Ο Κεμάλ πατριώτης και μύθος πως είναι φονιάς!!!

Θ. Μαλκίδης


Υποστηρίζουν ότι ο Κεμάλ ήταν πατριώτης και ότι είναι μύθος πως είναι φονιάς!!!!

Απόσπασμα της ομιλίας στην εκδήλωση που οργάνωσε η Τοπική Κοινότητα Πύργων Δήμου Εορδαίας, ο Πολιτιστικός Σύλλογος Πύργων και ο Σύλλογος Ολοκαυτώματος Πύργων με τίτλο «Κεμαλισμός και Ναζισμός: Από την Τραπεζούντα και τη Σμύρνη στο Ολοκαύτωμα στους Πύργους».


Έχουμε ακούσει, διαβάσει και δει πολλά για το δάσκαλο του Χίτλερ, τον Μουσταφά Κεμάλ. Αλλά νομίζω ότι το  κείμενο  σε εφημερίδα της Αθήνας που υποστήριξε ότι ο Κεμάλ ήταν πατριώτης (!!!)  και η δήλωση του γνωστού δημάρχου πως είναι μύθος ότι ο Κεμάλ ήταν φονιάς, ήταν από τα μη αναμενόμενα. Θα μπορούσε δηλαδή κατ΄ αντιστοιχία κάποιος να πει ότι ο Χίτλερ ήταν πατριώτης και ότι είναι ψέμμα όι ο Κεμάλ είναι σφαγέας;
Είναι εντυπωσιακή η λατρεία και  ο θαυμασμός για τον Κεμάλ και την ιδεολογία του θανάτου που ανέδειξε  τον Κεμαλισμό.  Τόσο που εκτός από τους Ναζί και τον Χίτλερ εμπνέει και τους απογόνους των θυμάτων. Λες και δεν πέρασε από την Ελλάδα ο κατ΄εικόνα και ομοίωση  του Κεμαλισμού Ναζισμός . Αυτός που με διαστροφικό τρόπο συνέχισε και ολοκλήρωσε το έργο του ρατσιστικού Κεμαλισμού. Από την Τραπεζούντα και τη  Σμύρνη στα Κερδύλλια, στους Πύργους, στο Μεσόβουνο, στην Βιάννο, στο Κομμένο, στο Δίστομο, στα Καλάβρυτα, στο Χορτιάτη.

Το γεγονός αυτό της λατρείας του Κεμαλισμού, δηλαδή του Ναζισμού, είναι παράγωγο και αποτέλεσμα της πολιτικής και πνευματικής παρακμής. Στο βιβλίο της Στ ΄δημοτικού ο σφαγέας Κεμάλ θεωρείται ο δημιουργός της σύγχρονης Τουρκίας, λέγεται ότι το γεγονός πως ο Κεμάλ ήταν φονιάς είναι κατασκευή των Ελλήνων,  η Γενοκτονία των προγόνων μας είναι εκτός ύλης,  ενώ επικεφαλής της παιδείας των Ελλήνων είναι ένας αρνητής της Γενοκτονίας....

Οι άταφοι Έλληνες του 1940....

Θ. Μαλκίδης 

Οι άταφοι Έλληνες του 1940.... 

 Στον αντιφασιστικό αγώνα του ελληνικού λαού το 1940- 1941,    η παράδοσή μας, η ιστορία μας, η αντιστασιακή πορεία έγινε πράξη για ακόμη μία φορά. Από τη μία πλευρά η  λογική που θεωρεί ότι είναι καλύτερο να παραδοθεί ο λαός ή να "πολεμήσει" για την τιμή των όπλων και από την άλλη  το μέγα έπος, το μέγα θαύμα.  Ο πάνοπλος φασισμός και ο ελληνικός λαός της πίστης στη Νίκη, στο Δίκαιο, την Αλήθεια. 

Ο ποιητής μας ο Οδυσσέας Ελύτης ως στρατιώτης γράφει στο Άξιον Εστί, στο  κορυφαίο έργο του, που εκφράζει   το 1940 αλλά και το σήμερα: "Ξημερώνοντας τ’ Ἀγιαννιού, μὲ τὴν αὔριο τῶν Φώτων, λάβαμε τὴ διαταγὴ νὰ κινήσουμε πάλι μπροστά, γιὰ τὰ μέρη ὅπου δὲν ἔχει καθημερινὲς καὶ σκόλες. Ἔπρεπε, λέει, νὰ πιάσουμε τὶς γραμμὲς ποὺ κρατούσανε ὡς τότε οἱ Ἀρτινοί, ἀπὸ Χειμάρρα ὡς Τεπελένι. Λόγω ποὺ ἐκείνοι πολεμούσανε ἀπ’ τὴν πρώτη μέρα, συνέχεια, κι εἶχαν μείνει σχεδόν οἱ μισοὶ καὶ δὲν ἀντέχανε ἄλλο...".

Και λίγο αργότερα σημειώνει στο εκπληκτικό "Άσμα ηρωικό και πένθιμο για τον χαμένο ανθυπολοχαγό της Αλβανίας": 

  "Τώρα χτυπάει πιο γρήγορα τ’ όνειρο μες στο αίμα. Tου κόσμου η πιο σωστή στιγμή σημαίνει:  Ελευθερία Έλληνες μες στα σκοτεινά δείχνουν το δρόμο:  EΛEYΘEPIA Για σένα θα δακρύσει από χαρά ο ήλιος"

Το έπος της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ είχε θύματα,  7948 δικοί μας άνθρωποι- ανάμεσά τους ο συμπατριώτης μας ανθυπολοχαγός Θεόδωρος Κανδηλάπτης- (http://malkidis.blogspot.gr/2016/10/blog-post_22.html)  που μένουν μέχρι σήμερα άταφοι. Είναι οι συγγενείς μας,  που καταγράφηκαν ως πεσόντες από τα αρχεία έχοντας δικαίωμα στο γράμμα προς τους γονείς, στη σύζυγο, στα ορφανά που δε γνώρισαν πατέρα.  
Πέρασαν τόσες δεκαετίες χωρίς  η αυτοαποκαλούμενη πολιτική και πνευματική τάξη να αποκαταστήσει το έγκλημα της Ύβρεως. Χωρίς να έχει βρει, ταυτοποιήσει και κηδεύσει τους ήρωες του 1940 που έδωσαν το πολυτιμότερο δώρο του Θεού, τη ζωή τους, για την Ελευθερία και την Ελληνικότητα. 

Για τους  άταφους Έλληνες του 1940 δε βρέθηκε ακόμη η Αντιγόνη.....

Το αντάρτικο σωτηρίας στον Πόντο και ο οπλαρχηγός Αιμίλιος Χατζηγεωργίου- Καδίογλου

Ένα νέο βιβλίο για την αντίσταση στον Πόντο 

Θ. Μαλκίδης

Το αντάρτικο σωτηρίας στον Πόντο και 
ο οπλαρχηγός Αιμίλιος Χατζηγεωργίου- Καδίογλου

Παρά την υπονόμευση, την αδιαφορία, την άρνηση, τη   λήθη,   τα πολυποίκιλα εμπόδια  στον αγώνα αναγνώρισης και διεθνοποίησης της Γενοκτονίας ,  την   Ύβρη που φτάνει μέχρι και  το θαυμασμό  και  την απόδοση τιμής στο μαυσωλείο του  πρωτεργάτη του μαζικού εγκλήματος Μουσταφά Κεμάλ, η σημερινή πραγματικότητα  στο ζήτημα της Γενοκτονίας των Ελλήνων,  εμφανίζει μία   πρωτοφανή κινητικότητα. 

Μία ιδιαίτερη πτυχή της Γενοκτονίας, η οποία στοίχισε τη ζωή σε πάνω από 1.000.000 Έλληνες,  είναι η ανάληψη ένοπλης δράσης στον Πόντο, ως  μέσο αντίδρασης και αντίστασης στο προμελετημένο σχέδιο εξαφάνισής τους, ως μέσο σωτηρίας των ένοπλων, των ηλικιωμένων, των γυναικών και των παιδιών.  

To αντάρτικο στον Πόντο, το οποίο συνέχιζε την αντιστασιακή πορεία του Ελληνικού λαού, αποτέλεσε σύμφωνα με το μνημειώδες έργο του  Δημήτρη Ψαθά , «Γη του Πόντου», έπος. Ένα έπος το οποίο πραγματοποιήθηκε χωρίς απολύτως καμία βοήθεια από την Ελλάδα, η οποία όχι μόνο δεν στήριξε τους Έλληνες αντιστασιακούς στον Πόντο, αλλά τους υπονόμευσε, αφήνοντάς τους να αγωνίζονται ενάντια σε υπέρτερες δυνάμεις που είχαν σαν στόχο την ολοκληρωτική εξαφάνιση του Ελληνισμού.   

Το βιβλίο  για τον   οπλαρχηγό Αιμίλιο Χατζηγεωργίου -Καδίογλου,  ο οποίος έζησε μετά τη Γενοκτονία στο Ανατολικό Πτολεμαΐδας  αποτελεί  συμβολή στην ανάδειξη του  αγώνα  των Ελλήνων ενάντια στο μαζικό έγκλημα, αγώνας ο οποίος  όχι μόνο συνέχισε την  αντιστασιακή παράδοση του Ελληνικού λαού ενάντια στο Νεοτουρκικό και Κεμαλικό σχέδιο εξαφάνισης, όχι μόνο αγωνίστηκε ενάντια στο φασισμό, στη βία, την εξαφάνιση και την καταπίεση, αλλά έδωσε τη δυνατότητα σε χιλιάδες ανθρώπους, γυναίκες, παιδιά  και ηλικιωμένους να επιβιώσουν και να σωθούν.

Η παρουσίαση του βιβλίου  «Το αντάρτικο σωτηρίας στον Πόντο και ο οπλαρχηγός Αιμίλιος Χατζηγεωργίου-Καδίογλου»  θα γίνει από τον Ποντιακό Σύλλογο Πτολεμαΐδας και το Μουσικό Σχολείο Πτολεμαΐδας την Πέμπτη 27 Οκτωβρίου στις 5:00μμ στο αμφιθέατρο του Μουσικού Σχολείου Πτολεμαΐδας.

Κεμαλισμός και Ναζισμός: Εβδομηνταπέντε χρόνια από το Ολοκαύτωμα στο Μεσόβουνο Εορδαίας

Θ. Μαλκίδης

Κεμαλισμός και Ναζισμός: Εβδομηνταπέντε χρόνια από το Ολοκαύτωμα στο Μεσόβουνο  Εορδαίας.

Στις 23 Οκτωβρίου του 1941 δυνάμεις των Ναζί και  οι δοσίλογοι συνεργάτες τους, μπαίνουν   στο Μεσόβουνο Εορδαίας, ένα χωριό Ποντίων προσφύγων.
Το χωριό περικυκλώνεται από 40 αυτοκίνητα με στρατιώτες της Βέρμαχτ, που ήρθαν  από τη Φλώρινα, την Έδεσσα και τη Θεσσαλονίκη. Συγκεντρώνουν όλους τους κατοίκους, χωρίζουν τους άντρες ηλικίας 16 έως 69 χρόνων και δίνουν στα γυναικόπαιδα δίωρη διορία να συγκεντρώσουν «όσα κινητά πράγματα μπορούν».  Ενώ μεταφέρονται στα γειτονικά Κομνηνά, όλοι οι συλληφθέντες άνδρες  εκτελούνται  «ομαδικώς και δι' αυτομάτων όπλων». Η αναφορά του νομάρχη Κοζάνης αναφέρεται σε 135 άτομα,  της γερμανικής διοίκησης για 142, ενώ άλλες πηγές ανεβάζουν τους εκτελεσμένους σε 165. 

«Μεταξύ των εκτελεσθέντων», αναφέρει ο νομάρχης, «ήσαν και οι τρεις δημοδιδάσκαλοι του χωρίου, εις ους καίτοι εζητήθη υπό των Αξιωματικών Χωροφυλακής όπως δοθή χάρις, εν τούτοις δεν εδόθη τοιαύτη». 

Η τραγωδία έκλεισε με την καταστροφή του χωριού «δι' εμπρηστικών βομβών, εκτός πέντε οικιών και της εκκλησίας». 

Τα περίπου 900 γυναικόπαιδα που επέζησαν, μεταφέρθηκαν στην Πτολεμαΐδα και διασκορπίστηκαν, «κατόπιν διαταγών των Γερμανικών Αρχών», στα χωριά του νομού, αλλά και στους νομούς Ημαθίας και Φλωρίνης -προς , παραδειγματισμό.....Το δεύτερο Ολοκαύτωμα στην περιοχή έγινε στους Πύργους στις 24 Απριλίου 1944 και το χωριό είχε 150 θύματα ενώ πυρπολήθηκαν και οι οικίες .....

Οι δολοφονημένοι από το Ναζισμό άνδρες του Μεσόβουνου και των Πύργων Εορδαίας ήταν οι διασωθέντες από τον Κεμαλισμό. Γλύτωσαν από το Δάσκαλο Μουσταφά Κεμάλ, δυστυχώς όμως όχι και από το μαθητή του τον  Αδόλφο Χίτλερ. 
Ο Ναζισμός και ο Κεμαλισμός αποτελούν φασιστικές  και ρατσιστικές ιδεολογίες οι  οποίες  εκφρασμένες με την πιο ακραία διαστροφή, στέρησαν τη ζωή σε εκατομμύρια ανθρώπους.



Ο   Μουσταφά Κεμάλ και ο Αδόλφος Χίτλερ, συνιστούν την έκφραση του ολοκληρωτισμού, ο Κεμαλισμός και ο Ναζισμός, αποτελούν την ίδια έκφανση του Φασισμού, που από τις Γενοκτονίες πέρασε στα Ολοκαυτώματα. Η ανάδειξη του ομοιοτήτων του Κεμαλισμού και του Ναζισμού, συνιστά ανθρώπινο, πολιτικό, ερευνητικό και κυρίως ηθικό καθήκον και χρέος, για να καταδικαστούν  και να αποκαθηλωθούν  τα πιο ολοκληρωτικά  καθεστώτα και ιδεολογίες που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα. 

Το δυστύχημα είναι ότι οι Ναζί δολοφόνησαν δέκα χρόνια και η νίκη των αντιφασιστικών δυνάμεων τους σταμάτησε, οι Κεμαλικοί συνεχίζουν να δολοφονούν, χωρίς καμία αντίδραση, εκατό χρόνια! 

Η πρόταση του Μιχ. Χαραλαμπίδη που συνδέεται με την ανάδειξη της αλήθειας σε ό,τι αφορά τη σχέση και τις ομοιότητες Κεμαλισμού και Ναζισμού, είναι η ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως παγκόσμιας και Ευρωπαϊκής ημέρας μνήμης των θυμάτων του Κεμαλισμού, κατ΄ αντιστοιχία της διεθνούς ημέρας μνήμης του θυμάτων του Ναζισμού (27 Ιανουαρίου). 


Είναι μία συμβολική αλλά και ουσιαστική πράξη, καταδίκης του φασισμού και Νίκης της Δημοκρατίας, της Ελευθερίας, του Δικαίου και της Ιστορίας, είναι η Νίκη των λαών που δολοφονήθηκαν. Είναι η Νίκη της Ζωής έναντι των ιδεολογιών του Θανάτου.

---------------------------------------------------------------------------------

Εκδήλωση για το Ολοκαύτωμα στους Πύργους Εορδαίας 

Παρασκευή 28 Οκτωβρίου 2016 

Η Τοπική Κοινότητα Πύργων Δήμου Εορδαίας, ο Πολιτιστικός Σύλλογος Πύργων και ο Σύλλογος Ολοκαυτώματος Πύργων σας προσκαλεί στην εκδήλωση με τίτλο «Κεμαλισμός και Ναζισμός: Από την Τραπεζούντα και τη Σμύρνη στο Ολοκαύτωμα στους Πύργους».

Η εκδήλωση, στην οποία θα μιλήσει ο Θεοφάνης Μαλκίδης, θα γίνει στην αίθουσα εκδηλώσεων της Τοπικής Κοινότητας Πύργων του Δήμου Εορδαίας την Παρασκευή 28 Οκτωβρίου 2016  στις 7:00μμ. 

Ανθυπολοχαγός Θεόδωρος Κανδηλάπτης:Πόντος-Έβρος-Βόρειος Ήπειρος

Θ. Μαλκίδης 

Ανθυπολοχαγός Θεόδωρος Κανδηλάπτης:Πόντος-Έβρος-Βόρειος Ήπειρος

Ο Ανθυπολοχαγός Θεόδωρος Κανδηλάπτης, τέκνο του σπουδαίου Πόντιου εκπαιδευτικού και συγγραφέα Γεωργίου Κανδηλάπτη 

( Κάνις)  γεννήθηκε την 1η Ιανουαρίου  1918 στην Αργυρούπολη. Στα εξήμισι χρόνια του  έχοντας ζήσει μαζί  με την οικογένειά του τη Γενοκτονία, μέσω Τραπεζούντας, έφτασε στην Αλεξανδρούπολη τον Ιούνιο του 1924. Εισήχθη στη Σχολή Ευελπίδων και  όταν  έγινε η εισβολή των Ιταλών φασιστών ήταν  δύο μηνών Ανθυπολοχαγός, όταν στάλθηκε στην πρώτη γραμμή του μετώπου.  Αρχικώς υπηρέτησε στο 7ο Σύνταγμα και μετά ως Διοικητής Λόχου του 28ου Συντάγματος. Ο γενναίος Πόντιος Ανθυπολοχαγός, πέρασε στην αθανασία, μαχόμενος στο ύψωμα Μπούμπεσι της Κλεισούρας την 28η Φεβρουαρίου 1941.

Λίγο πριν το θάνατό του ο Θεόδωρος Κανδηλάπτης έγραφε από το στη μητέρα του Αγγελική: «Ανήκω κατά τα τρία τέταρτα εις την Πατρίδα και κατά το υπόλοιπον εις την σεβαστή μου οικογένειαν. Αντιμετωπίζομεν τους αναιδείς επιδρομείς με θάρρος και αποφασιστικότητα. Μη κλάψετε αν κατά τύχη χαθώ.» 

Ο Θεόδωρος Κανδηλάπτης τιμήθηκε  μετά θάνατον με το Χρυσούν Αριστείον Ανδρείας και το όνομά του δόθηκε  στο στρατόπεδο της έδρας της 23ης Τεθωρακισμένης Ταξιαρχίας στην Αλεξανδρούπολη. 

Ο Θεόδωρος Κανδηλάπτης είναι ένας από τους φονευθέντες στο μεγάλο αντιστασιακό - απελευθερωτικό πόλεμο του 1940, του οποίου τα οστά δεν έχουν εντοπιστεί, ταυτοποιηθεί και κηδευτεί όπως αρμόζει σε άνθρωπο και σε ήρωα.

Σήμερα η πατρίδα  στην οποία ανήκε ο ανθυπολοχαγός Θεόδωρος Κανδηλάπτης, λησμόνησε τη θυσία του,  αδιαφόρησε για τα οστά του και ανέχεται την Ύβρη του αντιπροέδρου της Αλβανικής Βουλής και προέδρου  του κόμματος των Τσάμηδων, που δήλωσε πως δε θα επιτρέψει την ανεύρεση των λειψάνων των Ελλήνων στρατιωτικών!

Υ.Γ. O  Οδυσσέας Ελύτης με την έναρξη του πολέμου κατατάχθηκε ως έφεδρος ανθυπολοχαγός  και καρπός της παρουσίας του στο μέτωπο, είναι τα δύο  αριστουργήματά του, το «Άξιον Εστί»  και το «Άσμα Ηρωικό και Πένθιμο για το Χαμένο Ανθυπολοχαγό της Αλβανίας».

Στο ΣΤ΄ κεφάλαιο του ποιήματός «Άσματος», γράφει σχετικά:

«Ήταν ωραίο παιδί. Την πρώτη μέρα που γεννήθηκε

Σκύψανε τα βουνά της Θράκης να φανεί

Στους ώμους της στεριάς το στάρι που αναγάλλιαζε

Σκύψανε το βουνά της Θράκης και το φτύσανε

Μια στο κεφάλι, μια στον κόρφο, μια μέσα στο κλάμα του.

Βγήκαν Ρωμιοί με μπράτσα φοβερά

Και το σηκώσαν  στου βοριά τα σπάργανα.»

Το ηρωικό πρότυπο, το παράδειγμα αντίστασης ενάντια στο φασισμό,  ο άνθρωπος που αγωνίζεται για την ελευθερία είναι ένας Θρακιώτης,  ένας ακόμη ανάμεσα στους χιλιάδες άταφους  συμπατριώτες μας, ο γεννημένος στον Πόντο και μεγαλωμένος στην Αλεξανδρούπολη,  Ανθυπολοχαγός Θεόδωρος Κανδηλάπτης.


Ακούστε τη συνέντευξη του Θ. Μαλκίδη στο ραδιόφωνο της Πειραϊκής Εκκλησίας και στη δημοσιογράφο Σοφία Χατζή.

 

Ο Γεώργιος Κανδηλάπτης μιλώντας σε μνημόσυνο του γιου του στην Αλεξανδρούπολη

  

Ο Γεώργιος Κανδηλάπτης. 

Ανάμεσα στη Σκύλλα της οικονομικής χρεοκοπίας και τη Χάρυβδη της πνευματικής πτώχευσης

Θ. Μαλκίδης 

Ανάμεσα στη Σκύλλα της οικονομικής χρεοκοπίας και τη Χάρυβδη της πνευματικής πτώχευσης

Είναι εντυπωσιακή η προθυμία της  αποκαλούμενης πολιτικής τάξης, η οποία αφού κατανάλωσε  και εξευτέλισε ανερυθρίαστα κάθε τι ελληνικό, σημαντικό και σπουδαίο, πέτυχε να υποδουλώσει και να ξεπουλήσει  τον  εθνικό, πολιτισμικό,  δημόσιο και   κοινωνικό πλούτο της Ελλάδας. Είναι εκπληκτικό το πως αυτοί που παριστάνουν το πολιτικό προσωπικό της χώρας, αφού έχουν δέσει χειροπόδαρα το λαό μας, από τους αγέννητους και τις νέες γενιές μέχρι τους συνταξιούχους,  να πωλούν αντί πινακίου φακής, κάθε τι που οικοδομήθηκε με κόπο, μόχθο και ιδρώτα. Ο φυλακισμένος στο κολαστήριο του Νταχάου Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς και ο Οδυσσέας Ελύτης τον οποίον εσχάτως τον εκχυδαΐζουν, γράφουν πολλά για τον κόπο των ανθρώπων και ειδικότερα των Ελλήνων.....

Από την άλλη ποτέ δεν εμφανίστηκε στην Ελληνική γη,  αυτή που  δημιουργήθηκε και απελευθερώθηκε με θυσία και αντίσταση, μία τόσο εθελόδουλη και ελεεινή «πνευματική» ομάδα,  η οποία αφού συνέφαγε στην τράπεζα της εξουσίας   παίζοντας το ρόλο του συμβούλου, των  καθηγητών, των διανοούμενων, τώρα σιωπά αδυνατώντας να προσφέρει και προφέρει οτιδήποτε. 
Ο λαός μας πεινά και δοκιμάζεται από επιλογές που θυμίζουν Τσολάκογλου και οι πνευματικοί ηγέτες αντί να θυμίζουν Αρχιεπίσκοπο Χρύσανθο, Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, Γρηγόρη Αυξεντίου,  είναι απόντες γιατί δεν ήταν ποτέ πνευματικοί, πόσο μάλλον, ηγέτες.

Οι υποδομές μας από τα αεροδρόμια και το σιδηρόδρομο, μέχρι τα λιμάνια και τις εθνικές οδούς πωλούνται με τίμημα που θυμίζει Ναζιστική κατοχή και μαυραγορίτες και το υπεύθυνο και ένοχο δήθεν πολιτικό σύστημα πανηγυρίζει!

Η πατρίδα μας βουλιάζει και αυτοί  πίνουν κρασί και παίζουν πιάνο στο Μαξίμου, θυμίζοντας την ορχήστρα του Τιτανικού λίγο πριν την καταστροφή.

Ο φασισμός της γειτονικής Τουρκίας θυμίζει το Ναζισμό του  Χίτλερ πριν το Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο και εδώ οι αδιάφοροι, άσχετοι και αμαθείς πολιτικοί, υπουργοί, καθηγητές, αναλυτές, σύμβουλοι και άλλοι φαιδροί, μιλούν για φιλία και συνεργασία. 

Ο επίγονος του φασίστα και σφαγέα Κεμάλ κατέχει την Κύπρο, απειλεί στη Θράκη και το Αιγαίο και εδώ η παρακμή έχει φτάσει στα έσχατα, με τους θαυμαστές του Κεμαλικού φασισμού να πολλαπλασιάζονται, τους αρνητές της Γενοκτονίας των Ελλήνων να αυξάνονται, τους προπαγανδιστές Γκέμπελς και Γεωργαλάδες να βιάζουν το ελληνικό σώμα και τις θλιβερές φιγούρες που υποδέχονται ως ήρωα τον κάθε Τούρκο "Καρά Σεβντά" που παριστάνει τον ηθοποιό, να παρακαλούν για μία "σέλφι".....

Δεν έχει νόημα  να συνεχίσουμε άλλο, η κατάσταση είναι γνωστή και χειροτερεύει συνεχώς. Ο Μενέλαος Λουντέμης γράφει ότι «τα τελευταία τούτα χρόνια στον τόπο αυτό ειπώθηκαν τα χειρότερα ψέματα της Ιστορίας. Ειπώθηκαν ψέματα που ντράπηκαν και τα ίδια, μια και δεν ντρέπονταν τα στόματα που τα 'λεγαν». 
Συν Θεώ, τα λόγια του Τζόρτζ Όργουελ πως «σε μία εποχή παγκόσμιου ψεύδους, το να λες την αλήθεια είναι μία πράξη επαναστατική», μπορεί να είναι η    διέξοδος από τη  Σκύλλα και τη Χάρυβδη.  Από κάπου άρχισαν οι Έλληνες και οι Ελληνίδες όταν βρισκόταν σε ανάλογη θέση  αγωνιζόμενοι και αγωνιζόμενες για την (Επ)Ανάσταση, τώρα ας είναι η αλήθεια.....

Κεμάλ, Ερντογάν, Θράκη και Ελλάδα. .....

Θ. Μαλκίδης

Κεμάλ, Ερντογάν, Θράκη και Ελλάδα.....

Αντί να μιλήσεις για το φασίστα Μουσταφά Κεμάλ στη στιγμή που πρέπει, τον ανέχεσαι, τον προτείνεις για Νόμπελ Ειρήνης (!!!!), του χαρίζεις ένα ψεύτικο σπίτι στη Θεσσαλονίκη και αφού θαυμάζεις το "έργο" του, βιώνεις τα "μαθήματα" εξόντωσης των λαών που έδωσε στον πιστό του μαθητή Αδόλφο Χίτλερ. Σμύρνη, Τραπεζούντα, Δίστομο, Καλάβρυτα, Κάνδανος, Κερδύλλια, Χορτιάτης, Πύργοι, Μεσόβουνο. 

Αντί να αποκαλύψεις τον Κεμαλισμό και τη συνέχειά του τον Ναζισμό, καταθέτεις στεφάνι στο Μαυσωλείο του σφαγέα, εισάγεις τη μορφή του στα ελλαδικά σχολικά βιβλία και τον θεωρείς παγκόσμιο ηγέτη.... Έτσι είναι επόμενο να  βιώνεις και τα πολιτικά  "μαθήματα " που παρέδωσε ο Κεμαλισμός στον Ταγίπ Ερντογάν ο οποίος με Οθωμανικό προσωπείο  συνεχίζει το έργο του Τούρκου "Φύρερ". 



Aντί να μιλήσεις για τον Ερντογάν και το σύγχρονο τουρκικό φασισμό,  ο οποίος κατέχει την Κύπρο, εισβάλλει στη Συρία και το Ιράκ και απειλεί με λόγο και έργο το Αιγαίο και τη Θράκη, ανέχεσαι τη φασιστική βαρβαρότητα που εκπέμπει. Ανέχεσαι τον εκφρασμένο με τη βία τουρκικό επεκτατισμό και εθνικισμό, που κατέχει την ελληνική Κύπρο, αμφισβητεί το ελληνικό Αιγαίο και την ελληνική Θράκη και στέλνει όταν θέλει, από όπου θέλει και όσους θέλει πρόσφυγες και μετανάστες. 




Την ίδια στιγμή η ελλαδική παρακμή είναι εμφανής γι ' αυτό και δεν μπορείς να αντιμετωπίσεις τον εισερχόμενο τουρκικό  φασισμό και τη βαρβαρότητα. Τουρκοσήριαλ, υποδοχή ήρωα στον "Κεμάλ" Καρά Σεβντά, πολιτικοί, καλλιτέχνες και δήμαρχοι που λατρεύουν την ιδεολογία του θανάτου που εκφράζει ο Κεμάλ και ο Ερντογάν, εξαφανισμένοι "διανοούμενοι και καθηγητές" και θλιβερό πολιτικό προσωπικό.

Από τη Θράκη, απ΄ όπου  πληκτρολογώ τις γραμμές αυτές, όπου και η καθημερινή έκφραση της φασιστικής Τουρκίας με το προξενείο στην Κομοτηνή,  δεν μας μένουν και πολλά να γράψουμε και να πράξουμε. Τα έχουμε γράψει σχεδόν όλα, μόνο η πράξη μοιάζει σαν να έχει  μόνο χώρο. Και εκεί στην πράξη, συν Θεώ ελπίζουμε,  για να αντισταθούμε στον Κεμαλικό φασισμό και τη συνέχειά του, τον Ερντογάν και για να λευτερωθούμε από τους  θλιβερούς κυβερνώντες και αντιπολιτεύομενους που παριστάνουν την πολιτική τάξη της Ελλάδας.....







Υ.Γ. Σαν σήμερα το 1941, ο  μαθητής του Μουσταφά Κεμάλ, Αδόλφος Χίτλερ, έδωσε διαταγή στους Ναζί εγκληματίες να δολοφονήσουν τους Έλληνες των Κερδυλίων. Το 2016 ο επίγονος των Φύρερ του φασισμού Ταγίπ Ερνογάν,  μας απειλεί με εξόντωση...... 

Από τον Γκέμπελς και τον Γεωργαλά, στα Μνημόνια και το πιάνο στο Μαξίμου....

Θ. Μαλκίδης

Από τον Γκέμπελς και τον Γεωργαλά, στα Μνημόνια και το πιάνο στο Μαξίμου....

Οι περισσότεροι, αν όχι όλοι γνωρίζουν τον Γκέμπελς και το ρόλο του  στο  φασιστικό καθεστώς των Ναζί του Χίτλερ. Λιγότεροι ξέρουν, αλλά είναι ευκαιρία να γίνει ευρύτερα γνωστός, ο Γεωργαλάς, ο άνθρωπος για όλες τις δουλειές της Χουντικής προπαγάνδας. 
Σήμερα, μετά από τρία (μέχρι σήμερα) Μνημόνια και μετά από επτά έτη προπαγάνδας τύπου Γκέμπελς και Γεωργαλά,  η Ελλάδα,  κατέληξε  σε άθλιο δανεισμό και στην ανάλογη πολιτική, οικονομική, πολιτισμική και εθνική υποδούλωση. Οι χθεσινοί και οι σημερινοί προπαγανδιστές, μας φορτώνουν συνεχώς ψέμματα για το πως  δημιουργήθηκε η ελληνική κρίση, για τους καλούς όρους του μνημονίου  και των  δανειακών συμβάσεων, για τη σωτηρία της  Ελλάδας. 


Μας λένε συνεχώς ψέμματα για την έξοδο από την κρίση, ότι η πολιτική λιτότητας και η ύφεση θα τερματιστεί σε λίγο (.....), πως οι αντιθέσεις που συγκεντρώνονται αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα με εκρηκτικό τρόπο θα σταματήσουν, ότι η κατεδάφιση των κοινωνικών κατακτήσεων των εργαζομένων και των συνταξιούχων θα είναι προσωρινή, ότι μετά την τεράστια αύξηση της ανεργίας θα ακολουθήσει η απασχόληση.


Φλυαρούν και προκαλούν λέγοντας πως επετεύχθη ο στόχος της ανάπτυξης, ότι το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου (νερό, υποδομές, μεταφορές, ενέργεια και άλλα πολλά) γίνεται για την προσέλκυση επενδυτών (!), ενώ σε λίγο θα βγούμε στις αγορές..... 
Προπαγανδίζεται κάθε μέρα ότι η καταστροφή της ταυτότητάς μας και της ιδιοπροσωπίας μας με κάθε μέσο, ότι η υποδούλωση στον φασίστα Ερντογάν στην Κύπρο, στο Αιγαίο, στη Θράκη,  η άρνηση της Γενοκτονίας των προγόνων μας, αποτελούν  μέσα οικοδόμησης σχέσεων "φιλίας και συνεργασίας (!) 
Και παράλληλα με τους σύγχρονους διακομματικούς Γκέμπελς και τους Γεωργαλάδες που ξεστομίζουν τέτοια ψέμματα, συνυπάρχει και η σιωπή των δήθεν διανοουμένων, που εσχάτως παίζουν και πιάνο, χρησιμοποιώντας ακόμη και τον Οδυσσέα Ελύτη!  Για εμάς βεβαίως το πιάνο στο Μαξίμου μας θυμίζει τις τελευταίες μέρες στην  Πομπηία και κατά κυριολεξία  την ορχήστρα του Τιτανικού που έπαιζε ενώ το πλοίο βυθιζόταν.....

Από τον Μουσταφά Κεμάλ,στον "Κεμάλ" Καρά Σεβντά

Θ. Μαλκίδης 

Από τον Μουσταφά Κεμάλ,στον "Κεμάλ" Καρά Σεβντά 

Είναι ομολογουμένως εντυπωσιακό το γεγονός της λατρείας κάθε τι βάρβαρου, βίαιου, δολοφονικού, που δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τη ζωή, την αλληλεγγύη, τη μνήμη, τον αυτοσεβασμό, την αξιοπρέπεια, τη γνώση. 

Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα  και   κάνω πιο συγκεκριμένη την παραπάνω διαπίστωση, με τον Μουσταφά Κεμάλ και όλα τα παράγωγά του και τους επιγόνους του, που παριστάνουν τους πολιτικούς, καλλιτέχνες, ηθοποιούς,  είναι ανεξήγητο και ανερμήνευτο. Δεν μπορεί να αντιληφθεί κάποιος πως είναι δυνατόν ένα αυτεξούσιο ον, όπως είναι ο άνθρωπος, ένας φορέας τεράστιας ιδιοπροσωπίας,  μεγάλου και αστείρευτου πολιτισμού, όπως είναι ο Έλληνας να θαυμάζει και να λατρεύει  πρόσωπα, καταστάσεις και καθεστώτα με τα αντίστοιχα μηνύματα που εκπέμπουν όλα αυτά. Καθεστώς που κατέχει την Κύπρο και αμφισβητεί την ελληνικότητα του Αιγαίου και της Θράκης!

Πως είναι δυνατόν να αποτελεί ο "επονομαζόμενος" παγκόσμιος ηγέτης αντικείμενο θαυμασμού , ενώ είναι ο σφαγέας, ο δάσκαλος του Χίτλερ Μουσταφά Κεμάλ,  και οι σημερινοί εκφραστές του όπως ο Κεμάλ του "Καρά Σεβντά" να τολμούν να εμφανίζονται στην Ελλάδα; 


Δεν μπορεί να γίνει κατανοητή η λατρεία και η απόδοση τιμής στο δολοφόνο εκατομμυρίων ανθρώπων, μεταξύ των οποίων και Έλληνες, Μουσταφά Κεμάλ και η υποδοχή ήρωα στην προσωποποίηση της παραπάνω βίας στην Ελλάδα, η οποία αφού έχει υποστεί ιδεολογικό πόλεμο από τα τουρκοσήριαλ,  φιλοξενεί και εβδομάδα τουρκικού κινηματογράφου; 

Πέραν της πολιτικής, εκτιμώ ότι και άλλες επιστήμες πρέπει να ασχοληθούν με το φάσμα των δήθεν πολιτικών, διανοουμένων, καλλιτεχνών και άλλων, που στέκονται  προσοχή  μπροστά στο μαυσωλείο  του φασίστα  Κεμάλ στην Άγκυρα  και των χιλιάδων και νέων και μη που περιμένουν για μία "σέλφι" με τον εκφραστή του σκοτεινού Οθωμανικού παρελθόντος  που παριστάνει τον ηθοποιό.

Ο κάθε ένας αναλάβει τις ευθύνες που του αναλογούν. Έναντι των κεκοιμημένων προγόνων του, έναντι των παιδιών του και έναντι  των παιδιών των παιδιών του......

Η Wikipedia μιλά Ποντιακά εννέα χρόνια!

 

Θ. Μαλκίδης

Η Wikipedia μιλά Ποντιακά εννέα χρόνια!

Σίγουρα θα γνωρίζετε αλλά και θα χρησιμοποιείτε την Wikipedia, την ελεύθερη διαδυκτιακή εγκυκλοπαίδεια, που αναπτύσσεται συμμετοχικά από εθελοντές χρήστες και διαμορφώνει συνειδήσεις στην εποχή μας. Με γνώμονα την αγάπη για τον Πόντο και ειδικότερα για τη διάλεκτο, την πλησιέστερη προς την αρχαία ελληνική γλώσσα η οποία συνεχίζει να ομιλείται σήμερα όπου υπάρχουν Πόντιοι, την 23η Σεπτεμβρίου 2007 τέθηκε σε λειτουργία από τρεις νέους ανθρώπους, η δοκιμαστική έκδοση της Ποντιακής Wikipedia, με πρότυπο την ελληνική και την αγγλική. 
Για την ιστορία, κρίνεται σκόπιμο να αναφερθούν οι συνιδρυτές αυτού του έργου, που αποτέλεσαν και το βασικό κορμό της προσπάθειας με δημιουργίες, επεξεργασίες και βελτιώσεις των κειμένων, ήταν ο Ηλίας Γρηγοριάδης ( Oberhausen του Nordrhein-Westfalen  Γερμανίας), με  καταγωγή από τη πόλη του Κιλκίς, ο Ευστάθιος Παπαδόπουλος (  Ellwangen  Baden-Württemberg  Γερμανίας)  με  καταγωγή από το Λουτροχώρι  Σκύδρας  και ο Κωνσταντίνος Γρηγορούδης ( Θεσσαλονίκη), με καταγωγή από τη Καππαδοκία.

Δέκα μήνες αργότερα εντάχθηκαν στην αρχική ομάδα- κοινότητα και οι μη Πόντιοι, αλλά θερμοί υποστηρικτές τούτης της προσπάθειας ο Ζαχαρίας Διακονικολάου, από την Ιαλυσό Ρόδου,  και ο Άγγελος Παλιουδάκης, από την Αθήνα.
Μετά από δεκαπέντε μήνες σκληρής και επίμονης δουλειάς, οι παραπάνω εκπλήρωσαν όλους τους σχετικούς όρους που θέτει ως στάνταρτ του διεθνούς ιδρύματος της «Γουικιμίντια», το οποίο είναι υπεύθυνο για κάθε προσπάθεια δημιουργίας νέας Wikipedia.


Αξίζει να αναφερθεί πως όλη η παραπάνω προσπάθεια πιστοποιήθηκε, όπως προβλέπεται από το καθεστώς λειτουργίας της Wikipedia, μετά από σχετική αλληλογραφία και επαφές που είχε με τους υπεύθυνους του ιδρύματος της «Γουικιμίντια», ο  Θεοφάνης Μαλκίδης. Έτσι την 7η Ιανουαρίου 2009, δόθηκε η επίσημη έγκριση για την έκδοση της Ποντιακής Wikipedia σε δική της ανεξάρτητη σελίδα και από την 5η Μαρτίου 2009  άρχισε η κανονική της λειτουργία στη σελίδα:
 

http://pnt.wikipedia.org/

Λέγοντας «ποντιακή» εννοούμε ότι τα άρθρα της συγκεκριμένης εγκυκλοπαίδειας γράφονται αποκλειστικά στην ποντιακή διάλεκτο. Στόχος είναι φυσικά, να γίνει ένας συνδυασμός της νέας τεχνολογίας και της παλιάς συνήθειας (παράδοσης, γνώσης και ιστορίας) με το καλύτερο δυνατό τρόπο. Έτσι ώστε να μπορεί να ανατρέχει στο εξής ο κάθε ενδιαφερόμενος, που θέλει να εξασκήσει τις γνώσεις του στην ποντιακή διάλεκτο και παράλληλα να καλυφθούν κυρίως τα «ποντιακά θέματα» και όχι μόνο.


Η Ποντιακή Wikipedia («ανοιχτόν εγκυκλοπαίδεια ντο γράφκεται και τρανείν απ' ατείνς που θέλνε») μεταξύ των άλλων, εκπροσωπεί  τον Ποντιακό Ελληνισμό, αλλά και μέσω αυτού τον Οικουμενικό Ελληνισμό, μέσα στη μεγάλη και παγκοσμίου φήμης οικογένεια της Wikipedia.
Από εδώ και πέρα το θέμα, μετά την επίσημη έγκριση για τη λειτουργία της ιστοσελίδας, αποκτά άλλη βαρύτητα και για το λόγο αυτό, τα μέλη της κοινότητας, καλούν όλους όσους γνωρίζουν την ποντιακή διάλεκτο, να στηρίξουν την προσπάθεια αυτή και να συνεισφέρουν στην Ποντιακή Wikipedia, η οποία είναι πλέον κοινό κτήμα όλων των  Ποντίων και Ποντιόφωνων παγκοσμίως.

Με την  Ποντιακή Wikipedia, της οποίας η άδεια για την  επίσημη λειτουργία της δόθηκε παράλληλα με την αναφορά στον Άτλαντα γλωσσών της UNESCO για την ποντιακή διάλεκτο και την ανάγκη  επιβίωσής της στη σημερινή Τουρκία,  καθώς και με το δεδομένο  της διδασκαλίας της στην Ελλάδα, πραγματοποιήθηκε ένα ακόμη σημαντικό βήμα για τη  διάσωση και τη διάδοση της διαλέκτου  στις γενεές του μέλλοντος.








Τα μέλη της κοινότητας της Ποντιακής Wikipedia, όταν έγινε η επίσημη έγκριση λειτουργίας της ανέφεραν τους εξής ανθρώπους που συνεισέφεραν στο να γίνει πράξη η συγκεκριμένη ενέργεια:

Γενοκτονία και αντάρτικο σωτηρίας στον Πόντο

Θ. Μαλκίδης 

Γενοκτονία και αντάρτικο σωτηρίας στον Πόντο

Μέρος της ομιλίας στην εκδήλωση του Συλλόγου Ποντίων Ξάνθης για το αντάρτικο του Πόντου, εκδήλωση που έγινε στα πλαίσια του 12ου Πανελλαδικού Φεστιβάλ Ποντιακών Χορών.

Κοτζά Αναστάς, Καπετάν Ευκλείδης, Αντών Πασά, Βασίλ ουστά, Αιμίλιος Χατζηγεωργίου- Καδίογλου, Ιστύλ αγά, Ηλίας Πάνου, Παντέλ αγά  και χιλιάδες άλλοι έπραξαν το καθήκον τους, δημιουργώντας   το ελληνικό αντιστασιακό έπος στα Ποντιακά βουνά.  
Ο Δημήτρης Ψαθάς στο βιβλίο του «Γη του Πόντου», χαρακτηρίζει έπος την αντίσταση των Ελλήνων στον Πόντο, προσθέτοντας ότι «δεν υπάρχει καμία υπερβολή στον χαρακτηρισμό του άνισου και πρωτόφαντου εκείνου αγώνα στα βουνά».

Συνεχίζοντας ο Δ. Ψαθάς σημειώνει ότι «δεν ήταν προμελετημένη η αντίσταση, ούτε και οργανωμένη, αλλά μία αυθόρμητη κίνηση απόγνωσης, ένα πηγαίο ξέσπασμα οργής, σχεδόν πρωτόγονο, κάτι σαν λειτουργία ενός πανάρχαιου νόμου των περήφανων λαών που αντιστέκονται στους χαλασμούς των πιο τραγικών ενάντιων καιρών κι’ επιβιώνουν μέσα στους αιώνες».

Η αντίδραση των Ελλήνων στην στράτευση, στην προστασία των χωριών και των γυναικόπαιδων, ήταν τα αντάρτικα σώματα, σώματα τα οποία ο Κεμάλ  υποστήριξε, προκειμένου να δικαιολογήσει τα εγκλήματά του,  ότι αποτελούνταν από 20.000 έως 25.000 άνδρες. Η πρώτη περίοδος της Ποντιακής αντίστασης, αρχίζει το 1914 και κλείνει με την ανακωχή του 1918, ενώ η δεύτερη αρχίζει με την εμφάνιση του Μουσταφά Κεμάλ στον Πόντο το 1919 και κλείνει το 1923-1924. 

Τον Οκτώβριο του 1922, ο Τζεμήλ Λιβά πασά, μετά την εκκαθάριση του  μετώπου της Ιωνίας έρχεται με 40.000 στρατό στον Πόντο, στις 18 Οκτωβρίου του 1922, δίνει αμνηστία στους Πόντιους και καλεί τους αντάρτες να παραδώσουν τα όπλα τους. Οι αντάρτες όμως, δεν εμπιστεύονται την αμνηστία και δεν παραδίνουν τα όπλα τους. Πηγαίνουν στη Ρωσία και μέσω Ρουμανίας και Βουλγαρίας και άλλων διόδων, έρχονται στην Ελλάδα.

Την ίδια περίοδο που έφευγαν οι αντάρτες του Δυτικού Πόντου, οι αντάρτες της Σαντάς συνέχιζαν τις μάχες. Όλος ο πληθυσμός της Τραπεζούντας και των χωριών είχε ήδη αναχωρήσει, όμως οι Σανταίοι παρέμεναν στα βουνά και μόνο το Φεβρουάριο του 1924 έφυγαν και οι οπλαρχηγοί της Σαντάς.

Είναι πλέον διαπιστωμένο ότι εάν δεν υπήρχε η ένοπλη αντίσταση στο σχέδιο γενοκτονίας, τα θύματα θα ήταν περισσότερα. Μάλιστα οι αντάρτες επέδειξαν μία ασυνήθιστη στην παγκόσμια ιστορία στάση, αλλά συνηθισμένη στην ελληνική ιστορική παράδοση, όπου θυσιάζονται λίγοι για να σωθούν οι πολλοί. (θυσία των βρεφών για τη σωτηρία της ομάδας. Σαντά, Σεπτέμβριος του 1921).

Η αντίσταση αποτέλεσε μία πράξη αντάξια της ιστορίας των Ποντίων και γενικότερα των Ελλήνων, η οποία θα πρέπει να αποκατασταθεί και να αναδειχθεί, στην πολιτική, στην κοινωνία, στα προσφυγικά σωματεία, στην εκπαίδευση, στο μνημειακό μας πολιτισμό. Είναι ένα ακόμη χρέος του σύγχρονου Ελληνισμού έναντι των Ελλήνων που ζούσαν στον Πόντο, είναι το ελάχιστο που οφείλουν να πράξουν οι Έλληνες σήμερα, στην εποχή της λήθης, της άρνησης και του θαυμασμού στον Κεμάλ!

Οι Τσάμηδες δεν θα αφήσουν να εκταφούν τα οστά των Ελλήνων στρατιωτών του 1940!

Θ. Μαλκίδης *

Οι  Τσάμηδες δεν θα αφήσουν να εκταφούν τα οστά των Ελλήνων στρατιωτών του 1940!

Το έπος του 1940-1941, αποτελεί μία ξεχωριστή στιγμή στην ελληνική ιστορία έχοντας και παγκόσμιες διαστάσεις. Η αντίσταση των Ελλήνων και των Ελληνίδων  στη φασιστική  Ιταλία, υπήρξε μία καθοριστική πράξη η οποία μαζί με την ανάλογη αντίσταση στη Ναζιστική Γερμανία, εκτιμήθηκε ως αρχή του τέλους  του φασισμού, με την ελευθερία για την ελληνική πρωτεύουσα να έρχεται σαν σήμερα το 1944. 
Οι Έλληνες όμως στρατιώτες που αντιστάθηκαν στους φασίστες εισβολείς και παρέδωσαν ψυχή και σώμα για την Ελευθερία, ξεχάστηκαν από τους ζώντες και τους έχοντες  την ευθύνη για την περισυλλογή των οστών τους. 

Με εξαίρεση τους θαρραλέους Έλληνες και Ελληνίδες της Βορείου Ηπείρου που φύλαξαν τα οστά των στρατιωτών σε λιγοστά και κρυφά κοιμητήρια, στη Χιμάρα γνώρισα μία εξ΄αυτών, η πραγματικότητα εκφράζεται από την   «Ένωση Τέκνων -Συγγενών Πεσόντων κατά το Έπος 1940 – 41».
   Η Ένωση ζητά «να αποκατασταθεί η μεγάλη εθνική και ανθρωπιστική εκκρεμότητα με τους πεσόντες κατά το Έπος του 1940, που παραμένουν άταφοι ή προσωρινά θαμμένοι επί 75 χρόνια. Πέρα από τη Συνθήκη Φιλίας και Συνεργασίας, που υπεγράφη στις 21 Μαρτίου του 1996, η υποχρέωση αυτή απορρέει και από την Συμφωνία που υπεγράφη μεταξύ των δύο χωρών και κυρώθηκε από τη Βουλή της Αλβανίας, στις 24 Μαρτίου 2010 και προβλέπει την περισυλλογή των οστών και τον τιμητικό και ευπρεπή ενταφιασμό των Ελλήνων στρατιωτών. Επιτέλους πρέπει να συνεδριάσει η Διακρατική Επιτροπή Ελλάδας – Αλβανίας που συνεδρίασε μόνο μια φορά το 2012 και να υλοποιηθούν τα όσα συμφωνήθηκαν και συμπεριελήφθησαν στον Κανονισμό Λειτουργίας». 
Εκτός από τη συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και Αλβανίας για το θέμα αυτό, που δεν υλοποιήθηκε ακόμη, υπάρχει και διεθνής νομολογία και ανθρωπιστική πρακτική για τους νεκρούς πολέμου.

Στη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου σκοτώθηκαν επί του αλβανικού εδάφους 7.948 Έλληνες αξιωματικοί και στρατιώτες (αναλυτικός κατάλογος στο τέλος του κειμένου).  Λίγοι πεσόντες είναι ενταφιασμένοι στο νεκροταφείο στο Βουλιαράτι, ενώ διάσπαρτοι τάφοι Ελλήνων στρατιωτών, υπάρχουν στην Τρεμπεσίνα και το Πόγραδετς, στο 731 και στην Κλεισούρα στα υψώματα του Μπουμπίβι και στην πεδιάδα του Βούρκου,στο Mάλι Σπατ και την Κορυτσά,  σε πλαγιές, βουνά και δάση.

Σαν να μην έφταναν όλα τα παραπάνω με την παγκοσμίως γνωστή αδιαφορία του ελλαδικού κράτους για τους Έλληνες που αντιστάθηκαν και σκοτώθηκαν, ο   πρόεδρος του  κόμματος των  συνεργατών των Ναζί στην κατοχή , Τσάμηδων και αντιπρόεδρος της Αλβανικής Βουλής Σπετίμ Ιντρίζι δήλωσε  ότι «...οποιαδήποτε ενέργεια για τον εντοπισμό και την εκταφή των Ελλήνων πεσόντων στρατιωτικών του έπους 1940-41, θα κατασταλεί βίαια από δυνάμεις του κόμματος του!!! ».







Το έγκλημα από τους φασίστες συνεργάτες των Ναζί στην κατοχή, συνεχίζεται. Αφού δολοφόνησαν τους Έλληνες στη Θεσπρωτία και αλλού, αφού καταδικάστηκαν ως δωσίλογοι, τώρα χωρίς αιδώ ζητούν απόδοση περιουσιών και ιθαγένειας, αποκατάσταση και αποζημίωση, μη επιτρέποντας να εκταφούν τα οστά των Ελλήνων στρατιωτών του έπους του 1940. 
Η απάντηση του ελλαδικού κράτους είναι επιβεβλημένη, αν και έχουμε πολλές αμφιβολίες.  Περιμένουμε όμως ως Έλληνες και αυτό είναι σίγουρο ότι θα γίνει, να αποδοθεί η Νέμεσις για το έγκλημα της Ύβρεως έναντι των οστών των Ελλήνων στρατιωτών..... 

Υ.Γ. Ένας από τους φονευθέντες στον πόλεμο του 1940, του οποίου τα οστά δεν έχουν βρεθεί ακόμη είναι και ο συμπατριώτης μου,  ανθυπολοχαγός Θεόδωρος Κανδηλάπτης, γιος του Γεωργίου Κανδηλάπτη (Κάνις), του  σπουδαίου εκ Αργυρούπολης Πόντου εκπαιδευτικού και συγγραφέα,  που μετά την Γενοκτονία κατέφυγε στην Αλεξανδρούπολη.  Ο Θεόδωρος Κανδηλάπτης  υπηρετούσε στο 28ο Σ.Π. και σκοτώθηκε σε ηλικία 24 ετών  στο ύψωμα Μπούμπεσι κοντά στην Κλεισούρα στις 28 Φεβρουαρίου 1941. Λίγο πριν το θάνατό του είχε στείλει επιστολή στη μητέρα του   γράφοντας ότι « «ανήκω κατά τα τρία τέταρτα εις την Πατρίδα και κατά το υπόλοιπον εις την σεβαστή μου οικογένειαν. Αντιμετωπίζομεν τους αναιδείς επιδρομείς με θάρρος και αποφασιστικότητα. Μη κλάψετε αν κατά τύχη χαθώ».
Η πατρίδα όμως στην οποία ανήκε, ανέχεται την Ύβρη των Τσάμηδων,  λησμόνησε τη θυσία του και ξέχασε τα οστά του....




*Ο Θ. Μαλκίδης έχει γράψει το βιβλίο για την ελληνική εθνική μειονότητα στην Αλβανία στην ελληνική γλώσσα το οποίο έχει μεταφραστεί στην αγγλική και αλβανική γλώσσα (έκδοση Πανηπειρωτικής Ομοσπονδίας ΗΠΑ) και έχει μεταφράσει στην ελληνική γλώσσα, το Σχέδιο της Ακαδημίας Επιστημών των Τιράνων για το Αλβανικό Εθνικό Ζήτημα (έκδοση Ιδρύματος Βορειοηπειρωτικών Ερευνών).  



Το νεκροταφείο στο Βουλιαράτι στις αρχές της δεκαετίας του 1990


Το νεκροταφείο στο Βουλιαράτι σήμερα

Καταδρομέας Χρήστος Χατζόπουλος:Έβρος 1952- Κύπρος 1974- Έβρος 2016

Θ. Μαλκίδης

Καταδρομέας Χρήστος Χατζόπουλος: Έβρος 1952 - Κύπρος 1974- Έβρος 2016.

Η σημερινή κηδεία του,  συμπατριώτη μας καταγόμενου από τον Έβρο, καταδρομέα Χρήστου Χατζόπουλου, ο οποίος έπεσε αγωνιζόμενος ενάντια στην Τουρκική εισβολή τον Ιούλιο του 1974 στην Κύπρο, αποτέλεσε την τελευταία πράξη ενός μεγάλου και ηρωικού κύκλου. 

Ο κύκλος αυτός άνοιξε στον Έβρο και  συνεχίστηκε ως μέλος των καταδρομέων στα Χανιά, όπου επιβιβάστηκε στο αεροσκάφος που τον μετέφερε ως μέλος της επιχείρησης "ΝΙΚΗ ". Ήταν λίγες ώρες μετά την Τουρκική  εισβολή στην Κύπρο, όταν γραφόταν η προτελευταία πράξη του δικού του κύκλου σ΄αυτή τη ζωή. Φίλια πυρά κατέρριψαν το αεροσκάφος και μαζί με τους συναδέλφους του, μαζί του και ο επίσης Εβρίτης Χριστόδουλος Δοιτσίδης,  έπεσαν υπέρ της Ελευθερίας των Ελλήνων. 

Για τέσσερις και πλέον δεκαετίες τα οστά του, τα οστά τους, παρέμειναν θαμμένα μαζί με το αεροσκάφος (!) στον τύμβο της Μακεδονίτισσας στη Λευκωσία, αναμένοντας να βγουν στην επιφάνεια, να ταυτοποιηθούν, να κηδευτούν, να φροντιστούν, να μνημονευθούν. Αυτό σημαίνει άλλωστε η έννοια "κηδεία" και  μνήμη, αυτό σημαίνει η εκπληκτική φράση του μνημοσύνου    "και την ποθεινήν πατρίδα παράσχου μοι, Παρα­δείσου πάλιν ποιών πολίτην με".

Ο αγώνας ενάντια στην προδοσία και την εισβολή της φασιστικής Τουρκίας στην Κύπρο, η θυσία του, η ανεύρεση των οστών του στον τύμβο της Μακεδονίτισσας, η ταυτοποίησή τους και ο ενταφιασμός  τους σήμερα στο Διδυμότειχο, θυμίζει και συνεχίζει το ελληνικό έπος. Η Ιλιάδα δηλαδή στην Κύπρο του 1974 και στον Έβρο του 2016. Ο   Πάτροκλος, ο Έκτορας και ο  Αχιλλέας, ο Χρήστος Χατζόπουλος , ο Χριστόδουλος Δοιτσίδης, οι καταδρομείς, το πλήρωμα, οι αγωνιστές του 1974.

Ο Διονύσιος Σολωμός γράφει για την Ελευθερία των Ελλήνων που είναι βγαλμένη από τα κόκαλα των Ελλήνων των ιερά. Αυτή την Ελευθερία που βγήκε (και) από τα οστά του Χρήστου Χατζόπουλου ποθούμε σήμερα και ευχόμαστε από το Ελληνικό μαρτυρολόγιο και τον Παράδεισο όπου δικαίως κέρδισε θέση,  να αγωνίζεται για εμάς. 

Δείτε τη συνέντευξη του Θ. Μαλκίδη για τον καταδρομέα Χρήστο Χατζόπουλο στη Δέλτα Τηλεόραση Θράκης

Η Οττάβα αναγνώρισε τη Γενοκτονία και προς απογοήτευση των αρνητών,υπάρχει και συνέχεια!

Θ. Μαλκίδης 

Η Οττάβα αναγνώρισε τη Γενοκτονία και προς απογοήτευση των αρνητών, υπάρχει και συνέχεια!

Η είδηση από τον Καναδά και ειδικότερα από την πρωτεύουσα της χώρας την Οττάβα   για την αναγνώριση της Γενοκτονίας και της θέσπισης της 19ης Μαΐου ως ημέρα μνήμης, αποτελεί άλλη μία νίκη στην μεγάλη, δύσκολη και αγωνιώδη προσπάθεια για τη δικαίωση των προγόνων μας. 

Η αναγνώριση αυτή έρχεται μετά από την ανάλογη πράξη  από την πόλη του  Τορόντο και βεβαίως θα ακολουθήσουν και άλλες πόλεις του Καναδά, αλλά και  ομοσπονδιακά θεσμικά όργανα! 

Η αναγνώριση της Γενοκτονίας από την Καναδική πρωτεύουσα, δια της υπογραφής και του σχετικού ψηφίσματος του Δημάρχου Τζιμ Γουότσον, έχει από πίσω του μία πολύχρονη και ανιδιοτελή προσπάθεια, συνεχή αγώνα και σοβαρό έργο από Έλληνες και Φιλέλληνες, στην Ελλάδα και το εξωτερικό και ειδικότερα στον Καναδά. 

Το Ελληνοκαναδικό Κογκρέσο που κράτησε και κρατά πρωταγωνιστικό ρόλο στην υπόθεση και βεβαίως και οι Ποντιακοί σύλλογοι, γνωρίζουν ότι δικαιοσύνη και η αλήθεια θριαμβεύουν. Όσα χρόνια και εάν περάσουν, παρά την προπαγάνδα και το ψεύδος, τα εμπόδια και τις δοκιμασίες, το φως νικά το σκοτάδι, η αλήθεια τη λήθη και το ψεύδος. 

Η αναγνώριση αυτή και οι άλλες που έρχονται,  δείχνουν ότι η Τουρκία μπορεί να ξοδεύει εκατομμύρια  για να παραχαραχτεί και για να αλλοιωθεί η ιστορία, για να εξαφανιστεί  ο φασισμός και   το μαζικό έγκλημα, η πραγματικότητα όμως είναι τόσο ισχυρή που δεν μπορεί κρυφτεί. Από την άλλη  πλευρά παρά τα εμπόδια από το “κράτος” της Ελλάδας που   αδιαφορεί για το ζήτημα της Γενοκτονίας, η νικηφόρα προσπάθεια συνεχίζεται και (θα) έχει σημαντικά αποτελέσματα.

Οι Έλληνες και οι Φιλέλληνες που αγωνίζονται και στον Καναδά,  που προσπαθούν χωρίς καμία βοήθεια για την αναγνώριση της Γενοκτονίας, γνωρίζουν ότι έχουν μαζί τους το ισχυρότερο μέσο.  Τις ψυχές των προγόνων μας. Για αυτό και θα νικήσουν, γι΄αυτό και θα νικήσουμε!

Τα λείψανα των στρατιωτών του 1974...H Ελευθερία «από τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων των ιερά».

Ακούστε τη συνέντευξη του Θ. Μαλκίδη για τα οστά των επαναπατρισθέντων Ελλήνων, που έπεσαν κατά την επιχείρηση ΝΙΚΗ 4, τον Ιούλιο του 1974.




Θ. Μαλκίδης

Τα λείψανα των στρατιωτών του 1974....H Ελευθερία «από τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων των ιερά».



Η τελετή επίσημης παραλαβής των λειψάνων των Ελλήνων στρατιωτικών, που μετείχαν στην επιχείρηση "ΝΙΚΗ" και επέβαιναν στο αεροσκάφος ΝΟΡΑΤΛΑΣ , που καταρρίφθηκε από φίλια πυρά την 21η Ιουλίου 1974 στη Λευκωσία, αποτελεί μία ιδιαίτερη και σημαντική είδηση.

Είδηση που καθυστέρησε να αναφερθεί 42 χρόνια, για να αποκατασταθεί η ανθρώπινη και ηθική τάξη. Η αντιμετώπιση των ανθρώπων αυτών, των δικών μας ανθρώπων που στάλθηκαν στην Κύπρο για να αντιμετωπίσουν την προδοσία και την εισβολή της φασιστικής Τουρκίας, αποτελεί την χειρότερη Ύβρη του νεώτερου Ελληνισμού. Άλλωστε γνωρίζουμε στην ελληνική παράδοση και ιστορία την αξία που έχουν τα Οστά και τα Μνήματα....


Πέρα από την προδοσία, πέρα από τον δίκαιο αλλά άνισο αγώνα ενάντια στους Τούρκους εισβολείς -κατακτητές, οι άνθρωποι και τα οστά τους , για 42 χρόνια έμειναν στην αφάνεια, στο περιθώριο, αντιμετωπίζοντας την αδιαφορία των ζώντων που πήγαν να υπερασπίσουν. 

Η πράξη ανεύρεσης των οστών τους και η επιστροφή τους στην Ελλάδα για να αποδοθούν στους οικείους τους αποτελεί μία οφειλόμενη πράξη των ζώντων έναντι των συγκεκριμένων κεκοιμημένων προγόνων μας. Το αδίκημα βεβαίως το Ύβρεως παραμένει, αφού  η Ελευθερία «που είναι  από τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων των ιερά», δεν έχει έρθει για την Κύπρο. 
Το αντίθετο βεβαίως συμβαίνει αν αναλογιστούμε τα προτεινόμενα σχέδια περί «Λύσης» και αποδοχής των τετελεσμένων της προδοσίας και της εισβολής και κατοχής της Τουρκίας. 

Οι καταγόμενοι από τον Έβρο πεσόντες καταδρομείς στην Κύπρο (επιχείρηση Νίκη 4)  1974,  Χ. Χατζόπουλος και Χ. Δοιτσίδης.