μας έβαλαν σε θαλάμους, όταν φτάσαμε εδώ και όσοι δεν χωρούσαμε μας τοποθέτησαν στη λέσχη των πλουσίων. Από το χωριό Μεταξάδες είμαστε 33 παιδιά, όλα αγόρια. Σύνολο που ήρθαμε είναι 142 παιδιά. Και άρχισε η ζωή μας, όπως στο στρατό: πρωί προσευχή, έπαρση σημαίας, ρόφημα και όλα τα σχετικά για τη συντήρησή μας. Ζούσαμε καλά γιατί έφυγε ο φόβος και μας περιποιόντουσαν. Κάναμε μπάνιο στις Αγκαθωτές. Πήγαμε και σε σχολεία. Εγώ έβγαλα δύο τάξεις, την πρώτη και τη δευτέρα δημοτικού».

Αυτή την ιστορία διηγήθηκε ο κ. Τερζούδης στο Δημήτρη Χάλαρη, αδελφό του ξενοδόχου, που πριν από τρία χρόνια τον φιλοξένησε στο νησί. Η τυχαία αυτή συνάντηση στάθηκε αφορμή για τον κ. Χάλαρη, ιστορικό και συγγραφέα, ώστε να ξεκινήσει μια μεγάλη προσπάθεια συγκέντρωσης σχετικού υλικού, πληροφοριακού και φωτογραφικού.


2. Το βιβλίο

Κάποια στιγμή, προσκλήθηκε σε ραδιοφωνική εκπομπή από την πρόεδρο του Συλλόγου Βορειοελλαδιτών Σύρου, Ουρανία Πανταζή, η οποία κατάγεται από την Αλεξανδρούπολη, η οποία έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το θέμα. Έτσι αποφασίστηκε η έκδοση του πολύτιμου υλικού σ' ένα ενιαίο σύγγραμμα, με τον τίτλο «Τα βάσανα μικρών ανθρώπων. Από τον Έβρο στη Σύρο. Παιδουπόλεις».

Κατά την αναζήτηση χορηγών, η νομαρχία Έβρου ανταποκρίθηκε θετικά, καθώς άλλη μια σύμπτωση έκανε την εμφάνισή της. Ο πατέρας του νομάρχη Νίκου Ζαμπουνίδη, ήταν ένα ακόμη από εκείνα τα παιδιά. Ο ίδιος αναφέρει στον πρόλογο του βιβλίου: «Τα "βάσανα μικρών ανθρώπων" για τους περισσότερους αναγνώστες του παρόντος βιβλίου θα είναι η ιστορία μιας προηγούμενης γενιάς και θα αναφέρονται στη ζωή άγνωστων παιδιών. Για μένα, όμως, είναι μέρος της προσωπικής μου ιστορίας. Αφορά τον τόπο μου και το σπίτι μου. Αφορά τον τόπο μου, αφού η περιοχή μου αποτέλεσε μια από τις "βόρειες επαρχίες", από τις οποίες πλήθος μικρών παιδιών αποσπάσθηκαν και μεταφέρθηκαν σε παιδουπόλεις. Αφορά το σπίτι μου, επειδή ένα απ' αυτά τα παιδιά που έζησαν στην παιδούπολη της Σύρου ήταν ο πατέρας μου. Μόνο από το χωριό μου, τη Ζώνη, συγκεντρώσαμε είκοσι επτά ονόματα παιδιών που πέρασαν την παιδική τους ηλικία, τα χρόνια μιας πρόωρα χαμένης αθωότητας, στην παιδούπολη της Σύρου».

Για τις παιδουπόλεις της Σύρου, στην Ερμούπολη και την Ποσειδωνία, η κ. Πανταζή επισημαίνει ότι «σύμφωνα με τις υπάρχουσες μαρτυρίες, τα παιδιά βρήκαν μια ανθρώπινη αγκαλιά, φαγητό και καλές συνθήκες, κάτι που δεν συνέβαινε και σε άλλες παιδουπόλεις».
Συγκεκριμένα, αναφέρει ότι έχουν εκδοθεί βιβλία και έχουν γυριστεί ταινίες που κάνουν λόγο για άσχημες εμπειρίες παιδιών σε άλλες παιδουπόλεις της Ελλάδας. Αποδίδει εξάλλου τις καλές συνθήκες διαβίωσης στη Σύρο, στην αίγλη του νησιού την εποχή εκείνη.
«Η Σύρος και ειδικότερα η Ερμούπολη ήταν κέντρο πολιτισμού και η επιρροή της ήταν έντονη στην υπόλοιπη Ελλάδα. Από τις συνομιλίες μου με δεκάδες τέτοια παιδιά, τα οποία εγώ συνάντησα ως ενήλικες πλέον, προκύπτει ότι ο τοπικός πληθυσμός τα αγκάλιασε και τους πρόσφερε οικογενειακή θαλπωρή. Είναι χαρακτηριστικό ότι πολλά παιδιά περνούσαν τα Σαββατοκύριακα σε οικογένειες Συριανών», τονίζει από την πλευρά του ο κ. Χάλαρης.
Δεν παραλείπει, όμως, να αναφερθεί και στις συναντήσεις του με κατοίκους των Μεταξάδων του Έβρου, που τού μετέφεραν τα αισθήματα που βίωναν εκείνη την εποχή. «Η ταλαιπωρία, η δυστυχία και ο φόβος των ανθρώπων ήταν περισσότερο από εμφανή, σε μια εποχή δύσκολη για την Ελλάδα, όπου η ίδια η επιβίωση απαιτούσε μεγάλο αγώνα», προσθέτει.



3. Από το χθες στο σήμερα

Το ταξίδι της επιστροφής για τα παιδιά των παιδουπόλεων ξεκίνησε λίγα χρόνια αργότερα, το 1951, που τα πράγματα ηρέμησαν. Ο Αναστάσιος Τερζούδης θυμάται: «Η κοινότητα έστειλε τα χαρτιά από τον Έβρο και υπέγραψε κάποιος συγγενής και παραλάμβανε κάθε παιδί. Το ταξίδι της επιστροφής ήταν: Θήρα, Πειραιάς, Διδυμότειχο, Μεταξάδες οδικώς. Και έφτασα στο χωριό μου και βρήκα ερείπια, βομβαρδισμένο τοπίο, λάκκους και συντρίμμια. Και σήμερα που πλησιάζω τα 70, αξιώθηκα και ήρθα στη Σύρο, μετά από τόσα χρόνια, για προσκύνημα. Βλέποντας τα κτίρια θυμήθηκα τους ανθρώπους. Με εκείνες τις φιγούρες και τα ευγενικά βλέμματα που μας περιποιήθηκαν, μας τάισαν, μας έντυσαν, μας μάθανε γράμματα, και μας έδωσαν θάρρος και βγάλαμε από μέσα μας το φόβο. Τέτοιες μέρες να μην ξανάρθουν. Ζημιωθήκαμε όλοι. Ζημιώθηκε η πατρίδα μας».

Στο ίδιο μήκος κύματος, η κ. Πανταζή μιλά για την αξία της προσπάθειας συγκέντρωσης και δημοσιοποίησης αυτού του κομματιού της ιστορίας: «Ο Θανάσης, ο Χρήστος, ο Αποστόλης, ο Γιάννης, πρωταγωνιστές οι ίδιοι, έπρεπε να βρουν φωνή και να πουν τη δική τους ιστορία σε εμάς τους νεότερους, για να μαθαίνουμε, να γνωρίζουμε και να μην ξεχνάμε. Γιατί ο θάνατος μπορεί να είναι το τέλος της ζωής, η λήθη όμως είναι το τέλος της ύπαρξης. Αν σε ξεχάσουν όλοι είναι σαν μην υπήρξες».

Το βιβλίο ενισχύθηκε οικονομικά από τη Νομαρχία Έβρου, τη νομαρχιακή αυτοδιοίκηση Ροδόπης - Έβρου και προλογίζεται από το Νομάρχη Έβρου, τον Ν. Λυγερό, το Φ. Μαλκίδη και την πρόεδρο του Συλλόγου Βορειοελλαδιτών Σύρου Ο. Πανταζή.


Από τη εισαγωγή του Φ. Μαλκίδη στο βιβλίο:

«...Μία από τις παιδοπόλεις που λειτούργησε την περίοδο εκείνη ήταν και αυτή της Σύρου. Εκεί πολλά παιδιά του νομού Έβρου, από τους Μεταξάδες, τη Ζώνη, και άλλους οικισμούς του νομού Έβρου, αφού άφησαν τις οικογένειές τους, με πλοίο του Πολεμικού Ναυτικού, έφτασαν στη Σύρο, όπου έζησαν με στερήσεις. Εκεί στη φιλόξενη για ακόμη μια φορά Σύρο, η οποία αποδείχτηκε η κατάλληλη για να δεχτεί διωκόμενους Έλληνες και γενικώς κατατρεγμένους ανθρώπους, βρήκαν καταφύγιο τα πιο αθώα θύματα του εμφυλίου πολέμου.
Τα παιδιά αυτά, μοιράστηκαν τη φτώχεια της μεταπολεμικής- μετεμφυλιακής Ελλάδας, με τους ντόπιους και προσπάθησαν να δαμάσουν την πείνα τους μαζί με τους Συριανούς και τις Συριανές, τους ανθρώπους που πλήρωσαν βαρύτατο φόρο αίματος με χιλιάδες νεκρούς κατά τη διάρκεια του πολέμου.

Το βιβλίο του Δημητρίου Χάλαρη μας εισάγει σε ένα κόσμο, ο οποίος, πλην εξαιρέσεων, μας είναι εν πολλοίς άγνωστος και φορτισμένος ακόμη. Το βιβλίο διανθισμένο με βιώματα που είναι και ανεκτίμητες μαρτυρίες, αφηγήσεις, φωτογραφίες και γνώση του χώρου, μας δημιουργεί το πλαίσιο για να κατανοήσουμε την παιδόπολη της Σύρου και τη διαβίωση των παιδιών του Έβρου.
Η ανάλυση επικεντρώνεται στα παιδιά που προέρχονται από το νομό Έβρου, στα παιδιά που έζησαν με αρκετό πόνο τον εμφύλιο πόλεμο και το χωρισμό. Από το βιβλίο του Δημητρίου Χάλαρη προκύπτουν σημαντικά στοιχεία και χρήσιμα συμπεράσματα. Η λειτουργία της παιδόπολης, η εγκατάσταση των μικρών παιδιών από τον Έβρο, η σχέση τους με τους ντόπιους και τέλος η διαχρονική σταθερά και αξία της Σύρου και των ανθρώπων της. Της φιλοξενίας. Από τους Έλληνες της Χίου το 1822, τους Έλληνες της Μικράς Ασίας εκατό χρόνια αργότερα, μέχρι τα παιδιά του Έβρου, η Σύρος και οι άνθρωποι της, αποδεικνύει αυτό που επιθυμούμε να βρούμε στις δοκιμασίες και στις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής μας. Αλληλεγγύη, συντροφικότητα, παρηγοριά, φιλανθρωπία, υποστήριξη, ανιδιοτελή και ανυπόκριτη αγάπη, καλοσύνη, στοργή προς τα παιδιά».

Εκδηλώσεις της Ιεράς Μονής Παναγίας Γουμερά

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΓΟΥΜΕΡΑ

Μακρυνίτσα Σερρών



Εν όψει της πανηγύρεως της Αγίας Κυριακής σας προσκαλούμε να συμπροσευχηθούμε και συμπανηγυρίσωμε.

Θα τελεσθούν οι ακολουθίες:

Τρίτη 5 Ιουλίου
20:00 Το θεατρικό εργαστήρι των Ακριτών του Πόντου θα παρουσιάσει ένα θεατρικό ποιητικό-δρώμενο στον σπουδαίο πόντιο ποιητή Ηλία Τσιρκινίδη.
Σκηνοθετική επιμέλεια Συμεωνίδης Γιώργος

Τετάρτη 6 Ιουλίου
18.30 Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός

20.30 Άσματα του Πόντου
Από την χορωδία του Ποντιακού συλλόγου Καλλιθέας-Συκεών Θεσσαλονίκης

Πέμπτη 8 Ιουλίου
8:00 Πανηγυρική Θεία Λειτουργία και κτητορικό μνημόσυνο.

10.00 Χορωδία Ιμεραίων Πανοράματος
Ακριτικά τραγούδια
Χοράρχης Κασούρας Βασίλης

12.00 Ομιλία-διάλεξη Οι χοροί του Πόντου
Χοροδιδάσκαλός ερευνητής Ζουρνατζίδης Νίκος

20.30 Ποντιακή συναυλία με ποντίους καλλιτέχνες και χορευτικά.


Με τιμή
Η γερόντισσα Ευφημία

Η οικονομική "κρίση" και η προπαγάνδα

- Η Κατοχή και Υποθήκευση της Ελλάδος,

Γράφει ο Φάνης Μαλκίδης

Α. Εισαγωγικά σχόλια
Είναι γεγονός ότι για πολλούς μήνες, οι οποίοι πλέον γίνονται χρόνια, λέγονται και ακούγονται πολλά ψέματα (και) για την οικονομία. Ψέματα που εκπορεύονται από μηχανισμούς προπαγάνδας στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, μηχανισμοί οι οποίοι με πρόσχημα την οικονομική κρίση στην πατρίδα μας, οργιάζουν κάθε δευτερόλεπτο. Από τις θεσμικές έδρες, μέχρι τους «μεγάλους αδελφούς», ηλεκτρονικούς και γραπτούς. Ο Γκαίμπελς όχι μόνο θα έμενε ικανοποιημένος από τους μαθητές του, αλλά πολλές φορές και άφωνος από τη6ν πρόοδο τους
Η προπαγάνδα για το ζήτημα της οικονομικής κρίσης έχει πολλές όψεις και εδώ θα καταγράψουμε μόνες ορισμένες. Εξάλλου οι συνιστώσες της προπαγάνδας «περί της Ελλάδας και του λαού που πρέπει να συμμορφωθεί» είναι άπειρες, εναλλάσσονται, δημιουργούν νέες αντιλήψεις και κυρίως επιδιώκουν όπως συνηθίζεται, ενός κλίματος εμφυλίου της μιας κοινωνικής ομάδας έναντι της άλλης, τη συνένοχη, τι συνευθύνη, την τρομοκρατία και το φόβο. Ειδικά για το τελευταίο από καταβολής κόσμου, ήταν ίσως, το πιο έντονο ανθρώπινο συναίσθημα. Και χρησιμοποιείται «αρμοδίως»
Β. Το Μνημόνιο σωτηρίας
Το Μάιο του 2010, και αφού η κοινωνία είχε προετοιμαστεί σε ψυχολογικό επίπεδο, Βουλευτές από τρία κόμματα, το αυτοφερόμενο ως Πανελλήνιο και Σοσιαλιστικό και Κίνημα (ΠΑΣΟΚ), ο λεγόμενος Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός (ΛΑΟΣ) και από τη Νέα Δημοκρατία-Δημοκρατική Συμμαχία η Ντ. Μπακογιάννη, ψήφισαν πέντε διεθνείς συμβάσεις, γνωστές ως «Μνημόνιο».
Η αξιωματική αντιπολίτευση, η ονομαζόμενη Νέα Δημοκρατία η οποία δε το ψήφισε, παρότι είναι προφανές και Βέβαιο ότι εάν βρισκόταν στην εξουσία θα το ψήφιζε και αυτή, περιχαρής μας ανακοίνωνε στη συνέχεια, ότι στήριξε και ψήφισε δεκάδες νομοσχέδια της κυβέρνησης, που σχετίζονται με το «Μνημόνιο» μεταξύ των άλλων απελευθερώσεις επαγγελμάτων και ιδιωτικοποιήσεις. Για να προσθέσουμε τις συμβάσεις, που δημιούργησε το ίδιο κόμμα κατά τη διάρκεια της «διακυβέρνησης», συμβάσεις που έδωσε τις οδούς της πατρίδας μας σε ιδιωτικά συμφέροντα, επιβάλλοντας ανά 20 χιλιόμετρα διόδια για δρόμους που δεν κατασκευάστηκαν. Για την αποκαλούμενη και αριστερά, Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος (ΚΚΕ), Συνασπισμός της Αριστεράς, των Κινημάτων και της Οικολογίας (ΣΥΡΙΖΑ), Δημοκρατική Αριστερά, δε χρειάζεται να πούμε τίποτα. Θα κριθούν, όπως όλοι και όλες. Παρών κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας δήλωσαν οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, Β. Οικονόμου, Γ. Δημαράς, Σ. Σακοράφα. Η τελευταία, ένα χρόνο μετά την εφαρμογή «του μονόδρομου», «της σωτηρίας», «του μοναδικού μέσου αποφυγής της χρεοκοπίας», όπως ονομάστηκε το «Μνημόνιο» δήλωσε τα εξής: «Η προσφυγή στο ΔΝΤ με μαθηματική ακρίβεια θα μας έφτανε εδώ που φτάσαμε, όπως και πολλές άλλες χώρες στον κόσμο. Για τον λόγο αυτό δεν κατηγορώ απλώς την κυβέρνηση για λάθος πρόβλεψη, για ατυχή επιλογή, αλλά για σχεδιασμένη επιλογή με γνωστές τις συνέπειες και τα αποτελέσματα αυτής της επιλογής. Σήμερα πλέον πωλείται η πατρίδα μας, το παρόν και το μέλλον των παιδιών μας, με μεσάζοντα την κυβέρνηση και με συμβούλους πωλήσεων τους αγοραστές. Αυτή η κατάντια δεν αντιστοιχεί στον λαό μας και στην ιστορία μας» (Σ. Σακοράφα, συνέντευξη Μάιος 2011)
Παρότι ο ελληνικός λαός γνωρίζει το θρυλικό πλέον «Μνημόνιο», εντούτοις η κατοχή και η υποθήκευση της Ελλάδας αφορά πέντε διεθνείς συμβάσεις, με τριετή διάρκεια, οι οποίες υπεγράφησαν από τον Υπουργό των Οικονομικών και το διοικητή της ιδιωτικής Τράπεζας της Ελλάδας. (Μνημόνιο. Η υποθήκευση της Ελλάδας. Αθήνα, εκδ. Χριστιανική 2010)
Η πρώτη αφορά τη Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης της 8ης Μαίου 2010, ύψους 80 δις ευρώ, με τρία μέρη: τις χώρες της Ευρωζώνης, Βέλγιο, Ιρλανδία, Ισπανία, Γαλλία, Ιταλία, Κύπρος, Λουξεμβούργο, Μάλτα, Ολλανδία, Αυστρία, Πορτογαλία, Σλοβενία, Σλοβακία, και Φιλανδία, την Τράπεζα ΚΓθάΐί3η5ί3ΐί ίυΓ ννΐθάθηθΓ3υίθ3υ (Τράπεζα για την Ανοικοδόμηση) που εξυπηρετεί τα συμφέροντα της Γερμανίας, ως δανειστές και το ελληνικό κράτος ως δανειολήπτη.
Η Σύμβαση γράφτηκε στην αγγλική γλώσσα από το ίδιο δικηγορικό γραφείο που συνέγραψε και το Σχέδιο Ανάν - αν αυτό σημαίνει κάτι για ορισμένους- και η (ανεπίσημη;) μετάφραση στην ελληνική που διανεμήθηκε στους Βουλευτές κατηγορήθηκε ότι έχει περικοπές.
Η Σύμβαση μεταξύ των άλλων περιλαμβάνει τα εξής:
μπορεί να τροποποιηθεί μονομερώς, χωρίς να ερωτηθεί δηλαδή η Ελλάδα (προοίμιο, παράγραφος 6), οι δανειστές πρέπει να μείνουν ικανοποιημένοι από την τήρηση της Σύμβασης (άρθρο 3), η αποκαλούμενη τρόικα (ΔΝΤ, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και Ευρωπαϊκή Επιτροπή )μπορεί να αποστέλλει υπαλλήλους για τη διενέργεια ελέγχων (άρθρο 10), το εφαρμοστέο δίκαιο για οποιαδήποτε διαφορά είναι το αγγλικό (άρθρο 14), ενώ «ο δανειολήπτης (δηλαδή η Ελλάδα) αμετάκλητα και άνευ όρων παραιτείται από κάθε ασυλία που έχει ή πρόκειται να αποκτήσει όσον αφορά τον ίδιο ή τα περιουσιακά του στοιχεία περιλαμβανομένων, χωρίς περιορισμούς τα ασυλίας την άσκηση αγωγής, δικαστική απόφαση ή άλλη διαταγή, κατάσχεση, αναστολή εκτέλεσης δικαστικής απόφασης ή προσωρινή διαταγή και όσον αφορά την εκτέλεση και επιβολή κατά των περιουσιακών του στοιχείων (άρθρο 14 παράγραφος 5).
Όπως έχει σημειωθεί «σε περίπτωση αδυναμίας του κράτους να πληρώνει τα τοκοχρεολύσια, οι δανειστές και όχι μόνο οι άμεσοι δανειοδότες, αλλά και ο τυχόν κομιστής ελληνικών τοκοχρεολυσίων θα έχουν εξουσία να κατάσχουν και να πλειστηριάσουν και αντικείμενα της ελληνικής περιουσίας»(Εφημερίδα Ελευθεροτυπία 14 77/2010).
Η παραίτηση δηλαδή από την ασυλία λόγω άσκησης εθνικής κυριαρχίας σημαίνει ότι η Ελλάδα από την δημόσια περιουσία του κράτους από το σύνολο της εθνικής επικράτειας, από το εθνικό έδαφος, από την περιουσία των πολιτών, παραιτείται, από τη δυνατότητα να μην υπάρξει δέσμευση ή υποθήκευση ακόμα και στον οπλισμό της χώρας.
Στο Παράρτημα 4 της Σύμβασης η Ελλάδα δεσμεύεται από υπόδειγμα γνωμοδότησης, ενώ το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους οφείλει να Βεβαιώνει ότι η Σύμβαση δεν είναι αντίθετη με κανόνες δημόσιας τάξης.
Η δεύτερη, η τρίτη και η τέταρτη διεθνή σύμβαση, είναι τρία μνημόνια γνωστό ως Μνημόνιο Συνεννόησης μεταξύ Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της Ελλάδας της 3ης Μαΐου 2010, έχει συνοδευτικό νόμο τον 3845 του 2010 με τίτλο «Μέτρα για την εφαρμογή του μηχανισμού στήριξης της ελληνικής οικονομίας από τα κράτη- μέλη της Ζώνης του ευρώ και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο».
Το μνημόνιο αφορά τις τρεις διεθνείς συμβάσεις και συγκεκριμένα τις εξής: α) το Μνημόνιο οικονομικής και χρηματοπιστωτικής πολιτικής, και αφορά την οικονομική πολιτική που θα πρέπει να ακολουθήσει η χώρα μας (έλλειμμα, ενίσχυση της τραπεζικής αγοράς, μείωση συντάξεων, μισθών, ελαστική απασχόληση, κ.ά)
β) Μνημόνιο συνεννόησης στις συγκεκριμένες προϋποθέσεις οικονομικής πολιτικής που σχετίζεται με τον οικονομικό σχεδιασμό βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα (π.χ απελευθέρωση επαγγελμάτων), γ) Τεχνικό μνημόνιο συνεννόησης (και ο νοών νοείτω)
Τέλος η πέμπτη διεθνή σύμβαση είναι η συμφωνία μεταξύ Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου το οποίο θα δώσει 30δις και Ελλάδας, μεταξύ της πατρίδας μας και ενός οργανισμού, το ασφαλές καταφύγιο σύμφωνα με την προπαγάνδα, μαζί με τους εταίρους μας -19 εκατ. ευρώ ανακοίνωσε η Αυστρία από τόκους του κεφαλαίου που δάνεισε στην Ελλάδα. Το ΔΝΤ είναι εκεί, σύμφωνα με το καθεστώς, για να εξασφαλίσει ότι οι φτωχές χώρες δε θα Βυθιστούν στα χρέη, αλλά και αν το κάνουν, να τις βγάλει από αυτή την κατάσταση με δάνεια και «τεχνική υποστήριξη»....
Όπως προβλέπεται από το Σύνταγμα, αυτό που αναφέρεται ότι η τήρηση του «επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη Βία», (άρθρο 120) όλες οι διεθνείς συμβάσεις πρέπει να κυρωθούν από τα Βουλή, από τα τρία πέμπτα των βουλευτών (180 θετικοί ψήφοι), και ιδιαίτερα όταν διεθνείς συμβάσεις παρέχουν σε όργανα διεθνών οργανισμών αρμοδιότητες.
Ωστόσο την 11η Μαΐου 2010 δημοσιεύεται ο Ν. 3847 που καταργεί τη κύρωση των συμφωνιών από τη Βουλή και θέτει σε ισχύ και εφαρμογή τις συμφωνίες από την υπογραφή τους, παρότι ο νόμος 3845 όριζε ότι οι συμφωνίες θα κυρωνόταν από το Κοινοβούλιο. (Μνημόνιο. Η υποθήκευση της Ελλάδας. Αθήνα, εκδ. Χριστιανική 2010)
Την 3η Ιουνίου 2010 κατατίθενται στη Βουλή οι συμφωνίες για κύρωση χωρίς όμως να έχει γίνει μέχρι σήμερα. Η άλλη άποψη βέβαια μιλά για τα οικονομικά και κοινωνικά δεδομένα και όχι τις νομικές αμφισβητήσεις που καθόρισαν τις εξελίξεις(....) και εξάλλου η αντίληψη περί εθνικής κυριαρχίας είναι από καιρό ξεπερασμένη. Οπότε ας δεχθεί η Ελλάδα για λόγους μεταφοράς τεχνογνωσίας, ενίσχυσης της αξιοπιστίας και την αποτελεσματικότητας της πολιτικής προσαρμογής, ξένους υπάλληλους-τοποτηρητές στα υπουργεία, και στελέχη του ΔΝΤ και άλλων οργανισμών στους ελληνικούς θεσμούς διοίκησης.
Τον Ιούνιο του 2011, και παρότι προβλεπόταν για το Μνημόνιο Νο1 υπήρχε τριετής διάρκεια με επιτόκιο 5,3% και έξοδος της χώρας στις αγορές τέλος του 2011, αρχές του 2012, αφού εκτελέστηκε το πρώτο μέρος του σχεδίου, μπήκε σε εφαρμογή το δεύτερο. Το αποκαλούμενο και Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής «το οποίο συντάχθηκε από την κυβέρνηση με τη συνεργασία όλων των υπουργείων, ως υποχρέωση που απορρέει από τον νόμο 3871/2010, που εμείς ψηφίσαμε (ο Υπουργός Οικονομικών απευθύνεται στους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ) και αποτελεί τη δική μας δέσμευση για τη συνέχιση του προγράμματος στήριξης της ελληνικής οικονομίας, την οριστική βιώσιμη επίλυση του δημοσιονομικού μας προβλήματος και τη σταδιακή ανάταξη και ανάπτυξη της οικονομίας μας, η οποία όμως θα στηρίζεται σε γερές βάσεις και αξιόπιστες πολιτικές. Το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής περιλαμβάνει όλες τις προβλέψεις για την πορεία των μακροοικονομικών και δημοσιονομικών μεγεθών και ορίζει τους στόχους και τις πολιτικές παρεμβάσεις που θα μας οδηγήσουν στην επίτευξη τους. Για πρώτη φορά στη χώρα ο μεσοπρόθεσμος δημοσιονομικός προγραμματισμός αναλύεται με κάθε λεπτομέρεια και εξειδικεύεται σε παρεμβάσεις ύψους 28 δισ. ευρώ για την κάλυψη της πρόσθετης προσπάθειας που απαιτείται για το 2011 καθώς και για όλα τα χρόνια ως το 2015». (Υπουργός Οικονομικών, Ιούνιος 2011)
Το Πλαίσιο, το οποίο χρησιμοποιεί τις γνωστές καθεστωτικές λέξεις, «εξορθολογισμός», «αναδιοργάνωση», «μεταρρυθμίσεις», «τομές», «δράσεις» «παρεμβάσεις», «εκλογίκευση», «εκσυγχρονισμός» κλπ, περιλαμβάνει μεταξύ των άλλων τα εξής: Εξορθολογισμός μισθολογικής δαπάνης, καταργήσεις/ συγχωνεύσεις φορέων και μείωση επιχορηγήσεων, αναδιοργάνωση Δημοσίων επιχειρήσεων και Οργανισμών, εξοικονόμηση δαπανών και Βελτίωση των αποτελεσμάτων του τομέα υγείας, εξορθολογισμός ιατροφαρμακευτικής δαπάνης, εξορθολογισμός κοινωνικών δαπανών, εξορθολογισμός δαπάνης Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων, συγχωνεύσεις, καταργήσεις, μείωση των αμυντικών δαπανών την ώρα που η Γερμανία και η Γαλλία απαιτούν για νέες παραγγελίες.
Αυτό που έχει ενδιαφέρον και Βεβαίως είναι η κεντρική ιδέα της νέας κατοχικής σύμβασης είναι το πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων και αξιοποίησης της περιουσίας του δημοσίου, που Βαδίζει στα πρότυπα της εταιρείας που συστήθηκε μετά τη Γερμανική ενοποίηση το 1989, για να ιδιωτικοποιήσει τις εταιρείες της ανατολικής Γερμανίας. Στην Ελλάδα, η εταιρεία θα λέγεται Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου.
Το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων σύμφωνα με το Υπουργείο Οικονομικών, δικαιολογείται με την εξής αναφορά: «Ένα πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής και μάλιστα τέτοιας έκτασης όπως αυτό που χρειάζεται να ακολουθήσει η Ελλάδα αναπόφευκτα αφαιρεί πόρους από την οικονομία (είτε μέσω της μείωσης των δαπανών είτε μέσω της αύξησης των δημοσίων εσόδων). Ταυτόχρονα η οικονομία της χώρας είχε φτάσει σε τέτοιο σημείο που η τεράστια αύξηση των δημοσίων δαπανών όχι απλώς δεν μπορούσε να αποτρέψει την ύφεση, αλλά και προκαλούσε ιδιαίτερα υψηλές εισαγωγές με μεγάλη αρνητική επίπτωση στο εξωτερικό ισοζύγιο.
Η χώρα εκτός από προσαρμογή, χρειάζεται και ανάπτυξη. Ανάπτυξη που θα βασιστεί σε νέες επενδύσεις και θα οδηγήσει σε νέες πηγές παραγωγής εισοδήματος, σε ένα νέο πρότυπο ανάπτυξης. Το δημόσιο μπορεί να μην είναι σε θέση να χρηματοδοτήσει άμεσα την ανάπτυξη, όμως ο δημόσιος πλούτος, οι συμμετοχές του δημοσίου, αλλά και η ακίνητη περιουσία του δημοσίου μπορούν να προσελκύσουν κεφάλαια και μαζί εμπιστοσύνη στην ελληνική οικονομία, αλλά και τεχνογνωσία και νέες δραστηριότητες που αυτή τη στιγμή η οικονομία μας δεν μπορεί να αναπτύξει χωρίς πρόσθετες επενδύσεις.
Άρα με το πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων και αξιοποίησης της περιουσίας του δημοσίου στοχεύουμε όχι μόνο στο να άρουμε το μεγάλο βάρος του χρέους από τον ελληνικό λαό- (σ.σ. είναι Βάρος ο δημόσιος πλούτος (;) αλλά παράλληλα να διασφαλίσουμε:
Εισροή κεφαλαίων και επενδύσεων.
Μεταφορά τεχνογνωσίας σε κρίσιμους τομείς όπως στη μετάβαση σε μια πράσινη οικονομία.
* Εκπαίδευση ανθρώπινου δυναμικού σε κρίσιμους τομείς της οικονομίας.
Στήριξη τομέων τους οποίους έχουμε συγκριτικό πλεονεκτήματα. δημιουργία συμμαχιών για άνοιγμα σε διεθνείς αγορές.
Καλύτερες πρακτικές και σύγχρονο μάνατζμεντ. διατήρηση εθνικού ελέγχου σε κρίσιμους ή στρατηγικούς τομείς.
* Επίτευξη καλύτερου δυνατού τιμήματος χωρίς όμως καθυστερήσεις.
Το πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων και αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας θα συνεισφέρει δραστικό στη μείωση του δημόσιου χρέους. Με στόχο τα 50 δισ. ευρώ εισπράξεις ως το 2015 με 15 δισ. ευρώ να στοχεύουμε να εισπραχθούν ως το τέλος του 2012 από τις αποκρατικοποιήσεις την αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας, θα μπορέσει να μειωθεί το χρέος μας κατά περίπου 20 μονάδες του ΑΕΠ».
Οι αποκρατικοποιήσεις αφορούν, μεταξύ των άλλων τους εξής τομείς: ΟΠΑΠ, Λαχεία, ΕΛΒΟ, Κοίτασμα Αερίου «Νότια Καβάλα», Ελληνικοί Αυτοκινητόδρομοι, Χαρτοφυλάκιο Ακινήτων δημοσίων, ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ, ΕΛΤΑ, ΛΑΡΚΟ, ΤΡΑΙΝΟΣΕ, Περιφερειακά Αεροδρόμια και Λιμάνια, ΟΤΕ, ΕΥΑΘ, Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών, Οργανισμός Λιμένος Θεσσαλονίκης, Κρατικά λαχεία, ΟΛΠ, Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα, Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, ΔΕΠΑ, Διαχειριστής Εθνικού Συστήματος Αερίου, ΑΙρΙπβ Ββπκ, Εθνική Τράπεζα της Ελλάδας, Οργανισμός Διεξαγωγής Ιπποδρομιών Ελλάδος, Αδειες Κινητής Τηλεφωνίας, Ελληνικό Καζίνο Πάρνηθας, Ελληνικό, 4 ΑιΥβυ.5, ΕΛΠΕ, Τράπεζα Πειραιώς, Αγροτική Τράπεζα, Εγνατία Οδός, Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων, Ψηφιακό Μέρισμα, Μεταλλευτικά δικαιώματα.
Θυμίζουμε ότι στην περίπτωση της Αργεντινής, οι ιδιωτικοποιήσεις-μόνο τα Τελωνεία ήταν κρατικά- οδήγησαν στην εξάρτηση σημαντικών κλάδων της οικονομίας από το εξωτερικό, καθιστώντας τη χώρα εξαιρετικά ευάλωτη, τόσο στην κερδοσκοπία, όσο και στη «μετανάστευση» των κεφαλαίων, οπότε συνετέλεσε στην τραπεζική κρίση που ακολούθησε με «φυγή» κεφαλαίων στο εξωτερικό.
Γ. Όψεις της προπαγάνδας
Για το χρονικό διάστημα από τον Οκτώβριο του 2009 μέχρι σήμερα που το Μνημόνιο Νο2, («Μεσοπρόθεσμο») είναι πραγματικότητα, και το Μνημόνιο Νο1 έχει ζωή ενός έτους (δες και τη «δήλωση» 16 Βουλευτών του αυτοαποκαλούμενου ΠΑΣΟΚ, Μάιος 2011) οι άνθρωποι είναι μόνο αριθμοί. Έχουν μόνο υποχρεώσεις. Ως πολίτες σε ένα κράτος, υποτίθεται δημοκρατικό, θα πρέπει να έχουμε και δικαιώματα. Αυτά όμως όπως όλοι γνωρίζουμε δεν υπάρχουν. Και επικαλούμαι τα γνωρίσματα μας, ότι μας έχει απομείνει από αυτά, και πιο συγκεκριμένα, της ευθύνης, του χρέους, και του καθήκοντος. Και επειδή έχουμε ευθύνη και χρέος και κυρίως καθήκον, καταγράφουμε την προπαγάνδα. Και δίνουμε απαντήσεις, χωρίς απόλυτη θέση, με μόνο μέσο τη λογική. Με στόχο την πληροφόρηση. Αυτή που λείπει.
Τα ψέματα της προπαγάνδας, γράφονται με τυχαία σειρά, και αφορούν λόγους νουθεσίας προκειμένου να «συνετισθεί» ο λαός. Και βεβαίως η καταγραφή του ψεύδους, αποτελεί μία ελάχιστη συμβολή και σε μία άλλη άποψη για την οικονομική κρίση, προκειμένου να καταγραφεί και αυτή. Χωρίς να διεκδικούμε τίποτα περισσότερο από αυτό που γράφει ο Αισχύλος, ότι οι πολίτες πρέπει να λένε τα καίρια.
Και κυρίως για να μείνει, αφού το φαστ φουντ, κατά το φαστ τρακ των «επενδύσεων», της ηλεκτρονικής ενημέρωσης και κυρίως του διαδικτύου, δεν ξέρουμε αν αύριο αυτά θα υπάρχουν. Εξάλλου η «δημοκρατία» πέρα από τις διαβουλεύσεις και τα όπεν γκοβ δεν ανέχεται και πολλά- πολλά και κάποια Δευτέρα, δεν θα υπάρχει πρόσβαση σε επικίνδυνες «ιστοσελίδες». Τα παραδείγματα άπειρα, με τελευταίο της «δημοκρατίας» της Τουρκίας, όπου στην Ελλάδα υπάρχουν πολλοί θαυμαστές, απολογητές και προαγωγοί της.
1. «Η ελληνική οικονομία είναι θωρακισμένη», «υπάρχει το ευρώ» κλπ, κλπ.
Η ελληνική οικονομία των Ολυμπιακών Αγώνων και του Χρηματιστηρίου ήταν κυριολεκτικά μία φούσκα. Χιλιάδες καλοπροαίρετοι πολίτες στήριξαν τους λεγόμενους και φερόμενους ως Ολυμπιακούς Αγώνες, την Ελλάδα που υποδεχόταν «την επιστροφή της Ολυμπιακής ιδέας» και άλλα φληναφήματα της προπαγάνδας, όταν ΟΛΟΙ και ΟΛΕΣ γνωρίζουν περί τίνος πρόκειται. Παράλληλα εκατοντάδες χιλιάδες, ίσως και εκατομμύρια εξαπατήθηκαν από τους κράχτες της ελεύθερης αγοράς και του ανταγωνισμού, που λειτουργούσαν στο ναό του Χρηματιστηρίου, επενδύοντας οικονομίες, στερώντας από την Ελλάδα πόρους, που τώρα αναπαύονται στις ΗΠΑ, σε εξωτικά νησιά και στην Ελβετία. Μεταξύ των άλλων και ζεστό χρήμα, όχι αριθμοί και λογιστικές εγγραφές στους υπολογιστές, χρήμα από ταμεία πρόνοιας και συντάξεων. Από την άλλη το χρηματιστήριο ήταν ο δείκτης της ανάπτυξης, δηλαδή «ψηφίστε μας και ο δείκτης θα πάει στις δέκα χιλιάδες». Και (υπερ)ψηφίστηκαν.
2. «Λεφτά υπάρχουν»
Μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα, ίσως και σε ώρες από εκεί που η χώρα ήταν στην 25η θέση σε επίπεδο παγκόσμιας οικονομικής κατάταξης και ως τέτοια έδινε αναγκαστικά- δίνει ακόμη (;)- το 0,5% του ΑΕΠ ως δωρεάν οικονομική Βοήθεια σε φτωχές χώρες, το οικοδόμημα αυτό κατέρρευσε. Την επαύριον λεφτά δεν υπήρχαν...
3. «Το ΔΝΤ όπου πήγε κατέστρεψε τις χώρες και δε θα το χρειαστούμε»
Οι κατεστραμμένες χώρες δεν έχουν τελειωμό. Από το Μαλάουι που έφτασε στα όρια της λιμοκτονίας, μέχρι την Αργεντινή, την Ταϊλάνδη, το Περού, το Εκουαντόρ, την Αιθιοπία, στην Κένυα. Και οι συνταγές οι ίδιες: το ΔΝΤ θα δώσει βοήθεια μόνο αν- βάλτε το όνομα της χώρας που επιθυμείτε- συμφωνεί στις «διαρθρωτικές αλλαγές». Εν αρχή ην η εκποίηση της κρατικής περιουσίας σε ιδιωτικές εταιρείες και κερδοσκόπους, και η μείωση των κοινωνικών δαπανών.
Στην Κένυα, το ΔΝΤ επέμεινε να εισάγει η κυβέρνηση τέλη για να δει κάποιος έναν γιατρό - έτσι, ο αριθμός των γυναικών που ζητούσαν βοήθεια ή συμβουλές για σεξουαλικά μεταδιδόμενες ασθένειες μειώθηκε κατά 65 τοις εκατό, σε μία από τις χειρότερα πληγείσες, από το AIDS, χώρες στον κόσμο.
Στην Γκάνα, το ΔΝΤ επέμενε να επιβάλλει η κυβέρνηση δίδακτρα για να πηγαίνουν τα παιδιά σχολείο - και ο αριθμός των αγροτικών οικογενειών που είχαν την οικονομική δυνατότητα να στείλουν τα παιδιά τους στο σχολείο μειώθηκε κατά τα δύο τρίτα. Στη Ζάμπια, το ΔΝΤ επέμενε να μειωθούν οι δαπάνες για την υγεία - και ο αριθμός των βρεφών που πέθαναν διπλασιάστηκε.
Στη Χιλή το ΑΕΠ μέσα σε δύο χρόνια μειώθηκε κατά 17% και χώρες όπως η Ρωσία, η Ουκρανία, το Πακιστάν, η Ουρουγουάη, το Εκουαδόρ, η Αργεντινή, δηλώνουν αδυναμία εξυπηρέτησης του εξωτερικού χρέους, παρότι ακολούθησαν τις συνταγές του ΔΝΤ.
4. «Δε γίνεται καμία επαφή με το ΔΝΤ»
Βίντεο και γραπτά απέδειξαν ότι θεσμικοί παράγοντες της αποκαλούμενης ελληνικής δημοκρατίας, συνομιλούσαν λες και προετοίμαζαν σύσταση συμμορίας. Και επαφές γινόταν και συζητούσαν για έξι ολόκληρους μήνες μέχρι να προσφέρουν το πικρό ποτήρι του μνημονίου Νο 1. Τι κρίμα να ψεύδονται τόσο χυδαία....
5. «Τιτανικός», «βουλιάζουμε», «οιΈλληνες είναι διεφθαρμένοι»,
Και τα 5ρΓθ3άδ στα ύψη, «δεν μπορούμε να βγούμε στις αγορές», άρα αναγκαστικά πρέπει να πάμε στο μηχανισμό στήριξης. Όλα καλά, τακτοποιημένα και νοικοκυρεμένα. Δεν διεκδικήσαμε έστω και την τελευταία στιγμή πριν την προσφυγή της Ελλάδας στο ΔΝΤ, την εξυπηρέτηση των δανειακών αναγκών όταν οι αγορές δάνειζαν 53 δις € με επιτόκιο 6,2%.
Αντί γι' αυτό περιμέναμε την άνοδο των επιτοκίων δανεισμού (spreads) κατηγορώντας διεθνώς τους έλληνες πολίτες ότι είναι
διεφθαρμένοι και παρομοιάζοντας την οικονομία μας με «Τιτανικό». Και τα επιτόκια στις «αγορές» έφτασαν στο 11%.
6. «Οι διεθνείς αγορές είναι κλειστές»
Οι κερδοσκόποι οργίαζαν με τα ασφάλιστρα, με τα ομόλογα, και κέρδιζαν δισεκατομμύρια ευρώ και δολάρια, και τα τοπικά υπηρεσιακά στελέχη τους έπαιρναν το ποσοστό που τους αναλογούσε. Και υποκριτικά βγάζουν και ένα στην πλατεία για το θέαμα.
7. «Οι Έλληνες είναι τεμπέληδες, δεν δουλεύουν πολύ», «να μοιάσουμε τους Γερμανούς», «δεν υπάρχει σάλιο»
Πολλά προπαγανδιστικά σχήματα, όπως γνωρίζουμε κατέρρευσε με τα στοιχεία ενός ακόμη ρυθμιστή του μέλλοντος μας, του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ). Οι Έλληνες και δουλεύουν και δεν αμείβονται, και δεν παίρνουν άδεια τόσων ημερών, όπως τα «πρότυπα μας».
Φυσικά δεν αναφέρεται ότι η Γερμανία κερδίζει εις Βάρος των χωρών του νότου, έχοντας πλεονάσματα και λειτουργώντας ως κράτος προς όφελος ιδιωτικών τραπεζών. Στη ρίζα του προβλήματος βρίσκεται το ευρώ. (Λαπαβίτσας Κ. κ.ά Η ευρωζώνη ανάυεσα στην λιτότητα και στην αθέτηση πληρωμών Αθήνα, εκδ. ΛιΒάνη2010, σ.14 )
Επιπρόσθετα, το μοναδιαίο κόστος εργασίας στη Γερμανία παρέμεινε σταθερό μετά την εισαγωγή του ευρώ, ενώ στην Ελλάδα αυξήθηκε περισσότερο από κάθε άλλο κράτος μέλος της ευρωζώνης (ΓΚ Καζάκος Μετά το μνημόνιο. Αθήνα εκδ. Παπαζήση 2011, σ.69)
8. «Όλοι μαζί τα φάγαμε»
Η προπαγάνδα στο αποκορύφωμα της. Ελλαδική, πανευρωπαϊκή, παγκόσμια. Όλοι τους ίδιους διαφημιστές- επικοινωνιολόγους- συμβούλους έχουν τέλος πάντων; Η συνευθυνη και η συνενοχή ως μηχανισμός προπαγάνδας επιβολής των μέτρων σωτηρίας.
9. Να γίνουν συγχωνεύσεις σχολείων «νια μία καλύτερη παιδεία», «νια το καλό των παιδιών», να γίνουν συγχωενύσεις νοσοκομείων για την περιστολή δαπανών, να μπει τέλος- διόδιο για κάθε ασθενή κλπ.
Από τις Καστανιές ΈΒρου, μέχρι την Ελασσόνα και την Ήπειρο, το ίδιο «επιχείρημα». Και τα παιδιά των «οικογενειών» στα ιδιωτικά σχολεία της Αθήνας, στις ΗΠΑ και στη Βρετανία, και στα ιδιωτικά νοσοκομεία, ενώ οι ασθενείς θα πληρώνουν παντού, σε όποια κέντρα υγείας ή νοσοκομεία ακόμη υπάρχουν, εάν εφόσον έχουν ασφάλεια.
10. «Να πουληθούν τα «Βαρίδια» που κρατούν δέσμιο το κράτος»
Σιγή για τις ευθύνες του κράτους που φόρτωσε τις ΔΕΚΟ με δάνεια για κατασκευή υποδομών, που είναι υποχρεωμένο να το φτιάξει αυτό. Η προπαγάνδα τονίζει ότι οι κακές ΔΕΚΟ που φόρτωσαν το κράτος με δάνεια, να κλείσουν τώρα. Μάλλον να πουληθούν, την ώρα που έγιναν μεγάλες επενδύσεις από χρήματα του λαού. Και επίσης να γίνουν αυξήσεις στα τιμολόγια τώρα, για να μην τις χρεωθούν οι ιδιώτες!
Η πιο χυδαία προπαγάνδα έγινε στην περίπτωση του ΟΣΕ, όπου πριν κλείσουν οι γραμμές, αφού είχαν εκσυγχρονισθεί- γιατί άραγε- το σύνθημα ήταν «6000 σιδηροδρομικοί βάζουν τον ΟΣΕ 3 εκατ. ημερησίως μέσα».
Επίσης τονίσθηκε ότι δεν έχει πληρότητα πάνω από 50% κλείνει. Στη Γερμανία οι εθνικές γραμμές έχουν πληρότητα 46% και οι τοπικές γραμμές μόνο 22%. Αρα πρέπει να κλείσουν σήμερα.
Η ιδιωτικοποίηση θα σώσει τον ΟΣΕ μας λένε. Στη Βρετανία που κάθε γραμμή την έχει και άλλη εταιρεία αφού γινόταν κάθε μέρα και ατύχημα, σήμερα οι σιδηρόδρομοι απορροφούν και κοστίζουν στον βρετανό φορολογούμενο τέσσερις φορές παραπάνω επιχορηγήσεις σε σύγκριση με την προ ιδιωτικοποίησης εποχή.
Εδώ όπως γνωρίζουμε οι επιχορηγήσεις είναι παράνομες, θυμίζουμε την περίπτωση της Ολυμπιακής, ενώ στη Μητρόπολη του καπιταλισμού όχι!
Επίσης ενώ για τους γερμανικούς και δανικούς σιδηροδρόμους οι επιχορηγήσεις είναι έσοδα, για τον ΟΣΕ είναι έξοδα ! (περιοδικό Σιδηροτροχιά Δεκέμβριος 2010)
11.«Να μειωθεί το κράτος».
Μιλούσαν για εκατομμύρια υπαλλήλους, η απογραφή έδειξε για ακόμη μία φορά τα προβλήματα του κράτους, το οποίο μειώθηκε με την μη ανανέωση των συμβάσεων χιλιάδων ανθρώπων, και θα συνεχισθεί με την απόλυση και των λεγόμενων «μόνιμων». Όπως ειπώθηκε από «αρμόδια» χείλη, μόνιμοι είναι μόνο οι δικαστικοί, προφανώς πρόσθεσε από μέσα του και οι πολιτικοί, οπότε μέσα από τις διαδικασίες- τι εύηχη λέξη- όσοι περισσεύουν θα φύγουν.
12. «Να γίνουν απολύσεις»
Για τον ελληνικό λαό, προηγούνται οι στρατιές συμβούλων του πρωθυπουργού- όπως έχει πει ο Μ. Χαραλαμπίδης από τη δεκαετία του 1990, από τους συμβούλους του πρωθυπουργού καταλήξαμε στον πρωθυπουργό των συμβούλων- οι συνεργάτες των υπουργών, των βουλευτών, και λοιπών παρατρεχάμενων και δημοκρατικών δυνάμεων.
Την ίδια ώρα αν ακολουθηθεί η γραμμή του ΔΝΤ, θα μείνουν και ορισμένοι να προσφέρουν υπηρεσίες στον Έβρο και στο Καστελόριζο, εκτός και εάν «εθνικοί λόγοι», ή το εθνικό συμφέρον» υπαγορεύει κάτι άλλο. Οπότε να κλείσουν όλα για «συμβολικούς λόγους», εξάλλου παραδέχονται ότι δεν θα υπάρξει κανένα δημοσιονομικό όφελος, και να προσφέρει τα πάντα ο ιδιωτικός τομέας. Τουρκικός, γερμανικός, γαλλικός, αυτοί που μας νουθετούν να το πράξουμε όσο γίνεται πιο γρήγορα. «Για το καλό μας».
13. «Να γίνουν ιδιωτικοποιήσεις»
Δρόμοι, λιμάνια, αεροδρόμια, υποδομές που χτίστηκαν με χρήματα του ελληνικού λαού και δάνεια που επίσης που θα πληρώσει ο ελληνικός λαός θα πρέπει να δοθούν σε ιδιώτες επενδυτές. Δημόσια φιλέτα που προσφέρονται «αντί πινακίου φακής»- ακραίο οξύμωρο- και δημόσιες υποδομές «του κουτιού», οι οποίες θα λειτουργούν με τα διόδια μας. Πρόκειται ουσιαστικά για ένα τέχνασμα με απώτερο στόχο τη λεηλασία των δημοσίων επιχειρήσεων και του δημόσιου πλούτου.
14. «Θα μας Βοηθήσουν γιατί είναι φίλοι του πρωθυπουργού», «Η κρίση να γίνει ευκαιρία»
Στο Ελληνικό, στο πρώην αεροδρόμιο, που έκλεισε παρότι εκσυγχρονισμένο για να παραμείνει μόνο των Σπάτων- παγκόσμια και πανευρωπαϊκή πρωτοτυπία να υπάρχει πρωτεύουσα με ένα αεροδρόμιο- ο «άμισθος σύμβουλος»- πόσοι είναι τελικά αυτοί(;), είναι μέλος της εταιρείας που θα πάρει το έργο, αλλά εμείς πρέπει να είμαστε ευγνώμονες γιατί θα μας Βοηθήσει αφιλοκερδώς. Πράγματι η κρίση έχει ευκαιρίες. Χιλιάδες δωρεάν στρέμματα.
15. «Πρέπει η αγορά εργασίας να γίνει «ευέλικτη» και η οικονομία πιο ανταγωνιστική».
Τι σημαίνει ευέλικτη; Μία εταιρεία που έχει κέρδη σήμερα, να προσλάβει υπαλλήλους κάτω των 25 ετών, με μείον είκοσι τοις εκατό αποδοχές του Βασικού μισθού και του χρόνου που τα κέρδη δεν θα είναι της τάξης του 150% που θέλει, να τους απολύσει.
Και πως θα προστατευθούν αυτοί οι άνθρωποι; Θα το κάνει η αγορά λέει η προπαγάνδα. Και το μαγικό χέρι της αγοράς θα τα ρυθμίσει όλα. Και πρέπει να μειωθούν οι μισθοί. Δηλαδή να γίνουν κάτι μεταξύ Βουλγαρίας και Κίνας για να γίνει πιο ανταγωνιστική η οικονομία.
Η αλήθεια είναι ότι από το 1995 έως το 2010, οι μισθοί σε πραγματικούς όρους έχουν μειωθεί κατά 35% και η ανεργία έχει αυξηθεί κατά 17%. Αυτά όμως έχει η ελεύθερη αγορά, μερικά μένουν χωρίς ρύθμιση και έτσι, παρότι ότι λυπούνται πάρα πολύ πρέπει να απολυθούν μερικές χιλιάδες ημερησίως. Εξάλλου η φθηνή, ανασφάλιστη εργατική δύναμη, ελαστικού χαρακτήρα, περιμένει στα σύνορα, ή στις πλατείες των ελληνικών πόλεων, πιέζοντας και άλλο τη εργασιακή ζούγκλα. Και αναφερόμαστε στο ζήτημα της λαθρομετανάστευσης
Και μάλιστα με πρόβλημα υπογεννητικότητας και γήρανσης, οι παρανόμως εισελθόντες νέοι Έλληνες «πολίτες», θα είναι οι καταλληλότεροι. Σημειώνουμε ότι ο πληθυσμός της Ελλάδας από 11,3 εκατ. την 1η Ιανουαρίου 2010, αναμένεται να φτάσει τα 11,6 εκατ. το 2035 (+2,7%) για να μειωθεί στα 11,2 εκατ. το 2060 (-0,1%). Επίσης οι άνω των 80 ετών στην Ελλάδα θα αντιπροσωπεύουν το 13,3% του πληθυσμού το 2060, από 4,6% που ήταν το 2010. Την ώρα που κάθε χρόνο θα περνούν εκατοντάδες παράνομοι μετανάστες στην Ελλάδα. (Eurostat Ιούνιος 2011)
16. «Πρέπει να απελευθερωθούν τα επαγγέλματα».
Έτσι πρέπει να έρθουν εταιρείες οι οποίες, αφού καταστρέψουν «τους υπεύθυνους της κρίσης», οδηγούς φορτηγών, ταξί, δικηγόρους, φαρμακοποιούς κλπ, θα «αναπτύξουν» την οικονομία μας.
17. «Ο ανταγωνισμός θα προσφέρει καλύτερες υπηρεσίες και καλύτερες τιμές».
Τα παραδείγματα χιλιάδες στην Ελλάδα, όπου ο ανταγωνισμός δεν λειτούργησε. Από τα τρόφιμα μέχρι τις μεταφορές, με εταιρείες που σέβονται τον καταναλωτή και του προσφέρουν εναλλακτικές υπηρεσίες και διαφορετικές τιμές. Όμορφος κόσμος αγγελικά πλασμένος και το χέρι της αγοράς εκεί, να ρυθμίζει με αγάπη τα στραβά και τα ανάποδα, συγνώμη, τις «στρεβλώσεις».
18. «Το σπάταλο ελληνικό κράτος», «η οδός ευημερίας είναι οι απολύσεις, κλπ» (εφημ. Καθημερινή 8/5/2011)».
Στην Ελλάδα το κράτος στοιχίζει 17,3% του ΑΕΠ, στη Γερμανία, 19,9%, στη Γαλλία 24% στη Βρετανία 23,7% ,στην Ευρωζώνη 21,8%. (Μνημόνιο. Η υποθήκευση της Ελλάδας. Αθήνα, εκδ. Χριστιανική 2010)
Και να μην επαναλάβουμε τα περί παραγωγικότητας, μισθών, αριθμού υπαλλήλων, αφού όλα αποδείχτηκαν προπαγάνδα και ψεύδη. Μπροστά το
0,1 % των υπαλλήλων που αμείβονται με παχυλούς μισθούς και σιγή για το υπόλοιπο μέρος, το οποίο μετά από 25 χρόνια εργασίας και πανεπιστημιακό πτυχίο αμείβεται με μισθό ανειδίκευτου εργάτη στο Λουξεμβούργο.
19. «Το 2012, εφόσον ακολουθήσουμε το μνημόνιο θα Βγούμε στις αγορές».
Πέρα από το γεγονός ότι αυτό δε θα γίνει, γιατί μετατέθηκε το 2015 και βλέπουμε, το 2009 με λιγότερο χρέος δεν μπορούσαμε να βγούμε στις αγορές και θα βγαίναμε το 2012, πως θα βγούμε το 2015 με περισσότερο; Τον Οκτώβριο του 2009 το χρέος ήταν 298 δις ευρώ, το Μάρτιο του 2010 310,3 δις, το Δεκέμβριο του 2010 340,2 δις, ενώ το Μάρτιο του 2011 354, 5 δις. Το Μνημόνιο Νο 1 δηλαδή αύξησε το χρέος κατά 57 δις και διαμορφώνεται στο 153% του ΑΕΠ το 2011, από το 127% στο τέλος του 2009.
Για την ενημέρωση σχετικά με το συνολικό χρέος και την εξέλιξη του (2006-2010) σύμφωνα με την Τράπεζα της Ελλάδας είναι το εξής ( HYPERLINK "http://www.bankofgreece.gr/" www.bankofgreece.gr/ πρόσβαση 8 Ιουνίου 2011 ):
20. «Η εγώ (εμείς) η χρεοκοπία».
Το γνωστό δίλημμα που ανά τακτά χρονικά διαστήματα αλλάζει όρους. Καραμανλής ή τανκς, Σημίτης ή κατάρρευση του χρηματιστηρίου, Παπανδρέου ( και πολιτικό σύστημα) ή πτώχευση- χρεοκοπία. Αυτό όμως δεν ισχύει, είναι μία ακόμη τρομοκρατική πράξη- δήλωση για να μην υπάρχει αντίσταση από την κοινωνία. Την ώρα που γνωρίζουμε ότι τα επιτόκια είναι πάνω από 5% όταν οι τράπεζες δανείζονται με 1,5% και ο ελληνικός λαός εξαθλιώνεται για να πληρωθούν οι δανειστές και οι τοκογλύφοι.
21. «Αν δεν είχαμε το μνημόνιο θα είχαμε χρεοκοπία και στάση πληρωμών», «η χώρα δεν είχε άλλη επιλογή», «το μνημόνιο δεν είναι το πρόβλημα».
Η σωτηρία της Ντόιτσε Μπανκ, της Γκόλντμαν Σακς, της Λίμαν Μπάδερς και των άλλων ιδρυμάτων, ως πρωταρχικός στόχος και όχι η σωτηρία της πατρίδας και των ανθρώπων της.
22. «Το πρόβλημα είναι το κομματικό, εξαιρετικά αναποτελεσματικό, δίφθαρμένο σύστημα διακυβέρνησης», «η ξεχαρβαλωμένη δημόσια διοίκηση», «οι στρεβλώσεις», «οι αγκυλώσεις», «τα διαρθρωτικά προβλήματα», «το γεγονός ότι η κοινωνία είναι όμηρος ισχυρών συμφερόντων και οργανωμένων μειοψηφιών», « το δεδομένο ότι η οικονομία είναι σοβιετικού τύπου»
«Σιγή για την ταμπακιέρα», για τις ευθύνες των πολιτικών και των ανθρώπων που ενώ είναι το πρόβλημα, είναι πάλι στο προσκήνιο προτείνοντας μας «λύσεις». Τονίζουν ότι τα προβλήματα αυτά τα λυθούν από τον ανταγωνισμό, την ελεύθερη αγορά, τις ιδιωτικοποιήσεις, «την ευελιξία της αγοράς εργασίας που είναι αγκυλωμένη σε υψηλό κόστος μισθών και απολύσεων, άκαμπτους μισθούς, ύψος επιδομάτων ανεργίας και συντάξεων». Το μαγικό και αόρατο χέρι της αγοράς θα τα λύσει όλα και εάν γίνει κάποιο λάθος, αυτό θα οφείλεται στα διαρθρωτικά προβλήματα και στις αντιστάσεις της κρατικής μηχανής που δε θα μπορεί να αντεπεξέλθει, «αφού πρέπει να κινούμαστε με ταχύτητα και αποτελεσματικότητα».
23. «Μα χρωστάμε τόσα πολλά», «τι θα γίνει με το χρέος; » «τολμήστε, πέστε στο λαό την αλήθεια», «μην αφήνετε το λαϊκισμό και τη δημαγωγία» «Τολμήστε» μας λένε, «γιατί καθώς οι φωνές του λαϊκισμού και της ανευθυνότητας κυριαρχούν στο δημόσιο λόγο, κρύβοντας από τους περισσότερους Έλληνες τη σοβαρότητα της κατάστασης και προτείνοντας λύσει καταστροφικές, ανεδαφικές ή εξωπραγματικές σε στιγμή κρίσης», προτείνοντας μας «μια ηγεσία ευθύνης και εθνικής ανασυγκρότησης που, σε συνεργασία με τους ευρωπαίους εταίρους μας, θα κάνει τα απαραίτητα για τη σωτηρία....»
Για το ποιος θα κάνει τις θυσίες σιγή. Γιατί οι μεγάλες επιχειρήσεις, με πρόσχημα την κρίση, απολύουν και μειώνουν τους μισθούς, ενώ ανακοινώνουν κέρδη.
Η Ελλάδα δανειζόταν και δανείζεται από τη πρώτη στιγμή ύπαρξης της, με ληστρικά επιτόκια, το τελευταίο διάστημα από τους εταίρους μας που επικαλείται η καθεστηκυία άποψη. Αυτή που ήξερε και ξέρει, οι σοφοί, οι τραπεζίτες, οι διανοούμενοι, οι άνθρωποι της τέχνης, κλπ, ενώ εμείς όχι.
Και όσο γα τις θυσίες που πρέπει να κάνουμε- αυτό ακούμε για δεκαετίες- θα πρέπει να γίνει την ώρα που δεν υπάρχουν όργανα νομισματικής πολιτικής, δηλαδή εθνικό νόμισμα, και ως εκ τούτου, υπάρχει πρόβλημα στην πολιτική απασχόλησης (Κέντρο Προγραυυατισυού και Οικονομικών Ερευνών Μάιος 2011. ) Σε ότι αφορά τα δάνεια: Αν υποθέσουμε ότι το 2004 η χώρα μας δανείστηκε για να γίνουν οι αποκαλούμενοι Ολυμπιακοί Αγώνες, 20δις €, το οποίο δάνειο λήγει το 2023 . Σύμφωνα με διεθνή πρακτική εναντίον της χώρας μας, με το πρόβλημα του ανατοκισμού, ο οποίος λειτουργεί αποκλειστικά και μόνο προς όφελος των «τοκογλύφων», το αρχικό κεφάλαιο, με συνεχώς ανατοκιζόμενο (ετήσια) επιτόκιο 15%, διπλασιάζεται ανά πέντε έτη και ενώ η Ελλάδα δεν εξοφλούσε έκτοτε ούτε το κεφάλαιο, ούτε τους τόκους, στα τέλη του 2023, θα ήταν χρεωμένη με περίπου 330 δις€!.
Δηλαδή, θα είχε πληρώσει το αρχικό δάνειο, το κεφάλαιο, σχεδόν 16,5 φορές παραπάνω! Το προηγούμενο παράδειγμα συνέβη και συμβαίνει. Το δάνειο, του Μνημονίου Νο1 ήταν 110δις, με επιτόκιο 5% - έτσι μας είπαν- θα πήγαινε 130 δις, και με την επιμήκυνση που προβλήθηκε σαν επιτυχία του τοπικού καθεστώτος, παρότι την πέτυχε η Ιρλανδία, θα πληρώσουμε 200 δις στη λήξη του! Και βεβαίως θα πρέπει να υπολογιστούν και τα ομόλογα που είναι τα εξής (καταγραφή Μάιος 2011- ΒΙοοπίθγ^, σε δις €): 2011: 30,5, , 2012: 33,7, 2013: 30,6 2014: 31,8, 2015: 56,5 2016-2021: 81,4. Την ίδια στιγμή, οι ιδιωτικές και όσες έχουν μείνει κρατικές τράπεζες στην Ελλάδα κατέχουν ομόλογα του ελληνικού κράτους 40 δις ευρώ.
Στην εξαετία 2013-2019 λήγουν δάνεια που υπερβαίνουν τα 300 δις € και δεν υπάρχουν πλέον, όπως αναφέρεται «περιθώρια εφησυχασμού και απώλειας χρόνου».
Για αυτά θα υπογραφούν νέες συμβάσεις ή θα βγούμε στις αγορές; και ποιος θα κάνει θυσίες. Εξάλλου η πατρίδα μας Βιώνει κοινωνικοποίηση των χρεών και ιδιωτικοποίηση των κερδών-πλεονασμάτων, και πολύ πιο έντονα από τότε που εισήλθε στην ευρωζώνη.
24. «Αγαπάς το κράτος;» «ζήτα απόδειξη», «πάρε κάρτα», «γίνε μέρος της ζούγκλας », «ψρουτάκια- τζόγος παντού»
Κάρτα του πολίτη, φοροκάρτα, όποιος δεν πληρώνει στα κάτεργα και ο Μεσαίωνας επανέρχεται. Ο Μεγάλος Αδελφός φροντίζει για σένα, στην αρχή όλα προαιρετικά, αλλά πως θα πληρώνεσαι, πως περπατάς, πως θα αναπνέεις, χωρίς κάρτα; χωρίς φορολογική συνείδηση; Και για να μη μην ξεχνάμε ο πρωθυπουργός τής χώρας προέτρεπε τους πολίτες να επενδύσει στο χρηματιστήριο, δηλαδή τον τζόγο. Και τα κεφάλαια του ελληνικού λαού πέταξαν οριστικά.
25. «Χωρίς μνημόνιο δεν έχει μισθούς και συντάξεις».
Όλοι πλέον γνωρίζουν ότι η δανειακή σύμβαση έγινε για να εξασφαλισθούν οι δανειστές της πατρίδας μας, οι οποίοι γνωρίζουμε ότι δάνειζαν και δανείζουν με ληστρικά επιτόκια, ενώ κάθε χρόνο η εξυπηρέτηση του χρέους μας κοστίζει 35 με 40% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος (ΑΕΠ).
Θυμίζουμε ότι το έλλειμμα της Ιρλανδίας αυξήθηκε απότομα, διπλασιάζοντας σχεδόν το δημόσιο χρέος της λόγω της διάσωσης των τραπεζών της.
Τα συνολικά έσοδα της Γενικής Κυβέρνησης (Κεντρική Δημ. Διοίκηση, ΟΤΑ, ΝΠΔΔ και Κοινωνική Ασφάλιση) ήταν, σε όλη τη διάρκεια της περιόδου 2000-2010, υψηλότερα από τις δαπάνες που απαιτήθηκαν για την πληρωμή μισθών στον δημόσιο τομέα και συντάξεων, συνεπώς τα έσοδα αρκούσαν και αρκούν. Για την εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους δεν αρκούν!
Για παράδειγμα, τα φορολογικά έσοδα του Δημοσίου το 2009 ήταν 55 δισ.ευρώ. Από αυτά, το 50% είναι για τις πληρωμές μισθών του δημοσίου, τα 12-13 δισ.ευρώ πηγαίνουν για την κάλυψη του ασφαλιστικού και τα υπόλοιπα αφορούν τις πληρωμές των τόκων. Το 2009, κατ' εξαίρεση, - λόγω της σημαντικής υποχώρησης των δημοσίων εσόδων (-7,3%) σε συνδυασμό με τη μεγάλη αύξηση της δαπάνης για μισθούς (+10,5%), συντάξεις (+6,7%) και τόκους (+7,5%) - ανακύπτει για πρώτη φορά πρόβλημα επάρκειας των τρεχόντων εσόδων για την πληρωμή και όλων των τόκων του Χρέους, η οποία γινόταν με νέο δανεισμό. Συνεπώς όποιος υιοθετεί το επιχείρημα ότι «δεν θα είχαμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις» υπονοεί ότι αφού θα είχαμε εξοφλήσει κατά προτεραιότητα τα οφειλόμενα για την ετήσια εξυπηρέτηση του χρέους (τόκους και χρεολύσια), δεν θα έμεναν έσοδα για να πληρωθούν όλοι οι μισθοί και οι συντάξεις. Η παραδοχή αυτή είναι η απόλυτη και αποκλειστική προτεραιότητα των υποχρεώσεων έναντι κάθε είδους πιστωτών και όλες οι άλλες υποχρεώσεις (μισθοί-συντάξεις) έρχονται δεύτερες και καλύπτονται μόνο εάν περισσεύουν η βρεθούν λεφτά... (Δ. Σερευέτης, Πολίτης της Θράκης 2/ 6/2011)
Δ. Τα αποτελέσματα
Σύμφωνα με την άποψη της «διανόησης», το Μνημόνιο Νο 1 απέτρεψε μεταξύ των άλλων την κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος, προτείνοντας πως ένα εφαρμοσθεί με τις απαραίτητες επικαιροποιήσεις και Βελτιώσεις θα έχει μεν βραχυπρόθεσμες υψηλό κόστος (και έχει ήδη), αλλά μακροπόθεσμα οι επιπτώσεις του θα έιναι θετικές σε οικονομία και θεσμούς της χώρας. Επειδή όπως είπε ο υπουργός Οικονομικών «μακροπρόθεσμα όλοι θα πεθάνουμε», ας δούμε τι έγινε βραχυπρόθεσμα. Μετά από το χρονικό διάστημα εφαρμογής του Μνημονίου Νο 1 και της ψήφισης και αρχής εφαρμογής του Μνημονίου Νο 2 η Ελλάδα βρίσκεται στο γκρεμό. Το δημόσιο χρέος σε σχέση με το ΑΕΠ ήταν τον Απρίλιο του 2011 στο 153 % το έλλειμμα στο 10,5%, η μείωση του ΑΕΠ έφτασε στο 5%- μόνο σε πολεμικές περιόδους συνέβη αυτό- , το κατά κεφαλή ΑΕΠ μειώθηκε κατά 4,2, οι επενδύσεις μειώθηκαν κατά 17,4%, η ανεργία έφτασε στο 18%. Το ποσοστό ανεργίας τον Μάρτιο του 2010 ήταν 11,6% , ενώ σε περιφέρειες όπως στη δυτική Μακεδονία η ανεργία το Μάρτιο του 2011 ήταν 22,7% και στη ανατολική Μακεδονία και Θράκη 19,3%. (Ελληνική Στατιστική Αρχή, Ιούνιος 2011 και στοιχεία ΕΙΙΚ05ΤΑΤ)).
Στους μήνες εφαρμογής του Μνημονίου Νο1 είχαμε υποχώρηση μιας 10ετίας στην ελληνική οικονομία και τα εισοδήματα κατέληξαν, σύμφωνα με την Τράπεζα της Ελλάδας σε επίπεδα 2003 (έκθεση διοικητή Απρίλιος 2011).
Την ίδια περίοδο 26 δις ευρώ «πέταξαν» στο εξωτερικό. Σημειώθηκε πτώση του τζίρου στο 90% των επιχειρήσεων, και μείωση του κύκλου εργασιών του εμπορίου κατά 7,5 δις, αυξήθηκε κατά 30% το ποσοστό των επιχειρήσεων που έκλεισαν, ενώ έκλεισαν 2350 περίπτερα (στοιχεία Κεντρικής Ένωσης επιμελητηρίων και Ομοσπονδίας Περιπτερούχων Καπνοπωλών Ελλάδος, Απρίλιος 2011)
Υπάρχει υστέρηση εσόδων, ύφεση, ανεργία και ελλείμματα που αυξάνουν περισσότερο το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ. Η πρόβλεψη του ΔΝΤ για την ελληνική οικονομία είναι ύφεση 3% για το 2011 και ανάπτυξη για το 2012 μόλις 1,1% ενώ η ανεργία για το 2011 και 2012 θα κινηθεί γύρω στο 18%. Το σίγουρο είναι ότι πρέπει μέχρι το 2015 να υπάρχουν έσοδα από ιδιωτικοποιήσεις ύψους 50 δις € και 23 δις € ( 14 δις € από περιορισμό των δαπανών και μείωση του κράτους και 9 δις € από έσοδα). Φαίνεται αυτό εφικτό; Πάντως η απόκλιση του προϋπολογισμού μόνο για το Α' τρίμηνο του 2011 υπολογίζεται σε 4,7 δις €. Πώς λένε ότι για τα επόμενα χρόνια θα έχουμε πλεονασματικό προϋπολογισμό;
Η υποθήκευση της πατρίδας έγινε για την εξασφάλιση των κεφαλαίων και των ληστρικών τοκοχρεολυσίων, και το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων δεν εμφανίστηκε ποτέ στην Ελλάδα. Η διαδρομή τους ήταν μεταξύ καλωδίων υπολογιστών και η οικονομία δεν είδε ποτέ τα λεφτά, που ήταν για τη σωτηρία και την πληρωμή μισθών και συντάξεων. Όπως είπε ο Νομπελίστας οικονομολόγος Γιόζεφ Στίγκλιτς, πρώην συνεργάτης του ΔΝΤ για πάνω από μια δεκαετία, «όταν το ΔΝΤ φτάνει σε μια χώρα, τους ενδιαφέρει μόνο ένα πράγμα. Πώς μπορούμε να διασφαλίσουμε ότι οι τράπεζες και τα χρηματοπιστωτικό ιδρύματα θα πληρωθούν; ... Είναι το ΔΝΤ, το οποία εξασφαλίζει την οικονομική επιβίωση των κερδοσκόπων. Δεν ενδιαφέρετε για την ανάπτυξη, ή για ό,τι θα μπορούσε να βοηθήσει μια χώρα να βγει από τη φτώχεια» (Μάιος 2011)
Είναι γνωστό ότι όπου πήγε το ΔΝΤ γα χρόνια η οικονομία βυθίστηκε στην ύφεση. Γιατί εδώ να ήταν διαφορετικά τα πράγματα, τη στιγμή που πέραν των άλλων, μετά από πολιτικές του συστήματος και των «εταίρων» μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η Ελλάδα δεν έχει παραγωγικό ιστό. Στην Ελλάδα το 77% (!) του ΑΕΠ παράγεται από τις υπηρεσίες, το 7(!)% από τον πρωτογενή τομέα και το υπόλοιπο από το δευτερογενή, σύμφωνα με την γνωστή και μη εξαιρετέα ΟΙΑ (Factbook 2011 ). Η οποία ειρήσθη ένα παρόδω υπολογίζει το χρέος σε 550 δις €, προφανώς γιατί αναφέρεται και στο ιδιωτικό πέραν του δημοσίου. Για το ιδιωτικό έπεται και συνέχεια, αφού ένας από τους στόχους των αρπακτικών, πέραν της ακίνητης δημόσιας περιουσίας, είναι και η κινητή, δηλαδή οι καταθέσεις και τα άλλα «προϊόντα» όπως αναφέρει η τραπεζική αργκό.
Η Ελλάδα «για κάθε δάνειο που αποπληρώνει με επιτόκια που αποζημιώνουν για έναν κίνδυνο χρεοκοπίας που δεν επήλθε, αποτελούν μία πρόσοδο που απέκτησαν/απομύζησαν οι δανειστές της χώρας στην καμπούρα των φορολογουμένων» (Α. Λυμπεράκη gk Ιούνιος 2011)
Εδώ η προπαγάνδα μιλά για «σκληρή διαπραγμάτευση», όταν υποθηκεύεται η περιουσία των Ελλήνων για να μη χάσουν ούτε ένα Ευρώ οι Γερμανικές Τράπεζες.
Η Ελλάδα, όπως αναφέρει ο Τζον Πέρκινς, ένας «οικονομικός δολοφόνος», ονομάζεται, «χτυπήθηκε από οικονομικούς δολοφόνους, και για αυτό δεν υπάρχει αμφιβολία. Ξεκίνησε με την Ισλανδία πριν από δύο χρόνια και έφτασε σε εσάς, στην Ιρλανδία και άλλες χώρες. Εκμεταλλεύτηκαν την κατάσταση της Ελλάδας, τέθηκε σε μια κατάσταση με υπέρογκο χρέος και η οικονομία της βρίσκεται σε τέλμα». (Ελευθεροτυπία 28/5/2011)
Οι προβλέψεις γνωστές: η ύφεση θα συνεχιστεί, το ΑΕΠ θα μειωθεί, η ανεργία θα συνεχίσει να αυξάνεται, ο μέσος ετήσιος ρυθμός πληθωρισμός θα αυξάνεται, ο ετήσιος ρυθμός πιστωτικής επέκτασης προς τον ιδιωτικό τομέα θα παραμένει σε αρνητικά επίπεδα (Τράπεζα της Ελλάδας. Διοικητής Απρίλιος 2011) Και τι προτείνεται μπροστά στην καταιγίδα: επιχειρηματική πρωτοβουλία, ανταγωνισμός, παρά το γεγονός ότι «μπορεί να υπάρξει και τυχόν αποτυχία». (Τράπεζα της Ελλάδας. Διοικητής Απρίλιος 2011)
Ε. Αντί επιλόγου
Η κρίση είναι του συστήματος και προφανώς όχι των πολιτών και αυτά που έγιναν δεν είναι τίποτα μπροστά σ' αυτά που θα γίνουν (Ντομινίκ Στρος Καν. Αθήνα Οκτώβριος 2010).
Επειδή όμως η κοινωνία δεν μπορεί να αντέξει περισσότερο, ούτε να υποθηκεύσει την περιουσία της, ούτε να ξεπουλήσει το δημόσια γη, ούτε να δανείζεται για να σωθούν τράπεζες, προτείνουμε:
1)την παραίτηση της Κυβέρνησης, αφού στη χρονική συγκυρία είναι το καλύτερο που μπορεί να προσφέρει ο μηχανισμός αυτός στην πατρίδα. Ανάληψη της εξουσίας της χώρας από συνέλευση όπως συνέβη σε ανάλογες καταστάσεις, μόνο που τώρα δε συμμετέχει κανείς από το παλιό πολιτικό σύστημα.
2) Δημοψήφισμα, όπως συνέβη στην Ισλανδία, η οποία αντιστέκεται σθεναρά, και έπειτα από δημοψήφισμα αρνήθηκε να πληρώσει το «χρέος της».
3) καταγγελία των διεθνών συμβάσεων για τυπικούς και ουσιαστικούς
λόγους και όχι επαναδιαπραγμάτευση όπως λέει η αντιπολίτευση.
4) επιτροπή λογιστικού ελέγχου, για να αποδειχθεί το απεχθές χρέος, με γνώμονα ότι υπάρχουν και οι τρεις προϋποθέσεις του. Δηλαδή ότι η χώρα δανειζόταν χωρίς να το ξέρουν οι πολίτες της, («το δανείζεσαι της εσχάτης αφροσύνης και υαλακίας εστίν» Πλούταρχος Ηθικά 827 d'') πολλά από τα δάνεια δεν πήγαν για τους σκοπούς που λήφθηκαν και οι δανειστές γνώριζαν την κατάσταση αλλά συνέχιζαν τη ληστρική τους τακτική. Τράπεζες που δανείστηκαν χρήματα από την ΕΚΤ με 1% με κρατικές εγγυήσεις, δανείζουν τώρα την Ελλάδα με 5-10% και το χρέος θα συνεχίζει να αυξάνεται. Στη δεκαετία του ευρώ, ο συνολικός δανεισμός του ελληνικού κράτους ήταν 490 δισεκατομμύρια ευρώ, από τα οποία 450 δισεκατομμύρια πλήρωσε για εξυπηρέτηση του χρέους.
Μέσα σε μια 10ετία η Ελλάδα πλήρωσε 1,5 φορά το χρέος που είχε στις 31/12/2009, (340 δις Χ 1,5 = περίπου 500) Και μένουν άλλα 40. Από αυτά τα 40 περίπου τα 18 με 20 είναι το συσσωρευμένο έλλειμμα 10ετίαςτου κρατικού προϋπολογισμού.
Αναδιάρθρωση του χρέους, έχοντας σαν κίνδυνο την αποβολή από την ευρωζώνη. Το τελευταίο το αφήνουμε στην κρίση όλων, αν θα γίνει, ή παραμένει ως ένα ακόμη όργανο της προπαγάνδας. Θυμίζουμε ότι η Νιγηρία και όχι κάποιο κράτος της ευρωζώνης με δήλωση του κοινοβουλίου της ζήτησε από τους δανειστές της περικοπές του χρέους της χώρας με το επιχείρημα ότι δεν ήταν κανονική η φύση του προηγούμενου δανεισμού.
εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος. Χωρίς άλλα σχόλια, αφού οι τράπεζες παρότι παίρνουν μετρητά συνεχίζουν να τα επενδύουν στο εξωτερικό, πιέζοντας ταυτόχρονα για τις εσωτερικές τους απαιτήσεις.
6) Ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας (και ) με την άσκηση όλων των κυριαρχικών δικαιωμάτων.
7) διεκδίκηση του γερμανικού χρέους και των αποζημιώσεων.
Το αναγκαστικό δάνειο της κατοχής, μαζί με τις πολεμικές επανορθώσεις φθάνει τα 126 δις €.
Την ώρα που η Γερμανία και οι συνεργάτες της πίεσαν και πιέζουν την Ελλάδα, με μεθόδους οργανωμένου εγκλήματος, αφού συγκέντρωσε τα χρήματα της Ευρώπης, δάνεισε με ληστρικά επιτόκια και με τα δημιουργήματα της, το Σύμφωνο ανταγωνιστικότητας, το Σύμφωνο Σταθερότητας και ανάπτυξης, προβλέπει ενιαία φορολογία, αύξηση του χρόνου συνταξιοδότησης για όλους τους Ευρωπαίους και σύνδεση των μισθών με την παραγωγικότητα.
Επίσης θεσπίζει το λεγόμενο «φρένο χρέους» δηλαδή θα προβλέπεται στο Σύνταγμα, η οροφή του ελλείμματος στο 3% και επιπλέον κυρώσεις, οικονομικές και πολιτικές για όσους παραβαίνουν τους νέους κανόνες. Όλα αυτά για να συναινέσει στην διάσωση του κοινού νομίσματος και των πλεονασμάτων της.
Είναι Βέβαιο ότι η πολιτική των Μνημονίων οδηγεί στην ύφεση, στη συνεχή αύξηση του χρέους, στην ολοκληρωτική απώλεια του εθνικού πλούτου, στην εξαθλίωση, στην αύξηση της ανεργίας.
Ποιος μπορεί να εμπιστευθεί τους ειδικούς, αυτούς που τα ξέρουν, τους γνωστούς, τους γόνους καλών οικογενειών με τις καλές σπουδές, τους επιχειρηματίες -πολιτικούς, τους πολιτικούς-επιχειρηματίες, τους ανθρώπους της αγοράς που ενώ μιλούσαν ότι το χρέος θα έφθανε στο 6% του ΑΕΠ (Νέα Δημοκρατία το 2009), ανακοίνωναν 12,7% (ΠΑΣΟΚ Οκτώβριος 2009) και τελικά έφτασε στο 15% (με τις διορθώσεις....)
Ποιος μπορεί να εμπιστευθεί αυτούς που μιλούσαν για μέτρα σωτηρίας ενώ συνομιλούσαν με το ΔΝΤ, που αν λάβουμε τα συγκεκριμένα μέτρα (15 Μαρτίου 2010 και Ν.3833/2010 περί προστασίας της εθνικής οικονομίας-μέτρα για την αντιμετώπιση της δημοσιονομικής κρίσης ), δε θα υπάρξουν άλλα.
Ποιος μπορεί να εμπιστευθεί τους καθωσπρέπει πρωθυπουργούς και υπουργούς, που διαφήμιζαν την οικονομική ανάπτυξη- πάνω από 4% ετησίως - και τα καλά της, όταν όλα αυτά ήταν μία φούσκα. Και σήμερα μας οι ίδιοι, ανερυθρίαστα μας λένε ότι ο ελληνικός λαός πρέπει να υποστεί εικοσαετή λιτότητα.
Ποιος πιστεύει αυτούς που μιλάνε για «σοσιαλιστική συνείδηση», για εντολές που δέχονται μόνο από τον ελληνικό λαό (!) την ώρα που ανάμεσα σε άλλα ψηφίζουν το θάνατο της περιφέρειας και ειδικά της Βόρειας Ελλάδας με την εξομοίωση του πετρελαίου θέρμανσης με το πετρέλαιο κίνησης, για την «πάταξη του λαθρεμπορίου» και μετά κάνουν επερωτήσεις, ώστε να μην εφαρμόσει το μέτρο! Τι υποκρισία.
Ποιος μπορεί να εμπιστευθεί τους εταίρους που ζητούσαν διαβεβαιώσεις από την Ελλάδα ότι δεν θα κηρύξει μονομερή στάση πληρωμών! (Εφημερίδα Καθημερινή 20/2/2011 νια το Δεκέμβριο του 2009) Αυτούς που δήλωναν ότι με το πρόγραμμα η Ελλάδα σε δεκαοχτώ μήνες ελάχιστα θα θυμίζει τη σημερινή (Στέλεχος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Εφημερίδα Το Βήμα 4/5/2010)
Η προπαγάνδα και το ψεύδος ξεχείλισε! Η Ελλάδα δεν μπορεί να αντέξει άλλο.
Ο ελληνικός λαός πρέπει να στηρίξει ανθρώπους, που θα αντισταθούν και που θα πουν φτάνει, ως εδώ!
Δεν μπορούμε να περιμένουμε άλλο, δεν υπάρχουν σωτήρες από το υπάρχον πολιτικό σύστημα. Η αλήθεια και ο λαός μας θα νικήσει.