“Συνωστισμένοι στη Σμύρνη”.......

Θ. Μαλκίδης

“Συνωστισμένοι στη Σμύρνη”......... Η παρακμή της πολιτικής και η ύβρις ενάντια στον Ελληνισμό της Ιωνίας, της Θράκης, του Πόντου, της Καππαδοκίας

Είναι περιττό να αναφερθούμε στους χιλιάδες συμβολισμούς, όσα και τα θύματα της Γενοκτονίας, που υπάρχουν στη Σμύρνη. Εδώ και αιώνες ο Ελληνισμός έχει σημείο αναφοράς τη Ιωνική πόλη, ως κέντρο πίστης, πολιτισμού, αρχιτεκτονικής, ιστορίας, αθλητισμού, ζωής αλλά και θανάτου.

Η άνοδος άνοδος του φασιστικού κινήματος των Νεότουρκων στην εξουσία καθώς και τα συμφέροντα συνδεόμενα σε μεγάλο βαθμό με την οικονομική διείσδυση της Γερμανίας στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, οδήγησαν στη Γενοκτονία των Ελλήνων. Ένα εκατομμύριο πρόγονοί μας από τους πάνω από 2.700.000 που ζούσαν το 1914, δολοφονήθηκαν και μαζί τους διεκόπη η μακραίωνη πορεία του ελληνικού πολιτισμού.

Το τελευταίο μέρος του ελληνικού δράματος παίζεται τον Αύγουστο του 1922, όταν αρχίζει η επίθεση του δασκάλου του Χίτλερ, Μουσταφά Κεμάλ, ο οποίος έχει υπογράψει σύμφωνο φιλίας και συνεργασίας με την ΕΣΣΔ, με τη Γαλλία και την Ιταλία, ενώ οι Βρετανοί φωτογράφιζαν την φωτιά στην προκυμαία της Σμύρνης.....

Στις 27 Αυγούστου, οι Τούρκοι μπαίνουν στην πρωτεύουσα της Ιωνίας και αρχίζει ο εμπρησμός της και η καταστροφή της ελληνικής παρουσίας. Εκεί, όπως σημειώνει ο πρόξενος των ΗΠΑ Τζορτζ Χόρτον «δεν έλειπε τίποτε σχετικά με τη θηριωδία, την ακολασία, την σκληρότητα και όλη τη μανία του ανθρώπινου πάθους». Στις 28 Αυγούστου 1922 κατακρεουργήθηκε ο μητροπολίτης Σμύρνης Χρυσόστομος, και μαζί του 342 κληρικοί της Μητροπόλεως Σμύρνης και των περιχώρων οι οποίοι πρώτα βασανίστηκαν.Τη δολοφονία, την εκδίωξη των Ελλήνων, ακολούθησε η καταστροφή κάθε ίχνους ελληνικής παρουσίας, αυτό άλλωστε υποδηλώνει η φωτιά στη Σμύρνη.

Γράφει σχετικά η Διδώ Σωτηρίου: «Βάλαν φωτιά στη Σμύρνη…εκατοντάδες χιλιάδες κόσμος, τρελός από φόβο, αρχίνησε να τρέχει…και να ξεχύνεται στη παραλία σαν μαύρο ποτάμι…μπρος θάλασσα και πίσω σφαγή».

Η εκδίωξη των Ελλήνων από τους Νεότουρκους και τον Μουσταφά Κεμάλ, ο οποίος στράφηκε με μανία εναντίον του Ελληνισμού, αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα όχι μόνο στην ελληνική αλλά και στην ανθρώπινη ιστορία. Η Γενοκτονία των Ελλήνων είναι ένα ζήτημα το οποίο παρέμεινε στο περιθώριο για πολλά χρόνια. Είναι ένα πολιτικό ζήτημα και η διεθνής του προέκταση αναφέρεται στην υποχρέωση των κρατών και των διεθνών οργανισμών να αναγνωρίσουν τη γενοκτονίας και να αποκαταστήσουν με αυτόν τον τρόπο, την βλάβη που υπέστησαν.

Από την άλλη το σύγχρονο τουρκικό κράτος οφείλει να αναλάβει την ευθύνη για τη γενοκτονία των Ελλήνων, χωρίς να κάνει προπαγάνδα. Κάθε λαός και ιδιαίτερα οι Έλληνες οι οποίοι έχουν χάσει χιλιάδες συμπατριώτες τους, έχουν το δικαίωμα στην μνήμη, έχουν το δικαίωμα να απαιτούν με επιμονή την επίσημη αναγνώριση από τις αρχές των εγκλημάτων και αδικιών που διαπράχτηκαν σε βάρος του.

Κλείνουμε την παρέμβασή μας με μία θλιβερή διαπίστωση: Ο πρωθυπουργός με την επίσκεψή του στην Ιωνία των Ελλήνων, επιβεβαίωσε την παρακμή της πολιτικής και το έγκλημα της ύβρεως που συντελείται.

Ένα πέρασμα, μία φωτογραφία έστω, στην προκυμαία της Σμύρνης όπου μαρτύρησαν χιλιάδες πρόγονοί μας θα έσωζε τα προσχήματα και θα ήταν μία πρώτη πράξη μετάνοιας και δική του και  όλου του πολιτικού κόσμου ο οποίος από τους "Τουρκόσπορους" και τα στεφάνια στον φασίστα Μουσταφά Κεμάλ, πέρασε στην άρνηση της Γενοκτονίας και στις αναφορές για "Ρωσοπόντιους"! 

Οι Γυναίκες και τα Παιδιά στη Γενοκτονία

Θ. Μαλκίδης

Οι  Γυναίκες και τα Παιδιά στη Γενοκτονία 

Μία από τις πιο πρώτες εμπειρίες μου σ΄αυτή τη ζωή, ήταν η εικόνα της γιαγιάς μου να ακούει από το ραδιόφωνο, κάθε Κυριακή, τις αναζητήσεις του Ερυθρού Σταυρού. Περίμενε, μήπως μάθει κάτι για την αδελφή της που χάθηκε μικρό κορίτσι, κατά τη διάρκεια της Γενοκτονίας. Αντίστοιχες, φαντάζομαι, εικόνες έχουν και πολλοί άλλοι όταν αναζητούσαν τους δικούς τους ανθρώπους που έγιναν αγνοούμενοι κατά τη διάρκεια του μαζικού εγκλήματος εναντίον των προγόνων μας.

Ποτέ άλλοτε στην παγκόσμια ιστορία δεν σημειώθηκαν τρία μαζικά εγκλήματα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα και από τους ίδιους θύτες. Οι Έλληνες, οι Αρμένιοι, οι Ασσύριοι, υπέστησαν Γενοκτονία από τους Νεότουρκους και τους Κεμαλικούς, οι οποίοι δολοφόνησαν, βίασαν, εξανδραπόδισαν τον Ελληνικό, Αρμενικό και Ασσυριακό λαό, λεηλατώντας και καταστρέφοντας, ταυτόχρονα, τον πολιτισμό τους.

Μέσα όμως στη Γενοκτονία των Ελλήνων και των άλλων λαών που δολοφονήθηκαν από το φασισμό και το ρατσισμό των δασκάλων του Χίτλερ, Ενβέρ, Ταλαάτ, Τζεμάλ,Κεμάλ πασά, υπήρξε μία μαζική δολοφονία που στοιχειοθετεί στην ουσία και στο πνεύμα της σχετικής Σύμβασης του ΟΗΕ και του διεθνούς δικαίου, το έγκλημα της Γενοκτονίας.

Υπήρξε μαζική δολοφονία γυναικών και παιδιών, βιασμοί, μεταφορά στην τουρκική εθνική ομάδα η οποία λειτούργησε πλιατσικολογικά, βιασμοί εγκύων γυναικών και δολοφονία τους, κλείσιμο σε εκκλησίες και εμπρησμό τους και δεκάδες άλλα παρόμοια εγκλήματα.

Η ανάδειξη της δολοφονίας των Γυναικών και των Παιδιών αποτελεί ένα προφανές αίτημα για τους παραπάνω αλλά και για ένα εκατομμύριο και πλέον λόγους. Όσα είναι τα θύματα της Γενοκτονίας των Ελλήνων από τη Θράκη μέχρι την Ιωνία και από τον Πόντο μέχρι την Καππαδοκία, όσα είναι τα ορφανά, οι αγνοούμενοι, οι βιασμένες γυναίκες και κορίτσια, οι γυναίκες που προτίμησαν να πέσουν μαζί με τα παιδιά τους σε χαράδρες, γκρεμούς και ποτάμια.........

Ακούστε την ομιλία του Θ. Μαλκίδη για τη Γυναικοκτονία και την Παιδοκτονία, η οποία πραγματοποιήθηκε στη Δημοτική Βιβλιοθήκη της  Καβάλας, στην εκδήλωση που οργάνωσε ο Όμιλος Ποντίων Χορευτών Καβάλας

"Κάτι Κολοκοτρώνηδες........"

Θ.Μαλκίδης

"Κάτι Κολοκοτρώνηδες......." Η  Επανάσταση της απελευθέρωσής μας και τα σχολικά βιβλία του Υπουργείου, πρώην Εθνικής, Παιδείας

Το παρακάτω απόσπασμα που αναφέρεται σε "κάτι Κολοκοτρώνηδες"  το βρίσκουμε  στο βιβλίο του «Τετραδίου Εργασιών» της Νεοελληνικής Γλώσσας της Β´ Γυμνασίου (σ. 35), με τίτλο «Αρχίζουμε πρόβες για την εθνική γιορτή». Στο βιβλίο το οποίο εκδίδει, μεταξύ των άλλων, το πρώην επί της Εθνικής Παιδείας  Υπουργείο, και βεβαίως έχει πληρωθεί από όλους τους Έλληνες πολίτες με κόπο, μόχθο και ιδρώτα,  γράφονται  τα εξής εκπληκτικά: 

«Τέλεια! Σήμερα στο μάθημα της μουσικής ήταν τέλεια! Γιατί από αύριο αρχίζουμε πρόβες για τη γιορτή της 25ης Μαρτίου. Θα κάνουμε πρόβες με τη χορωδία, θα χάνουμε μαθήματα! Έχουμε μια κάπως μικρή χορωδία στο σχολείο, καμιά τριανταριά άτομα και έχει πλάκα. Το ρεπερτόριο θα ‘ναι το συνηθισμένο: Ελεύθεροι Πολιορκημένοι και δωσ᾽του… Από τώρα ονειρεύομαι τις ώρες μαθημάτων που θα χαθούν στις πρόβες. Και η καλλιτεχνικού, η Βαφιώτη, μας λέει ότι θέλει μια ομάδα να σχεδιάσει κάτι σκηνικά και κάτι Κολοκοτρώνηδες και κάτι σημαίες και δάφνες. Μέσα! Υπολογίζω κι άλλες χαμένες ώρες μαθημάτων…»

Το δυστύχημα είναι ότι το παραπάνω απόσπασμα δεν είναι το μοναδικό από την ιστορική και πολιτική χυδαιότητα που εμφανίζουν εδώ και χρόνια οι   θεσμικοί και μη,  του Υπουργείου της πρώην Εθνικής Παιδείας, οι οποίοι εκθειάζουν   το φασίστα   δάσκαλο του Χίτλερ,  Μουσταφά Κεμάλ (!) προσφέροντας γνώση από συνταγές μαγειρικής, οδηγίες χρήσης καφετιέρας και κλιματιστικού (!), ενώ υβρίζουν τον Κολοκοτρώνη, την Επανάσταση, τον εθνικό μας ύμνο, τους απελευθερωτές μας. 

Έτσι στο βιβλίο της Νεοελληνικής Γλώσσας της Α´ Γυμνασίου (σ. 82-83) περιέχεται κείμενο -αφιέρωμα στο 1821 με τίτλο «Η παράσταση», από όπου παραθέτουμε ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα: «...τότε ο Βαγγελάκης πουέκανε τον Μπότσαρη και τον στένευε η στολή του, έσκυψε να πάρει τα τσαρούχια μου να μου τα δώσει και φάνηκε το σώβρακό του και τα κορίτσια έβαλαν τα γέλια κι εκείνος τα κλάματα... Και ο κύριος διευθυντής... άρχισε να φωνάζει:

- Ζήτω η 25η Μαρτίου! και είπε «και του χρόνου» κι όλοι σηκώσαμε τα χέρια μπροστά και είπαμε και ζήτω κι η κυρία Ουρανία φώναξε πάλι προσοχή! και σταθήκαμε όλοι προσοχή και τραγουδήσαμε τον εθνικό ύμνο και γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελάει πατέρα; και φύγαμε να πάμε σπίτι μας να φάμε σκορδαλιά για το καλό της ημέρας, να κοιμηθούμε, να ξυπνήσουμε, να βάλουμε τα καλά μας και να πάμε να πούμε χρόνια πολλά του Βαγγελάκη που είχε την εθνική εορτή του».

Είναι  επίσης προκλητικό το  πως εμφανίστηκε η σημαντική ομιλία του Κολοκοτρώνη, αυτή προς τους νέους, που εκφωνήθηκε στην Πνύκα και καταγράφεται   στο βιβλίο της  Γλώσσας της Στ´ Δημοτικού (β´ τεύχος, σ. 105). Η λέξη λογοκρισία ενδεχομένως να μην προσεγγίζει στην ολότητά της την παρακάτω παραπομπή ωστόσο την αναφέρουμε για τη συζήτηση.  

Λέει ο Κολοκοτρώνης : «Οἱ παλαιοί Ἕλληνες, οἱ πρόγονοί μας, ἔπεσαν εἰς τήν διχόνοιαν καί ἐτρώγονταν μεταξύ τους, καί ἔτσι ἔλαβαν καιρό πρῶτα οἱ Ρωμαῖοι, ἔπειτα ἄλλοι βάρβαροι καί τούς ὑπόταξαν.Ύστερα ἦλθαν οἱ Μουσουλμάνοι. Οἱ ἔμποροι καί οἱ προκομμένοι…». 

Μετά τήν λέξη «Μουσουλμάνοι», ο ήρωας είπε καί κάποια άλλα λόγια: «Καί ἔκαμαν ὅ,τι ἠμποροῦσαν διά νά ἀλλάξῃ ὁ λαός την πίστιν του. Ἔκοψαν γλῶσσες εἰς πολλούς ἀνθρώπους, ἀλλ᾽ ἐστάθη ἀδύνατο νά το κατορθώσουν. Τόν ἕνα ἔκοπταν, ὁ ἄλλος τόν σταυρό του ἔκαμνε».
Το μέρος βεβαίως αυτό για τους ευνόητους λόγους δεν αναφέρεται στο σχολικό βιβλίο......

Στο βιβλίο  «Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας» της Γ´ Γυμνασίου ( σ. 46-48) ολοκληρώνεται (; ) η ύβρις εναντίον του Κολοκοτρώνη, αφού  προστέθηκε  ένα απόσπασμα από τα Απομνημονεύματα του στρατηγού Μακρυγιάννη,  το οποίο όμως  γράφει  ἐναντίον τοῦ Κολοκοτρώνη, κατηγορώντας τον άδολο και ανιδιοτελή Γέρο του Μωριά για πλουτισμό(!): «Οἱ ἄρχοντές μας, οἱ ἀρχηγοί μας ἔγιναν “Ἐκλαμπρότατοι”… ἔγινε ὁ Κολοκοτρώνης καί οἱ ἄλλοι συγγενεῖς καί φίλοι, πλούσιοι ἀπό γές (χωράφια), ἀργαστήρια, μύλους… Ὅταν ὁ Κολοκοτρώνης καί οἱ σύντροφοί του ἦρθαν ἀπό τή Ζάκυνθο, δέν εἶχαν οὔτε πιθαμή γῆς…». Ο Μακρυγιάννης σε δεκάδες άλλα σημεία γράφει  για τον πρωταγωνιστικό  ρόλο του Κολοκοτρώνη  στην Επανάσταση, προβάλλοντας τη μοναδική προσωπικότητά του, αλλά αυτό έπρεπε να αναφερθεί! 

Ο Κολοκοτρώνης, ο απελευθερωτής μας, ο πιστός, ο έχων τον Θεό πάντα πρώτη αναφορά, ο Έλληνας που έχασε το παιδί του αλλά συγχώρεσε τους δολοφόνους  του, που φυλακίστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο, που έχασε δεκάδες συγγενείς στον Αγώνα, που αντιστάθηκε στην εθνική και κοινωνική αδικία,  είναι για τους σημερινούς αρνητές, εθνοφοβικούς, συκοφάντες, καριερίστες, ψευτοκαθηγητές και ψευτοδιανοούμενους, "κάτι Κολοκοτρώνηδες".... 

Την απάντηση σε όλα τα παραπάνω και άλλα τόσα που δεν τα αναφέρουμε τη δίνει ο ίδιος Κολοκοτρώνης, με τον μοναδικό τρόπο που αυτός γνωρίζει («Κολοκοτρώνη Ἀπομνημονεύματα», τόμ. Γ´, ἔκδ. «Γ. Βαλέτα», σ. 224):  

«Εἰς τὴν Τριπολιτσάν», γράφει ο Τερτσέτης, ο ἀπομνημονευματογράφος του Γέρου του Μοριά, «εἶχον γράψει σάτιρα ἐναντίον τοῦ Κολοκοτρώνη καὶ τὴν ἐτοιχοκόλλησαν εἰς τὴν ἐκκλησίαν. Ἦταν Κυριακὴ καὶ ἐσυνάχθη κόσμος καὶ ἐδιάβαζε. Ὁ Γέρο Κολοκοτρώνης ἐπήγαινε εἰς τὴν ἐκκλησίαν νὰ λειτουργηθεῖ, καὶ ὅταν εἶδε τὸν κόσμο συμμαζωμένο, ἔστειλε τὸν γραμματικό του, νὰ ἰδεῖ τί τρέχει. Ὁ γραμματικὸς ἐπέστρεψε καὶ ἐμούδιαζε νὰ τοῦ εἰπεῖ. Ἔμαθε, τέλος πάντων, τί εἶναι. Τότε ἐπῆγε τὴν ἐξεκόλλησε καὶ τὴν ἐπῆρε στὸ χέρι καὶ ὅταν ἀπόλυσεν ἡ ἐκκλησία, τὴν ἔδωσε τοῦ παπᾶ καὶ τὸν ὑποχρέωσε νὰ τὴν διαβάσει μεγαλοφώνως εἰς τὸν λαό. 

Ἔπειτα εἶπε: “κρίνετε, ἂν μὲ βρίζουν δίκαια”. 

Καὶ τινές, λέγουν, ἐπρόσθεσε: “Ὁ κάλπικος παρὰς μένει στὸ νοικοκύρη του». 

Σάββατο των Ψυχών

Θ. Μαλκίδης 

Σάββατο των Ψυχών 

Το Σάββατο των ψυχών, το ΨυχοΣάββατο της πίστης μας, του   λαού μας και   του πολιτισμού μας, το Σάββατο των κεκοιμημένων αδελφών μας, το Σάββατο της μνήμης και του μνημοσύνου, είναι μία ακόμη σημαντική στιγμή της  Ορθόδοξης παράδοσής μας. 

Δείχνει πως οι ζώντες, οι Χριστιανοί, οι Ορθόδοξοι, οι Έλληνες και οι Ελληνίδες, μπορούν να μνημονεύουν τους κεκοιμημένους, να προσεύχονται για αυτούς και να προσβλέπουν σ΄αυτούς.

Το Σάββατο των Ψυχών αφορά «πάντων των απ’ αιώνος κοιμηθέντων ευσεβώς επ’ ελπίδι αναστάσεως ζωής αιωνίου» και μνημονεύει όλους  που υπέστησαν  θάνατο σε ξένη γη, σε στεριά και σε θάλασσα,  που πέθαναν από την πείνα, σε πολέμους, σε  κακοκαιρίες, σε σεισμούς και θεομηνίες, όσους κάηκαν ή χάθηκαν, εκείνους που ήταν φτωχοί και χωρίς πόρους και δεν τους φρόντισε κάποιος  με  Ακολουθίες  τα Μνημόσυνα,  για αυτούς  που έζησαν, ζουν και θα ζήσουν.

Πάρα πολλές φορές έχουμε τονίσει κατά τη διάρκεια του ιερού αγώνα για τη διεθνοποίηση και την αναγνώριση της Γενοκτονίας των προγόνων μας, της Γενοκτονίας που στοίχισε τη ζωή σε πάνω από ένα εκατομμύριο Έλληνες,  ότι έχουμε μαζί μας το Θεό και τις ψυχές των δολοφονημένων προγόνων μας. 

Έχουμε αναφέρει ότι σε κάθε δύσκολη προσπάθεια και δοκιμασία,  σε κάθε εμπόδιο που βάζουν οι υπονομευτές  και οι αρνητές, το προσπερνάμε με τη δύναμη που μας δίνει η πίστη μας, με τη δύναμη που λαμβάνουμε από τις ψυχές των δικών μας ανθρώπων.

Έχουμε επισημάνει σε κάθε δημόσια τοποθέτηση ότι ο αγώνας θα είναι νικηφόρος γιατί έχουμε δίπλα μας τις ψυχές των Ελλήνων και των Ελληνίδων,  των ανδρών, των γυναικών και των παιδιών, που εξολοθρεύτηκαν, απαγχονίστηκαν, βιάστηκαν, κατά τη διάρκεια του προμελετημένου μαζικού εγκλήματος εναντίον τους.  Ένα έγκλημα που εκτέλεσαν οι φασίστες και ρατσιστές Νεότουρκοι και Κεμαλικοί, το οποίο επειδή δεν τιμωρήθηκε επαναλήφθηκε από τους μαθητές τους Ναζί  και επαναλαμβάνεται από τους νεοσουλτάνους της Άγκυρας σήμερα. 

Φέτος,  κάθε χρόνο, κάθε Σάββατο, κάθε μέρα,  τα μνημόσυνα, τα κόλλυβα,  το σιτάρι, ας γίνουν και για τους δικούς μας ανθρώπους που  δολοφονήθηκαν  στη Θράκη, στον Πόντο, στην Ιωνία, στην Καππαδοκία. Για να  "σπείρετε εν φθορά, εγείρεται εν αφθαρσία", όπως γράφει ο απόστολος Παύλος (Α' Κορινθ, κεφ 15, εδ 42), για να μη μείνει η θυσία τους χωρίς δικαίωση, για να νιώσουμε όλοι, κεκοικημένοι και ζώντες,   ανάσταση και  απελευθέρωση. 

ΠΑΙΔΟΚΤΟΝΙΑ και ΓΥΝΑΙΚΟΚΤΟΝΙΑ

Θ.  Μαλκίδης

«ΠΑΙΔΟΚΤΟΝΙΑ & ΓΥΝΑΙΚΟΚΤΟΝΙΑ» 

Απόσπασμα από την ομιλία του Θ. Μαλκίδη στην ομώνυμη εκδήλωση που οργάνωσε o Όμιλος Ποντίων Χορευτών Καβάλας, στη Δημοτική Βιβλιοθήκη της πόλης.

1. Γυναίκες και παιδιά ως στόχος

Η Γενοκτονία των Ελλήνων που ζούσαν στο οθωμανικό κράτος, αποτέλεσαν την τραγικότερη σελίδα της ζωής του Ελληνισμού και στοίχισαν τη ζωή σε 1.000.000 Έλληνες. Ιδιαίτερη θέση σ΄ αυτήν την περίοδο κρατά η γυναίκα και το μικρό παιδί, τα οποία αποτέλεσαν αφενός συγκεκριμένο στόχο του προμελετημένου εγκλήματος, λόγω του ειδικού τους βάρους στην κοινωνία και την οικογένεια, αφετέρου ήταν αποδέκτες όλων των επιπτώσεων της γενοκτονίας (χηρεία, προσφυγιά, βιασμός, ορφάνια κ.ά).

Aποδόμηση ή Παλιγγενεσία;

Θ. Μαλκίδης

Αποδόμηση ή Παλιγγενεσία; 

Μέρος της ομιλίας στην εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου του «1821 – Η Παλιγγενεσία» του Γ. Καραμπελιά, εκδήλωση η οποία οργανώθηκε από την  Ιερά Μητρόπολη Αλεξανδρουπόλεως και την Κίνηση Αλληλεγγύης Πολιτών Αλεξανδρούπολης 



Η χρονική αυτή στιγμή είναι, χωρίς καμία αμφισβήτηση, καθοριστική και σημαντική για την πατρίδα μας.  Σε μία τέτοια συγκυρία, που διακρίνει κανείς με ευκολία την παρακμή, θα περιμέναμε να υπάρχουν στοιχειώδης πράξεις αυτοάμυνας και αυτοσεβασμού, που θα προερχόταν κατά βάση από από την παιδεία, την επαναστατική μας ιστορία, την αντιστασιακή πορεία του έθνους, την παράδοση και την πίστη, την παλιγγενεσία του 1821. 

Μόνιμοι και μετακλητοί υπονομευτές

Θ. Μαλκίδης

Μόνιμοι και μετακλητοί υπονομευτές 

Στις 24 Φεβρουαρίου του 1994, εικοσιδύο χρόνια πριν,   η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη της 19ης  Μαΐου ως «Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο Μικρασιατικό Πόντο», ημέρα που ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα, για να υλοποιήσει την τελευταία και πιο σκληρή φάση της Γενοκτονίας. 

Το νομοσχέδιο  έκανε λόγο   μεταξύ των άλλων και για τα εξής: "Ορίζεται η 19η Μαΐου ως ημέρα μνήμης της γενοκτονίας..... η κυβέρνηση διάκειται θετικά στην πρόταση των Ποντιακών οργανώσεων να προχωρήσει, μετά τις απαραίτητες μελέτες, στη δημιουργία μιας πόλης με το όνομα ΡΩΜΑΝΙΑ στην περιοχή της Θράκης, που θα αποτελέσει τη Μητρόπολη των απανταχού Ελλήνων του Πόντου και θα είναι μια ορατή σύνδεση με την Ποντιακή ιστορία και τον Ποντιακό πολιτισμό. Με την πρόσθετη υποχρέωση ανέγερσης εθνικού μνημείου της ποντιακής γενοκτονίας στην ίδια περιοχή".

Η αναγνώριση της 19ης Μαΐου και όχι κάποιας άλλης μέρας, στην οποία μεταφέρεται αυθαιρέτως από το κράτος, αποτέλεσε μία σημαντική επιτυχία των ανθρώπων, όπως ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης, που αγωνίστηκαν και αγωνίζονται για το ζήτημα. 

Ο αείμνηστος αγαπητός μας καθηγητής Νεοκλής Σαρρής μου είχε πει πως την ημέρα εκείνη είχε παρατηρήσει τους εκπροσώπους της Τουρκίας να παρακολουθούν τη συνεδρίαση της Βουλής με την ίδια έκφραση αμηχανίας που είχαν και οι επίσημοι εκπρόσωποι της Ελλάδας.  Οι μεν πρώτοι για τους ευνόητους λόγους, οι δε δεύτεροι λόγω των πιέσεων που δέχτηκαν να μην προχωρήσει η αναγνώριση, αλλά και γιατί έπρεπε πλέον να αρχίσει ο αγώνας υπονόμευσης και κατανάλωσης. 

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι εικοσιδύο χρόνια μετά κυριαρχούν και οι δύο τάσεις όπως αυτές εμφανίστηκαν στη Βουλή το 1994, ωστόσο εάν για την τουρκική πλευρά η στάση είναι αναμενόμενη, αυτή που εντυπωσιάζει είναι η ελλαδική πρακτική. 

Μόνιμοι και το τελευταίο χρονικό διάστημα και μετακλητοί υπονομευτές προσπαθούν να ακυρώσουν με κάθε τρόπο έναν νόμο του κράτους, ο οποίος, από τις λίγες φορές, ήρθε ως αναγκαιότητα από την ιστορία. 

Πρωθυπουργοί και υπουργοί που καταθέτουν στεφάνια στον επικεφαλής του σχεδίου Γενοκτονίας, βουλευτές, σύμβουλοι και υποψήφιοι βουλευτές που με πράξεις ανήθικες και άνανδρες, συκοφαντικές και δυσφημιστικές, ενεργώντας "υπηρεσιακά" προσπαθούν να ακυρώσουν την πράξη αναγνώρισης, ψευτοεπιστήμονες και ψευτοδιανοούμενοι που παριστάνουν τους "ειδικούς",   "εκδηλώσεις" για τη Γενοκτονία και για τη  

διαχείριση (!!!!!!) της μνήμης, συνέδρια και συνδιασκέψεις όπου δεν προσκαλούνται οι συνεπείς του αγώνα αναγνώρισης της Γενοκτονίας, συνάξεις   που καταναλώνουν και ευτελίζουν το ζήτημα, αρνητές που με το πρόσχημα της "ιστορικής και προσωπικής άποψης" προσπαθούν να αποδομήσουν την αναγνώριση,  συγγραφείς που εκθειάζουν τον Κεμάλ  και χιλιάδες άλλες πράξεις.

Είναι πράγματι εντυπωσιακά  τα επιτεύγματα της υπονόμευσης και της κατανάλωσης. Θλιβερό όσο και οι εκπρόσωποι της προσπάθειας αυτής που περιφέρονται από αίθουσα σε αίθουσα, από τηλεοπτικό κανάλι σε ραδιοφωνικό σταθμό και από κομματικό σχηματισμό σε παρακρατικές οργανώσεις και υπηρεσίες.

Η χαρά όμως του αγώνα και της ανιδιοτελούς προσπάθειας, η χαρά της αναγνώρισης  τα υπερβαίνει όλα. Σβήνει τις πίκρες και τις δοκιμασίες, τα εμπόδια και τις θλίψεις, τα πρόσωπα και τους θεσμούς που τόσο κακό έκαναν. Η αναγνώριση, παρά την υπονόμευση και την κατανάλωση, είναι γεγονός. 

Συν Θεώ, το σκότος, το ψέμα, η προπαγάνδα,  νικήθηκε, για άλλη μία φορά  από το φως και την  αλήθεια.

Σύλλογος Ποντίων Διδυμοτείχου "Ρωμανία"

Θ. Μαλκίδης

Σύλλογος Ποντίων Διδυμοτείχου "Ρωμανία"

Χαιρετισμός  στην πρώτη εκδήλωση του νεοσύστατου Συλλόγου Ποντίων Διδυμοτείχου "Ρωμανία"


Πόσο όμορφα νιώθει ένας άνθρωπος όταν βρίσκεται ανάμεσα σε φίλους, συμπατριώτες,  με τους οποίους μοιράζεται κοινή αφετηρία, κοινούς στόχους, κοινό προορισμό. Αυτά τα συναισθήματα έχω απόψε και άλλα πολλά που χαρακτηρίζουν κάθε πολιτικό ον, που κατανοεί την αναγκαιότητα δημιουργίας της κοινής αυτής προσπάθειας που αποτελεί συμπύκνωση της ελληνικής, ρωμαίικης πορείας.

Σύλλογος, κοινή δηλαδή ταυτότητα και διαδρομή, Πόντιοι, άνθρωποι με συγκεκριμένες αναφορές και ιστορία, Ρωμανία, ελληνικός τόπος και χρόνος, Διδυμότειχο, πρωτεύουσα, πόλη, Θράκη, αυτοκρατορία, παρελθόν και συνέχεια. 

Εύχομαι υγεία ψυχής και σώματος και καλό αγώνα στη σπουδαία αυτή προσπάθειά σας.

Στη Μνήμη του Τζόρτζ και της Νάνσυ Χόρτον

Θ. Μαλκίδης

Στη Μνήμη του Τζόρτζ και της Νάνσυ Χόρτον

Η πρόσφατη απώλεια της Νάνσυ Χόρτον, της κόρης του Τζόρτζ Χόρτον, του προξένου των ΗΠΑ στην Σμύρνη, επανέφερε στη μνήμη την προσφορά της οικογένειας Χόρτον στον Ελληνισμό της Μικράς Ασίας και ειδικότερα σε ό,τι έχει σχέση με την ανάδειξη της Γενοκτονίας.

Τον Τζόρτζ Χόρτον τον “γνώρισα” μέσα από τα βιβλία του που αποτελούν ισχυρές μαρτυρίες για την τέλεση του εγκλήματος, το οποίο τελέστηκε εναντίον του Ελληνισμού.

Την κόρη του τη Νάνσυ Χόρτον, είχα την ευλογία να τη γνωρίσω από κοντά, όταν την προσκάλεσα για να τιμηθεί για την προσφορά της. Μιλήσαμε μαζί στην εκδήλωση που έγινε στην Καβάλα από το Σύλλογο Μικρασιατών, τον Σεπτέμβριο του 2009, όπου και τιμήθηκε, ενώ στην ίδια παρουσίαση τιμήθηκε και ο πρέσβης της Ιαπωνίας στην Ελλάδα, όταν αναδείξαμε τη διάσωση των Ελλήνων από τον άγνωστο Ιάπωνα πλοίαρχο στο λιμάνι της Σμύρνης. Την άγνωστη αυτή ιστορία τη διέσωσε ο Τζόρτζ Χόρτον.

Η Γενοκτονία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, του Πόντου, της Θράκης είναι από τα πρωτοφανή εγκλήματα στην ανθρώπινη ιστορία. Ύστερα από δεκάδες αιώνες ζωής παρουσίας και προσφοράς ένα σημαντικότατο κομμάτι του ελληνικού έθνους εκριζώθηκε αφήνοντας πατρογονικές εστίες, εκκλησίες, τάφους προγόνων και κατέφυγε στην Ελλάδα, όπου δημιούργησε σωματεία και συλλόγους, φορείς διάσωσης της παράδοσης.

Σε αυτές τις δύσκολες ημέρες για το Ελληνισμό της Ανατολής, σημαντική και ανιδιοτελή αρωγή προσέφεραν Φιλέλληνες που συνέχισαν τη μεγάλη παράδοση του Φιλελληνισμού, συνεισφέροντας στη σωτηρία διωκόμενων ανθρώπων, γυναικών, παιδιών, ηλικιωμένων. Μία σημαντική μορφή που συνετέλεσε στη σωτηρία των Μικρασιατών και στη συνέχεια με τα βιβλία του στην τεκμηρίωση της γενοκτονίας των Ελλήνων ήταν ο πρόξενος των ΗΠΑ στη Σμύρνη Τζωρτζ Χόρτον. Η μαρτυρία του Χόρτον, μέσα από τα βιβλία του «Αναφορικά με την Τουρκία» και «Η κατάρα της Ασίας», μαζί με αυτά του πρέσβη των ΗΠΑ στην Τουρκία Χένρυ Μοργκεντάου, αποτελούν τεκμήρια διάπραξης του μαζικού εγκλήματος.

Σε αυτές τις δύσκολες ημέρες για την ιστορία και την αλήθεια του Ελληνισμού της Ανατολής, που από την υπονόμευση κατέληξε στην άρνηση, σημαντική και ανιδιοτελή αρωγή προσέφεραν άνθρωποι όπως ο Τζόρτζ και η Νάνση Χόρτον, που συνέχισαν τη μεγάλη παράδοση του φιλελληνισμού, συνεισφέροντας στη σωτηρία διωκόμενων ανθρώπων, γυναικών, παιδιών, ηλικιωμένων. Η προσφορά του Τζόρτζ και της Νάνσυ Χόρτον δεν πρόκειται να λησμονηθεί ποτέ από τους Έλληνες και τις Ελληνίδες.

"Μηδέν εις το πηλίκιον...."

 

Θεοφάνης Μαλκίδης 

"Μηδέν εις το πηλίκιον....".

To ζήτημα της Γενοκτονίας  εικοσιδύο  χρόνια μετά την αναγνώριση από τη Βουλή των Ελλήνων.

1. Απουσία και Ύβρις

"Το μηδέν εις το πηλίκιον",  το είπε ένας  εκ των βασικών  υπονομευτών της ανάδειξης της Γενοκτονίας,  στην ιδιαίτερη μου πατρίδα, την Αλεξανδρούπολη. Εκεί όπου βρήκαν καταφύγιο,μετά το έγκλημα,  Θρακιώτες, Πόντιοι, Ίωνες, Καππαδόκες,  μεταξύ των οποίων και η δική μου οικογένεια. 

  

Από την άλλη πλευρά,  είναι να θαυμάζεις τους Αρμένιους για το σεβασμό στη μνήμη των θυμάτων του και για την προσπάθεια απόδοσης της αλήθειας στους ζωντανούς απογόνους τους. Είναι να θαυμάζεις πως χωρίς υποκρισία και προσδοκίες πολιτικών ωφελειών έχουν συμφωνήσει ΟΛΟΙ για το ζήτημα της Γενοκτονίας. Γιατί άραγε δεν συμβαίνει το ίδιο στην Ελλάδα, η οποία και επισήμως, πλην της οικονομικής της χρεοκοπίας, χρεοκόπησε πολιτικά και πνευματικά στην υπόθεση αναγνώρισης της Γενοκτονίας;

Την πρόταση του Μιχάλη Χαραλαμπίδη και την ψήφιση του σχετικού νομοσχεδίου για την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου το Φεβρουάριο του 1994 και η θέσπιση της 19ης Μαΐου ως ημέρα Εθνικής μνήμης( λίγα χρόνια αργότερα ακολούθησε η ψήφιση του νομοσχεδίου για τη Γενοκτονία στη Μικρά Ασία και η ανακήρυξη της 14ης Σεπτεμβρίου ως ημέρα μνήμης), ακολούθησαν μία σειρά από ενέργειες οι οποίες πραγματικά άφησαν έκπληκτους τους Έλληνες και τους Φιλέλληνες. 

Την 19η Μαΐου προσγειώνονται τουρκικά αεροσκάφη στην προσφυγική Νέα Αγχίαλο και γίνεται η συναυλία Ρουβά – Κούτ στην ημικατεχόμενη Κύπρο. Την 19η Μαίου γίνεται απόπειρα να σταλεί η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών στις εορτές μνήμης του Κεμάλ στην Άγκυρα (!), ενώ οι  πρωθυπουργοί και υπουργοί εξωτερικών Παπανδρέου και Καραμανλής καταθέτουν στεφάνι στο μαυσωλείο του βασικού υπεύθυνου για τη Γενοκτονία(!). Ο δεύτερος ακολούθησε την αντίστοιχη πράξη, του στενού συγγενή του, πρωθυπουργού επίσης, στη δεκαετία του 1950....

Τα παρακάτω ερωτήματα τα υποβάλλω ως Έλληνας πολίτης με τα δικαιώματα που έχω (ακόμη), κυρίως όμως ως απόγονος διασωθέντων της Γενοκτονίας, στη διάρκεια της οποίας η οικογένειά μου είχε και ορφανά παιδιά, αγνοούμενους και όλα εκείνα που συνοδεύουν ένα (μαζικό) έγκλημα:

-Πως είναι δυνατόν   να δικαιολογηθεί η απουσία, η αδιαφορία, η ολιγωρία του επονομαζόμενου πολιτικού προσωπικού της για το ζήτημα ανάδειξης της Γενοκτονίας εντός και εκτός Ελλάδας; 

-Πως μπορεί να γίνει ερμηνεία του γεγονότος ότι 22 χρόνια μετά τη ψήφιση του νόμου, στο λεγόμενο αντιρατσιστικό νόμο απουσιάζει η αναφορά για τη Γενοκτονία, με τη δικαιολoγία της μη διεθνούς αναγνώρισης; Και οι αναγνωρίσεις που ελήφθησαν μετά από συστηματική και ανιδιοτελή εργασία Ελλήνων και Φιλελλήνων στη Σουηδία, ΗΠΑ, Αυστραλία, Κύπρο, και αλλού τι είναι; 

-  Είναι  αποδεκτό ότι υπάρχουν “πολιτικοί και πνευματικοί” άνθρωποι στην Ελλάδα του 2016, απ' ΟΛΟ το πολιτικό και πνευματικό χώρο, που αποδέχονται και θαυμάζουν τον Κεμάλ; Τον εξολοθρευτή δηλαδή των Ελλήνων και άλλων εθνοτήτων; 

- Γιατί η Ελλάδα απουσιάζει όταν γίνεται αναφορά για το ζήτημα της Γενοκτονίας σε διεθνείς οργανισμούς και διεθνείς συναντήσεις και κρύβεται φοβούμενη, ενώ την ίδια στιγμή υβρίζει τους νεκρούς μας προγόνους και παρίσταται σε εγκαίνια του ψεύτικου σπιτιού του Μουσταφά Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη; 

- Γιατί η Ελλάδα ως Υπουργείο Εσωτερικών, Νομαρχία, Περιφέρεια, Περιφερειακή Ενότητα, κλπ, καλεί τον ελληνικό λαό να εορτάσει (!!!!) την ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας και μεταθέτει την ημέρα μνήμης σε άλλη ημερομηνία, κάνοντάς την “λάστιχο” με τελετουργικό που φωνάζει «να βγούμε από την υποχρέωση»; 

- Υπάρχει κάποιος που διανοείται ότι ένας πρωθυπουργός ή υπουργός της Αρμενίας ή του Ισραήλ μπορεί  αρνείται ή να υπονομεύει τη Γενοκτονία; 

Στα παραπάνω  θα πρέπει να προστεθούν και άλλες κινήσεις με τελευταία το Μάιο του 2013 με    την απάντηση   του Υπουργείου Εξωτερικών της Ελλάδας στο αντίστοιχο της Τουρκίας.  Στη δήλωση της Τουρκίας ότι «οι εκδηλώσεις για τη δήθεν γενοκτονία των Ποντίων που οργανώθηκαν και φέτος στην Ελλάδα στηρίζονται σε ισχυρισμούς που διαστρεβλώνουν την ιστορία»,  εκδηλώσεις οι  οποίες «δεν εξυπηρετούν το σκοπό της ανάπτυξης των τουρκοελληνικών σχέσεων», η Ελλάδα απήντησε ως εξής: «Η ιστορία είναι αλήθειες και γεγονότα που ούτε ξεχνιούνται ούτε παραγράφονται. Σύσσωμος ο Ελληνισμός τιμά τη μνήμη και την θυσία των Ποντίων. Ωστόσο, άλλο η ιστορία και άλλο το παρελθόν, το οποίο δεν πρέπει να σκιάζει την αμοιβαία βούληση να δημιουργήσουμε ένα μέλλον συνεργασίας, φιλίας, σταθερότητας και αμοιβαίου σεβασμού για τους δύο λαούς».

Στην απάντηση δεν υπάρχει ούτε  η λέξη Γενοκτονία, ούτε έγκλημα, ούτε αναφορά στο θύτη Τουρκία. Αντιθέτως  όπως αναφέρεται το παρελθόν δεν πρέπει να εμποδίζει τη συνεργασία, φιλία, σταθερότητα και λοιπές κενολογίες.

2. Μηδέν εις το πηλίκιον....

Κάθε 24η Απριλίου στην Αρμενία και στην Αρμενική Διασπορά εκατομμύρια Αρμένιοι τιμούν τη μνήμη των θυμάτων της Γενοκτονίας, ενώ το 2015, οι εκδηλώσεις μνήμης θα κυριαρχήσουν στον αρμενικό βίο. Ξεχωρίζει βεβαίως η αγιοποίηση των 1.500.000 θυμάτων τῆςΓενοκτονίας στὴν εκατοστὴ επέτειο του μαζικού εγκλήματος! Τώρα που λαοί, όπως ο Αρμενικός, μας δείχνουν το δρόμο της αξιοπρέπειας και της αλήθειας στη χρεοκοπημένη Ελλάδα, πολλοί υβρίζουν και συνεχίζουν να απουσιάζουν από τον αγώνα της μνήμης και του πολιτικού βίου. 

Τώρα που έχουν καταλυθεί φασιστικά, ρατσιστικά και ολοκληρωτικά καθεστώτα, τώρα που έχουν καταρρεύσει όλα τα φασιστικά σύμβολα, την ίδια στιγμή στην Ελλάδα, υπάρχουν ακόμη φωνές ΑΠΌ ΌΛΑ τα μήκη και τα πλάτη της αποκαλούμενης πολιτικής και πνευματικής ζωής, που θαυμάζουν τα επιτεύγματα  και τα πρόσωπα του μίσους, που μιλούν για τον Κεμαλισμό και το Ναζισμό. Ταυτόχρονα  ο Κεμαλισμός και ο Φασισμός στη μήτρα Τουρκία που τους γέννησε καταρρέει και αποκαθηλώνεται, στην Ελλάδα των εκατομμυρίων θυμάτων, οι κεμαλικές- φασιστικές οπισθοφυλακές   δίνουν μάχη για την επιβίωσή του!

Ωστόσο η δυναμική του ζητήματος της Γενοκτονίας δεν μπορεί να εμποδισθεί από ιδιοτελείς και μικρούς ανθρώπους, από στρατευμένους απολογητές και θαυμαστές του Κεμαλισμού. Το ζήτημα της Γενοκτονίας είναι τόσο ψηλά που κανείς “εύκαιρος” δεν μπορεί να το σβήσει, όσο και εάν προσπαθήσει, όσα στεφάνια καταθέσει, όσα κείμενα και εάν γράψει, ό,τι και εάν κάνει. 

Αυτοί  που έφεραν το  ζήτημα της αναγνώρισης της Γενοκτονίας στο “μηδέν εις το πηλίκιον” δεν είναι η ζωντανή Ελλάδα. Η ζωντανή Ελλάδα είμαστε εμείς και θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για την ιστορική αλήθεια και το δίκαιο, για την αναγνώριση της Γενοκτονίας!

Η συνωμοσία εναντίον του Οτζαλάν και η ελευθερία των Κούρδων

Θ. Μαλκίδης

Η συνωμοσία εναντίον του Οτζαλάν και 

η ελευθερία των Κούρδων

Δεκαεπτά χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τη διεθνή συνωμοσία εναντίον του Αμπνουλάχ Οτζαλάν και του κουρδικού λαού, που οδήγησε  στη σύλληψη του Άπο από τις τουρκικές φασιστικές δυνάμεις. 

Με την έναρξη του ένοπλου αγώνα στην Τουρκία από τους Κούρδους το 1984, με τη δολοφονία χιλιάδων Κούρδων στο Ιράκ στα τέλη της δεκαετίας του 1980, με τις ειδήσεις για την καταπίεση των Κούρδων του Ιράν και της Συρίας, ο ελληνικός λαός επανασυνδέθηκε μετά από χιλιάδες χρόνια τον Κουρδικό λαό- ο Ξενοφώντας αναφέρεται στους Καρδούχους- ωθώντας να στηρίξει ποικιλοτρόπως το κίνημα κοινωνικής και εθνικής απελευθέρωσης.

Μάλιστα ο ελληνικός λαός στην αλληλεγγύη του στον αγώνα του κουρδικού λαού για απελευθέρωση, είχε και ένα θύμα, το Θεόφιλο Γεωργιάδη, μέλος της Κυπριακής επιτροπής Αλληλεγγύης στο Κουρδιστάν ο οποίος δολοφονήθηκε, λόγω της δράσης του, το 1994.

Η σύλληψη του Αμπντουλάχ Οτζαλάν το 1999, δημιούργησε  νέα δεδομένα για το μέλλον του κουρδικού ζητήματος, δεδομένα που αναδείχθηκαν πιο έντονα μετά την εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ το 2003 και τη οικοδόμηση μίας ομόσπονδης κουρδικής κρατικής δομής. Ταυτόχρονα η μετατροπή της θανατικής ποινής του Οτζαλάν σε ισόβια κάθειρξη, οι ολοένα περισσότερες φωνές σε όλο τον κόσμο, ακόμη και στην Τουρκία που ζητούν πολιτική λύση για το Κουρδικό, δίνουν νέες προοπτικές για το μέλλον.

Το Κουρδικό ζήτημα αποτελεί μία πολύ σημαντική παράμετρος της περιοχής που περιλαμβάνει αρχικά την Τουρκία, στη συνέχεια το και  Ιράκ, και βεβαίως στη Συρία και το Ιράν.

Και αυτό όχι μόνο γιατί σ’ αυτά τα κράτη οι Κούρδοι αποτελούν ένα μεγάλο μέρος του συνολικού πληθυσμού και η παρουσία τους είναι αδιάλειπτη εδώ και χιλιάδες χρόνια, αλλά γιατί οι Κούρδοι αποτελούν πλέον κεντρική συνιστώσα των μελλοντικών εξελίξεων στην περιοχή. 

Αυτό φαίνεται στο Ιράκ, στη θέληση των Κούρδων της Τουρκίας να συνεχίσουν την προσπάθειά τους με ένοπλη πάλη και πολιτική δραστηριοποίηση, στον πολιτικό αγώνα των Κούρδων του Ιράν, στην ένοπλη αντίσταση στο αφανισμό  στη Συρία, δεδομένα που συγκροτούν προϋποθέσεις υλοποίησης δημιουργίας Κουρδικού κράτους, του οράματος δηλαδή εκατομμυρίων Κούρδων σε όλον τον πλανήτη.

Η σύλληψη του Οτζαλάν πριν 17 χρόνια, δεν κατέστειλε το κουρδικό κίνημα, το αντίθετο του κουρδικό ζήτημα είναι ανοιχτό και θα επηρεάσει τις άμεσες εξελίξεις στην περιοχή μας. Η κουρδική ελευθερία είναι δεδομένη.

Συλλογικό Αλτσχάιμερ

Θ. Μαλκίδης

Συλλογικό Αλτσχάιμερ

Μέρος της ομιλίας στην παρουσίαση του βιβλίου του Θ. Δεύτου για την Τραπεζούντα, που οργανώθηκε στην Κομοτηνή από τα Ποντιακά Σωματεία Ν. Ροδόπης. 



Είναι πολλές στιγμές όταν  στη χώρα αυτή, στον τόπο αυτό, ακούω Ελλάδα αλλά δε βλέπω Ελλάδα, γιατί είναι ένας εφιάλτης όπως γράφει ο Σεφέρης. Τόπος στον οποίο έχω  τη βεβαιότητα ότι επικρατεί ένα συλλογικό Αλτσχάιμερ. 

Η Μνήμη μίκρυνε, οι αρνητές πολλαπλασιάζονται, οι υπονομευτές γίνονται ακόμη περισσότεροι και η παιδεία, μοναδική αντίσταση σε καιρούς σκοτεινούς, σε χρόνους κάθε λογής πτώχευσης, δείχνει να είναι αντικείμενο των ιδεοληπτικών των "εκτός ύλης".
Εκτός ύλης η Γενοκτονία, εκτός ύλης ο Πόντος, η Θράκη, η Καππαδοκία, η Ιωνία, εκτός ύλης η Ελλάδα. 
Παράλληλα εντός ύλης από  ψευτοδιανοούμενους, ψευτοπολιτικούς και ψευτοκαθηγητές είναι ο φασισμός, ο δάσκαλος του Χίτλερ, η εθνική αποδόμηση και οι συνταγές μαγειρικής.....

Η ιστορική λογοτεχνία, η λογοτεχνία της ιστορίας είναι ένα μέσο αντίδρασης στο συλλογικό Αλτσχάιμερ, ένα μέσο άμυνας και επίθεσης ενάντια σε κάθε εκφυλισμό των κυττάρων μας. Χρειάζεται η χώρα αυτή το διάλογο, την ισηγορία, την ελευθερία, τη Δημοκρατία. Ιδιαίτερα σήμερα όταν όλες αυτές οι αρχές και άλλες εκατοντάδες παρόμοιες, είτε έχουν εξαφανιστεί, είτε όσες έχουν παραμείνει βιάζονται ποικιλοτρόπως. 

Προφανώς αυτοί που ήθελαν να μας εξαφανίσουν, να μας κάνουν ένα λαό μουσείων δεν το κατάφεραν με τη βιολογική Γενοκτονία. Το ίδιο θα συμβεί και με τους στρατευμένους, μόνιμους και μετακλητούς, που  θέλουν να μας εξαφανίσουν με τη Γενοκτονία της Μνήμης. Υπήρξαμε, υπάρχουμε και θα υπάρχουμε, περισσότεροι και καλύτεροι! 

 Υ.Γ. Την ομιλία μου την αφιερώνω στη  μνήμη των δολοφονημένων μελών του  ελληνικού  αθλητικού συλλόγου "Πόντος" Μερζιφούντας και στους τρεις συνανθρώπους μας του Πολεμικού μας Ναυτικού. Ελάχιστο δείγμα ανάσχεσης  στο συλλογικό Αλτσχάιμερ....

Ποδοσφαιρική ομάδα Πόντος. 12 Φεβρουαρίου 1921

• 

Ποδοσφαιρική ομάδα Πόντος. Ο ελληνικός αθλητικός σύλλογος Μερζιφούντας. 

 12 Φεβρουαρίου 1921. Απαγχονίστηκαν για να τιμήσουν τη φανέλα τους.

Του Φάνη Μαλκίδη

Ο Ελληνικός Αθλητικός Σύλλογος Μερζιφούντας «Πόντος» ιδρύθηκε από μαθητές και αποφοίτους του Κολεγίου «Ανατόλια» το 1903. Στη διοίκησή του συμμετείχαν τόσο οι μαθητές όσο και οι δάσκαλοι του κολεγίου, και η δραστηριότητά του αφορούσε τους τομείς του αθλητισμού, του πνεύματος, της τέχνης. Επίσης, ο σύλλογος διοργάνωνε ερασιτεχνικές θεατρικές παραστάσεις, δημιούργησε εξαιρετική βιβλιοθήκη, ενώ το 1910 ο σύλλογος ανέλαβε την έκδοση του περιοδικού Πόντος, Μηνιαίον δημοσίευμα φιλολογικόν, επιστημονικόν και παιδαγωγικόν.

Ο Ελληνικός Αθλητικός Σύλλογος «Πόντος» κατέχει ιδιαίτερη θέση μεταξύ των συλλόγων εξαιτίας της ιδιαιτερότητας του χαρακτήρα του, αφού συγκροτήθηκε στο πλαίσιο ενός σχολείου και ταυτόχρονα εργάστηκε για την ταυτότητα των μελών του.

Στις τελευταίες εκλογές, που έγιναν τον Μάιο του 1920, στο αξίωμα του προέδρου αναδείχθηκε ο καθηγητής Δ. Θεοχαρίδης, στη θέση του αντιπροέδρου ο Χαράλαμπος Ευσταθιάδης, γραμματέας ο Αναστάσιος Παυλίδης, ταμίας ο Συμεών Ανανιάδης, και υπεύθυνος για το αθλητικό τμήμα ο Γρηγόριος Τσακάλωφ. Όλοι τους 8 μήνες αργότερα θα συλλαμβάνονταν από τους Τούρκους, και με εξαίρεση τον Τσακάλωφ, ο οποίος ήταν Ρώσος πολίτης, θα δολοφονούνταν στην Αμάσεια το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του 1921.

Σημαντικό μέλος και αθλητής του Συλλόγου ήταν ο Συμεών Ανανιάδης. Ο Ανανιάδης γεννήθηκε στη Σαμψούντα, εισήχθη στο «Ανατόλια» το 1919, και ήταν πολύ καλός αθλητής του στίβου. Όπως γράφει ο συμμαθητής και φίλος του Ευθύμιος Κουζινός, το 1920 έβλεπε το μέλλον του ρόδινο: «Είχαμε επιβιώσει από σφαγές τα προηγούμενα τέσσερα χρόνια και είχε βάλει τρεις στόχους, να πιάσει και εάν είναι δυνατόν να "σπάσει" το παγκόσμιο ρεκόρ στα 100 μέτρα, να φοιτήσει στην αμερικανική ιατρική σχολή στη Βηρυτό και να συνεχίσει σπουδές στη Βιέννη και να παντρευτεί μια όμορφη συμπατριώτισσά του από την περιοχή του Αλαχάμ η οποία φοιτούσε στο αμερικανικό Λύκειο. Μάλιστα κάθε Σάββατο δεν έχανε την ευκαιρία να συμμετέχει στις συνεδριάσεις του "Πόντος", όπου εκεί την έβλεπε ο Συμεών» (Couzinos E., Twenty three years in Asia Minor [1899-1922], New York, Vantage Press 1969, σ. 67).

Στις 12 Φεβρουαρίου 1921 οι Τούρκοι περικύκλωσαν το «Ανατόλια». Αρχικά έψαχναν για όπλα και εκρηκτικά και στη συνέχεια, αφού δεν βρήκαν τίποτα, κατευθύνθηκαν στο γραφείο του προέδρου του Κολεγίου Τζ. Γουάιτ. Εκεί οι Τούρκοι είδαν δύο χάρτες που απεικόνιζαν την περιοχή του Πόντου, σύμφωνα με τους αρχαίους Έλληνες και τους Ρωμαίους. Η εύρεση των χαρτών οδήγησε τους Τούρκους να ζητήσουν να δουν τη βιβλιοθήκη του συλλόγου «Πόντος». Στη βιβλιοθήκη υπήρχαν εκατοντάδες βιβλία στην ελληνική και ειδικότερα στην αρχαιοελληνική γλώσσα, έργα κλασικών συγγραφέων τυπωμένα τα περισσότερα στην Αθήνα. Ανάμεσά τους βρήκαν και ένα σημειωματάριο με τις δραστηριότητες του Συλλόγου, το οποίο θεωρήθηκε «επαναστατικό».

Η φωτογραφία του ποδοσφαιρικού τμήματος του Συλλόγου ερέθισε ακόμη περισσότερο τους Τούρκους. Οι αθλητές της ποδοσφαιρικής ομάδας «Πόντος» είχαν άσπρες και μπλε οριζόντιες ρίγες και το γράμμα «Π» στο στήθος.

Το βράδυ της ίδιας μέρας ο Συμεών Ανανιάδης, ο οποίος ήταν παρών κατά τη διάρκεια της εφόδου των κεμαλικών στη βιβλιοθήκη του Συλλόγου, μίλησε με τον Κουζινό, λέγοντάς του πόσο δύσκολα είναι τα πράγματα. Όπως είπε ο Ανανιάδης, «αυτό είναι το τέλος». Λίγο πριν τις 12 το βράδυ τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου του συλλόγου κατευθύνθηκαν στο γραφείο του προέδρου του Κολεγίου, όπου έγινε η σύλληψή τους από τους Τούρκους. Στην συνέχεια οδηγήθηκαν στην Αμάσεια όπου με ψευδείς κατηγορίες καταδικάστηκαν σε θάνατο μαζί με τις πιο σημαντικές προσωπικότητες του Ελληνισμού.

Οι σύλλογοι των Ελλήνων προήλθαν από την ανάγκη που βίωνε ο Ελληνισμός να διατηρήσει την ιδιαιτερότητά του, να ανυψώσει το πνευματικό του επίπεδο, να ενισχύσει τους ανήμπορους, να ασχοληθεί με τον αθλητισμό. Στη Μερζιφούντα, η οποία αποτέλεσε πηγή αξιόλογων επιτευγμάτων, οι Έλληνες ίδρυσαν συλλόγους ιδιαίτερα σημαντικούς για τη διάδοση της εθνικής αυτογνωσίας και αυτοσυνειδησίας. Ο Ελληνικός Αθλητικός Σύλλογος «Πόντος» Μερζιφούντας αποτέλεσε ένα θεσμικό δημιούργημα των Ελλήνων που συνέβαλε αποφασιστικά στην πνευματική, πολιτισμική, αθλητική και κοινωνική ανύψωση.

Η συμβολή του Συλλόγου είναι τεράστια και αποτελεί πραγματικά μια εξαιρετική στιγμή όταν Έλληνες που ζουν σε όλο τον κόσμο τιμούν τα μέλη του, θύματα της Γενοκτονίας. Τον Δεκέμβριο του 2008 η ποντιακή αδελφότητα Αδελαΐδας Αυστραλίας και η ποδοσφαιρική του ομάδα «Ποντιακοί Αετοί» διοργάνωσαν αγώνα με επίλεκτους ποδοσφαιριστές της Μελβούρνης, προς τιμήν των θυμάτων του Συλλόγου. Η ομάδα των Ποντιακών Αετών φόρεσε πιστά αντίγραφα της στολής του συλλόγου «Πόντος». Αντίστοιχο ποδοσφαιρικό παιχνίδι έγινε στις 12 Μαΐου 2009, με αντίπαλους τους παλαίμαχους διεθνείς ποδοσφαιριστές του Πανελληνίου Συνδέσμου Αμειβομένων Ποδοσφαιριστών και τους παλαίμαχους της Καβάλας. Εδώ αντίγραφα της φανέλας του «Πόντος» φόρεσαν οι παλαίμαχοι της Καβάλας.

Η έρευνα έδειξε, και στο μέλλον θα δείξει ακόμη πιο έντονα, ότι σύλλογοι και σωματεία, οργανωμένες θεσμικές εκφράσεις των Ελλήνων που έζησαν για χιλιάδες χρόνια στη Μικρά Ασία όπως ο «Πόντος» της Μερζιφούντας ξεχώρισαν με τη δραστηριότητά τους και απέδειξαν την πραγματική κοινωνική και αθλητική τους προσφορά.

• Το κείμενο αποτελεί μέρος της εισήγησης του Φάνη Μαλκίδη στο 4ο Συμπόσιο για τη Μικρά Ασία που διοργάνωσε το Κέντρο Σπουδής και Ανάδειξης Μικρασιατικού Πολιτισμού του Δήμου Νέας Ιωνίας Αττικής.