Κάθε χρόνο, αυτές τις ημέρες, μνημονεύεται στην Πάργα η επιστροφή των Παργινών...
Οι Παργινοί ήταν σπουδαίοι μαχητές και υποστήριζαν τους Σουλιώτες. Η παράλια αυτή πόλη ήταν το τελευταίο μέρος της Ηπείρου που κατελήφθη από τις δυνάμεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το 1819 την πούλησαν (κυριολεκτικά) οι Άγγλοι στον Αλή πασά. Οι κάτοικοι έβγαλαν από τους τάφους τα οστά των προγόνων τους. Άλλα τα έκαψαν στην κεντρική πλατεία, άλλα τα έκρυψαν, άλλα τα πέταξαν στη θάλασσα και άλλα τα πήραν μαζί τους όταν έφυγαν για τα Επτάνησα (κυρίως τους Παξούς και την Κέρκυρα όπου στο Μαντούκι δημιούργησαν τη συνοικία Καρτέρια). Μετά τη φυγή των Παργινών κατέβηκαν για λεηλασία και μόνιμη εγκατάσταση οι υποτακτικοί του Αλή πασά. Η πείνα ανάγκασε λίγες οικογένειες Παργινών να ξαναγυρίσουν μετά το θάνατο του και να δουλέψουν στα πρώην οικογενειακά τους χωράφια που όμως τα κατείχαν πλέον τουρκαλβανοί. Οι περισσότεροι Παργινοί περίμεναν την απελευθέρωση. Και πράγματι το 1913, οι απόγονοι επέστρεψαν, αν και πολλοί βρήκαν στα πατρογονικά τους σπίτια τούς έποικους…
ΣΗΜΕΙΩΣΗ:
1) Επειδή στο διαδίκτυο κυκλοφορούν (αλβανο)παράφρονες να υπογραμμίσουμε και αυτό: οι Παργινοί ήταν Έλληνες και στη γλώσσα και στην εθνική καταγωγή.
2) Ο ζωγραφικός πίνακας "Οι πρόσφυγες της Πάργας" (1831), είναι έργο του Ιταλού ζωγράφου Φραντσέσκο Αγιέτς.
