Νταβούτογλου και Θράκη

Νταβούτογλου και Θράκη

Ελληνικό Πολιτιστικό Κέντρο Μόσχας

Μόσχα, 05 Οκτωβρίου 2011

Αγαπητοί φίλοι,

Είμαστε στην ευχάριστη θέση να σας ενημερώσουμε για την παρουσίαση του μονάπρακτου, βασισμένου σε ποίηση της Ιωάννας Τσάτσου, διακεκριμένης Ελληνίδας ποιήτριας και αδελφής του Νομπελίστα ποιητή Γ. Σεφέρη, από το θεατρικό σχήμα «Στούντιο-69» της Μόσχας (καλλιτεχνικός διευθυντής – σκηνοθέτης Γκεόργκι Τσερβίνσκι). Η παράσταση θα πραγματοποιηθεί στις εγκαταστάσεις του Μουσείου «Μαγιακόφσκι», στις 20 Οκτωβρίου 2011, ώρα 19.00.

Η Σάντα του Πόντου

Η Σάντα του Πόντου: Ενενήντα χρόνια από το Ολοκαύτωμα



Φάνης Μαλκίδης


1. Γυναίκες και παιδιά ως στόχος


Η Γενοκτονία των Ελλήνων που ζούσαν στο οθωμανικό κράτος, αποτέλεσαν την τραγικότερη σελίδα της ζωής του Ελληνισμού και στοίχισαν τη ζωή σε 1.000.000 Έλληνες. Ιδιαίτερη θέση σ΄ αυτήν την περίοδο κρατά η γυναίκα και το μικρό παιδί, τα οποία αποτέλεσαν αφενός συγκεκριμένο στόχο του προμελετημένου εγκλήματος, λόγω του ειδικού τους βάρους στην κοινωνία και την οικογένεια, αφετέρου ήταν αποδέκτες όλων των επιπτώσεων της γενοκτονίας (χηρεία, προσφυγιά, βιασμός, ορφάνια κ.ά).

Με την στρατολόγηση, την εξορία, τα τάγματα εργασίας, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι νεοτουρκικές και κεμαλικές ομάδες δολοφονούσαν τους άνδρες. Πίσω στις οικογενειακές εστίες έμεναν ως στηρίγματα οι γυναίκες, έχοντας να προστατεύσουν παιδιά και ηλικιωμένους και να διατηρήσουν ένα ελάχιστο επίπεδο διαβίωσης-επιβίωσης. Μετά τη δολοφονία των ανδρών, οι γυναίκες απετέλεσαν το κομμάτι εκείνο του πληθυσμού, πάνω στο οποίο κάθε χτύπημα θα επέφερε σημαντικό πλήγμα συνολικά στην εθνική ομάδα. Η γυναίκα είναι η πηγή της ζωής, κάθε δολοφονία στερούσε από τον Ελληνισμό τη βιολογική του συνέχεια. Όπου δεν μπορούσε να γίνει αυτό, υπήρχε ο βιασμός και ο καρπός της αγάπης, του έρωτα, των πιο ωραίων ανθρώπινων συναισθημάτων, η μητρότητα και η οικογένεια, μετατρεπόταν σε ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, σε παντοτινή υπενθύμιση του εγκλήματος. Παράλληλα υπήρχε ο βιασμός των εγκύων και μετέπειτα η δολοφονία μητέρας και εμβρύου, υπήρχε ο εγκλεισμός χιλιάδων γυναικών σε τουρκικά σπίτια. Άλλες γυναίκες αναγκάστηκαν να παραδώσουν τα βρέφη τους στους αντάρτες, ώστε το κλάμα τους να μη τους προδώσει στους διώκτες τους.

Παράλληλα υπήρξε μία ομάδα γυναικών και παιδιών η οποία κάτω από ιδιαίτερα πιεστικές συνθήκες, έχασε τη θρησκευτική και εθνική της ταυτότητα και οδηγήθηκε για πάντα στο σκοτάδι της άγνοιας της καταγωγής και της προέλευσης. Ενδεικτικές καταγραφές Ελληνόφωνων, μουσουλμάνων ή /και κρυπτοχριστιανών γυναικών και παιδιών υπάρχουν μέχρι σήμερα.

Είναι διαπιστωμένο πλέον από τα στοιχεία που διαθέτουμε ότι ένα ειδικό σχέδιο εξόντωσης αφορούσε τις γυναίκες και τα παιδιά. Έτσι παράλληλα με τη Γενοκτονία,τελέσθηκε και μια Γυναικοκτονία και μία Παιδοκτονία.

Η εφαρμογή μιας πολιτικής μαζικής βίας ενάντια στις γυναίκες και τα παιδιά με τη βίαιη αρπαγή γυναικών και τον εγκλεισμό τους σε οικίες Τούρκων, το βίαιο εξισλαμισμό τους, τους μαζικούς βιασμούς και βίαιες εγκυμοσύνες, τη δολοφονία εγκύων γυναικών, τη βίαιη αρπαγή παιδιών, βρεφών από τις μητέρες τους, από τις οικογένειές τους και μεταφορά τους σε τουρκικές οικογένειες, αποτέλεσε ειδική παράμετρο του μαζικού εγκλήματος. Υπήρχε δηλαδή η βίαιη απόσπαση - αφαίρεση παιδιών μιας εθνικής ομάδας και μεταφορά τους σε άλλη εθνική ομάδα, η οποία συνιστά μεγάλο μέρος του αδικήματος της Γενοκτονίας. Ο Γάλλος συγγραφέας Φ. Σαντιό (F. Santiaux) αναφέρει ότι «τις γυναίκες και τις κοπέλες η Διοίκηση τις διαμοίρασε χαρέμια, άλλες κλείστηκαν με τη βία σε οίκους ανοχής και έγιναν ιδιοκτησία των Τούρκων. Άλλες τις οδήγησαν στις φυλακές οι χωροφύλακες για τις βιάσουν….. Στις πύλες των πόλεων υπάρχουν σκλαβοπάζαρα με μεγάλη πελατεία, εκεί πουλιούνται οι γυναίκες, τα κορίτσια και τα παιδιά που απήγαγαν οι τουρκικές ή κουρδικές συμμορίες στο διάβα τους».



2. Το Ολοκαύτωμα στη Σάντα


Η αντίσταση της γυναίκας σε αυτές τις πολιτικές βίας έχει διάφορες μορφές. Από την ένοπλη αντίσταση με τη συμμετοχή στο αντάρτικο, έως την επιλογή του θανάτου, αντί να υποστεί τον εξευτελισμό και την ταπείνωση.

Τον Οκτώβριο του 1921 πληροφορούμαστε για δέκα χιλιάδες γυναικόπαιδα, τα οποία «ευρίσκοντο στα όρη της Μπάφρας», τα οποία προσπαθούσαν να σωθούν από τους κεμαλικούς και «ειρημένος οπλαρχηγός είπεν ημίν ότι ειρημένα γυναικόπαιδα διατρέχουσι κίνδυνο σφαγής, επομένως δέον ληφθή πρόνοια προς σωτηρίαν αυτών και μεταφοράν στην Ελλάδα».

Το 1922 το Οικουμενικό Πατριαρχείο πληροφορούσε ότι «γυναικόπαιδα εικοσιτριών ελληνικών χωριών της περιφερείας Κερασούντος και οχτώ ελληνικών χωρίων της περιφερείας Πουλαντσάκης ενεκλείσθησαν υπό των στρατιωτών του Τοπάλ Οσμάν εν ταις οικίαις αυτών, πυρποληθείσαις και αποτεφρώθησαν».

Μια ειδικότερη μορφή αντίστασης που συναντάται όχι μόνο στη Σάντα, αλλά και σε άλλες περιοχές είναι η εγκατάλειψη των βρεφών χάριν της σωτηρίας του συνόλου και της ομάδας.

Στη Σάντα υπήρχαν μαζί με τους αντάρτες, οι οποίοι ανέλαβαν δράση για να προστατέψουν οι γυναίκες και παιδιά, όπως μας πληροφορούν οι Σανταίοι της ενορίας Πιστοφάντων. Το Σεπτέμβριο του 1921 οι αντάρτες μαζί με το δυσκίνητο αυτό το σώμα των γυναικόπαιδων, δέχτηκαν επίθεση. Η διαφυγή ήταν δύσκολη και η μόνη λύση ήταν να σταλούν μόνες οι γυναίκες και τα παιδιά σε ασφαλές σημείο.

Η απόφαση συνάντησε την άρνηση των γυναικών, και η κατάσταση έγινε τραγική ακόμη περισσότερο με τα κλάματα των μικρών παιδιών. Τότε «πολλά παιδιά, επειδή αι γυναίκες των δεν μπορούσαν να σταματήσουν τας φωνάς των παιδιών τους και μη θέλοντας να χωρισθούν εκ ημών, τα σκότωσαν και τα άφησαν επί τόπου». Ο αρχηγός των ανταρτών της Σάντας καπετάν Ευκλείδης Κουρτίδης στο ημερολόγιο του γράφει ότι «ο στρατός, όταν είδε ότι δεν είμαστε εκεί επροχώρησαν μέχρι το λημέρι και το βρήκαν άδειο και ανέβηκαν εις Μερτσιάν Λιθάρ, όπου βρήκαν τα έξι μικρά σκοτωμένα και αμέσως ειδοποίησαν τον Μέραρχον και ήλθαν επί τόπου. Και όταν είδε τα μικρά σφαγμένα διέταξε αμέσως τον στρατόν να φύγουν πίσω και να μαζευθούν όλοι στη Σάντα και εκείθεν να πάνε πίσω λέγων ότι οι άνθρωποι που σφάζουν τα παιδιά τους είνε αδύνατον να παισθούν και ως εκ τούτο είνε περιττόν να μείνωμε…».

Στις περισσότερες από αυτές τις γυναίκες της Σάντας και άλλων περιοχών οι οποίες παρέδωσαν τα βρέφη τους στους αντάρτες, είχαν κλονισμό της ψυχικής τους υγείας, αφού επέζησαν των βιαιοτήτων και των σφαγών εκδηλώνονταν αργότερα το σύνδρομο και η ενοχή του διασωθέντα.

Η σκέψη τους και η μνήμη τους σταμάτησε στα γεγονότα των διωγμών και των σφαγών, εμφάνιζαν συμπτώματα διαρκούς άγχους και διαρκών καταπτώσεων, ανέπτυξαν ένα ιδιαίτερο ψυχισμό, ο οποίος αποτυπώθηκε σε όλες τις συλλογικές εκφράσεις των Ελλήνων, όπως είναι τα μνημεία στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό, όπου υπάρχουν κεντρικές παραστάσεις γυναικών.


3. Γυναικοκτονία και Παιδοκτονία

Πολλές από τις γυναίκες και παιδιά μετά την Γενοκτονία δεν κατέληξαν στην Ελλάδα, αλλά ως μικρές ορφανές απροστάτευτες γυναίκες και παιδιά έφυγαν εκτός Ευρώπης, και κυρίως στις ΗΠΑ, σε άτεκνες οικογένειες. Υπολογίζεται ότι μετά τη Γενοκτονία υπήρξαν χιλιάδες ορφανά για τον αριθμό των οποίων μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε. Εάν διαβάσουμε τις μαρτυρίες των ορφανών, θα καταλάβουμε ορισμένα μόνο από αυτά που πέρασαν αυτά και οι γονείς τους, κατά τη διάρκεια της γενοκτονίας. Αυτές οι μαρτυρίες φανερώνουν ένα μικρό μέρος της τραγωδίας του μαζικού εγκλήματος και του παράλληλου εγκλήματος, της Γυναικοκτονίας και της Παιδοκτονίας. Είναι χαρακτηριστική η στιγμή που φανερώνει και το μέγεθος του εγκλήματος, όταν ο Γάλλος πρόξενος δικαιολόγησε την καθυστέρηση της άφιξής του σε γεύμα στη Σμύρνη, λόγω του γεγονότος ότι «η λέμβος που τον έφερεν από το γαλλικόν πλοίον, προσέκρουσεν εις πτώματα Ελληνίδων γυναικών που έπλεον εις την παραλίαν!».

Έχει ενδιαφέρον από κάθε άποψη η σύσταση από την Κοινωνία των Εθνών, της ερευνητικής επιτροπής για τον εκτοπισμό γυναικών και παιδιών, η οποία εξέτασε την τις βιαιότητες εναντίον του αρμενικού πληθυσμού, αλλά και του ελληνικού. Η ειδική ανακριτική επιτροπή η οποία δημιουργήθηκε για να διερευνήσει το ζήτημα των γυναικών και των παιδιών που απήχθηκαν και κλείστηκαν σε ιδρύματα και οικίες με σκοπό τον εξισλαμισμό και την εκμετάλλευση ανακάλυψε πλαστά έγγραφα τα οποία τα εμφάνιζαν ως μουσουλμανικού θρησκεύματος, ενώ ο Έλληνας εκπρόσωπος στην έκθεσή του ανέφερε ότι «300.000 γυναίκες και παιδιά εκτοπίστηκαν και κρατούνται».

Ο επίλογος της μαζικής δολοφονίας, εξευτελισμού, εξανδραποδισμού, χειραγώγησης των γυναικών και των ορφανών γράφτηκε στην Ελλάδα και σε άλλα μέρη της προσφυγιάς. Η γυναίκα και τα ορφανά έψαχναν τους αγνοουμένους τους στην Ελλάδα (αναζητήσεις του Ερυθρού Σταυρού), τους εναπομείναντες συγγενείς της στην πατρία (εξισλαμισμένοι) και θρηνούσαν τους νεκρούς της. Καταυλισμοί και ορφανοτροφεία ήταν τα σπίτια τους μετά τον ξεριζωμό, όπου άρχισε μία νέα ζωή με έντονες μνήμες από το παρελθόν.

WikiLeaks: Stepping Out of Ottoman Archives,

WikiLeaks: Stepping Out of Ottoman Archives, Diplomat Says ‘We Really Slaughtered Them!’


By: Nanore Barsoumian

http://www.armenianweekly.com/2011/09/10/wikileaks-stepping-out/
(A.W.)—The Ottoman archives are undergoing a purging campaign to destroy all incriminating evidence relating to the Armenian Genocide of 1915-23, say scholars. According to one source, the evidence—at one time or another—indicated that what transpired in the waning days of the Ottoman Empire was purely and simply a “slaughter.”

Πομάκοι

Οι Πομάκοι μελετούν και καταγράφουν τη γλώσσα τους




Η λεξικογραφική έρευνα του Ρ.Γ.Καραχότζα


Στην ιστορία της καταγραφής της γλώσσας των Πομάκων ξεχωριστή είναι η θέση του εκπαιδευτικού και λεξικογράφου Ριτβάν Καραχότζα του Γιουσούφ από το χωριό Προσήλιο της περιοχής Σμίνθης. Χάρη στις άοκνες προσπάθειες του Ρ. Καραχότζα η γλώσσα των Πομάκων απέκτησε το δικό της αλφάβητο, ενώ παρέμενε προφορική μόνο γλώσσα επί αιώνες. Επιπλέον, ο Ρ.Καραχότζα έθεσε τις βάσεις για την επιστημονική λεξικογραφική καταγραφή της πομακικής, όπως την ομιλούν οι Πομάκοι στα πομακοχώρια της Θράκης.


Ο Ριτβάν Καραχότζα γεννήθηκε το 1973 στο Προσήλιο του Δήμου Μύκης Ξάνθης. Φοίτησε πέντε χρόνια στο ιεροσπουδαστήριο Εχίνου και τρία χρόνια στην Ειδική Παιδαγωγική Ακαδημία Θεσσαλονίκης. Στα χρόνια της φοιτητικής του ζωής στη Θεσσαλονίκη άρχισε να δημιουργεί το ελληνο-πομακικό λεξικό του.


Η μεγάλη ευκαιρία έντυπης έκδοσης των λεξικογραφικών του ερευνών του δόθηκε όταν υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία. Έτσι, το 1996 εκδίδεται το έργο του Πομακικό-Ελληνικό Λεξικό από το Δ Σώμα Στρατού. Ο Ρ. Καραχότζα συμμετείχε επίσης μαζί με τους Παν. Παπαδημητρίου, Π. Δημόπουλο, Γ. Δουλόπουλο και Μουμίν Αϊντίν στην ολοκλήρωση της Γραμματικής Πομακικής Γλώσσας, η οποία εκδίδεται την ίδια χρονιά. Το 1997 μαζί με τους Ι. Κατσαβέλη, Π. Παπαδημητρίου, Π. Δημόπουλο, και Μουμίν Αϊντίν συγγράφουν το Συντακτικό Πομακικής Γλώσσας.

Το ίδιο χρόνο ο Ρ. Καραχότζα εκδίδει μαζί με τη Δήμητρα Κατάκη, φιλόλογο του Γυμνασίου Σμίνθης, τη συλλογή πομάκικων παραμυθιών με τίτλο: Ντάντο ι μπάμπα κάζαχο - 21 Παραμύθια από τη Ροδόπη, έκδοση: Γυμνάσιο Σμίνθης-Νομαρχία Ξάνθης. Το 1998 το Δ Σώμα Στρατού εκδίδει το Ελληνικό-Πομακικό Λεξικό, επίσης συλλογική εργασία με καθοριστικής σημασίας τη συμμετοχή του Ρ.Καραχότζα.


Για το πρωτότυπο λεξικογραφικό του έργο βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών σε πανηγυρική συνεδρία στις 21-3-1996, σε ηλικία μόλις 23 ετών. Αιτία της βράβευσής του ήταν η σύνταξη του πρώτου πομακικού λεξικού, εργασία την οποία πραγματοποίησε κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής θητείας του, με τη βοήθεια του Δ’ Σώματος Στρατού και την προσωπική ενίσχυση του τότε αρχηγού του Δ' Σ.Σ. αντιστράτηγου Μανούσου Παραγιουδάκη, ο οποίος αρνήθηκε να δοθεί σε αυτόν το βραβείο της Ακαδημίας και θέλησε να δοθεί στο Δ' Σ.Σ. Το λεξικό της πομακικής γλώσσας, που κυκλοφορεί ολοκληρωμένο το καλοκαίρι του 1996, αποτελεί την πρώτη καταγραφή της, και μάλιστα από την πομακική στην ελληνική και από την ελληνική στην πομακική. Για τη συγγραφή του λεξικού της τελευταίας, ίσως, άγραφης γλώσσας στην Ευρώπη χρησιμοποιήθηκαν ελληνικοί χαρακτήρες κατάλληλα συντεθειμένοι, ώστε να αποδίδουν τους φθόγγους της πομακικής.

Σε συνέντευξή του στην "Απογευματινή της Κυριακής", στις 17 Μαρτίου, ο συντάκτης του λεξικού δήλωσε εξηγώντας το σκοπό της επίπονης εργασίας του: "Για να βοηθήσω το λαό μου. Για να μπορέσουμε να αποκτήσουμε και γραμμένη τη δική μας γλώσσα, αυτή που μιλάμε. Ν' αποκτήσουμε γραπτό λόγο, να καταγράψουμε τα ήθη και τα έθιμά μας. Ο κύριος σκοπός μου είναι να διδάσκεται η πομακική γλώσσα στα σχολεία μας. Αυτό είναι τι μεγάλο μου όνειρο, που εύχομαι να γίνει πραγματικότητα".

Μετά από τις πρώτες εκείνες εκδόσεις, ακολούθησαν χρόνια σκληρής δουλειάς, κατά τα οποία ο Ρ. Καραχότζα βελτίωνε συνεχώς το Λεξικό του, προσθέτοντας νέα λήμματα, καταγράφοντας τις διαφορές διαλέκτων από χωριό σε χωριό και παρέχοντας χρήσιμες γλωσσολογικές παρατηρήσεις.


Το 2001, ο Ρ. Καραχότζα δημιουργεί τον ιστότοπο Pomlex.com. Σταδιακά τον εμπλουτίζει με προσωπικούς προβληματισμούς, δημοσκοπήσεις αλλά και αυθεντικό λαογραφικό υλικό: πομάκικα παραμύθια και τραγούδια που ο ίδιος είχε καταγράψει. Μετά από μερικά χρόνια αποφασίζει να αναστείλει την ηλεκτρονική έκδοση του Λεξικού και να αφοσιωθεί στην τελειοποίηση της έντυπης μορφής του Λεξικού.


Για το Ρ.Γ. Καραχότζα η καταγραφή της μητρικής του γλώσσας αποτελεί έργο ζωής. Έχοντας αφιερώσει ατέλειωτα ξενύχτια προσπαθώντας να αποδελτιώσει το πλούσιο γλωσσολογικό του υλικό, αναζητεί πλέον τρόπο να προχωρήσει στη βελτιωμένη και επαυξημένη επανέκδοση του Πομακο-ελληνικού λεξικού. Του ευχόμαστε καλή επιτυχία.


Ν.Θ.Κόκκας

Ανδρέας Μπαλτάς. Τα Καράμπουρνα της Μικρασιατικής Ερυθραίας.

Βιβλιοπαρουσίαση


Ανδρέας Μπαλτάς

Τα Καράμπουρνα της Μικρασιατικής Ερυθραίας. Ιστορικό Λεύκωμα

Επιμέλεια - Πρόλογος:  Θοδωρής Κοντάρας


Φωτογραφίες: Tahsin Isbilen, Levent Duranli,  Aydin Cetinbostanoglu

Εκδόσεις Μπαλτά Γλύφα Βαρθολομιού Ηλείας 2010, σ. 192.


Η Μικρασιατική εκστρατεία και καταστροφή καθώς και η έλευση των προσφύγων στην Ελλάδα το 1922, αποτελεί μία μεγάλη τομή στη σύγχρονη ελληνική ιστορία. Τόσο, για το μεγάλο τραύμα που επέφερε, με τη βίαιη αποκοπή των προσφύγων από τις εστίες τους και τη διακοπή της μακραίωνης παρουσίας ελληνικών πληθυσμών, όσο και για την εγκατάστασή τους στην Ελλάδα.

Ο συγγραφέας Ανδρέας Μπαλτάς, γόνος προσφύγων της Μικρασίας που εγκαταστάθηκαν μετά τη Γενοκτονία και το διωγμό, στον οικισμό της Γλύφας Ηλείας, με το βιβλίο του για τα Καράμπουρνα της Μικρασιατικής Ερυθραίας, συμβάλλει αποφασιστικά στην διατήρηση της ιστορικής μνήμης, συνδέοντας με τη βοήθεια κειμένων και φωτογραφιών, το χθες με το σήμερα και με το αύριο.

Ο Θοδωρής Κοντάρας, επιμελητής της έκδοσης, αναφέρει στον πρόλογο ότι «έχει περάσει σχεδόν ένας αιώνας από την Μικρασιατική Καταστροφή…. κι όμως φαίνεται πως η νοσταλγία των απογόνων των προσφύγων για την πατρογονική γη είναι συναίσθημα βαρύ, που τους συντροφεύει πάντα….αυτό το ζήτημα σήμερα απασχολεί σοβαρά πολλούς προσφυγογενείς, που κάνουν έργο ζωής την προβολή της μικρασιατικής πατρίδας τους».

Και πράγματι ο Ανδρέας Μπαλτάς έχει κάνει έργο ζωής την ανάδειξη της Μικράς Ασίας, τόσο με τη δραστηριότητά του στον προσφυγικό σύλλογο της Γλύφας, ο οποίος εδώ και χρόνια παρεμβαίνει αποφασιστικά στο Μικρασιατικό ζήτημα, όσο και με τις συγγραφικές του συμβολές.

Όπως σημειώνει «δεν υπήρξε κατά το παρελθόν κάποια συνολική μελέτη για τα χωριά της ιωνικής χερσονήσου της Μέλαινας Άκρας» και πραγματικά το βιβλίο αποτελεί μία ολοκληρωμένη συνολική εργασία για την περιοχή αυτή.

Ο Ανδρέας Μπαλτάς οριοθετεί και το αναδεικνύει ακόμη περισσότερο, το αυτονόητο για την συντριπτική πλειοψηφία των προσφύγων της Μικράς Ασίας και άλλων πατρίδων της Ανατολής. Αρχικά, την παραδοχή ότι παρά το γεγονός ότι η Άλωση της Κωνσταντινούπολης θεωρείται ως η τραγικότερη στιγμή του Ελληνισμού, ασφαλώς η Μικρασιατική καταστροφή έχει ακόμη πιο καταστροφικές διαστάσεις. Το Μικρασιατικό ζήτημα, για το συγγραφέα, δεν έληξε το 1922 με την καταστροφή. Ήταν και παραμένει ένα ζήτημα με πολλές διαστάσεις, που έχει σημαδέψει ανεξίτηλα την πορεία του Ελληνικού έθνους. Παρότι όμως αποτελεί τομή για τον ελληνικό λαό, πρόσφυγες και μη, δυστυχώς ουδέποτε αποτέλεσε αντικείμενο σοβαρής προσέγγισης, αντίθετα έχει περιπέσει σε λήθη.

Έτσι με δεδομένη αυτήν την κατάσταση μέχρι πριν λίγα χρόνια ο Μικρασιατικός Ελληνισμός περιορίστηκε σε μία στείρα μνήμη και μια μονοδιάστατη μεταφορά του πολιτισμικού του πλούτου, που δεν παρήγε τίποτα και δεν συνέβαλλε σε τίποτα. Έτσι μετά τη βιολογική και πολιτισμική γενοκτονία του Ελληνισμού, οι επιζώντες της καταστροφής υπέστησαν και μία γενοκτονία της μνήμης.

Παρά το γεγονός ότι το τελευταίο χρονικό διάστημα έχουν αρκετά βήματα για τη Μικρασιατική αυτογνωσία, εντούτοις δεν έχει γίνει εφικτή στο μέγιστο βαθμό η επιστροφή στη Μικρασιατική ταυτότητα, αφού κάθε τόσο υπάρχουν σημάδια και πράξεις, αλλά και παραλείψεις και ολιγωρίες, που ακυρώνουν τη μεγάλη αυτή προσπάθεια επαναφοράς.

Το Μικρασιατικό ζήτημα για το συγγραφέα είναι ένα ζωντανό θέμα, με ιδιαίτερες αναφορές στο πεδίο της δυναμικής μνήμης που καθημερινά εμπλουτίζεται. Το Μικρασιατικό είναι πολιτισμός, θέατρο, μουσική, αρχιτεκτονική, γαστρονομία, είναι ιστορία του αρχαίου ελληνικού, βυζαντινού και νεοελληνικού πνεύματος, είναι παιδεία, είναι πολιτισμός και χιλιάδες άλλες ψηφίδες από το ψηφιδωτό που καταστράφηκε το 1922.

Ο συγγραφέας κρατά ορισμένες ψηφίδες από τη Μικρά Ασία, τις οποίες τις παρέλαβε από τους προγόνους του. Από μία περιοχή, όπως η Γλύφα Ηλείας με ελάχιστους πρόσφυγες σε σχέση με τον όγκο των προσφύγων που εγκαταστάθηκαν σε άλλες περιοχές της πατρίδας μας, ο Α. Μπαλτάς κατορθώνει να αφομοιώσει τα Μικρασιατικά βιώματα και αντιλαμβάνεται ότι πρέπει να νιώσει, να μυρίσει, να γευτεί, το σύνολο της Μικρασιατικής του ταυτότητας. Αυτό μπορεί να γίνει με την ανασκαφή του παρελθόντος του. Εκεί στα Καράμπουρνα της Μικρασιατικής Ερυθραίας, εκεί που έζησαν για χιλιάδες χρόνια οι πρόγονοί του.

Σήμερα, για αυτούς τους νέους ανθρώπους, όπως είναι ο συγγραφέας έχει σημασία να πράττει κάποιος ως Μικρασιάτης αναλογιζόμενος την καταγωγή του. Με αξιοπρέπεια και με αυτοσεβασμό. Απέναντι στο πλούσιο παρελθόν του και κυρίως έναντι του εφάμιλλου όπως πρέπει να είναι μέλλον του. Το βιβλίο αποτελεί μία συμβολή στο Μικρασιατικό ζήτημα έτσι όπως εμφανίζεται σήμερα, δηλαδή ένα ζωντανό θέμα. Αυτό σημαίνει ότι πολλοί που επιδίωξαν με τη βία να εξαφανιστεί ο Μικρασιατικός Ελληνισμός και ο πολιτισμός του δεν το κατάφεραν.

Το βιβλίο του Ανδρέα Μπαλτά, αποτελεί μία σημαντική μαρτυρία λόγου και εικόνας, μία σημαντική παρακαταθήκη γνώσης για τη Μικρασιατική ταυτότητα, και ευχόμαστε στο συγγραφέα να έχει και ανάλογη συνέχεια. Είμαστε σίγουροι ότι έχει ακόμη πολλά να μας πει και να μας δείξει, αφού όπως γράφει « η εξερεύνηση της γης των προγόνων μου, αποτελεί για μένα ένα διαρκή διακαή πόθο».



Θεοφάνης Μαλκίδης

Περί της νέας έκδοσης για τους διωγμούς των Αρμενίων ιατρών. Ν. Λυγερός

Για τους Αρμένιους γιατρούς

Μετάφραση από τα γαλλικά Σάνη Καπράγκου


Με τη νέα έκδοση του συγγράμματος της Ένωσης των Αρμενίων Ιατρών, με τίτλο Οι διωγμοί των Αρμενίων ιατρών κατά τον Πρώτο Πόλεμο στην Τουρκία, το Ινστιτούτο Tchobanian εξακολουθεί το έργο του για δραστική μαρτυρία της ιστορίας. Το σύγγραμμα τούτο δεν είναι ένα βιβλίο προς ευαρέστηση και δεν προσπαθεί επ' ουδενός να αρέσει. Ο σκοπός της Ένωσης των Αρμενίων Ιατρών είναι άλλος και ανταποκρίνεται σ' εκείνον του Ινστιτούτου. Ο πρόλογος του Yves Ternon είναι άψογος ως προς την σαφήνεια.

Με τη διακειμενικότητά του, διευκολύνει τόσο τον ερευνητή, όσο και όποιον αντιμάχεται το στρατευμένο σύγγραμμα που στερείται ολότελα διπλωματίας, λόγω του εύρους τού εγχειρήματος. Το εντυπωσιακό στο σύγγραμμα τούτο είναι η απαρέγκλιτη βούληση των Αρμενίων Ιατρών ν' αφήσουν ένα ίχνος σε τούτη την νέα μάχη, όπως για παράδειγμα οι προγεύσεις της αναγνώρισης πριν ακόμη το τέλος της γενοκτονίας. Η εργασία των Αρμενίων Ιατρών είναι ιδιαιτέρως γενναιόφρων, καθώς πρόκειται να κατηγορήσει ονομαστικά ανθρώπους της ιδίας τάξεως, διότι επέλεξαν να ξεχάσουν τον όρκο τους για να προσφέρουν χείρα βοηθείας στη γενοκτονία οργανώνοντας επιστημονικές κτηνωδίες, για τις οποίες ήταν υπερήφανοι, όπως το καταμαρτυρούν τα ίδια τους τα γραπτά. Έτσι, μέσα στο πολύτιμο τούτο σύγγραμμα, βρίσκουμε έναν κατάλογο εκείνων των δημίων της γενοκτονίας που δεν δίστασαν να μεταχειριστούν το ανθρώπινο ον, εφαρμόζοντας βάρβαρα πειράματα.

Αυτή η παράθεση στοιχείων καταδεικνύει τον κομπασμό των Τούρκων ιατρών όχι μόνο για το ότι συμμετείχαν, αλλά και για το ότι βελτίωσαν την αποδοτικότητα στην εξολόθρευση του αρμενικού λαού. Συνεπώς, πρόκειται για ένα κατηγορητήριο διπλό κατά του ανθρώπινου όντος και του ιατρού, καθότι χρησιμοποίησαν αυτές τις δύο ιδιότητες για να συντρίψουν κυριολεκτικά τα θύματά τους. Αυτό το σύγγραμμα δεν περιορίζεται μόνον στο να κατηγορεί με ακριβολογίες, καταμαρτυρεί επίσης, προσφέροντας στην ανθρωπότητα του μέλλοντος τα ονόματα των ιατρών, των φαρμακοποιών, των οδοντιάτρων που δολοφόνησαν ή μόλυναν με τύφο στο πλαίσιο του απάνθρωπου πειραματισμού του τουρκικού μηχανισμού.

Η νέα τούτη έκδοση δεν παραλείπει να υπογραμμίσει τη διαφορά μεταξύ των δημίων και των θυμάτων με αξιόπιστο και διακριτικό τρόπο, χάρη στην ένδειξη πένθους πάνω στις σελίδες τού συγγράμματος. Πρόκειται για μια χειρονομία απλή και συγκινητική, ο συμβολισμός τής οποίας δεν μπορεί να αφήσει αδιάφορους. Το μικρό τούτο σύγγραμμα εκπληρώνει τον ρόλο του με μεγαλείο ανθρώπινο, μνημονεύοντας επίσης τις κακουχίες και τα βάσανα των επιζησάντων ιατρών μας, μα πάνω απ' όλα μια τιμή στους εκλιπόντες. Είναι βέβαιο πως πρόκειται για μια μαρτυρία, όχι για να ασχοληθεί με τα πάντα, μα για να θέσει στη σκέψη των ερευνητών και στο πνεύμα των αείποτε αγωνιστών την αναζήτηση όχι για την αλήθεια της γενοκτονίας των Αρμενίων, διότι αυτή κανείς από μας δεν τη συζητά, μα τα ακριβή τεκμήρια, χειροπιαστά και ακλόνητα εναντίον αυτού του δημίου τής ανθρωπότητας, του τουρκικού μηχανισμού.

Με μεγαλοπρέπεια η εορτή του Αγίου Θεοδώρου του Γαβρά στον Πειραιά

Η μνήμη του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Θεοδώρου του Γαβρά εορτάσθηκε πανηγυρικά την Κυριακή 2 Οκτωβρίου στον Ιερό Ευαγγελιστρίας Πειραιώς, με Θεία Λειτουργία στην οποία ιερούργησε και κύρηξε το θείο λόγο ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Ιγνάτιος, (γόνος Γορτυνίων Γαβράδων)



Ο Άγιος Θεόδωρος ο Γαβράς έζησε τον 11ο αιώνα και καταγόταν από την Άρτα της Χαλδίας και το 1098 μαρτύρησε στη Θεοδοσιούπολη για την χριστιανική πίστη.


Κατά το κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στο σαφές μήνυμα της αγάπης, που έστειλε ο Χριστός στους ανθρώπους, ακόμα και προς τους εχθρούς, όπως καταγράφηκε στην σχετική Κυριακάτικη Ευαγγελική περικοπή.


Επεσήμανε ότι ο Χριστός κατέστησε σαφές στον κάθε άνθρωπο ότι «αν θέλεις να είσαι μαθητής μου, πρέπει να αγαπήσεις αυτόν που σε εχθρεύεται, που σε πονάει, που σε περιφρονεί, που στέκεται απέναντί σου, αυτόν σε καλώ να αγαπήσεις και να δανείσεις εκεί που δεν περιμένεις τίποτα να πάρεις. Αυτό σημαίνει σπλάχνα οικτιρμών. Αυτοί είναι οι λόγοι του Κυρίου μας και αυτούς τους λόγους εγκολπώθηκαν οι μαθητές του. Και έτσι οι χριστιανοί ξεχώρισαν από ένα πράγμα. Από την αγάπη. Αυτή ήταν που τους έδωσε τη δύναμη να μπορέσουν να φέρουν το μήνυμα του Ευαγγελίου και της Σωτηρίας για τον Αναστάντα Χριστό σε όλο τον κόσμο. Γιατί δεν περιορίστηκαν στα λόγια. Γιατί δεν ήταν κούφια τα λόγια τους. Δ ήταν λόγια επικριτικά ή κριτικής. Ήταν λόγια προσφοράς, θυσίας και αγάπης...»

Στη συνέχεια σημείωσε ότι αντίστοιχος πρέπει να είναι ο λόγος της Εκκλησίας και σήμερα που η πατρίδα μας βιώνει αυτή τη μεγάλη κρίση και τόνισε: «Να γίνει λόγος επικριτικός για να βρώ τους υπευθύνους και τις ευθύνες; Είναι άραγε ο καιρός; Και βέβαια υπάρχουν ευθύνες. Αλλά επιτρέψτε μου προσωπικά να σας πω ότι στρέφομαι πρώτα στις δικές μου ευθύνες, γιατί δεν μπορεί, δεν μπορεί να μην έχω ευθύνες. Πως είναι δυνατόν ένας Ορθόδοξος λαός, όπως ο Ελληνικός, τον οποίο έχει η Ορθόδοξη Εκκλησία στο 90% και πλέον ως μέλη ζωντανά, υποτίθεται, να είναι ένας λαός που σήμερα ευτελίζετε σε όλο τον κόσμο για τον τρόπο που διαχειρίστηκε τα οικονομικά του, για τον τρόπο που έζησε και ζει, καταναλώνοντας πολύ περισσότερα από όσα ο ίδιος παράγει και δικαιούται να έχει. Πώς μπορώ να δικαιολογήσω ότι έχω ένα ορθόδοξο λαό ο οποίος εχθρεύεται το κράτος του το ίδιο.»

«Δε μπόρεσε ποτέ να συμφιλιωθεί με την ιδέα του κράτους, δεν θέλησε ποτέ να είναι απόλυτα συνεπής με τις υποχρεώσεις του, αλλά δημιούργησε ένα πολιτισμό διεκδικήσεων, ατονικών δικαιωμάτων, συντεχνιών, ανθρώπων και πραγμάτων που μόνο διεκδίκησαν και ποτέ δεν μίλησαν για τις πραγματικές και αληθινές υποχρεώσεις. Δεν μπορεί. Κάποια ευθύνη πρέπει να έχω κι εγώ, γιατί το κήρυγμά μου δεν ήταν τόσο ζωντανό όσο θα έπρεπε για να μπορέσω να πείσω τους ανθρώπους τί σημαίνει να είσαι συνεπής και για την κοινότητά σου, για τον τόπο σου, για την πολιτεία σου, για το κράτος σου. Δεν μπορεί, θα έχω κι εγώ ευθύνες γιατί δεν έπεισα ότι όταν κανείς αποφεύγει να φορολογηθεί σωστά αυτό είναι κλοπή», πρόσθεσε επίσης ο κ. Ιγνάτιος.

Επίσης τόνισε: «Όταν καταστρέφεις το περιβάλλον, αυτό είναι καταστροφικό για όλους. Δεν μπορεί, παρά να έχω κι εγώ ευθύνη γιατί δεν έπεισα ότι δεν υπάρχουν μόνο τα ατομικά δικαιώματα και δεν είναι ο άνθρωπος το κέντρο του κόσμου, αλλά οι άνθρωποι είναι αυτοί που συγκροτούν, ως πρόσωπα ζωντανού Θεού, την κοινότητα, στην οποία πρέπει κανείς να θυσιάσει και να θυσιαστεί για να συγκροτήσει μια κοινωνία αγάπης, αλληλεγγύης, συνέπειας, τιμιότητας, ευθύνης και αλήθειας.»



«Δεν μπορεί παρά να έχω κι εγώ ευθύνες, γιατί αυτός ο λαός μας ο ζωοποιημένος από τα νάματα της πίστεως προτίμησε τόσα χρόνια το έργο του ψέματος. Αυτή είναι η σκληρή αλήθεια. Και βέβαια τον οδήγησαν σε αυτό αναμφισβήτητα και οι άρχοντες του. Γιατί προτίμησαν κι αυτοί μπροστά στο κόστος, να γαλουχήσουν την κοινωνία στο ψέμα, να επενδύει σε αυτό και να φοβάται να ακούσει την αλήθεια που σήμερα τόσο τραγικά ... εμφανίζεται μπροστά μας», πρόσθεσε χαρακτηριστικά ο Μητροπολίτης.


Σε άλλο σημείο, ανέφερε: «Να γιατί είναι δύσκολος ο λόγος μας σήμερα. Γιατί θα πρέπει και εμείς ως πιστοί και ποιμένες να δούμε και πιο είναι και το δικό μας καθήκον, ποιός πρέπει να είναι ο δικός μας λόγος. Πρέπει να είναι λόγος συνοχής και ενότητας, γιατί αλλοίμονο σε ένα λαό διχασμένο. Θα γίνουν λάθη και γίνονται. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία. Όμως, ένας λαός ενωμένος τα λάθη του έχει ελπίδα να τα διορθώσει. Ένας λαός διχασμένος, σκορπισμένος, κατακερματισμένος σε συμφέροντα και ομάδες αυτός ο λαός θα χάσει και το πιο δίκιο του, όποιο κι αν είναι αυτό.»


«Να γιατί η Εκκλησία πρέπει να παραμείνει η μάνα του λαού, όπως ήταν πάντοτε έστω κι αν την περιφρόνησαν, την λοιδόρησαν, την πολέμησαν και την πολεμούν, την αμφισβητούν φανερά και δυνατά πλέον σε αυτόν τον ορθόδοξο τόπο. Η μάνα όσα κι αν υποστεί, ό,τι κι αν ακούσει από τα παιδιά της δεν παύει ποτέ να είναι μάνα . Έτσι είναι η Εκκλησία και μάλιστα θα έλεγα η μάνα όσο λοιδορείται και όσο δεν αναγνωρίζεται από τα παιδιά της, αυτή τόσο πιο πολύ αγαπά τα παιδιά της...», υπογράμμισε.


Κλείνοντας ο Μητροπολίτης Δημητριάδος, σημείωσε ότι «έτσι είναι η μάνα Εκκλησία και έτσι πρέπει να παραμείνει σήμερα με λόγο συνεπή, συνετό, ενωτικό, λόγο που θα συμβάλει στη συνοχή του λαού, λόγο που θα τον γεμίζει ελπίδα γιατί για μας η ελπίδα έχει όνομα, αδελφοί μου. Είναι ο Χριστός που σήμερα μας μίλησε για σπλάχνα οικτιρμών, για αγάπη στους εχθρούς, για συμπαράσταση και ζωντανή ελπίδα στον κάθε άνθρωπο...».


Αμέσως μετά, στο Πνευματικό Κέντρο του Ναού πραγματοποιήθηκε ειδική εκδήλωση που διοργάνωσε η Αδελφότητα των Απανταχού Γαβράδων «Ο Άγιος Θεόδωρος Γαβράς», κατά την οποία ομίλησε ο κ. Θεοφάνης Μαλκίδης, , με θέμα «Ο Δούκας του Πόντου Άγιος Θεόδωρος Γαβράς και ο Μεσαιωνικός Πολιτισμός».



Ο κ. Μαλκίδης αναφέρθηκε στην ιστορική διαδρομή της οικογένειας των Γαβράδων, επικεντρώθηκε στον Άγιο Θεόδωρο Γαβρά και στην πορεία του Μεσαιωνικού Ελληνισμού.



Ο Άγιος Θεόδωρος Γαβράς, όπως ανέφερε ο κ. Μαλκίδης αποτέλεσε μία ιδιαίτερη προσωπικότητα στη Ρωμανία, με στρατιωτική και χριστιανική δράση, προσωπικότητα που κατόρθωσε και ανέδειξε την έννοια της αντίστασης στους εισβολείς. Όπως μας πληροφορεί η Άννα Kομνηνή «αφού κυρίεψε την Tραπεζούντα, έγινε ακαταμάχητος».

Ο Άγιος Θεόδωρος ο Γαβράς αποτελεί σήμερα έναν Άγιο του Πόντου, τον προστάτη φτωχών και αδυνάτων, τον κατεξοχήν προστάτη της μοναδικότητας της Ρωμανίας, ήρωα, σύμβολο αντίστασης, κατά των Τούρκων εισβολέων, έναν εθνάρχη που εμπνέει την οικογένειά του, τους Γαβράδες, τους Πόντιους και όλους τους Έλληνες.
Μετά την ομιλία, την οποία την παρακολούθησαν ο Δήμαρχος Μοσχάτου, μέλη της Αδελφότητας των Γαβράδων, πρόεδροι σωματείων, και πολίτες του Πειραιά, ακολούθησε μουσικό πρόγραμμα με παραδοσιακά ποντιακά τραγούδια, τα οποία ερμήνευσε ο Νίκος Γαβριάς- Γαβράς, ενώ ποιήματα στην ποντιακή απήγγειλε ο ηθοποιός Λάζος Τερζάς.

Για το Άγιο Θεόδωρο Γαβρά

Εκδήλωση της Αδελφότητας των απανταχού Γαβράδων » Ο Αγιος Θεόδωρος Γαβράς»





Σας προσκαλούμε να τιμήσετε με την παρουσία σας την θρησκευτική – πολιτιστική εκδήλωση που διοργανώνει η Αδελφότητά μας, στη μνήμη του Συμβόλου του Ποντιακού Ελληνισμού και Προστάτη της οικογένειάς μας Άγιου Θεόδωρου Γαβρά του Μεγαλομάρτυρα, που θα πραγματοποιηθεί τη Κυριακή 2 Οκτωβρίου 2011, στον Ιερό Ναό της Ευαγγελίστριας του Πειραιά (οδός Γρ.Λαμπράκη 41).

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ

09:00-10:00 π.μ.

Όρθρος και αρχιερατική Θεία Λειτουργία, χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Δημητριάδος & Αλμυρού κ. Ιγνάτιου (γόνου Γορτυνίων Γαβράδων).

10:00-10:45 π.μ.

Δεξίωση των προσκεκλημένων στο Πνευματικό Κέντρο (παραπλεύρως του Ναού), με ποντιακά εδέσματα, προσφορά της φίλης του Συλλόγου μας, κας Βάσως Σαββίδου.

10:45-11:00 π.μ.

Χαιρετισμός των παρισταμένων εκ μέρους του Δ.Σ.

11:00-11:45 π.μ.

Ομιλία του  κ. Θεοφάνη Μαλκίδη, με θέμα: «Ο Δούκας του Πόντου Άγιος Θεόδωρος Γαβράς και ο Μεσαιωνικός Ελληνισμός».

11:45-12:15 π.μ.

Παραδοσιακά ποντιακά τραγούδια, θα παρουσιαστούν από το γνωστό πόντιο καλλιτέχνη κ. Λάζο Τερζά και θα αποδοθούν από το λυράρη και μέλος του Συλλόγου μας Νίκο Γαβρά (Γαβριά) από την Καστοριά.


Θα διανεμηθεί το συλλεκτικό ημερολόγιο του 2012 της Αδελφότητας.

Η παρουσία σας θα μας δώσει ιδιαίτερη χαρά.

Με εκτίμηση,

Για το Δ.Σ.

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ Π. ΓΑΒΡΑΣ 

Η ΓΕΝΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ ΚΥΡΙΑΚΗ Θ. ΚΟΥΤΕΛΙΔΟΥ-ΓΑΒΡΑ

Τηλ. επικοινωνίας: 210-3246001-3421816-2628140

Επιστολή πολιτών στο Δημοτικό Συμβούλιο Αλεξανδρούπολης

ΠΡΟΣ


το Δημοτικό Συμβούλιο Αλεξανδρούπολης



Αλεξανδρούπολη, 28-9-2011





Με την παρούσα θέλουμε να εκφράσουμε την πλήρη αντίθεσή μας με το σκεπτικό και το όλο πλαίσιο του θέματος Νο 7 (Η.Δ. 28-9-2011), για «Έγκριση μετάβασης αντιπροσωπείας του Δήμου Αλεξανδρούπολης στην Αδριανούπολη Τουρκίας, στο πλαίσιο αδελφοποίησης των δύο Δήμων». Επικαλούμενοι όχι μόνο τη στοιχειώδη επαφή με την πολιτική πραγματικότητα αλλά και την κοινή λογική, καλούμε τους συμβούλους όλων των παρατάξεων να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να διακόψουν αμέσως μια πορεία αυτοκαταστροφική, έξωθεν υπαγορευόμενη, που γελοιοποιεί την πατρίδα μας αλλά και την Τοπική Αυτοδιοίκηση που δείχνει να άγεται και να φέρεται από αλλότριους κύκλους.

Ρωτάμε και ζητούμε απάντηση:

- Με ποιό σκεπτικό προωθείται μία τέτοια πολιτική πρωτοβουλία, τη στιγμή που η Τουρκία οξύνει τα πράγματα στο μη παρέκει σχετικά με την Κύπρο αλλά και στο Καστελόριζο και με τις Ένοπλες Δυνάμεις μας σε πλήρη επιφυλακή;

- Με ποιο σκεπτικό γίνεται αυτό από τον δήμο Αλεξανδρούπολης, οι πολυάριθμοι ψαράδες του οποίου καταγγέλουν κάθε τόσο την τακτική των γειτόνων;

- Για ποιον λόγο φτιάχνει τάφρο παράλληλα με τον Έβρο τις μέρες αυτές ο Στρατός μας; Νιώθει η δημοτική Αρχή να την αφορά η αγορά νέων στρατιωτικών γεφυρών ή το κάθε σχέδιο «Βαριοπούλα» ή νομίζει ότι αυτά συμβαίνουν σε κάποιον άλλον πλανήτη;

- Πώς σχολιάζετε τη δήλωση του νυν δημάρχου Αδριανούπολης κ. Σεντεφτσί (18-5-2011, www.edirneportal.net) σε φιλοξενούμενο σχολείο της Κατεχόμενης Κύπρου ότι «η Βόρεια Κύπρος είναι τμήμα της Τουρκικής Δημοκρατίας»;

- Τι είδους σχέσεις μπορεί να αναπτύξει κανείς με τέτοιους όρους και δη υπό την σημερινή συγκυρία;

- Ποια είναι τα ουσιαστικά οφέλη από τις πολύχρονες Ε/Τ σχέσεις σε επίπεδο δήμων, ΜΚΟ κτλ που μας πείθουν ότι βαδίζουμε στον σωστό δρόμο, ποιο διμερές πρόβλημα λύθηκε χάρη σ' αυτές;

- Ποιο τουριστικό ρεύμα αναπτύσσεται με βάση όχι την οικονομική δυνατότητα των πελατών και την προσφερόμενη υπηρεσία αλλά με τις …αδελφοποιήσεις; Μήπως εκείνο των τοπικών αρχόντων;

- Σε ποιό σημείο του προεκλογικού του προγράμματος έγραφε ο κ. δήμαρχος την προώθηση των σχέσεων με την Τουρκία;

Αναμένουμε από το δημοτικό μας συμβούλιο απαντήσεις τεκμηριωμένες κι όχι υπεκφυγές ή απόπειρα σπίλωσης των ερωτώντων ή διαστρέβλωσης των ερωτημάτων.



Τέλος, έχοντας έννομο συμφέρον ως πολίτες του Δήμου Αλεξανδρούπολης, ζητάμε να αποσυρθεί το σχετικό θέμα αφού η αδελφοποίηση με το Δήμο, ο οποίος έχει επικεφαλή τον συγκεκριμένο Δήμαρχο, έρχεται σε αντίθεση με το Διεθνές Δίκαιο περί κατοχής της Κύπρου και το αίσθημα περί Δικαίου του Ελληνικού λαού.

Καστελλόριζο και Οικονομία

Οικονομική δραστηριότητα στο σύμπλεγμα Καστελλόριζου




Ν. Λυγερός

Η ΑΟΖ είναι πιο ανθρώπινη από την υφαλοκρηπίδα. Με την απαίτηση της οικονομικής δραστηριότητας, ενεργοποιεί και την ανθρώπινη. Γι' αυτό το λόγο, το κατοικημένο νησί έχει εξ ορισμού οικονομική δραστηριότητα. Η ύπαρξη και μόνο των ανθρώπων εξασφαλίζει την ύπαρξη της ΑΟΖ. Ενώ αυτό δεν ισχύει με την υφαλοκρηπίδα. Αυτή η διαφορά κάνει και τη διαφορά για τους δικούς μας στο σύμπλεγμα Καστελλόριζου. Όλα τα νησιά είναι σημαντικά σε αυτό το σύμπλεγμα διότι το καθένα παρέχει κάτι στα άλλα, και όλα μαζί βοηθούν την πατρίδα μας για να έχει αυτό το απέραντο γαλάζιο, που την ενώνει με την Κύπρο και επιτρέπει στην Ευρωπαϊκή Ένωση να έχει μια συνεκτική ΑΟΖ στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Αυτό σημαίνει όμως ότι πρέπει πραγματικά να προσέχουμε τους δικούς μας σε αυτές τις περιοχές, τις οποίες αμφισβητεί η Τουρκία για λόγους ευνόητους. Με άλλα λόγια δεν επαρκεί η απασχόλησή μας με το έδαφος, πρέπει να δώσουμε σημασία και στους ανθρώπους μας. Και αυτό δεν μπορεί να γίνει μ' έναν παθητικό τρόπο αλλιώς θα έχουμε ένα μουσειακό αποτέλεσμα. Στο Καστελλόριζο δεν αρκεί να θυμόμαστε το παρελθόν. Η ουσία είναι να ενισχύσουμε το μέλλον με αυτό. Σε αυτό το πλαίσιο είναι εύκολο να κατανοήσουμε ότι το σχολείο χρειάζεται μια ενεργή όχι μόνο υποστήριξη αλλά και παρουσία για να βλέπουν οι δικοί μας ότι είμαστε όντως εδώ μαζί τους και ειδικά στις κρίσιμες μέρες. Οι άνθρωποι έχουν ανάγκη τους ανθρώπους και πρέπει να νιώθουν ότι τους θέλουμε πραγματικά λόγω σχέσεων και όχι από συμφέρον αλλιώς το μέλλον θα έχει ημερομηνία λήξης. Ούτως ή άλλως, οι ανθρώπινες δραστηριότητες παράγουν και αυτές οικονομικές δραστηριότητες. Κατά συνέπεια πρέπει να επικεντρωθούμε στις δράσεις για να είμαστε μαζί με τους ανθρώπους μας, για να έχουν ονόματα που μας αγγίζουν. Κι ύστερα η οικονομική δραστηριότητα θα είναι δεδομένη. Έτσι, θα φάμε μαζί το ψαράκι που ψάρεψε δικός μας στην ΑΟΖ μας, είτε θα πάμε μαζί βόλτα στο απέραντο γαλάζιο. Οι ανθρώπινες σχέσεις μπορεί να είναι οι πιο αδύναμοι θεσμοί αλλά είναι οι πιο ισχυροί δεσμοί και αυτούς έχουμε ανάγκη. Τα πλατάνια υπάρχουν και χωρίς δέντρα διότι υπάρχουν οι άνθρωποι αλλά γιατί να μην φυτέψουμε καινούρια δέντρα για τους ανθρώπους; Αυτές οι λεπτομέρειες όταν συνδυάζονται παράγουν ένα διαχρονικό έργο το οποίο υποστηρίζει το μέλλον, χάρη στις αξίες που προωθεί. Η οικονομική αξία, δίχως ανθρώπινη αξία είναι απλώς μια τιμή που δεν έχει τιμή. Ας αρχίσουμε λοιπόν με τον φόρο τιμής στο σύμπλεγμα Καστελλόριζου κι όλα τα άλλα θα ακολουθήσουν.

Για την οικονομική κρίση

Η Οικονομική κρίση. Συνέντευξη στο Θράκη ΝΕΤ
EX EPAFHS - Malkidis 01-05-2011 A from thrakinet on Vimeo.

EX EPAFHS - Malkidis 01-05-2011 B from thrakinet on Vimeo.

«Ιοκάστη» στη Μόσχα "Иокаста". Москва,

Μόσχα, 24 Σεπτεμβρίου 2011




Αγαπητοί φίλοι,



Είμαστε στην ευχάριστη θέση να σας ενημερώσουμε ότι το Σάββατο 01 Οκτωβρίου 2011, ώρα 19.00, στις εγκαταστάσεις του Θεάτρου «NaStrastnom» θα παρουσιασθεί η παράσταση του διακεκριμένου Έλληνα σκηνοθέτη Θεόδωρου Τερζόπουλου «Ιοκάστη», βασισμένη σε μονόπρακτο του Γιάννη Κοντραφούρη. Η παράσταση εντάσσεται στα πλαίσια διεθνούς φεστιβάλ μονόπρακτων «Σόλο».

Εισιτήρια δύνασθε να προμηθευτείτε στα ταμεία του Θεάτρου (8a, Strastnoibulvar, Moscow), καθώς και στους οργανωτές του φεστιβάλ, contactperson: MrsSofiaPetrichenko, e-mail: festival.solo@gmail.com, s.petrichenko@gmail.com

------------------------------------------------------------------------



Москва, 24 сентября 2011г.

Дорогие друзья,

Сообщаем Вам, что на сцене Театрального центра «На Страстном» 1 октября 2011 года в рамках четвертого международного фестиваля моноспектклей «Соло» состоится премьера нового спектакля Теодороса Терзопулоса "Иокаста".

«Иокаста» Янниса Контрафуриса отсылает к героине трагедии Софокла «Царь Эдип». Это одна из тех современных пьес, которые обращаются к древнегреческим мифам и рассматривают героев в условиях нашей анти-геройской эры. Особенность пьесы в том, что миф является только рамкой, обрамляющей мир страданий персонажа. На обломках слов и обрывках памяти Иокаста строит свой личный ночной кошмар и обрушивается на общество, основанное на страшных преступлениях. Иокаста выходит на свет, чтобы явить зрителям свою жалкую славу. Она снимает с себя бремя королевской власти и спускается в пугающую пропасть собственной жизни.

Язык пьесы поэтичный и фрагментарный. Грамматический и синтаксический хаос усиливают предчувствие неизбежной гибели. Короткие, часто из одного слова предложения, кажутся обратным отсчетом времени, оставшегося до конца. Иокаста, мечтающая лишь о тишине, вслушивается в благословляющие ее гимны и, как святая, предлагает свое тело врагам для причастия.

Для приобретения билетов на спектакль просим Вас обращаться непосредственно в театр на Страстном бульваре (Страстной бульвар, д. 8а) или к куратору проекта Софье Петриченко (festival.solo@gmail.com, s.petrichenko@gmail.com).

Κωνσταντινούπολη

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ



Ο Σύλλογος Κωνσταντινουπολιτών και το Ελληνικό Ίδρυμα Ιστορικών Μελετών

έχουν την τιμή να σας προσκαλέσουν στην προβολή του ντοκιμαντέρ

Η Σιωπηλή Σχολή

που υλοποιήθηκε με αφορμή την 50ή επέτειο από την αποφοίτηση της Α.Θ.Π. του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου από την Ιερά Θεολογική Σχολή της Χάλκης

Σκηνοθεσία: Ειρήνη Σαρίογλου –Μαρίνα Λ. Λεοντάρη

Μουσική: Bασίλης Δημητρίου



Στα πλαίσια της εκδήλωσης θα παρουσιαστεί το σύγγραμμα της Ειρήνης Σαρίογλου

«Η Επιρροή της Τουρκικής Πολιτικής στην Ελληνική Εκπαίδευση

της Πόλης 1923 - 1974»



Δευτέρα 10 Οκτωβρίου 2011 και ώρα 19:30

Αμφιθέατρο του Ιδρύματος Ευγενίδου

Λ. Συγγρού 387, Παλαιό Φάληρο

(Είσοδος από Πεντέλης 11)







Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΙΣΤΟΡΙΚΏΝ ΜΕΛΕΤΩΝ

(ΙΔ.ΙΣ.ΜΕ)

Δημοσθένους 117, 176 72 Καλλιθέα Μιλτιάδου 25, 153 51 Παλλήνη

Τηλ.: 210 951 7072, φαξ: 210 959 8967 Τηλ.: 210 666 9140, φαξ: 210 666 9131

e-mail: cpolitan@otenet.gr e-mail: info@idisme.gr

Εθνική κυριαρχία και οικονομία

Φάνης Μαλκίδης


Για την εθνική κυριαρχία (και) στους οικονομικούς πόρους



Ειδικά σήμερα που η οικονομία αποτελεί μείζον ζήτημα για κάθε Έλληνα και Ελληνίδα, η εξέλιξη με την ρύθμιση του θέματος, μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ, της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ), και οι έρευνες για τα ενεργειακά αποθέματα που ξεκίνησαν πριν λίγες ημέρες αποτελούν, ένα εξαιρετικής σημασίας συμβάν.

Για πάρα πολλά χρόνια η Ελλάδα ταλαιπωρείται από ένα φασιστικό κράτος, όπως είναι η Τουρκία, η οποία επιβάλλει στην ελληνική πλευρά, η οποία με τη σειρά της δείχνει υποχωρητικότητα που έρχεται σε αντίθεση με την πραγματικότητα στο Αιγαίο, τη μη άσκηση όλων των δικαιωμάτων της.



Η υφαλοκρηπίδα, τμήμα του παράκτιου βυθού της θάλασσας, αποτελεί την προέκταση της ακτής κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας ως το σημείο στο οποίο αυτή διακόπτεται απότομα. (Υφαλοκρηπίδα έχουν τα νησιά, νησίδες, βραχονησίδες, παρά την αντίθετη τουρκική γνώμη)

Η υφαλοκρηπίδα έχει μεγάλη οικονομική σημασία, αφού βρίσκονται σε αυτήν ή κάτω από αυτήν ορυκτά ( πετρέλαιο, φυσικό αέριο, κλπ).

Τόσο στην ηπειρωτική όσο και στη νησιωτική υφαλοκρηπίδα κατά το Διεθνές Δίκαιο η κυριαρχία ανήκει στο κράτος όπου και ανήκουν οι ακτές.

Σύμφωνα με τη Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας (1982) ως υφαλοκρηπίδα ορίζεται κατά βάση ο βυθός της θάλασσας εντός ακτίνας 200 ναυτικών μιλίων από την ακτή.



Εφ' όσον η υφαλοκρηπίδα εκτείνεται ως τα 200 ν.μ., τα υπερκείμενα ύδατα θα ανήκουν στην ΑΟΖ του παρακτίου κράτους.

Η Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας σε σχέση με την ΑΟΖ αναφέρεται σε κυριαρχικά δικαιώματα του παράκτιου κράτους, όσον αφορά την εξερεύνηση και τη διαχείριση των φυσικών πηγών ζώντων ή μη, των υδάτων, του βυθού και του υπεδάφους της θάλασσας, αλλά και στην εξερεύνηση και την οικονομική εκμετάλλευση των ρευμάτων και των υπερκείμενων της θάλασσας ανέμων.

Τα δικαιώματα του κράτους υπάρχουν στην υφαλοκρηπίδα εξ υπαρχής και αυτοδικαίως, ενώ στην ΑΟΖ μόνον κατόπιν σχετικής διακήρυξης. Το παράκτιο κράτος μπορεί να έχει υφαλοκρηπίδα χωρίς να έχει ΑΟΖ, ενώ το αντίστροφο δεν είναι δυνατόν. Η Κύπρος, παρότι έχει το 40% του εδάφους της κατεχόμενο, παρότι δεν έχει το πληθυσμιακό βάρος που πολλοί «ειδικοί» και «αναλυτές» θεωρούν ως προϋπόθεση για άσκηση οικονομικής ή άλλης πολιτικής, κατόρθωσε να ασκήσει το αυτονόητο. Την εθνική της κυριαρχία.

Από την άλλη η Τουρκία, δείχνει με κάθε τρόπο την ανασφάλειά της, κάνοντας παράνομες ενέργειες – συμφωνία για ΑΟΖ με τα κατεχόμενα- και οι πολιτικοί της θλιβερές περιοδείες, άσχετα εάν πολλοί στην Ελλάδα (και στην Κύπρο) την ανυψώνουν κάθε μέρα, μάλιστα σε τέτοιο βαθμό που γεννούν επιφυλάξεις και υποψίες. Τα εκατοντάδες σήριαλ, οι χιλιάδες αναφορές, τα νοούμενα και υπονοούμενα για την Τουρκία υπερβαίνουν κάθε όριο, όμως όπως έχει γράψει η ιστορία αυτά γίνονται μπούμερανγκ.

Το δικαίωμα στους φυσικούς πόρους, δεν εξαρτάται από καμία κυβέρνηση και αντιπολίτευση που ψηφίζουν καθημερινά με τα μνημόνια και τα μεσοπρόθεσμα, την εξαθλίωσή μας χειροκροτώντας μάλιστα τους θύτες! Η Ελλάδα, οι Ελληνίδες και οι Έλληνες μπορούν.

Η άσκηση της εθνικής μας κυριαρχίας από τη Σαμοθράκη, μέχρι το Καστελόριζο, πρέπει  να γίνει πράξη, είναι χρέος και ευθύνη όλων μας.

Μέρος των συνεντεύξεων του Φάνη Μαλκίδη στους ραδιοφωνικούς σταθμούς Status Radio (Αλεξανδρούπολη) και Δημοτικό Ραδιόφωνο Ιωαννίνων.

Θράκη

Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΩΝ ΘΡΑΚΩΝ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821



Του ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ Θ. ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΥ



Προέδρου της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Θρακικών Σωματείων



Ο Αδριανουπολίτης στην καταγωγή Διδάκτωρ στο τμήμα κοινωνικών και πολιτικών επιστημών του Δ.Π.Θ. Θεοφάνης Μαλκίδης και μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών μας λέει. «Η Θράκη, σύμφωνα με τους αρχαίους Έλληνες, ήταν αδελφή της Ευρώπης και της Αφρικής και ήταν νύμφη του Κρόνου. Οι Πυθαγόρας, Πλάτωνας, Αριστοτέλης, Αισχύλος θεωρούσαν τη Θράκη «Αγία χώρα του φωτός και των Μουσών». και ότι διαθέτει μια πολυσήμαντη αλλά και πολυκύμαντη ιστορία.

Σύλλογος " Η ΟΡΕΣΤΙΑΔΑ" (Απογόνων Καραγατσιανών -Αδριανουπολιτών) Συνεχίζοντας την παράδοση της Θράκης και της Αδριανούπολης

ΕΚΘΕΣΗ ΕΙΚΑΣΤΙΚΩΝ- ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ


ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ



Η Ομάδα Καλλιτεχνών

του Συλλόγου " Η ΟΡΕΣΤΙΑΔΑ"

(Απογόνων Καραγατσιανών -Αδριανουπολιτών)

σας προσκαλεί να τιμήσετε με την παρουσία σας την

Εκθεση Εικαστικών

που θα πραγματοποιηθεί στο παλιό Ειρηνοδικείο,

Ευριπίδου 65

από 23-26 Σεπτεμβρίου 2011



Εναρξη: Παρασκευή23/9 ώρα 18:00



ΩΡΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ της Εκθεσης , τις υπόλοιπες μέρες

10:00-13:00 & 19:00-22:00



ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

Σας προσκαλούμε στην παρουσίαση του βιβλίου

" Ας ξημερώσει και αύριο Θεέ μου"

του συγγραφέα Δημήτρη Ράντογλου

Για το έργο θα μιλήσουν οι διακεκριμένοι συντοπίτες μας:

Σταύρος Παπαθανάκης

συγγραφέας, εκδότης, δημοσιογράφος περιφερειακός σύμβουλος

Χρήστος Κοζαρίδης

οδοντίατρος, συγγραφέας, ιστορικός.



Κυριακή 25/9/2011 ώρα 19:00 στο παλιό Ειρηνοδικείο

Είσοσος στις παραπάνω εκδηλώσεις ελεύθερη.

Για την Αρμενία και τον Αρμενικό Λαό

Φάνης Μαλκίδης


Μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών



Η Αρμενία ως κεντρικής σημασίας λαός στην παγκόσμια ιστορία

Για τα Είκοσι Χρόνια Δημοκρατίας της Αρμενίας



Η συμπλήρωση είκοσι ετών της Δημοκρατίας της Αρμενίας αποτελεί αναμφισβήτητα ένα σημαντικό σταθμό για το Αρμενικό έθνος, όπου και εάν ζει. Στην Αρμενία, στο Αρτσάχ (Ναγκόρνο Καραμπάχ), στη Διασπορά. Παρά τα προβλήματα, παρά τις δυσκολίες, το έθνος αντιλαμβάνεται ότι η κρατική παρουσία αποτελεί μία σημαντική φωνή, μία διεθνή παρουσία με πολλές παραμέτρους.

Ο ιστορικός αυτός λαός παρότι πολλοί ήθελαν να τον εξαφανίσουν μετά από την προσχεδιασμένη, οργανωμένη και μεθοδευμένη Γενοκτονία, την οποία αρνείται χυδαία ο θύτης, το σημερινό τουρκικό κράτος, συνεχίζει να ζει και να δημιουργεί παντού, σε όλο τον κόσμο.

Παρά την απομόνωση, παρά τον αποκλεισμό, το εμπάργκο, παρά την εκκρεμότητα με το Αρτσάχ, τις πιέσεις για παραγραφή των εγκλημάτων και της ιστορικής αλήθειας, ο αρμενικός λαός συνεχίζει να πιστεύει και να αγωνίζεται.

Συνεχίζει να πιστεύει σ΄ αυτό που αναφέρει και το σύνταγμα και η Διακήρυξη Ανεξαρτησίας της Δημοκρατίας της Αρμενίας, δηλαδή την αναγνώριση της Γενοκτονίας.

Οι ιστορικές σχέσεις των Ελλήνων με τους Αρμένιους αποτελούν πρότυπο για πολλούς λαούς. Σταθμός στις σχέσεις αυτές αποτέλεσε η στιγμή όταν χιλιάδες διασωθέντες Αρμένιοι της γενοκτονίας βρήκαν καταφύγιο, στην Ελλάδα και την Κύπρο. Οι απόγονοι αυτών των προσφύγων αποτελούν ένα αναπόσπαστο μέρος της ελλαδικής και κυπριακής κοινωνίας, αποτελούν έναν συνδετικό κρίκο μεταξύ των χωρών, κάτι που ενισχύθηκε περαιτέρω με την άφιξη των νεοπροσφύγων από την Αρμενία μετά το 1991.

Είναι μία σταθερή και δυνατή σχέση, που βάζει την ιστορία ως οδηγό για το μέλλον.



Πριν λίγους μήνες και συγκεκριμένα το Δεκέμβριο του 2010 μιλώντας στην πρωτεύουσα της Αρμενίας στο Γερεβάν, στο Συνέδριο για τη Γενοκτονία που οργάνωσε η Δημοκρατία της Αρμενίας ζήτησα από τους Αρμένιους επίσημους και πολίτες να συνεχίσουν να στηρίζουν το ζήτημα της Γενοκτονίας, μη υποχωρώντας σε πιέσεις από όπου και εάν προέρχονται. Τους ζήτησα να προωθήσουν το ζήτημα της αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ελλήνων και η Δημοκρατία της Αρμενίας να την αναγνωρίσει και επίσημα, αφού θα είναι και η επίσημη επιβεβαίωση της συμπόρευσης του Αρμενικού και του Ελληνικού Λαού.





Λίγο μετά ήρθε η τοποθέτηση του προέδρου της Αρμενικής Επαναστατικής Ομοσπονδίας- Τασνακτσουτιούν (ARFD), Βάχαν Χοβανισιάν, που είχε ζητήσει από το Αρμενικό κοινοβούλιο να ευχαριστήσει τις κυβερνήσεις που αναγνώρισαν τη Γενοκτονία, ζητώντας ταυτόχρονα, από την Αρμενική Βουλή να αναγνωρίσει τη Γενοκτονία των Ελλήνων και των Ασσυρίων «αφού οι λαοί αυτοί βοηθούν αποφασιστικά στον αγώνα του αρμενικού λαού για την αναγνώριση της Γενοκτονίας».



Οι σχέσεις και οι στέρεες βάσεις των Αρμενίων και των Ελλήνων ενισχύονται και παρά τις αντίθετες «νουθεσίες» να ξεχάσουμε, ο Ελληνικός λαός θα στηρίζει τον Αρμενικό. Ως κεντρικής σημασίας λαό στην παγκόσμια ιστορία που αναζητά τη δικαίωση και την αλήθεια.

Κέντρο Ελληνικού Πολιτισμού- Греческого культурного центра

Μόσχα, 20 Σεπτεμβρίου 2011


Αγαπητοί φίλοι,



Στα πλαίσια κύκλου διαλέξεων, στη ρωσική, για την Ιστορία της Αρχαίας Ελλάδας, οι οποίες πραγματοποιούνται στις εγκαταστάσεις της Βιβλιοθήκης Ιστορίας της Ρωσικής Φιλοσοφίας και Πολιτισμού «Οίκος του φιλοσόφου Α.Φ. Λόσεφ», το Κέντρο Ελληνικού Πολιτισμού είναι στην ευχάριστη θέση να σας προσκαλέσει στην έβδομη διάλεξη από τη διδάκτορα ιστορικών επιστημών Βαλέρια Μπιλκόβα με θέμα: «Προελληνιστική εποχή: κοινωνικοπολιτική κρίση σε περίοδο οικονομικής ευρωστίας».
Η διάλεξη θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 26 Σεπτεμβρίου τ.ε., ώρα 18.00.


Σας περιμένουμε στη διεύθυνση:

Βιβλιοθήκη Ιστορίας της Ρωσικής Φιλοσοφίας και Πολιτισμού «Οίκος του φιλοσόφου Α.Φ. Λόσεφ»



33, Stary Arbat str.



Επισημαίνεται ότι ο κύκλος διαλέξεων μαγνητοσκοπείται και αναρτάται στο εδάφιο «Αρχείο βιντεοσκοπημένων εκδηλώσεων του Κ.Ε.Π.» του Δικτυακού μας Τόπου




http://www.hecucenter.ru/gr/video.htm


Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να απευθύνεσθε στη γραμματεία του Κ.Ε.Π. στα τηλέφωνα 7084809/10.



Με εκτίμηση,


Θεοδώρα Γιαννίτση


Διευθύντρια Κέντρου Ελληνικού Πολιτισμού



Москва, 20 сентября 2011г.




Дорогие друзья!



В рамках цикла лекций по истории Эллады, проходящего в Библиотеке истории русской философии и культуры «Дом А.Ф. Лосева», Греческий культурный центр рад пригласить Вас на седьмую лекцию курса, который будет читать специалист по классической археологии Северного Причерноморья, кандидат исторических наук, доцент Валерия Павловна Былкова. Лекция состоится в понедельник 26 сентября 2011 г. в 18-00.

Ενενήντα χρόνια από τη μαζική δολοφονία της ηγεσίας των Ελλήνων του Πόντου στην Αμάσεια. Σεπτέμβριος 1921

Φάνης Μαλκίδης




Ενενήντα χρόνια από τη μαζική δολοφονία της ηγεσίας των Ελλήνων του Πόντου στην Αμάσεια. Σεπτέμβριος 1921



Τότε που υπήρχαν ηγέτες και δολοφονούνταν



Ο κεμαλισμός μετά την επικράτησή του ως εξουσία στην παραπαίουσα οθωμανική διοίκηση, προσπάθησε να κυριαρχήσει και έναντι των μη μουσουλμανικών εθνοτήτων, κταδιώκοντάς τις και τελικώς εκδιώκοντάς τις. Τα μέσα τα οποία μετέρχοντο οι κεμαλικοί ήταν ποικίλα. Διωγμοί, εξορίες, δολοφονίες, βιασμοί, δίκες και καταδίκες στα αποκαλούμενα «δικαστήρια ανεξαρτησίας»

Ο Mουσταφά Kεμάλ με τη λειτουργία των δικαστηρίων ανεξαρτησίας επεδίωξε να παρουσιάσει ως απόλυτα νόμιμο το έργο της καταστροφής του Ελληνισμού και να δολοφονήσει τους επιφανείς Έλληνες.

Τα «δικαστήρια ανεξαρτησίας» εκδίδουν «αποφάσεις» και εκτελούνται πρόκριτοι, βουλευτές, δημοσιογράφοι, καθηγητές, δάσκαλοι, ακόμα και μαθητές γυμνασίων- Ανανιάδης και Παυλίδης του κολλεγίου Ανατόλια της Μερζιφούντας- και κληρικοί, από τους οποίους ζητούνται δηλώσεις ότι συμμετείχαν στην οργάνωση του επαναστατικού απελευθερωτικού κινήματος στον Πόντο.

Όπως κατήγγειλε το Οικουμενικό Πατριαρχείο οι υποτιθέμενοι ένοχοι τις «δηλώσεις» τους τις υπέγραψαν μετά τη θανατική καταδίκη τους, την παραμονή της εκτέλεσής τους ή ακόμη και όντας δολοφονημένοι από καιρό. Τέτοιες περιπτώσεις είναι του δικηγόρου Χ. Ελευθεριάδη δικηγόρου στην Κερασούντα που είχε δολοφονηθεί στην Κερασούντα το 1920, του διαπραγματευτή με τις κεμαλικές αρχές Μ. Μαυρίδη, του διευθυντή του ορφανοτροφείου Γ. Καλογερόπουλου, του Α. Δελικάρη, του Λ. Τεσταμπασίδη, του Ι. Ελευθεριάδη. Ακόμη θα πρέπει να επισημανθεί ότι ο καθηγητής Γ. Παπαμάρκου, ο διευθυντής της Οθωμανικής Τράπεζας Π. Παπαδόπουλος και ο έμπορος Θ. Εκμεντζίογλου οι οποόι ήταν ήδη νεκροί από την προηγούμενη της εκτέλεσής τους μεταφέρθηκαν στον τόπο του μαζικύ εγκλήματος προεκιεμένουν τα άψυχά σώματά τους να υποστούν την ποινή τους.

Ο κατάλογος των καταδικασμένων σε θάνατο επιφανών Ποντίων που απαγχονίστηκαν την ίδια ημέρα και ώρα στον ίδιο χώρο, στις 8/21 Σεπτεμβρίου 1921, στην πλατεία της Αμάσειας είναι πολύ μεγάλος. Εκεί οδηγήθηκαν 72 Έλληνες μάρτυρες, με επικεφαλής τον αρχιμανδρίτη Πλάτωνα Αιβαζίδη.

Ο δημοσιογράφος και εκδότης της εφημερίδας Εποχή της Τραπεζούντας Ν. Καπετανίδης όταν ο πρόεδρος του «δικαστηρίου» του ανέγνωσε το «κατηγορητήριο» ότι επιδίωκε την ανεξαρτησία του Πόντου, αυτός τον διέκοψε λέγοντάς του ότι «εγώ ήθελα την απευθείας ένωση του Πόντου με την Ελλάδα», όπως αναφέρει ο γνωστός θεατρικός συγγραφέας Δημήτρης Ψαθάς στο βιβλίο του «Γη του Πόντου».

Το δικαστήριο της Αμάσειας καταδίκασε ερήμην σε θάνατο και τα μέλη της ποντιακής Εθνοσυνέλευσης του Βατούμ, Β. Ιωαννίδη, Λ. Ιασονίδη, Κ. Κωνσταντινίδη, τους μητροπολίτες Τραπεζούντας Χρύσανθο, Αμασείας Γερμανό, Νεοκαισαρείας Πολύκαρπο, Χαλδείας και Κερασούντας Λαυρέντιο, τον επίσκοπο Απολλωνιάδος Ιωακείμ, το νομικό Αρ. Νεόφυτο, τον δημοσιολόγο Νικ. Ιασονίδη, τους Χ. Σιδηρόπουλο, Επ. Σεφεριάδη, Θεμ. Πατσιάδη, Κ. Παπαθεοδώρου, Γ. Γαληνό, Γ. Βαλαβάνη και τον εκδότη της εφημερίδας Λόγος της Τραπεζούντας Ν. Λεοντίδη.



Ιδιαίτερη σημασία στις αντιδράσεις που προκάλεσε η μαζική δολοφονία της ηγεσίας των Ελλήνων αποτελεί το ψήφισμα διαμαρτυρίας των Eλλήνων διανοουμένων προς τους Ευρωπαίους συναδέλφους τους και τις κυβερνήσεις τους το οποίο ανέφερε τα εξής: «Oι Έλληνες συγγραφείς και καλλιτέχναι, απηύθυναν προς τους διανοουμένους της Eυρώπης και Aμερικής την κάτωθι διαμαρτυρίαν: Mετά βαθυτάτης συγκινήσεως οι συγγραφείς και καλλιτέχναι της Eλλάδος απευθύνονται προς τους διανοουμένους του πεπολιτισμένου κόσμου όπως γνωστοποιήσουν εις αυτούς την τραγωδίαν χιλιάδων οικογενειών του Eλληνικού Πόντου. ξηρά, εξηκριβωμένα και αναμφισβήτητα τα γεγονότα είναι τα εξής: Oι Tούρκοι εφόνευσαν όλους ανεξαιρέτως τους κατοίκους της πόλεως Mερζιφούντος, αφού την ελεηλάτησαν και την επυρπόλησαν. Tους προσπαθήσαντας να διασωθούν ετυφέκισαν και εθανάτωσαν καταλαβόντες τας διόδους. Mετετόπισαν όλον τον άρρενα πληθυσμόν των πόλεων Tριπόλεως, Kερασούντος, Oρδούς, Oινόης, Aμισού και Πάφρας και καθ' οδόν κατέσφαξαν τους πλείστους εξ αυτών. Έκλεισαν εντός του ναού του χωρίου Έλεζλη εν Σουλού-Tερέ 535 Έλληνας και τους κατέσφαξαν διασωθέντων μόνον τεσσάρων. Πρώτους έσφαξαν 7 ιερείς διά πελέκεως προ της θύρας του ναού. Aπηγχόνισαν εν Aμασεία 168 προκρίτους Aμισού και Πάφρας. Eβίασαν όλας ανεξαιρέτως τας γυναίκας, τας παρθένους και τα παιδία των άνω πόλεων, τας ωραιοτέρας δε παρθένους και νέους έκλεισαν εις τα χαρέμια. Πλείστα βρέφη εφόνευσαν, σφενδονίζοντες αυτά κατά των τοίχων. Oι υπογεγραμμένοι θέτουσι τα ανωτέρω υπ' όψιν των διανοουμένων της Eυρώπης και της Aμερικής θεωρούντες ότι όχι μόνον τα γεγονότα ταύτα αλλά και η ανοχή αυτών αποτελεί πένθος της ανθρωπότητος.

Aθήναι, 22 Nοεμβρίου 1921.

Άννινος X., Aυγέρης M., Bλαχογιάννης I., Bώκος Γερ., Γρυπάρης I., Δούζας A., Δροσίνης Γ., Zάχος A., Θεοδωροπούλου Aύρα, Θεοτόκης K., Iακωβίδης Γ., Kαζαντζάκης N., Kαζαντζάκη Γαλ., Kαμπάνης Aρ., Kαμπούρογλους Δ., Kαρολίδης Π., Kόκκινος Δ., Kορομηλάς Γ., Mαλακάσης M., Mαλέας K., Mένανδρος Σ., Nικολούδης Θ., Nιρβάνας Π., Ξενόπουλος Γρ., Παλαμάς K., Παπαντωνίου Z., Παράσχος K., Πασαγιάννης K., Πολίτης Φ., Πωπ Γ., Σικελιανός Άγγ., Σκίπης Σ., Στρατήγης Γ., Tαγκόπουλος Δ.., Tσοκόπουλος Γ., Φυλλύρας P., Xατζιδάκις Γ., Xατζόπουλος Δ., Xορν Π., Σβορώνος I. μεθ' όλης της πικρίας μου διά την κυρίως υπό της Γαλλίας και υπό ουδενός αισθήματος ή συμφέροντος ανθρωπίνου, δικαιολογουμένην εγκατάλειψιν εις σφαγήν των Xριστιανών».



Εξαιρετική είναι η επιστολή του μελλοθάνατου Αλέξανδρου Ακριτίδη, εμπόρου Τραπεζούντας προς την οικογένειά του, λίγο πριν τον απαγχονισμό του στην Αμάσεια. Για πολλούς, όπως και η επόμενη του Μ. Κωφίδη θεωρούνται η πεμπτουσία της Ρωμηοσύνης:

«1921 7βρ 5 Κυριακή

Γλυκυτάτη μου Κλειώ

Σήμερον ετελέσθη εν τη φυλακή λειτουργία και εκοινωνήσαμε όλοι, περί τους 100 από διάφορα μέρη. Έχει αποφασισθεί ο δια της κρεμάλας θάνατος. Αύριον θα πηγαίνουν οι 60, μεταξύ αυτών οι 5 Τραπεζούντιοι και θα γίνει ο δι’ αγχόνης θάνατος. Την Τρίτην δεν θα είμεθα εν ζωή, ο Θεός να μας αξιώσει τους ουρανούς και σε σας να δώσει ευλογίαν και υπομονήν και άλλο κακόν να μη δοκιμάσητε. Όταν θα μάθετε το λυπηρόν γεγονός να μη χαλάσετε τον κόσμον, να έχετε υπομονή.

Τα παιδιά ας παίξουν και ας χορέψουν. Ας σε βλέπω να κανονίσης όλα όπως ξέρεις εσύ. Ο αγαπητός μου Θεόδωρος ας αναλαμβάνει πατρικά καθήκοντα και να μην αδικήσει κανένα από τα παιδιά τον Γέργον να τελειώσει το σχολείον και να γίνει καλός πολίτης.

Τον Γιάννην ας τον έχει μαζί του στη δουλειά. Από τα μικρά, τον Παναγιώτη να στείλεις στο σχολείο, την Βαλεντίνην να την μάθης ραπτικήν. Την Φωφών να μη χωρίζεσαι ενόσω ζεις. Εις τον Στάθιον τας ευχάς μου και την υποχρέωσιν όπως χωρίς αμοιβήν διεκπεραιώσει όλας τα οικογενειακάς μου υποθέσεις που θα του αναθέσητε.

Ο παπα Συμεών ας με μνημονεύσει ενόσω ζη. Να δώσης 5 λίρες στην Φιλόπτωχον, 5 λίρες στην Μέριμναν, 5 λίρες στου Λυκαστή το σχολείον. Και ας με συγχωρέσουν όλοι οι αδελφοί μου, οι νυφάδες και όλοι οι συγγενείς και φίλοι. Αντίο βαίνω προς τον πατέρα και συγχωρήσατέ μου ο υμέτερος Αλ. Γ. Ακριτίδης»

Στο ίδιο κλίμα και η επιστολή του μελλοθάνατου Ματθαίου Κωφίδη, βουλευτή Τραπεζούντας:

«15/28 Σεπτεμβρίου 1921 φυλακαί Τιμαρχανέ – Αμασείας Φιλτάτη Ουρανία Χθες ημέραν της Σταυροπροσκυνήσεως επαρουσιάσθην εις το δικαστήριον Ιστικλάλ, καμίαν ελπίδα δεν έχω πλέον, σήμερον θα δοθή η απόφασις η οποία βεβαίως θα είναι καταδικαστική, σας αφίνω υγείαν και εις την προστασίαν του Παναγάθου, περιττά τα πολλά λόγια, θάρρος και εγκαρτέρησις και ελπίς επί Κύριον, δια να ημπορέσης το κατά δύναμιν να σηκώσης το βαρύ φορτίον σου. Σας γλυκοφιλώ όλους Ο Ματθαίος σου Υ.Γ. Εις τα φίλτατα την ευχήν μου, καλήν πρόοδον και καλήν διαγωγήν όπως η ψυχή μου και μακρόθεν αγάλλεται. Ο ίδιος»



Η μαζική εξόντωση της ηγεσίας των Ελλήνων το Σεπτέμβριο του 1921 στα «δικαστήρια ανεξαρτησίας» αποτελεί ένα μικρό μέρος του Ελληνικού ολοκαυτώματος. Ωστόσο έχει μεγάλη σημασία γιατί με την έλλειψη των ηγετών του Ελληνισμού χάθηκε και η καθοδήγηση και οι φυσικοί τους αρχηγοί.

Ήταν μία από τις τελευταίες πράξεις που οδήγησα στην εκδίωξη και την προσφυγιά, στη λήθη και στο σκοτάδι.

Το ποδόσφαιρο στη Μικρά Ασία

Φάνης Μαλκίδης




Το ποδόσφαιρο στη Μικρά Ασία. Ο Ελληνικός αθλητικός σύλλογος Μερζιφούντας "Πόντος "



Ο Ελληνικός Αθλητικός Σύλλογος Μερζιφούντας «Πόντος», ιδρύθηκε από μαθητές και αποφοίτους του Κολλεγίου «Ανατόλια» το 1903. Στη διοίκησή του συμμετείχαν τόσο οι μαθητές όσο και οι δάσκαλοι του κολλεγίου και η δραστηριότητά του αφορούσε τους τομείς του αθλητισμού, του πνεύματος, της τέχνης.

Επίσης, ο σύλλογος διοργάνωνε ερασιτεχνικές θεατρικές παραστάσεις, δημιούργησε εξαιρετική βιβλιοθήκη, ενώ το 1910 ο σύλλογος ανέλαβε την έκδοση του περιοδικού «Πόντος», «Μηνιαίον δημοσίευμα φιλολογικόν, επιστημονικόν και παιδαγωγικόν»

Ο Ελληνικός Αθλητικός Σύλλογος «Πόντος» κατέχει ιδιαίτερη θέση μεταξύ των συλλόγων εξαιτίας της ιδιαιτερότητας του χαρακτήρα του, αφού συγκροτήθηκε στο πλαίσιο ενός σχολείου και ταυτόχρονα εργάστηκε για την ταυτότητα των μελών του.

Στις τελευταίες εκλογές που έγιναν το Μάιο του 1920 στο αξίωμα προέδρου αναδείχθηκε ο καθηγητής Δ. Θεοχαρίδης, στη θέση του αντιπροέδρου ο Χαράλαμπος Ευσταθιάδης, γραμματέας ο Αναστάσιος Παυλίδης, ταμίας ο Συμεών Ανανιάδης, και υπεύθυνος για το αθλητικό τμήμα ο Γρηγόριος Τσακάλωφ. Όλοι τους 8 μήνες αργότερα θα συλλαμβανόταν από τους Τούρκους, και με εξαίρεση τον Τσακάλωφ ο οποίος ήταν Ρώσος πολίτης, θα δολοφονούνταν στην Αμάσεια το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του 1921.

Σημαντικό μέλος και αθλητής του Συλλόγου ήταν ο Συμεών Ανανιάδης. Ο Ανανιάδης γεννήθηκε στη Σαμψούντα, εισήχθη στο «Ανατόλια» το 1919, και ήταν πολύ καλός αθλητής του στίβου. Όπως γράφει ο συμμαθητής και φίλος του Ε. Κουζινός το 1920 έβλεπε το μέλλον του ρόδινο: «Είχαμε επιβιώσει από σφαγές τα προηγούμενα τέσσερα χρόνια και είχε βάλει τρεις στόχους, να πιάσει και εάν είναι δυνατόν να «σπάσει» το παγκόσμιο ρεκόρ στα 100 μέτρα, να φοιτήσει στην αμερικανική ιατρική σχολή στη Βηρυτό και να συνεχίσει σπουδές στη Βιέννη και να παντρευτεί μία όμορφη συμπατριώτισσα του από την περιοχή του Αλαχάμ το οποίο φοιτούσε στο αμερικανικό Λύκειο. Μάλιστα κάθε Σάββατο δεν έχανε την ευκαιρία να συμμετέχει στα συνεδριάσεις του «Πόντος», όπου εκεί την έβλεπε ο Συμεών». ( Couzinos E Twenty three years in Asia Minor (1899-1922). New York: Vantage Press 1969, σ. 67)

Στις 12 Φεβρουαρίου 1921 οι Τούρκοι περικύκλωσαν το «Ανατόλια». Αρχικά έψαχναν για όπλα και εκρηκτικά και στη συνέχεια αφού δε βρήκαν τίποτα κατευθύνθηκαν στο γραφείο του προέδρου του Κολλεγίου Γ. Γουάιτ. Εκεί οι Τούρκοι είδαν δύο χάρτες που απεικόνιζαν την περιοχή του Πόντου, σύμφωνα με τους αρχαίους Έλληνες και τους Ρωμαίους. Η εύρεση των χαρτών οδήγησε τους Τούρκους να ζητήσουν να δουν τη βιβλιοθήκη του συλλόγου «Πόντος». Στη βιβλιοθήκη υπήρχαν εκατοντάδες βιβλία στην ελληνική και ειδικότερα στην αρχαιοελληνική γλώσσα, έργα κλασσικών συγγραφέων τυπωμένα τα περισσότερα στην Αθήνα. Ανάμεσά τους βρήκαν και ένα σημειωματάριο με τις δραστηριότητες του Συλλόγου, το οποίο θεωρήθηκε «επαναστατικό».

Η φωτογραφία του ποδοσφαιρικού τμήματος του Συλλόγου, ερέθισε ακόμη περισσότερο τους Τούρκους. Οι αθλητές της ποδοσφαιρικής ομάδας «Πόντος» είχαν άσπρες και μπλε οριζόντιες ρίγες και το γράμμα «Π» στο στήθος.

Το βράδυ της ίδιας μέρας ο Συμεών Ανανιάδης ο οποίος ήταν παρών κατά τη διάρκεια της εφόδου των κεμαλικών στη βιβλιοθήκη του Συλλόγου, μίλησε με τον Κουζινό, λέγοντάς του πόσο δύσκολα είναι τα πράγματα. Όπως είπε ο Ανανιάδης «αυτό είναι το τέλος». Λίγο πριν τις 12 το βράδυ τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου του συλλόγου κατευθύνθηκαν στο γραφείο του προέδρου του Κολλεγίου, όπου έγινε η σύλληψή τους από τους Τούρκους. Στην συνέχεια θα οδηγηθούν στην Αμάσεια όπου με ψευδείς κατηγορίες καταδικάστηκαν σε θάνατο μαζί με τις πιο σημαντικές προσωπικότητες του Ελληνισμού.

Οι σύλλογοι των Ελλήνων, προήλθαν από την ανάγκη που βίωνε ο Ελληνισμός να διατηρήσει την ιδιαιτερότητά του, να ανυψώσει το πνευματικό του επίπεδο, να ενισχύσει τους ανήμπορους, να ασχοληθεί με τον αθλητισμό. Στη Μερζιφούντα, η οποία αποτέλεσε πηγή αξιόλογων επιτευγμάτων, οι Έλληνες ίδρυσαν συλλόγους ιδιαίτερα σημαντικούς για τη διάδοση της εθνικής αυτογνωσίας και αυτοσυνειδησίας. Ο Ελληνικός Αθλητικός Σύλλογος «Πόντος» Μερζιφούντας αποτέλεσε ένα θεσμικό δημιούργημα των Ελλήνων, που συνέβαλλε αποφασιστικά στην πνευματική, πολιτισμική, αθλητική και κοινωνική ανύψωση.

Η συμβολή του Συλλόγου είναι τεράστια και αποτελεί πραγματικά μία εξαιρετική στιγμή όταν Έλληνες που ζουν σε όλο τον κόσμο, τιμούν τα μέλη του συλλόγου, θύματα της Γενοκτονίας. Το Δεκέμβριο του 2008 η Ποντιακή αδελφότητα Αδελαίδας Αυστραλίας και η ποδοσφαιρική του ομάδα «Ποντιακοί Αετοί» διοργάνωσαν αγώνα με επίλεκτους ποδοσφαιριστές της Μελβούρνης, προς τιμήν των θυμάτων του Συλλόγου. Η ομάδα των Ποντιακών Αετών φόρεσε πιστά αντίγραφα της στολής του συλλόγου «Πόντος». Αντίστοιχο ποδοσφαιρικό παιχνίδι έγινε στις 12 Μαΐου 2009, με αντίπαλους τους παλαίμαχους διεθνείς ποδοσφαιριστές του Πανελληνίου Συνδέσμου Αμειβομένων Ποδοσφαιριστών και τους παλαίμαχους της Καβάλας. Εδώ αντίγραφα της φανέλας του «Πόντος» φόρεσαν οι παλαίμαχοι της Καβάλας. Αντίστοιχα παιχνίδια έγιναν στις Σέρρες με πρωτοβουλία της τοπικής Ευξείνου Λέσχης, στο  Βερολίνο με πρωτοβουλία του Συλλόγου Ποντίων, και στη Βέροια.

Η έρευνα έδειξε και στο μέλλον θα δείξει ακόμη πιο έντονα ότι σύλλογοι και σωματεία, οργανωμένες θεσμικές εκφράσεις των Ελλήνων που έζησαν για χιλιάδες χρόνια στη Μικρά Ασία όπως ο «Πόντος» της Μερζιφούντας ξεχώρισαν με τη δραστηριότητά τους και απέδειξαν την πραγματική κοινωνική και αθλητική τους προσφορά.

Διωγμοὶ χριστιανῶν ὑπηκόων τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας . Γ. Λεκάκης

Διαβάστε το κείμενο του Γ. Λεκάκη "Διωγμοὶ χριστιανῶν ὑπηκόων τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας"  στον ιστότοπο

http://www.kairatos.com.gr/1912-1918.pdf

Ο Σύλλογος "Πόντος "

Πόντος Μερζιφούντα Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια




Ο Ελληνικός Αθλητικός Σύλλογος "Πόντος" (1903-1921) ήταν αθλητικός και πολιτιστικός σύλλογος που λειτούργησε στις αρχές του 20ού αιώνα στην πόλη Μερζιφούν (τουρκ. Merzifon) που ανήκε στο παλιό βιλαέτι Ρουμ (Rum Eyaleti) του Πόντου και σήμερα ανήκει στην περιφέρεια Αμάσειας της Τουρκίας.





1 Ίδρυση

2 Χρώματα-Έμβληματα

3 Διάλυση

4 Εκδηλώσεις μνήμης

5 Αναφορές


Ίδρυση

Ο Σύλλογος ιδρύθηκε το 1903 από Έλληνες σπουδαστές και αποφοίτους του αμερικανικού κολλεγίου "Ανατόλια" (Anatolia College in Merzifon), το οποίο λειτουργούσε στην πόλη από το 1886 ως το 1924 υπό τη διεύθυνση της αμερικανικής ιεραποστολής και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου λειτουργεί μέχρι σήμερα.[1] Στη διοίκηση του Συλλόγου "Πόντος" συμμετείχαν και εκπαιδευτικοί του κολλεγίου και οι δραστηριότητές του ήταν αθλητικές, καλλιτεχνικές και επιμορφωτικές. Ο σύλλογος δημιούργησε βιβλιοθήκη, ανέβασε θεατρικές παραστάσεις, δημιούργησε ομάδα ποδοσφαίρου και είχε πάνω από 180 μέλη. Από το 1910 εξέδιδε μηνιαίο περιοδικό "φιλολογικόν, επιστημονικόν και παιδαγωγικόν" με τίτλο: "Πόντος".[2] Επίσης, διατηρούσε τμήμα μουσικής και από το 1913 ορχήστρα εγχόρδων, υπό τη διεύθυνση του Ν.Σ. Σειρηνίδη.[3]


Χρώματα-Έμβληματα

Οι αθλητές του συλλόγου φορούσαν φανέλες με οριζόντιες λευκές και γαλάζιες ρίγες που θύμιζαν την ελληνική σημαία και λευκά παντελονάκια. Στο στήθος είχαν ζωγραφισμένο το ελληνικό γράμμα "Π". Στη σφραγίδα του συλλόγου απεικονίζονται μια μπάλα (αθλητισμός), μια κουκουβάγια (πνεύμα) και μια λύρα (μουσική), που αντιπροσωπεύουν την τριπλή του δράση: αθλητική, φιλολογική, μουσική.


Διάλυση

Το Μάιο του 1920 πρόεδρος του Δ.Σ. του συλλόγου εκλέχτηκε ο καθηγητής Δ. Θεοχαρίδης, αντιπρόεδρος ο Χαράλ. Ευσταθιάδης, γραμματέας ο Αναστάσιος Παυλίδης, ταμίας ο Συμεών Ανανιάδης και υπεύθυνος αθλητισμού ο Γρηγόριος Τσακάλωφ. Το Φεβρουάριο του επόμενου έτους εκτός από τον Τσακάλωφ, οι υπόλοιποι συνελήφθησαν από τους Τούρκους με την κατηγορία της αντεθνικής δραστηριότητας και λίγους μήνες αργότερα εκτελέστηκαν. Μαζί τους εκτελέστηκε και ο ταμίας και κορυφαίος αθλητής του συλλόγου Συμεών Ανανιάδης από τη Σαμψούντα, ο οποίος ήταν πολύ καλός δρομέας ταχύτητας και φιλοδοξούσε να σπάσει το παγκόσμιο ρεκόρ των 100 μ.[4] Το χτύπημα αυτό των κεμαλικών αρχών είχε ως αποτέλεσμα να διακοπεί η δράση του συλλόγου.


Εκδηλώσεις μνήμης

Η εικοσαετής δράση του συλλόγου του Μερζιφούντα άφησε έντονη μνήμη στους επιζήσαντες της ποντιακής γενοκτονίας. Το Δεκέμβριο του 2008 η "Ποντιακή Αδελφότητα Αδελαΐδας" Αυστραλίας και ο ποδοσφαρικός σύλλογος της αδελφότητας "Ποντιακοί Αετοί" αποφάσισαν να τιμήσουν τη μνήμη των θυμάτων του ποντιακού συλλόγου. Διοργάνωσαν ποδοσφαιρικό αγώνα με αντιπάλους μια μικτή επιλέκτων της Μελβούρνης, στον οποίο αγωνίστηκαν με την ιστορική ριγέ γαλανόλευκη φανέλλα του Πόντου Μερζιφούντα.


Επίσης, το Μάιο του 2009 διοργανώθηκε στην Καβάλα αγώνας παλαιμάχων μεταξύ ομάδας του Π.Σ.Α.Π. και παλαιμάχων της Καβάλας, οι οποίοι αγωνίστηκαν με την ιστορική φανέλα του Πόντου Μερζιφούντα.



[Επεξεργασία] Αναφορές↑ Welcome to Anatolia

↑ http://www2.egiklopedia.gr/imeportal/Forms/fLemma.aspx?lemmaId=6281

↑ http://www2.egiklopedia.gr/imeportal/Forms/fLemmaBody.aspx?lemmaid=6281

↑ Φάνη Μαλκίδη, "Το ποδόσφαιρο στη Μικρά Ασία", εφ. Πανιώνιος Κόσμος, φ. 53 (13/2/2010), σελ. 3.

Ανακτήθηκε από http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CF%8C%CE%BD%CF%84%CE%BF%CF%82_%CE%9C%CE%B5%CF%81%CE%B6%CE%B9%CF%86%CE%BF%CF%8D%CE%BD%CF%84%CE%B1

ΑΟΖ και γενοκτονία

ΑΟΖ, Γενοκτονία και Θεωρία Παιγνίων




Ν. Λυγερός


Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι τα θέματα της ΑΟΖ και της Γενοκτονίας μπορούν να συσχετίζονται. Κι όμως η πραγματικότητα το αποδεικνύει. Ένα αποτελεσματικός τρόπος για να κατανοήσουμε αυτό το γεγονός είναι να το εντάξουμε στο πλαίσιο της θεωρίας παιγνίων. Σε αυτό, οι παίκτες έχουν αρχικά συμφέροντα, τα οποία λειτουργούν ως υπόβαθρο, αλλά και στρατηγικές συμπεριφοράς μέσα στο πεδίο δράσης. Καθώς η ΑΟΖ δρα ως καταλυτικό στοιχείο, προκαλεί αναμενόμενες αντιδράσεις. Ο καθορισμός της γεώτρησης στην περιοχή, όπου συνορεύουν οι ΑΟΖ της Κύπρου και του Ισραήλ μετά από την διακρατική συμφωνία, αποτελεί αλλαγή φάσης του παιγνίου. Αυτό δεν είναι πια δυνητικό, διότι η γεώτρηση είναι μία υλοποίηση. Όσο ήταν δυνητικό το παίγνιο, ο κάθε παίκτης μπορούσε να θεωρήσει ότι υπάρχει ή όχι, ανάλογα με τη θέλησή του. Τώρα αυτό δεν ισχύει πια. Επιπλέον, οι προκλητικές κινήσεις της Τουρκίας, οι οποίες δεν είναι παρά κινήσεις απόγνωσης, προκαλούν αναπόφευκτα αντιδράσεις από τους άλλους παίκτες. Το Ισραήλ έχει υποστεί μία γενοκτονία. Η Ελλάδα έχει υποστεί μία γενοκτονία.

Και η Κύπρος ένα έγκλημα πολέμου. Αυτές οι περιοχές δεν είναι τυχαίες και αποτελούν διαχρονικά μία συνέχεια. Μία από τις καλύτερες αποδείξεις είναι οι Ιππότες της Μάλτας, οι οποίοι είναι οι διάδοχοι των Ιπποτών των Ιεροσολύμων, της Κύπρου και της Ρόδου. Έχει ενδιαφέρον ν' αντιληφθούμε ότι η έννοια της ΑΟΖ καλύπτει μέσω των διακρατικών συμφωνιών, αλλά και του ευρωπαϊκού πλαισίου την ίδια τοπολογική συνεκτικότητα. Έχουμε λοιπόν ένα τοποστρατηγικό πεδίο δράσης, στο οποίο ιστορικά ανήκε κι η Αρμενία, η οποία έχει υποστεί κι αυτή μία γενοκτονία. Και δεν πρέπει να ξεχάσουμε ότι η αναφορά σε αυτή, αλλά και στα κατεχόμενα της Κύπρου διώκεται ποινικά στην Τουρκία, διότι υπάρχει άρθρο που την απαγορεύει στον Ποινικό της Κώδικα. Όταν εξετάζουμε ολικά αυτό το πλαίσιο αντιλαμβανόμαστε ότι η κίνηση του Ισραήλ ως αντίποινα στις στρατιωτικές κινήσεις της Τουρκίας, που αφορά την προώθηση της αναγνώρισης της γενοκτονίας των Αρμενίων μέσω του lobby τους, όχι μόνο δεν είναι εκτός πλαισίου, όπως πιστεύουν οι περισσότεροι, αλλά είναι ορθολογική μέσα στη θεωρία παιγνίων. Δεν είναι λοιπόν μία κίνηση αντιπερισπασμού, όπως μπορεί να χαρακτηρισθεί επιφανειακά. Το πλαίσιο της ΑΟΖ με τα 200 Ναυτικά Μίλια επιτρέπει μία συνοχή την οποία δεν υποστήριζαν τα χωρικά ύδατα με τα 12 Ναυτικά Μίλια. Είναι ελάχιστοι αυτοί που αντιλήφθηκαν αυτές τις επιπτώσεις, οι οποίες είναι ριζοσπαστικές και θεμελιακές. Αφού προσπαθεί η Τουρκία να αποφύγει τις αναγνωρίσεις των γενοκτονιών που έχει πράξει, δυσκολεύεται να δράσει ανεξάρτητα και ποντάρει στις υποχωρήσεις των άλλων παικτών. Αυτό προσπάθησε με την υπόθεση του Αρτσάχ στη γη, αυτό προσπαθεί με την ΑΟΖ στη θάλασσα. Αλλά η ανθρωπότητα και ο χρόνος δεν ξεχνούν.

Μικρά Ασία

Φάνης Μαλκίδης

Μικρά Ασία: Από το σκοτάδι και το παρασκήνιο στο φως και αλήθεια.

Μέρος της ομιλίας στο προσφυγικό οικισμό Γλύφα Ηλείας, στις εκδηλώσεις για τη Μικρά Ασία που οργάνωσε ο Δήμος Πηνειού.



«Είμαστε ένας λαός με παλικαρίσια ψυχή, που κράτησε τα βαθιά κοιτάσματα της μνήμης του σε καιρούς ακμής και σε αιώνες διωγμών και άδειων λόγων. Τώρα που ο τριγυρινός μας κόσμος μοιάζει να θέλει να μας κάνει τρόφιμους ενός οικουμενικού πανδοχείου, θα την απαρνηθούμε άραγε αυτή τη μνήμη; Θα το παραδεχτούμε τάχα να γίνουμε απόκληροι; …»

Γ. Σεφέρης Δοκιμές



«Οι άνθρωποι δυστυχώς είναι επιρρεπείς στη λήθη», αναφέρει Κική Δημουλά για τον Έρωτα, θέλοντας να σηματοδοτήσει την απώλειά του. Οι απώλειες γίνονται μεγαλύτερες, όταν η λήθη γίνεται σημαία και προπαγάνδα ενάντια στη μνήμη. Τότε, ο θάνατος, ο προερχόμενος από την αμνησία, είναι η μοιραία κατάληξη. Η άνοδος του τουρκικού εθνικισμού, οδήγησε σε συστηματικούς διωγμούς του ελληνικού στοιχείου που διήρκεσαν από το 1913 ως το 1924. 1.000.000 Έλληνες από τους 2.650.000 που ζούσαν το 1914, δολοφονήθηκαν και μαζί τους δολοφονήθηκε η μακραίωνη του ελληνικού πολιτισμού.

Το τελευταίο μέρος του ανθρώπινου δράματος παίζεται τον Αύγουστο του 1922. Στις 27 Αυγούστου, οι Τούρκοι μπαίνουν στη Σμύρνη και αρχίζει ο εμπρησμός της και η καταστροφή κάθε ελληνικής παρουσίας . Εκεί, όπως σημειώνει ο πρόξενος των ΗΠΑ George Horton «δεν έλειπε τίποτε σχετικά με τη θηριωδία, την ακολασία, την σκληρότητα και όλη τη μανία του ανθρώπινου πάθους». Εικοσιπέντε χιλιάδες (25.000) Έλληνες χάθηκαν στην πυρκαγιά, ενώ μόνο το διάστημα από 27 Αυγούστου μέχρι 4 Σεπτεμβρίου 1922 δολοφονήθηκαν 50.000 Έλληνες. Στις 28 Αυγούστου 1922 κατακρεουργήθηκε ο μητροπολίτης Σμύρνης Χρυσόστομος, και μαζί του 342 κληρικοί της Μητροπόλεως Σμύρνης και των περιχώρων οι οποίοι πρώτα βασανίστηκαν.
Τη δολοφονία, την εκδίωξη των Ελλήνων, ακολούθησε η καταστροφή κάθε ίχνους ελληνικής παρουσίας, αυτό άλλωστε υποδηλώνει η φωτιά στη Σμύρνη.


Περίπου 1,5 εκατομμύριο Έλληνες αναγκάστηκαν να έρθουν σαν πρόσφυγες στην Ελλάδα, αφήνοντας πίσω τους 1.000.000 νεκρούς και χιλιάδες αγνοούμενους.

Γράφει σχετικά η Διδώ Σωτηρίου: «Βάλαν φωτιά στη Σμύρνη…εκατοντάδες χιλιάδες κόσμος, τρελός από φόβο, αρχίνησε να τρέχει…και να ξεχύνεται στη παραλία σαν μαύρο ποτάμι…μπρος θάλασσα και πίσω σφαγή». Και σε άλλο έργο της η ίδια γράφει: «…βάλθηκαν να τρέχουν να φεύγουν κυνηγημένοι απ΄ το τούρκικο μαχαίρι και τη φωτιά του πολέμου. Έρχεται μια τραγική στιγμή στη ζωή του ανθρώπου, που το θεωρεί τύχη να μπορέσει να παρατήσει το έχει του, την πατρίδα του το παρελθόν του και να φύγει, να φύγει λαχανιασμένος αποζητώντας αλλού τη σιγουριά. ….Ενάμισι εκατομμύριο αγωνίες και οικονομικά προβλήματα ξεμπαρκάρανε στο φλούδι της Ελλάδας, με μια θλιβερή ταμπέλα κρεμασμένη στο στήθος: «Πρόσφυγες!» ….Χωρίς πατρίδα χωρίς δουλειά χωρίς σπίτι….».

Ο πρέσβης των ΗΠΑ Η. Morgenthau παρομοιάζει τους πρόσφυγες αυτούς με 26.000.000 άνδρες, γυναίκες και παιδιά οι οποίοι είχαν ξαφνικά και απρόσμενα φτάσει στα λιμάνια των ΗΠΑ. Όταν άρχισε ή Συνδιάσκεψη της Λωζάννης την 1η Νοεμβρίου 1922 έμεναν ακόμα στην Κωνσταντινούπολη και στα περίχωρά της, καθώς και στην Ίμβρο και την Τένεδο περίπου 300.000 Έλληνες και στον Πόντο ελληνόφωνοι αλλά σαν μουσουλμάνοι μη ανταλλάξιμοι, άλλες 400.000. Οι περισσότεροι έφυγαν με την ελληνοτουρκική συνθήκη της ανταλλαγής των πληθυσμών και άλλοι στους διωγμούς που ακολούθησαν το 1942, το 1955 και το 1964 και σήμερα μένουν μόνο ο άγνωστος αριθμός ελληνόφωνων στον Πόντο.


Η εκδίωξη των Ελλήνων, αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα όχι μόνο στην ελληνική αλλά και στην ανθρώπινη ιστορία. Η γενοκτονία των Ελλήνων είναι ένα ζήτημα το οποίο παρέμεινε στο περιθώριο για πολλά χρόνια. Είναι ένα πολιτικό ζήτημα και η διεθνής του προέκταση αναφέρεται στην υποχρέωση των κρατών και των διεθνών οργανισμών να αναγνωρίσουν τη γενοκτονίας και να αποκαταστήσουν με αυτόν τον τρόπο, την βλάβη που υπέστησαν.

Από την άλλη το σύγχρονο τουρκικό κράτος οφείλει να αναλάβει την ευθύνη για τη γενοκτονία των Ελλήνων, χωρίς να κάνει προπαγάνδα. Κάθε λαός  και ιδιαίτερα οι Έλληνες οι οποίοι έχουν χάσει χιλιάδες συμπατριώτες τους, έχουν το δικαίωμα  στην μνήμη, έχουν  το δικαίωμα να απαιτούν με επιμονή την επίσημη αναγνώριση από τις αρχές των εγκλημάτων και αδικιών που διαπράχτηκαν σε βάρος του.

Η εκδήλωση για τη Μικρά Ασία στο

http://www.protinews.gr/index.php?option=com_frontpage&Itemid=1&limit=16&limitstart=16

Νάνσυ Χόρτον. Μικρά Ασία

Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΣΜΥΡΝΗΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ

Αγαπητοί φίλοι,

Πριν αρχίσω την ομιλία μου για την καταστροφή της Σμύρνης, θέλω να σας κάνω γνωστό ότι ο πατέρας μου υπηρέτησε δύο φορές στη Θεσσαλονίκη. Την πρώτη φορά, όταν έγινε το κίνημα των Νεότουρκων και τη δεύτερη κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Γνωρίζοντας λοιπόν και εγώ, κοντά σε κείνον, για τον μακρύ και σκληρό αγώνα των Ελλήνων για την απελευθέρωση της Μακεδονίας, είμαι σίγουρη ότι και στο μέλλον δεν θα υπάρξει κανένα εμπόδιο που δεν θα μπορέσουν να το υπερνικήσουν οι Έλληνες.

Και τώρα ας έρθω στο θέμα μου:

Οι περισσότεροι συνήθως ενδιαφέρονται για την πολιτική άποψη των γεγονότων της Μικρός Ασίας. Μια και μου ζητήθηκε όμως να μιλήσω για τις εμπειρίες του πατέρα μου, ας σημειώσω ότι είχε ένα μυστικιστικό δεσμό με τη Σμύρνη. Πώς ένας Γιάνκης δέκατης γενιάς από μια κωμόπολη στα βορεινά της Πολιτείας της Νέας Υόρκης σχετίστηκε τόσο με μια πόλη στην ακτή της Μικρός Ασίας; Μικρό παιδί ο πατέρας του του διάβαζε από τη Βίβλο, μεταξύ των άλλων και από το βιβλίο της Αποκάλυψης. Η Σμύρνη, ως η τελευταία από τις επτά πόλεις της Αποκάλυψης που επέζησε του έκανε βαθιά εντύπωση, που την κράτησε σε όλη του τη ζωή και την ανέφερε συνέχεια στα έργα του. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του υπηρέτησε σε πολλά άλλα διπλωματικά πόστα, σε μέρη που θεωρούνταν καυτά, αλλά όπως έλεγε, η Σμύρνη ήταν η Μέκκα των φιλοδοξιών του. Φαίνεται λοιπόν ότι ήταν μοιραίο να είναι παρών στο θάνατο των χριστιανών και την καταστροφή της πόλης. Η Σμύρνη ήταν ή μοίρα του. Είχε συνδέσει στενά τον συμβολισμό της Αποκάλυψης για τον αγώνα ανάμεσα στο καλό από τη μια μεριά και το σκοτάδι από την απληστία από την άλλη με τα γεγονότα που παρακολουθούσε στη Σμύρνη και τα οποία οδήγησαν στην καταστροφή της.

Μικρά Ασία: Βιβλιογραφία

Η βιβλιογραφία που παρατίθεται είναι ενδεικτική και το πιο σημαντικό είναι ότι τα βιβλία για τη Μικρά Ασία  αυξάνουν  συνεχώς.  


Καργάκος, Σαράντος Ι. Η μικρασιατική εκστρατεία (1912 - 1922) : Από το έπος στην τραγωδία / Σαράντος Ι. Καργάκος. - 1η έκδ

Βενιζέλος, Ελευθέριος. Ποιοι οι υπεύθυνοι διά την μικρασιατικήν καταστροφήν. Τα απώτερα αίτια των σημερινών οικονομικών μας δυσχερειών : Τρεις ιστορικαί αγορεύσεις του πρωθυπουργού κ. Ε. Κ. Βενιζέλου / Ελευθέριος Βενιζέλος. - 1η έκδ. - Αθήνα : Πελεκάνος, 2010. . - Αθήνα : ΠεριΤεχνών, 2010. - 464σ. · 24x17εκ.

Στρατηγός, Ξενοφών. Η Ελλάς εν Μικρά Ασία : Ιστορική επισκόπησις: Επί τη βάσει επισήμων εγγράφων και πηγών / Ξενοφών Στρατηγός. - 1η έκδ. - Αθήνα : Πελεκάνος, 2010. - 422σ. · 25x18εκ.

Hemingway, Ernest. Με υπογραφή Χέμινγουεϊ : 1920-1922: Ιταλία, Βαλκάνια, Μικρασιατική καταστροφή / Έρνεστ Χέμινγουεϊ · μετάφραση Κώστας Καλογρούλης, Ηλίας Μαγκλίνης. - 1η έκδ. - Αθήνα : Εκδόσεις Καστανιώτη, 2010. - 380σ. · 21x14εκ. - (Εικοστός Αιώνας)

Σαλκιτζόγλου, Παναγιώτης Α. Η Μικρά Ασία στην επανάσταση του 1821 : Η συμβολή των Μικρασιατών στον εθνικό αγώνα / Παναγιώτης Σαλκιτζόγλου. - 1η έκδ. - Αθήνα : Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού, 2010.