Για το ατιμώρητο έγκλημα της Γενοκτονίας

 

Θεοφάνης Μαλκίδης *

Η Γενοκτονία και η αναγνώριση, ο απολογισμός και η συνέχεια του αγώνα για την αλήθεια

Από την ομιλία στην εκδήλωση που οργάνωσε το Μουσείο και το Ινστιτούτο Γενοκτονίας. Ερεβάν, Αρμενία, 19 Μαΐου 2025.

 

Οι σκέψεις οι οποίες  αποτυπώνονται στη συνέχεια αποτελούν, μεταξύ των άλλων, τον απολογισμό, της συνεχούς  δραστηριότητας στην Ελλάδα και το εξωτερικό για το ζήτημα της Γενοκτονίας. Οι εξορίες, οι διώξεις, οι σφαγές, η  βαρβαρότητα που υπέστη ο Ελληνισμός από τις ακτές της Ιωνίας μέχρι την Καππαδοκία και από τη Θράκη μέχρι τον Πόντο, συνιστά σχεδιασμένη, οργανωμένη, προγραμματισμένη προσπάθεια εξαφάνισης του Ελληνικού έθνους,  αποτελεί  Γενοκτονία τόσο στον τύπο, όσο και στην ουσία του (χωρίς παραγραφή όσα χρόνια και εάν περάσουν) όρου της σχετικής σύμβασης του ΟΗΕ και του διεθνούς δικαίου. Σύμβασης και δικαίου   που χωρίς προβλέπουν  κυρώσεις για τους υπεύθυνους και για τους αρνητές, χωρίς να υπάρχει παραγραφή, που προβλέπουν επανόρθωση, αποζημίωση, αποκατάσταση των θυμάτων και των απογόνων τους.

 

Για τη  δολοφονία, για το μαζικό έγκλημα, για τη Γενοκτονία ενός εκατομμυρίου  Ελληνίδων και Ελλήνων μέχρι σήμερα   δεν έχει αποδοθεί  δικαιοσύνη και ως ατιμώρητη πράξη επαναλήφθηκε από την Ίμβρο, την Τένεδο, την Κωνσταντινούπολη και την Κύπρο,  μέχρι το Δίστομο και τα Καλάβρυτα.

 

Οι λόγοι της μη εφαρμογής της δικαιοσύνης, της διαχρονικής ατιμωρησίας, της διαφυγής των εγκληματιών και της άρνησης της Τουρκίας, που προκαλούν και επαναλαμβάνουν τη Γενοκτονία,  ήταν και παραμένουν πολλοί:

 

Πρώτος (και ίσως για πολλούς και ο πιο βασικός ) :

 

Η Ελλάδα σιώπησε για δεκάδες χρόνια, αρνούμενη να προωθήσει την αναγνώριση της Γενοκτονίας, υπονομεύοντας κάθε σχετική προσπάθεια, υιοθετώντας «το δόγμα της ακεραιότητας της Τουρκίας», «της συνοχής του ΝΑΤΟ», «της υποχώρησης έναντι του πειρατή  εξ΄ ανατολών», που παριστάνει το κράτος.  Κανένας, δυστυχώς,  θεσμός της Ελληνικής Δημοκρατίας δεν ακολούθησε το παράδειγμα άλλων κρατών, όπως για παράδειγμα η  Αρμενία,  που υπέστησαν το ίδιο Ολοκαύτωμα και με πολιτικές αποσιώπησης επέβαλλε τη λήθη, την άρνηση.  Πολιτικές οι οποίες  εξελίχτηκαν  στην Ύβρη με την πρόταση για Νόμπελ ειρήνης στο Μουσταφά Κεμάλ,  στον εθνομηδενισμό του «συνωστισμού στη Σμύρνη», στην άρνηση της Γενοκτονίας από Υπουργούς και Βουλευτές, στις καταθέσεις στεφάνων στο μαυσωλείο του   δάσκαλου του Χίτλερ Μουσταφά Κεμάλ και πολλά άλλα…..

 

Δεύτερος λόγος ήταν η στάση της Τουρκίας:

 

Το τουρκικό κράτος λειτουργώντας ως παραστρατιωτικός και παρακρατικός μηχανισμός,   χρηματοδοτεί και ενισχύει κάθε προσπάθεια εξαφάνισης  της Γενοκτονίας, διαστρεβλώνοντας την αλήθεια, αρνούμενη την ευθύνη της, απειλώντας και δυστυχώς  δολοφονώντας κάθε φωνή που αναδεικνύει το μαζικό έγκλημα (φυλακίσεις ακτιβιστών,  δολοφονίες του δημοσιογράφου Χράντ Ντινκ, του πάστορα της Σάντας Μαρία στην Τραπεζούντα Αντρέα Σαντόρο κ.ά) .

 

Και τρίτος λόγος, αλλά και όχι τελευταίος, αφού λόγω χώρου περιοριζόμαστε μόνο στους βασικούς,  αποτέλεσε η υποκριτική στάση  αλλά και  στάση σιωπής της λεγόμενης «διεθνούς κοινότητας».

 

Στάση η οποία ξεκινώντας από τις σφαγές από τους Νεότουρκους,  μέχρι το αποκορύφωμα  της Γενοκτονίας από τους Κεμαλικούς στον Πόντο το 1919 και στην προκυμαία της Σμύρνης το 1922 και συνεχίζοντας μέχρι σήμερα, αδυνατεί  να ακολουθήσει παραδείγματα παραδοχής του εγκλήματος (π.χ. η πράξη του Βίλυ Μπραντ για την ευθύνη της Γερμανίας, τα συγκλονιστικά στοιχεία απόδειξης τέλεσης της Γενοκτονίας (π.χ  Χόρτον και  Μοργκεντάου). Έτσι με αυτόν τον τρόπο  επιλέγει  να νομιμοποιεί, να «ξεπλένει» την Τουρκία.

 

Στην παραπάνω επιλογή, πράξη, τακτική, της αδιάφορης και απούσας Αθήνας, της ένοχης Άγκυρας, της διεθνούς κοινότητας των στυγνών συμφερόντων, ήρθε η αντίδραση,   το καθήκον, η υποχρέωση, το χρέος μνήμης και  αποκατάστασης της αλήθειας και της ιστορίας, η αναγκαιότητα της αναγνώρισης.

 

Από τις πρώτες συναντήσεις στις κοινότητες των προσφύγων στη Μακεδονία και την Αθήνα, από τις πρώτες εκδόσεις για τη Γενοκτονία,  μέχρι τη ψήφιση από τη    Βουλή των Ελλήνων  του νόμου για την ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας, ο αγώνας είχε πολλά εμπόδια, θλίψεις, δοκιμασίες, απώλειες και επώδυνες στιγμές. Οι ίδιες δυσκολίες εμφανίστηκαν και συνεχίζουν να υφίστανται, αλλά πλέον το ζήτημα   της Γενοκτονίας έχει πάρει την οδό της ιστορικής αποκατάστασης, της δικαιοσύνης, της αναγνώρισης.

 

 

Έσχατο αλλά όχι τελευταίο: το παραπάνω κείμενο αφιερώνεται στους πρόσφυγες και τους επιζώντες  από τη Γενοκτονία, αφιερώνεται  στους Έλληνες και τους  Φιλέλληνες οι οποίοι  αγωνίζονται για την αναγνώριση του ατιμώρητου εγκλήματος και συναντηθήκαμε από τον Έβρο μέχρι την Κρήτη και από το Καστελλόριζο μέχρι τα Διαπόντια νησιά, από τη Λευκωσία, την Πάφο, τη Λεμεσό, τη Λάρνακα και την  κατοχική γραμμή, μέχρι την Κορυτσά, τη Χιμάρα, τους Αγίους Σαράντα, τους Βουλιαράτες, τη Βόδριστα, το Αργυρόκαστρο και  στη Διασπορά: στις ΗΠΑ, στον Καναδά, στη Γερμανία, στην Ελβετία, στη Σουηδία, στη Γαλλία, στην Ιταλία, στην Αρμενία, στη Ρωσία, στη Γεωργία, στην Αυστραλία, ακόμη και στην Τουρκία!  

 

Τέλος, το κείμενο αφιερώνεται στη μνήμη του Μιχάλη Χαραλαμπίδη, του πρωτοπόρου της ανάδειξης της Γενοκτονίας.

Όπως έγραψε στο βιβλίο του  «το Ποντιακό Ζήτημα, «η αναφορά στους νεκρούς μας αποτελεί έκφραση σεβασμού προς την ίδια την Ευρώπη και τις  αξίες οι οποίες αποτελούν τα θεμέλια της οικοδόμησης της. Οι Νεότουρκοι και οι Κεμαλικοί δεν δολοφονούσαν  μόνο τους ανθρώπους, δολοφονούσαν έναν Ευρωπαϊκό και οικουμενικό πολιτισμό…..Η δική μας διανοητική, ηθική και αγωνιστική δέσμευση κρίθηκε, καθορίσθηκε από την αγάπη μας προς τη ζωή, προς τους ανθρώπους. Από την λατρεία της ιδεολογίας της ζωής και την εναντίωσή μας στις ιδεολογίες του θανάτου που αντιπροσωπεύουν ο Κεμαλισμός και ο Ναζισμός. Είναι πολύ το αίμα που χάσαμε τόσο εμείς όσο και οι άλλοι αυτόχθονες λαοί της Μικράς Ασίας. μείς όμως παρ’ όλη αυτήν την απώλεια αίματος αγαπητών μας προσώπων, δεν θέλουμε, δε ζητάμε το αίμα μας πίσω. Δεν επιδιώκουμε την αντεκδίκηση, την ισοπαλία. Τόσο αίμα χάσαμε, τόσο αίμα θέλουμε από εσάς. Εμείς είμαστε απόγονοι αυτών που έπλασαν την περιοχή της Μικράς Ασίας, της Ελλάδας, ως Ζώνη της Ανθρωπότητας όπως την ονόμαζε ο Κικέρων. Εμπνεόμαστε από τις ιδεολογίες της Ζωής και όχι του Θανάτου. Αγαπούμε τους λαούς και τους ανθρώπους που εμπνέονται από τα ίδια μ’ εμάς ιδανικά. Εμείς είμαστε με τη ζωή. Αυτός είναι ο δικός μας ανθρωπιστικός ορίζοντας. Σ’ αυτό δεν θα είμαστε μόνοι. Θα είναι μαζί μας οι Μούσες από τον Όλυμπο έως το Αραράτ...».  Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης ήταν ο πρωτοπόρος διανοούμενος, ο ξεχωριστός πολιτικός, ο ιδιαίτερος άνθρωπος  ο οποίος  άνοιξε και έδειξε το δρόμο διεκδίκησης, μνήμης και δικαιοσύνης. Ο αγώνας πλέον για την αλήθεια γίνεται και γι΄ αυτόν !  

 

 

*Ο Θεοφάνης Μαλκίδης είναι διδάκτορας του Παντείου Πανεπιστημίου, μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών, η οποία το 2007 αναγνώρισε τη Γενοκτονία των Ελλήνων, των Αρμενίων, των Ασσυρίων. Το ψήφισμα αποτέλεσε τη βάση για την αναγνώριση της Γενοκτονίας από κοινοβούλια, πολιτείες και δήμους σε όλον τον πλανήτη.  

Η συνέντευξη στο ραδιοφωνικό σταθμό Maximum Fm 

Η Γενοκτονία και η αναγνώριση, ο απολογισμός και η συνέχεια του αγώνα για την αλήθεια

Θεοφάνης Μαλκίδης *

Η Γενοκτονία και η αναγνώριση, ο απολογισμός και η συνέχεια του αγώνα για την αλήθεια

Από την ομιλία στην εκδήλωση που οργάνωσε το Μουσείο και το Ινστιτούτο Γενοκτονίας. Ερεβάν, Αρμενία, 19 Μαΐου 2025.

 

Οι σκέψεις οι οποίες  αποτυπώνονται στη συνέχεια αποτελούν, μεταξύ των άλλων, τον απολογισμό, της συνεχούς  δραστηριότητας στην Ελλάδα και το εξωτερικό για το ζήτημα της Γενοκτονίας. Οι εξορίες, οι διώξεις, οι σφαγές, η  βαρβαρότητα που υπέστη ο Ελληνισμός από τις ακτές της Ιωνίας μέχρι την Καππαδοκία και από τη Θράκη μέχρι τον Πόντο, συνιστά σχεδιασμένη, οργανωμένη, προγραμματισμένη προσπάθεια εξαφάνισης του Ελληνικού έθνους,  αποτελεί  Γενοκτονία τόσο στον τύπο, όσο και στην ουσία του (χωρίς παραγραφή όσα χρόνια και εάν περάσουν) όρου της σχετικής σύμβασης του ΟΗΕ και του διεθνούς δικαίου. Σύμβασης και δικαίου   που χωρίς προβλέπουν  κυρώσεις για τους υπεύθυνους και για τους αρνητές, χωρίς να υπάρχει παραγραφή, που προβλέπουν επανόρθωση, αποζημίωση, αποκατάσταση των θυμάτων και των απογόνων τους.

 

Για τη  δολοφονία, για το μαζικό έγκλημα, για τη Γενοκτονία ενός εκατομμυρίου  Ελληνίδων και Ελλήνων μέχρι σήμερα   δεν έχει αποδοθεί  δικαιοσύνη και ως ατιμώρητη πράξη επαναλήφθηκε από την Ίμβρο, την Τένεδο, την Κωνσταντινούπολη και την Κύπρο,  μέχρι το Δίστομο και τα Καλάβρυτα.

 

Οι λόγοι της μη εφαρμογής της δικαιοσύνης, της διαχρονικής ατιμωρησίας, της διαφυγής των εγκληματιών και της άρνησης της Τουρκίας, που προκαλούν και επαναλαμβάνουν τη Γενοκτονία,  ήταν και παραμένουν πολλοί:

19η Μαΐου

 

 

                                                          

Η Γυναικοκτονία ως σχέδιο ολικής εξόντωσης

 

 

 Μιχάλης Χαραλαμπίδης 

Άλλα εκατό χρόνια πολέμου με τους ρατσιστές της Άγκυρας

 

 

 Μιχάλης Χαραλαμπίδης

Αιξωνή, 17 Ιανουαρίου 2024

ΑΛΛΑ 100 ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΕΜΟΥ ΜΕ ΤΟΥΣ ΡΑΤΣΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΑΓΚΥΡΑΣ;

ΑΥΤΗ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΤΩΝ ΑΡΧΗΓΩΝ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΝΕΕΣ 

ΓΕΝΙΕΣ;

Υπάρχει μια δημόσιο - ιδιωτική μυθολογία. Μάλλον μια δημόσια απάτη. 

Η Πολιτική ως Απάτη. Αυτή αντικατέστησε τον όρο λαϊκισμός.

Ότι μετά τα εγκλήματα ενάντια στους λαούς 1915 – 1922 ζήσαμε 

εκατό χρόνια ειρήνης με τους ρατσιστές της Άγκυρας.

Η Ένωση Ελληνικών Κοινοτήτων της Αρμενίας για την 19η Μαϊου

 

Η Ένωση Ελληνικών Κοινοτήτων Αρμενίας τιμά την ημέρα μνήμης.

Μουσείο, Ινστιτούτο Γενοκτονίας Ερεβάν 

19 Μαϊου 2025 9:30 πμ

Ομιλητές 

Η 19η Μαΐου, η αναγνώριση της Γενοκτονίας και ο αγώνας του αείμνηστου Μιχάλη Χαραλαμπίδη

 

Θεοφάνης Μαλκίδης *

 

Η 19^η Μαΐου, η  αναγνώριση της Γενοκτονίας και ο 

αγώνας του αείμνηστου Μιχάλη Χαραλαμπίδη

 

Ο Μουσταφά Κεμάλ, ο δάσκαλος σύμφωνα με τη δήλωση του 

μαθητή Χίτλερ, έφτασε στη Σαμψούντα του Πόντου την

 19^η Μαΐου 1919 για να συνεχίσει τη Γενοκτονία εναντίον

 του Ελληνισμού.  Γενοκτονία η οποία είχε ξεκινήσει το 1908 

από τους Νεότουρκους στη Μικρά Ασία, στον Πόντο και τη 

Θράκη και ολοκληρώθηκε το 1922 με την καταστροφή στη Σμύρνη.

Για πάνω από επτά δεκαετίες το έγκλημα εναντίον των 

Ελληνίδων και των Ελλήνων, η Γενοκτονία ενός  

 εκατομμυρίου προγόνων μας παρέμεινε στη λήθη, στη σιωπή, 

ή μάλλον υπήρξε μόνο η άρνηση και η προπαγάνδα. 

Η ιστορία όμως, το δίκαιο, η αλήθεια δεν μπορούν να 

παραμένουν στο σκοτάδι για πάντα.

Οίνοπα ΠΟΝΤΟΝ

 

 

Θεοφάνης Μαλκίδης

 

 

Οίνοπα ΠΟΝΤΟΝ

 

1.Η συγκλονιστική επιγραφή

 

Η πρόσφατη παρουσία μου για άλλη μία φορά στην Φρανφκούρτη για να μιλήσω σχετικά με την υπόθεση της Γενοκτονίας, με έφερε ξανά στις όχθες του ποταμού Μάιν, εκεί που πριν πολλά χρόνια αντίκρισα με έκπληξη την περίφημη επιγραφή,   “«ΠΛΕΩΝ ΕΠΙ ΟΙΝΟΠΑ ΠΟΝΤΟΝ ΕΠ ΑΛΛΟΘΡΟΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ». Όπως και τότε, έτσι και τώρα η επιγραφή στην γερμανική αυτή πόλη, με τους πολλαπλούς συνειρμούς στην νεώτερη ελληνική (οικονομική) ζωή,  σε γεμίζει γαλήνη, ηρεμία και ξεχωριστά συναισθήματα.

Μιχάλης Χαραλαμπίδης

"Come fai a distruggere un popolo che ha contribuito a civilizzare l'umanità. 

Hanno provato con il femminicidio, con il genocidio.

Adesso la storia è dalla nostra parte.

Essere qui mi emoziona caro Carmelo e Tonino, noi costruiamo la pace nel Mediterraneo".

Michalis Charalambidis

"Πώς μπορούν να καταστρέψουν ένα λαό που συνέβαλλε στον εκπολιτισμό της ανθρωπότητας.

Προσπάθησαν με γυναικοκτονία, με γενοκτονία.

Τώρα η ιστορία είναι με το μέρος μας!

Το να είμαι εδώ με συγκινεί αγαπητοί Carmelo και Tonino, ΕΜΕΙΣ θεμελιώνουμε την ΕΙΡΗΝΗ στη Μεσόγειο".

Ελπίδα από ένα τραγούδι;

 

Θεοφάνης Μαλκίδης 

Πόσο πόθο έχει ο λαός μας για οτιδήποτε μπορεί να του δώσει  ελπίδα και εθνική ανάταση, μέσα στο απόλυτο τίποτα, τον εξευτελισμό όλων, την παρακμή και την ήττα; 

Ευρωβουλευτής

 

Ο ευρωβουλευτής μιας κατεχόμενης χώρας, επισκέφτηκε μία  άλλη χώρα μέσω του αεροδρομίου του εισβολέα και κατακτητή που έχει μια πόλη η οποία,

Για τον οικονομικό εθνικισμό της Τουρκίας στη Θράκη

Θεοφάνης Μαλκίδης 

Για τον οικονομικό εθνικισμό  της Τουρκίας στη Θράκη

Ήταν το άρθρο μου στις αρχές Φεβρουαρίου του 2025, για τις τουρκικές μπίζνες ( https://malkidis.blogspot.com/2025/02/blog-post_62.html) το οποίο ξεκίνησε μία πολύ ενδιαφέρουσα δημόσια συζήτηση για την οικονομική πολιτική της Τουρκίας  στη Θράκη. Ακολούθησε, για το ίδιο θέμα, η τοποθέτηση του Δημάρχου της Αλεξανδρούπολης, η ερώτηση έντεκα βουλευτών της κυβέρνησης και σχετικά κείμενα και εκπομπές στον γραπτό και  ηλεκτρονικό τύπο, ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς.

Παρότι σε εμάς, στη Θράκη, το ζήτημα είναι γνωστό εδώ και χρόνια, χρειάστηκαν (για ακόμη μία φορά)   συγκεκριμένες δημόσιες παρεμβάσεις για να αναδειχθεί ο οικονομικός εθνικισμός της Τουρκίας στη Θράκη και η στάση της Ελλάδας. Ποτέ δεν είναι αργά, αλλά στην πολιτική ο χρόνος δεν είναι ουδέτερος……

Το θέμα βεβαίως δεν αφορά τη συγκυρία, το εφήμερο, το πρόσκαιρο, το τώρα. Ήδη  μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάννης το 1923 και την εκκόλαψη της αποκαλούμενης «ελληνοτουρκικής φιλίας», η οποία κατέληξε στο σύμφωνο ειρήνης του 1930 και στην πρόταση για Νόμπελ ειρήνης στον Κεμάλ (!), η Θράκη ήταν κεντρική παράμετρος της τουρκικής πολιτικής και στον οικονομικό τομέα.

Στο χώρο αυτό, μεταξύ των άλλων, κρινόταν και συνεχίζει να κρίνεται  η ολοκληρωτική μεταφορά της τουρκικής πολιτικής  στην Ελλάδα και η επικράτηση του εθνικιστικού μορφώματος από τη γειτονική χώρα στην εξαιρετικής σημασίας περιοχή της πατρίδας μας, με δεδομένη την ολιγωρία, τη  σιωπή και την αδιαφορία του ελλαδικού πολιτικού και γραφειοκρατικού συστήματος.

Η τότε εικόνα αποτυπώθηκε  στο κείμενο του δικηγόρου Μ. Πολιουδάκη, ο οποίος το 1927, έκλεινε το άρθρο του με την ( όχι και τόσο ρητορική) ερώτηση εάν « είμεθα κράτος ελεύθερον ή υποτελές τω Κεμάλ ; ».

Η διαπίστωση αυτή του 1927 επιβεβαιώθηκε αρκετές φορές από τότε, συμπεριλαμβανομένου και του οικονομικού τομέα: η κατά καιρούς ανάδειξη του εθνικού όρκου του Κεμάλ «για την αναγκαιότητα – βεβαιότητα προσάρτησης της Θράκης», η εισαγωγή της τουρκικής ταυτότητας και γλώσσας στις μη τουρκόγλωσσες μειονότητες (Πομάκοι), η επιβολή της τουρκικής γλώσσας στην μειονοτική πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση σε αντίθεση με τα προβλεπόμενα στη συνθήκη της Λωζάννης, η ανάδειξη βουλευτών, περιφερειαρχών, δημάρχων, δημοτικών και  περιφερειακών συμβούλων  κλπ. με ευθεία σχέση με το τουρκικό εθνικιστικό αφήγημα. Επίσης, η  πέρα από κάθε διπλωματικά όρια λειτουργία του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής που έγινε ο φορέας υλοποίησης του τουρκισμού, η παραχώρηση του fake σπιτιού του Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη στην Τουρκία, εκεί όπου  γράφτηκε η προβοκάτσια με τη δήθεν βόμβα και στη συνέχεια η εξέλιξη με τα «Σεπτεμβριανά» το 1955 στην Κωνσταντινούπολη και μεταξύ των πολλών άλλων,  η εσχάτως ανακαλυφθείσα οικονομική εθνικιστική πολιτική.

Με λίγα λόγια η  διαπίστωση η οποία μπορεί να διαβάζεται και ως υπερβολική ότι « είμεθα κράτος ελεύθερον ή υποτελές τω Κεμάλ; », είναι  η σύνοψη της κατάστασης που επικρατεί στη Θράκη  από πλευράς τουρκικού οικονομικού εθνικισμού;

Τι σημαίνουν οι   αγορές επιχειρήσεων, ξενοδοχείων,   οικιών, οικοπέδων, εγκαταλειμμένων και μη εργοστασίων, golden visa, σε μία περιοχή, όπως η Θράκη, στην  οποία μαζί με τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου και της Δωδεκανήσου, έχει καταργηθεί το ειδικό καθεστώς για τις αγοραπωλησίες από αλλοδαπούς;

Το μέγεθος της  αγοράς της Θράκης «καλύπτει» τις πολλές και μεγάλες  τουρκικές επενδύσεις ;

 Tα χρήματα τα οποία   επενδύονται σε τομείς της οικονομίας όπου λειτουργούσαν για χρόνια ελληνικές τοπικών συμφερόντων μικρομεσαίες επιχειρήσεις, οι οποίες διέκοψαν τη λειτουργία τους  αποτελούν «σοφή επιχειρηματική κίνηση»;  

Από που προέρχεται η  «ενθάρρυνση» στις  τουρκικές εταιρείες και στους ιδιώτες να επενδύσουν στη Θράκη ;

Μπορεί να λειτουργήσει μία τουρκική επιχείρηση στη Θράκη με ελληνικούς όρους, δηλαδή με αποδεδειγμένο μεγαλύτερο  κόστος σε σχέση με την Τουρκία;  

Υπάρχει έλεγχος για την προέλευση των «τουρκικών» χρημάτων που έχουν ή επίκειται να επενδυθούν στη Θράκη;  

Τι εξυπηρετεί η παρουσία τουρκικών κρατικών πιστωτικών ιδρυμάτων στη Θράκη ή τι δεν μπορεί να εξυπηρετήσει τους επενδυτές από την Τουρκία μία  ελληνική τράπεζα ή μία τράπεζα που λειτουργεί στην Ελλάδα  και δεν είναι τουρκική;

Ποιο είναι, τελικώς,  το πραγματικό κίνητρο των τουρκικών εταιρειών και ιδιωτών να επενδύσουν  στη Θράκη;

Και μία παραδοχή  μέχρι την επόμενη: Η τουρκική οικονομική εθνικιστική πολιτική  στη Θράκη, εντάσσεται στην απροκάλυπτη δραστηριότητα της Άγκυρας, όπως εκφράζεται από  το   «ζωτικό χώρο»,  τη «Γαλάζια Πατρίδα», το «Στρατηγικό Βάθος» και τα «Σύνορα της Καρδιάς μας».

Αλλά για τον τουρκικό οικονομικό εθνικισμό  θα επανέλθουμε, όπως και για τις άλλες σχετικές πολιτικές και  παρεμβάσεις της Τουρκίας στη Θράκη….

Η συνέντευξη στον τηλεοπτικό σταθμό Δέλτα Τηλεόραση Θράκης 

Πενηνταένα χρόνια μετά

 

Πρέπει να είναι το μοναδικό έθνος στον πλανήτη που συνομιλεί και φωτογραφίζεται με τον εισβολέα και τον κατακτητή!

Σφετερισμός

 

Ο σφετερισμός του Ελληνικού πολιτισμού και αποτυπωματος στη Μικρά Ασία από τους Γενοκτόνους,

Η Ελληνική εθνική κυριαρχία και Θαλάσσιος Χωροταξικός Σχεδιασμός

 

Θεοφάνης Μαλκίδης

Η Ελληνική εθνική κυριαρχία και Θαλάσσιος Χωροταξικός Σχεδιασμός

Α. Τι σημαίνει  για την Ελλάδα και την κυριαρχία της ο Θαλάσσιος Χωροταξικός Σχεδιασμός

Η τάξη στο χώρο, η χωροταξία δηλαδή, οφείλει να εφαρμόζεται παντού, πλήρως, ενιαία και αδιαίρετα, πόσο μάλλον όταν η χωροταξία αφορά την εθνική μας κυριαρχία.

Η πρόσφατη ανακοίνωση από την Ελληνική Δημοκρατία  της εφαρμογής του  Θαλάσσιου Χωροταξικού Σχεδιασμού (ΘΧΣ), αποτελεί, μετά από καθυστερήσεις ετών και σχετική καταδίκη της Ελλάδας από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο,  μία κορυφαία είδηση για το παρόν και το μέλλον της ελληνικής εθνικής κυριαρχίας στις θαλάσσιες ζώνες. Ειδικότερα, η ανακοίνωση μετά από τέσσερα χρόνια μετά την  ευρωπαϊκή προθεσμία, έφερε στο προσκήνιο το μείζον ζήτημα της άσκησης της πλήρους εθνικής κυριαρχίας από την Ελλάδα. Και όπως γνωρίζουμε όλοι μας στη πολιτική, στη διπλωματία και εν τέλει στη ζωή, εκτός από τις λέξεις πρωταγωνιστικό ρόλο έχει και ο χρόνος…..

Ο ΘΧΣ αποτυπώνει όλες  τις ανθρώπινες δραστηριότητες σε όλες τις θαλάσσιες ζώνες της Ελλάδας, με γνώμονα την προστασία του περιβάλλοντος σ’ αυτές και προσδιορίζει τη συμβατότητα και την παράλληλη ανάπτυξη των δραστηριοτήτων αυτών, με γνώμονα τη βιώσιμη ανάπτυξη των θαλασσίων περιοχών και την αξιοποίηση των  πόρων, όπως καθορίζεται από την ευρωπαϊκή  νομοθεσία και τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας.

Ο ΘΧΣ αφορά την κλιματική ανθεκτικότητα του θαλάσσιου περιβάλλοντος, την  προστασία της πολιτιστικής  κληρονομιάς και ειδικότερα των ενάλιων αρχαιοτήτων, τη  βιώσιμη τουριστική ανάπτυξη, την εκμετάλλευση των ενεργειακών πόρων, την  ιχθυοκαλλιέργεια, τη  βελτίωση και προστασία των θαλασσίων μεταφορών,  την  ενίσχυση των διασυνοριακών έργων κοινού ενδιαφέροντος.

Σύμφωνα με το Υπουργείο Εξωτερικών της Ελληνικής Δημοκρατίας, στον ΘΧΣ  αποτυπώνονται για πρώτη φορά σε επίσημο κείμενο της Ευρωπαϊκής Ένωσης,  τα απώτατα δυνητικά όρια της υφαλοκρηπίδας, δηλαδή της πλήρους επήρειας της ηπειρωτικής χώρας και των νησιών σε θαλάσσιες ζώνες, συμπεριλαμβάνοντας τις ελληνοϊταλικές συμφωνίες οριοθέτησης της ΑΟΖ που συνομολογήθηκαν το  1977 και το 2020 και τη συμφωνία με την Αίγυπτο του  2020.

Για τις μη οριοθετημένες περιοχές, αποτυπώνεται, όπως προβλέπεται από το Δίκαιο της Θάλασσας,  η μέση γραμμή που καθορίζει το εξωτερικό όριο της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, μέχρι τη σύναψη συμφωνιών οριοθέτησης με γειτονικά κράτη, κυρίως δηλαδή την Τουρκία, με την οποία οι ακτές είναι παρακείμενες ή αντικείμενες με τις ελληνικές ακτές. Συνεπώς, ο ΘΧΣ δεν συνιστά οριοθέτηση ΑΟΖ.

Ο ΘΧΣ αποτυπώνει το δικαίωμα στην αιγιαλίτιδα ζώνη της Ελλάδας να έχει εύρος στα  δώδεκα ναυτικά μίλια στο Ιόνιο,  αυτό όμως δεν απεικονίζεται στο Αιγαίο, όπου εκεί όπως, παγίως, αναφέρεται η επέκταση των χωρικών υδάτων έως τα δώδεκα ναυτικά μίλια, είναι ένα δικαίωμα για την άσκηση του οποίου η Ελλάδα επιφυλάσσεται όταν και όπως το κρίνει εθνικά συμφέρον με βάση τους κανόνες που απορρέουν από το Διεθνές Δίκαιο. Εδώ εμφανίζεται ξανά ο διπλωματικός και πολιτικός  χρόνος, για ένα δικαίωμα  το οποίο διαρκώς αναβάλλεται για το ακαθόριστο μέλλον, ενώ η Τουρκία διαμηνύει συνεχώς το casus belli και  ενώ είχε προηγηθεί η δημοσιοποίηση από την  Άγκυρα της πρώτης μελέτης για τον Θαλάσσιο Χωρικό Σχεδιασμό της Τουρκίας, που εκτός από τον τεμαχισμό του Αιγαίου, αποσκοπεί στην κατανόηση της στρατηγικής της «Γαλάζιας Πατρίδας» στην κοινωνία και στους αρμόδιους φορείς!

Β. Τα ερωτήματα

Από τα παραπάνω αλλά και από πολλά ακόμη ζητήματα, τα οποία δεν αναφέρονται εδώ, λόγω περιορισμένου χώρου, προκύπτουν οι εξής διαπιστώσεις:

1.Τα χωρικά ύδατα της Ελλάδας εκτείνονται στα έξι ναυτικά μίλια στο Αιγαίο και την ανατολική Μεσόγειο με δώδεκα μόνο στο Ιόνιο, ενώ η Τουρκία έχει έξι  στο Αιγαίο και δώδεκα στην ανατολική Μεσόγειο, όπως και όλες οι  χώρες της περιοχής (Ιταλία, Αίγυπτος, Αλγερία, Λιβύη).

2. Με την Αίγυπτο έγινε μερική οριοθέτηση της ΑΟΖ με την Αίγυπτο το 2020. Συγκεκριμένα για τον ΘΧΣ χρησιμοποιήθηκε ο νόμος 4001 του 2011, ωστόσο υπάρχει διαφοροποίηση σε σχέση με τα απώτατα όρια για την οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών που προέβλεπε ο νόμος, καθώς μεσολάβησε η συμφωνία με την Αίγυπτο. Έτσι στο ΘΧΣ η νησίδα Χρυσή, νότια της Κρήτης, η Κάσος, η Κάρπαθος και η μισή Ρόδος εμφανίζονται με περιορισμένη επήρεια σε σχέση με την αιγυπτιακή ακτογραμμή. Και  ακόμη πιο συγκεκριμένα 10% παραχώρηση από την ΑΟΖ της Κρήτης και 30% παραχώρηση από την ΑΟΖ της Κάσου, ως προεξάρχουσα του τριγώνου Κάσος-Κάρπαθος-Ρόδος. Εκεί όπου η Τουρκία αντιδρά ακόμη και για μία ειρηνική πράξη όπως είναι η πόντιση καλωδίου μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας!

3. Στο κείμενο που συνοδεύει τον  ΘΧΣ αναφέρεται  ότι για όλες τις άλλες περιοχές έχει ληφθεί υπόψη η μέση γραμμή προκειμένου να καθοριστεί το εξωτερικό όριο της ελληνικής υφαλοκρηπίδας μέχρι να συναφθούν συμφωνίες με τα γειτονικά κράτη ή να επιλυθεί το ζήτημα από τη Διεθνή Δικαιοσύνη.  Και σύμφωνα με όσα έχουν ανακοινωθεί η Ελλάδα δημοσίευσε το ΘΧΣ  ως μία ελληνική άποψη πριν από το συνυποσχετικό παραπομπής στο δικαστήριο της Χάγης. Με άλλα λόγια ως η  (τελική) θέση της Ελλάδας πριν την διαπραγμάτευση ή την επιδιαιτησία…..

Γ. Το παρόν και το μέλλον

Η αντίδραση της Άγκυρας ήταν αναμενόμενη: εκτός από το κείμενο για το δικό της «ζωτικό χώρο», παρότι δεν  έχει υπογράψει τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας,  απέρριψε ως «μονομερή ενέργεια» τον ΘΧΣ, ο οποίος, όπως επισήμανε «παραβιάζει ζώνες τουρκικής θαλάσσιας δικαιοδοσίας» , προσθέτοντας ότι «είναι πάντα έτοιμη να συνεργαστεί με την Ελλάδα στο Αιγαίο Πέλαγος», χωρίς όμως να αναφέρει τη ανατολική Μεσόγειο….

Και ένα υστερόγραφο υπενθύμισης και προτροπής:

Το κείμενο και ειδικότερα η υπενθύμιση και η προτροπή  δεν έχει διάθεση ούτε και πνεύμα συμπολίτευσης ή αντιπολίτευσης, παρά μόνο ρεαλισμό και υπεράσπιση της κυριαρχίας μας: Η Κυπριακή Δημοκρατία παρότι είναι υπό τουρκική κατοχή το 37% της επικράτειάς της  και η κατοχική δύναμη δεν την αναγνωρίζει καν ως  κράτος, έχει χωρικά ύδατα δώδεκα ναυτικών μιλίων, έχει ανακηρύξει ΑΟΖ στο σύνολό της και έχει συνομολογήσει οριοθετήσεις της ΑΟΖ με Αίγυπτο, Ισραήλ και Λίβανο με πλήρη επήρεια. Η Ελληνική Δημοκρατία γιατί δεν πράττει το ίδιο; 

 

Για το Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό δείτε τη  συνέντευξη του Θεοφάνη Μαλκίδη στον τηλεοπτικό σταθμό ΑΛΦΑ της Αλεξανδρούπολης, στον παρακάτω σύνδεσμο

 

Ὁ Κολοκοτρώνης περιγράφει τὴν μάχη στὸ Βαλτέτσι

 

Σὲ δέκα ἡμέραις περάσοντας τοὺς ἔγραψα εἷς τὸ Λεοντάρι, ὅτι «νὰ ἔλθητε νὰ πιάσουμε τὸ Βαλτέτσι». Καὶ τότε ξεκίνησε ὁ Μπεϊζαντές, οἱ Πετροβαῖοι καὶ Μεσσήνιοι 1200, Παπατσώνης. 

Δοκιμάστε νά ἔρθετε κοντά Του

 

 

τοῦ Μανώλη Κοττάκη

ΤΟ ΠΡΩΙ τοῦ περασμένου Σαββάτου 30 συμμαθητές μου, ἐθελοντές, μέ ἐπί κεφαλῆς τόν καπετάνιο Παναγιώτη Μακαρατζῆ, πῆγαν στήν βραχονησῖδα «Λαγοῦσες» ἀνοικτά τῆς Αἴγινας, καί χοροστατοῦντος τοῦ πατέρα Φανούρη ἔκαναν τρισάγιο στήν μνήμη τῶν 41 ἀξιωματικῶν τοῦ ἀντιτορπιλλικοῦ Πολεμικοῦ μας Ναυτικοῦ «Ὕδρα», τό ὁποῖο βύθισαν οἱ Γερμανοί στίς 20 Ἀπριλίου 1941 ἐκεῖ.

Κλαυδία Παπαδοπούλου

 

Όταν δεν μιλούν αυτοί που πρέπει, τότε κάνει αυτό που πρέπει, η Κλαυδία Παπαδοπούλου από τον Ασπρόπυργο.....

Για την απελευθέρωση του Θρακικού Ελληνισμού, για το παρελθόν , το παρόν και το μέλλον της Θράκης

Θεοφάνης Μαλκίδης 

Για την απελευθέρωση μετά από έξι αιώνες σκλαβιάς του Θρακικού Ελληνισμού, για το παρελθόν , το παρόν και το μέλλον της Θράκης.

Η συνέντευξη στον τηλεοπτικό σταθμό Δέλτα Τηλεόραση

 

 

  

14 Μαΐου 1920: η απελευθέρωση της Θράκης και η (επανα) βεβαίωση της εθνικής κυριαρχίας

 

 

Θεοφάνης Μαλκίδης

 14η Μαΐου 1920: η απελευθέρωση της Θράκης και  η 

(επανα) βεβαίωση της εθνικής κυριαρχίας

Αφού είχε προηγηθεί και συνεχιζόταν  η Γενοκτονία του Θρακικού,  Ποντιακού και του Μικρασιατικού Ελληνισμού και  ανάμεσα στην ολιγωρία των εγχώριων πολιτικών και στη στάθμιση των συμφερόντων των δυτικών δυνάμεων έναντι της ηττημένης Οθωμανικής αυτοκρατορίας, ήρθε η αποφασιστικότητα του στρατού και του ναυτικού, το Μάιο του 1920 στην απελευθέρωση της (ανατολικής και της δυτικής) Θράκης. Η  απελευθερωμένη περιοχή έφτανε μέχρι την Τσατάλτζα, σε απόσταση είκοσι χιλιομέτρων από την Κωνσταντινούπολη και τη χερσόνησο της Καλλίπολης και η Θράκη ανέπνεε ελληνικά μετά από εξακόσια χρόνια σκλαβιάς !

Μαζί με τη Θράκη απελευθερώθηκε η Ίμβρος και η Τένεδος και  η περιοχή  της Σμύρνης, δεδομένα τα οποία επισφραγίστηκαν με τη Συνθήκη των Σεβρών.