Η αντίσταση στο βιασμό της "Αντιγόνης" στην κατεχόμενη Κύπρο

Θ. Μαλκίδης

Η αντίσταση στο βιασμό της "Αντιγόνης" στην  κατεχόμενη Κύπρο

Το κείμενό μου (http://malkidis.blogspot.gr/2016/08/blog-post_3.html)  για την παράσταση της "Αντιγόνης"  στο αρχαίο θέατρο της  Σαλαμίνας, στην κατεχόμενη Κύπρο, γνωρίζω ότι το διάβασαν πάρα πολλοί, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Κύπρο. Ανάμεσά σ΄αυτούς και αρκετοί που έχουν σχέση  με την παράσταση. 

Το κείμενό μου, αφού ανέφερε τους λόγους για τους οποίους δε θα έπρεπε να "ανέβει" η Αντιγόνη στην κατεχόμενη Ελληνική Κύπρο, έκλεινε με τη εξής παραίνεση αλλά και υπόμνηση προς τους ηθοποιούς: 

"Την ύστατη στιγμή θα ήταν συνώνυμο με την παράδοση της "Αντιγόνης" και την ελληνική ιστορία, οι ηθοποιοί να αρνηθούν να παίξουν στα κατεχόμενα νομιμοποιώντας τον Τούρκο φασίστα κατακτητή. 

Ας ακολουθήσουν το παράδειγμα των συναδέλφων τους κατά τη διάρκεια της φασιστικής Ναζιστικής κατοχής που δεν έπαιζαν "Αντιγόνη" με τους κατακτητές, αλλά και των μουσικών της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών, οι οποίοι  όταν στάλθηκαν να παίξουν το 1997 στην Άγκυρα προς τιμή του δασκάλου του Χίτλερ, Μουσταφά Κεμάλ, αρνήθηκαν αφού αυτό θα γινόταν την 19η Μαΐου, ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας!"

Πριν από λίγο  πληροφορήθηκα  ότι οι ηθοποιοί  αποφάσισαν να μην συμμετάσχουν στην ύβρη  και να μην  ανεβάσουν την "Αντιγόνη" στην επί 42 χρόνια βιασμένη και κατεχόμενη Κύπρο. 

 Οι ηθοποιοί έπραξαν το εθνικό, πνευματικό και καλλιτεχνικό τους καθήκον, έναντι της πατρίδας  και του θεάτρου, έναντι της  αντιστασιακής πορείας του λαού μας. Η πράξη τους αποτελεί οδηγό για πολλά και σπουδαία, όπως αρμόζει σε ανθρώπους και καλλιτέχνες. 

Είμαι βέβαιος ότι έγραψαν ιστορία.  Ένα μέρος της το ζουν τώρα, το άλλο θα το ζήσουν στο λεύτερο θέατρο της Σαλαμίνας, όταν  θα παίξουν, χωρίς φασίστες εισβολείς και κατακτητές,  την "Αντιγόνη" της Ελευθερίας και της Αντίστασης.

Αν η Ελλάδα, στο ζήτημα της Γενοκτονίας, ήταν Αρμενία.....

Θ. Μαλκίδης

Αν η Ελλάδα, στο ζήτημα της Γενοκτονίας, ήταν Αρμενία.....

Η πολύ πρόσφατη δήλωση του προέδρου της Δημοκρατίας για το ζήτημα της Γενοκτονίας και μάλιστα στον ιερό χώρο της Παναγίας Σουμελά, προκάλεσε, όπως άλλωστε αναμενόταν, την αντίδραση της Τουρκίας. 
Αυτομάτως, μετά την προκλητική και με θράσος ανακοίνωση του θεσμικού εκπροσώπου του θύτη, η οποία βεβαίως πατά στην ανυπαρξία, στην αδιαφορία, στην υπονόμευση και εν τέλει την άρνηση του θεσμικού υποκειμένου του θύματος, ήρθε στο μυαλό μας η αυτονόητη σύγκριση με την Αρμενία. 

Αν η Ελλάδα στο ζήτημα της Γενοκτονίας, ήταν Αρμενία, δεν θα στήριζε τις πιο χυδαίες εκφράσεις  υπονόμευσης της Γενοκτονίας, στέλνοντας την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών την 19η Μαΐου στην Άγκυρα!

Αν η Ελλάδα, στο ζήτημα της Γενοκτονίας, ήταν Αρμενία, οι πρωθυπουργοί Κωνσταντίνος και Κώστας Καραμανλής και ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Παπανδρέου, δεν θα κατέθεταν στεφάνι στον δάσκαλο του φασίστα Χίτλερ και των Ναζί, στον ηθικό και φυσικό αυτουργό της Γενοκτονίας, Μουσταφά Κεμάλ 

Αν η Ελλάδα στο ζήτημα της Γενοκτονίας, ήταν Αρμενία, ο πρωθυπουργός της χώρας Ελ. Βενιζέλος, δεν θα  πρότεινε τον αρχιδολοφόνο Κεμάλ για Νόμπελ Ειρήνης. 

Αν η Ελλάδα, στο ζήτημα της Γενοκτονίας, ήταν Αρμενία, ο υπουργός παιδείας Ν. Φίλης και πολλοί άλλοι, δε θα αρνούνταν τη Γενοκτονία.


Αν η Ελλάδα, στο ζήτημα της Γενοκτονίας, ήταν Αρμενία, η Γενοκτονία θα διδάσκονταν σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης και δε θα έβγαινε εκτός ύλης, ενώ παράλληλα οι διανοούμενοι και οι  καθηγητές δεν θα ήταν απολογητές του τουρκικού κεμαλικού φασισμού.

Αν η Ελλάδα, στο ζήτημα της Γενοκτονίας, ήταν Αρμενία, δεν θα υπήρχαν λάτρεις του φασισμού του Κεμάλ, δημιουργώντας ψεύτικα σπίτια του σφαγέα (Μεταξάς) και ονειρευόμενοι ελληνοτουρκική ομοσπονδία (Παπαδόπουλος) .

Αν η Ελλάδα, στο ζήτημα της Γενοκτονίας, ήταν Αρμενία, η αναγνώριση του μαζικού εγκλήματος   θα ήταν ψηλά στην διμερή και διεθνή ατζέντα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής και θα αποτελούσε μείζον ηθικό, ιστορικό, νομικό, διπλωματικό και πολιτικό θέμα. Θα είχαμε δεκάδες αναγνωρίσεις και  σεβασμό, συν τοις άλλοις,  από όλον τον πλανήτη. Τώρα, αφού όλα τα παραπάνω απουσιάζουν, μας εγκαλεί η Τουρκία......

Ευτυχώς όμως, παρά τις  συνθήκες πολιτικής και πνευματικής χρεοκοπίας, Έλληνες και Ελληνίδες, στην Ελλάδα και τη Διασπορά,  καθώς και Φίλοι και Φίλες της Ελλάδας και του δικαίου, εφαρμόζουν το Πλατωνικό "πώς όταν οι θεσμοί αδρανούν, οι πολίτες αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους".

Ο αγώνας για την αναγνώριση της Γενοκτονίας, παρά την απουσία και την υποκρισία της Ελλάδας, παρά το θράσος της φασιστικής Τουρκίας,  συνεχίζεται και θα είναι νικηφόρος! 



Ο Θ. Μαλκίδης είναι διδάκτωρ κοινωνικών επιστημών, μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών (International Association of Genocide Scholars- IAGS).

Ο πρωθυπουργός της Χούντας Κ. Κόλλιας με τον Σ. Ντεμιρέλ στην Αλεξανδρούπολη






Η επιστολή του Ελ. Βενιζέλου για απονομή Νόμπελ Ειρήνης στον Κεμάλ

Από την Παναγία Σουμελά μέχρι την Παναγία Κανακαριά στην κατεχόμενη Κύπρο

Θ. Μαλκίδης

Από την Παναγία Σουμελά μέχρι την Παναγία  Κανακαριά στην κατεχόμενη Κύπρο.

Δεκαπενταύγουστος του 2016

Είναι ομολογουμένως συγκλονιστικό το πόσο έχει επηρεάσει, επηρεάζει και θα συνεχίσει να το πράττει, τη ζωή στον Ορθόδοξο κόσμο η Παναγία, η Μητέρα όλων, εκεί που εν τέλει όλες και όλοι βρίσκουμε καταφύγιο. Για τα προβλήματα, τις θλίψεις και τις δοκιμασίες, για την εκπλήρωση του αιτήματός μας.
Στον Ελληνικό Ορθόδοξο σύμπαν ειδικότερα, η Παναγία μας αποτελεί, εκτός των παραπάνω, μία ιδιαίτερη Μορφή, που φροντίζει, προσέχει, νουθετεί, προστατεύει και κυρίως πράττει σε όλες τις στιγμές μας.

Τούτες τις ώρες όμως έρχεται στο μυαλό η αγάπη της Παναγίας μας, αλλά και το παράπονό της. Για τη σιωπή μας έναντι του εγκλήματος που συντελέστηκε και συντελείται εναντίον της σε πολλούς ναούς της. Εκεί που βρήκαν καταφύγιο και άσυλο, παρηγοριά και ελπίδα, εκατομμύρια χριστιανοί και Έλληνες, σ΄ Αυτήν που είναι η αρχή και το τέλος της ζωής, η πίστη, η αγάπη και η στήριξη.
Ήρθε στη σκέψη μας, η ύβρις και η σύληση, ο μαρασμός και η δολοφονία που έγινε και γίνεται στην Παναγία την Σουμελά και στις άλλες Παναγίες στον Πόντο, στις Παναγίες της Ιωνίας, της Θράκης και της Καππαδοκίας, στις Παναγίες της Βορείου Ηπείρου, μέχρι την Παναγία Κανακαριά στη Λιθράγκωμη της Καρπασίας  και τις άλλες εκκλησίες της Μητέρας μας στην  κατεχόμενη Κύπρο.

Ταράζεσαι όταν κατανοείς, χάνεις την ηρεμία σου όταν καταλαβαίνεις ότι μπροστά στο μεγαλείο της Παναγίας, άνθρωποι μικροί και τραγικά εφήμεροι, ορθώνουν την ασημαντότητά τους και καταστρέφουν με πρωτοφανή βαρβαρότητα το θείο Πρόσωπό της.
Μέχρι το 2010 στην Παναγία Σουμελά οι συνεχιστές των εγκληματιών εναντίον της Μητέρας μας και των προγόνων μας, απαγόρευαν τη λειτουργία, και μετά από ένα διάλειμμα έξι έτων, επανήλθαν στα προηγούμενα, όπως στην Παναγία την Κανακαριά, οι φασίστες εισβολείς του 1974, σύλησαν την εκκλησία της κομίζοντας μάταια πλούτη.

Τα ίδια συνέβησαν και όπου αλλού υπήρξαν εκκλησίες της Παναγίας μας που βρέθηκαν μπροστά σε αφηνιασμένο όχλο, αλλά, και εδώ είναι η τεράστια ευθύνη μας, και ενώπιον της εκκωφαντικής σιωπής μας.

Τούτες τις στιγμές ας σκεφτούμε τις αλειτούργητες Παναγίες του ελληνικού κόσμου, τις βιασμένες εκκλησίες και τα συλημένα μοναστήρια της και αφού ζητήσουμε συγχώρεση για την απουσία μας, ας βάλουμε στην προσευχή μας προς την Παναγία και αυτό το αίτημα: Να ξαναδούμε λειτουργημένες τις εκκλησιές της και τις μονές της, να ξανακουστεί το “Υπερμάχω” και το “Άξιον Εστί”, για να γίνει το “η γῆ πανηγυρίζει, ὁ οὐρανὸς χορεύει”, λόγος και πράξη και έργο. 

Σολωμός Σολωμού, Αττίλας 2 και "η Κύπρος είναι μακριά"

Θ. Μαλκίδης 

Σολωμός Σολωμού, Αττίλας 2 και "η Κύπρος είναι μακριά"

Κατά τραγική ειρωνεία η πράξη  απελευθέρωσης του Σολωμού Σολωμού στις 14 Αυγούστου 1996, συνέπεσε με την 14η Αυγούστου 1974, όταν ο τουρκικός φασιστικός στρατός ολοκλήρωνε το βιασμό της Κύπρου με τον Αττίλα 2. 

Κατά  τραγική πάλι ειρωνεία την 14η Αυγούστου 1996, όταν  ο Σολωμού Σολωμού έδειχνε το δρόμο που πρέπει να βαδίσει 
κάθε καταπιεσμένος λαός, όταν με την πράξη αντίστασης νοηματοδοτούσε τον Ελληνισμό, στις 14 Αυγούστου 1974 η απάντηση του "εθνικού κέντρου"  ήταν η φράση "η Κύπρος είναι μακριά". 

Με τον Κυπριακό Ελληνισμό έχω μακροχρόνιους, ιστορικούς και προσωπικούς δεσμούς. Με εμπνέει ως άνθρωπο ο  αγώνας αυτού του κομματιού του Ελληνικού λαού  για την απελευθέρωσή του από τους αποικιοκράτες, με εμπνέει ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης, ο Γρηγόρης Αυξεντίου, ο Κυριάκος Μάτσης και χιλιάδες άλλοι αγωνιστές, με εμπνέει η αντίσταση στους Τούρκους φασίστες κατακτητές το 1974, ο αγώνας των νέων, των  μαθητών, των  μοτοσικλετιστών, ο Θεόφιλος Γεωργιάδης, ο Τάσος Ισαάκ, ο Σολωμός Σολωμού.

Οι Τούρκοι φασίστες κατακτητές και το ψεύτικο "εθνικό κέντρο" νόμισαν ότι με τη δολοφονία του Σολωμού Σολωμού (όπως βεβαίως και με τη βαρβαρότητα εναντίον του Τάσου Ισαάκ), τον Αύγουστο του  1996, θα επικρατούσε ο  Αττίλας 2 και  " η Κύπρος είναι μακριά",  όμως "λογαριάσατε λάθος" όπως γράφει ο Θεοδόσης Πιερίδης.  


Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ έλεγε πως "η ελευθερία ποτέ δεν χαρίζεται από τον καταπιεστή, πρέπει να απαιτηθεί από τον καταπιεσμένο", προσθέτοντας πως "όταν ένας άνθρωπος δολοφονείται κατά τη διάρκεια ενός αγώνα για την απελευθέρωση ενός έθνους, τότε συμβάλλει στην ανάστασή του". Και είναι βέβαιο ότι ο  Σολωμός Σολωμού αφού απαίτησε την ελευθερία έχει συμβάλει στο ποθούμενο: στην Ανάσταση,  στην Απελευθέρωση του Ελληνισμού της Κύπρου.

Αριστοτέλης Γκούμας-Χειμάρρα.Η δολοφονία συνεχίζεται

Θεοφάνης Μαλκίδης

Αριστοτέλης Γκούμας-Χειμάρρα. Η δολοφονία συνεχίζεται

Συνηθίζεται να λέγεται ότι το έγκλημα που δεν τιμωρείται επαναλαμβάνεται. Αυτό που τελεί ο θύτης, αυτό που βιώνει το θύμα, όταν δεν τιμωρείται επαναλαμβάνεται και μάλιστα με τραγικότερο και πιο επώδυνο τρόπο.

Λίγο πριν ,λίγο μετά τον Δεκαπενταύγουστο και την Παναγία μας, η Εκκλησία και ο λαός μας, τιμά την μνήμη των Αγίων Μαρτύρων της Πίστεως και της Πατρίδος, κληρικών, οι οποίοι υπέστησαν μαρτύρια και βρήκαν φρικτό θάνατο, τις ημέρες κατά τις οποίες εξελίχθηκε η Μικρασιατική καταστροφή.

Ο Μητροπολίτης Σμύρνης Χρυσόστομος, ο Κυδωνιών Γρηγόριος μαζί με τους 38 ιερείς του, ο Μοσχονησίων Αμβρόσιος και οι 9 ιερείς της συνοδείας του, ο Ικονίου Προκόπιος, ο Ζήλων Ευθύμιος, ο Αρχιμανδρίτης Πλάτων και πολλοί άλλοι, ήταν η προσφορά της αγωνιζόμενης Μικρασιατικής εκκλησίας στη θυσία του Ελληνισμού. Δυστυχώς πριν δολοφονηθούν πρόλαβαν να δουν και την καταστροφή των εκκλησιών όπου λειτουργούσαν.....

Το έγκλημα αυτό που στοίχισε τη ζωή σε 1.000.000 και πλέον Έλληνες και Ελληνίδες, που εξαφάνισε τον πολιτισμό, τις οικίες, τα μνήματα  και τις εκκλησίες,  αφού  δεν τιμωρήθηκε,  επαναλήφθηκε το 1955 και το 1964 στην Κωνσταντινούπολη, Ίμβρο και Τένεδο, το 1974 στην Κύπρο και δυστυχώς και στις μέρες μας, με τη βάρβαρη δολοφονία του Αριστοτέλη Γκούμα στη Χειμάρρα.

Ο αλβανικός φασισμός, τα “αδέλφια και τα ξαδέλφια, κατά δήλωσή τους, των δολοφόνων του 1922” , του τουρκικού φασισμού, αφού είδαν ότι το μαζικό έγκλημα στη Σμύρνη έμεινε ατιμώρητο, αποφάσισαν να καταστρέψουν ότι έφτιαξε η πίστη και η ιστορία στη Βορειοηπειρωτική γη, ότι γέννησε ο Βορειοηπειρωτικός Ελληνισμός, τον Αριστοτέλη Γκούμα. Με άλλα λόγια η βαρβαρότητα, η ληστεία, η λεηλασία, η καταστροφή δεν τελείωσε στη Σμύρνη, αλλά δυστυχώς συνεχίζεται και
στη Χειμάρρα.

Οι δολοφόνοι του Τάσου Ισαάκ,του Σολωμού Σολωμού,της Κύπρου και του Ελληνισμού

Θ. Μαλκίδης

Οι δολοφόνοι του Τάσου Ισαάκ, του Σολωμού Σολωμού,της Κύπρου και του Ελληνισμού.

Με συγκίνησε ομολογουμένως η συνάντησή μου με την αδελφή και την κόρη του δολοφονημένου από τους Τούρκους εισβολείς Τάσου Ισαάκ. Μαζί με τον Σολωμού Σολωμού, ο Ισαάκ αποτελεί έναν από τους νέους μάρτυρες που μνημονεύουν τη φασιστική κατάσταση εδώ 42 χρόνια στην Κύπρο.Η κόρη του Τάσου στη συνάντησή της με τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας ζήτησε το αυτονόητο.Να βρεθούν οι δολοφόνοι του πατέρα της και να αποδοθεί δικαιοσύνη. Και μαζί με την Αναστασία Ισαάκ όλοι εμείς ζητάμε να βρεθούν οι δολοφόνοι του Τάσου,του Σολωμού, του Θεόφιλου Γεωργιάδη, των στρατιωτών και των πολιτών που σφαγιάστηκαν από το 1974 έως σήμερα. Σήμερα που τιμούμε την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Ελλάδα, αποκατάσταση όμως που έγινε πάνω στα αποκαίδια της Κύπρου.Ζητάμε τη δικαιοσύνη για τη Δημοκρατία που βιάστηκε από τους επίορκους, ζητάμε τη Θέμις και την Νέμεσις για την Κύπρο που τη δολοφονούν τα φασιστικά Τουρκικά στρατεύματα.Απαιτούμε τη δικαιοσύνη για τους αγνοούμενους, για τους πρόσφυγες, για τον Τάσο, τον Σολωμού, για την Κύπρο, τον Ελληνισμό και τη Δημοκρατία. Γιατί Κύπρος ίσον Ελληνισμός, Ελληνισμός ίσον Δημοκρατία.

Κύπρος: Εξήντα χρόνια αγχόνες

Θ. Μαλκίδης

Κύπρος: Εξήντα χρόνια αγχόνες
Λευκωσία - Φυλακισμένα Μνήματα  Αύγουστος 2016

Κάθε Έλληνας, κάθε Ελληνίδα, θα πρέπει να προσκυνήσει τα φυλακισμένα μνήματα στην ημικατεχόμενη Λευκωσία. Εκεί όπου βρίσκεται  η μήτρα του νέου Ελληνισμού, του νέου αγωνιζόμενου Έλληνα για Ελευθερία. 



Σήμερα, 9 Αυγούστου 2016, συμπληρώνονται εξήντα χρόνια από τις αγχόνες που στήθηκαν για ακόμη τρεις νέους Έλληνες που πάλεψαν ενάντια στην αποικιοκρατία, ενάντια στην σκλαβιά. 
Σαν σήμερα οδηγούνταν στην αγχόνη από τους Βρετανούς κατακτητές, οι νέοι εθνοιερομάρτυρες και μετά τη θυσία τους θαβόταν στα φυλακισμένα Μνήματα.  Ο Ιάκωβος Πατάτσος ( γεν. στη Λευκωσία 1.7.1934) έγραφε τα εξής:  «Αγαπημένη μου μητέρα, χαίρε. Ευρίσκομαι μεταξὺ των αγγέλων. Τώρα απολαμβάνω τους κόπους μου. Το πνεύμα μου φτερουγίζει γύρω απὸ το θρόνο του Κυρίου. Θέλω να χαίρεις όπως κι εγώ».

Ο Ανδρέας Ζάκος ( Λινού  επαρχίας Λευκωσίας, 12.11.1931) έδινε θάρρος στους συγγενείς με τα παρακάτω λόγια :  «Η ώρα του θανάτου πλησιάζει μα στην ψυχή μας φωλιάζει η ηρεμία».

Ο Χαρίλαος Μιχαήλ ( Γαληνὴ  επαρχίας Λευκωσίας 9.2.1935), έδινε το μήνυμα της θυσίας του: «Επειδὴ γνωρίζω για ποιο σκοπὸ θα εκτελεστώ, αισθάνομαι τον εαυτό μου ισχυρὸ και γαλήνιο και είμαι έτοιμος να τα αντιμετωπίσω όλα με αφάνταστη ψυχραιμία».

Πριν τον  Πατάτσο, τον Ζάκο, τον Μιχαήλ, είχαν προηγηθεί στην αγχόνη, ο Μιχαλάκης Καραολής 
( Παλαιχώρι ἐπαρχίας Λευκωσίας,  13.2.1933) και  απαγχονίστηκε στις 10.5.1956. («Εμένα δεν πρέπει να με λυπάστε... εφ᾿ όσον εγὼ δεν βρίσκω λόγον για να κλαίω τον εαυτόν μου, ούτε και οι δικοί μου δεν πρέπει να με κλαιν».) και ο Ανδρέας Δημητρίου ( Ἅγιος Μάμα επαρχίας Λεμεσοῦ  18.9.1934), ο οποίος απαγχονίστηκε στις 10.5.1956.( «Λυπούμαι που δε θα δω την Κύπρο μας ελεύθερη. Όμως δε με φοβίζει ο θάνατος, γιατὶ η ζωὴ είναι περιττὴ μέσα στη σκλαβιά»). 

 Το δρόμο της αγχόνης ακολούθησαν  ο Στέλιος Μαυρομμάτης (Λάρνακα Λαπήθου της επαρχίας Κερύνειας,  15.11.1932), ο οποίος απαγχονίστηκε στις 21.9.1956. («Θέλω να ξέρετε πως ο γιος και αδελφός σας πέθανε με το χαμόγελο στα χείλη, γιατὶ κράτησε μέχρι τέλους τον ιερὸ όρκο που έδωσε να θυσιαστεί χάριν της ελευθερίας της Κύπρου»), ο  Μιχαὴλ Κουτσόφτας 
( Παλαιομέτοχο  ἐπαρχίας Λευκωσίας ,  12.11.1934) ο  οποίος απαγχονίστηκε στις 21.9.1956,  ( «Οι μόνες λέξεις που μπορούν να ακούσουν απ᾿ τα χείλη μας οι δυνάστες είναι αυτές: Ελευθερία ή Θάνατος. Αυτὲς τις λέξεις τις μάθαν και αυτοὶ οι τοίχοι των φυλακών»), ο Ανδρέας Παναγίδης ( Παλαιομέτοχό  επαρχίας Λευκωσίας,  14.11.1934) που απαγχονίσθηκε στις 21.9.1956, («Λατρευτά μου παιδιά, στα 22 μου χρόνια πεθαίνω για χάρη μιας μεγάλης ιδέας. Κάποτε η μάνα σας και ο θείος σας θα σας αναπτύξουν γιατὶ εκτελέστηκα. Σας εύχομαι, αγαπητά μου παιδιά, να γίνετε καλοὶ χριστιανοὶ και καλοὶ Έλληνες Κύπριοι. Ακολουθήστε πάντα το δρόμο της αρετής») και έσχατος ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης (Τσάδα  επαρχίας Πάφου, 26.2.1938), ο οποίος απαγχονίσθηκε στις 14.3.1957,  («Θα πάρω μιαν ανηφοριά, θα πάρω μονοπάτια, να βρω τα σκαλοπάτια, που παν στη λευτεριά»).

Μαζί με τους απαγχονισθέντες στα Φυλακισμένα Μνήματα βρίσκονται και οι πεσόντες στη μάχη Μάρκος Δράκος (Λευκωσία,  24.9.1932), ο οποίος έπεσε σε ενέδρα των Άγγλων στο Σινάορος κοντὰ στην Ευρύχου στις 18.1.1957, ( «Ο Θεὸς και η Πατρίδα με καλούν, πατέρα. Ζητώ την ευχή σου»),  Γρηγόρης Αυξεντίου (Λύση  επαρχίας Αμμοχώστου,  22.2.1928), ο οποίος έγινε ολοκαύτωμα στο κρησφύγετό του, κοντὰ στη Μονὴ Μαχαιρά, μετὰ απὸ πολύωρη μάχη με τους Άγγλους στις 3.3.1957, («Στην έσχατην ανάγκην θα αγωνιστώ και θα πεθάνω σαν Έλληνας, αλλὰ ζωντανὸν δεν θα με πιάσουν»),  Στυλιανὸς Λένας (Χανδριὰ επαρχίας Λεμεσοῦ, 1932), που πέθανε στο στρατιωτικὸ νοσοκομείο Ακρωτηρίου στις 28.3.1957, μετὰ απὸ τραυματισμό του σε μάχη ανάμεσα στο Πελέντρι και την Ποταμίτισσα στις 17.2.1957. («Εγὼ δε θα ζήσω. Θα σκοτωθώ για την ελευθερία της Κύπρου») και ο Κυριάκος Μάτσης (Παλαιχώρι επαρχίας Λευκωσίας , 23.1.1926), που έπεσε μαχόμενος στο κρησφύγετό του στο Δίκωμο στις 19.11.1958, («Ου περὶ χρημάτων τον αγώνα ποιούμεθα, αλλὰ περὶ αρετής»).

Οι απαγχονισθέντες, οι πεσόντες, οι νέοι Έλληνες της Κύπρου, είναι συνεχιστές της αντιστασιακής παράδοσης του Ελληνισμού του 1955, του 1974, που συνεχίζεται μέχρι σήμερα με τον Θεόφιλο Γεωργιάδη, τον Τάσο Ισαάκ, τον Σολωμού Σολωμού. Προφανώς όλοι οι παραπάνω και άλλοι χιλιάδες δεν αγωνίστηκαν για την ομοσπονδία και την  νομιμοποίηση της τουρκικής φασιστικής εισβολής, για να ανεβαίνει στο κατεχόμενο θέατρο της Σαλαμίνας "Αντιγόνη"!
Εξήντα χρόνια μετά από τους απαγχονισμούς, η  Ελευθερία ήταν και παραμένει το αίτημα. 

Κύπρος:Αύγουστος 1974, 1996, 2016

Θ. Μαλκίδης

Αττίλας 2 , Τάσος Ισαάκ , Σολωμός Σολωμού και "Αντιγόνη" στα Κατεχόμενα!

Κύπρος: Αύγουστος 1974, 1996, 2016.

Μαζί με τους συγγενείς των νεκρών αγωνιστών του 1974 ενάντια στην εισβολή του τουρκικού φασιστικού στρατού, των δολοφονημένων και των αγνοουμένων,των ζώντων ακόμη Ελλήνων που πολέμησαν καθώς και των προσφύγων της Κύπρου, όλοι εμείς ζητάμε μία εξήγηση για τον Αττίλα 2 και βεβαίως για τον
Αττίλα 1.

Ζητάμε τη δικαίωση για τους ανθρώπους που χάθηκαν, που ξεριζώθηκαν, που τα οστά τους δε βρέθηκαν ποτέ. Απαιτούμε ερμηνεία και βεβαίως την Νέμεσις,μεταξύ των άλλων, για το "η Κύπρος είναι μακριά", όταν για τον Κίμωνα χιλιάδες χρόνια πριν δεν ήταν.
Αναζητούμε τη δικαιοσύνη για το μαύρο καλοκαίρι του 1974, για όλα αυτά που έγιναν και άλλα τόσα που δεν έγιναν. Τόσο από τους φασίστες Τούρκους εισβολείς,όσο και από την Αθήνα και τη Λευκωσία. Απαιτούμε μαζί με τον Τάσο Ισαάκ,τον Σολωμού Σολωμού,τον Θεόφιλο Γεωργιάδη και τόσους άλλους,που ενώ πίστεψαν στη λευτεριά, οι ψυχές τους και εμείς, βλέπουμε την "ηγεσία", πολιτική και πνευματική, να συνομιλεί με τον κατακτητή και να ανεβάζει την "Αντιγόνη".

Να ψάχνουν λύση με τους Τούρκους φασίστες και να βιάζουν το σύμβολο της αντίστασης και της ελευθερίας,την "Αντιγόνη" στην κατεχόμενη Σαλαμίνα.
Δε θα συνεχίσουμε την καταγραφή της ύβρεως, είναι ανώφελο και εξάλλου την έχουν απεικονίσει με ξεχωριστό τρόπο οι δύο σπουδαίοι σύγχρονοι ποιητές της Ελληνικής Κύπρου:ο Μόντης και ο Μηχανικός.
 Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ήταν και παραμένει η μόνη λύση!

Ο βιασμός της "Αντιγόνης" στα Κατεχόμενα!

Θ. Μαλκίδης

Ο βιασμός της "Αντιγόνης" στα Κατεχόμενα!

Η  "δικοινοτική", όπως ονομάζεται παράσταση της "Αντιγόνης", που  θα πραγματοποιηθεί στο Αρχαίο Θέατρο της κατεχόμενης από τον τουρκικό φασιστικό στρατό Σαλαμίνας, αποτελεί πράγματι παγκόσμια πρωτοτυπία, αφού ο κατακτημένος  θα υποστεί για άλλη μία φορά τον κατακτητή. 

Η παράσταση, η οποία θα γίνει  παρουσία του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκου Αναστασιάδη και του εκπροσώπου των κατακτητών  Μουσταφά Ακιντζί, συνιστά πέραν από την ύβρη έναντι της ελληνικής τέχνης, έναντι της "Αντιγόνης"και του πολιτισμικού φορτίου που κουβαλά,  αποτελεί και ύβρη της θλιβερής "ηγεσίας" στην Κύπρο και την Ελλάδα, έναντι των θυσιών του Ελληνικού λαού για  Ελευθερία. Αποτελεί εξύβριση των δολοφονημένων, των αγνοουμένων, των προσφύγων από τον  τουρκικό φασιστικό στρατό το 1974.  

Η πράξη αυτή συνιστά βιασμό που κατακρεουργεί πέραν της "Αντιγόνης" και το παλλαϊκό αίτημα για απελευθέρωση και αποχώρηση  των Τούρκων εισβολέων, οι οποίοι δεν νομίζουμε ότι υπάρχει κάποιος,  που πιστεύει ότι μπορούν να κατανοήσουν την αρχαία ελληνική τραγωδία και δη την "Αντιγόνη". 
Ταυτοχρόνως η πράξη αυτή δημιουργεί  δυσωδία και χυδαιότητα,  με όργανα πολιτικούς, διανοούμενους και ηθοποιούς,  από την Ελλάδα και την ημικατεχόμενη Κύπρο, που  βιάζει κατά φύση και παρά φύση, την "Αντιγόνη", την αντιστασιακή δηλαδή παράδοση του ελληνικού λαού. 

Είναι βεβαίως δείγμα των καιρών, της παρακμής της πολιτικής και πνευματικής "ηγεσίας", η οποία φοβάται και τρομάζει μπροστά στον Τούρκο φασίστα εισβολέα και δειλιάζει μπροστά  στην απώλεια της θέσης και των προνομίων.   Σε πλήρη δηλαδή αντίθεση με  την  "Αντιγόνη"  ..... 

Υ.Γ. Την ύστατη στιγμή θα ήταν συνώνυμο με την παράδοση της "Αντιγόνης" και την ελληνική ιστορία, οι ηθοποιοί να αρνηθούν να παίξουν στα κατεχόμενα νομιμοποιώντας τον Τούρκο φασίστα κατακτητή. Ας ακολουθήσουν το παράδειγμα των συναδέλφων τους κατά τη διάρκεια της φασιστικής Ναζιστικής κατοχής που δεν έπαιζαν "Αντιγόνη" με τους κατακτητές, αλλά και των μουσικών της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών, οι οποίοι  όταν στάλθηκαν να παίξουν το 1997 στην Άγκυρα προς τιμή του δασκάλου του Χίτλερ, Μουσταφά Κεμάλ, αρνήθηκαν αφού αυτό θα γινόταν την 19η Μαίου, ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας!   

Τάσου Ισαάκ και Σολωμού Σολωμού Μνημοσύνη

Θ. Μαλκίδης

Τάσου Ισαάκ και  Σολωμού Σολωμού Μνημοσύνη. 

Κύπρος - Μνήματα Παραλιμνίου. 
Ιούλιος- Αύγουστος 2016, 22+20 χρόνια μετά 

Με την Τουρκική εισβολή,  πριν 22+20  χρόνια στην Ελληνική Κύπρο και 20 χρόνια από τη δολοφονία των εθνονεομαρτύρων Τάσου Ισαάκ και Σολωμού Σολωμού, υλοποιήθηκαν  δύο από τις πιο φασιστικές πράξεις που  έχουν γίνει  στην ιστορία της ανθρωπότητας.  Και από τότε  ο φασισμός που δολοφόνησε και κρατά όμηρο τον ελληνικό λαό της Κύπρου (αγνοούμενοι και συγγενείς, «εγκλωβισμένοι» και άλλα εγκλήματα) και ο ρατσισμός που ξεκινά από την εγκατάσταση των εποίκων και καταλήγει στο βιασμό  του πολιτισμού προς όφελος της Τουρκοποίησης, συνεχίζεται. 

Την ίδια στιγμή που έχουν συμβεί και συμβαίνουν αυτά (και άλλα) στην κατεχόμενη και δυστυχώς και στην ελεύθερη Κύπρο και που αποδεικνύουν τον Τουρκικό φασισμό που  καταπιέζει και δολοφονεί τον Ελληνισμό, προκύπτει ένα μεγάλο ερώτημα που σχετίζεται με την πολιτική που ακολουθείται. 
Υπάρχει νομιμοποίηση της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας στην Αθήνα και τη Λευκωσία να συνδιαλέγεται και να διαπραγματεύεται την Κύπρο και το δικαίωμά του Ελληνισμού στο μέλλον και την ελληνικότητά του; Μπορεί μία ηγεσία, πολιτική και διανοητική να φαντασιώνεται ελληνοτουρκικές φιλίες με δεδομένη την εισβολή και την κατοχή, με γνωστά τα εγκλήματα του κατακτητή; 

Η υπόθεση της Κύπρου δεν είναι ζήτημα μίας υποτίθεται πολιτικής και πνευματικής  τάξης - ελίτ, η οποία κατά καιρούς εφευρίσκει νέους όρους και «σχέδια» για να νομιμοποιήσει την αποκαλούμενη «λύση», να εδραιώσει τα τετελεσμένα της φασιστικής τουρκικής εισβολής και κατοχής, να διαιωνίσει το ζήτημα των αγνοουμένων και των εποίκων, ουσιαστικά να εγκαταστήσει με ελληνική υπογραφή   τον Τουρκικό φασισμό σε όλη την Κύπρο. 
Γιατί η λύση δεν μπορεί ποτέ να στηριχθεί στο ρατσισμό, στη διαιώνιση της αδικίας, στο διαχωρισμό, στη χυδαιότητα, στην ανηθικότητα. 

Η επιβίωση του Ελληνισμού της Κύπρου δε μπορεί να στηρίζεται στην πολιτική και στρατιωτική ομήρεια, στα (ψευτο) διλήμματα, αλλά μόνο στις αρχές και τις αξίες, στις ελληνικές έννοιες της δημοκρατίας και της ελευθερίας.

 Δεν υπάρχει η νομιμοποίηση, ούτε η αποδοχή στην κοινωνία για υποχωρήσεις, τόσο στην Κύπρο και βεβαίως  στο Αιγαίο και τη Θράκη. Η τριτοκοσμική οδός της συνδιαλλαγής με τους Τούρκους φασίστες κατακτητές, αποτελεί πισωγύρισμα και υποχώρηση προς τον εισβολέα, σημαίνει την ίδια ακολουθούμενη (αποτυχημένη) οδό των 20+22 ετών. 
Η  Ελευθερία, για αυτήν που θυσιάστηκαν ο Τάσος Ισαάκ και ο Σολωμός Σολωμού, παραμένει η μόνη λύση, έναντι του  Τουρκικού φασισμού, των εισβολέων και των κατακτητών της ελληνικής Κύπρου.  

 Δερύνεια -Κύπρος,μόλις 100 μέτρα από τον τόπο εκτέλεσης (!) του 
Τάσου Ισαάκ και του Σολωμού Σολωμού (Φωτ. Θ. Μαλκίδης)

Τάσος Ισαάκ, Σολωμός Σολωμού, Κύπρος, Ελληνισμός

Θ. Μαλκίδης

Τάσος Ισαάκ, Σολωμός Σολωμού, Κύπρος, Ελληνισμός.
Κύπρος Ιούλιος- Αύγουστος 2016.

Η δική μου γενιά, μεγάλωσε με το τραύμα της εισβολής των Τούρκων ρατσιστών στην Κύπρο το 1974. Ήταν η πρώτη μας εμπειρία από τη ζωή, στην οποία μας έφεραν άνθρωποι τραυματισμένοι από την προσφυγιά του 1922. 


Οι μνήμες παρόμοιες και αληθινές, στην Ελλάδα, στην Κύπρο, στη Διασπορά. Στην Ελλάδα, στον Έβρο την ιδιαίτερη μου πατρίδα την Αλεξανδρούπολη προσφιλή μας πρόσωπα να δείχνουν την έμπρακτη αλληλεγγύη τους πολεμώντας, στην τ. Σοβιετική Ένωση οι Πόντιοι να εγγράφονται εθελοντές, στον Καναδά και στις Η.Π.Α άνθρωποι να καταθέτουν τον οβολό τους αλλά και τον εαυτό τους στην υπηρεσία αντίστασης στον κατακτητή.

Τα υπόλοιπα είναι λίγο πολύ- γνωστά. Οι παλιοί πρόσφυγες από την Καππαδοκία, τη Θράκη, τον Πόντο, την Ιωνία βρίσκονται τώρα αλλού, οι αναζητήσεις του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού πλέον δεν υπάρχουν, η προσφυγική περιουσία κατασπαταλήθηκε και από την άλλη οι πρόσφυγες της Κύπρου εγκαταλείφθηκαν στις μνήμες τους, οι συγγενείς των αγνοουμένων έγιναν γραφικοί, και το ζήτημα της Κύπρου έγινε συνομιλίες με τον φασίστα κατακτητή. 

Στη δική μας γενιά ειπώθηκαν πολλά ψέματα που ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο. Και η Κύπρος έχει την τιμητική της στο ψεύδος. Η εισβολή και η κατοχή έγινε σχέδια και ψηφίσματα, με αποκορύφωμα το Ανάν, οι πρόσφυγες μπαλάκι σε κάθε εκκολαπτόμενο πολιτικό αρχηγό, οι αγνοούμενοι λεπτό ζήτημα, ο Τάσος Ισαάκ και ο Σολωμού Σολωμού, μεμονωμένη στιγμή που δεν πρέπει να δυναμιτίζει τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και οι σχέσεις φιλίας και συνεργασίες με τους λαούς, συνεστιάσεις, τραγούδια, χοροί και ενίοτε αθλητικές συνευρέσεις. 

Ποτέ μα ποτέ δεν ειπώθηκαν τόσα ψέματα σε μία γενιά όπως η δική μας για την Κύπρο. Ποτέ μα ποτέ δεν υπήρξαν τόσοι απροκάλυπτοι  εκβιασμοί όπως τώρα, λες και οι διεθνείς σχέσεις και η επίλυση των προβλημάτων πρέπει να λειτουργούν υπό την πίεση του χρόνου και με εκβιασμούς. 
Όπως με το σχέδιο Ανάν, όπου αντί της προοπτικής της Ευρώπης και των αξιών της εκβιάστηκε ο Κυπριακός Ελληνισμός να στηρίξει το ρατσισμό, της αντιδημοκρατικότητα, την αδικία, την τουρκική φασιστική κατοχή. 

Η αλήθεια και η πολιτική, το δίκαιο και η ηθική δεν έχουν θέση στην Κύπρο, όπως απέδειξε η τριτοκοσμική οδός της συνδιαλλαγής με τους κατακτητές, με βάση το ρατσιστικό «Σχέδιο Ανάν», η ίδια ακολουθούμενη (αποτυχημένη) πορεία 42 ετών. Μοναδική ελπίδα ο ελληνικός λαός ο οποίος έδειξε ότι είναι πολύ μπροστά και έχει τη διάθεση να παλέψει για το δίκαιο, αποδεικνύοντας ότι είναι άξιος συνεχιστής της παράδοσης αντίστασης στην υποταγή, σε αντίθεση με την «ηγεσία του». Το εθνικό δεν είναι γι' αυτήν το αληθές.....

Υ.Γ. Το κείμενο, αφιερώνεται στους συμπατριώτες μου, Χριστόδουλο Δοϊτσίδη και Χρήστο Χατζόπουλο, οι οποίοι σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής, αγωνιζόμενοι για τα ιδανικά της ελευθερίας και της αλήθειας και βεβαίως στον Τάσο Ισαάκ και τον Σολωμού Σολωμού και τους χιλιάδες μάρτυρες της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΥΠΡΟΥ, για τους οποίους βρισκόμαστε ακόμη μία φορά εδώ, ανανεώνοντας την υπόσχεσή μας για αγώνα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ.

Απὸ τους αγνοούμενους του 1922,στους αγνοούμενους του 1974.

Ἀπὸ τοὺς ἀγνοούμενους τῆς Τραπεζούντας, τῆς Ἀδριανούπολης καὶ τῆς Σμύρνης, τὸ 1922, στοὺς ἀγνοούμενους τῆς Κερύνειας, τῆς Ἀμμοχώστου καὶ τῆς Μόρφου, τὸ 1974. 

Τοῦ Θεοφάνη Μαλκίδη



Οἱ ἐξελίξεις τὰ τελευταῖα χρόνια γιὰ τὸν Κυπριακὸ καὶ γενικότερα Ἑλληνισμό, ἀνέδειξαν πολλὰ καὶ σημαντικὰ ζητήματα γιὰ τὸ χειρισμὸ τῶν ἐθνικῶν μας θεμάτων καὶ εἰδικότερα γιὰ τὴν Κύπρο. Ὡστόσο ἀξίζει κανεὶς νὰ μείνει στὴ «σχολὴ σκέψης» ποὺ μονοπωλεῖ τὰ μέσα ἐνημέρωσης στὴν Ἀθήνα καὶ τὴ Λευκωσία, θέλοντας νὰ ἐπιβάλλει τὴ γνωστὴ ἄποψή της. «Σχολὴ» ποὺ διαπερνᾶ ὅλους τούς λεγόμενους πολιτικοὺς χώρους. 

Ἐκπρόσωποι τῆς ἀποδοχῆς τοῦ νέου σχεδίου Ἀνάν, στὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Κύπρο, ποὺ προπαγανδίζουν τὴν κατάλυση τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας, τὴν νομιμοποίηση τῆς κατοχῆς καὶ τῆς εἰσβολῆς καὶ τὴν μελλοντικὴ τουρκικὴ ἐπέμβαση καὶ στὴν ἐλεύθερη Κύπρο.
Ὅλοι αὐτοὶ περιφέρουν τὴ (ἐξαρτημένη) γνώμη τους στὴν κρατικὴ καὶ ἰδιωτικὴ τηλεόραση καὶ ραδιοσταθμούς, ἐφημερίδες καὶ διαδίκτυο καὶ προπαγανδίζουν τὴ «λύση». 



Ἐκβιάζουν ἕνα ταλαιπωρημένο λαό, ποὺ μετὰ ἀπὸ 42 χρόνια στὴν προσφυγιὰ καὶ τὴν ἀνασφάλεια, τοῦ θέτουν τὸ δίλημμα πὼς δὲν «θὰ ὑπάρξει καὶ ἄλλη εὐκαιρία». Οἱ ἐπαγγελματίες τῆς προπαγάνδας, ἀγωνιοῦν γιὰ...τὸ μέλλον τῆς Κύπρου, ὑποστηρίζοντας ἕνα σχέδιο «λύσης» ποὺ ἂν μὴ τί ἄλλο εἶναι μία συμπαιγνία, ἐνάντια στὴ δημοκρατία, τὴν ἐλευθερία καὶ τὴν ἑλληνικὴ παρουσία στὴν Κύπρο. 

Προπαγανδίζουν πὼς μία νέα ἀρνητικὴ ἀπάντηση στὸ σχέδιο «λύσης» θὰ φέρει τὴν ἀναγνώριση τοῦ ψευδοκράτους ἀπὸ τὴ διεθνῆ κοινότητα, τὴν καταστροφή, τὴν διχοτόμηση, φοβίζουν τὸ λαὸ λέγοντάς του νὰ ἀποφασίσει «ἐὰν εἶναι ἕτοιμος νὰ πληρώσει τὸ τίμημα » καὶ νὰ ἀπωλέσει μιὰ γιὰ πάντα τα κατεχόμενα», ὅταν ὅλοι γνωρίζουμε, ποιοὶ ὤθησαν τοὺς Ἕλληνες ἐπίορκους καὶ τοὺς Τούρκους εἰσβολεῖς τὸ 1974.  

Μιλοῦν γιὰ τὴν καλὴ πρόθεση τῆς Τουρκίας (!!!) στὴν ἀπόδοση τῶν ὅποιων ἐλάχιστων κερδίζουν οἱ Ἕλληνες μὲ τὶς προτάσεις γιὰ τὴ «λύση», πρόθεση ἡ ὁποία ἔχει ἀποδειχθεῖ ἱστορικὰ πὼς δὲν ἀνταποκρίνεται στὴν πραγματικότητα. 

Οἱ ἀγνοούμενοι τῆς Κερύνειας, τῆς Ἀμμοχώστου καὶ τῆς Μόρφου, εἶναι ἡ συνέχεια τῶν ἀγνοουμένων τῆς Τραπεζούντας, τῆς Σμύρνης, τῆς Ἀδριανούπολης. Τὸ ἴδιο καθεστὼς ἀφοῦ δὲν τιμωρήθηκε τὸ 1922 ἐπανέλαβε τὰ ἐγκλήματα τὸ 1974. 

Ἡ ἀντίσταση στὴν Τουρκική βαρβαρότητα, στόν Τουρκικό φασισμό ποὺ ὑπάρχει στὴν Κύπρο ἀπὸ τὸ 1974 καὶ τώρα προωθεῖται ἡ νομιμοποίησή τους, εἶναι μία πράξη αὐτοσεβασμοῦ, ἀξιοπρέπειας καὶ ἐπιβίωσης τῶν Ἑλλήνων καὶ τῶν Ἑλληνίδων σήμερα. 

Κύπρος 1974:Μνήμη Εβριτών Καταδρομέων Χ. Χατζόπουλου και Χ.Δοιτσίδη

Θ. Μαλκίδης

Κύπρος 1974:Μνήμη Εβριτών Καταδρομέων Χ. Χατζόπουλου και  Χ.Δοιτσίδη

Η ιστορική σχέση Θράκης και Κύπρου ξεκινά από το 449 π.Χ., όταν ο Κίμωνας έφτασε με τις αθηναϊκές τριήρεις στις Κυπριακές ακτές , για να ελευθερώσει τους συμπατριώτες του. Μαζί του και ο Διονύσιος από την Καρδία, ο Θρακιώτης στρατιωτικός που η επιτύμβια στήλη του βρέθηκε στην κατεχόμενη σήμερα Λύση, στον τόπο καταγωγής του Γρηγόρη Αυξεντίου.

Αργότερα, όταν η Θράκη ήταν υπόδουλη, η σχέση της με την Κύπρο θα έχει και άλλη θυσία, όταν ο άγιος νεομάρτυρας Μιχαήλ από την Κύπρο, θα θανατωθεί από τους Οθωμανούς στα 1834, μαζί με άλλους τέσσερις Σαμοθρακίτες (Γεώργιος, Εμμανουήλ, Θεόδωρος, Γεώργιος). Ο 20ος αιώνας θα δυναμώσει περισσότερο τη σχέση αυτή, όταν μαθητές και μαθήτριες διαδήλωναν σε όλη τη Θράκη, κατά της αγγλικής σκλαβιάς και κατοχής της Κύπρου, δίνοντας το δικό τους αγώνα συμπαράστασης στον απελευθερωτικό αγώνα του Κυπριακού Ελληνισμού.

Τον Ιούλιο όμως του 1974 γράφεται το αποκορύφωμα της ιστορικής αυτής σχέσης, όταν οι μαχητές της Κύπρου, οι Έλληνες καταδρομείς χάνουν της ζωή τους. Αναμεσά τους οι καταγόμενοι από το νομό Έβρου Χριστόδουλος Δοιτσίδης και Χρήστος Χατζόπουλος, τους οποίους προτείναμε και εμπνευσμένες τοπικές ηγεσίες αποδέχθησαν, να τιμηθούν. Για την ηρωική αυτή θυσία ανεγέρθηκε προς τιμήν τους μνημείο στη Λευκωσία και στη Σούδα, απονεμήθηκαν τιμητικές διακρίσεις από τους εφέδρους καταδρομείς της Κύπρου, από την 35η Μοίρα Καταδρομών Κύπρου, από το Σύλλογο Εφέδρων Καταδρομέων Αλεξανδρούπολης, από το Σύλλογο Υπαλλήλων ΟΤΕ Κύπρου, το Σύλλογο Κυπρίων Έβρου, καθώς και από το διοικητή της Σούδας, ενώ οδοί σε διάφορες πόλεις του νομού Έβρου φέρουν το όνομά τους, ως ελάχιστη υπόμνηση της θυσίας των δύο νέων ανθρώπων για την ελευθερία. Για αυτή τη θυσία άλλωστε των νέων συμπατριωτών μας αξίζει κάποιος να αγωνιστεί για την πραγματική απελευθέρωση του Ελληνισμού στην Κύπρο. Η μνήμη τους να μας συντροφεύει και να μας εμπνέει!

_____________________

Χριστόδουλος Δοϊτσίδης

Γεννήθηκε το 1954 στην Καρωτή Διδυμοτείχου του νομού Έβρου και σπούδασε χορό στη Σχολή της Δόρας Στράτου στην Αθήνα, ενώ παράλληλα εργαζόταν ως υδραυλικός. Στις 23 Απριλίου 1974, γιορτή του Αγίου Γεωργίου, πολιούχου της Καρωτής, χόρεψε στο χωριό του με το συγκρότημα της Δόρας Στράτου και τρεις μέρες μετά κατατάχτηκε ως στο Σώμα Καταδρομών στο Μεγάλο Πεύκο.

Συνέχισε την εκπαίδευσή του στις καταδρομές στη Ρεντίνα και ύστερα στη Σούδα της Κρήτης. Στις 22 Ιουλίου 1974, μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, στάλθηκε εκεί μαζί με άλλους συναδέλφους του για την υπεράσπισή της, αλλά καταρρίφθηκε το αεροπλάνο που τους μετέφερε και πέρασε στην αθανασία σε ηλικία μόλις είκοσι ετών.

Χρήστος Χατζόπουλος

Γεννήθηκε στο Ελαφοχώρι Διδυμοτείχου του νομού Έβρου το 1952 και φοίτησε εκεί στο Δημοτικό Σχολείο και στη συνέχεια στο εξετάξιο Γυμνάσιο Διδυμοτείχου. Διαθέτοντας αξιόλογα αθλητικά προσόντα, υπήρξε αθλητής και ποδοσφαιριστής και πέτυχε να εισαχθεί στη Γυμναστική Ακαδημία.

Στις 26 Απριλίου 1974 κατατάχθηκε ως στο Σώμα Καταδρομών στο Μεγάλο Πεύκο. Συνέχισε την εκπαίδευσή του στις καταδρομές στη Ρεντίνα και ύστερα στη Σούδα της Κρήτης. Στις 22 Ιουλίου 1974, μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, στάλθηκε εκεί μαζί με άλλους συναδέλφους του για την υπεράσπισή της, αλλά καταρρίφθηκε το αεροπλάνο που τους μετέφερε και πέρασε στην αθανασία σε ηλικία μόλις εικοσιδύο χρόνων.