Αλέξανδρος και Δημήτριος Υψηλάντης

Ή Μέριμνα Ποντίων Κυρίων Δράμας σας προσκαλεί στην εκδήλωση




ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΑΙ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΥΨΗΛΑΝΤΗΣ: Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑΣ



Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 31 Οκτωβρίου 2011 και ώρα 7.00 μ.μ. στο Δημοτικό Ωδείο της Δράμας .



Ομιλητής θα είναι ο Θεοφάνης Μαλκίδης ο οποίος μέσα από το λόγο και την εικόνα θα συζητήσει για τον Αλέξανδρο και το Δημήτριο Υψηλάντη,



Ο Υψηλάντης, ο οποίος άρχισε την Επανάσταση του 1821, όπως γράφει ο ιστορικός της Επανάστασης Σ. Τρικούπης, «είναι παράδειγμα πατριωτισμού, θυσίασε τη λαμπρή του θέση στον αυτοκράτορα, δαπάνησε το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας του, έγινε όμως υποχείριος ιδιοτελών, ραδιούργων, κακόβουλων και προδοτών, αναγκαζόμενος να αγωνίζεται για να σώσει τη ζωή του.." Μία Επανάσταση η οποία θα κλείσει ο αδελφός του, ο Δημήτριος Υψηλάντης στις 12 Σεπτεμβρίου 1829 στην Πέτρα της Βοιωτίας.


Η εκδήλωση αποτελεί συμβολή της Μέριμνας Ποντίων Κυρίων στην ανάδειξη της Οικογένειας Υψηλάντη η οποία σηματοδοτεί την αναγκαιότητα επιστροφής, ειδικά σήμερα, της Ελληνικότητας στο λόγο και στα έργα των Ελληνίδων και των Ελλήνων.

"Βατάτζεια". Εκδηλώσεις για τον Ἁγιο Ἰωάννη Δούκα Βατάτζη τον Ελεήμονα

Β Α Τ Α Τ Ζ Ε Ι Α 2011 Διδυμότειχο

Στα πλαίσια των εκδηλώσεων για τον  Ἁγιο Ἰωάννη Δούκα Βατάτζη τον Ελεήμονα Αυτοκράτορα Νικαίας-  στις 4 Νοεμβρίου πανηγυρίζει ὁ νεόδμητος εν  Διδυμοτείχῳ Ἱερός Ναός - θα πραγματοποιηθεί ημερίδα παρουσίασης του έργου  και της ζωής του Αγίου.

Η ημερίδα  θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή, 30 Ὀκτωβρίου 2011 στις 6.30μμ στο Δημοτικό Ἀμφιθέατρο Διδυμοτείχου και θα μιλήσουν οι  Κων. Χολέβας, Θεοφ. Μαλκίδης καί Ἰω. Σαρσάκης.



Στην εκδήλωση συμμετέχει η Χορωδία Παραδοσιακῆς Μουσικῆς τῆς Ιεράς Μητρόπολης Διδυμοτείχου Ορεστιάδας και Σουφλίου

Ο Ρωσικός Στρατός και η Αλεξανδρούπολη. Феофанис Малкидис- Александруполи.

Θεοφάνης Μαλκίδης




Ο Ρωσικός Στρατός στο Ρωσοτουρκικό πόλεμο 1877-1878 και η Αλεξανδρούπολη



Το παρακάτω κείμενο του Θεοφάνη Μαλκίδη στην ελληνική και στη ρωσική γλώσσα συμπεριλήφθηκε στο επίσημο πρόγραμμα τελετής αποκαλυπτηρίων του μνημείου- Αλεξανδρούπολη 28 Οκτωβρίου 2011- για τους Ρώσους αξιωματικούς και στρατιώτες που πέθαναν στην Αλεξανδρούπολη το 1878.



Η κήρυξη του πολέμου από τη Ρωσία στο Οθωμανικό κράτος την 11η Απριλίου 1877 αποτέλεσε καθόρισε σημαντικά τις εξελίξεις στα Βαλκάνια.

Ο πόλεμος ξεκίνησε στην περιοχή της Πλέβνα η οποία αποτελούσε το κλειδί για την είσοδο του ρωσικού στρατού στο νότιο μέρος της Βαλκανικής χερσονήσου. Η αντίσταση του Οθωμανικού στρατού δεν ήταν αρκετή για να ανακόψει τη κάθοδο των Ρώσων, με αποτέλεσμα εννέα μήνες αργότερα, στις 10 Ιανουαρίου 1878, ο στρατηγός Σκόβελεφ με το επιτελείο του εισέρχεται στην Αδριανούπολη.

Η προέλαση του Ρωσικού στρατού συνεχίζεται και λίγο αργότερα τα στρατεύματα φτάνουν στον Άγιο Στέφανο, προάστιο της Κωνσταντινούπολης, πρωτεύουσας τότε του Οθωμανικού κράτους. Αυτό ανάγκασε τους Οθωμανούς Τούρκους να ζητήσουν ανακωχή με τους Ρώσους, ανακωχή η οποία υπογράφτηκε την 31η Ιανουαρίου 18 Ιανουαρίου, ενώ την 19η Φεβρουαρίου ακολούθησε η συνθήκη του Αγίου Στεφάνου, η οποία δημιούργησε νέα δεδομένα στο Βαλκανικό χώρο.

Παράλληλα ένα τμήμα του Ρωσικού στρατού ακολούθησε νοτιοδυτική πορεία και έφτασε στην Αλεξανδρούπολη- τότε ονομαζόταν Δεδεαγάτς- την οποία απελευθέρωσε την 18η Ιανουαρίου 1878. Ο Ρώσος στρατιωτικός διοικητής Στάμποκ διορίζει πολιτικό διοικητή τον Ιωάννη Φιμερέλλη, ο οποίος ζητά την ανάληψη μελέτης ρυμοτομικού σχεδίου της Αλεξανδρούπολης, αφού στις ρωσικές δυνάμεις συμπεριλαμβανόταν και το 9ο Σύνταγμα Μηχανικού.

Η πρόταση για να γίνει ρυμοτομικό σχέδιο στην Αλεξανδρούπολη αποτέλεσε μία σημαντική τομή στην εξέλιξη της πόλης. Η στρατηγική της θέση, η ύπαρξη του λιμένα, μέσω του οποίου γινόταν όλες οι μεταφορές, θα συνδυαζόταν πλέον με ένα σύγχρονο, ευρωπαϊκών προδιαγραφών, ρυμοτομικό σχέδιο.

Ο Ρώσος στρατιωτικός διοικητής Στάμποκ διατάσσει το σχεδιασμό της Αλεξανδρούπολης, που υλοποιήθηκε από τους Μηχανικούς του 9ου Συντάγματος, οι οποίοι στηρίχθηκαν στο σχέδιο της Οδησσού. Μίας πόλης που χτίστηκε από Έλληνες, και την περίοδο που ο ρωσικός στρατός βρισκόταν στην Αλεξανδρούπολη είχε Έλληνα κυβερνήτη, τον Γρηγόριο Μαρασλή. Η Οδησσός ήταν επίσης η πόλη όπου το 1814 δημιουργήθηκε η Φιλική Εταιρεία, η οργάνωση που προετοίμασε την απελευθέρωση της Ελλάδας.

Το 9ο Σύνταγμα Μηχανικού παρουσίασε ένα εξαιρετικό σχέδιο που έλαβε υπόψη του τη θέση της πόλης της Αλεξανδρούπολης στο χώρο αλλά και στο χρόνο και καθόρισε την μετέπειτα εξέλιξή της.

Η πόλη αναδείχθηκε και επεκτάθηκε με ένα σχέδιο με ευθείες και μεγάλες οδούς, με λεωφόρους και με πλατείες, δίνοντας βαρύτητα στην υπέροχη θέα προς τη θάλασσα. Επίσης, οι Ρώσοι πραγματοποίησαν την ύδρευση της πόλης, και προετοίμασαν την υλοποίηση του συμβόλου της πόλης, του Φάρου ο οποίος κατασκευάστηκε από την γαλλική εταιρεία Φάρων και Φανών και λειτούργησε την 1η Ιουνίου του 1880.

Κατά τη διάρκεια της παραμονής του Ρωσικού στρατού στην Αλεξανδρούπολη που κράτησε εννέα μήνες, αξιωματικοί και στρατιώτες προσβλήθηκαν από την ασθένεια του τύφου και πέθαναν 30 από αυτούς. Οι αξιωματικοί ενταφιάστηκαν στο τμήμα της οδού Μαυρομιχάλη, μεταξύ των οδών Αίνου και Βισβύζη (περιοχή 2ου Δημοτικού Σχολείου), ενώ οι στρατιώτες στο στρατόπεδο το οποίο βρισκόταν στην περιοχή του Μαΐστρου.

Η τιμητική επιγραφή στη μνήμη των Ρώσων που βρέθηκε στο χώρο ταφής των αξιωματικών γράφει τα εξής: «ΑΔΕΛΦΙΚΗ ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΣΥΜΠΟΛΕΜΙΣΤΩΝ ΤΗΣ ΤΡΙΤΗΣ ΜΕΡΑΡΧΙΑΣ ΤΟΥ 9ΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΣΤΑΡΟΙΝΓΕΡΜΑΝ ΛΑΝΣΚΙ ΤΡΙΑΝΤΑ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΠΕΣΑΝ ΧΤΥΠΗΜΕΝΟΙ ΑΠΌ ΤΗ ΜΟΛΥΝΣΗ ΤΟΥ ΤΥΦΟΥ ΚΟΝΤΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΤΟΥ ΔΕΔΕΑΓΑΤΣ ΤΗΝ 1ην ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ 1878».

Η απόδοση τιμής από την Αλεξανδρούπολης στη μνήμη των Ρώσων αξιωματικών και στρατιωτών του 9ου Συντάγματος της 3ης Μεραρχίας, που έχασαν τη ζωή τους και ενταφιάστηκαν εδώ, καθώς και στους Ρώσους του Συντάγματος Μηχανικού που σχεδίασαν το ρυμοτομικό σχέδιο της πόλης, αποτελεί χρέος και καθήκον. Αποτελεί ένα δείγμα επιβεβαίωσης των στενών δεσμών φιλίας και συνεργασίας μεταξύ του Ελληνικού και Ρωσικού Λαού.

 
Феофанис Малкидис



Александруполи.


Объявление войны 11 апреля 1877 года Россией Османской империи определило развитие событий на Балканах. Война разразилась в районе Плевны, которая являлась для русской армии ключом к югу Балканского полуострова. Расстановка сил на тот момент складывалась не в пользу турков и сопротивление османской армии было недостаточным чтобы остановить русских, в результате чего, спустя девять месяцев генерал Скобелев приблизился к Адриануполи, где 10 января 1978 года дислоцировался со своим штабом, открывая пути к сердцу Оттоманской империи - Константинополю.



Продвижение русской армии продолжалось и через некоторое время войска достигли района Сан - Стефано, подойдя вплотную к последним оборонительным позициям перед столицей. Турки – османы вынуждены были запросить перемирия с Россией, которое было подписано 31 января 1878 года в Адрианоуполе, но уже 19 февраля последовало подписание Сан-Стефанского прелиминарного мирного договора, изменившего дальнейший ход событий на Балканах.



В то же время, часть русской армии двинулась на юго-запад и дошла до города Александруполи, который на тот исторический момент назывался Дедеагач. 18 января 1878 года русские победоносные войска освободили город от османского ига. После крушительного падения турецкого владычества, освободительная русская армия, в составе которой находились военные инженеры 9-го пехотного полка, поспешила на помощь мирному населению Александруполи в восстановлении города. Командующий русской армии Стамбок распорядился о назначении гражданским управляющим Иоанниса Фимерелли, которому было поручено подготовить создание градостроительного плана Александруполи.


Предложение о создании градостроительного проекта Александруполи явилось значительной вехой в развитии города. Его превосходное стратегическое месторасположение и наличие порта, благодаря которому совершались все перемещения и перевозки, должно было впредь идеально гармонировать с современным и созданным по европейским стандартам планом города.

Градостроительный план Александруполи был воплощен в жизнь военными инженерами 9-го полка. Новый план города был разработан по прототипу г.Одессы, построенному при участии греков. В тот период когда русская армия находилась в Александруполи, мэром города Одессы был грек - Григориос Маразлис. Еще одним историческим звеном, связывающим Одессу с греками стало образование в 1814 году тайного общества «Филики Этерия» («общество друзей»), целью которого являлось создание независимого греческого государства и которая готовила план освобождения Греции.

Инженеры 9-го полка создали безупречный план, в котором учитывалось геополитическое расположение Александруполи и который значительно повлиял на дальнейшее развитие и процветание города. Александруполи распростерся своими светлыми прямыми улицами, широкими проспектами и новыми площадьми, открывая великолепный вид на море. Русскими было проведено водоснабжение города и подготовлено сооружение маяка, который был открыт 1 июня 1880 года и с тех пор олицетворяет символ города.

Во время пребывания русской армии в Александруполи, продолжавшегося в течение девяти месяцев, разразилась страшная эпидемия тифа, которая унесла с собой жизни тридцати русских воинов. Офицеры были захоронены на ул.Мавромихали, между ул.Эну и ул.Визвизи (в районе муниципальной школы №2), а солдаты на территории воинской части в районе Маистру.

Почетная надпись в память о русских воинах, которая была обнаружена на месте захоронения военных офицеров сообщает нам следующее: «БРАТСКАЯ ПАМЯТЬ БОЕВЫХ ТОВАРИЩЕЙ ТРЕТЬЕЙ ПЕХОТНОЙ ДИВИЗИИ ДЕВЯТОГО СТАРОИНГЕРМАНЛАНДСКОГО ПОЛКА ТРИДЦАТЬЮ ЧЕЛОВЕКАМ, ПАВШИМ ЖЕРТВОЙ ТИФОЗНОЙ ЗАРАЗЫ ПРИ ГОРОДЕ ДЕДЕАГАЧ 1 СЕНТЯБРЯ 1878 ГОДА.» Воздание чести и памяти русским воинам 9-го полка 3-ей дивизии, отдавшим свои жизни и захороненным на этой земле, а также военным инженерам, создавшим градостроительный план Александруполи, является святым долгом и обязанностью жителей нашего города. Этот долг чести свидетельствует о тесных узах дружбы и сотрудничества греческого и русского народов.

Αφιέρωμα για τη Θράκη από την Πολιτιστική Εστία Μικρασιατών "Ίωνες¨" στο Βόλο

Αφιέρωμα στη Θράκη


Η Πολιτιστική Εστία Μικρασιατών «Ίωνες» στο πλαίσιο του θεσμού «Μικρασιάτικα 2011» σε συνεργασία με το σύλλογο Θρακών Μαγνησίας και την Π.Ο.Θ.Σ. (Πανελλήνια Ομοσπονδία Θρακιώτικων Σωματείων), διοργανώνει κύκλο εκδηλώσεων – αφιέρωμα στη Θράκη από τις 19 μέχρι τις 24 Οκτωβρίου.


Στις 24 Οκτωβρίου, ημέρα Δευτέρα και ώρα 6.30 μ.μ. στο Πολιτιστικό Κέντρο Νέας Ιωνίας (Άλσος): Ημερίδα με θέμα «Η Θράκη μας».  Μιλούν Ε. Χατζόπουλος πρόεδρος της  Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Θρακιώτικων Σωματείων και Θ. Μαλκίδης

Ελλάδα και "κρίση". Η απάντηση στις πολιτικές εξαθλίωσης και την προπαγάνδα.

Ο Θ. Μαλκίδης μιλά με το Δ. Κολιό, για την  Ελλάδα και την οικονομική  "κρίση" και την απάντηση της κοινωνίας στις πολιτικές εξαθλίωσης και την προπαγάνδα.

 Maximum FM Παρασκευή 21 Οκτωβρίου στις 9:30πμ

Κέντρο Ελληνικού Πολιτισμού Μόσχας

Μόσχα, 20  Οκτωβρίου 2011


Αγαπητοί φίλοι!

Με την ευκαιρία της εθνικής επετείου του "ΟΧΙ" στον ιταλικό φασισμό, ο Σύλλογος Ελλήνων Μόσχας και το Κέντρο Ελληνικού Πολιτισμού είναι στην ευχάριστη θέση να σας προσκαλέσουν σε σειρά εκδηλώσεων, αφιερωμένες στο έπος του '40:
1/Εκδήλωση επιμορφωτικού χαρακτήρα από τους καθηγητές και τους μαθητές του Κ.Ε.Π., η οποία θα πραγματοποιηθεί στις28 Οκτωβρίου 2011, ώρα 18.00στις εγκαταστάσεις της Κρατικής Βιβλιοθήκης Νεολαίας της Ρωσίας.

Η απελευθέρωση της Σαμοθράκης

Θεοφάνης Μαλκίδης

Για την απελευθέρωση της Σαμοθράκης



Την Τετάρτη 19 Οκτωβρίου 2011 συμπληρώνονται 99 χρόνια από την απελευθέρωση της Σαμοθράκης από τον τουρκικό ζυγό. Ήταν μία νικηφόρα πορεία του Πολεμικού Ναυτικού, που απελευθέρωσε τα νησιά του βορειοανατολικού Αιγαίου. Ο ελληνικός στόλος με ναύαρχο τον Παύλο Κουντουριώτη και ναυαρχίδα το θωρηκτό «Αβέρωφ» απελευθέρωσε το Αιγαίο μετά από εκατοντάδες χρόνια δουλείας.



Ο ελληνικός στόλος αγκυροβολεί στον όρμο του Μούδρου στη Λήμνο στις 7 Οκτωβρίου και 11 μέρες αργότερα ο Στόλος του Αιγαίου αποπλέει από Μούδρο σε σχηματισμό τριών μοιρών: 1η Μοίρα με τα πλοία «ΑΒΕΡΩΦ» «ΨΑΡΑ» «ΝΑΥΚΡΑΤΟΥΣΑ» και «ΛΕΩΝ» για κατάληψη των νήσων Ίμβρου και Σαμοθράκης, 2η Μοίρα με τα πλοία «ΣΠΕΤΣΑΙ» «ΥΔΡΑ» «ΘΥΕΛΛΑ» και «ΛΟΓΧΗ» για κατάληψη νήσου Θάσου και 3η Μοίρα «ΚΑΝΑΡΗΣ» για την κατάληψη της νήσου Άγιος Ευστράτιος.



Στις 19 Οκτωβρίου 1912 ο Σημαιοφόρος του Πολεμικού Ναυτικού Παναγιώτου επικεφαλής ενός διόπου και οχτώ ναυτών, αποβιβάζεται στη Σαμοθράκη και ύψωσε στο Λιμεναρχείο την ελληνική σημαία.

Ο ενθουσιασμός των κατοίκων της Σαμοθράκης είναι απερίγραπτος που ασπάζονταν τα χέρια των Ελλήνων αξιωματικών.

Όπως γράφει στην έκθεσή του προς τον ναύαρχο Κουντουριώτη, ο Παναγιώτου «η κατάληψις της νήσου εγένετο εν άκρα ησυχία και υπό τας ενθουσιώδεις ζητωκραυγάς των κατοίκων».



Το φύλο της 20ης Οκτωβρίου της εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ, δημοσιεύει την παρακάτω ανακοίνωση:

Η ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΩΝ ΝΗΣΩΝ

ΘΑΣΟΥ ΙΜΒΡΟΥ – ΣΤΡΑΤΗΣ ΣΑΜΟΘΡΑΚΗΣ

ΕΠΙΣΗΜΟΝ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ

Παρά του υποναυάρχου αρχηγού ελήφθησαν αι ακόλουθοι λεπτομέρειαι της καταλήψεως των νήσων Θάσσου, Στράτη Αγίου Ευστρατίου), Ίμβρου και Σαμοθράκης:

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΝ ΝΑΥΤΙΚΩΝ

Αθήνας

   Την εσπέραν της 17ης διέταξα τον απόπλουν εκ Μούδρου των θωρηκτών «Ύδρας» και «Σπετσών» και των αντιτορπιλλικών «Θυέλλης» και «Λόγχη» υπό τον μοίραρχον πλοίαρχον Π. Γκίνην.

   Η μοίρα συνοδευόμενη υπό του οπλιταγωγού «Πέλαγος» φέροντος λόχον πεζικού υπό τον λοχαγόν Δ. Κονταράτον κατέλαβε την 8ην πρωϊνήν ώραν της 18ης την νήσον Θάσσον και αιχμαλώτισε τας αρχάς. Συγχρόνως το ναρκοβόλον «Κανάρης» μετά του τορπιλλοβόλου 14 κυβερνωμένου παρά του υποπλοιάρχου Π. Αργυρόπουλου και ναυτικού αγήματος υπό τον ανθυποπλοίαρχον Τσατέρην κατέλαβον την νήσον Άγιον Ευστράτιον Στράτην.

   Την μεσημβρίαν της 18ης η ναυαρχίς «Γ. Αβέρωφ» συνοδευομένη υπό του θωρηκτού «Ψαρρά» και του αντιτορπιλλικού «Ναυκρατούσης» κατέπλευσεν εις Ίμβρον και κατέλαβεον την νήσον δι’ αγήματος υπό τον υποπλοίρχον Π. Χόρν.

   Σήμερον την πρωΐαν άπας ο στόλος κατέπλευσεν εις Σαμοθράκην και αποβιβάσας άγημα υπό του σημαιοφόρου Παναγιώτου κατέλαβον ταύτην.

   Ο στόλος περιπολεί διαρκώς περί τα Δαρδανέλλια αναμένων ματαίως την έξοδον του εχθρού.

Ο αρχηγός του στόλου υποναύαρχος Π. ΚΟΥΝΤΟΥΡΙΩΤΗΣ





Το δε φύλο της 20ης Οκτωβρίου της εφημερίδος ΣΚΡΙΠ, δημοσιεύει την παρακάτω ανακοίνωση:

Ο ΣΤΟΛΟΣ ΜΑΣ

ΚΑΤΕΛΑΒΕ ΚΑΙ ΑΛΛΑΣ ΝΗΣΟΥΣ

ΤΟ ΕΠΙΣΗΜΟΝ ΤΛ/ΜΑ

Παρά του υποναυάρχου αρχηγού ελήφθησαν αι ακόλουθοι λεπτομέρειαι της καταλήψεως των νήσων Θάσσου, Ίμβρου, Αγίου Ευστρατίου ή Αλονήσου, και Σαμοθράκης.

ΔΕΛΤΙΟΝ ΝΑΥΤΙΚΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ ΑΡ. 7



   Την εσπέραν της 17ης διέταξα τον απόπλουν εκ Μούδρου των θωρηκτών «Ύδρας» και «Σπετσών» και των αντιτορπιλλικών «Θυέλλης» και «Λόγχη» υπό τον μοίραρχον πλοίαρχον Π. Γκίνην.

   Η μοίρα συνοδευόμενη υπό του οπλιταγωγού «Πέλοπος» φέροντος λόχον πεζικού υπό τον λοχαγόν Δ. Κονταράτον κατέλαβε την 8ην πρωϊνήν ώραν της 18ης την νήσον Θάσσον και αιχμαλώτισε τας αρχάς.

ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ ΤΗΣ ΣΤΡΑΤΗΣ

   Συγχρόνως το ναρκοβόλον «Κανάρης» μετά του τορπιλλοβόλου 14 κυβερνωμένου παρά του υποπλοιάρχου Π. Αργυρόπουλου και ναυτικού αγήματος υπό τον ανθυποπλοίαρχον Τσατέρην κατέλαβον την νήσον (Άγιον Ευστράτιον Στράτην.

 ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΙΜΒΡΟΥ

   Την μεσημβρίαν της 18ης η ναυαρχίς «Γ. Αβέρωφ» συνοδευομένη υπό του θωρηκτού «Ψαρρά» και του αντιτορπιλλικού «Ναυκρατούσης» κατέπλευσεν εις Ίμβρον και κατέλαβεον την νήσον δι’ αγήματος υπό τον υποπλοίρχον Π. Χόρν.

 ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΑΜΟΘΡΑΚΗΝ

    Σήμερον την πρωΐαν άπας ο στόλος κατέπλευσεν εις Σαμοθράκην και αποβιβάσας άγημα υπό του σημαιοφόρου Παναγιώτου κατέλαβον ταύτην.

   Ο στόλος περιπολεί διαρκώς περί τα Δαρδανέλλια αναμένων ματαίως την έξοδον του εχθρού.

Ο αρχηγός του στόλου υποναύαρχος Π. ΚΟΥΝΤΟΥΡΙΩΤΗΣ

Σημαντικό ρόλο στην ειρηνική απελευθέρωση κράτησε ο ιερέας Ανδρέας Παπανδρέου, ο οποίος μεσολάβησε στην τουρκική φρουρά για την παράδοσή της.

Το μικρό ιστορικό της απελευθέρωσης Σαμοθράκης, της μοναδικής από τις Θρακικές Σποράδες- οι άλλες δύο είναι η Ίμβρος και η Τένεδος- που είναι σήμερα ελληνική, αφιερώνεται στη μνήμη του.

Κέντρο Ελληνικού Πολιτισμού

Μόσχα, 18 Οκτωβρίου 2011




Αγαπητοί φίλοι,



Στα πλαίσια καινούριου κύκλου διαλέξεων, στη ρωσική, για την Τέχνη της βυζαντινής περιόδου, το Κέντρο Ελληνικού Πολιτισμού είναι στην ευχάριστη θέση να σας προσκαλέσει στη τρίτη διάλεξη του κύκλου με θέμα «Η τέχνη της Μακεδονικής Αναγέννησης», η οποία θα πραγματοποιηθεί από την ιστορικό της τέχνης, επί διδακτορικώ φοιτήτρια του Ινστιτούτου Λογοτεχνίας «Γκόρκι» Όλγα Τσερκάς.

Greek Genocide- Australia

ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ



ΟΜΙΛΙΑ ΝΙΚΟΥ ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ



ΚΑΜΠΕΡΡΑ, 13 Οκτωβρίου 2011: Με μία δυναμική ομιλία την Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου, ο ανεξάρτητος Γερουσιαστής Nίκος Χενοφών (Νότια Αυστραλία) επιβεβαίωσε μπροστά στη Σύγκλητο την ιστορική πραγματικότητα της Γενοκτονίας των Αρμενίων, των Ελλήνων και των Ασσυρίων, προετοιμάζοντας το έδαφος για να αναγνωριστούν επίσημα τα εγκλήματα αυτά κατά της ανθρωπότητας.



Στη δήλωσή του, ο Ξενοφών είπε τα εξής: «Από το 1915 ως το 1923, οι Αρμένιοι, οι Έλληνες και οι Ασσύριοι ήταν θύματα απο μια από τις πρώτες σύγχρονες γενοκτονίες. Οι ακριβείς αριθμοί δεν είναι γνωστοί, αλλά υπολογίζεται ότι άνω των 3.5 εκατομμυρίων άνθρωποι πέθαναν ως αποτέλεσμα των σκόπιμων, συστηματικών ενεργειών από την Οθωμανική Αυτοκρατορία.»

Οικονομία και προπαγάνδα

Συζήτηση για την οικονομική κρίση και την προπαγάνδα.

Ο Δημήτρης Πέτροβιτς συνομιλεί με το Θεοφάνη Μαλκίδη στο ΘΡΑΚΗ ΝΕΤ  για την οικονομία.

Η εκπομπή θα προβληθεί την Παρασκευή 14 Οκτωβρίου στις 10 το βράδυ και σε επανάληψη το Σάββατο 15 Οκτωβρίου στις 6 το απόγευμα.

Η συνέντευξη ζωντανά και στο http://www.thrakinet.tv/

Για την Ποντιακή Διάλεκτο

Πανελλήνιος Σύνδεσμος Ποντίων Εκπαιδευτικών


Αγώνας και αγωνία για τη διάσωση της ποντιακής διαλέκτου



Αγαπητοί φίλοι,

Ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Ποντίων Εκπαιδευτικών, επιστημονικό σωματείο μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα με μέλη του εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων της εκπαίδευσης, αποφάσισε, εκφράζοντας και την καθολική βούληση του ποντιακού ελληνισμού, να συμβάλει στην προσπάθεια για τη διάσωση της ποντιακής διαλέκτου της ελληνικής γλώσσας. Θεωρεί πως πρέπει να παραμείνει ζωντανή αυτή η διάλεκτος, που όχι μόνο διασώζει σημαντικό αριθμό τύπων της αρχαίας ελληνικής, απ’ την ομηρική ακόμη περίοδο, αλλά ακόμη εκφράζει ένα σημαντικό πλούτο για τον ελληνισμό, αποτυπώνοντας την ιστορία, την ιδεολογία και γενικά τον πολιτισμό ενός τμήματός του, που επιβίωσε για 30 σχεδόν αιώνες απομονωμένος μεταξύ των ποντιακών ορέων και του Ευξείνου Πόντου.

Η προσπάθειά μας σ’ αυτή την κατεύθυνση ξεκίνησε με το 5ο Επιστημονικό Συνέδριο του Συνδέσμου μας (Μάιος 2009, Κατερίνη), το οποίο ασχολήθηκε με το παρόν και το μέλλον της ποντιακής διαλέκτου. Το Συνέδριο αυτό, παρά τις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετώπισε, οι οποίες σ’ ένα βαθμό εξακολουθούν να υφίστανται, πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία και σφράγισε την απόφασή μας για τη διάσωση της ποντιακής διαλέκτου, με εργαλείο τη διδασκαλία της μέσω της έκδοσης ενός, κατά το δυνατόν, άρτιου εγχειριδίου. Ήδη συγκροτήθηκε 12μελής Επιστημονική Επιτροπή, που επεξεργάστηκε το πλαίσιο συγγραφής και εργάζεται ώστε το εγχειρίδιο να είναι έτοιμο όσο το δυνατόν συντομότερα.

Γνωρίζουμε τις μεγάλες δυσκολίες που συνεπάγεται αυτή η προσπάθεια. Είμαστε όμως αποφασισμένοι να προχωρήσουμε, χωρίς να υπολογίζουμε το κόστος και τα προβλήματα, γιατί είμαστε πεπεισμένοι ότι η διάσωση της διαλέκτου θα συμβάλει στην ενίσχυση της ίδιας της ελληνικής γλώσσας, γιατί, όπως λένε οι ειδικοί, οι διάλεκτοι είναι οι παραπόταμοι που ενισχύουν το κύριο ποτάμι, τη βασική γλώσσα.

Το βάρος που επωμιζόμαστε είναι δυσανάλογα μεγάλο για τις δυνάμεις μας κι είναι πολύ δύσκολο να το φέρουμε σε πέρας μόνοι μας, ιδιαίτερα αυτούς τους δύσκολους καιρούς. Έτσι, απευθυνόμαστε όχι μόνο στους Ποντίους, αλλά σ’ όλους τους Έλληνες, γιατί έχουμε την πεποίθηση ότι ο αγώνας αυτός είναι αγώνας όλων μας. Όσοι επιθυμούν να συμβάλουν οικονομικά στην προσπάθεια, είτε πρόκειται για μεμονωμένο πρόσωπο είτε για ομάδα ατόμων ή για φορέα, παρακαλούνται να καταθέσουν το ποσό που επιθυμούν στον αριθμό λογαριασμού του Συνδέσμου ( 104 29 62 73 09 Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος), αποστέλλοντας παράλληλα την απόδειξη στο e-mail του Ταμία του Συνδέσμου (mkavr@otenet.gr) και του Προέδρου (pavlidisant@gmail.com ), για να λάβουν στη συνέχεια τη σχετική απόδειξη. Ακόμη και το μικρότερο ποσό θα προσδώσει δύναμη στην προσπάθειά μας.

Παράλληλα θα διατίθενται από μέλη και φίλους του Συνδέσμου και κουπόνια, με ελάχιστη τιμή 10 Ευρώ. Σύμφωνα και με την παράδοση που διαμορφώθηκε στην Ανατολή, όσοι θα προσφέρουν ένα ποσόν μεταξύ 100 και 400 Ευρώ θα χαρακτηριστούν Δωρητές, μεταξύ 500 και 900 Ευεργέτες και πάνω από 1000 Ευρώ Μεγάλοι Ευεργέτες αυτής της προσπάθειας. Τα ονόματα και των 3 αυτών κατηγοριών, με τα αντίστοιχα ποσά, θα παρατεθούν στο τέλος του διδακτικού εγχειριδίου, που θα εκδοθεί σε πολλά αντίτυπα, ενώ όλα τα ονόματα με τα αντίστοιχα ποσά θα τηρηθούν σε ειδικό αρχείο του Συνδέσμου. Για την επιτυχία και τη διαφάνεια αυτής της προσπάθειας ορίστηκε 5μελής επιτροπή με επικεφαλής τον ταμία Δρ Κώστα Αβραμίδη και μέλη: τον Πρόεδρο, Δρ Παυλίδη Αντώνη, τον Αντιπρόεδρο, Ομότιμο Καθηγητή Πελαγίδη Στάθη, τη Γενική Γραμματέα, Δρ Χαριτίδου Γεωργία και το μέλος του ΔΣ, Ομότιμο Καθηγητή Καμενίδη Χρήστο.-

Για το Δ.Σ.

Ο Πρόεδρος ΠΑΥΛΙΔΗΣ ΑΝΤΩΝΗΣ

Η Γεν. Γραμματέας

ΧΑΡΙΤΙΔΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑ

Κέντρο Ελληνικού Πολιτισμού Μόσχας

Μόσχα, 11 Οκτωβρίου 2011



Αγαπητοί φίλοι,

Στα πλαίσια κύκλου διαλέξεων, στη ρωσική, για την Ιστορία της Αρχαίας Ελλάδας, οι οποίες πραγματοποιούνται στις εγκαταστάσεις της Βιβλιοθήκης Ιστορίας της Ρωσικής Φιλοσοφίας και Πολιτισμού «Οίκος του φιλοσόφου Α.Φ. Λόσεφ», το Κέντρο Ελληνικού Πολιτισμού είναι στην ευχάριστη θέση να σας προσκαλέσει στην όγδοη διάλεξη από τη διδάκτορα ιστορικών επιστημών Βαλέρια Μπιλκόβα με θέμα: «Ελληνιστική περίοδος στην ιστορία της Ελλάδας (μέρος 1)».

Ο Παύλος Μελάς και η Μακεδονία

Πηγή : www. diaspora-grecque.com
13 Οκτωβρίου ημέρα μνήμης Παύλου Μελά

Ο Παύλος Μελάς (29 Μαρτίου 1870 – 13 Οκτωβρίου 1904) ήταν αξιωματικός πυροβολικού του ελληνικού στρατού και πρωτεργάτης του Μακεδονικού αγώνα. Ήταν γιος του Μιχαήλ Μελά και γαμπρός του Στέφανου Δραγούμη.

Γεννήθηκε στη Μασσαλία της Γαλλίας. Η καταγωγή της οικογένειάς του ήταν από τη Βόρεια Ήπειρο. Μετά τη μετακίνηση της οικογένειας στην Αθήνα, σπούδασε στη Στρα...τιωτική Σχολή Ευελπίδων απ' όπου αποφοίτησε ως ανθυπολοχαγός του πυροβολικού το 1891. Φέροντας τύψεις για την έκβαση του πολέμου του 1897 συμμετείχε από τους πρώτους στο ιδρυθέν το 1900 Μακεδονικό κομιτάτο για την εμψύχωση του απογοητευμένου ελληνικού πληθυσμού της Μακεδονίας και σε αντίδραση στη δράση των Βουλγάρων κομιτατζήδων. Έτσι από τον Φεβρουάριο του 1904 ο Παύλος Μελάς έσπευσε με άλλους τρεις αξιωματικούς, τους Α. Κοντούλη, Α. Παπούλα και Γ. Κολοκοτρώνη, προς επιτόπια μελέτη της κατάστασης. Αποτυγχάνοντας σε εκείνη την πρώτη προσπάθεια, επανήλθε τον Ιούλιο του ίδιου έτους οπότε και εισήλθε στη Μακεδονία ως ζωέμπορος με το όνομα "Πέτρος Δέδες". Μετά 20ήμερη παραμονή συναντήθηκε με τον Λάμπρο Κορομηλά στη Θεσσαλονίκη ανταλλάσσοντας σκέψεις για ανάληψη επιχειρήσεων και στη συνέχεια επέστρεψε στην Αθήνα.

Στις 18 Αυγούστου όταν όλα ήταν έτοιμα κατά το σχέδιο ο Παύλος Μελάς με το επιχειρησιακό όνομα Καπετάν Μίκης Ζέζας, επικεφαλής σώματος εκ 35 μόλις ανδρών, που το αποτελούσαν Μακεδόνες, Μανιάτες και Κρητικοί, ανέλαβε την αρχηγία του Μακεδονικού αγώνα ενάντια στους Βούλγαρους και εισήλθε ένοπλα στα Μακεδονικά εδάφη με την εντολή να ασκεί καθήκοντα αρχηγού και στις μικρότερες ομάδες που δρούσαν εν τω μεταξύ στη περιφέρειες Μοναστηρίου και Καστοριάς. Πληροφορηθέντες οι Τούρκοι από διάφορους καταδότες περί της εισόδου και της δράσης του Παύλου Μελά έθεσαν προς καταδίωξή του πολυάριθμο τουρκικό απόσπασμα. Παρά τις συνεχείς διώξεις του Οθωμανικού στρατού ο Παύλος Μελάς άρχισε ν΄ αποδεκατίζει τις βουλγαρικές ομάδες με βάση τα χωριά Λιγκοβάνη και Λίχυβο. Όμως στις 13 Οκτωβρίου 1904 βρισκόμενος στα Στάτιστα και προδοθείς από την βουλγάρικη συμμορία του Μήτρου Βλάχου περικυκλώθηκε από Τουρκικό απόσπασμα 150 ανδρών. Μετά από δίωρη λυσσαλέα μάχη διέταξε αιφνίδια έξοδο τεθείς επικεφαλής των ανδρών του . Στην επιχείρηση αυτή τραυματίσθηκε θανάσιμα στην οσφυϊκή χώρα και πέθανε μετά από μισή ώρα στα χέρια του φιλου του, Γεώργιο Στρατινάκη. Η τελευταία του φράση πριν ξεψυχήσει ήταν:"Βούλγαρος να μη μείνει". Γύρω από το σώμα του νεκρού Π. Μελά εκτυλίχθηκε μια διπλωματική επιχείρηση για την παραλαβή και ενταφιασμό του. Οι Έλληνες δεν ήθελαν να γίνει γνωστό στους Τούρκους ποιός ήταν ο νεκρός, και συγκεκριμένα ότι ήταν Έλληνας αξιωματικός, διότι αυτό θα δημιουργούσε διπλωματική κρίση. Αρχικά ο νεκρός θάφτηκε από τους χωρικούς έξω από τη Στάτιστα ενώ οι Τούρκοι δεν γνώριζαν την ταυτότητά του. Αργότερα ο προεστός της Στάτιστας ονόματι Ντίνας απεσταλμένος της Ελληνικής πλευράς (πιθανώς του Μητροπολίτη Καστοριάς Γερμανού Καραβαγγέλη ή του οπλαρχηγού Κύρου) επιχείρησε να ξεθάψει και να μεταφέρει αλλού τον νεκρό. Στο μεταξύ όμως ο θάνατος του Μελά είχε μαθευτεί στην Αθήνα και η Τουρκική πρεσβεία στην Αθήνα ειδοποίησε τις Τουρκικές Αρχές της Θεσσαλονίκης να βρουν το πτώμα ώστε να το χρησιμοποιήσουν ως απόδειξη της Ελληνικής επέμβασης σε Τουρκική επικράτεια. Έτσι, ενώ ο Ντίνας έκανε την εκταφή εμφανίστηκε Τουρκικός στρατός. Τότε έκοψε βιαστικά το κεφάλι του νεκρού και έφυγε. Το κεφάλι τάφηκε μπροστά στην Ωραία Πύλη του Ναού της Αγίας Παρασκευής στο χωριό Πισοδέρι ενώ οι Τούρκοι πήραν το ακέφαλο σώμα και το πήγαν στην Καστοριά για αναγνώριση. Ο Γερμανός Καραβαγγέλης, που γνώριζε τα πάντα, κινητοποίησε τη νεολαία της Καστοριάς που περικύκλωσε το Διοικητήριο και απαιτούσε να τους δοθεί το σώμα "κάποιου Ζέζα" που ήταν Έλληνας. Ο Μητροπολίτης, προειδοποιώντας ότι μπορεί να συμβούν ταραχές που θα έβλαπταν την ειρηνική συμβίωση Τούρκων και Ελλήνων κατάφερε να του δοθεί το σώμα το οποίο και τάφηκε στο παρεκκλήσιο των Ταξιαρχών.

Μετά το θάνατο του η δράση των Ελληνικών δυνάμεων εγινε πιο έντονη, περιορίζοντας τη δράση των Βούλγαρων Κομιτατζήδων, και επιτυγχάνοντας την ένωση Δυτικής και Κεντρικής Μακεδονίας με την Ελλάδα. Σήμερα, το όνομα του Παύλου Μελά φέρει προς τιμή του το χωριό Στάτιστα ενώ πλήθος προτομών του στολίζουν πλατείες πόλεων μεταξύ των οποίων στη Θεσσαλονίκη, την Αθήνα, την Κοζάνη και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας.

Ο Παύλος Μελάς θεωρείται σύμβολο του Μακεδονικού Αγώνα, και πολλά προσωπικά του αντικείμενα εκτίθενται τώρα στο Μουσείο Μακεδονικού Αγώνα Θεσσαλονίκης και στο μουσείο Παύλος Μελάς στην Καστοριά.



Pavlos Mélas (1870-1904)




Né et baptisé à Marseille



Fils de Michail Mélas le 3ème et de Eléni née Boutsina, il est né le 29 mars 1870 à Marseille, a été éduqué à Athènes. Il a grandi dans un environnement de renouveau national.


Il est entré à l’école militaire d’Evelpidon et en est sorti avec le grade de sous-lieutenant. En 1892, il a épousé Nathalia, fille du macédonien Stéphanos Dragoumis, qui a été pour lui une excellente compagne et collaboratrice.


L’aventure nationale de 1897 l’a blessé profondément. En croyant cependant que le pays retrouvera sa voie, il a réagi dans le climat de déception qui dominait, alors il a créé en Macédoine un noyau national combatif contre des projets bulgares et devient l’âme du mouvement.


Le 24 février 1904, sur ordre du gouvernement grec, il est venu en Macédoine, avec quatre autres officiers pour réunir des éléments et pour étudier personnellement la situation.



Le 10 juillet de la même année, il est revenu seul en Macédoine comme maquignon à Cozani et à Siatista, où il a organisé son premier corps d’armée. Il circulait sous le pseudonyme Mikis Zezas. Il est revenu à Athènes et est parvenu à fonder le Comité Macédonien, il est retourné pour la troisième et dernière fois en Macédoine. Il dirigeait un corps d’armée de 35 hommes, cependant substantiellement il était le chef de tous les groupes de rebelles qui agissaient sur les périphéries de Monastère et de Kastoria. Le combat était dur, parce qu’ils n’avaient pas des conducteurs expérimentés et ils ne pouvaient être approvisionnés facilement. Les pluies continues les embarrassaient beaucoup. En dehors de ceci, les autorités turques avaient été informées du passage des frontières par ce corps grec et le pourchassaient avec une importante force armée.

Mélas a commencé immédiatement à réagir contre ces forces armées. Son action a continué jusqu’au 12 août 1904. Ce jour là, Mélas se trouvait au village de Siatista, qui aujourd’hui se nomme Mélas en son honneur. Les Turcs ont encerclé le village et le poste armé de Mélas. Au bout de deux heures d’encerclement, Mélas a décidé de tenter une sortie. Mélas s’est précipité le premier et a été mortellement blessé. Il est mort le 13 octobre 1904.


La nouvelle de sa mort héroïque a bouleversé la nation grecque. Athènes est en deuil.


Sa mort a entraîné la venue en Macédoine de nombreux officiers grecs. Le combat pour la libération de la Macédoine a été organisé, il s’est étendu pour aboutir aux guerres balkaniques victorieuses (1912-1913). Mélas a été le premier héros de Macédoine au sein de la patrie grecque.


Pavlos Mélas est originaire de la famille historique de Méladon d’Epire avec des racines qui remontent à Constantinople avant la prise, entre les familles militaires et politiques les plus puissantes de Byzance, les Kefala et après d’autres, les Mélaniodon.
A Marseille, le père de Pavlos s’est occupé du commerce et il a fait fortune. Conformément à la tradition familiale, il en a disposé pour des causes nationales et sociales. De la même manière, sa mère a eu une action importante dans les mêmes secteurs.

Κρίση και προπαγάνδα

Φάνης Μαλκίδης


Για την οικονομική «κρίση» και τη νέα προπαγάνδα



Μέρος της συνέντευξης στο Maximum FM (Αλεξανδρούπολη)




«Θα σας στύψουμε μέχρι να αδειάσετε και μετά θα σας γεμίσουμε με τους εαυτούς μας» ( Τζώρτζ Όργουελ "1984")




Α. Η νέα προπαγάνδα

Η λεγόμενη «κρίση» της οικονομίας της πατρίδας μας- όσοι θυμούνται «ξεκίνησε» ως κρίση δανεισμού και τώρα έγινε κρίση χρέους- αποκάλυψε και τη στρατηγική της νέας προπαγάνδας.

Μία προπαγάνδα που ξεκίνησε από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 με τα «Μεγάλα Έργα», τους «Ολυμπιακούς Αγώνες», την «ισχυρή Ελλάδα», τον «πρωταγωνιστικό ρόλο της Ελλάδας στα Βαλκάνια», το «Χρηματιστήριο» και κατέληξε στην νέα προπαγάνδα για την «σωτηρία», την «προσαρμογή», στην «αναδιάρθρωση», στα «Μνημόνια».

Με τη συνδρομή θεσμικών και εξωθεσμικών παραγόντων η νέα προπαγάνδα προσπαθεί να εμφανίσει η εφαρμοζόμενη πολιτική ως «μοναδική», «αναγκαία», και «απαραίτητη». Δεν είναι τυχαία επιλεγμένες οι λέξεις, ούτε ακόμη και ο πανικός που προκαλείται από τις δηλώσεις, συνεντεύξεις, διαρροές και άλλες κινήσεις του προπαγανδιστικού συστήματος. Και παράλληλα με τους πολιτικούς όρους διαχείρισης της «κρίσης» μπαίνουν και οι ψυχολογικοί.

Β. Τα μέσα και οι πολιτικές

Ο Τσόμσκυ καταγράφει μία σειρά από μέσα και πολιτικές που εφαρμόζονται στο πεδίο της προσχηματικής κρίσης προκειμένου να εφαρμοστούν μέτρα Μεσαίωνα και Οθωμανικής περιόδου.

1. Το θεμελιώδες στοιχείο του ελέγχου της ελληνικής κοινωνίας είναι η στρατηγική της απόσπασης της προσοχής, στην εκτροπή της προσοχής από τα σημαντικά προβλήματα. Στην στροφή του λαού από τις αποφασισμένες «μεταρρυθμίσεις», μέσω της τεχνικής του κατακλυσμού συνεχόμενων αντιπερισπασμών και ασήμαντων πληροφοριών. «Βρέθηκε μία γάτα μετά από πέντε χρόνια», «έκανε πλαστική ή όχι η τραγουδίστρια;» «πόσα τουρκικά σήριαλ θα προβληθούν; »

2. Δημιουργείται ένα πρόβλημα, εν προκειμένω μία οικονομική κρίση ώστε να γίνει αποδεκτή ως αναγκαίο επόμενο, η υποχώρηση των δικαιωμάτων και η εξαφάνιση του κράτους και των υπηρεσιών του που είναι «αναχρονιστικές», και «δαπανηρές». Το κενό θα το καλύψουν «οι καλοί ιδιώτες», από τα σκουπίδια, μέχρι τις υποδομές, την υγεία και την παιδεία. Και τόσο οι «αναγκαίες» ιδιωτικοποιήσεις των δικών μας έργων που κατασκευάστηκαν με τα δικά μας χρήματα, από αεροδρόμια και σχολεία μέχρι νοσοκομεία και οδικές και σιδηροδρομικές υποδομές, υλοποιούνται μέσα σε λίγες ώρες.

3. Για να γίνουν αποδεκτά τα απαράδεκτα σε άλλες περιόδους μέτρα, χρησιμοποιείται η σταδιακή εφαρμογή τους. Εξαφανισμένες δημόσιες υπηρεσίες, μαζικές ιδιωτικοποιήσεις που λίγο πριν ήταν «απαράδεκτες», κοινωνική ανασφάλεια, ελαστικότητα στην εργασία, μαζική ανεργία, μισθοί που δεν εξασφαλίζουν ένα αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης, μείωση και τελικά ολοκληρωτική εξαφάνιση της εθνικής κυριαρχίας.

4. Η προπαγάνδα μιλά για αποφάσεις που πρέπει να ληφθούν και παρότι είναι «επώδυνες» είναι «αναγκαίες». Εξάλλου ένα παράθυρο του τύπου «θα είμαστε καλύτερα στο μέλλον», είναι πάντα ανοιχτό από όλους. Και οι αιματηρές θυσίες με τις ψεύτικες ελπίδες αυξάνονται. Πόσες φορές ακούσαμε πως αν ακολουθήσουμε τα συγκεκριμένα μέτρα, τα «φάρμακα» θα βγούμε από την κρίση, στις «αγορές»;

5. Η πλειονότητα των πολιτικών λόγων, των μηνυμάτων, των «ειδήσεων», των διαφημίσεων απευθύνονται στο κοινό χρησιμοποιώντας «επιχειρήματα», παιδικά, σαν ο πολίτης να ήταν παιδάκι ή με νοητική υστέρηση.

6. Το συναίσθημα κυριαρχεί έναντι της λογικής, και ο φόβος κυριαρχεί παντού, αφού η κοινωνία δεν μπορεί να σκεφτεί και να λειτουργήσει. Όλοι θα πρέπει να φοβούνται.

7. Κυριαρχούν οι μέτριοι και η μετριότητα. Η έλλειψη γνώσης της ελληνικής γλώσσας δεν είναι πλέον μειονέκτημα, η κοινωνία συμβιβάζεται με το υπάρχον πολιτικό και οικονομικό σκηνικό και προσβλέπει σ΄ αυτό τη σωτηρία του , η τεχνολογία δεν είναι στην υπηρεσία του λαού αλλά έχει μετατρέψει την κοινωνία σε δούλη της , οι άριστοι πολεμούνται και εξαφανίζονται.

8. Είναι Life Style να μην σε ενδιαφέρει τίποτα, «να νιώθεις ωραία με το τίποτα», «να μη σε νοιάζει τίποτα», να είσαι αμόρφωτος, να είσαι ηλίθιος, χωρίς να μπορείς να ξεχωρίσεις το σωστό και το λάθος.

9. Η προπαγάνδα προωθεί την συλλογική και την ατομική ενοχή για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η κοινωνία. Η έλλειψη βασικών χαρακτηριστικών που δεν τα έχουν οι πολλοί, αλλά μόνο οι λίγοι, «αυτοί που ξέρουν και γνωρίζουν», είναι η αιτία του κακού. Και η κοινωνία δεν εξεγείρεται αλλά αποδέχεται με καταθλιπτικούς όρους το οικονομικό σύστημα. Ένα σύστημα που υποδουλώνει και εξαθλιώνει συνεχώς.

10. Χάρη σε μέσα που προέρχονται από την ιατρική επιστήμη, μέχρι μεθόδους μυστικών υπηρεσιών, η προπαγάνδα έχει περάσει στην κοινωνία τα βασικά της εργαλεία, τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά. Το σύστημα, οι «επιστήμονες», οι «υπουργοί», οι «σύμβουλοι», οι «τεχνοκράτες» ξέρουν και τελικά ασκούν έλεγχο και εξουσία στα άτομα, μεγαλύτερη από αυτήν που τα ίδια ασκούν στους εαυτούς τους.

3. Αντί επιλόγου ή η ώρα της ελληνικής κοινωνίας

Η προπαγάνδα μετέρχεται μέσων και πολιτικών που έφτασαν το λαό στη σημερινή κατάσταση. Και τα σοκ έρχονται το ένα μετά το άλλο, από τους κεφαλικούς φόρους, τις μειώσεις μισθών, τις απολύσεις και την ανεργία, τη φτώχεια, τις ιδιωτικοποιήσεις και την εξαφάνιση του «σπάταλου» κράτους.

Η ώρα της κοινωνίας μετά από το απαραίτητο χρονικό διάστημα ολιγωρίας και παθητικής παρακολούθησης των γεγονότων με όρους ψυχολογικού και σωματικού σοκ, έχει τελειώσει. Η κοινωνία οφείλει να αναλάβει τις ευθύνες της και πρωτοβουλίες αλλαγής της πορείας καταστροφής. Έξω από το υπάρχον θλιβερό πολιτικό και οικονομικό σκηνικό και στήριξη της σωτηρίας της πατρίδας μας στις δικές μας δυνάμεις. Για αυτά όμως θα επανέλθουμε.

Οικονομική κρίση και Τουρκία

Η οικονομική παρουσία της Τουρκίας στη Θράκη


Φάνης Μαλκίδης


«…Η Ελλάδα είναι μια χώρα σε πτώχευση. Πλέον δεν μπορεί να μας προσφέρει όφελος. Μόνο μεταξύ μας μπορεί να υπάρξει όφελος. Αυτό είναι ανάγκη να το αντιληφθούμε. Για να ανοίξουν δουλειές πρέπει να ενώσουμε τα χέρια. Δεν πρέπει να διαιρούμαστε…Πλέον πρέπει να σωθούμε από αυτήν τη φτώχεια. Πρέπει να ανοίξουμε δουλειές για τα παιδιά μας, για τους νέους μας. Αυτό το κράτος, αυτή η κυβέρνηση, αυτό το έθνος δεν μπορεί να το κάνει αυτό ! Διότι αυτή η χώρα είναι μια μπατιρισμένη χώρα ! Εμείς θα σας φέρουμε βοήθεια από την Τουρκία ! Θα ανοίξουν βιομηχανίες εδώ ! Θα ανοίξουν δουλειές για όλους τους νέους μας…».



Απόσπασμα ομιλίας της υποψήφιας δημάρχου Κομοτηνής  Σιμπέλ Μουσταφάογλου. Ήφαιστος Κομοτηνής 3 Νοεμβρίου 2010.

1. Εισαγωγικές παρατηρήσεις


Η παρουσία της Τουρκίας στη Θράκη έχει, από την περίοδο της Συνθήκης της Λωζάννης μέχρι σήμερα, πολυποίκιλες όψεις και η γειτονική χώρα προσπαθεί να έχει παρέμβαση στον πολιτικό, εκπαιδευτικό, πολιτιστικό, κοινωνικό και οικονομικό τομέα.



Είναι γεγονός ότι το τελευταίο χρονικό διάστημα, και όχι αποκλειστικά σ΄ αυτό που Ελλάδα περνά την οικονομική κρίση, η Τουρκία ρίχνει ολοένα και περισσότερο βάρος στην οικονομική της παρουσία στη Θράκη.


Σημαντική οικονομική και πολιτική θέση στην τουρκική οικονομία κρατά η Ελλάδα και ειδικότερα η Θράκη, ενώ οι εισαγωγές από την Τουρκία (1.693.266.305 € ) υπερτερούν κατά πολύ τις ελληνικές εξαγωγές (621.674.008€).

Παράλληλα με την αύξηση των τουρκικών εξαγωγών προς την Ελλάδα, παρατηρήθηκε μια σχετική μείωση του μεριδίου των ελληνικών εξαγωγών προς Τουρκία σε σχέση με τις τουρκικές εξαγωγές προς Ελλάδα. Τα στοιχεία αυτά αποδεικνύουν την κυριαρχία των τουρκικών εξαγωγών έναντι των ελληνικών σε αυτή τη σχέση. Η Τουρκία εξάγει προς την Ελλάδα και κυρίως στη Θράκη έπιπλα, προϊόντα πετρελαίου, σίδηρο, καουτσούκ, οχήματα, προκατασκευασμένα κτίρια, βιομηχανικά προϊόντα και πλαστικό, αλλά και ψάρια, φρούτα, λαχανικά, έλαια καθώς και λιπάσματα.

Η δραστηριότητα της Τουρκίας στη Θράκη στον τομέα της οικονομίας, είναι μία ακόμη πτυχή στη διαρκή αμφισβήτηση της εθνικής κυριαρχίας στη Θράκη, η οποία γίνεται με μία πιο εκλεπτυσμένη μορφή. Άλλωστε η οικονομία είναι (και) αυτή που έχει χρησιμοποιηθεί στη Θράκη, προκειμένου να γίνει συνείδηση ότι η Τουρκία θα πρέπει να έχει παρουσία στη Θράκη. Έστω και εάν αυτή δεν έρχεται σε συμφωνία με την εθνική ασφάλεια και κυριαρχία στο χώρο.

2. Ορισμένα ερωτήματα

Για την οικονομική παρουσία της Τουρκίας στη Θράκη προκύπτουν μία σειρά από ερωτήματα:

-Δικαιολογούνται από το μέγεθος της αγοράς της Θράκης οι τεράστιες τουρκικές επενδύσεις σε διάφορους τομείς; Και μάλιστα με αποδεδειγμένη απώλεια εσόδων- δε γίνεται λόγος για κέρδη- σε τομείς της οικονομίας όπου λειτουργούσαν για χρόνια τοπικών συμφερόντων μικρομεσαίες ελληνικές επιχειρήσεις;

-Αποτελεί μία μικρή μουσουλμανική μειονότητα, έστω και αν τοπικά είναι ένα μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού, μία μειονότητα η οποία κατά βάση απασχολείται στον αγροτικό τομέα, άρα με μειωμένο εισόδημα, πραγματικό κίνητρο για να επενδύσουν τουρκικές εταιρείες στη Θράκη;

- Δικαιολογείται, με όποιο τίμημα, η συνεχή παρότρυνση προς τουρκικές εταιρείες να έλθουν να επενδύσουν στην Ελλάδα;

- Η επίσημη πρόσκληση στην τουρκική επιχειρηματική τάξη να «επενδύσει» στη Θράκη, στην παρούσα συγκυρία, δεν δημιουργεί προϋποθέσεις δημιουργίας ανεξάρτητου οικονομικού χώρου ελεγχόμενου από την Τουρκία και τα κεφάλαιά της; Και μάλιστα να γίνουν επενδύσεις άνευ όρων σε μία περίοδο κατά την οποία ο τοπικός πληθυσμός υποφέρει πολύ περισσότερο σε σχέση με αυτόν της υπόλοιπης χώρας, συνεπώς είναι σαφώς πιο ευάλωτος;

-Μπορεί να λειτουργήσει μία τουρκική επιχείρηση στη Θράκη με ελληνικούς όρους, δηλαδή με αυξημένο κόστος δανειοδότησης και σαφώς πιο αυξημένο κόστος εργασίας; Για παράδειγμα αναφέρουμε τουρκικές εταιρείες που λειτουργούν στην Θράκη με τιμές προϊόντων και υπηρεσιών μειωμένες μέχρι και 150-200% (!) σε σχέση με τις τιμές των ελληνικών εταιρειών. Και βεβαίως προκύπτει το ερώτημα πως μπορεί να επιβιώνει μία τουρκική εταιρεία με τέτοια τιμολόγια αν δεν υπάρχει οικονομική ενίσχυση – επιδότηση; Γιατί εάν δεν «επιδοτείται» από το κράτος πως μπορεί να αντέξει στη Θράκη, όπου η οικονομική δραστηριότητα και άλλοι οικονομικοί δείκτες (ανεργία, επίπεδο μισθών, φτώχεια) είναι το χαμηλότερο στην Ελλάδα και από τα χαμηλότερα στην Ευρώπη;

-Ποια είναι η πραγματική προέλευση των «τουρκικών» χρημάτων που έχουν ή επίκειται να επενδυθούν στην αναμφισβήτητη τουρκική προσπάθεια προσεταιρισμού των μουσουλμάνων της Θράκης, ενώ διαπιστώνουμε πλέον ότι οι διεθνείς πιέσεις που εκδηλώθηκαν στην Ελλάδα με την μορφή μιας διαρκούς οικονομικής πίεσης, δεν έχουν στόχο την διασφάλιση των ξένων «δανειστών» αλλά την αλλαγή του χάρτη στην περιοχή;

3. Αντί επιλόγου

Η οικονομική παρουσία της Τουρκίας στη Θράκη αποτελεί μία σημαντική παράμετρος για την πολιτική της στην περιοχή. Με αιχμή τις κρατικές επιχειρήσεις και φιλικά προσκείμενους προς το κράτος επιχειρηματίες, προσπαθεί ενισχύσει την παρουσία της στη Θράκη η/και να εγκατασταθεί στο χώρο, έχοντας αυταπόδεικτα λόγω μίας σειράς παραγόντων (μικρή αγορά, ελάχιστος όγκος εργασιών μπροστά στην μεγάλη επένδυση, χαμηλής ποιότητας προϊόντα, κ.ά) εμφανή οικονομική ζημία.

Ωστόσο αυτό δεν απαγορεύει την οικονομική παρουσία της Τουρκίας να διευρύνεται και να έχει συνεχώς νέες πτυχές. Και μάλιστα όχι μόνο σε χώρους όπου έχει συγκριτικό πλεονέκτημα (π.χ αγροτικά προϊόντα) αλλά και σε άλλους όπου δίνονται εκτός από τα ουσιαστικά και συμβολικά μηνύματα. Στη Θράκη, για να παραφράσουμε τη γνωστή θέση, το (τουρκικό) κεφάλαιο έχει και πατρίδα και ιδεολογία.

Μελέτη για τη Σαμοθράκη:Θέσεις θέας και αξιόλογα περιβαλλοντικά στοιχεία της Νήσου Σαμοθράκης

Θέσεις θέας και αξιόλογα περιβαλλοντικά στοιχεία της Νήσου Σαμοθράκης


Εισαγωγή

Η παρούσα μελέτη εκπονήθηκε από ειδική ομάδα του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, με υπεύθυνο τον κ. Πέτρο Γκανάτσα, Επ. Καθηγητή της Σχολής Δασολογίας και Φυσικού Περιβάλλοντος κατόπιν ανάθεσης της μελέτης από την Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Ροδόπης-Έβρου, Νομαρχιακό Διαμέρισμα Έβρου. Το Νομαρχιακό Διαμέρισμα Έβρου στα πλαίσια των προσπαθειών του για μια αειφόρο ανάπτυξη της περιοχής, με ταυτόχρονη προστασία του φυσικού περιβάλλοντος, αναγνώρισε την ανάγκη εκπόνησης της μελέτης με τίτλο: "Προσδιορισμός θέσεων θέας και ιδιαίτερων περιβαλλοντικών στοιχείων με σκοπό τη χάραξη περιβαλλοντικών διαδρομών και την ανάδειξη του όρους Σάος Σαμοθράκης" και προέβη σε ανάθεση της μελέτης στην ομάδα του ΑΠΘ.



Στην ομάδα εκπόνησης της μελέτης συμμετείχαν:

• Ο κ. Ηλίας Κουλουκούρας, Δασολόγος-Περιβαλλοντολόγος, μεταπτυχιακός φοιτητής της Σχολής Δασολογίας και Φυσικού Περιβάλλοντος του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ειδικός σε θέματα χειρισμού και αξιοποίησης λεκανών απορροής.

• Η κα. Τσακαλδήμη Μαριάνθη, Διδάκτορας της Σχολής Δασολογίας και Φυσικού Περιβάλλοντος του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ειδικός σε θέματα Οικολογίας χερσαίων οικοσυστημάτων και Προστασίας της Φύσης .

• Ο κ. Νίκος Οικονομάκης, MSc Δασολόγος-Περιβαλλοντολόγος, ειδικός σε θέματα γεωγραφικών πληροφοριακών συστημάτων και χαρτογράφησης.

Η ομάδα εκπόνησης της μελέτης θα ήθελε να ευχαριστήσει:



- το Νομάρχη Έβρου κ. Νίκο Ζαμπουνίδη για την εμπιστοσύνη την οποία επέδειξε στην μελετητική ομάδα, καθώς και για την άψογη συνεργασία του αλλά και για το αμέριστο ενδιαφέρον και συμπαράσταση καθ' όλη τη διάρκεια εκπόνησης της μελέτης.

- τα μέλη της Νομαρχιακής Επιτροπής Ανάπτυξης και Υποδομών για την εμπιστοσύνη προς την ερευνητική ομάδα και την άψογη συνεργασία.



Ανεξάρτητα εάν η μελέτη αυτή βρίσκεται στο τέλος της η ομάδα μελέτης θα ήθελε να τονίσει ότι η προσπάθεια ανάδειξης της Σαμοθράκης δεν τελειώνει αλλά τώρα αρχίζει, αφού μένουν τόσα πολλά να γίνουν ενώ έχουν γίνει τόσο λίγα, προκειμένου η Σαμοθράκη να πάρει τη θέση που της αξίζει, προς όφελος πάντοτε της τοπικής κοινωνίας.

Γενικά στοιχεία για τη Σαμοθράκη

Η Σαμοθράκη αποτελεί ένα από τα τελευταία πραγματικά παρθένα νησιά της Ελλάδας, όπου ο "πολιτισμός της αντιπαροχής και της μαζικής τουριστικής ανάπτυξης" έκανε την εξαίρεση και δεν κατέστρεψε τη φυσική ομορφιά και την αρχιτεκτονική του. Έτσι η κάθε προσπάθεια ανάπτυξης θα πρέπει να σεβαστεί το φυσικό πλούτο της περιοχής, ενώ η μοναδικότητα του νησιού μπορεί να αποτελέσει το συγκριτικό πλεονέκτημα πάνω στο οποίο μπορεί να στηριχθεί η αειφόρος ανάπτυξη του νησιού.

Η Σαμοθράκη είναι το νησί που θα σε κερδίσει με μια μόνο επίσκεψη και θα σε μαγέψει με τα κρυστάλλινα νερά των καταρρακτών της και των ρεμάτων της, την οργιώδη βλάστηση, τους απίθανους βραχώδεις σχηματισμούς αλλά και τον επιβλητικό όγκο του βουνού της. Αποτελεί την ωραιότερη βιτρίνα φυσικής ομορφιάς της Ελλάδας: θάλασσα και απότομα παρθενικά βουνά, καταρράκτες, ποτάμια και φαράγγια, θεόρατα πλατάνια τυλιγμένα στον κισσό, υπεραιωνόβιες δρύες, ορτανσίες, λυγαριές και λιόδεντρα αλλά και πολλά αρώματα απ'το θυμάρι, τη ρίγανη και το ρείκι.

Η Σαμοθράκη είναι ένα βουνό πεταμένο στη θάλασσα. Η κορυφή του βουνού Σάος, το Φεγγάρι (1664 μ.), είναι ορατό από οποιοδήποτε σημείο του και είναι από τις υψηλότερες κορυφές του Αιγαίου. H παράδοση θέλει τον Όμηρο να επιλέγει την κορυφή Φεγγάρι, για να τοποθετήσει τον θρόνο του Ποσειδώνα από όπου ο ολύμπιος θεός παρακολούθησε τον Τρωϊκό Πόλεμο. Το νησί είναι χωρισμένο από το βουνό σε μια εύφορη και καλλιεργημένη ΝΔ πλευρά και μια δασωμένη και άγρια ΒΑ. Όπως αναφέρει και ο Ίων Δραγούμης: "Η ανατολική μεριά όλη ξερή φαλακρά καύκαλα βουνών και μύτες κάψαλα... Το βορινό το πλάγι ολοσκέπαστο από φυτά και ρεματιές. Στο νότιο πλάγι είναι αμμουδιές και ελαιώνες...".

Ο τοξόσχημος συμπαγής κύριος ορεινός όγκος της με χαράδρες και απότομες πλαγιές, διατρέχει το νησί με κατεύθυνση από ΒΔ προς ΝΑ, και δημιουργεί τις ιδιομορφίες του νησιού. Οι ψηλές, επιβλητικές κορυφές: το Φεγγάρι, η πιο ψηλή κορυφή, ο Προφήτης Ηλίας, η Αγία Σοφία, ο Άγιος Γεώργιος, που αποτελούν ιδιαίτερα θέλγητρα για τους ορειβάτες.

Στο νησί μπορεί να συναντήσει κανείς 962 είδη χλωρίδας, από αυτά τα 21 είναι σπάνια είδη και τα 14 από αυτά είναι ενδημικά και φύονται αποκλειστικά στο νησί όπως π.χ. τα είδη Alyssum degenianum, Potentilla geoides ssp.halacsyana, Herniaria degenii, Enysimum orizontale, Symphyandra Samothacica κ.α. , επίσης αιωνόβια δάση ανατολικού πλατάνου (Platanus orientalis), το μοναδικό δάσος βελανιδιάς (Quercus dalechampii), καστανιές, θάμνους μακκί, κουμαριές και γλιστροκουμαριές, μεγάλα κέδρα που έχουν πάρει την μορφή των ανέμων που επικρατούν στις πλαγιές του βουνού. Το νησί αποτελεί πλούσιο βιότοπο για πολλά είδη άγριας πανίδας και ορνιθοπανίδας (σκαντζόχοιροι, κουνάβια, λαγοί, φώκιες, μικροτυφλοπόντικες, αγριοπερίστερα, πετρίτες, μαυροπετρίτες, ποντικοβαρβακίνες κ.α.) και βέβαια για τα αγριοκάτσικα που βόσκουν αδέσποτα, σκαρφαλώνοντας σε απόκρημνες πλαγιές και γκρεμούς.

Το όρος Σάος έχει ενταχθεί στο δίκτυο προστατευόμενων περιοχών NATURA 2000 με κωδικό GR 1110004, καθώς διαθέτει μοναδικά στοιχεία φυσικού πλούτου και αποτελεί σημαντικό σταθμό για την στάθμευση μεταναστευτικών πουλιών. Εντός της προστατευόμενης περιοχής συναντώνται 15 οικότοποι της οδηγίας 92/43 της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη διατήρηση της βιοποικιλότητας.

Το νησί είναι ιδιαίτερα γνωστό για τα ρέματά του που έχουν άφθονο νερό όλο το χρόνο και σχηματίζουν τις γνωστές βάθρες (φυσικές μικρές λίμνες που δημιουργούνται από τα νερά των καταρρακτών). Οι πιο γνωστές είναι οι βάθρες στο ρέμα του Φονιά και η Γριά βάθρα πάνω από τον οικισμό Θέρμα ή Λουτρά. Από τα Θέρμα συνήθως ξεκινούν οι αναβάσεις στο Φεγγάρι.

Το ρέμα του Φονιά, οι πηγές του οποίου βρίσκονται ψηλά κοντά στις κορυφές του βουνού, δημιουργεί στο διάβα του πολλές βάθρες και καταρράκτες, δύσκολα και επικίνδυνα περάσματα και αποτελεί πρόκληση για κάθε τολμηρό εξερευνητή. Ωστόσο οι διαδρομές αυτές είναι ιδιαίτερα επικίνδυνες για τον πολύ κόσμο που δεν είναι μυημένος στις δύσκολες απαιτήσεις τέτοιων διαδρομών.

Γενικά για να γνωρίσει κανείς καλά το βουνό Σάος υπάρχουν διάφορες πεζοπορικές διαδρομές που πρέπει να κάνει και πολλές φορές δύσκολες καταβάσεις φαραγγιών. Από τις πιο γνωστές διαδρομές είναι η διαδρομή που ξεκινά από το χωριό Θέρμα και ανηφορίζει με κατεύθυνση Ν-ΝΔ, μέχρι την κορυφή. Η διαδρομή μέχρι την κορυφή ανήκει στο διεθνές μονοπάτι Ε6. Άλλη γνωστή διαδρομή είναι αυτή που ξεκινάει από το χωρίο Προφήτης Ηλίας και φθάνει στην πηγή Σφενδάμι, όπως και η διαδρομή Παναγία Κρημνιώτισσα - Αγία Θέκλα.

Δυστυχώς όμως, λόγω των ιδιαιτεροτήτων του νησιού, το διεθνές μονοπάτι Ε6 αλλά και οι υπόλοιπες γνωστές διαδρομές απευθύνονται κυρίως στους μυημένους στην ορειβασία, καθώς οι διαδρομές αυτές είναι ιδιαίτερα δύσκολες και πολλές φορές επικίνδυνες, χωρίς τον κατάλληλο εξοπλισμό και εμπειρία. Επίσης δεν έχουν επαρκή σήμανση οπότε τρομάζουν πολλούς για να τις ακολουθήσουν, ενώ δεν εξαντλούν όλες τις φυσικές ομορφιές του όρους Σάος.

Γενικά, περιβαλλοντικές διαδρομές, αλλά και υποδομές και υπηρεσίες αναψυχής σε κατάλληλες τοποθεσίες, που να απευθύνονται στο μέσο επισκέπτη του νησιού, με σκοπό την διευκόλυνσή του για την άσκηση διάφορων οικοτουριστικών δραστηριοτήτων και ταυτόχρονα να αναδεικνύουν τον φυσικό πλούτο του νησιού είναι σχεδόν ανύπαρκτες. Παρόλο που είναι γενικά παραδεκτό πως οι φυσικές ομορφιές του νησιού, ειδικά σε σχέση με την τοπογραφία της περιοχής, το υδάτινο στοιχείο και τη φυσική βλάστηση, είναι ανεπανάληπτες, η πληθώρα των επισκεπτών έχει τη δυνατότητα να γνωρίσει και να απολαύσει μόνο ελάχιστες από αυτές.

Σήμερα όμως που ο μαζικός τουρισμός θεωρείται ένας από τους κύριους ενόχους για την καταστροφή και μόλυνση του φυσικού περιβάλλοντος, την υποβάθμιση της αρχιτεκτονικής του οικιστικού περιβάλλοντος αλλά και της ποιότητας ζωής, στις περιοχές όπου λαμβάνει χώρα, μια άλλη μορφή "ήπιου" τουρισμού, ο λεγόμενος "εναλλακτικός τουρισμός", αναπτύσσεται ιδιαίτερα. Η Σαμοθράκη είναι το νησί που προσφέρεται ιδιαίτερα για εναλλακτικό τουρισμό και ιδιαίτερα για οικολογικό και φυσιολατρικό τουρισμό.

Σκοπός της Μελέτης

Η οικοτουριστική ανάπτυξη στη Σαμοθράκη δεν εξαρτάται μόνο από το πλήθος και την ποιότητα των καταλυμάτων αλλά -ίσως περισσότερο- από την ανάδειξη των χαρακτηριστικών φυσικών τοπίων της. Έτσι η χάραξη περιβαλλοντικών διαδρομών και η ανάδειξη και δημιουργία θέσεων θέας και των σημαντικών περιβαλλοντικών στοιχείων του νησιού, σε ένα τέτοιο καταπράσινο και άγριο ορεινό όγκο, αποτελούν εκ των πραγμάτων υποχρεωτική ενασχόληση των τοπικών αρχών που επιθυμούν την οικοτουριστική ανάπτυξη της περιοχής τους.

Καθώς όμως οι δρόμοι δεν έχουν τιθασέψει ακόμη όλο το τοπίο του νησιού, υπάρχουν μέρη σχεδόν εξωτικής ομορφιάς, τα οποία θα μπορούσε να τα επισκεφτεί κανείς και να απολαύσει τις φυσικές ομορφιές τους. Οι θέσεις αυτές πρέπει πρώτα προσδιοριστούν με ακρίβεια, να γίνει αναλυτική περιγραφή των φυσικών χαρακτηριστικών τους και στη συνέχεια να χαραχθούν κατάλληλα περιβαλλοντικά μονοπάτια για να είναι επισκέψιμες.

Αντικείμενο λοιπόν της παρούσας μελέτης είναι η καταγραφή, περιγραφή και αξιολόγηση των σημαντικών θέσεων θέας της Σαμοθράκης καθώς και των ιδιαίτερων περιβαλλοντικών και οικολογικών στοιχείων και η αποτύπωσή τους σε χάρτη. Ο προσδιορισμός των παραπάνω στοιχείων μπορεί στη συνέχεια να αποτελέσει το υπόβαθρο για τη δημιουργία οργανωμένων περιβαλλοντικών διαδρομών, τον σχεδιασμό και τη χάραξη μονοπατιών μελέτης της φύσης και γενικά για την διευκόλυνση δραστηριοτήτων αναψυχής των επισκεπτών, οι οποίες μπορούν να συμβάλλουν στην ανάδειξη του νησιού. Ταυτόχρονα ο προσδιορισμός των σημαντικών οικολογικών αξιών-στοιχείων μπορεί να συμβάλλει στην προστασία του φυσικού περιβάλλοντος του νησιού και στην αειφόρο ανάπτυξή του.

Τονίζεται ότι το έργο αποσκοπεί στην ανάδειξη και αξιοποίηση σημαντικών περιβαλλοντικών στοιχείων του νησιού, τα οποία μπορούν να είναι προσιτά στο ευρύ κοινό, προστατεύοντας ταυτόχρονα το φυσικό περιβάλλον του νησιού. Αντίθετα δεν στοχεύει στην αξιοποίηση και στην προσπελασιμότητα των απρόσιτων και απομακρυσμένων περιοχών, οι οποίες θα πρέπει κατηγορηματικά να παραμείνουν εκτός της αναπτυξιακής διαδικασίας, έτσι ώστε να διατηρήσουν αναλλοίωτα τα φυσικά τους χαρακτηριστικά και την υψηλή οικολογική τους αξία.

3.1. Σπουδαιότητα του προτεινόμενου έργου

Η Αγία Ανέμη στη Σαμοθράκη

Tου ΓEΩPΓIOY N. ΑIKΑTEPINIΔH

Δρος Φιλ., τ. Δ/ντή Ερευνών Κέντρου Λαογραφίας Ακαδημίας Αθηνών

19-10-03


Copyright: http://www.kathimerini.gr



«ΑNΑMEΣΑ στα 999 χαλάσματα από βυζαντινά κυρίως ξωκκλήσια, τα οποία, όπως λέγεται, υπάρχουν στο νησί των Καβείρων, τη Σαμοθράκη, ξεχωριστό λαογραφικό ενδιαφέρον παρουσιάζει ένα «αρχαιότατον, ερειπωμένον νυν ιερόν της «Αγίας Ανέμης», όπου κατά τας θυέλλας οι ενδιαφερόμενοι προσάγουσι προσφοράς αποτροπαίους», όπως γράφει ο Νικόλαος Ανδριώτης το 1927 σε χειρόγραφό του που βρίσκεται στα αρχεία του Κέντρου Συντάξεως του Ιστορικού Λεξικού της Ακαδημίας Αθηνών, στο οποίο ήταν τότε συντάκτης.

O,τι απομένει από το «σεβάσμιον εκκλησίδιον» της αγίας aνέμης στη Σαμοθράκη. Tην ιερότητα του χώρου τονίζει και υπενθυμίζει, προς αποτροπή βεβήλωσης, το φτωχό εικονοστάσι στην κόγχη του ιερού (φωτ.: a. Kεχαγιόγλου).

One cemetery is all we have left By Sabri Atman

We are in the middle of July. Germany did not see the summer season this year. “When did it ever?” can be asked. It is not like the summer season in Mesopotamia. There is windy weather. It is at a point where people are going to start heating their stoves again.



I am in a town in Germany near the border with Holland called Gronau. For years I have conducted interviews with the elderly. If I am not mistaken, today, I am interviewing the sixty-fifth person. I have interviewed an Assyrian clergyman of the Syriac Orthodox Church, Reverend Lahdo Kahya, five times previously. Today I c ame here to interview him on a slightly different subject.

Νταβούτογλου και Θράκη

Νταβούτογλου και Θράκη

Ελληνικό Πολιτιστικό Κέντρο Μόσχας

Μόσχα, 05 Οκτωβρίου 2011

Αγαπητοί φίλοι,

Είμαστε στην ευχάριστη θέση να σας ενημερώσουμε για την παρουσίαση του μονάπρακτου, βασισμένου σε ποίηση της Ιωάννας Τσάτσου, διακεκριμένης Ελληνίδας ποιήτριας και αδελφής του Νομπελίστα ποιητή Γ. Σεφέρη, από το θεατρικό σχήμα «Στούντιο-69» της Μόσχας (καλλιτεχνικός διευθυντής – σκηνοθέτης Γκεόργκι Τσερβίνσκι). Η παράσταση θα πραγματοποιηθεί στις εγκαταστάσεις του Μουσείου «Μαγιακόφσκι», στις 20 Οκτωβρίου 2011, ώρα 19.00.

Η Σάντα του Πόντου

Η Σάντα του Πόντου: Ενενήντα χρόνια από το Ολοκαύτωμα



Φάνης Μαλκίδης


1. Γυναίκες και παιδιά ως στόχος


Η Γενοκτονία των Ελλήνων που ζούσαν στο οθωμανικό κράτος, αποτέλεσαν την τραγικότερη σελίδα της ζωής του Ελληνισμού και στοίχισαν τη ζωή σε 1.000.000 Έλληνες. Ιδιαίτερη θέση σ΄ αυτήν την περίοδο κρατά η γυναίκα και το μικρό παιδί, τα οποία αποτέλεσαν αφενός συγκεκριμένο στόχο του προμελετημένου εγκλήματος, λόγω του ειδικού τους βάρους στην κοινωνία και την οικογένεια, αφετέρου ήταν αποδέκτες όλων των επιπτώσεων της γενοκτονίας (χηρεία, προσφυγιά, βιασμός, ορφάνια κ.ά).

Με την στρατολόγηση, την εξορία, τα τάγματα εργασίας, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι νεοτουρκικές και κεμαλικές ομάδες δολοφονούσαν τους άνδρες. Πίσω στις οικογενειακές εστίες έμεναν ως στηρίγματα οι γυναίκες, έχοντας να προστατεύσουν παιδιά και ηλικιωμένους και να διατηρήσουν ένα ελάχιστο επίπεδο διαβίωσης-επιβίωσης. Μετά τη δολοφονία των ανδρών, οι γυναίκες απετέλεσαν το κομμάτι εκείνο του πληθυσμού, πάνω στο οποίο κάθε χτύπημα θα επέφερε σημαντικό πλήγμα συνολικά στην εθνική ομάδα. Η γυναίκα είναι η πηγή της ζωής, κάθε δολοφονία στερούσε από τον Ελληνισμό τη βιολογική του συνέχεια. Όπου δεν μπορούσε να γίνει αυτό, υπήρχε ο βιασμός και ο καρπός της αγάπης, του έρωτα, των πιο ωραίων ανθρώπινων συναισθημάτων, η μητρότητα και η οικογένεια, μετατρεπόταν σε ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, σε παντοτινή υπενθύμιση του εγκλήματος. Παράλληλα υπήρχε ο βιασμός των εγκύων και μετέπειτα η δολοφονία μητέρας και εμβρύου, υπήρχε ο εγκλεισμός χιλιάδων γυναικών σε τουρκικά σπίτια. Άλλες γυναίκες αναγκάστηκαν να παραδώσουν τα βρέφη τους στους αντάρτες, ώστε το κλάμα τους να μη τους προδώσει στους διώκτες τους.

Παράλληλα υπήρξε μία ομάδα γυναικών και παιδιών η οποία κάτω από ιδιαίτερα πιεστικές συνθήκες, έχασε τη θρησκευτική και εθνική της ταυτότητα και οδηγήθηκε για πάντα στο σκοτάδι της άγνοιας της καταγωγής και της προέλευσης. Ενδεικτικές καταγραφές Ελληνόφωνων, μουσουλμάνων ή /και κρυπτοχριστιανών γυναικών και παιδιών υπάρχουν μέχρι σήμερα.

Είναι διαπιστωμένο πλέον από τα στοιχεία που διαθέτουμε ότι ένα ειδικό σχέδιο εξόντωσης αφορούσε τις γυναίκες και τα παιδιά. Έτσι παράλληλα με τη Γενοκτονία,τελέσθηκε και μια Γυναικοκτονία και μία Παιδοκτονία.

Η εφαρμογή μιας πολιτικής μαζικής βίας ενάντια στις γυναίκες και τα παιδιά με τη βίαιη αρπαγή γυναικών και τον εγκλεισμό τους σε οικίες Τούρκων, το βίαιο εξισλαμισμό τους, τους μαζικούς βιασμούς και βίαιες εγκυμοσύνες, τη δολοφονία εγκύων γυναικών, τη βίαιη αρπαγή παιδιών, βρεφών από τις μητέρες τους, από τις οικογένειές τους και μεταφορά τους σε τουρκικές οικογένειες, αποτέλεσε ειδική παράμετρο του μαζικού εγκλήματος. Υπήρχε δηλαδή η βίαιη απόσπαση - αφαίρεση παιδιών μιας εθνικής ομάδας και μεταφορά τους σε άλλη εθνική ομάδα, η οποία συνιστά μεγάλο μέρος του αδικήματος της Γενοκτονίας. Ο Γάλλος συγγραφέας Φ. Σαντιό (F. Santiaux) αναφέρει ότι «τις γυναίκες και τις κοπέλες η Διοίκηση τις διαμοίρασε χαρέμια, άλλες κλείστηκαν με τη βία σε οίκους ανοχής και έγιναν ιδιοκτησία των Τούρκων. Άλλες τις οδήγησαν στις φυλακές οι χωροφύλακες για τις βιάσουν….. Στις πύλες των πόλεων υπάρχουν σκλαβοπάζαρα με μεγάλη πελατεία, εκεί πουλιούνται οι γυναίκες, τα κορίτσια και τα παιδιά που απήγαγαν οι τουρκικές ή κουρδικές συμμορίες στο διάβα τους».



2. Το Ολοκαύτωμα στη Σάντα


Η αντίσταση της γυναίκας σε αυτές τις πολιτικές βίας έχει διάφορες μορφές. Από την ένοπλη αντίσταση με τη συμμετοχή στο αντάρτικο, έως την επιλογή του θανάτου, αντί να υποστεί τον εξευτελισμό και την ταπείνωση.

Τον Οκτώβριο του 1921 πληροφορούμαστε για δέκα χιλιάδες γυναικόπαιδα, τα οποία «ευρίσκοντο στα όρη της Μπάφρας», τα οποία προσπαθούσαν να σωθούν από τους κεμαλικούς και «ειρημένος οπλαρχηγός είπεν ημίν ότι ειρημένα γυναικόπαιδα διατρέχουσι κίνδυνο σφαγής, επομένως δέον ληφθή πρόνοια προς σωτηρίαν αυτών και μεταφοράν στην Ελλάδα».

Το 1922 το Οικουμενικό Πατριαρχείο πληροφορούσε ότι «γυναικόπαιδα εικοσιτριών ελληνικών χωριών της περιφερείας Κερασούντος και οχτώ ελληνικών χωρίων της περιφερείας Πουλαντσάκης ενεκλείσθησαν υπό των στρατιωτών του Τοπάλ Οσμάν εν ταις οικίαις αυτών, πυρποληθείσαις και αποτεφρώθησαν».

Μια ειδικότερη μορφή αντίστασης που συναντάται όχι μόνο στη Σάντα, αλλά και σε άλλες περιοχές είναι η εγκατάλειψη των βρεφών χάριν της σωτηρίας του συνόλου και της ομάδας.

Στη Σάντα υπήρχαν μαζί με τους αντάρτες, οι οποίοι ανέλαβαν δράση για να προστατέψουν οι γυναίκες και παιδιά, όπως μας πληροφορούν οι Σανταίοι της ενορίας Πιστοφάντων. Το Σεπτέμβριο του 1921 οι αντάρτες μαζί με το δυσκίνητο αυτό το σώμα των γυναικόπαιδων, δέχτηκαν επίθεση. Η διαφυγή ήταν δύσκολη και η μόνη λύση ήταν να σταλούν μόνες οι γυναίκες και τα παιδιά σε ασφαλές σημείο.

Η απόφαση συνάντησε την άρνηση των γυναικών, και η κατάσταση έγινε τραγική ακόμη περισσότερο με τα κλάματα των μικρών παιδιών. Τότε «πολλά παιδιά, επειδή αι γυναίκες των δεν μπορούσαν να σταματήσουν τας φωνάς των παιδιών τους και μη θέλοντας να χωρισθούν εκ ημών, τα σκότωσαν και τα άφησαν επί τόπου». Ο αρχηγός των ανταρτών της Σάντας καπετάν Ευκλείδης Κουρτίδης στο ημερολόγιο του γράφει ότι «ο στρατός, όταν είδε ότι δεν είμαστε εκεί επροχώρησαν μέχρι το λημέρι και το βρήκαν άδειο και ανέβηκαν εις Μερτσιάν Λιθάρ, όπου βρήκαν τα έξι μικρά σκοτωμένα και αμέσως ειδοποίησαν τον Μέραρχον και ήλθαν επί τόπου. Και όταν είδε τα μικρά σφαγμένα διέταξε αμέσως τον στρατόν να φύγουν πίσω και να μαζευθούν όλοι στη Σάντα και εκείθεν να πάνε πίσω λέγων ότι οι άνθρωποι που σφάζουν τα παιδιά τους είνε αδύνατον να παισθούν και ως εκ τούτο είνε περιττόν να μείνωμε…».

Στις περισσότερες από αυτές τις γυναίκες της Σάντας και άλλων περιοχών οι οποίες παρέδωσαν τα βρέφη τους στους αντάρτες, είχαν κλονισμό της ψυχικής τους υγείας, αφού επέζησαν των βιαιοτήτων και των σφαγών εκδηλώνονταν αργότερα το σύνδρομο και η ενοχή του διασωθέντα.

Η σκέψη τους και η μνήμη τους σταμάτησε στα γεγονότα των διωγμών και των σφαγών, εμφάνιζαν συμπτώματα διαρκούς άγχους και διαρκών καταπτώσεων, ανέπτυξαν ένα ιδιαίτερο ψυχισμό, ο οποίος αποτυπώθηκε σε όλες τις συλλογικές εκφράσεις των Ελλήνων, όπως είναι τα μνημεία στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό, όπου υπάρχουν κεντρικές παραστάσεις γυναικών.


3. Γυναικοκτονία και Παιδοκτονία

Πολλές από τις γυναίκες και παιδιά μετά την Γενοκτονία δεν κατέληξαν στην Ελλάδα, αλλά ως μικρές ορφανές απροστάτευτες γυναίκες και παιδιά έφυγαν εκτός Ευρώπης, και κυρίως στις ΗΠΑ, σε άτεκνες οικογένειες. Υπολογίζεται ότι μετά τη Γενοκτονία υπήρξαν χιλιάδες ορφανά για τον αριθμό των οποίων μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε. Εάν διαβάσουμε τις μαρτυρίες των ορφανών, θα καταλάβουμε ορισμένα μόνο από αυτά που πέρασαν αυτά και οι γονείς τους, κατά τη διάρκεια της γενοκτονίας. Αυτές οι μαρτυρίες φανερώνουν ένα μικρό μέρος της τραγωδίας του μαζικού εγκλήματος και του παράλληλου εγκλήματος, της Γυναικοκτονίας και της Παιδοκτονίας. Είναι χαρακτηριστική η στιγμή που φανερώνει και το μέγεθος του εγκλήματος, όταν ο Γάλλος πρόξενος δικαιολόγησε την καθυστέρηση της άφιξής του σε γεύμα στη Σμύρνη, λόγω του γεγονότος ότι «η λέμβος που τον έφερεν από το γαλλικόν πλοίον, προσέκρουσεν εις πτώματα Ελληνίδων γυναικών που έπλεον εις την παραλίαν!».

Έχει ενδιαφέρον από κάθε άποψη η σύσταση από την Κοινωνία των Εθνών, της ερευνητικής επιτροπής για τον εκτοπισμό γυναικών και παιδιών, η οποία εξέτασε την τις βιαιότητες εναντίον του αρμενικού πληθυσμού, αλλά και του ελληνικού. Η ειδική ανακριτική επιτροπή η οποία δημιουργήθηκε για να διερευνήσει το ζήτημα των γυναικών και των παιδιών που απήχθηκαν και κλείστηκαν σε ιδρύματα και οικίες με σκοπό τον εξισλαμισμό και την εκμετάλλευση ανακάλυψε πλαστά έγγραφα τα οποία τα εμφάνιζαν ως μουσουλμανικού θρησκεύματος, ενώ ο Έλληνας εκπρόσωπος στην έκθεσή του ανέφερε ότι «300.000 γυναίκες και παιδιά εκτοπίστηκαν και κρατούνται».

Ο επίλογος της μαζικής δολοφονίας, εξευτελισμού, εξανδραποδισμού, χειραγώγησης των γυναικών και των ορφανών γράφτηκε στην Ελλάδα και σε άλλα μέρη της προσφυγιάς. Η γυναίκα και τα ορφανά έψαχναν τους αγνοουμένους τους στην Ελλάδα (αναζητήσεις του Ερυθρού Σταυρού), τους εναπομείναντες συγγενείς της στην πατρία (εξισλαμισμένοι) και θρηνούσαν τους νεκρούς της. Καταυλισμοί και ορφανοτροφεία ήταν τα σπίτια τους μετά τον ξεριζωμό, όπου άρχισε μία νέα ζωή με έντονες μνήμες από το παρελθόν.

WikiLeaks: Stepping Out of Ottoman Archives,

WikiLeaks: Stepping Out of Ottoman Archives, Diplomat Says ‘We Really Slaughtered Them!’


By: Nanore Barsoumian

http://www.armenianweekly.com/2011/09/10/wikileaks-stepping-out/
(A.W.)—The Ottoman archives are undergoing a purging campaign to destroy all incriminating evidence relating to the Armenian Genocide of 1915-23, say scholars. According to one source, the evidence—at one time or another—indicated that what transpired in the waning days of the Ottoman Empire was purely and simply a “slaughter.”

Πομάκοι

Οι Πομάκοι μελετούν και καταγράφουν τη γλώσσα τους




Η λεξικογραφική έρευνα του Ρ.Γ.Καραχότζα


Στην ιστορία της καταγραφής της γλώσσας των Πομάκων ξεχωριστή είναι η θέση του εκπαιδευτικού και λεξικογράφου Ριτβάν Καραχότζα του Γιουσούφ από το χωριό Προσήλιο της περιοχής Σμίνθης. Χάρη στις άοκνες προσπάθειες του Ρ. Καραχότζα η γλώσσα των Πομάκων απέκτησε το δικό της αλφάβητο, ενώ παρέμενε προφορική μόνο γλώσσα επί αιώνες. Επιπλέον, ο Ρ.Καραχότζα έθεσε τις βάσεις για την επιστημονική λεξικογραφική καταγραφή της πομακικής, όπως την ομιλούν οι Πομάκοι στα πομακοχώρια της Θράκης.


Ο Ριτβάν Καραχότζα γεννήθηκε το 1973 στο Προσήλιο του Δήμου Μύκης Ξάνθης. Φοίτησε πέντε χρόνια στο ιεροσπουδαστήριο Εχίνου και τρία χρόνια στην Ειδική Παιδαγωγική Ακαδημία Θεσσαλονίκης. Στα χρόνια της φοιτητικής του ζωής στη Θεσσαλονίκη άρχισε να δημιουργεί το ελληνο-πομακικό λεξικό του.


Η μεγάλη ευκαιρία έντυπης έκδοσης των λεξικογραφικών του ερευνών του δόθηκε όταν υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία. Έτσι, το 1996 εκδίδεται το έργο του Πομακικό-Ελληνικό Λεξικό από το Δ Σώμα Στρατού. Ο Ρ. Καραχότζα συμμετείχε επίσης μαζί με τους Παν. Παπαδημητρίου, Π. Δημόπουλο, Γ. Δουλόπουλο και Μουμίν Αϊντίν στην ολοκλήρωση της Γραμματικής Πομακικής Γλώσσας, η οποία εκδίδεται την ίδια χρονιά. Το 1997 μαζί με τους Ι. Κατσαβέλη, Π. Παπαδημητρίου, Π. Δημόπουλο, και Μουμίν Αϊντίν συγγράφουν το Συντακτικό Πομακικής Γλώσσας.

Το ίδιο χρόνο ο Ρ. Καραχότζα εκδίδει μαζί με τη Δήμητρα Κατάκη, φιλόλογο του Γυμνασίου Σμίνθης, τη συλλογή πομάκικων παραμυθιών με τίτλο: Ντάντο ι μπάμπα κάζαχο - 21 Παραμύθια από τη Ροδόπη, έκδοση: Γυμνάσιο Σμίνθης-Νομαρχία Ξάνθης. Το 1998 το Δ Σώμα Στρατού εκδίδει το Ελληνικό-Πομακικό Λεξικό, επίσης συλλογική εργασία με καθοριστικής σημασίας τη συμμετοχή του Ρ.Καραχότζα.


Για το πρωτότυπο λεξικογραφικό του έργο βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών σε πανηγυρική συνεδρία στις 21-3-1996, σε ηλικία μόλις 23 ετών. Αιτία της βράβευσής του ήταν η σύνταξη του πρώτου πομακικού λεξικού, εργασία την οποία πραγματοποίησε κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής θητείας του, με τη βοήθεια του Δ’ Σώματος Στρατού και την προσωπική ενίσχυση του τότε αρχηγού του Δ' Σ.Σ. αντιστράτηγου Μανούσου Παραγιουδάκη, ο οποίος αρνήθηκε να δοθεί σε αυτόν το βραβείο της Ακαδημίας και θέλησε να δοθεί στο Δ' Σ.Σ. Το λεξικό της πομακικής γλώσσας, που κυκλοφορεί ολοκληρωμένο το καλοκαίρι του 1996, αποτελεί την πρώτη καταγραφή της, και μάλιστα από την πομακική στην ελληνική και από την ελληνική στην πομακική. Για τη συγγραφή του λεξικού της τελευταίας, ίσως, άγραφης γλώσσας στην Ευρώπη χρησιμοποιήθηκαν ελληνικοί χαρακτήρες κατάλληλα συντεθειμένοι, ώστε να αποδίδουν τους φθόγγους της πομακικής.

Σε συνέντευξή του στην "Απογευματινή της Κυριακής", στις 17 Μαρτίου, ο συντάκτης του λεξικού δήλωσε εξηγώντας το σκοπό της επίπονης εργασίας του: "Για να βοηθήσω το λαό μου. Για να μπορέσουμε να αποκτήσουμε και γραμμένη τη δική μας γλώσσα, αυτή που μιλάμε. Ν' αποκτήσουμε γραπτό λόγο, να καταγράψουμε τα ήθη και τα έθιμά μας. Ο κύριος σκοπός μου είναι να διδάσκεται η πομακική γλώσσα στα σχολεία μας. Αυτό είναι τι μεγάλο μου όνειρο, που εύχομαι να γίνει πραγματικότητα".

Μετά από τις πρώτες εκείνες εκδόσεις, ακολούθησαν χρόνια σκληρής δουλειάς, κατά τα οποία ο Ρ. Καραχότζα βελτίωνε συνεχώς το Λεξικό του, προσθέτοντας νέα λήμματα, καταγράφοντας τις διαφορές διαλέκτων από χωριό σε χωριό και παρέχοντας χρήσιμες γλωσσολογικές παρατηρήσεις.


Το 2001, ο Ρ. Καραχότζα δημιουργεί τον ιστότοπο Pomlex.com. Σταδιακά τον εμπλουτίζει με προσωπικούς προβληματισμούς, δημοσκοπήσεις αλλά και αυθεντικό λαογραφικό υλικό: πομάκικα παραμύθια και τραγούδια που ο ίδιος είχε καταγράψει. Μετά από μερικά χρόνια αποφασίζει να αναστείλει την ηλεκτρονική έκδοση του Λεξικού και να αφοσιωθεί στην τελειοποίηση της έντυπης μορφής του Λεξικού.


Για το Ρ.Γ. Καραχότζα η καταγραφή της μητρικής του γλώσσας αποτελεί έργο ζωής. Έχοντας αφιερώσει ατέλειωτα ξενύχτια προσπαθώντας να αποδελτιώσει το πλούσιο γλωσσολογικό του υλικό, αναζητεί πλέον τρόπο να προχωρήσει στη βελτιωμένη και επαυξημένη επανέκδοση του Πομακο-ελληνικού λεξικού. Του ευχόμαστε καλή επιτυχία.


Ν.Θ.Κόκκας

Ανδρέας Μπαλτάς. Τα Καράμπουρνα της Μικρασιατικής Ερυθραίας.

Βιβλιοπαρουσίαση


Ανδρέας Μπαλτάς

Τα Καράμπουρνα της Μικρασιατικής Ερυθραίας. Ιστορικό Λεύκωμα

Επιμέλεια - Πρόλογος:  Θοδωρής Κοντάρας


Φωτογραφίες: Tahsin Isbilen, Levent Duranli,  Aydin Cetinbostanoglu

Εκδόσεις Μπαλτά Γλύφα Βαρθολομιού Ηλείας 2010, σ. 192.


Η Μικρασιατική εκστρατεία και καταστροφή καθώς και η έλευση των προσφύγων στην Ελλάδα το 1922, αποτελεί μία μεγάλη τομή στη σύγχρονη ελληνική ιστορία. Τόσο, για το μεγάλο τραύμα που επέφερε, με τη βίαιη αποκοπή των προσφύγων από τις εστίες τους και τη διακοπή της μακραίωνης παρουσίας ελληνικών πληθυσμών, όσο και για την εγκατάστασή τους στην Ελλάδα.

Ο συγγραφέας Ανδρέας Μπαλτάς, γόνος προσφύγων της Μικρασίας που εγκαταστάθηκαν μετά τη Γενοκτονία και το διωγμό, στον οικισμό της Γλύφας Ηλείας, με το βιβλίο του για τα Καράμπουρνα της Μικρασιατικής Ερυθραίας, συμβάλλει αποφασιστικά στην διατήρηση της ιστορικής μνήμης, συνδέοντας με τη βοήθεια κειμένων και φωτογραφιών, το χθες με το σήμερα και με το αύριο.

Ο Θοδωρής Κοντάρας, επιμελητής της έκδοσης, αναφέρει στον πρόλογο ότι «έχει περάσει σχεδόν ένας αιώνας από την Μικρασιατική Καταστροφή…. κι όμως φαίνεται πως η νοσταλγία των απογόνων των προσφύγων για την πατρογονική γη είναι συναίσθημα βαρύ, που τους συντροφεύει πάντα….αυτό το ζήτημα σήμερα απασχολεί σοβαρά πολλούς προσφυγογενείς, που κάνουν έργο ζωής την προβολή της μικρασιατικής πατρίδας τους».

Και πράγματι ο Ανδρέας Μπαλτάς έχει κάνει έργο ζωής την ανάδειξη της Μικράς Ασίας, τόσο με τη δραστηριότητά του στον προσφυγικό σύλλογο της Γλύφας, ο οποίος εδώ και χρόνια παρεμβαίνει αποφασιστικά στο Μικρασιατικό ζήτημα, όσο και με τις συγγραφικές του συμβολές.

Όπως σημειώνει «δεν υπήρξε κατά το παρελθόν κάποια συνολική μελέτη για τα χωριά της ιωνικής χερσονήσου της Μέλαινας Άκρας» και πραγματικά το βιβλίο αποτελεί μία ολοκληρωμένη συνολική εργασία για την περιοχή αυτή.

Ο Ανδρέας Μπαλτάς οριοθετεί και το αναδεικνύει ακόμη περισσότερο, το αυτονόητο για την συντριπτική πλειοψηφία των προσφύγων της Μικράς Ασίας και άλλων πατρίδων της Ανατολής. Αρχικά, την παραδοχή ότι παρά το γεγονός ότι η Άλωση της Κωνσταντινούπολης θεωρείται ως η τραγικότερη στιγμή του Ελληνισμού, ασφαλώς η Μικρασιατική καταστροφή έχει ακόμη πιο καταστροφικές διαστάσεις. Το Μικρασιατικό ζήτημα, για το συγγραφέα, δεν έληξε το 1922 με την καταστροφή. Ήταν και παραμένει ένα ζήτημα με πολλές διαστάσεις, που έχει σημαδέψει ανεξίτηλα την πορεία του Ελληνικού έθνους. Παρότι όμως αποτελεί τομή για τον ελληνικό λαό, πρόσφυγες και μη, δυστυχώς ουδέποτε αποτέλεσε αντικείμενο σοβαρής προσέγγισης, αντίθετα έχει περιπέσει σε λήθη.

Έτσι με δεδομένη αυτήν την κατάσταση μέχρι πριν λίγα χρόνια ο Μικρασιατικός Ελληνισμός περιορίστηκε σε μία στείρα μνήμη και μια μονοδιάστατη μεταφορά του πολιτισμικού του πλούτου, που δεν παρήγε τίποτα και δεν συνέβαλλε σε τίποτα. Έτσι μετά τη βιολογική και πολιτισμική γενοκτονία του Ελληνισμού, οι επιζώντες της καταστροφής υπέστησαν και μία γενοκτονία της μνήμης.

Παρά το γεγονός ότι το τελευταίο χρονικό διάστημα έχουν αρκετά βήματα για τη Μικρασιατική αυτογνωσία, εντούτοις δεν έχει γίνει εφικτή στο μέγιστο βαθμό η επιστροφή στη Μικρασιατική ταυτότητα, αφού κάθε τόσο υπάρχουν σημάδια και πράξεις, αλλά και παραλείψεις και ολιγωρίες, που ακυρώνουν τη μεγάλη αυτή προσπάθεια επαναφοράς.

Το Μικρασιατικό ζήτημα για το συγγραφέα είναι ένα ζωντανό θέμα, με ιδιαίτερες αναφορές στο πεδίο της δυναμικής μνήμης που καθημερινά εμπλουτίζεται. Το Μικρασιατικό είναι πολιτισμός, θέατρο, μουσική, αρχιτεκτονική, γαστρονομία, είναι ιστορία του αρχαίου ελληνικού, βυζαντινού και νεοελληνικού πνεύματος, είναι παιδεία, είναι πολιτισμός και χιλιάδες άλλες ψηφίδες από το ψηφιδωτό που καταστράφηκε το 1922.

Ο συγγραφέας κρατά ορισμένες ψηφίδες από τη Μικρά Ασία, τις οποίες τις παρέλαβε από τους προγόνους του. Από μία περιοχή, όπως η Γλύφα Ηλείας με ελάχιστους πρόσφυγες σε σχέση με τον όγκο των προσφύγων που εγκαταστάθηκαν σε άλλες περιοχές της πατρίδας μας, ο Α. Μπαλτάς κατορθώνει να αφομοιώσει τα Μικρασιατικά βιώματα και αντιλαμβάνεται ότι πρέπει να νιώσει, να μυρίσει, να γευτεί, το σύνολο της Μικρασιατικής του ταυτότητας. Αυτό μπορεί να γίνει με την ανασκαφή του παρελθόντος του. Εκεί στα Καράμπουρνα της Μικρασιατικής Ερυθραίας, εκεί που έζησαν για χιλιάδες χρόνια οι πρόγονοί του.

Σήμερα, για αυτούς τους νέους ανθρώπους, όπως είναι ο συγγραφέας έχει σημασία να πράττει κάποιος ως Μικρασιάτης αναλογιζόμενος την καταγωγή του. Με αξιοπρέπεια και με αυτοσεβασμό. Απέναντι στο πλούσιο παρελθόν του και κυρίως έναντι του εφάμιλλου όπως πρέπει να είναι μέλλον του. Το βιβλίο αποτελεί μία συμβολή στο Μικρασιατικό ζήτημα έτσι όπως εμφανίζεται σήμερα, δηλαδή ένα ζωντανό θέμα. Αυτό σημαίνει ότι πολλοί που επιδίωξαν με τη βία να εξαφανιστεί ο Μικρασιατικός Ελληνισμός και ο πολιτισμός του δεν το κατάφεραν.

Το βιβλίο του Ανδρέα Μπαλτά, αποτελεί μία σημαντική μαρτυρία λόγου και εικόνας, μία σημαντική παρακαταθήκη γνώσης για τη Μικρασιατική ταυτότητα, και ευχόμαστε στο συγγραφέα να έχει και ανάλογη συνέχεια. Είμαστε σίγουροι ότι έχει ακόμη πολλά να μας πει και να μας δείξει, αφού όπως γράφει « η εξερεύνηση της γης των προγόνων μου, αποτελεί για μένα ένα διαρκή διακαή πόθο».



Θεοφάνης Μαλκίδης