ΠΑΡΧΑΡΙΑ ΣΤΟΝ ΟΙΚΙΣΜΟ ΚΟΙΛΑ ΝΟΜΟΥ ΕΒΡΟΥ

Το πανάρχαιο ελληνικό έθιμο των Ελλήνων του Πόντου, τα Παρχάρια, αναβιώνουν για πρώτη φορά στο νομό Έβρου, η αντιδημαρχία Φερών του Δήμου Αλεξανδρούπολης και ο Σύλλογος Ποντίων Φερών, ενώ στηρίζεται από το σύλλογο των Κοίλων ο «Άγιος Γεώργιος» και άλλους φορείς της περιοχής.

Τα Παρχάρια είναι βοσκότοποι σε οροπέδια, και τόποι εξοχικοί. Η λέξη είναι σύνθετη από το "παρά' και το "χωρίον" και στον Πόντο σηματοδοτούσε τη μετακίνηση των κτηνοτρόφων από τα χαμηλά στα ορεινά οροπέδια για να αποφύγουν οι κάτοικοι της περιοχής την υγρασία και τις υψηλές θερμοκρασίες, αλλά και για να βρουν βοσκή για τα ζωντανά τους. Η θερινή διαδρομή στα Παρχάρια ξεκινούσε τέλη Απριλίου και τελείωνε στα τέλη Σεπτεμβρίου, ενώ η αρχή και το τέλος αυτής της περιόδου συνοδεύονταν από εκδηλώσεις με ψυχαγωγικό, αλλά και εμπορικό χαρακτήρα, καθώς οι κτηνοτρόφοι πωλούσαν τα προϊόντα τους. Σήμερα, το παρχάρεμα, αποτελεί για τον σύγχρονο άνθρωπο ένα προσκύνημα στη Φύση και η αναβίωση του εθίμου των Παρχαρίων σημαίνει πολλά για τους ανθρώπους με ποντιακή καταγωγή.




Τα Παρχάρια θα ξεκινήσουν το πρωί της Κυριακής 21 Αυγούστου 2011, με λειτουργία στον ναό του Αγίου Γεωργίου, στον οικισμό των Κοίλων της δημοτικής κοινότητας Φερών και θα πραγματοποιηθούν στον ενιαίο χώρο της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου και του δημοτικού σχολείου. Στα Παρχάρια θα συμμετάσχουν Ποντιακοί Σύλλογοι από τον νομό Έβρου και το νομό Ροδόπης, ενώ αναμένεται και η συμμετοχή και πολιτών της περιοχής, που θα πάρουν μία γεύση της ζωής στα Παρχάρια, που για χιλιάδες χρόνια γινόταν αλλά και εξακολουθούν να γίνονται στον Πόντο και όπου υπάρχουν Πόντιοι. Σε όλους θα προσφερθούν ποντιακά και άλλα εδέσματα.

Τα Κοίλα αποτελούν έναν οικισμό με δείγματα ζωής ήδη από τον 6ο π. Χ και στην ιστορική εκκλησία του Αγίου Γεωργίου ορκίστηκαν αγωνιστές της Επανάστασης. Τα Κοίλα κατοικήθηκαν αποκλειστικά από Πόντιους πρόσφυγες που έφτασαν από τα Σούρμενα και τη Σαμψούντα, ενώ στη δεκαετία του 1970 το χωριό εγκαταλείφθηκε. Τα Παρχάρια αποτελούν μία προσπάθεια να γνωρίσει ο νομός Έβρου τα Παρχάρια και να αναδειχθεί μία πανέμορφη τοποθεσία όπως είναι τα Κοίλα.

Για να φτάσετε στα Κοίλα τα οποία βρίσκονται 48 χλμ. βορειοανατολικά της Αλεξανδρούπολης, ακολουθείστε την παλιά εθνική οδό Αλεξανδρούπολης- Συνόρων, μόλις φθάσετε στις Φέρες ακολουθείτε την πινακίδα για Πυλαία, και μετά τη Μελία βρίσκονται τα Κοίλα. Για κάθε πληροφορία επικοινωνήστε με τον αριθμό 6973569217 Σύλλογος Ποντίων Φερών, κα Θεοδωρίδου.

Ένας χρόνος από τη δολοφονία του Αριστοτέλη Γκούμα στη Χιμάρα - Περιοδικό Στρατηγική

Η παραδοχή από όλους τους εμπλεκόμενους (κράτη και εταιρείες) ότι η λεκάνη της Ανατολικής Μεσογείου αποτελεί στο μεγαλύτερο μέρος της ένα τεράστιο κοίτασμα φυσικού αερίου, αλλά και υδρογονανθράκων, αλλάζει ολόκληρη τη μορφή του γεωστρατηγικού παιγνίου όπως την ξέραμε μέχρι σήμερα. Όπως αποκαλύπτεται στην ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ που κυκλοφορεί, η τουρκική απειλή στην περίπτωση αυτή παίρνει άλλη διάσταση: Δημιουργεί κινδύνους ακύρωσης της μείζονος ευκαιρίας κάθετης εθνικής οικονομικής ανάπτυξης και ενεργειακής απεξάρτησης της χώρας από την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων αυτών στην ελληνική ΑΟΖ.

Η απόκτηση των κατάλληλων μέσων και τακτικών από την Πολεμική Αεροπορία και το Πολεμικό Ναυτικό για επιχειρήσεις ελέγχου και προβολής ισχύος στην Ανατολική Μεσόγειο προκειμένου να ανατραπεί το τουρκικό πλεονέκτημα που τείνει να δημιουργηθεί, αποκτά πλέον ζωτική σημασία προκειμένου να καταστεί δυνατή η απόδραση της χώρας από έναν φαύλο κύκλο «οικονομικής ανεπάρκειας» δεκαετιών. Η απόκτηση συνολικά 6 φρεγατών FREMM και 6 υποβρυχίων Type 214, αποτελούν κρίσιμους σταθμούς σε αυτή την προσπάθεια, αλλά δεν αρκούν: Η απόκτηση αεροσκαφών-τάνκερ, υποθαλάσσια εκτοξευόμενων βλημάτων SCALP Naval, ικανού αεροσκάφους ναυτικής συνεργασίας, συστήματος έγκαιρης προειδοποίησης «over the horizon» στην ανατολική Κρήτη και μιας σειράς άλλων συστημάτων και αισθητήτων, αποτελούν στρατηγικές κινήσεις «οχύρωσης-κατοχύρωσης» μιας περιοχής που ιστορικά μπορεί να αποτελούσε ανέκαθεν χώρο υψηλού στρατηγικού ενδιαφέροντος για την Ελλάδα, λόγω Κύπρου, αλλά πλέον μετά την βεβαίωση ύπαρξης του ενεργειακού «θησαυρού», αποτελεί χώρο ζωτικής αξίας που μπορεί να αλλάξει τον ρου της ελληνικής ιστορίας.

Συγκεκριμένα στην ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ που κυκλοφορεί μπορείτε να διαβάσετε: Η κούρσα για το ενεργειακό «Ελ Ντοράντο» της Ανατολικής Μεσογείου – Πόσο έτοιμες είναι οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις;


Εθνική Ασφάλεια: Κρίσιμη ανάγκη θεσμικών αλλαγών Η περίοδος οικονομικής κρίσης στην οποία έχει εισέλθει η χώρα, προβλέπεται μακρά και επώδυνη. Εκτός από τη μεγάλη δημοσιονομική προσπάθεια που πρέπει να καταβάλουμε κατά την επόμενη πενταετία, θα υπάρξουν εντάσεις, τόσο στη συνοχή της κοινωνίας μας, όσο και στα γενικότερα εθνικά μας συμφέροντα.

Η νεο-Οθωμανική Τουρκία και οι ισλαμιστικές οργανώσεις της Κεντρικής Ασίας Οι εξελίξεις των τελευταίων ετών στη διεθνή πολιτική σκηνή έχουν διαμορφώσει ένα περιβάλλον στο οποίο ο μουσουλμανικός κόσμος και οι αλλαγές που λαμβάνουν χώρα μέσα σε αυτόν έχουν αποκτήσει ιδιαίτερη βαρύτητα. Πόσο κοντά βρίσκονται οι νεο-Οθωμανοί και οι ισλαμιστικές οργανώσεις της Κεντρικής Ασίας που οι πρώτοι θεωρούν ως «σφαίρα επιρροής» τους;

Ο αλβανικός εθνικισμός και η ελληνική μειονότητα: Τσάμηδες εθνική ασφάλεια Η πρόσφατη δολοφονία του Έλληνα Αριστοτέλη Γκούμα στη Χιμάρα και οι εθνικιστικές κινήσεις των κομμάτων των Τσάμηδων αποτελούν μία πραγματικότητα, η οποία απειλεί την εθνική ασφάλεια και τη διαβίωση ενός σημαντικού μέρους του ελληνικού λαού, της ελληνικής μειονότητας στην Αλβανία, αλλά και της Ελλάδας. Διαβάστε πως διαμορφώνεται σήμερα μετά από είκοσι χρόνια ουσιαστικής εγκατάλειψης από το ελληνικό κράτος η κατάσταση στην Βόρειο Ήπειρο.

Επίσης στην ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ που κυκλοφορεί μπορείτε να διαβάσετε δεκάδες άλλα πρωτογενή θέματα και αναλύσεις για τον συσχετισμό ένοπλης ισχύος και την ισορροπία δυνάμεων στην περιοχή, τις ελληνικές και τουρκικές ένοπλες δυνάμεις κλπ.

 

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

«Η Παναγία αγαπά την Ελλάδα»

Για την Παναγία

Του Λευτέρη Θεοδωρακόπουλου



Στα σπίτια μας στις πιο ξεχωριστές και ιδιαίτερες γωνιές υπάρχει πάντα μια εικόνα της Παναγιάς. Όταν το βλέμμα σου πέφτει πάνω στην εικόνα αυτή η ψυχή σου γαληνεύει, χωρίς ποτέ να καταφέρεις να εξηγήσεις το γιατί και το πώς συμβαίνει αυτό Στο Άγιο Όρος μου είχε πει κάποτε ένας γέροντας πως η Παναγία αγαπά την Ελλάδα, γιατί σε αυτό το σημείο της γης λατρεύεται και αγαπιέται όσο πουθενά αλλού.Τα έβαλα κάτω μετά από μέρες αυτά που μου είπε ο γέροντας και διαπίστωσα πόσο δίκιο είχε. Πόσες μεγάλες και ιστορικές στιγμές της Ελλάδας έχουν συνδεθεί με τη χάρη της. Από τον Ακάθιστο Ύμνο στο Βυζάντιο, στην Επανάσταση του 21, στις εικονίτσες με τη φιγούρα της που έδιναν οι μάνες των φαντάρων πριν φύγουν για το πόλεμο του 40 και πολλές ακόμη, μέχρι και τις ημέρες μας. Η μορφή της πάντα γαλήνια και στοργική και ίσως η γέφυρα του Θεού για να έρθει σε εμάς. Δεν ξέρω πως και τι μπορώ να γράψω σήμερα για τη Θεοτόκο μας, που λίγα 24ωρα μένουν για να τη γιορτάσουμε όπως της αξίζει. Δεν είναι ότι φοβάμαι να γράψω, αλλά το τι πιστεύει ο καθένας μας είναι κάτι πολύ ιδιαίτερο και ξεχωριστό για εκείνον/ην και τη ψυχή του/της. Ωστόσο όπως προανέφερα πάνω η Παναγίτσα μας είναι κομμάτι όχι μόνο της πίστης μας αλλά και της ιστορίας και της παράδοσης μας. Πέρυσι συνέβη ένα ιστορικό γεγονός, επαναλειτούργησε η Παναγιά των Ποντίων η Σουμελά. Ήχησαν οι καμπάνες της μετά από 87 χρόνια. Ζήτησα από το Φάνη Μαλκίδη να μου στείλει ένα κείμενο, το οποίο ακολουθεί, για την Παναγία Σουμελά, που εκπροσωπεί τον ελληνισμό που ξεριζώθηκε από τη γη του, το Πόντο και κοντεύει να σβηστεί από τις σελίδες των βιβλίων αλλά και από τις μνήμες μας δυστυχώς.



Η Σουμελά των Ποντίων


Οι εκδηλώσεις προς τιμήν της Παναγίας Σουμελά αποτελούσαν πάντοτε σημαντικό κομμάτι της κοινωνικής ζωής του Ποντιακού Ελληνισμού για χιλιάδες χρόνια. Η Παναγία των Ποντίων ήταν στην πατρίδα η αρχή και το τέλος της ζωής, η πίστη, η αγάπη και η στήριξη. Το αγίασμα του μοναστηριού και οι θεραπευτικές του ιδιότητες έκαναν πασίγνωστη τη μονή όχι μόνο στους χριστιανούς, αλλά και στους μουσουλμάνους που ακόμη συνεχίζουν να το επισκέπτονται και να ζητούν τη χάρη της Παναγίας. Η θέση που είχαν δώσει οι Κομνηνοί και η αυτοκρατορία τους στην Παναγία Σουμελά, φανερώνει τη σημασία της, ενώ ακόμη και οι σουλτάνοι είχαν προσωπικές εμπειρίες των θαυμάτων που επιτελούσε η Παναγία Σουμελά, αφού αναφέρεται η περίπτωση του σουλτάνου Σελήμ A΄ που θεραπεύτηκε από σοβαρή ασθένεια με τη βοήθεια του αγιάσματος της μονής. Παράλληλα το μοναστήρι αποτελούσε και χώρο διαφύλαξης της παράδοσης και της ελληνικότητας. Πολύτιμα έγγραφα και πολλά αρχαία χειρόγραφα φυλάγονταν στη βιβλιοθήκη του μοναστηριού, μέχρι το 1922, ενώ μέσα στη βιβλιοθήκη της μονής βρήκε το 1868 ο ερευνητής Σάββας Iωαννίδης το πρώτο ελληνικό χειρόγραφο του Διγενή Aκρίτα.



Η καταστροφή, το μαζικό έγκλημα, η γενοκτονία, στέρησε τη συνέχεια αυτής της μεγάλης θρησκευτικής παράδοσης για πολλά χρόνια. Tο 1922 οι κεμαλικοί κατέστρεψαν ολοσχερώς το μοναστήρι της Παναγίας Σουμελά και αφού πρώτα λήστεψαν όλα τα πολύτιμα αντικείμενα, μετά έβαλαν φωτιά, για να σβήσουν τα ίχνη των εγκλημάτων τους, τα οποία σε όλον τον Πόντο στοίχισαν της ζωή συνολικά σε 353.000 Έλληνες. Ένα έγκλημα, αυτό της γενοκτονίας, το οποίο έμεινε μαζί με την εικόνα της Παναγίας για πολλά χρόνια στο σκοτάδι και όχι στο φως. Η Παναγία Σουμελά, μαζί με το ευαγγέλιο του Oσίου Xριστοφόρου και τον σταυρό του αυτοκράτορα της Tραπεζούντας Mανουήλ Kομνηνού, θα περιμένουν τριάντα περίπου χρόνια στον Πόντο, μέχρι να έλθουν στον ελλαδικό χώρο. Οι μοναχοί είχαν την πρόνοια να τα κρύψουν στην εκκλησία της Aγίας Bαρβάρας και να τα διασώσουν. Δυστυχώς όλα τα άλλα μνημεία του Πόντου έχουν καταστραφεί και ο Πόντος από χώρος όμορφος και γεμάτος παλάτια, σχολεία και εκκλησίες, έχει γίνει τόπος ερειπίων και τσιμέντου.




Η ζωή των Ποντίων προσφύγων στην Ελλάδα όπως όλοι γνωρίζουμε την πρώτη περίοδο ήταν δύσκολη. Ωστόσο ο δυναμισμός τους κατόρθωσε να τους βοηθήσει και να αποκατασταθούν στον ελλαδικό χώρο ή όπου άλλού έγιναν ξανά πρόσφυγες στη συνέχεια (Ευρώπη, ΗΠΑ, Καναδά, Αυστραλία, ΕΣΣΔ). Η Παναγία τους όμως είχε μόνο στον Πόντο, και μόνο μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου έγινε αυτό κατορθωτό. Όπως έγραψε και ο Λεωνίδας Iασωνίδης: «Eν Eλλάδι υπήρχαν οι Πόντιοι, αλλά δεν υπήρχεν ο Πόντος. Το 1951 στη Βέροια Mε την εικόνα της Παναγίας Σουμελά ήλθε και ο Πόντος». Το 1951 ο Φίλων Kτενίδης έκανε πράξη την επιθυμία όλων των Ποντίων, με τη θεμελίωση της μονής της Παναγίας Σουμελά στην Καστανιά της Βέροιας, όπου και βρίσκεται η θαυματουργή εικόνα την οποία, εικονογράφησε ο Eυαγγελιστής Λουκάς. Έχει μεγάλη σημασία ότι οι Πόντιοι σε όλον τον κόσμο τιμούν την Παναγία τους και δημιουργούν δεσμούς με αυτήν, όπου και εάν βρίσκονται. Έτσι αντίστοιχες εκκλησίες και ιερά ιδρύματα της Παναγίας Σουμελά έχουν δημιουργηθεί από Πόντιους των ΗΠΑ και της Αυστραλίας, τιμώντας και αυτοί την Παναγία Σουμελά, την Παναγία των Ελλήνων του Πόντου. Η Παναγία Σουμελά και η συνέχεια….σήμερα



Η λειτουργία στην Παναγία Σουμελά τον 15αυγουστο αποτελεί μία ιστορική στιγμή για όλους, Έλληνες και μη. Είναι ένα γεγονός που λίγοι πριν μερικά χρόνια μπορούσαν να το σκεφθούν και να το υλοποιήσουν και πολλοί, οι περισσότεροι, δεν το πίστευαν. Όμως η Παναγία έκανε το θαύμα της, και μάλιστα το είδαν όλοι για να μπορέσουν να πιστέψουν. ‘Όμως, «μακάριοι οι μη ειδόντες και μη πιστεύσαντες». Όταν μηχανισμοί και άνθρωποι με κάθε μέσο, αρχικά στην Τουρκία προσπάθησαν να εξαφανίσουν την ελληνική πολιτισμική, θρησκευτική παρουσία, την ανθρώπινη παρουσία γενικά, νόμιζαν ότι μπορούσαν να εξαφανίσουν τα πάντα. Νόμιζαν ότι με τη βιολογική καταστροφή θα έδιωχναν μία ιστορικής σημασίας δραστηριότητα των δικών μας ανθρώπων. Αυτό δεν έγινε γιατί εκτός των ερειπίων, γιατί έτσι κατάντησαν τα μνημεία μας, υπήρχαν και άνθρωποι, η σάρκα από τη σάρκα μας.

Αυτοί που έμειναν εκεί, στον Πόντο, και μιλούν τη γλώσσα μας. Παράλληλα στην Ελλάδα, στα πλαίσια μίας σχιζοφρένειας, η ελληνική παρουσία στην Ανατολή, στον Πόντο και στη Μικρά Ασία, δέχτηκε μία πολεμική που όμοια της εμφανίζεται μόνο σε απολυταρχικά καθεστώτα. Ωστόσο η δυναμική είναι τόση μεγάλη που δεν μπορεί να κρυφτεί, να εξαφανιστεί. Για αυτό και το ρεύμα παρέσυρε τα σκουπίδια και τα εμπόδια. Πριν λίγα χρόνια κανείς δεν μπορούσε να περιμένει μία τέτοια εξέλιξη. Όπως και κανείς δεν περίμενε, μετά από ένα πόλεμο εναντίον της μνήμης, χιλιάδες άνθρωποι να ταξιδεύουν για να βρεθούν σε ένα σημαντικότατο σταθμό της ελληνικής και παγκόσμιας ιστορίας. Όχι για να συγκινήσουν και να συγκινηθούν, αλλά για να νιώσουν αυτό που ένιωσαν οι προγονοί τους, ως ζωντανή μαρτυρία, ως συνέχεια, φως, δημιουργία και μέλλον. Η λειτουργία στην Παναγία Σουμελά, μετά από χρόνια σιωπής εντός και εκτός του Πόντου, μετά από τη βίαιη μαζική δολοφονία και εκδίωξη χιλιάδων Ελλήνων, χιλιάδων ανθρώπων αποτελεί ένα ορόσημο στην ιστορική μας πορεία. Το άμεσο πλέον μέλλον έχει ενδιαφέρον και κυρίως συνέχεια.

Εκδηλώσεις για την Παναγία Σουμελά στις ΗΠΑ

Περιοδικό Στρατηγική

Στη νέα ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ: Project 1221 - Eλληνικό "μυστικό όπλο"

23-07-2011 19:42:51



11Share



Εξαιρετικά προηγμένες αμυντικές τεχνολογίες άμεσα εφαρμόσιμες στο πεδίο της μάχης αναπτύσσονται αθόρυβα, απόρρητα θα λέγαμε, από ελληνικές εταιρείες του χώρου. Τεχνολογίες που αλλάζουν το «DNA» μαχητικών αεροσκαφών, αρμάτων μάχης, σκαφών επιφανείας και έχουν εφαρμογή ταυτόχρονα και στον πολιτικό τομέα.



Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ θεωρεί ότι ειδικά σε αυτή την δύσκολη εποχή πρέπει ορισμένες από αυτές τις προσπάθειες ελληνικών εταιρειών, παρά την «σφικτή» πολιτική που έχει επιβάλει το υπουργείο Εθνικής Άμυνας στην παροχή πληροφοριών αναφορικά με αυτές τις προσπάθειες να αναδειχθούν όσο επιτρέπει το απόρρητο του χαρακτήρα του έργου τους, για ένα και μόνο λόγο: Ελλάδα δεν είναι μόνο αυτός ο βόθρος και η καταστροφή που βλέπουμε γύρω μας.



Υπάρχουν Έλληνες επιστήμονες, πατριώτες, που εργάζονται άκοπα για να δώσουν ποιοτική υπεροχή στις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις.



Αλλά προχωρούμε στην παρουσίασή τους και για να καταδείξουμε ότι αυτές οι τεχνολογίες πρέπει να μείνουν εντός των ελληνικών συνόρων, τουλάχιστον σε πρώτη φάση.



Γιατί, ναι, έχει και η Ελλάδα τα δικά της «μυστικά όπλα» και, πιστέψτε μας, είναι άκρως εντυπωσιακά...



Τεχνολογία που μετατρέπει τον κινητήρα ενός F-16 και του δίνει την δυνατότητα υπερηχητικής πτήσης χωρίς μετάκαυση με ένα απλό κιτ, ή που δίνει κινητήρες στο 15% του βάρους του νυν κινητήρα του Μ1Α1 Abrams και δίνει επιπλέον 30% ισχύ στην ιπποδύναμή του, είναι ελληνική και είναι εδώ, πιστοποιημένη και άμεσα εφαρμόσιμη.







Ακόμα στην ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ που κυκλοφορεί μπορείτε να βρείτε:







ΑΕΡΟΚΙΝΗΣΗ ΣΤΟΝ Ε.Σ.: Μεγάλες ανάγκες – Μικρές δυνατότητες



«Άμεση προτεραιότητα για εμάς και παράλληλα επιτακτική ανάγκη αποτελεί η δημιουργία ενός ισχυρού στόλου μεταφορικών ελικοπτέρων, ικανού να μεταφέρει τις αναγκαίες ενισχύσεις σε οποιοδήποτε σημείο της ελληνικής επικράτειας, ανά πάσα στιγμή, ανεξαρτήτως καιρικών συνθηκών».



Δεκαπέντε χρόνια μετά την δήλωση αυτή από κορυφαίο στέλεχος του ΥΕΘΑ, ελάχιστους μήνες μετά την κρίση των Ιμίων, οι δυνατότητες αεροκίνησης του Ελληνικού Στρατού βρίσκεται σε ακόμα χαμηλότερα επίπεδα, παρά την προμήθεια επιπλέον CH-47DGR Chinook, δεδομένου του γεγονότος ότι η διαθεσιμότητα των ελικοπτέρων UH-1D/H είναι περίπου η μισή!



Για πρώτη φορά στον ελληνική ειδικό τύπο επιχειρείται μια ολοκληρωμένη προσέγγιση του προβλήματος της αεροκίνησης, κάνουμε μια μεσοπρόθεσμη μελλοντική αναγωγή στο κατά πόσο θα βελτιωθεί η κατάσταση με την εισαγωγή σε υπηρεσία των ΝΗ-90 από τώρα μέχρι και το 2016 και επιχειρείται ανάλυση των αεροκίνητων επιχειρήσεων που πιθανόν να χρειαστεί να ανταποκριθεί ο Ελληνικός Στρατός.









ΟΛΛΑΝΔΙΚΑ AS 532 U2 COUGAR MKII: Οικονομική λύση ανάγκης για την Π.Α.;



Ενώ το πρόγραμμα των ελικοπτέρων έρευνας και διάσωσης (SAR) και Έρευνας και Διάσωσης Μάχης (CSAR) της Πολεμικής Αεροπορίας καρκινοβατεί λόγω έλλειψης κονδυλίων και περικόπτεται συνέχεια (από 15 ελικόπτερα τώρα συζητούν για 8 ή 10 ελικόπτερα) εμφανίσθηκε η υπόθεση της πώλησης «αντί πινακίου φακής» των ολλανδικών AS 532 U2 COUGAR MKII, τα οποία είναι πρακτικά τα ίδια με τα ΑS 332 Super Puma.



Το άρθρο αναλύει τα «συν» και τα «πλην» μιας τέτοιας επιλογής που θα μπορούσε να εξασφαλίσει μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα με κλάσμα των χρημάτων που έχουν προϋπολογιστεί, άμεσα, ένα αριθμό ελικοπτέρων κατά 50% μεγαλύτερο από αυτόν που αγοράζουμε με τα περιορισμένα κονδύλια.









ΕΛΛΑΔΑ–ΤΟΥΡΚΙΑ: Οι αυτόχειρες των Αθηνών...



Μια ανάλυση της μέχρι στιγμής ελληνικής αμυντικής πολιτικής σε σύγκριση και σε σχέση με την αντίστοιχη τουρκική και όλα αυτά υπό το πρίσμα της επεκτατικής και αναθεωρητικής πολιτικής της Τουρκίας σε βάρος της Ελλάδας.



Ουσιαστικά πρόκειται για μια πρόβλεψη «εθνικού αυτοχειριασμού» σε περίπτωση που εξακολουθήσει η ίδια αμυντική πολιτική, με σειρά τεκμηρίων που δεν μπορούν να αφήσουν κανέναν αδιάφορο ή δεν θα επιτρέψουν σε κανέναν πολιτικό να ισχυριστεί μελλοντικά ότι «Δεν ήξερα».









ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΗΣ «Σ» ΣΤΙΣ ΗΠΑ: Αποκλειστική παρουσίαση του νέου F/A-18IR



Πήγαμε στις ΗΠΑ, είδαμε το νέο μαχητικό F/A-18IR Ηornet που θα είναι υποψήφιο στον ελληνικό διαγωνισμό Nέου Μαχητικού Αεροσκάφους και σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας. Στο αεροσκάφος εφαρμόζονται τεχνολογίες απόκρυψης ίχνους (40% χαμηλότερη RCS σε σχέση με το «απλό» Super Hornet είναι το αποτέλεσμα) που επιτυγχάνουν αυτό που μέχρι τώρα είχαμε συνηθίσει να αποκαλούμε Silent Hornet.



To νέο μαχητικό F/Α-18ΙR προορίζεται να αποτελέσει την βασική υποψηφιότητα της Boeing στην ελληνική αξιολόγηση του Νέου Μαχητικού Αεροσκάφους και θα έχει να ανταγωνιστεί το F-35, τα ρωσικά υπερμαχητικά Su-35 και MiG-35, αλλά και το EF-2000 Typhoon. Είναι η πρώτη παρουσίαση του F/A-18IR στο ελληνικό κοινό, ενώ μαζί με το νέο μαχητικό παρουσιάζουμε και όλη την παραγωγή της Boeing, όπως την είδαμε.









FREMM : Η ιταλική «φωτοβολίδα» που έπεσε στο κενό



Η ιταλική πλευρά μέσω της Fincantieri προβάλλει τη δυνατότητα απόκτησης από το Π.Ν. σκαφών κλάσης FREMM της διαμόρφωσης που αποκτά το ιταλικό Ναυτικό ή την ενσωμάτωση χωρίς κόστος (;) του συστήματος AEGIS στις FREMM.



Στην ανάλυση που ακολουθεί, παρουσιάζεται με στοιχεία το αδιέξοδο και το ανέφικτο της εν λόγω πρότασης και το γιατί απορρίφθηκε από το Π.Ν.











OΡΥΚΤΟΣ ΠΛΟΥΤΟΣ & ΥΔΡΟΓΟΝΑΝΘΡΑΚΕΣ ΣΤΗΝ ΑΟΖ: Μπορούν να σώσουν την Ελλάδα;



Στη χώρα μας, εκτός του άφθονου ήλιου (που κάποιοι δανειστές μας αλλά και οφειλέτες θέλουν να αξιοποιήσουν προς όφελός τους) υπάρχει ένα υπέδαφος που όχι μόνο θα μας απαλλάξει από τους τοκογλύφους που εκμεταλλεύονται την τραγική μας κατάσταση, αλλά θα μας καταστήσει και ρυθμιστή στην ευρύτερη περιοχή και σε ολόκληρο τον κόσμο.



Είναι ευρέως γνωστό πως η Ελλάδα ήταν ανέκαθεν μια πλούσια σε ορυκτό πλούτο χώρα.











LE BOURGET 2011: Η αποθέωση του αεροπορικού Όπλου!



Η 49η Διεθνής Αεροδιαστημική έκθεση «Le Bourget» στο ομώνυμο αεροδρόμιο του Παρισιού αποτέλεσε αναμφισβήτητα το αεροπορικό γεγονός της χρονιάς και ίσως την πιο επιτυχημένη έκθεση στην ιστορία της διοργάνωσης, αφού φέτος φιλοξενήθηκαν 2.113 διεθνείς εκθέτες από 45 χώρες.



Για την ιστορία, το 2009 είχαν συμμετάσχει στην έκθεση 2.000 εκθέτες. Επιπλέον, την έκθεση επισκέφτηκαν 145.000 επισκέπτες για επαγγελματικούς λόγους, ενώ το 2009 ο αριθμός αυτός ήταν 138.000 άτομα. Το φωτορεπορτάζ πλούσιο και οι ειδήσεις που βγήκαν από την έκθεση, πολλές…











ΤΟ ΝΑΥΑΓΙΟ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΟΡΩΣΙΚΗΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗΣ: Πώς κατέληξε παράγοντας εσωτερικής πολιτικής αποσταθεροποίησης



Πως οι ελληνορωσικές σχέσεις από το ιδανικό επίπεδο του 2008 έφτασαν στο να μην γίνεται δεκτός στη Μόσχα ο υπουργός Εξωτερικών Σταύρος Λαμπρινίδης σήμερα;



Η ακμή των ελληνορωσικών σχέσεων που διήρκεσε μια 15ετία και η σημερινή παρακμή τους που έχει οδηγήσει την Ρωσία για πρώτη φορά στην ιστορία της σε πολιτική και οικονομική προσέγγιση με την Τουρκία. Περιγράφεται το ναυάγιο της ελληνορωσικής αμυντικής συνεργασίας και τα προβλήματα που έχουν ανακύψει από αυτό.




ΔΙΕΘΝΗΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑ: Η πολιτική ταυτότητα των νέων αραβικών επαναστατικών κινημάτων



Επαναστατικά κινήματα και εξεγέρσεις κάνουν αισθητή την παρουσία τους σε ολόκληρο τον αραβικό κόσμο, δημιουργώντας νέα δεδομένα. Στην Τυνησία και την Αίγυπτο οδήγησαν σε καθεστωτική αλλαγή. Στη Λιβύη μαίνεται εμφύλιος πόλεμος, στην Υεμένη και τη Συρία η κατάσταση είναι επικίνδυνα ρευστή, ενώ στο Μπαχρέϊν οι αντιδράσεις έχουν προς στιγμήν κατασταλεί.



Ποια είναι όμως η πολιτική ταυτότητα αυτών των νέων επαναστατικών κινημάτων και πώς διαμορφώνεται το πολιτικό και διεθνοπολιτικό σκηνικό στη μετα-επαναστατική Μέση Ανατολή και Βόρεια Αφρική;



ΑΛΒΑΝΙΑ: Εκλογές και ελληνική μειονότητα



Ένα κομμάτι του Ελληνισμού, βασανισμένο και ταλαιπωρημένο μέχρι την κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού εξακολουθεί να καταπιέζεται από την εθνικιστική πολιτική κύκλων της κυβέρνησης των Τιράνων. Ποιο είναι το αποτέλεσμα των πρόσφατων εκλογών για την τοπική αυτοδιοίκηση στην ελληνική μειονότητα;



Αυτά και δεκάδες άλλα θέματα, αναλύσεις, ρεπορτάζ, παρασκήνιο και πάνω απ΄όλα ειδήσεις στο κορυφαίο σε ποιότητα και κυκλοφορία περιοδικό άμυνας και ασφάλειας.

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

IAGS Conference 2011

Lasting Impressions from 2011 IAGS Conference









BY DR. RUBINA PEROOMIAN


http://www.asbarez.com/
Genocide has long been a topic, or rather, one of the topics at academic conferences. The Association of Genocide Scholars (AGS), as founding member Roger Smith put it, was created to “have its own conferences with the possibility of an in-depth consideration of all facets of genocide.” The first conference was held in Williamsburg, Virginia, in 1995, with 45 scholars participating. From then on the AGS, known today as the IAGS (International Association of Genocide Scholars), has held biennial conferences in various locations in the United States, but also in Galway, Ireland, in Sarajevo, Bosnia-Herzegovina, and this year, July 19–22, in Buenos Aires, Argentina. This conference, the Ninth Biennial, boasted more than 200 participants, and unlike the initial conferences limited to discussion of the Holocaust, the Armenian Genocide, and some other well-known genocides, participants brought their knowledge on all the genocidal acts and massive violations of human rights in the world, past or ongoing, to share, to discuss, to take a position. This is certainly indicative of the expansion of the field of genocide studies. Indeed, the scope of the subjects, with multifaceted approaches, has become much wider than before, revealing a somber landscape of the deplorable state of human rights in the world.



I have been a member of the IAGS since 1999 and have participated in each and every conference by presenting a theme or a subject of my ongoing research on the Armenian Genocide. This year, I was presenting in a panel titled “Memory, Representation, and Working Through,” and of course my focus was on the Truth of the Armenian Genocide violated by falsehood and outraged by Silence in Turkey. My fellow panelist Annie Pohlman was presenting a paper, co-authored by Deborah Mayersen (both of the University of Queensland, Australia), on “Truth and Recovery in the Aftermath of Genocide,” comparing Armenia and Indonesia. The panel was moderated by our own Dr. Khatchik Der Ghougassian, university professor and a leader of the Argentinean Armenian community.



Besides our own fields of expertise, we the participants in these conferences have come to know about lesser-known mass destructions and human rights violations around the world and, most emphatically, about the IRA and the Irish struggle for justice when in Galway and about the Bosnian war and the Srebrenica massacres when in Sarajevo. This year’s venue brought us face to face with another forgotten crime in the heart of the city hosting the conference, and the driving force behind this was Professor Daniel Feierstein, director of the Genocide Studies Center at the Univercidad Nacional de Tres de Febrero in Buenos Aires and the co-chair (together with Alex Hinton) of the Academic Committee of the IAGS, 2011.



Before the conference I had only a sketchy idea about the terrors of the 1976–1983 military dictatorship in Argentina. The presentations discussing the missing men and women and the appropriation of children during that period were eye-openers for me. I also had the opportunity to present a paper on the problem of identity or the sense of Armenianness of the Armenian minority in Turkey in a special panel, “Silenced or Truncated Identities,” organized by the Armenian National Committee of South America. My fellow panelists were two Argentinean women, Alicia Lo Giudice, psychologist, and Antonella Di Vruno, human rights activist, both members of the organization, “Abuelas de Plaza de Mayo,” speaking about the search for the identity of the dispersed persons in Argentina. What I learned was shocking. And I felt an obligation to share it with my readers.



Asociación Civil Abuelas de Plaza de Mayo (meaning Organization of the Grandmothers of Mayo Square) was formed in 1977 by the parents of intellectuals, young men and women, who had disappeared in the “Dirty War” as part of the effort to eradicate the opposition to the military dictatorship. The organization took its name from the main square in downtown Buenos Aires where these women held demonstrations. Estela Barnes de Carlotto, president of the organization and the mother of a disappeared daughter and a missing grandson, described the brutalities. Thousands of men and women simply disappeared without a trace. Young women were raped, and those who became pregnant were kept alive until their baby was born. The mothers were then killed and the babies were distributed among families trusted by the junta. The young children of these “subversive guerillas” were also kidnapped and given away to be raised under false identities.



Grandparents began searching for these children in order to return them to their biological families. After the return of democracy in Argentina, these women intensified their activities. Their efforts inspired the creation of the Argentine Forensic Anthropology Team and the National Genetic Data Bank which collected genetic samples from relatives of the missing children in order to prove the true identity of these children when they were found. And they have not stopped their struggle in 34 years. Of an estimated 500 children, 104 have so far been found and returned to their families. Estela Carlotto concluded her emotionally laden presentation by saying that, “What the perpetrators did during the dictatorship was not only against us but against all of Argentina! Nunca más, Never again!” She has not found her grandson yet, but she has not given up hope. Her daughter was pregnant when she was arrested. She was tortured, but allowed to live until her baby was born. The junta promised to give the baby boy to the Carlottos, but two months later they murdered the daughter and returned her body to her parents. The newborn boy was never seen again.



Touching was the case of Victoria Montenegro, a missing granddaughter discovered by the efforts of the organization. She was a newborn baby when her parents were persecuted in 1976. She was renamed Maria Sol and adopted by Herman Tetzlaff, a military man who was put on trial in 1992 for his war crimes. Maria Sol was raised to hate the opposition and to crave revenge against those who had accused her (adopted) father and convicted him for his wrongdoings. She was devastated by her discovery in 2000 by Estela Carlotto and her organization. She could not imagine being the daughter of subversive guerillas. More than a decade after her discovery, she is still working on her recovery and reconciliation with her true identity. “It was a terrorist state, and we were distributed like candies among the appropriator families. We were raised to hate our origin and our roots,” Victoria maintained. It had been most painful for her to accept the truth that the father she loved so much was her appropriator and the killer of her true parents; to accept that she had been deceived and taught to hate her parents as “subversive elements” and to feel ashamed of any relation with them. And now, although she is not sure if her lifetime will be long enough for her full recovery, she is a consultant who helps others like herself to find their place in this world.



The Argentinean government supports the movement and has helped establish a center for the psychological treatment of struggling grandmothers and discovered grandchildren. Especially painful is when the saved granddaughters become mothers. A psychological click occurs and they begin to feel overly anxious: what if their babies are kidnapped? If they have been kidnapped themselves and if they are startled by a sound in the dark, the psychiatrists may presume that their parents were kidnapped and they were stolen during the nighttime, and that then and there they lost the warmth of their parents for good.



Although I attended very interesting panels in other sessions throughout the three days of the conference, it was the narratives of the victimization of disappeared children and the sufferings of their grandparents, especially with the emphasis they were given in this conference, that attracted me the most. Listening to these well-articulated case studies, I kept thinking about the thousands of children kidnapped and Turkified during the Armenian Genocide, about the young girls who were raped over and over as sex-slaves in Muslim households, about the children these girls bore, half-Armenian, half-murderers of the race. All were lost without a trace. The postwar search to locate and retrieve them was cut short with the demise of the independent Armenian state. Surviving remnants did not have the luxury or the strength and stamina to launch a systematic search, and the Soviet rulers of Armenia did not care, did not dare to care. The modern Turkish state that replaced the Ottoman Empire, on the other hand, did not have the will or the courage to judge its past.



I bow my head to the Grandmothers of the Plaza de Mayo and their tireless efforts to discover the rest of the 500 missing children and restore their true identity, and to press for the total victory of democracy in all of Argentina. But I cannot help think of the loss of tens of thousands of Armenians and the distorted or falsified identities they had to live with. I cannot help think of this falsification extending from generation to generation to work as the explosive shattering the “monolithic” Turkish society and the idea of “Turkishness.”

Πόντοσ

Ελλάδα

Δεν θα γονατίσει ο ελληνικός λαός




Ν. Λυγερός

Δεν θα γονατίσει ο ελληνικός λαός.

Ακόμα και οι γενοκτονίες δεν κατάφεραν να μας καταστρέψουν ούτε και οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι. Οι δυσκολίες υπάρχουν, αλλά υπήρχαν πάντα. Απλώς δεν πρέπει να ξεχάσουμε την ικανότητά μας να φωνάζουμε παρόν σε κάθε καταμέτρηση ανά τους αιώνες. Ξέρουμε από πληγές και γνωρίζουμε τον τρόπο να τις προσπερνάμε. Δεν θα περάσουν οι προπαγάνδες της ηττοπάθειας, διότι ο καθένας μας δεν είναι παρά μια κορυφή ενός δέντρου που έχει τις ρίζες του βαθιά καρφωμένες μέσα στο χρόνο. Και δεν είναι τα φαινόμενα της μόδας που μπορούν να μας κατασπαράξουν. Άνθρωποι σαν τον Μίκη μας, μάς δείχνουν τον δρόμο. Όσο έχουμε μαζί μας γίγαντες τέτοιου βεληνεκούς δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα. Μπορεί για τους άλλους να είμαστε μια λεπτομέρεια πάνω στο γεωπολιτικό σκηνικό, αλλά αυτή η λεπτομέρεια είναι πάντα εδώ, παρούσα ακόμα κι αν είναι καταπατημένη μερικές φορές. Δεν είμαστε μόνο θύματα. Ο ελληνικός λαός μπορεί να δέχεται αμφισβητήσεις, συνεχίζει να παράγει το έργο του. Ξέρει να αντιστέκεται, όταν υπάρχει κίνδυνος κι έχει τους δικούς του που βρίσκονται πάντα σε ετοιμότητα. Επιπλέον, ακόμα και μέσα στα δεινά δεν φοβάται να κάνει καινοτομίες οι οποίες δεν είναι μόνο προς όφελος του, αλλά για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Άνθρωποι σαν τον Ελ Γκρέκο δεν περίμεναν τίποτα από τους άλλους και τα έδωσαν όλα. Ο Ελύτης κι ο Σεφέρης δεν έγραψαν μόνο για την Ελλάδα. Μέσω του ελληνισμού άγγιξαν όλη την Ανθρωπότητα. Και στον επιστημονικό τομέα, άνθρωποι σαν τους Καραθεοδωρή, Παπακυριακόπουλο και Παπανικολάου δημιούργησαν έργο με παγκόσμια εμβέλεια ακόμα κι αν δέχτηκαν κατηγορίες από την ίδια τους την πατρίδα. Ξεπέρασαν όλοι τους την κοινωνική μιζέρια, για να προσφέρουν με την αντίστασή τους, με τη θυσία τους. Αυτοί οι άξιοι, θέλουν δεν θέλουν οι άλλοι που μας υποσκάπτουν, ήταν Έλληνες, όπως κι ο Μητρόπουλος κι η Κάλλας. Ο ελληνικός λαός δεν μπορεί να ξεχάσει τα επιτεύγματα και τα κατορθώματα των δικών του, επειδή δέχτηκε κριτικές. Δεν περίμενε ποτέ βοήθεια παρά μόνο στα μυθιστορήματα και κατάφερε να επιζήσει και μετά από μεγάλες καταστροφές. Ναι είναι ένας μικρός λαός με ελάχιστο πληθυσμό. Αλλά αυτό δεν αλλάζει τίποτα. Παραμένει ικανός όχι μόνο να επιβιώσει κάτω από αντίξοες συνθήκες, αλλά μπόρεσε να αποτελέσει και παράδειγμα προς μίμηση λόγω της αντίστασής του. Δεν είναι μικρό πράγμα το να είσαι Έλληνας, όχι για λόγους εθνικιστικούς και γελοίους, αλλά γιατί το βήμα έχει το βάρος της μνήμης ακόμα και σε χώρους της λήθης. Και δεν είναι τυχαίο, αν επινοήσαμε ως λαός μέσω της γλώσσας μας μα και της σκέψης μας έννοιες τόσο αφαιρετικές όσο είναι τα μαθηματικά, η μουσική κι η στρατηγική. Είμαστε εδώ για να δώσουμε, όχι για να πάρουμε!

Ελλάδα και οικονομική κρίση

Αγανακτισμένη ή απλά άλλη 1 «χαμένη» (γενιά);


της Αθηνάς Τσακαλίδου
22 Ιουνίου 2011

Αθηνά Τσακαλίδου

Μεταπτυχιακή φοιτήτρια, Τμήμα Δημοσιογραφίας και Μ.Μ.Ε., Α.Π.Θ.

Υπότροφος Ι.Κ.Υ.

Θεσσαλονίκη

site: http://www.tsakalidou.com

athina@tsakalidou.com


Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο

 http://www.pressinaction.gr/koinonia/item/1852-aganaktismeni-i-apla-alli-1-xameni-genia  

Η φωτογραφία του κειμένου λήφθηκε από το http://doragiannaki.blogspot.com/2010/06/m.html

Εδώ και μέρες, πάνω από τρεις βδομάδες, τα δελτία αναφέρουν τις συγκεντρώσεις των «Αγανακτισμένων». Εδώ και μήνες, πάνω από 16, γίνεται λόγος για την επερχόμενη κι αργότερα υπάρχουσα οικονομική κρίση, το μηχανισμό στήριξης, το μνημόνιο, τα spreads, την τρόικα και πλέον για το Μεσοπρόθεσμο.

Ο κόσμος στην καθημερινότητά του συζητά για το μέλλον, γι’ αυτούς που το ορίζουν, οι οποίοι για άλλους είναι οι πολιτικοί, για άλλους οι οικονομικοί κύκλοι, για τους πιο ρομαντικούς ο ελληνικός λαός κι αποτέλεσμα προς το παρόν κανένα.

Οι Έλληνες επαναπροσδιορίζουν τις σκέψεις, τις προτεραιότητες, τα όνειρά τους. “ΌΝΕΙΡΑ” -τι περίεργα που ηχεί αυτή η λέξη πλέον. Άραγε υπάρχει χώρος για όνειρα σήμερα; Αντιστρέφοντας την ερώτηση: υπάρχει αύριο δίχως αυτά;

Στις συζητήσεις που κάνω με συνομήλικούς μου, με νέους, οι προβληματισμοί απλά επαναλαμβάνονται από διαφορετικά χείλη: Ποιον να εμπιστευτείς; Ποιος είναι ο Καλός και ποιος ο Κακός αυτής της ιστορίας; Υπάρχει κάποιος από τους πολιτικούς που να λέει την αλήθεια κι αν ναι, ποιος είναι αυτός; Ποιοι είναι οι σωστοί χειρισμοί; Τους υιοθετεί η κυβέρνηση; Πότε θα τελειώσει όλο αυτό; Τι θα γίνει με τις καταθέσεις; Τι θα γίνει με τις δουλειές; Τι θα γίνει με τις ζωές; Γιατί όσοι μας κυβερνάνε δεν κάνουν μία συλλογική δήλωση ότι θα αποποιηθούν των όποιων προνομίων τους (βλέπε σουίτες, λιμουζίνες, τηλέφωνα, κόκ), ότι θα παραχωρήσουν στο δημόσιο ακόμη και μέρος της περιουσίας τους, για να απαλύνουν έστω συμβολικά το λαό; Ακόμη δεν μπορώ να αποβάλλω από τη μνήμη μου ένα παλαιότερο ρεπορτάζ στο «Πρώτο Θέμα» (24/1/2010) του Φρίξου Δρακοντίδη, όπου αναφερόταν ότι ο Κώστας Καραμανλής «αγόρασε το 18ο ακίνητό του». Προκλητικά για το κοινό αίσθημα είναι ακόμη τα στοιχεία που δημοσιεύτηκαν σε άρθρο της «Καθημερινής» (26/9/2010) σε σχέση με την ελληνική Βουλή, μετά από έρευνα του Νίκου Βαφειάδη. Για όσους δεν έτυχε να το διαβάσουν, ακολουθήστε το σύνδεσμο.

Το μόνο που οι άνωθεν ανακοινώνουν προς το λαό είναι τα διάφορα μέτρα: περικοπές μισθών, δώρων, συντάξεων, αύξηση της φορολογίας, μείωση των επιδομάτων. Επιπλέον, όπως αποδεικνύεται καθημερινά, οι πολιτικοί δεν κουράστηκαν ακόμη να πετάνε το μπαλάκι, όσον αφορά στο ποιος φταίει για το αδιέξοδο. Τι θα κάνανε ΑΥΤΟΙ καλύτερα αν ήταν στην κυβέρνηση. Πότε κι αν χρειάζεται να γίνουν εκλογές. Την ίδια στιγμή που η ανεργία ανεβαίνει κι η υπομονή εξαντλείται.

Σήμερα κανείς δεν είναι σίγουρος για τίποτα και κανέναν. Ανασφάλεια, μελαγχολία, στιγμές χαράς και πάλι επιστροφή στην προηγούμενη κατάσταση.

Ποιος μπορεί να εγγυηθεί ότι οι αντιδράσεις βουλευτών του κυβερνώντος κόμματος δεν έγιναν για επικοινωνιακούς λόγους, ως απόρροια της τροπής των πραγμάτων; Για να κατευνάσουν κάπως, δηλαδή, το κοινό αίσθημα; Ποιος άραγε πιστεύει σήμερα στη ρομαντική προοπτική ότι οι άνθρωποι αυτοί πολιτεύονται για να φτιάξουν τα πράγματα στον τόπο μας; Το κακό με τους πολιτικούς μας είναι ότι εκτός των άλλων δεν έχουν ούτε πειθώ.



Εκλογές: αίτημα του λαού ή μήπως των κομμάτων;

Από την άλλη κι ο λαός όταν ψηφίζει δεν τους καταδικάζει. Προσωπική απορία που ακόμη δεν έχει απαντηθεί είναι η εξής: Ποιο θα αποτελούσε πιο ξεκάθαρο μήνυμα από το να ψηφίσουν μαζικά οι Έλληνες «άκυρο»; Χωρίς να γνωρίζω τι προβλέπεται από το Σύνταγμα σε αυτήν την περίπτωση, θεωρώ ότι κάτι τέτοιο θα μαρτυρούσε πιο έντονα τις διαθέσεις των ψηφοφόρων από την αποχή των τελευταίων ψηφοφοριών. Από την άλλη χθες μόλις μου ανέφεραν το σενάριο για τη «δύναμη της λευκής ψήφου». Αυτό το κομμάτι του Συντάγματος, αν και καίριο για τους ψηφοφόρους, δυστυχώς παραμένει ασαφές. Τα Μ.Μ.Ε., κυρίως η τηλεόραση, θα μπορούσαν να συμβάλουν προς αυτήν την κατεύθυνση καλώντας συνταγματολόγους που θα ενημέρωναν για τα δικαιώματα και τις επιλογές του εκλογικού σώματος, αντί να αναλώνουν το χρόνο τους στη φιλοξενία πολιτικών, οι οποίοι παραθέτουν τις υπέροχες προεκλογικές μπαρούφες τους.

Ποιον να πιστέψεις και γιατί; Τα δελτία ειδήσεων για παράδειγμα αρκούνται στην ερμηνεία ενός κομματιού της πραγματικότητας και δεν συναρμολογούν το πάζλ, η παρουσίαση των εξελίξεων συνεπώς χαρακτηρίζεται από αποσπασματικότητα, εκτός από λίγες εξαιρέσεις. Μία ενδιαφέρουσα, ακριβώς επειδή ήταν ερμηνευτική προσέγγιση στο θέμα της Κρίσης βρίσκεται διαδικτυακά στο http://vimeo.com/23053033 (πρώτο μέρος) και http://vimeo.com/23054664 (δεύτερο μέρος). Ομιλών σε αυτήν την εκπομπή είναι ο Θεοφάνης Μαλκίδης, διδάκτωρ Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, Λέκτορας του Δημοκρίτειου Πανεπιστήμιου Θράκης στο Τμήμα Γλώσσας, Φιλολογίας και Πολιτισμού Παρευξείνιων Χωρών. Ξεχώρισε επίσης η εκπομπή της «Μηχανής του Χρόνου» (Δεκέμβριος 2010, ΝΕΤ) για την πρώτη πτώχευση της Ελλάδας επί Χαρίλαου Τρικούπη, που έθεσε το θεατή στη διαδικασία να σκεφτεί μήπως η ιστορία στη χώρα μας επαναλαμβάνεται.

Όσον αφορά στο πρόσφατο ενδεχόμενο σχηματισμού οικουμενικής κυβέρνησης και τον τρόπο ματαίωσής του, λίγα μπορεί να πει κανείς: «ΚΡΙΜΑ» και «τα χειρότερα έρχονται». Η ανασχηματισμένη κυβέρνηση κατά πάσα πιθανότητα απλά θα παρατείνει το πρόβλημα, φοβάμαι πως δεν θα το λύσει.



«Το Παράπονο»: Το άκουσα στην περσινή συναυλία της Ελευθερίας Αρβανιτάκη με την Τάνια Τσανακλίδου στο Φράγμα της Θέρμης (1/9/2010). Δεν ξέρω γιατί έγραψε αυτά τα λόγια ο Οδυσσέας Ελύτης, αλλά σιγοτραγουδώντας το εκείνο το βράδυ ο νους μου πήγαινε στα δικά μας. Στους νέους που κάνανε όνειρα, που σπούδασαν, που επιθύμησαν, που προσπάθησαν και τώρα εκτός ορισμένων εξαιρέσεων στη χειρότερη «ανεργούν», στην καλύτερη κάνουν μια δουλειά που δεν σχετίζεται με τις σπουδές τους. Κι επειδή δεύτερη ζωή δεν έχει, ας ζήσουμε όσο πιο όμορφα μπορούμε, με αξιοπρέπεια, ΑΥΤΗΝ. Δικό σας!

Genocide: Truth, Memory, Justice and Recovery. IXth Biennial Conference International Association of Genocide Scholars

Genocidio.

Memoria, Verdad, Justicia y Elaboración

Genocide

Truth, Memory, Justice and Recovery


9° Conferencia Bianual de la Asociación Internacional de Investigadores sobre Genocidio


IXth Biennial Conference

International Association of Genocide Scholars


19 al 22 de Julio de 2011

July 19th-22nd, 2011

Buenos Aires
Argentina



Presentación/Introduction

En las dos últimas décadas, el campo de los estudios sobre genocidio se ha expandido notoriamente. Sin embargo, hasta el momento no ha existido una sólida consideración académica de las consecuencias de los genocidios, incluyendo los modos en que las sociedades post-conflicto han abordado las cuestiones de la verdad, la memoria, la justicia y la elaboración.



El foco elegido esta vez resulta particularmente apropiado dado que la actual será la primera conferencia en América Latina de la Asociación Internacional de Investigadores sobre Genocidio.



En los procesos de resistencia ante la violencia masiva en el subcontinente, una sentencia se hizo consigna social de los pueblos: Memoria, Verdad y Justicia. Pese a los intentos de canjear una por otra (Justicia por Verdad), las sociedades latinoamericanas han insistido y siguen insistiendo en que sólo la articulación de los tres pilares puede permitir la recuperación ante las consecuencias del terror. Memoria, Verdad y Justicia se proponen, entonces, en tanto condiciones del cuarto término, Elaboración.

Over the last two decades, the field of genocide studies has rapidly proliferated.

To date, however, the field has not fully addressed the aftermat of genocide, including the ways in which post-conflict societies negotiate issues of truth and memory and seek justice and recovery.



This focus is particularly appropriate given the venue, Argentina, and the fact that this will be the first IAGS conference ever held in Latin America. During 1980s and 1990s, the phrase “truth, memory, and justice” became a key watchword of resistance and resilience.



Despite periodic attempts to focus on one of these issues alone (for example, seeking truth instead of justice), many people in Latin America have and continue to insist that only the three pillars together enable individual and social recovery from collective terror. Truth, Memory, and Justice, then, are preconditions for the fourth pillar, Recovery.



Comité académico /Academic Committee



Directores/Chairs

Daniel Feierstein

Alex Hinton



Khatchik Der Goughassian, Universidad de San Andrés, Argentina

Gabriel Gatti, Universidad del País Vasco, España

Jutta Lindert, Ludwigsburg Universitat, Germany

Jens Meierhenrich, Harvard University, USA

Ernesto Verdeja, Notre Dame University, USA



Presidente actual de IAGS/IAGS Current President

William Schabas, Galway University, Ireland





Coordinación técnica / Technical coordination



Claudia Massuh

Centro de Estudios sobre Genocidio/Center for Genocide Studies

UNIVERSIDAD NACIONAL DE TRES DE FEBRERO

ceg@untref.edu.ar



Sobre la organización de este programa/ About the organization of this program:



La recepción de trabajos para esta Conferencia ha superado toda expectativa, lo que nos ha obligado a establecer una regla por la cual no fue aceptado más que un trabajo por persona, pese a que muchos investigadores habían remitido una cantidad mayor. Esta regla sólo fue quebrada con la invitación a algunos investigadores a integrar los paneles semi-plenarios (organizados por el Comité Académico) o a participar como Moderadores o Comentaristas de alguna de las mesas.



La agrupación de paneles respetó las propuestas enviadas. Como la mayoría de los trabajos no fueron incluidos en paneles previos, este Comité se ha tomado la atribución de agruparlos en función de temáticas afines. En los numerosos casos en que dichas tópicos cubren más de un panel, se han dividido en sesiones buscando nunca superponer las sesiones de la misma temática, para permitir a los investigadores asistir al conjunto de sesiones de un tema, en caso de desearlo.



Asimismo, en la asignación de aulas se buscó dejar libres los horarios de paneles semi-plenarios. Sin embargo, por la cantidad de trabajos recibidos esto tampoco fue posible. Se optó, entonces, por ubicar en los horarios de paneles semi-plenarios, sesiones que no tuvieran vinculación alguna con los antes mencionados, a modo de ofrecer al igual que durante toda la Conferencia, opciones diferentes para públicos diferentes.



Dada la calidad de los trabajos recibidos y la selección previa realizada por el Comité Académico, sumada a la política de contar con traducción simultánea inglés-español/español-inglés para el conjunto de los trabajos presentadas en esta Conferencia, se optó por agruparlos por temáticas, no seleccionando en el armado de los paneles entre ponencias en inglés o en español o ponencias presentadas por profesionales o por estudiantes de posgrado. Esto permitirá, a nuestro entender, una mayor posibilidad de diálogo intercultural e intergeneracional.



Esperando haber cumplido nuestro objetivo y ofrecer un ámbito enriquecedor para el intercambio académico, los invitamos a la IXa Conferencia de IAGS.



Daniel Feierstein y Alex Hinton

Co-Directores





The call for papers for this conference has exceeded all expectations, which has forced us to establish a rule that was to accept only one paper per participant, although many researchers had sent more. This rule has only been broken by inviting some scholars to participate in semi-plenary panels - organized by the Academic Committee - or to participate as moderators or reviewers on one of the regular sessions.





The panel clustering has respected proposals submitted. As most works were not included in previous panels, this Committee has taken the assignment to group according to similar topics. In the numerous occasions where these issues covered more than one panel’s subject, these have been divided into sessions so as to never overlap similar panels, therefore allowing researchers to attend all sessions of a same area.



Moreover, in the allocation of panel rooms, organizers tried to leave free from schedule those in which semi-plenary panels would take place. However, the number of entries received made this nearly impossible, consequently locating semi-plenary panel sessions at times that have no connection whatsoever with these panels was decided, as well as throughout the conference; different options for different audiences.



Due to the quality of work received and the previous selection made by the Academic Committee, together with the policy of having English-Spanish/Spanish-English simultaneous translation for the whole of presented papers in this Conference, we chose to sort them by theme, without distinction in the composition of the panels, language of the presentation as well as integrating academic professionals with graduate students. This will in our view, provides a greater chance of inter-cultural dialogue.



Hoping to have reached our goal and provide a rich field for academic exchange, we invite you to the IXth IAGS Conference.





Daniel Feierstein and Alex Hinton

Co-Chairs

9th Biennial Conference of the International Association of Genocide Scholars

Theofanis Malkidis will present a paper, titled The Greek Genocide, in Buenos Aires at the 9th Biennial Conference of the International Association of Genocide Scholars.


He is a member of the International Association of Genocide Scholars.

The International Association of Genocide Scholars is holding its biennial meeting from July 19- 22, 2011 at the Center for Genocide Studies, Universidad Nacional de Tres Febrero, Buenos Aires, Argentina. The theme of this year’s conference is: “Genocide. Truth, Memory, Justice, and Recovery” and it promises to be very productive conference with speakers coming from all over the world to attend.

The conference will also showcase the work of South American scholars. Moreover, there will be opportunities to learn about the “Dirty War” period in Argentina with visits to former concentration camps and ongoing criminal trials. For more information on the conference (including the program) please visit the conference blog at http://iags2011english.blogspot.com/



Confirmed Participants

1. Abeywaredene, Bashana, Sri Lanka

2. Aka, Philip C., University of Chicago, USA

3. Alagia, Alejandro, UBA, Argentina

4. Alecio R., Rolando, Unidad de Aplicación de Medidas del Programa Nacional de Resarcimiento, Guatemala.

5. Alegría Licuime, Luis Héctor, Corporación Parque por la Paz Villa Grimaldi, Chile

6. Aleksanyan, Ana, Armenian Genocide Museum-Institute, Armenia.

7. Alsheh, Yehonatan, Tel Aviv University, Israel.

8. Anderson, Kjell, National University of Ireland, Ireland

9. Angel, Raquel, Universidad Popular Madres de Plaza de Mayo, Argentina.

10. Anstett Gessat, Elisabeth, Centre National de la Recherche Scientifique, France.

11. Antaramián, Carlos, El Colegio de Michoacán, México.

12. Apsel, Joyce: New York University, USA

13. Arzoumanian, Ana, Argentina

14. Auron, Yair, The Israeli Open University, Israel.

15. Babatunde, Abosede Omowumi: Centre for Peace and Strategic Studies, University of Ilorin, Nigeria

16. Balakian, Peter, Colgate University, USA

17. Banita, Georgiana, University of Bamberg, Germany

18. Barsik, Tamara, Circassian Cultural Institute,

19. Bartoli, Andrea, George Mason University, USA

20. Baum, Erica, Argentina

21. Beachler, Donald W.,Ithaca College, USA

22. Benvenuto, Jeff, Rutgers, the State University of New Jersey, USA

23. Bekeris, Eugenia, Argentina

24. Bergholz, Max, Concordia University, Canada

25. Bilder, Myrna Edith, UNLP, Argentina

26. Blum, Morgan, Jewish Family and Children’s Services Holocaust Center, USA

27. Blustein, Jeffrey, City University of New York, USA

28. Bonafini, Hebe de, Asociación Madres de Plaza de Mayo, Argentina

29. Borovinsky, Tomás, UBA, CEG-UNTREF, Argentina

30. Boulgourdjian, Nélida, CONICET-UNTREF, Argentin

31. Bryan, Nicole, Montclair State University, USA

32. Burello, Marcelo G., Universidad de Buenos Aires, Argentina

33. Burkart, Mara, UBA-CONICET, Argentina

34. Burucúa, José Emilio, Universidad Nacional de San Martín, Argentina.

35. Canagarajah, Ruth, Penn State University, USA

36. Capuano, Claudio Francisco, Universidad de Buenos Aires, Argentina

37. Cardoso Ribeiro, Mariana, Universidad de San Pablo, Brasil

38. Carikci, Aleks Alaettin, Leiden University, Holanda

39. Cejas, Romina, Universidad Tecnológica Nacional, Argentina

40. Čekić, Smail, University of Sarajevo, Bosnia Herzegovina

41. Chalk, Frank, Concordia University, Canada

42. Cooper, Stephen, Cal State Long Beach, USA

43. Crowder-Taraborrelli, Tomás, Soka University of America, USA.

44. Darbinyan, Asya, National Academy of Sciences, Armenia

45. Dávila Gómez, César Augusto, Comisión Nacional de Resarcimiento, Guatemala

46. del Río, Walter, Universidad Nacional de Río Negro, Argentina

47. Despouy, Leandro, Auditoría General de la Nación, Argentina

48. Der Goughassian, Khatchik, Universidad de San Andrés, Argentina

49. Di Matteo Demirdjian, María Florencia, CONICET-UBA-CLEGDH, Argentina

50. Drnovšek, Sanja, University of Sarajevo, Bosnia-Herzegovina

51. Doberti, María Paula, Argentina

52. Drouin, Marc, Universidad de Montreal, Canada

53. Drumond, Paula, Pontifical Catholic University of Rio de Janeiro, Brasil

54. Dürr, Christian, Archivo Memorial de Mauthausen, Austria

55. Edelman, Lucila Irene, EATIP, Argentina

56. Effiong, Philip U.,Maryland University, USA

57. Ekwe-Ekwe, Herbert, England.

58. Eltringham, Nigel, Sussex University, United Kingdom

59. Ensign, Margee: American University of Nigeria, Nigeria

60. Fagin, Amy, 20th Century Illuminations, USA

61. Fairbairn, Gavin, Leeds Metropolitan University, United Kingdom.

62. Feierstein, Daniel, Universidad Nacional de Tres de Febrero, UBA y CONICET, Argentina

63. Feierstein, Liliana Ruth, Universidad de Heidelberg, Alemania

64. Ferioli Seragopian, Daniel, UBA, Argentina

65. Fernando, Jude Lal, Peoples' Tribunal on Sri Lanka, Ireland

66. Flores, Marcello, University of Siena, Italia

67. Fonseca, Bruna, Catholic University of Rio de Janeiro, Brasil

68. Forgione, Paola, University of Pavia, Italy

69. Fraudatario, Simona, Fundación Basso-Sección internacional, Italy

70. Frieze, Donna-Lee, Deakin University, Australia

71. Frostig, Karen Brandeis University, USA

72. Gaitan Hairabedian, Federico: Fundación Luisa Hairabedian, Argentina

73. Gallimore, Rangira Béa, University of Missouri, USA

74. Gallimore, Tim, USA

75. Gallis, Tiberius, Auschwitz Institute for Peace and Reconciliation, USA

76. García, Natalia, UNR-UNER-CONICET, Argentina

77. Garibian, Sévane, University of Neuchâtel, Suiza

78. Gatti, Gabriel, Universidad del País Vasco, España

79. Germann, Christophe, Swiss National Science Foundation Fellowship, United Kingdom

80. Giovannelli, Liliana, Argentina

81. Gomez-Suarez, Andrei, University of Sussex Falmer, UK

82. González, Ana, UBA,Integrante del Colectivo de Hijos, Argentina

83. Goyochea, Agueda, UBA, Argentina

84. Gruner, Wolf, University of Southern California, USA

85. Grzyb, Amanda, University of Western Ontario, Canada

86. Gudehus, Christian, Kulturwissenschatfliches Institute, Germany

87. Guerazzi, Amedeo Osti, German Historical Institute, Italy

88. Guilis, Alberto, Universidad Popular Madres de Plaza de Mayo, Argentina

89. Gutiérrez Tapia, Cristian, Corporación Parque Por La Paz Villa Grimaldi, Chile

90. Habonimana, Balthazar, Conference on Genocide Prevention of the Great Lakes, Burundi

91. Haskollar, Elçin, University of Nueva Jersey, USA

92. Hatcher, Rachel, University of Saskatchewan, Canada

93. Hernández, María Susana, Argentina

94. Hill, Geoff, The Washington Times, Johannesburg, South Africa

95. Hinton, Alex, Rutgers University, USA

96. Hirsch, Herbert, Wilder School of Government and Public Affairs, Virginia Commonwealth University, USA

97. Holslag, Anthonie, University of Amsterdam, Holanda

98. Immler, Nicole L., Utrecht University, Austria

99. Irvin , Douglas S., University of Nueva Jersey, USA

100. Isaacs, Anita, Haverford College, USA

101. Jeria, Verónica: Asociación de Ex Detenidos-Desaparecidos, Argentina

102. Johnson, Ashley Lyn, University of Notre Dame, USA

103. Jones Dickens, Sarah, Duke University, USA

104. Jones, Adam, University of British Columbia Okanagan, Canada

105. Kagabo, José, École des Hautes Études en Sciences Sociales, France

106. Karegeye, Jean Pierre, Genocide Studies Center, Rwanda

107. Karović, Merisa, University of Sarajevo Bosnia and Herzegovina

108. Kempff, Isabel, Conference on Genocide Prevention of the Great Lakes, Burundi

109. Kersner, Daniel, EATIP, Argentina

110. Khosroeva, Anahit Institute of History, National Academy of Sciences, Armenia

111. Kielsgard, Mark D., City University of Hong Kong, China

112. Kordon, Diana, EATIP, Argentina

113. Korieh, Chima J, Marquette University, USA

114. Kuperman, Alan J., University of Texas at Austin, USA

115. Kuzniecki, Uriel, Universidad de San Andrés, Argentina

116. Kwiatkowski, Nicolás, IDAES/CONICET, Argentina

117. La Pointe, Tom, Rutgers, The State University of New Jersey-Newark, USA

118. Lagos, Mariana, EATIP, Argentina

119. Lascano, Rodrigo, Argentina

120. Lazic, Sladjana, Ciencie and Technology University, Norway

121. Lazo, María Laura, Universidad Nacional de Córdoba, Argentina

122. Le Fevre Cervini, Enzo Maria, Foundation for the International Prevention of Genocide and Mass Atrocities, Italy

123. Lenton, Diana, Universidad de Buenos Aires y CONICET, Argentina

124. Lerner, Silvia Rosa Nossek, Universidad Veiga de Almeida, Brasil

125. Leone, Miguel, UBA, Argentina

126. Lessa, Francesca, London School of Economics, United Kingdom

127. Levy, Guillermo, UBA, CEG-UNTREF, Argentina

128. Lewin, Helena, Universidad del Estado de Río de Janeiro, Brasil

129. Lindert, Jutta, Ludwigsburg Universitat, Germany

130. Linn, Ruth, Haifa University, Israel

131. Llonto, Pablo, Argentina

132. Logan, Tricia, Canadian Museum for Human Rights, Canada

133. Loureiro, Heitor de A. C., University of São Paulo, Brasil

134. Ludueña Romandini, Fabián, CONICET / IIGG / UBA, Argentina

135. Lundgren, Svante, Abo Akademie University, Finlandia

136. Lundy, Patricia, University of Ulster, Ireland

137. Macón, Cecilia, UBA, Argentina

138. Maitles, Henry, University of the West of Scotland, Scotland

139. Malkidis, Theofanis, Democritus University of Thrace, Greece

140. Marinozzi, Diego, Universidad Nacional de Misiones, Argentina

141. Marinozzi, Maria Laura, Sant’Anna School for Advanced Studies, Italy

142. Marko, Leslie, LEER-USP, Brasil

143. Marsoobian, Armen T., Southern Connecticut State University, USA

144. Martínez Manzanero, Betsabe Adriana, El Colegio de Michoacán, México

145. Mayersen, Deborah, University of Queensland, Australia

146. Medina Bustos, Ayeray, Leeds Metropolitan University, UK

147. Midlarsky, Elizabeth, Columbia University, USA

148. Midlarsky, Manus I., Rutgers University, USA

149. Mindlis, Irina, Argentina

150. Molinari, Lucrecia, CONICET, CEG – UNTREF, Argentina

151. Mucyo, Jean De Dieu, Rwanda National Commission for the Fight against Genocide, Rwanda

152. Mukantabana, Mathilde, Sonoma State University, USA

153. Muller, Adam, University of Manitoba, CANADA.

154. Muñoz Osorio, Natalia, Movimiento Nacional de Víctimas de Crímenes de Estado, España

155. Navarro, Nela, Rutgers University, USA

156. Ndahiro, Tom, Interdisciplinary Genocide Studies Center, Rwanda

157. Ngoto Ngoie Ngalingi, Joseph Antoine, Universite Libre de Kinshasa, Congo

158. Obel Hansen, Thomas, United States International University, Nairobi.

159. Oberschall, Anthony, University of North Carolina at Chapel Hill, USA

160. O’Brien, Melanie, Griffith University, Australia

161. Ogata, Tetsushi, George Mason University, USA

162. Ohanian, Bárbara I, CONICET/IIGG/CEG, Argentina.

163. Ohanian, María Jazmín, UBA, Argentina

164. Omerović, Enis, University of Sarajevo, Bosnia and Herzegovina

165. Özbek, Egemen, Carleton University, Canada

166. Pabón, Carlos, Universidad de Puerto Rico, Puerto Rico

167. Pagés, Natalio, UBA, Argentina

168. Papazian, Alexis, UBA / CONICET / CLEGDH, Argentina

169. Parsamyan, Seda, Armenian Genocide Museum–Institute, Armenia

170. Partee, Kimberly, Clark University, USA

171. Patterson, David, University of Texas at Dallas, USA

172. Perazzo, Silvia Alejandra, ANU-AR, Argentina

173. Pérez, Mariana Eva Universidad de Heidelberg, Alemania

174. Périès, Gabriel, ETOS-TELECOM/TEM-Research, Francia

175. Peroomian, Rubina, UCLA, USA

176. Perry, Ashlie, Rutgers Universidad, USA

177. Pinto Soares, Patrícia, European University, Italy

178. Pilkington, Richard, University of Toronto, Canada

179. Pohlman, Annie, University of Queensland, Australia

180. Pomakoy, Keith, SUNY Adirondack, USA

181. Ramic, Emir, Institute for Research of Genocide, Canada.

182. Reil, Emilie

183. Richmond, Walter, Occidental College, USA

184. Rieder, Phillip, Montreal Institute for Genocide, Canada

185. Roijenstraj, Adriana, Ministerio de Educación de Nación, Argentina

186. Rojas Sancristóful, Carlos, Corporación Parque por la Paz Villa Grimaldi, Chile

187. Rojas-Pérez, Isaías, Rutgers The State University of New Jersey-Newark, USA

188. Rosenblatt, Adam, Stanford University, USA

189. Rostica, Julieta C., UBA, CONICET, Argentina

190. Rousseaux, Fabiana, Secretaría de DDHH de Nación, Argentina

191. Rowen, Jamie, Berkeley Law School, USA

192. Rubí, Nicolás, UBA, Argentina

193. Said, Judith, Archivo Nacional de la Memoria, Argentina

194. Samanes, Graciela Cecilia, UBA, Argentina

195. Samuels, Shimon, Simon Wiesenthal Centre, Francia

196. Scapusio, Miguel, SERPAJ, Argentina

197. Selders, M. Scott, Concordia University, Canada

198. Sentongo, Ashad, George Mason University, USA

199. Šestanovic, Muhamed, University of Sarajevo, Bosnia Herzegovina

200. Slepoy, Norma, UBA, Argentina

201. Skloot, Robert, University of Wisconsin-Madison, USA

202. Slovic, Paul, University of Oregon, USA

203. Smeulers, Alette, ACIC/ VU University Amsterdam, Holanda

204. Sneh, Perla, CEG/UNTREF, Argentina

205. Soto Forno, Juan Francisco

206. Spencer, Philip, Kingston University, UK

207. Spitta, Arnold, Universidad Nacional de San Martín, Argentina

208. Stanton, Gregory H., George Mason University, USA

209. Stofleth, Daniel, Syracuse University, USA

210. Stramucci, Emilio, Argentina

211. Sullivan, Christopher, University of Notre Dame, USA

212. Sumita, Benita, University of Bradford, UK

213. Surraco, Leonardo Adrián, UBA, Integrante del Colectivo de Hijos, Argentina

214. Sutton, Barbara, University at Albany, SUNY, USA

215. Taboada, Adriana Sonia, Universidad Nacional de Tres de Febrero, Argentina

216. Taccetta, Natalia, UBA / CONICET / IIGG, Argentina

217. Tataryan, Nora, Sabanci University

218. Taub, Emmanuel, Conicet – Untref, Argentina

219. Tauber, Eli, University of Sarajevo, Bosnia Herzegovina

220. Taylor, Laura K., University of Notre Dame, USA

221. Teruzzi, Florencia, Argentina

222. Theriault, Henry, Worcester State University, USA

223. Tognoni, Gianni, Permanent Peoples Tribunal

224. Torres, Pablo, Argentina

225. Tsoroti, Stephen Eugene, Zimbabwe

226. Tucci Carneiro, Maria Luiza, LEER-USP, Brasil

227. Üngör, Uğur Ümit, Utrecht University, Holanda

228. Unoke, Ewa, Ralph Bunche Society, Committee U.S. Commission on Civil Rights, USA

229. Uzoigwe, G.N, Mississippi State University, USA

230. Varela, Brisa, FLACSO-UBA, Argentina

231. Verdeja, Ernesto, University of Notre Dame, USA

232. Walker, Margaret Urban, University of Arizona, USA

233. Waller, James, Keene State College.

234. Webb, Dave, Metropolitan University, UK

235. Weerdesteijn, Maartje, Vrije Universiteit, Holanda

236. Welsh, Erin E.

237. Weiss-Wendt, Anton, Center for the Study of the Holocaust and Religious Minorities, Oslo, Noruega

238. Whigham, Kerry, New York University, USA

239. Wilson, Kristi M., Soka Unviersity of America, USA

240. Woolford, Andrew, University of Manitoba, Canada

241. Wozniak, Jorge, CEG/UNTREF, Argentina

242. Yansen, Guillermina, Argentina

243. Yanzón, Rodolfo, Argentina

244. Zeitler Varela, Mariela, CONICET, UBA, Argentina

245. Zigrovic, Lucija, University of Vienna, Austria

246. Zylberman, Lior, CEG – UNTREF – UBA, Argentina

Ελλάδα και οικονομική κρίση

Αγανακτισμένη ή απλά άλλη 1 «χαμένη» (γενιά);


της Αθηνάς Τσακαλίδου
22 Ιουνίου 2011



http://doragiannaki.blogspot.com/2010/06/m.htmlΕδώ και μέρες, πάνω από τρεις βδομάδες, τα δελτία αναφέρουν τις συγκεντρώσεις των «Αγανακτισμένων». Εδώ και μήνες, πάνω από 16, γίνεται λόγος για την επερχόμενη κι αργότερα υπάρχουσα οικονομική κρίση, το μηχανισμό στήριξης, το μνημόνιο, τα spreads, την τρόικα και πλέον για το Μεσοπρόθεσμο.

Ο κόσμος στην καθημερινότητά του συζητά για το μέλλον, γι’ αυτούς που το ορίζουν, οι οποίοι για άλλους είναι οι πολιτικοί, για άλλους οι οικονομικοί κύκλοι, για τους πιο ρομαντικούς ο ελληνικός λαός κι αποτέλεσμα προς το παρόν κανένα.

Οι Έλληνες επαναπροσδιορίζουν τις σκέψεις, τις προτεραιότητες, τα όνειρά τους. “ΌΝΕΙΡΑ” -τι περίεργα που ηχεί αυτή η λέξη πλέον. Άραγε υπάρχει χώρος για όνειρα σήμερα; Αντιστρέφοντας την ερώτηση: υπάρχει αύριο δίχως αυτά;

Στις συζητήσεις που κάνω με συνομήλικούς μου, με νέους, οι προβληματισμοί απλά επαναλαμβάνονται από διαφορετικά χείλη: Ποιον να εμπιστευτείς; Ποιος είναι ο Καλός και ποιος ο Κακός αυτής της ιστορίας; Υπάρχει κάποιος από τους πολιτικούς που να λέει την αλήθεια κι αν ναι, ποιος είναι αυτός; Ποιοι είναι οι σωστοί χειρισμοί; Τους υιοθετεί η κυβέρνηση; Πότε θα τελειώσει όλο αυτό; Τι θα γίνει με τις καταθέσεις; Τι θα γίνει με τις δουλειές; Τι θα γίνει με τις ζωές; Γιατί όσοι μας κυβερνάνε δεν κάνουν μία συλλογική δήλωση ότι θα αποποιηθούν των όποιων προνομίων τους (βλέπε σουίτες, λιμουζίνες, τηλέφωνα, κόκ), ότι θα παραχωρήσουν στο δημόσιο ακόμη και μέρος της περιουσίας τους, για να απαλύνουν έστω συμβολικά το λαό; Ακόμη δεν μπορώ να αποβάλλω από τη μνήμη μου ένα παλαιότερο ρεπορτάζ στο «Πρώτο Θέμα» (24/1/2010) του Φρίξου Δρακοντίδη, όπου αναφερόταν ότι ο Κώστας Καραμανλής «αγόρασε το 18ο ακίνητό του». Προκλητικά για το κοινό αίσθημα είναι ακόμη τα στοιχεία που δημοσιεύτηκαν σε άρθρο της «Καθημερινής» (26/9/2010) σε σχέση με την ελληνική Βουλή, μετά από έρευνα του Νίκου Βαφειάδη. Για όσους δεν έτυχε να το διαβάσουν, ακολουθήστε το σύνδεσμο.

Το μόνο που οι άνωθεν ανακοινώνουν προς το λαό είναι τα διάφορα μέτρα: περικοπές μισθών, δώρων, συντάξεων, αύξηση της φορολογίας, μείωση των επιδομάτων. Επιπλέον, όπως αποδεικνύεται καθημερινά, οι πολιτικοί δεν κουράστηκαν ακόμη να πετάνε το μπαλάκι, όσον αφορά στο ποιος φταίει για το αδιέξοδο. Τι θα κάνανε ΑΥΤΟΙ καλύτερα αν ήταν στην κυβέρνηση. Πότε κι αν χρειάζεται να γίνουν εκλογές. Την ίδια στιγμή που η ανεργία ανεβαίνει κι η υπομονή εξαντλείται.

Σήμερα κανείς δεν είναι σίγουρος για τίποτα και κανέναν. Ανασφάλεια, μελαγχολία, στιγμές χαράς και πάλι επιστροφή στην προηγούμενη κατάσταση.

Ποιος μπορεί να εγγυηθεί ότι οι αντιδράσεις βουλευτών του κυβερνώντος κόμματος δεν έγιναν για επικοινωνιακούς λόγους, ως απόρροια της τροπής των πραγμάτων; Για να κατευνάσουν κάπως, δηλαδή, το κοινό αίσθημα; Ποιος άραγε πιστεύει σήμερα στη ρομαντική προοπτική ότι οι άνθρωποι αυτοί πολιτεύονται για να φτιάξουν τα πράγματα στον τόπο μας; Το κακό με τους πολιτικούς μας είναι ότι εκτός των άλλων δεν έχουν ούτε πειθώ.



Εκλογές: αίτημα του λαού ή μήπως των κομμάτων;

Από την άλλη κι ο λαός όταν ψηφίζει δεν τους καταδικάζει. Προσωπική απορία που ακόμη δεν έχει απαντηθεί είναι η εξής: Ποιο θα αποτελούσε πιο ξεκάθαρο μήνυμα από το να ψηφίσουν μαζικά οι Έλληνες «άκυρο»; Χωρίς να γνωρίζω τι προβλέπεται από το Σύνταγμα σε αυτήν την περίπτωση, θεωρώ ότι κάτι τέτοιο θα μαρτυρούσε πιο έντονα τις διαθέσεις των ψηφοφόρων από την αποχή των τελευταίων ψηφοφοριών. Από την άλλη χθες μόλις μου ανέφεραν το σενάριο για τη «δύναμη της λευκής ψήφου». Αυτό το κομμάτι του Συντάγματος, αν και καίριο για τους ψηφοφόρους, δυστυχώς παραμένει ασαφές. Τα Μ.Μ.Ε., κυρίως η τηλεόραση, θα μπορούσαν να συμβάλουν προς αυτήν την κατεύθυνση καλώντας συνταγματολόγους που θα ενημέρωναν για τα δικαιώματα και τις επιλογές του εκλογικού σώματος, αντί να αναλώνουν το χρόνο τους στη φιλοξενία πολιτικών, οι οποίοι παραθέτουν τις υπέροχες προεκλογικές μπαρούφες τους.

Ποιον να πιστέψεις και γιατί; Τα δελτία ειδήσεων για παράδειγμα αρκούνται στην ερμηνεία ενός κομματιού της πραγματικότητας και δεν συναρμολογούν το πάζλ, η παρουσίαση των εξελίξεων συνεπώς χαρακτηρίζεται από αποσπασματικότητα, εκτός από λίγες εξαιρέσεις. Μία ενδιαφέρουσα, ακριβώς επειδή ήταν ερμηνευτική προσέγγιση στο θέμα της Κρίσης βρίσκεται διαδικτυακά στο http://vimeo.com/23053033 (πρώτο μέρος) και http://vimeo.com/23054664 (δεύτερο μέρος). Ομιλών σε αυτήν την εκπομπή είναι ο Θεοφάνης Μαλκίδης, διδάκτωρ Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, Λέκτορας του Δημοκρίτειου Πανεπιστήμιου Θράκης στο Τμήμα Γλώσσας, Φιλολογίας και Πολιτισμού Παρευξείνιων Χωρών. Ξεχώρισε επίσης η εκπομπή της «Μηχανής του Χρόνου» (Δεκέμβριος 2010, ΝΕΤ) για την πρώτη πτώχευση της Ελλάδας επί Χαρίλαου Τρικούπη, που έθεσε το θεατή στη διαδικασία να σκεφτεί μήπως η ιστορία στη χώρα μας επαναλαμβάνεται.

Όσον αφορά στο πρόσφατο ενδεχόμενο σχηματισμού οικουμενικής κυβέρνησης και τον τρόπο ματαίωσής του, λίγα μπορεί να πει κανείς: «ΚΡΙΜΑ» και «τα χειρότερα έρχονται». Η ανασχηματισμένη κυβέρνηση κατά πάσα πιθανότητα απλά θα παρατείνει το πρόβλημα, φοβάμαι πως δεν θα το λύσει.



«Το Παράπονο»: Το άκουσα στην περσινή συναυλία της Ελευθερίας Αρβανιτάκη με την Τάνια Τσανακλίδου στο Φράγμα της Θέρμης (1/9/2010). Δεν ξέρω γιατί έγραψε αυτά τα λόγια ο Οδυσσέας Ελύτης, αλλά σιγοτραγουδώντας το εκείνο το βράδυ ο νους μου πήγαινε στα δικά μας. Στους νέους που κάνανε όνειρα, που σπούδασαν, που επιθύμησαν, που προσπάθησαν και τώρα εκτός ορισμένων εξαιρέσεων στη χειρότερη «ανεργούν», στην καλύτερη κάνουν μια δουλειά που δεν σχετίζεται με τις σπουδές τους. Κι επειδή δεύτερη ζωή δεν έχει, ας ζήσουμε όσο πιο όμορφα μπορούμε, με αξιοπρέπεια, ΑΥΤΗΝ. Δικό σας!

Καστελλόριζο

Οι άνθρωποι του Καστελλόριζου




Ν. Λυγερός




Το Καστελλόριζο δεν είναι μόνο ένα νησί. Οι κάτοικοι του δεν είναι ούτε άγνωστοι , ούτε αγνοούμενοι, όπως πιστεύουν μερικοί ειδικοί που είναι έτοιμοι να τους θυσιάσουν για να λύσουν με εύκολο τρόπο προβλήματα διαπραγματεύσεων. Δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι η Ελλάδα δεν λειτούργησε ποτέ με αυτόν τον τρόπο με τους δικούς της. Δεν είναι η Ελλάδα που θυσιάζει τους ανθρώπους της , αλλά αυτοί που συνειδητά θυσιάζονται γι' αυτήν, διότι ξέρουν ότι είναι ο μοναδικός τρόπος που υπάρχει για να μην πεθάνει. Το Καστελλόριζο, αν είναι ακόμα ζωντανό, είναι μόνο και μόνο διότι οι άνθρωποί μας το κρατούν ζωντανό με την παρουσία τους. Πάντα δίναμε, δίνουμε και θα δίνουμε σημασία στους ανθρώπους μας, διότι είναι οι μόνοι ικανοί ν' αντέξουν μέσα στον χρόνο την κυριαρχία του χώρου. Αν ο λαός έχει τόσο μεγάλη ιστορία, είναι επειδή ζει με την ιστορία λόγω του χρόνου. Κατά συνέπεια, δεν πρέπει να επικεντρωθούμε μόνο στο χώρο και στο νησί, αλλά περισσότερο ακόμα στους ανθρώπους. Κι αν μερικοί πιστεύουν ότι είναι για συναισθηματικούς λόγους και μόνο, λες κι αυτό να είναι αρνητικό, αρκεί να εξετάσουν τη διαφορά που υπάρχει μεταξύ υφαλοκρηπίδας και Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης όσον αφορά στο θέμα της οικονομικής δραστηριότητας. Επιπλέον, αν εξετάσουμε το παράδειγμα των Θερμοπυλών δεν είναι η Ελλάδα που τις βοήθησε, αλλά αυτές που βοήθησαν την Ελλάδα λόγω των ανθρώπων που αντιστάθηκαν. Το Καστελλόριζο δεν είναι ένα θέμα εξωτερικής πολιτικής είναι πρώτα από όλα ανθρώπινο. Αν δηλώνει παρουσία μέσα στο χρόνο δεν είναι τυχαίο και οφείλεται στους ανθρώπους που το πόνεσαν. Δεν πρέπει να φοβόμαστε τα τερτίπια και τα διπλωματικά τεχνάσματα των γειτόνων, η ουσία είναι άλλη και δεν αφορά το Αιγαίο ή τη Μεσόγειο, πράγμα το οποίο λύνεται παρεμπιπτόντως με τις διεθνείς συμβάσεις και τις συνθήκες, αλλά ο ελληνισμός και το Ευρωπαϊκό πλαίσιο. Το Καστελλόριζο με την ιστορία του ανήκει στο πρώτο και με τη δράση του ανήκει στο δεύτερο. Το Καστελλόριζο δεν είναι απλώς ένα σύμβολο, αλλά ένα σημείο αναφοράς της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, της δικής μας.

Οικονομική κρίση, προπαγάνδα και εθνική κυριαρχία

Η συνέντευξη του Θ. Μαλκίδη στο Δ. Πέτροβιτς - ΘΡΑΚΗ ΝΕΤ για την οικονομική κρίση και την προπαγάνδα και την ανάκτηση της εθνικής κυριαρχία (9 μέρη)


1. http://www.youtube.com/watch?v=X1MGMoI8HS4&feature=player_detailpage

2. http://www.youtube.com/watch?v=K9sSVgTl4BI&feature=player_detailpage

3. http://www.youtube.com/watch?v=Cn1um2o60F4&feature=player_detailpage

4. http://www.youtube.com/watch?v=ShP85eJZsk0&feature=player_detailpage

5. http://www.youtube.com/watch?v=MxP_fG4eBzw&feature=player_detailpage

6. http://www.youtube.com/watch?v=5ElWph3PGqg&feature=player_detailpage

7. http://www.youtube.com/watch?v=1uTfDm61uT4&feature=player_detailpage

8. http://www.youtube.com/watch?v=gvfseHp9jgE&feature=player_detailpage

9. http://www.youtube.com/watch?v=IMB8gp31Cbk&feature=player_detailpage

Γενοκτονία

Θεοφάνης Μαλκίδης


Η πρόσφατη απόφαση της Διακοινοβουλευτικής συνέλευσης Ορθοδοξίας (Παρίσι Ιούνιος 2011), αποτελεί μία ακόμη νίκη για κάθε δημοκράτη ο οποίος υποστηρίζει την ιστορία, το δίκαιο και την αλήθεια στο ζήτημα αναγνώρισης της Γενοκτονίας.

Η γενοκτονία ενάμισι εκατομμυρίων Αρμενίων, ενός εκατομμυρίου Ελλήνων και πεντακοσίων χιλιάδων Ασσυρίων, στις αρχές του 20ου αιώνα, μία γενοκτονία, η οποία αφού δεν τιμωρήθηκε έγινε πρόδρομος και για άλλα μαζικά εγκλήματα- ο Χίτλερ πριν ξεκινήσει το Ολοκαύτωμα είχε πει «ποιος θυμάται τους Αρμένιους»- αποτέλεσε μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου το κυρίαρχο ζήτημα.

Η άνοιξη όμως των λαών, των δολοφονημένων λαών του οθωμανικού κράτους και του κεμαλικού καθεστώτος έρχεται. Η αποσιώπηση, το ψεύδος και η λήθη ανήκουν στο παρελθόν και οι αγώνες των λαών για ελευθερία και αλήθεια δικαιώνονται. Κανένα καθεστώς υπεύθυνο για τέτοιου μεγέθους εγκλήματα ενάντια στην ανθρωπότητα δεν πρέπει να μείνει ατιμώρητο από την ιστορία και τη δικαιοσύνη. Το ψήφισμα είναι μία σημαντική στιγμή για όλον τον πολιτισμένο κόσμο, για όλους τους ανθρώπους στον πλανήτη που αγωνίζονται για να μην διαπράττονται εγκλήματα και γενοκτονίες. Η αλήθεια είναι μαζί μας και μπορεί να νικήσει τα λόμπι και τα χρήματα.

Ο Θεοφάνης Μαλκίδης είναι τακτικό μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών.

Για την Ελλάδα, την οικονομία και την εθνική κυριαρχία

Θεοφάνης Μαλκίδης

Οικονομική κρίση και προπαγάνδα. Η ευθύνη όλων μας


«Όταν μας επέτρεψαν ξανά να χρησιμοποιούμε τον όρο «Πατρίδα…..»
Αλεξάντρ Σολτζενίτσιν Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ σ. 88-89

Πολλοί ανακάλυψαν την έννοια της πατρίδας στα εξήντα τους χρόνια και μετά από μία περίοδο όπου καταγράφηκε σαν μαύρη για το πατριωτικό αίσθημα του Έλληνα. Η έχθρα για την πατρίδα συνδυασμένη με την κλεπτοκρατία. Και χωρίς αιδώ μας νουθετούν να έχουν οι πολίτες πατριωτικό καθήκον, και μας προτείνουν, αυτοί οι βασικοί υπεύθυνοι του προβλήματος, τη λύση, την υποθήκευση της πατρίδας μας στους τοκογλύφους. Μάλιστα ο κ. Γιούνκερ σημείωσε μάλιστα ότι η «κυριαρχία των Ελλήνων θα περιοριστεί δραστικά», αν και επισημαίνει ότι «δεν πρέπει να προσβάλλουμε τους Έλληνες, αλλά να τους βοηθήσουμε», την ώρα που οι Έλληνες «δήλωσαν πρόθυμοι να δεχτούν εισαγωγή τεχνογνωσίας από την Ευρωζώνη».

Είναι γεγονός ότι για πολλούς μήνες, οι οποίοι πλέον γίνονται χρόνια, λέγονται και ακούγονται πολλά ψέματα (και) για την οικονομία. Ψέματα που εκπορεύονται από μηχανισμούς προπαγάνδας στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, μηχανισμοί οι οποίοι με πρόσχημα την οικονομική κρίση στην πατρίδα μας, οργιάζουν κάθε δευτερόλεπτο. Από τις θεσμικές έδρες, μέχρι τους «μεγάλους αδελφούς», ηλεκτρονικούς και γραπτούς. Ο Γκαίμπελς όχι μόνο θα έμενε ικανοποιημένος από τους μαθητές του, αλλά πολλές φορές και άφωνος από την πρόοδό τους…..

Οι συνιστώσες της προπαγάνδας «περί της Ελλάδας και του λαού που πρέπει να συμμορφωθεί» είναι άπειρες, εναλλάσσονται, δημιουργούν νέες αντιλήψεις και κυρίως επιδιώκουν όπως συνηθίζεται, ενός κλίματος εμφυλίου της μιας κοινωνικής ομάδας έναντι της άλλης, τη συνενοχή, τη συνευθύνη, την τρομοκρατία και το φόβο. Ειδικά για το τελευταίο από καταβολής κόσμου, ήταν ίσως, το πιο έντονο ανθρώπινο συναίσθημα. Και χρησιμοποιείται «αρμοδίως»……


Η υποθήκευση της πατρίδας μας έγινε για την εξασφάλιση των κεφαλαίων και των ληστρικών τοκοχρεολυσίων, και το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων δεν εμφανίστηκε ποτέ στην Ελλάδα. Όπως είπε ο Νομπελίστας οικονομολόγος Γιόζεφ Στίγκλιτς, πρώην συνεργάτης του ΔΝΤ για πάνω από μια δεκαετία, «το ΔΝΤ, εξασφαλίζει την οικονομική επιβίωση των κερδοσκόπων. Δεν ενδιαφέρεται για την ανάπτυξη, ή για ό,τι θα μπορούσε να βοηθήσει μια χώρα να βγει από τη φτώχεια».
Η Ελλάδα, όπως αναφέρει ο ένας «οικονομικός δολοφόνος»,Τζον Πέρκινς, όπως ονομάζεται, «χτυπήθηκε από οικονομικούς δολοφόνους, και για αυτό δεν υπάρχει αμφιβολία. Ξεκίνησε με την Ισλανδία πριν από δύο χρόνια και έφτασε σε εσάς, στην Ιρλανδία και άλλες χώρες. Εκμεταλλεύτηκαν την κατάσταση της Ελλάδας, τέθηκε σε μια κατάσταση με υπέρογκο χρέος και η οικονομία της βρίσκεται σε τέλμα». (Ελευθεροτυπία 28/5/2011)
Οι προβλέψεις γνωστές: η ύφεση θα συνεχιστεί, το ΑΕΠ θα μειωθεί, η ανεργία θα συνεχίσει να αυξάνεται, ο μέσος ετήσιος ρυθμός πληθωρισμός θα αυξάνεται, ο ετήσιος ρυθμός πιστωτικής επέκτασης προς τον ιδιωτικό τομέα θα παραμένει σε αρνητικά επίπεδα (Τράπεζα της Ελλάδας. Διοικητής Απρίλιος 2011)
Επειδή όμως η κοινωνία δεν μπορεί να αντέξει περισσότερο, ούτε να υποθηκεύσει την περιουσία της, ούτε να ξεπουλήσει το δημόσια γη, ούτε να δανείζεται για να σωθούν τράπεζες, προτείνουμε:

1) Δημοψήφισμα, όπως συνέβη στην Ισλανδία, η οποία αντιστέκεται σθεναρά, και έπειτα από δημοψήφισμα αρνήθηκε να πληρώσει το «χρέος της».
2) Καταγγελία των διεθνών συμβάσεων για τυπικούς και ουσιαστικούς λόγους και όχι επαναδιαπραγμάτευση όπως λέει η αντιπολίτευση.
3) Επιτροπή λογιστικού ελέγχου, για να αποδειχθεί το απεχθές χρέος, με γνώμονα ότι υπάρχουν και οι τρεις προϋποθέσεις του. Δηλαδή ότι η χώρα δανειζόταν χωρίς να το ξέρουν οι πολίτες της, («το δανείζεσαι της εσχάτης αφροσύνης και μαλακίας εστίν» Πλούταρχος -Ηθικά 827 d”) πολλά από τα δάνεια δεν πήγαν για τους σκοπούς που λήφθηκαν και οι δανειστές γνώριζαν την κατάσταση αλλά συνέχιζαν τη ληστρική τους τακτική.

Τράπεζες που δανείστηκαν χρήματα από την ΕΚΤ με 1% με κρατικές εγγυήσεις, δανείζουν τώρα την Ελλάδα με 5-10% και το χρέος θα συνεχίζει να αυξάνεται. Στην περίοδο 2001-2010, ο συνολικός δανεισμός του ελληνικού κράτους ήταν 490 δισεκατομμύρια ευρώ, από τα οποία 450 δισεκατομμύρια πλήρωσε για εξυπηρέτηση του χρέους. Και όλα αυτά όταν μέσα σε μια 10ετία η Ελλάδα πλήρωσε 1,5 φορά το χρέος που είχε στις 31/12/2009.

4) Αναδιάρθρωση του χρέους. Το τελευταίο το αφήνουμε στην κρίση όλων, αν θα γίνει, ή παραμένει ως ένα ακόμη όργανο της προπαγάνδας. Θυμίζουμε ότι η Νιγηρία και όχι κάποιο κράτος της ευρωζώνης με δήλωση του κοινοβουλίου της ζήτησε από τους δανειστές της «περικοπές του χρέους της χώρας» με το επιχείρημα ότι δεν ήταν κανονική η φύση του προηγούμενου δανεισμού.


5) Ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας (και ) με την άσκηση όλων των κυριαρχικών δικαιωμάτων.

7) Διεκδίκηση του γερμανικού χρέους και των αποζημιώσεων.
Το αναγκαστικό δάνειο της κατοχής, μαζί με τις πολεμικές επανορθώσεις φθάνει τα 126 δις €.
Την ώρα που η Γερμανία και οι συνεργάτες της πίεσαν και πιέζουν την Ελλάδα, με μεθόδους οργανωμένου εγκλήματος, κοινώς «μαφίας» αφού συγκέντρωσε τα χρήματα της Ευρώπης, δάνεισε με ληστρικά επιτόκια και με τις πολιτικές της, το Σύμφωνο ανταγωνιστικότητας, το Σύμφωνο Σταθερότητας και ανάπτυξης, προβλέπει ενιαία φορολογία, αύξηση του χρόνου συνταξιοδότησης για όλους τους Ευρωπαίους και σύνδεση των μισθών με την παραγωγικότητα.

Είναι βέβαιο ότι η πολιτική των Μνημονίων 1 και 2 οδηγεί στην ύφεση, στη συνεχή αύξηση του χρέους, στην ολοκληρωτική απώλεια του εθνικού πλούτου, στην εξαθλίωση, στην αύξηση της ανεργίας.

Σήμερα μετά από την προπαγάνδα περί «μονοδρόμου» και σωτηρίας μέσω των «μνημονίων»:

-Ποιος μπορεί να εμπιστευθεί τους ειδικούς, αυτούς που τα ξέρουν, τους γνωστούς, τους γόνους καλών οικογενειών με τις καλές σπουδές, τους επιχειρηματίες –πολιτικούς, τους πολιτικούς- επιχειρηματίες, τους ανθρώπους της αγοράς που ενώ μιλούσαν ότι το χρέος θα έφθανε στο 6% του ΑΕΠ (Νέα Δημοκρατία το 2009), ανακοίνωναν 12,7% (ΠΑΣΟΚ Οκτώβριος 2009) και τελικά έφτασε στο 15% (με τις διορθώσεις….). Αυτούς που μας λένε ότι «θα αποτελούσε πιο ορθολογική αντίδραση η αποδοχή της νέας πραγματικότητας ως κατάστασης».

-Ποιος μπορεί να εμπιστευθεί αυτούς που μιλούσαν για μέτρα σωτηρίας ενώ συνομιλούσαν με το ΔΝΤ, που αν λάβουμε τα συγκεκριμένα μέτρα (15 Μαρτίου 2010 και Ν.3833/2010 περί προστασίας της εθνικής οικονομίας-μέτρα για την αντιμετώπιση της δημοσιονομικής κρίσης ), δε θα υπάρξουν άλλα.

-Ποιος μπορεί να εμπιστευθεί τους καθωσπρέπει πρωθυπουργούς και υπουργούς, που διαφήμιζαν την οικονομική ανάπτυξη- πάνω από 4% ετησίως – και τα καλά της, όταν όλα αυτά ήταν μία φούσκα. Και σήμερα μας οι ίδιοι, ανερυθρίαστα μας λένε ότι ο ελληνικός λαός πρέπει να υποστεί εικοσαετή λιτότητα.

-Ποιος πιστεύει αυτούς που μιλάνε για «σοσιαλιστική συνείδηση», για εντολές που δέχονται μόνο από τον ελληνικό λαό (!) την ώρα που ανάμεσα σε άλλα ψηφίζουν το θάνατο της περιφέρειας και ειδικά της Βόρειας Ελλάδας με την εξομοίωση του πετρελαίου θέρμανσης με το πετρέλαιο κίνησης, για την «πάταξη του λαθρεμπορίου» και μετά κάνουν επερωτήσεις, ώστε να μην εφαρμόσει το μέτρο! Τι υποκρισία.

-Ποιος μπορεί να πιστέψει αυτούς που μιλάνε για πατρίδα και πατριωτισμό, αυτούς που παραδίδουν τον ελληνικό λαό στη ζούγκλα των τραπεζών και των τοκογλύφων; Αυτούς που μας παραδίδουν στην Γερμανία, στους δανειστές μας , στην Τουρκία και άλλες χώρες; Αυτούς που μας αφήνουν να ζούμε στη Θράκη και σε άλλες περιοχές της πατρίδας μας χωρίς ασφάλεια και καθημερινά να βλέπουμε την εισβολή ξένων δυνάμεων;

-Ποιος μπορεί να εμπιστευθεί τους «εταίρους» που ζητούσαν διαβεβαιώσεις από την Ελλάδα ότι δεν θα κηρύξει μονομερή στάση πληρωμών! (Εφημερίδα Καθημερινή 20/2/2011 για το Δεκέμβριο του 2009) Αυτούς που δήλωναν ότι με το πρόγραμμα η Ελλάδα σε δεκαοχτώ μήνες ελάχιστα θα θυμίζει τη σημερινή (Στέλεχος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Εφημερίδα Το Βήμα 4/5/2010)


Η προπαγάνδα και το ψεύδος ξεχείλισε! Η Ελλάδα δεν μπορεί να αντέξει άλλο.
Ο ελληνικός λαός πρέπει να στηρίξει ανθρώπους, ηγεσίες και κινήματα έξω από τα παλιά ξεπερασμένα κόμμα και τους προπαγανδιστικούς τους μηχανισμούς που θα αντισταθούν και που θα πουν φτάνει, ως εδώ!

Δεν μπορούμε να περιμένουμε άλλο, αφού δεν υπάρχουν σωτήρες από το υπάρχον πολιτικό σύστημα.

Η αλήθεια και ο λαός μας θα νικήσει.


Προδημοσίευση από το «Μικρό εγχειρίδιο για την οικονομική κρίση και την προπαγάνδα»

Θράκη

Ο Σύλλογος Βορειοελλαδιτών Σύρου ΄΄Ο ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ΄΄ και ο Πολιτιστικός Σύλλογος ΄΄ΠΟΣΕΙΔΩΝ΄΄

σας προσκαλούν

στην παρουσίαση του βιβλίου ΄΄Τα βάσανα μικρών ανθρώπων. Από τον Εβρο στη Σύρο-Παιδοπόλεις΄΄ στον Πολιτιστικό Πολυχώρο της Ποσειδωνίας (πρώην αρχοντικό Τσιροπινά) το Σάββατο 30 Ιουλίου και ώρα 20.30.

Την παρουσίαση πλαισιώσουν το χορευτικό του Πολιτιστικού Συλλόγου Μεταξάδων Εβρου και μουσικοί από το μουσικολαογραφικό ΄΄Αρχείο Χρόνης Αηδονίδης΄΄ με χορούς και τραγούδια της Θράκης.

Στην εκδήλωση θα παρουσιαστεί δραματοποιημένο απόσπασμα από το βιβλίο ΄΄Οι κόρες της λησμονιάς΄΄ του Θ.Παπαθεοδώρου ενώ τα παιδιά των πολιτιστικών συλλόγων ΄΄Φοίνικα΄΄ και ΄΄Ποσειδωνίας΄΄ θα υποδεχθούν τους ακρίτες μας με άρωμα Αιγαίου.

Από τον Έβρο στη Σύρο.
Ο εμφύλιος πόλεμος και οι παιδοπόλεις.
Ένα βιβλίο του Δ. Χάλαρη (Σύρος 2010) που φωτίζει τη ζωή των παιδιών του εμφυλίου πολέμου.

1. Ο εμφύλιος

Ήταν το 1948, αμέσως μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν η Ελλάδα έμπαινε στη δίνη του Εμφυλίου. Μέσα στην αναταραχή του, 25.000 παιδιά αποσπάστηκαν από τις εστίες τους για να μεταφερθούν σε «παιδουπόλεις», 52 συνολικά σ' όλη τη χώρα. Τότε, ξεκινούσε και το αρματαγωγό «Σάμος» του Πολεμικού Ναυτικού για να μεταφέρει παιδιά από τους Μεταξάδες και τη Ζώνη του Έβρου στη Σύρο.

Εξήντα χρόνια μετά, ένα από τα παιδιά αυτά, ο Αναστάσιος Τερζούδης, μεγάλος πια, επέστρεφε ξανά στη Σύρο, για προσκύνημα. "Ξετυλίγοντας" τις μνήμες του, έλεγε: ...»

«Όταν μας έφερε το πλοίο στο νησί πήγαμε με τα πόδια στο σημερινό Βαρδάκειο και Πρώιο νοσοκομείο. Ήταν συνεργείο, που μας γδύσανε. Κάναμε ντους και μας έδωσαν ρούχα καθαρά, καινούρια και φορέσαμε. Μετά, μας έβαλαν σε αυτοκίνητα και μας πήγανε στην Ποσειδωνία. Το κτίριο ήταν στολισμένο με κλαδιά από φοίνικες. Nομίζαμε πως γιόρταζε η εκκλησία. Μας έβαλαν σε θαλάμους, όταν φτάσαμε εδώ και όσοι δεν χωρούσαμε μας τοποθέτησαν στη λέσχη των πλουσίων. Από το χωριό Μεταξάδες είμαστε 33 παιδιά, όλα αγόρια. Σύνολο που ήρθαμε είναι 142 παιδιά. Και άρχισε η ζωή μας, όπως στο στρατό: πρωί προσευχή, έπαρση σημαίας, ρόφημα και όλα τα σχετικά για τη συντήρησή μας. Ζούσαμε καλά γιατί έφυγε ο φόβος και μας περιποιόντουσαν. Κάναμε μπάνιο στις Αγκαθωτές. Πήγαμε και σε σχολεία. Εγώ έβγαλα δύο τάξεις, την πρώτη και τη δευτέρα δημοτικού».

Αυτή την ιστορία διηγήθηκε ο κ. Τερζούδης στο Δημήτρη Χάλαρη, αδελφό του ξενοδόχου, που πριν από τρία χρόνια τον φιλοξένησε στο νησί. Η τυχαία αυτή συνάντηση στάθηκε αφορμή για τον κ. Χάλαρη, ιστορικό και συγγραφέα, ώστε να ξεκινήσει μια μεγάλη προσπάθεια συγκέντρωσης σχετικού υλικού, πληροφοριακού και φωτογραφικού.


2. Το βιβλίο

Κάποια στιγμή, προσκλήθηκε σε ραδιοφωνική εκπομπή από την πρόεδρο του Συλλόγου Βορειοελλαδιτών Σύρου, Ουρανία Πανταζή, η οποία κατάγεται από την Αλεξανδρούπολη, η οποία έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το θέμα. Έτσι αποφασίστηκε η έκδοση του πολύτιμου υλικού σ' ένα ενιαίο σύγγραμμα, με τον τίτλο «Τα βάσανα μικρών ανθρώπων. Από τον Έβρο στη Σύρο. Παιδουπόλεις».

Κατά την αναζήτηση χορηγών, η νομαρχία Έβρου ανταποκρίθηκε θετικά, καθώς άλλη μια σύμπτωση έκανε την εμφάνισή της. Ο πατέρας του νομάρχη Νίκου Ζαμπουνίδη, ήταν ένα ακόμη από εκείνα τα παιδιά. Ο ίδιος αναφέρει στον πρόλογο του βιβλίου: «Τα "βάσανα μικρών ανθρώπων" για τους περισσότερους αναγνώστες του παρόντος βιβλίου θα είναι η ιστορία μιας προηγούμενης γενιάς και θα αναφέρονται στη ζωή άγνωστων παιδιών. Για μένα, όμως, είναι μέρος της προσωπικής μου ιστορίας. Αφορά τον τόπο μου και το σπίτι μου. Αφορά τον τόπο μου, αφού η περιοχή μου αποτέλεσε μια από τις "βόρειες επαρχίες", από τις οποίες πλήθος μικρών παιδιών αποσπάσθηκαν και μεταφέρθηκαν σε παιδουπόλεις. Αφορά το σπίτι μου, επειδή ένα απ' αυτά τα παιδιά που έζησαν στην παιδούπολη της Σύρου ήταν ο πατέρας μου. Μόνο από το χωριό μου, τη Ζώνη, συγκεντρώσαμε είκοσι επτά ονόματα παιδιών που πέρασαν την παιδική τους ηλικία, τα χρόνια μιας πρόωρα χαμένης αθωότητας, στην παιδούπολη της Σύρου».

Για τις παιδουπόλεις της Σύρου, στην Ερμούπολη και την Ποσειδωνία, η κ. Πανταζή επισημαίνει ότι «σύμφωνα με τις υπάρχουσες μαρτυρίες, τα παιδιά βρήκαν μια ανθρώπινη αγκαλιά, φαγητό και καλές συνθήκες, κάτι που δεν συνέβαινε και σε άλλες παιδουπόλεις».
Συγκεκριμένα, αναφέρει ότι έχουν εκδοθεί βιβλία και έχουν γυριστεί ταινίες που κάνουν λόγο για άσχημες εμπειρίες παιδιών σε άλλες παιδουπόλεις της Ελλάδας. Αποδίδει εξάλλου τις καλές συνθήκες διαβίωσης στη Σύρο, στην αίγλη του νησιού την εποχή εκείνη.
«Η Σύρος και ειδικότερα η Ερμούπολη ήταν κέντρο πολιτισμού και η επιρροή της ήταν έντονη στην υπόλοιπη Ελλάδα. Από τις συνομιλίες μου με δεκάδες τέτοια παιδιά, τα οποία εγώ συνάντησα ως ενήλικες πλέον, προκύπτει ότι ο τοπικός πληθυσμός τα αγκάλιασε και τους πρόσφερε οικογενειακή θαλπωρή. Είναι χαρακτηριστικό ότι πολλά παιδιά περνούσαν τα Σαββατοκύριακα σε οικογένειες Συριανών», τονίζει από την πλευρά του ο κ. Χάλαρης.
Δεν παραλείπει, όμως, να αναφερθεί και στις συναντήσεις του με κατοίκους των Μεταξάδων του Έβρου, που τού μετέφεραν τα αισθήματα που βίωναν εκείνη την εποχή. «Η ταλαιπωρία, η δυστυχία και ο φόβος των ανθρώπων ήταν περισσότερο από εμφανή, σε μια εποχή δύσκολη για την Ελλάδα, όπου η ίδια η επιβίωση απαιτούσε μεγάλο αγώνα», προσθέτει.



3. Από το χθες στο σήμερα

Το ταξίδι της επιστροφής για τα παιδιά των παιδουπόλεων ξεκίνησε λίγα χρόνια αργότερα, το 1951, που τα πράγματα ηρέμησαν. Ο Αναστάσιος Τερζούδης θυμάται: «Η κοινότητα έστειλε τα χαρτιά από τον Έβρο και υπέγραψε κάποιος συγγενής και παραλάμβανε κάθε παιδί. Το ταξίδι της επιστροφής ήταν: Θήρα, Πειραιάς, Διδυμότειχο, Μεταξάδες οδικώς. Και έφτασα στο χωριό μου και βρήκα ερείπια, βομβαρδισμένο τοπίο, λάκκους και συντρίμμια. Και σήμερα που πλησιάζω τα 70, αξιώθηκα και ήρθα στη Σύρο, μετά από τόσα χρόνια, για προσκύνημα. Βλέποντας τα κτίρια θυμήθηκα τους ανθρώπους. Με εκείνες τις φιγούρες και τα ευγενικά βλέμματα που μας περιποιήθηκαν, μας τάισαν, μας έντυσαν, μας μάθανε γράμματα, και μας έδωσαν θάρρος και βγάλαμε από μέσα μας το φόβο. Τέτοιες μέρες να μην ξανάρθουν. Ζημιωθήκαμε όλοι. Ζημιώθηκε η πατρίδα μας».

Στο ίδιο μήκος κύματος, η κ. Πανταζή μιλά για την αξία της προσπάθειας συγκέντρωσης και δημοσιοποίησης αυτού του κομματιού της ιστορίας: «Ο Θανάσης, ο Χρήστος, ο Αποστόλης, ο Γιάννης, πρωταγωνιστές οι ίδιοι, έπρεπε να βρουν φωνή και να πουν τη δική τους ιστορία σε εμάς τους νεότερους, για να μαθαίνουμε, να γνωρίζουμε και να μην ξεχνάμε. Γιατί ο θάνατος μπορεί να είναι το τέλος της ζωής, η λήθη όμως είναι το τέλος της ύπαρξης. Αν σε ξεχάσουν όλοι είναι σαν μην υπήρξες».

Το βιβλίο ενισχύθηκε οικονομικά από τη Νομαρχία Έβρου, τη νομαρχιακή αυτοδιοίκηση Ροδόπης - Έβρου και προλογίζεται από το Νομάρχη Έβρου, τον Ν. Λυγερό, το Φ. Μαλκίδη και την πρόεδρο του Συλλόγου Βορειοελλαδιτών Σύρου Ο. Πανταζή.


Από τη εισαγωγή του Φ. Μαλκίδη στο βιβλίο:

«...Μία από τις παιδοπόλεις που λειτούργησε την περίοδο εκείνη ήταν και αυτή της Σύρου. Εκεί πολλά παιδιά του νομού Έβρου, από τους Μεταξάδες, τη Ζώνη, και άλλους οικισμούς του νομού Έβρου, αφού άφησαν τις οικογένειές τους, με πλοίο του Πολεμικού Ναυτικού, έφτασαν στη Σύρο, όπου έζησαν με στερήσεις. Εκεί στη φιλόξενη για ακόμη μια φορά Σύρο, η οποία αποδείχτηκε η κατάλληλη για να δεχτεί διωκόμενους Έλληνες και γενικώς κατατρεγμένους ανθρώπους, βρήκαν καταφύγιο τα πιο αθώα θύματα του εμφυλίου πολέμου.
Τα παιδιά αυτά, μοιράστηκαν τη φτώχεια της μεταπολεμικής- μετεμφυλιακής Ελλάδας, με τους ντόπιους και προσπάθησαν να δαμάσουν την πείνα τους μαζί με τους Συριανούς και τις Συριανές, τους ανθρώπους που πλήρωσαν βαρύτατο φόρο αίματος με χιλιάδες νεκρούς κατά τη διάρκεια του πολέμου.

Το βιβλίο του Δημητρίου Χάλαρη μας εισάγει σε ένα κόσμο, ο οποίος, πλην εξαιρέσεων, μας είναι εν πολλοίς άγνωστος και φορτισμένος ακόμη. Το βιβλίο διανθισμένο με βιώματα που είναι και ανεκτίμητες μαρτυρίες, αφηγήσεις, φωτογραφίες και γνώση του χώρου, μας δημιουργεί το πλαίσιο για να κατανοήσουμε την παιδόπολη της Σύρου και τη διαβίωση των παιδιών του Έβρου.
Η ανάλυση επικεντρώνεται στα παιδιά που προέρχονται από το νομό Έβρου, στα παιδιά που έζησαν με αρκετό πόνο τον εμφύλιο πόλεμο και το χωρισμό. Από το βιβλίο του Δημητρίου Χάλαρη προκύπτουν σημαντικά στοιχεία και χρήσιμα συμπεράσματα. Η λειτουργία της παιδόπολης, η εγκατάσταση των μικρών παιδιών από τον Έβρο, η σχέση τους με τους ντόπιους και τέλος η διαχρονική σταθερά και αξία της Σύρου και των ανθρώπων της. Της φιλοξενίας. Από τους Έλληνες της Χίου το 1822, τους Έλληνες της Μικράς Ασίας εκατό χρόνια αργότερα, μέχρι τα παιδιά του Έβρου, η Σύρος και οι άνθρωποι της, αποδεικνύει αυτό που επιθυμούμε να βρούμε στις δοκιμασίες και στις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής μας. Αλληλεγγύη, συντροφικότητα, παρηγοριά, φιλανθρωπία, υποστήριξη, ανιδιοτελή και ανυπόκριτη αγάπη, καλοσύνη, στοργή προς τα παιδιά».