Απόσπασμα της ομιλίας στην εκδήλωση που οργάνωσε η «Ενωμένη Ρωμηοσύνη» και ο Μορφωτικός Πολιτιστικός Σύλλογος Ποντίων Κρύας Βρύσης «Αλέξανδρος Υψηλάντης», σε συνεργασία με την ΔΗ.Κ.Ε.Π.Α.Πέλλας.
Στην Ελλάδα, την πρόταση του Μιχάλη Χαραλαμπίδη και την ψήφιση του σχετικού νομοσχεδίου για την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου το Φεβρουάριο του 1994 και η θέσπιση της 19ης Μαΐου ως ημέρα Εθνικής μνήμης, ακολούθησαν μία σειρά από ενέργειες οι οποίες πραγματικά άφησαν έκπληκτους, εμάς τους Έλληνες και τους συναγωνιστές μας Φιλέλληνες και Φίλους της Αλήθειας και της Ιστορίας.
Την 19η Μαΐου 1996 προσγειώνονται τουρκικά αεροσκάφη στην προσφυγική Νέα Αγχίαλο Μαγνησίας, αποβιβάζονται τουρκικά στρατεύματα στην Πελοπόννησο στα πλαίσια “ασκήσεων” και το ίδιο έτος γίνεται η συναυλία Ρουβά – Κούτ στην ημικατεχόμενη Κύπρο.
Την 19η Μαΐου 1998 γίνεται απόπειρα να σταλεί η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών στις εορτές μνήμης του Κεμάλ στην Άγκυρα (!), ενώ ακολουθούν οι καταθέσεις στεφάνων του Έλληνα πρωθυπουργού Κ. Καραμανλή και πρωθυπουργού και υπουργού εξωτερικών Γ . Παπανδρέου στον βασικό υπεύθυνο της Γενοκτονίας, το Μουσταφά Κεμάλ! Είχε προηγηθεί η κατάθεση στεφάνου στον δάσκαλο του Χίτλερ, τον Κεμάλ, από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή στα τέλη της δεκαετίας του 1950.
Εμφανίζεται σχολικό βιβλίο που αποκαλεί “συνωτισμό” ένα από μεγαλύτερα εγκλήματα που γνώρισε η ανθρωπότητα, τη σφαγή στη Σμύρνη, ενώ από τη δημόσια τηλεόραση ακούγονται ύβρεις ότι τη φωτιά στην Ιωνική πρωτεύουσα την έβαλαν οι Έλληνες!
Βγαίνει εκτός ύλης το κεφάλαιο για τη Γενοκτονία και σε νέο σχολικό βιβλίο ο Κεμάλ αποκαλείται σπουδαίος πολιτικός που δημιούργησε τη σύγχρονη Τουρκική Δημοκρατία!!
Εν τέλει η άρνηση της Γενοκτονίας ήρθε ως “φυσιολογικό αποτέλεσμα” μετά τη μακροχρόνια υπονόμευση.....
Αλήθεια, πως μπορεί να δικαιολογηθεί η προσπάθεια αλλοίωσης και κατάργησης, υπονόμευσης και άρνησης της ημέρας Μνήμης της Γενοκτονίας, καθώς και η απουσία, η αδιαφορία και η ολιγωρία του επονομαζόμενου πολιτικού προσωπικού για το ζήτημα ανάδειξης της Γενοκτονίας εντός και εκτός Ελλάδας;
Γιατί απουσιάζει το ζήτημα της Γενοκτονίας από την ελλαδική ατζέντα της εξωτερικής πολιτικής και των ελληνοτουρκικών σχέσεων;
Γιατί η Ελλάδα παρεμβαίνει για να μην αναδεικνύεται το θέμα διεθνώς από Έλληνες και Φιλέλληνες;
Πως μπορεί να γίνει αποδεκτό ότι υπάρχουν “πολιτικοί και πνευματικοί” άνθρωποι στην Ελλάδα, που αποδέχονται και θαυμάζουν τον Κεμάλ;Τον εξολοθρευτή δηλαδή των Ελλήνων και άλλων εθνοτήτων;
Γιατί η Ελλάδα απουσιάζει όταν γίνεται αναφορά για το ζήτημα της Γενοκτονίας σε διεθνείς οργανισμούς και διεθνείς συναντήσεις και κρύβεται φοβούμενη, ενώ την ίδια στιγμή υβρίζει τους νεκρούς μας προγόνους και παρίσταται σε εγκαίνια του ψεύτικου σπιτιού του Μουσταφά Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη;
Γιατί η Ελλάδα ως Υπουργείο Εσωτερικών, Δήμος, Νομαρχία, Περιφέρεια, Περιφερειακή Ενότητα, κλπ, καλεί τον ελληνικό λαό να εορτάσει (!!!) την ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας και μεταθέτει την ημέρα αυτή σε άλλη ημερομηνία, κάνοντάς την “λάστιχο” με τελετουργικό που φωνάζει «να βγούμε από την υποχρέωση»;
Τώρα που έχουν καταλυθεί φασιστικά, ρατσιστικά και ολοκληρωτικά καθεστώτα, τώρα που έχουν καταρρεύσει όλα τα φασιστικά σύμβολα, την ίδια στιγμή στην Ελλάδα, υπάρχουν ακόμη φωνές από όλα τα τα μήκη και τα πλάτη της αποκαλούμενης πολιτικής και πνευματικής ζωής, που θαυμάζουν τον Κεμαλισμό. Ταυτόχρονα ο Κεμαλισμός και ο Φασισμός στη μήτρα Τουρκία που τους γέννησε καταρρέει και αποκαθηλώνεται, στην Ελλάδα των εκατομμυρίων θυμάτων, οι κεμαλικές- φασιστικές οπισθοφυλακές δίνουν μάχη για την επιβίωσή του! Ωστόσο η δυναμική του ζητήματος της Γενοκτονίας δεν μπορεί να εμποδισθεί από ιδιοτελείς και μικρούς ανθρώπους, από υπονομευτές και αρνητές, από στρατευμένους απολογητές και θαυμαστές του Κεμαλισμού, του πρόδρομου του Ναζισμού.
Η ιστορική περίοδος που διανύουμε δημιουργεί ευνοϊκές συνθήκες. Ο φασισμός και ο Κεμαλισμός αποκαλύπτεται και καταρρέει. Τα εγκλήματά του φανερώνονται. Σε όλη την Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο, ακόμη και στην Τουρκία- το είδαμε και με το συνέδριο στην Άγκυρα- γίνεται πλέον κατανοητό ότι χωρίς τη γνώση της τραγικής αυτής σελίδας που γνώρισαν οι Έλληνες και οι Ελληνίδες, χωρίς δηλαδή της ανάδειξης της Γενοκτονίας, δεν μπορεί να υπάρξει ολοκληρωμένη κατανόηση της ιστορίας. Η αλήθεια είναι βέβαιο ότι θα νικήσει το ψεύδος και την άρνηση, το φως θα νικήσει το σκότος.
Ακούστε τη συνέντευξη του Θ. Μαλκίδη στον Θ. Μακρίδη και στο PONTOSRADIO για το ζήτημα της Υπονόμευσης και της Άρνησης, καθώς και για άλλα ζητήματα που αφορούν τη Γενοκτονία
Εκτιμώ
τους ανθρώπους που σε δύσκολες στιγμές
επιλέγουν να πουν την αλήθεια, να φερθούν
με εντιμότητα, συνέπεια, σοβαρότητα και
με θάρρος. Που δε φοβούνται να αποφασίσουν
με ποιους θα παν και ποιους θα αφήσουν
για να χρησιμοποιήσω τους γνωστούς
στίχους. Τους άλλους, όπως είναι
αυτονόητο, αυτούς που λένε ψέμματα, που
δειλιάζουν και κρύβονται τους απεχθάνομαι.
Όπως είναι πάλι αυτονόητο αυτοί χάνονται
στον ιστορικό χρόνο, αντιθέτως σ΄αυτόν
μένουν για πάντα ζωντανοί οι Άνδρες,
αυτοί που πηγαίνουν αντίθετα στο ρεύμα.
Ο
Γκάρο Παϊλάν, ο Ένκου Φερχάτ, ο Ιωακείμ
Γκάουκ, ο καθένας ξεχωριστά και όλοι
μαζί αποδεικνύουν ότι υπάρχουν
άνθρωποι, πολιτικοί, πολίτες, οι οποίοι
συνειδητά αγωνίζονται με ευθύνη έναντι
της ιστορίας και του δικαίου.
Ο
Γκάρο Παϊλάν, ο βουλευτής του HDP, μιλώντας
μέσα στην τουρκική βουλή, έδειξε πως
ένας άνθρωπος της μνήμης, πως ένας λαός
που έχει αυτοσεβασμό μπορεί να κερδίσει,
όσα και χρόνια και εάν περάσουν. Ο
Αρμένιος Γκάρο Παϊλάν απέδειξε με τις
εικόνες των δολοφονημένων προγόνων του
ότι ένα έθνος μπορεί να αντέξει την
προπαγάνδα και την άρνηση και στην
κατάλληλη στιγμή να έρθει η δικαίωση.
Ο
Ένκου Φερχάτ, επίσης βουλευτής του HDP,
έπραξε όπως θα έπραττε κάθε δημοκράτης
και αγωνιστής, που γνωρίζει από που
έρχεται και που πηγαίνει. Το αγωνιζόμενο
κουρδικό έθνος έχει βρει στο πρόσωπό
του ένα νέο σύμβολο, σύμβολο που σέβεται
την αλήθεια και αποδίδει σ΄αυτήν ότι
της ανήκει.
Ο
Ιωακείμ Γκάουκ, πρόεδρος της Ομοσπονδιακής
Δημοκρατίας της Γερμανίας, μιλώντας
τον Απρίλιο του 2015 στον καθεδρικό ναό
του Βερολίνου, για τις Γενοκτονίες των
Ελλήνων, των Αρμενίων και των Ασσυρίων,
οδηγεί τη χώρα του, η οποία με ευθύνεται
με Ολοκαυτώματα, σε ανάλογη στάση με
αυτή που κράτησε για την εξόντωση των
Εβραίων.
Για τον Γκάουκ είχα μιλήσει πριν λίγο καιρό σε μία ραδιοφωνική
συνέντευξη, όταν ρωτήθηκα για το ποιες χώρες είναι
οι επόμενες οι οποίες θα αναγνωρίσουν
τη Γενοκτονία. Εκεί, πλην, των πολιτειών
των ΗΠΑ, είπα και για τη Γερμανία. Η
ομιλία του Γκάουκ άνοιξε το δρόμο για
το αναμενόμενο ψήφισμα. Το περιμένουμε,
το ευχόμαστε και αγωνιζόμαστε για αυτό.
Άνθρωποι
και Άνδρες όπως ο Γκάρο Παϊλάν, ο Ένκου
Φερχάτ, ο Ιωακείμ Γκάουκ, είναι τα πρότυπα
για όλους μας, μηνύματα ζωής και Ανάστασης.
Η αλήθεια, η ιστορία, η μνήμη θα νικήσουν!
Γενοκτονία:Υπονόμευση στο εσωτερικό, Αναγνώριση
στο εξωτερικό.
Η
πρόσφατη
αναγνώριση της Γενοκτονίας των προγόνων
μας από την πολιτεία της Δυτικής Βιρτζίνια
των ΗΠΑ και από την πόλη του Τορόντο στον Καναδά αποτελεί
μία ακόμη σημαντική ημέρα για τα θύματα
του μαζικού εγκλήματος, τους ζώντες
απογόνους τους, τα εκατομμύρια Έλληνες
και τις Ελληνίδες σε όλο τον κόσμο,
αποτελεί μία σπουδαία ημερομηνία για
τους ανιδιοτελείς αγωνιστές Έλληνες
και Φιλέλληνες.
Το
ψήφισμα αποτελεί μία ακόμη επιτυχία,
μία ακόμη επιβράβευση του έντιμου και
σοβαρού αγώνα, επιτυχία η οποία έρχεται
σε μία δύσκολη περίοδο. Σε μία συγκυρία
όπου το μόνο που ακούγεται είναι αριθμοί.
Στην ελληνική όμως παράδοση, υπάρχουν
και οι λέξεις, που γίνονται σύμβολα,
αγώνες, ταυτότητα. Αυτή όπου όπως λέει
ο Νίκος Καζαντζάκης που κατέγραψε το
δράμα των ξεριζωμένων Ελλήνων κατά τη
διάρκεια της Γενοκτονίας, δίνει
νόημα και μορφή σε μία άμορφη και άμυαλη
απεραντοσύνη.
Η
αναγνώριση (και) από την πολιτεία της
Δυτική Βιρτζίνια των ΗΠΑ και από την πόλη του Τορόντο στον Καναδά έχει τεράστια
αξία για τους αυτονόητους λόγους. Η
προσπάθεια για την αναγνώριση της
Γενοκτονίας συνεχίζεται και από ότι
αποδεικνύεται έχει και αποτέλεσμα.
Ειδικά όταν προέρχεται από την δυναμική
και έξω από συμφέροντα και λογικές
Ελληνική Διασπορά. Συγχαρητήρια σε
όλους όσους εργάστηκαν για να έρθει
αυτό το αποτέλεσμα, στους συμπατριώτες
και συμπατριώτισσές μας, σε όλους που
αγωνίστηκαν και πέτυχαν. Ο ελληνικός
αγώνας της ιστορίας και της μνήμης,
συνεχίζεται και παρότι έχει πολλά
εμπόδια από το ελλαδικό εσωτερικό της
θλίψης, της παρακμής, της υπονόμευσης
και της άρνησης, θα είναι νικηφόρος!
O Ελληνικός
Αθλητικός Σύλλογος «Πόντος» Μερζιφούντας. Από
το Γήπεδο στην Αγχόνη
Oι
σύλλογοι των Ελλήνων της Ανατολής οι
οποίοι δημιουργήθηκαν σε ειρηνική
περίοδο, προήλθαν από την ανάγκη που
βίωνε ο Ελληνισμός να διατηρήσει
την ιδιαιτερότητά του, να ανυψώσει το
πνευματικό και το αθλητικό του επίπεδο,
αλλά με την έναρξη της Γενοκτονίας οι
Σύλλογοι ήταν και μέσο επιβίωσης. Στον
Πόντο και ιδιαίτερα στη Μερζιφούντα, η
οποία αποτέλεσε πηγή αξιόλογων κοινωνικών,
πνευματικών, αθλητικών και άλλων
επιτευγμάτων, οι Έλληνες ίδρυσαν
συλλόγους ιδιαίτερα σημαντικούς για
την εθνική αυτογνωσία και επιβίωση. Σε
δύσκολες στιγμές οι συλλογικές δομές
αποτέλεσαν το καταφύγιο για πολλούς
Έλληνες οι οποίοι κυνηγήθηκαν ανηλεώς
από τις Νεοτουρκικές και τις Κεμαλικές
δυνάμεις.
Ο
Ελληνικός Αθλητικός Σύλλογος «Πόντος»,
ο οποίος δημιουργήθηκε από μαθητές και
καθηγητές του Κολλεγίου "Ανατόλια"
Μερζιφούντας αποτέλεσε ένα θεσμικό
δημιούργημα των Ελλήνων της πόλης, που
συνέβαλλε αποφασιστικά στην πνευματική,
πολιτισμική, αθλητική και κοινωνική
τους ανύψωση. Έχοντας πολυποίκιλες
δραστηριότητες, ο Σύλλογος αποτέλεσε
μία ακόμη προσφορά για την εθνική
αποκατάσταση των Ελλήνων του Πόντου,
οι οποίοι αγωνίστηκαν με κάθε τρόπο για
την ελευθερία. Αρκετοί από αυτούς όπως
ο καθηγητής και οι μαθητές του
"Ανατόλια" Θεοχαρίδης και
Ανανιάδης και Παυλίδης, θα
δολοφονηθούν στα αποκαλούμενα από τους
Κεμαλικούς "Δικαστήρια Ανεξαρτησίας"
που στήθηκαν στην Αμάσεια το 1921. Έτσι
τα μέλη, οι αθλητές του Συλλόγου "Πόντος",
βρέθηκαν κυριολεκτικά από το γήπεδο
στην αγχόνη
Το
βιβλίο αναλύει τη συμβολή του Ελληνικού
Αθλητικού Συλλόγου "Πόντος" , η
οποία είναι σημαντικότατη και αποτελεί
μία εξαιρετική στιγμή της παρουσίας
των Ελλήνων στον Πόντο. Η έρευνα
έδειξε και στο μέλλον θα δείξει ακόμη
περισσότερο ότι σύλλογοι και σωματεία,
οργανωμένες θεσμικές εκφράσεις των
Ελλήνων, όπως ο «Πόντος» της Μερζιφούντας
ξεχώρισαν με τη δραστηριότητά τους και
απέδειξαν την μεγάλη πνευματική,
κοινωνική και εθνική τους προσφορά.
Υ.Γ. Μετά από πρότασή μας η Ποντιακή αδελφότητα Αδελαίδας Αυστραλίας και η ποδοσφαιρική του ομάδα «Ποντιακοί Αετοί» διοργάνωσαν το Δεκέμβριο του 2008, αγώνα με επίλεκτους ποδοσφαιριστές προς τιμήν των θυμάτων του Συλλόγου. Η ομάδα των Ποντιακών Αετών φόρεσε πιστά αντίγραφα της στολής του συλλόγου «Πόντος».
Επίσης, αντίστοιχο ποδοσφαιρικό παιχνίδι έγινε στις 12 Μαΐου 2009, με αντίπαλους τους παλαίμαχους διεθνείς ποδοσφαιριστές του Πανελληνίου Συνδέσμου Αμειβομένων Ποδοσφαιριστών και τους παλαίμαχους της Καβάλας, όπως και το 2014 με τα μέλη της εθνικής ομάδας της Ελλάδας, η οποία κέρδισε το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 2004.
Ακόμη, ποδοσφαιρικές συναντήσεις στη μνήμη των μελών του Συλλόγου "Πόντος" έγιναν στην Κατερίνη, στις Σέρρες, στο Βερολίνο, τιμώντας με αυτόν τον τρόπο, οι Έλληνες και οι αθλητές του σήμερα, τα μέλη του αθλητικού συλλόγου "Πόντος" Μερζιφούντας.
Θ. Μαλκίδης Η Ελληνίδα, η Αρμένια, η Ασσύρια, η Κούρδισσα στη Γενοκτονία Μέρος της ομιλίας στην εκδήλωση που οργάνωσε η Ένωση Ποντίων Νέας Σμύρνης- Δάφνης- Αγίου Δημητρίου στην Εστία Νέας Σμύρνης Πέρα από το συμβολισμό της εκδήλωσης απόψε, συμβολισμός ο οποίος πηγάζει από το πανέμορφο κτίριο που διασώζει την Ιωνία στην Ελλάδα, η συνάντησή μας αποτελεί μία σημαντική στιγμή στον κοινό αγώνα για την αναγνώριση του μαζικού εγκλήματος. Ένα έγκλημα που άρχισε από το Νεοτουρκικό και Κεμαλικό φασιστικό -ρατσιστικό καθεστώς στις αρχές του 20ου αιώνα και συνεχίζεται μέχρι σήμερα από τους απογόνους του. Η αποψινή εκδήλωση αποτελεί σταθμό για το ζήτημα της Γενοκτονίας και της αναγνώρισής της. Αποτελεί κομβικό σημείο γιατί συζητά και φωτίζει τη γυναικεία όψη του εγκλήματος και συνιστά μία πρωτοποριακή και καινοτόμα προσπάθεια για την ανάδειξη της αλήθειας. Η Ροζίν από το Κόμπανι μας θυμίζει την Γκιουλάν Αβτζί, την Κούρδισσα μέλος του Σουηδικού Κοινοβουλίου που πήγε αντίθετα στο κόμμα της, ζήτησε συγνώμη για τα εγκλήματα των προγόνων της και ψήφισε το 2010 υπέρ της αναγνώρισης της Γενοκτονίας Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων. Η Αναστασία, διασωθείσα της Γενοκτονίας των Ασσυρίων, αποτελεί ζωντανή μαρτυρία για το εύρος του εγκλήματος εναντίον των γυναικών ενός ιστορικού λαού. Η Αλίς από την Αρμενία, συνεχίζει την πατριωτική, αγωνιστική δράση ενός αρχαίου έθνους, που παρά τις δυσκολίες δεν σταμάτησε ποτέ με συνέπεια να αγωνίζεται για τη δικαίωση. Οι εκατοντάδες Ελληνίδες γυναίκες που βρίσκονται ανάμεσά μας σήμερα, από τον Πόντο και την Ιωνία, μέχρι την Θράκη και την Καππαδοκία, αποτελούν τη συνέχεια ενός λαού, που παρότι εκδιώχθηκε, βιάστηκε, ορφάνεψε, χήρεψε, δεν εξαφανίστηκε. Παρότι στην Ελλάδα βρήκε τη λήθη, την άρνηση και την υπονόμευση, παλεύει για το δίκαιο και την αλήθεια. Η συνάντησή μας είναι ορόσημο. Έλληνες και Ελληνίδες, Ασσύριοι και Ασσύριοι, Αρμένιοι και Αρμένιες, Κούρδοι και Κούρδισσες, συνεχίζουμε, αγωνιζόμαστε, νικάμε!
«Η Ελληνίδα, η Αρμένια, η Ασσύρια, η Κούρδισσα γυναίκα στη Γενοκτονία» – Εκδήλωση στην Εστία Ν. Σμύρνης (φωτο, βίντεο)
www.pontos-news.gr
Ο κεντρικός ομιλητής Θ. Μαλκίδης απευθύνεται στο κοινό
Τη
φρικτή τύχη πολλών γυναικών αλλά και παιδιών από εθνοτικές ομάδες άλλες
πλην της τουρκικής, κατά τη διάρκεια των γενοκτονιών στις αρχές του
προηγούμενου αιώνα, διεκτραγώδησε σε ομιλία του στην Εστία Νέας Σμύρνης ο
Θεοφάνης Μαλκίδης, διδάκτωρ Κοινωνικών Επιστημών και μέλος της Διεθνούς
Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών. Ο Θ. Μαλκίδης ήταν ο
κεντρικός ομιλητής στην εκδήλωση της Εστίας Νέας Σμύρνης και της Ένωσης
Ποντίων Ν. Σμύρνης - Δάφνης - Αγίου Δημητρίου «Μαύρη Θάλασσα», που έγινε
το Σάββατο 23 Απριλίου στην Εστία.
Θεοφάνης Μαλκίδης: Εκτός από γενοκτονία είχαμε και γυναικοκτονία και παιδοκτονία.
Η
εκδήλωση ξεκίνησε με την αντιπρόεδρο της Εστίας Ελισάβετ Πιτσαδιώτη, η
οποία εκθείασε την Ένωση Ποντίων «Μαύρη Θάλασσα», ενώ στη συνέχεια η
Κούρδισσα εκπρόσωπος του Δημοκρατικού Κόμματος Κούρδων των λαών της
Συρίας, με καταγωγή από το Κομπάνι, Ροζίν Μοχάμεντ, μίλησε για τη
διαχρονική γενοκτονία που διαπράττεται στην περιοχή του Κουρδιστάν από
τους Τούρκους, μέχρι και σήμερα.
Με
ιστορικά στοιχεία για τον ασσυριακό λαό απευθύνθηκε στο κοινό η
ασσυριακής καταγωγής Αναστασία Μαραμενίδου, θυμίζοντας ότι οι
γενοκτονημένοι πρόγονοί της εκτιμάται ότι ανέρχονται στις 750.000.
Με
αναφορά στα πρόσφατα γεγονότα του Αρτσάχ ξεκίνησε τη δική της παρέμβαση
η εκπρόσωπος της Αρμενικής Εθνικής Επιτροπής Ελλάδος Αλίς Φαρατζιάν,
τονίζοντας ότι «η κατάσταση στο Ναγκόρνο Καραμπάχ δεν πρέπει να αφήσει
κανέναν ασυγκίνητο». Μιλώντας για τις γενοκτονίες των αρχών του 20ού
αιώνα τόνισε ότι ένας θύτης θα επαναλάβει το έγκλημα εάν δεν τιμωρηθεί,
καλώντας την Τουρκία να «πάψει να στέκεται στο περιθώριο της ιστορίας»
σημαδεμένη από ένα έγκλημα που αρνείται, παρά τη διεθνή καταδίκη. «Όμως η
άνοιξη των δολοφονημένων λαών του οθωμανικού κράτους και του κεμαλικού
καθεστώτος έρχεται».
«Παραφράζοντας τα λόγια του
Ευαγγελίου “εν αρχή ην ο λόγος”, για την ιστορία της Ιωνίας, της Θράκης,
του Πόντου, της Καππαδοκίας “εν αρχή ην η Γενοκτονία”...».
Με
αυτά τα λόγια ξεκίνησε ο Θ. Μαλκίδης την ομιλία του, κατά την οποία
αναφέρθηκε μεταξύ άλλων και στα σχολικά βιβλία του Δημοτικού, κάνοντας
λόγο για «προπαγάνδα που δημιουργείται σε βάρος της ιστορίας μας από τις
εκάστοτε κυβερνήσεις». Μίλησε για «άχρηστες και ψευδείς πληροφορίες που
διοχετεύονται στην εκπαίδευση», ενώ η πραγματικότητα ουσιαστικά
αποσιωπάται καθώς και τα ιστορικά τεκμηριωμένα γεγονότα – ειδικά για την
περίοδο της Γενοκτονίας, στις αρχές του προηγούμενου αιώνα.
Ο
κεντρικός ομιλητής αναφέρθηκε και στις κτηνωδίες που έκαναν οι
Νεότουρκοι και κεμαλικοί στις γυναίκες, περιγράφοντας με μελανά χρώματα
μια ακόμα πιο μαύρη αλήθεια. «Όπου δεν μπορούσαν να τις βιάσουν τις
έπαιρναν στα χαρέμια τους, κι όταν δεν μπορούσαν να τις πάρουν στα
χαρέμια τους τις δολοφονούσαν μαζί με το έμβρυό τους»...
Στην
εκδήλωση χαιρετισμό απηύθυνε και η πρόεδρος της Ένωσης Ποντίων Ν.
Σμύρνης - Δάφνης - Αγίου Δημητρίου «Μαύρη θάλασσα», Ράνια
Χρυσοχοΐδου-Κανάκη.
Τις δισκογραφικές δουλειές του Χρόνη Αμανατίδη Κύπρος-Πόντος-Ιωνία και Αρωθυμώ και τραγωδώ δώρισε
στις κυρίες ο Θεοφάνης Μαλκίδης, ενώ η Ράνια Χρυσοχοΐδου-Κανάκη
πρόσφερε στον κύριο ομιλητή το ημερολόγιο του συλλόγου κι ένα
αναμνηστικό κάδρο.
Η εκδήλωση έκλεισε με χορούς της μαρτυρικής Πάφρας, της περιοχής του Πόντου που υπέστη τη μεγαλύτερη καταστροφή.
Θ. Μαλκίδης: Η Γενοκτονία των Αρμενίων: Η αλήθεια θα νικήσει! Αθήνα - Πλατεία Συντάγματος 24 Απριλίου 2016: Εκατό + ένα χρόνια μετά
Οι
προσκλήσεις του Προέδρου της Δημοκρατίας της Αρμενίας και των Αρμενικών οργανώσεων σε πολλές χώρες του πλανήτη για να μιλήσω για τη Γενοκτονία του ιστορικού αυτού λαού, ήταν και παραμένουν από τις πιο σημαντικές στιγμές που έζησα στη μεγάλη διαδρομή
για την αναγνώριση του μαζικού εγκλήματος. Διατηρώ ισχυρές μνήμες δικαίωσης του αγώνα μας όταν οι μεγάλες συναντήσεις οδήγησαν σε αναγνωρίσεις και νίκες. Η Στοκχόλμη ήταν μία αυτές, ενώ όταν φύτεψα ένα δέντρο στο Τσιτσερνακαμπέρτ,
στο μνημείο της Γενοκτονίας στο Γερεβάν, στη μνήμη των 1.500.000 θυμάτων, κατανόησα ότι η πορεία για τη δικαίωση θα έχει αίσιο τέλος. Γιατί έχουμε μαζί μας το Θεό, τις ψυχές των αναρίθμητων δολοφονημένων, έχουμε μαζί μας το δίκαιο και την ιστορία.
Φέτος που συμπληρώνονται 100+ 1 χρόνια από το
πρώτο έγκλημα του 20ου αιώνα, τη Γενοκτονία
των Αρμενίων, ανοίγει
ένας νέος κύκλος στον μεγάλο αγώνα της
αναγνώρισης. Το δείχνουν οι μεγάλες κινητοποιήσεις σε όλον τον κόσμο, το δείχνει η νευρικότητα του φασιστικού- ρατσιστικού καθεστώτος, που αυτοαποκαλείται Τουρκική Δημοκρατία και αποτελεί συνέχεια των δασκάλων του Χίτλερ Νεότουρκων και Κεμαλικών. Παρόλες όμως τις αρνήσεις και την προπαγάνδα, η συνέπεια και ο σεβασμός του Αρμενικού λαού έναντι της ιστορίας του, αποδεικνύει ότι η αλήθεια θα νικήσει!
Θ. Μαλκίδης Γενοκτονία των Αρμενίων:100+1 χρόνια αγώνα για την αλήθεια
Νιώθω, μεγάλη και ιδιαίτερη εκτίμηση για τον Αρμενικό Λαό, για την πορεία και για τον αγώνα του. Πέρα από τις προσωπικές αναφορές, αφού στην πατρίδα μου,την Αλεξανδρούπολη, όπου κατέφυγαν οι γονείς μου μετά τη Γενοκτονία, μεγάλωσα μαζί με πολλούς Αρμένιους φίλους, η επισήμανση αφορά την συνεισφορά των διανοουμένων, της πνευματικής ηγεσίας και των έντιμων πολιτικών στον αγώνα ανάδειξης της Γενοκτονίας του Αρμενικού Έθνους. Επιπλέον μαζί με πολλούς Αρμένιους συν(αγωνιστές), ζήσαμε πολλές και σημαντικές στιγμές στον παγκόσμιο αγώνα για την αναγνώριση της Γενοκτονίας.
Όταν φύτεψα ένα δέντρο για τα θύματα της Γενοκτονίας στο μνημείο στο Γερεβάν, η συμμετοχή μου σε διεθνείς συναντήσεις στην πρωτεύουσα της Αρμενίας, αλλά και στη Στοκχόλμη, στην Νέα Υόρκη και αλλού, είναι ορισμένες από αυτές.
Είναι βέβαιο ότι χωρίς αυτούς τους ανθρώπους στην Αρμενία και τη Διασπορά, οι περιοχές της ιστορικής Αρμενίας, της Μικράς Ασίας, του Καυκάσου, του Πόντου, της Θράκης, του Κουρδιστάν, που γνώρισαν και γνωρίζουν μέχρι σήμερα, πολλά και συνεχή εγκλήματα, αλλά και ολόκληρος ο κόσμος, θα μάθαινε τη συρρικνωμένη εκδοχή της Αρμενικής ιστορίας. Και το χειρότερο: θα γνώριζε την Νεοτουρκική και τη Κεμαλική της εκδοχή, δηλαδή το φασισμό, τον ολοκληρωτισμό και την ιδεολογία του θανάτου.
Ο Αγώνας της αναγνώρισης και της αλήθειας παρά τα εμπόδια, τις δυσκολίες και τις δοκιμασίες, σε δύσκολους καιρούς και συνθήκες, έφερε αποτελέσματα. Οι συνεχείς αναγνωρίσεις της Γενοκτονίας των Αρμενίων από κράτη και φορείς, είναι αποτέλεσμα του αυτοσεβασμού σεβασμού, της εντιμότητας της συνέπειας και της σοβαρότητας που διακρίνει τους αγωνιστές της αναγνώρισης. Αρμένιους, αλλά και χιλιάδες συνοδοιπόρους των Αρμενίων σε όλον τον πλανήτη.
Εκατό συν ένα χρόνια μετά την κορύφωση της Γενοκτονίας των Αρμενίων, ο Αρμενικός λαός και οι συμπαραστάτες του, ως αποτέλεσμα της σοβαρής προσπάθειας που κάνουν, θα δουν και άλλους καρπούς της αγωνιστικότητάς τους. Παρά το έγκλημα που συνεχίζεται μέχρι σήμερα, από το ίδιο καθεστώς που συνεχίζει να δολοφονεί τους λαούς, από το Χραντ Ντινκ, μέχρι το Κουρδιστάν και τη Συρία, η ιστορία, το δίκαιο και η αλήθεια θα νικήσει!
Μέρος της ομιλίας στην εκδήλωση για τον Γιώργο Ανδρεάδη, που οργάνωσαν o Σύλλογος Ποντίων Λακκώματος, ο Μορφωτικός όμιλος Ποντίων Μεσημερίου "Αργοναύτες", ο Πολιτιστικός σύλλογος Μονοπήγαδου και ο Σύλλογος Πολιτισμού Εθελοντισμού Κάτω Σχολαρίου, στο Δημοτικό Θέατρο Λακκώματος.
Με τον Γιώργο γνωριστήκαμε πριν χρόνια σε μία από τις πρώτες εκδηλώσεις που έγιναν για το ζήτημα της Γενοκτονίας. Ήταν το 1994 στην Αναγέννηση Σερρών και μαζί μας είχαμε πολλούς φίλους που βρίσκονται απόψε εδώ, συμπατριώτες μας από την Κύπρο, καθώς και Κούρδους και Αρμένιους.
Με τον Γιώργο, είχαμε για παραπάνω από δύο δεκαετίες μία έντιμη και σοβαρή συνομιλία για τον Πόντο, την Ιστορία, την Καλαμαριά, την "Ταμάμα", την "Τολίκα", τον "Θόδωρον", τη Γενοκτονία, τους Ποντιόφωνους και για πολλά άλλα. Μιλούσε και έπραττε έχοντας οδηγό τη κληρονομιά του Πόντου, των προγόνων του, της οικογένειάς του και ειδικότερα της σημαντικής προσωπικότητας του πατέρα του. Έγραφε λες και ήταν μπροστά στα γεγονότα, λες ήταν μέρος της ιστορίας. Η "Ταμάμα" και εκατοντάδες άλλες στιγμές "βρήκαν" αυτόν για να τις καταγράψει, γιατί η ιστορία γνώριζε και γνωρίζει σε ποιον να απευθυνθεί.
Γιώργο, νιώθω υπερήφανος που συνεργάστηκα μαζί σου, που συνδεθήκαμε με δεσμούς φιλίας και αλληλοεκτίμησης, αλήθειας και συνοδοιπορίας, που βαδίσαμε μαζί σε κοινούς αγώνες, που μου μίλησες για τις χαρές και τις λύπες σου, για τις σκέψεις σου, για την πορεία του Ποντιακού ζητήματος.
Αναφέρω, μεταξύ των πολλών, δύο κοινές προσπάθειες μας για υπόθεση ανάδειξης της Γενοκτονίας.
Η πρώτη ήταν στη Ρωσία, όταν βρεθήκαμε ανάμεσα στους αδελφούς μας, σε μία μεγάλη εκδήλωση. Εκεί η υπόθεση της αναγνώρισης της Γενοκτονίας, έγινε γνωστή και αποτέλεσε απαρχή και συνέχεια, πολλών και σημαντικών....
Η δεύτερη ήταν στη Γερμανία, στη Στουτγκάρδη, όταν μιλήσαμε στην πλατεία του Δημαρχείου της πόλης στην πρώτη ανοικτή εκδήλωση για το ζήτημα της Γενοκτονίας. Στην εκδήλωση που οργάνωσε η Ποντιακή Εστία Στουτγκάρδης και ο κοινός και εξαιρετικός φίλος μας Δημήτρης Οξυζίδης, μιλήσαμε, μαζί με τη Τέσα Χόφμαν, στη Γερμανική, Τουρκική, Αγγλική, Ελληνική γλώσσα, αλλά και στην Ποντιακή διάλεκτο. Από εκείνη την εκδήλωση προέκυψαν μία σειρά από πολλές και σπουδαίες πρωτοβουλίες, για την ιερή και μεγάλη υπόθεση της Γενοκτονίας.
Γιώργο είμαι ευτυχής που γνώρισα έναν άνθρωπο, ένα συγγραφέα, ένα πολιτικό ον, έναν Πόντιο, έναν Έλληνα, όπως εσύ.
Εύχομαι και προσεύχομαι ο Θεός να σε αναπαύσει και να δώσει στην οικογένεια σου και σε όλους μας, παρηγοριά αλλά και ελπίδα, για να σε μνημονεύουμε πάντα, εμπνεόμενοι από τα γραπτά σου και από την πράξη σου, από το πέρασμά σου από αυτή τη ζωή.
Γιώργο, Καλό Παράδεισο, Καλή Αντάμωση και Καλή Ανάσταση.
Μέρος της συνέντευξης στη ζωντανή σύνδεση της Δέλτα Τηλεόρασης Θράκης με την 5η λεωφόρο της Νέας Υόρκης, την ημέρα της παρέλασης για την 25η Μαρτίου.
Η παρουσία μου, για ακόμη μία φορά στην Νέα Υόρκη, μετά από την πρόσκληση των εκλεκτών συμπατριωτών, φίλων και συναγωνιστών του Συλλόγου Ποντίων "Κομνηνοί" Νέας Υόρκης, τους οποίους οφείλω να ευχαριστήσω, μου έδωσε την ευκαιρία να επιβεβαιώσω τη σκέψη μου περί ενός άλλου Ελληνισμού. Ελληνισμού που πονά, νοιάζεται, αγωνιά και αγωνίζεται, σκέφτεται και νιώθει, πράττει και λέγει, οργανώνει και με συναίσθημα αλλά και με λογική, βλέπει την Ελλάδα. Είναι ένας άλλος Ελληνισμός με πάθος, ανιδιοτελή αγάπη, χωρίς κίνητρα που προσβάλλουν την ελληνική καταγωγή, την ελληνική ταυτότητα και την ελληνική πατρίδα, που δε φοβάται να πει σε μία μεγαλούπολη ή σε μία τεράστια χώρα ότι είναι Έλληνας και Ελληνίδα. Που διαβάζει και γράφει ελληνικά, που μιλά αγγλικά αλλά σκέφτεται και πράττει ελληνικά, που δεν έχει σύμπλεγμα με την καταγωγή του, ούτε ιδεοληψία και εμμονή με κάθε τι ξένο, αλλά αντιθέτως νιώθει περηφάνια για την ελληνική καταγωγή έστω και ενός μακρινού συγγενή, θαυμάζει τον Ελληνισμό και τον μεταδίδει στις ΗΠΑ και παγκοσμίως. Που κρατά και υψώνει την ελληνική σημαία χωρίς να έχει κόμπλεξ, που φωνάζει στην πέμπτη λεωφόρο της Νέας Υόρκης "Ζήτω η Ελλάδα, ζήτω ο Πόντος", που νιώθει Έλληνας και Ελληνίδα χωρίς να απολογείται αν θα ονομαστεί ρατσιστής (!), αντιδραστικός (!!), μισαλλόδοξος (!!!), ξενοφοβικός (!!!!) και εθνικιστής (!!!!!!).
Ένας άλλος Ελληνισμός για τον οποίο χαίρομαι που μετέχω σ΄αυτόν, που νιώθω μαζί μ΄αυτόν, σαν κι΄ αυτόν, κρατώντας τους στίχους του Μανώλη Ρασούλη, τους οποίους τους άκουσα με "σπασμένα" ελληνικά στην Νέα Υόρκη, στο Σικάγο, στη Βοστώνη, στη Φιλαδέλφεια, στο Νόργουοκ του Κοννέκτικατ, στην Νέα Υερσέη:"Χαρά στον Έλληνα που ελληνοξεχνά και στο Σικάγο μέσα ζει στη λευτεριά, εκείνος που δεν ξέρει και δεν αγαπά σάμπως φταις κι εσύ καημένη και στην Αθήνα μέσα ζει στη ξενιτιά"
