«Ανατολική Θράκη απωλέσθη δι’ Ελλάδα».H συνθήκη της Λωζάννης,ο Κεμάλ και ο Ερντογάν

Θ. Μαλκίδης

«Ανατολική Θράκη απωλέσθη ατυχώς δι’ Ελλάδα....». H  συνθήκη της Λωζάννης, ο Κεμάλ και ο Ερντογάν

Οι τραγικές εξελίξεις στο Μικρασιατικό μέτωπο, η αλλαγή των προσανατολισμών και της πολιτικής έναντι του Κεμάλ  από τις Μεγάλες Δυνάμεις, είχαν σαν αποτέλεσμα να υπογραφεί η συνθήκη ανακωχής των Μουδανιών, με την οποία ο ελληνικός στρατός διατάχθηκε να εκκενώσει όχι μόνο την Ιωνία, όπου εκεί πλέον γραφόταν ο τραγικός επίλογος της παρουσίας αιώνων, αλλά και την Ανατολική Θράκη, εκεί όπου υπήρχαν μεγάλες στρατιωτικές δυνάμεις του και εύρωστο ελληνικό στοιχείο. Ήταν σαν σήμερα το 1922..... 

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος ανέφερε σε σχετικό του τηλεγράφημα προς την επαναστατική κυβέρνηση τα εξής: «Ανακοινώσατε, παρακαλώ τηλεγράφημα εις πληρεξουσίους Θράκης. Ανατολική Θράκη απωλέσθη ατυχώς δι’ Ελλάδα και επανέρχεται εις άμεσον κυριαρχίαν Τουρκίας. Επί πλέον υποχρεούμεθα να εκκενώσωμεν από τούδε Θράκην. Ολόκληρος προσπάθειά μου στρέφεται πως χάνοντες Θράκην να σώσωμεν εν μέτρω δυνατώ Θράκας.Όσον τραγικόν και αν είνε, ανάγκη Θράκες να εγκαταλείψωσιν την γην, ην τόσων αιώνων κατοικούσιν αυτοί και πρόγονοί των, δεν υπάρχει άλλο μέσον σωτηρίας δι’ αυτούς».

Στις 30 Σεπτεμβρίου του 1922 ο αναπληρωτής του γενικού διοικητή Θράκης Κ. Γεραγάς ανέλαβε κ να συντονίσει το έργο του ξεριζωμού του Ελληνισμού της Ανατολικής Θράκης, που αφορούσε πάνω από 200.000 Έλληνες, ενώ το στρατηγείο της στρατιάς Θράκης έφυγε από τη Ραιδεστό και εγκαταστάθηκε στην Αλεξανδρούπολη την 9/10/1922.

Μέχρι τα μέσα Οκτωβρίου του 1922 είχαν εκκενωθεί ιστορικά Θρακικά κέντρα, η Σηλυβρία, η Ηράκλεια, η Ραιδεστός, τα Γανόχωρα, οι Σαράντα Εκκλησιές, η Αδριανούπολη. Ένα μήνα αργότερα, το Νοέμβριο του 1922, έφευγαν και οι 25.000 Έλληνες της Καλλίπολης, ενώ το ελληνικό στοιχείο της Τσατάλτζας και ένα μεγάλο ποσοστό του νομού της Κωνσταντινούπολης αναχώρησε το 1924, σύμφωνα με τα προβλεπόμενα από την ελληνοτουρκική συνθήκη ανταλλαγής των πληθυσμών.

Ο συγγραφέας Έρνεστ Χέμινγουεϊ ανταποκριτής τότε στην περιοχή γράφει τα εξής: «Σε μια συνεχή, εξαντλητική πορεία, οι Χριστιανοί της Ανατολικής Θράκης έχουν κατακλύσει τους δρόμους που οδηγούν στη Μακεδονία…..Μόνο από την Ανατολική Θράκη πρέπει να απομακρυνθούν 250.000 χριστιανοί πρόσφυγες…. Η μεγαλύτερη ομάδα διαβαίνει του ποταμό Έβρο (Μαρίτσα) από την Αδριανούπολη και είναι μήκους 20 μιλίων. Είκοσι μίλια αραμπάδες, που τους σέρνουν αγελάδες και βόδια με λασπωμένα πόδια, ενώ δίπλα τους βαδίζουν εξαντλημένοι άνδρες, γυναίκες και παιδιά….Εγκατέλειψαν όλοι τα σπίτια τους, τα χωριά και τα χωράφια τους και προστέθηκαν στο ποτάμι των προσφύγων μόλις έμαθαν ότι έρχονται οι Τούρκοι ….Πρόκειται για πορεία προς το άγνωστο σιωπηλών ανθρώπων….».

Η απώλεια της ανατολικής Θράκης, επισφραγίστηκε με τη συνθήκη της Λωζάννης (Ιούλιος 1923), έχοντας συμπεριλάβει ήδη από την   30η  Ιανουαρίου 1923 την Ελληνοτουρκική σύμβαση και το πρωτόκολλο «περί ανταλλαγής των ελληνικών και τουρκικών πληθυσμών».

Στη Λωζάννη  η Τουρκία του Κεμάλ ζήτησε με το θράσος που διέκρινε και τη διακρίνει και μετά τη Γενοκτονία που διέπραξε, τμήμα της δεξιάς πλευράς του Έβρου και δημοψήφισμα για τη (Δυτική) Θράκη, τα νησιά του Αιγαίου, όπως σήμερα ζήτησε κάτι ανάλογο και ο Ερντογάν , ενώ επικρότησε και η τότε αλλά και τωρινή σύμμαχος Γερμανία. Μαθητές και Δάσκαλοι  πάνε μαζί!

Γνωρίζουμε βεβαίως τη συνέχεια και τη συνέπεια της εφαρμογής της Συνθήκης από την Τουρκία, μία Συνθήκη των πετρελαίων και των συμφερόντων που απλώς υπογράφηκε στη Λωζάννη. Ίμβρος, Κωνσταντινούπολη, Θράκη, Τένεδος, νησιά Αιγαίου, το μαρτυρούν. Απλώς έπρεπε να μας το υπενθυμίσει και ο επίγονος του φασίστα Κεμάλ, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν!

Τέλος, θα ήταν βεβαίως σημαντικό και χωρίς καμία δόση υπερβολής- ποιος μπορεί άλλωστε να το αμφισβητήσει- να αναφέρουμε ότι η  Θράκη και τα νησιά του Αιγαίου, παραμένουν σήμερα στο ίδιο πεδίο εγκατάλειψης. Όπως συνέβη το 1922. Τότε το ένιωσαν οι πρόγονοί μου, εγκαταλείποντας την Αδριανούπολη και την Ορεστιάδα, τώρα το νιώθουμε και εμείς, ελπίζοντας και ευχόμενοι βεβαίως να μην έχουμε την ίδια τύχη με αυτούς....

"Ανατολική Θράκη απωλέσθη ατυχώς δι’ Ελλάδα...."

Θ. Μαλκίδης

Η Θράκη της εγκατάλειψης του 1922 και του σήμερα.

Οι τραγικές εξελίξεις στο Μικρασιατικό μέτωπο, η αλλαγή των προσανατολισμών και της πολιτικής έναντι των Κεμαλικών από τις Μεγάλες Δυνάμεις, είχαν σαν αποτέλεσμα να υπογραφεί η συνθήκη ανακωχής των Μουδανιών, με την οποία ο ελληνικός στρατός διατάχθηκε να εκκενώσει όχι μόνο την Ιωνία, όπου εκεί πλέον γραφόταν ο επίλογος μιας παρουσίας αιώνων, αλλά μέσα σε 15 μέρες και την Ανατολική Θράκη, εκεί όπου υπήρχαν μεγάλες στρατιωτικές δυνάμεις του και εύρωστο ελληνικό στοιχείο . Ο Ελευθέριος Βενιζέλος ανέφερε σε σχετικό του τηλεγράφημα τα εξής: «Ανακοινώσατε, παρακαλώ τηλεγράφημα εις πληρεξουσίους Θράκης. Ανατολική Θράκη απωλέσθη ατυχώς δι’ Ελλάδα και επανέρχεται εις άμεσον κυριαρχίαν Τουρκίας…. Επί πλέον υποχρεούμεθα να εκκενώσωμεν από τούδε Θράκην. Ολόκληρος προσπάθειά μου στρέφεται πως χάνοντες Θράκην να σώσωμεν εν μέτρω δυνατώ Θράκας….Όσον τραγικόν και αν είνε, ανάγκη Θράκες να εγκαταλείψωσιν την γην, ην τόσων αιώνων κατοικούσιν αυτοί και πρόγονοί των, δεν υπάρχει άλλο μέσον σωτηρίας δι’ αυτούς ….»^.

Στις 30 Σεπτεμβρίου του 1922 ο αναπληρωτής του γενικού διοικητή Θράκης Κ. Γεραγάς ανέλαβε και επίσημα να συντονίσει το έργο του ξεριζωμού του Ελληνισμού της Ανατολικής Θράκης, που αφορούσε πάνω από 200.000 Έλληνες, ενώ το στρατηγείο της στρατιάς Θράκης έφυγε από τη Ραιδεστό και εγκαταστάθηκε στην Αλεξανδρούπολη την 9/10/1922.

Μέχρι τα μέσα Οκτωβρίου του 1922 είχαν εκκενωθεί ιστορικά κέντρα, η Σηλυβρία, η Ηράκλεια, η Ραιδεστός, τα Γανόχωρα, οι Σαράντα Εκκλησιές, η Αδριανούπολη. Ένα μήνα αργότερα, το Νοέμβριο του 1922, έφευγαν και οι 25.000 Έλληνες της Καλλίπολης, ενώ το ελληνικό στοιχείο της Τσατάλτζας και ένα μεγάλο ποσοστό του νομού της Κωνσταντινούπολης αναχώρησε το 1924, σύμφωνα με τα προβλεπόμενα από την ελληνοτουρκική συνθήκη ανταλλαγής των πληθυσμών.

Ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ ανταποκριτής τότε στην περιοχή γράφει τα εξής: «Σε μια συνεχή, εξαντλητική πορεία, οι Χριστιανοί της Ανατολικής Θράκης έχουν κατακλύσει τους δρόμους που οδηγούν στη Μακεδονία…..Μόνο από την Ανατολική Θράκη πρέπει να απομακρυνθούν 250.000 χριστιανοί πρόσφυγες…. Η μεγαλύτερη ομάδα διαβαίνει του ποταμό Έβρο (Μαρίτσα) από την Αδριανούπολη και είναι μήκους 20 μιλίων. Είκοσι μίλια αραμπάδες, που τους σέρνουν αγελάδες και βόδια με λασπωμένα πόδια, ενώ δίπλα τους βαδίζουν εξαντλημένοι άνδρες, γυναίκες και παιδιά….Εγκατέλειψαν όλοι τα σπίτια τους, τα χωριά και τα χωράφια τους και προστέθηκαν στο ποτάμι των προσφύγων μόλις έμαθαν ότι έρχονται οι Τούρκοι ….Πρόκειται για πορεία προς το άγνωστο σιωπηλών ανθρώπων….».

Η απώλεια της ανατολικής Θράκης, επισφραγίστηκε με τη συνθήκη της Λωζάννης, όπου στις 30 Ιανουαρίου 1923 υπεγράφη η Ελληνοτουρκική σύμβαση και το πρωτόκολλο «περί ανταλλαγής των ελληνικών και τουρκικών πληθυσμών».

Εκεί η κεμαλική Τουρκία ζήτησε τμήμα της δεξιάς πλευράς του Έβρου και δημοψήφισμα για τη (Δυτική) Θράκη, λαμβάνοντας τελικά το Καραγάτς, η οποία είχε ξαναπάρει το ελληνικό της όνομα Ορεστιάδα, από τον Ορέστη που λούστηκε εκεί για να εξαγνιστεί από το έγκλημα που είχε διαπράξει, μη γνωρίζοντας ότι εκεί θα σημειωθεί ένα άλλο έγκλημα!

Ο Βενιζέλος στις θέσεις της κεμαλικής ηγεσίας για το Καραγάτς θα απαντήσει ότι η ελληνική κυβέρνηση δέχεται τις τουρκικές προτάσεις και έτσι η περιοχή, το Καραγάτς και τα χωριά Μπόσνα και Δεμιρδέσι, παραδόθηκαν στην Τουρκία, γράφοντας τον επίλογο της απώλειας της ανατολικής Θράκης. Θα ήταν βεβαίως σημαντικό και χωρίς καμία δόση υπερβολής- ποιος μπορεί άλλωστε να το αμφισβητήσει- να αναφέρουμε ότι το επαπομείναν μέρος της Θράκης, παραμένει σήμερα στο ίδιο πεδίο εγκατάλειψης. Όπως συνέβη το 1922. Τότε το ένιωσαν οι πρόγονοί μου, εγκαταλείποντας την Αδριανούπολη κα την Ορεστιάδα, τώρα το νιώθουμε και εμείς, ελπίζοντας και ευχόμενοι βεβαίως να μην έχουμε την ίδια τύχη με αυτούς.....

Ενενηνταπέντε χρόνια ελεύθερης Θράκης

Ενενηνταπέντε χρόνια ελεύθερης Θράκης

 

Θεοφάνης Μαλκίδης*

1. Η κατοχή και η απελευθέρωση

Η μακραίωνη κατοχή της Θράκης από τους Οθωμανούς- Τούρκους αντικαταστάθηκε από τη βουλγαρική κατοχή, η οποία διήρκεσε καθ΄ όλη τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Την ίδια περίοδο υλοποιούνταν οι διωγμοί των Ελλήνων της ανατολικής Θράκης από τους Νεότουρκους, ενώ το βουλγαρικό ενδιαφέρον για την περιοχή δεν σταμάτησε ακόμη και μετά τα νέα δεδομένα που δημιουργήθηκαν μετά τη λήξη της παγκόσμιας σύρραξης. Αυτά τα δεδομένα δημιούργησαν τις συνθήκες για τα στρατεύματα της Αντάντ (Entente) να καταλάβουν τη Δυτική Θράκη το Μάιο του 1919, όταν και επιβλήθηκε η «Διασυμμαχική Κατοχή της Θράκης». Μάλιστα στις στρατιωτικές της αρχές είχαν απευθυνθεί και μουσουλμάνοι βουλευτές της περιοχής οι οποίοι τόνιζαν ότι «κατάληψις της Δ. Θράκης θα έθετε τέρμα εις τα δεινά μας….ευχής έργον θα ήτο εάν τα ελληνικά στρατεύματα συμμετείχον της καταλήψεως ταύτης, δεδομένου ότι οι Έλληνες ευρισκόμενοι εν Θράκη υφίστανται τα αυτάς με ημάς αγριότητας…. των Βουλγάρων».

Με την προσπάθεια του Χαρίσιου Βαμβακά , πρώην μέλους του οθωμανικού κοινοβουλίου αποτράπηκε η αυτονόμηση της διασυμμαχικής Θράκης, όπως επεξεργαζόταν οι Βούλγαροι αλλά και το νέο κατεστημένο στο οθωμανικό κράτος, οι Kεμαλικοί, οι οποίοι συνέχιζαν το έργο της Γενοκτονίας εναντίων των Ελλήνων. Η προσπάθεια του Χ. Βαμβακά είχε και την υποστήριξη των των Ελλήνων της Θράκης, οι οποίοι άρχιζαν να επιστρέφουν στις εστίες τους και με κάθε ευκαιρία τόνιζαν την ελληνικότητα της περιοχής.

Το 1920 η (Δυτική) Θράκη θα απελευθερωθεί από τον ελληνικό στρατό, με επικεφαλής τον αντιστράτηγο Εμμ. Ζυμβρακάκη, ο οποίος πέτυχε να προωθηθεί και να καταλάβει ολόκληρη και σχεδόν την (Ανατολική) Θράκη, φτάνοντας μέχρι το Κάραγατς, προάστιο της Αδριανούπολης, καθώς και ολόκληρη τη δεξιά πλευρά του Έβρου. Με την υπογραφή το 1920 της συνθήκης των Σεβρών, η Ελλάδα πήρε την Ανατολική Θράκη μέχρι την Τσατάλτζα σε απόσταση 20 χιλιομέτρων από την Κωνσταντινούπολη και τη χερσόνησο της Καλλίπολης. Επίσης πήρε την Ίμβρο και Τένεδο καθώς και τη Σμύρνη με ολόκληρη την περιοχή της.

2. Η εγκατάλειψη

 

Η άνοδος του εθνικιστικού κινήματος του Μουσταφά Κεμάλ δημιούργησε νέα δεδομένα και στη Θράκη, ενώ οι ραγδαίες εξελίξεις στο Μικρασιατικό μέτωπο, η αλλαγή των προσανατολισμών και της πολιτικής έναντι των Κεμαλικών από τις μεγάλες δυνάμεις, είχαν σαν αποτέλεσμα να υπογραφεί η συνθήκη ανακωχής των Μουδανιών, με την οποία ο ελληνικός στρατός διατάχθηκε να εκκενώσει όχι μόνο την Ιωνία, όπου εκεί πλέον γραφόταν ο τραγικός επίλογος μιας παρουσίας πολλών αιώνων, αλλά μέσα σε 15 μέρες και την Ανατολική Θράκη εκεί όπου υπήρχαν μεγάλες στρατιωτικές δυνάμεις του και εύρωστο ελληνικό στοιχείο

Το στρατηγείο της στρατιάς Θράκης έφυγε από τη Ραιδεστό και εγκαταστάθηκε στην Αλεξανδρούπολη την 9/10/1922. Στις 30 Σεπτεμβρίου του 1922 ο αναπληρωτής του γενικού διοικητή Θράκης Κ. Γεραγάς ανέλαβε και επίσημα να συντονίσει το έργο του ξεριζωμού του Ελληνισμού της Ανατολικής Θράκης, που αφορούσε πάνω από 200.000 άτομα.

Μέχρι τα μέσα Οκτωβρίου του 1922 είχαν εκκενωθεί ιστορικά κέντρα της Ανατολικής Θράκης, η Σηλυβρία, η Ηράκλεια, η Ραιδεστός, τα Γανόχωρα, οι Σαράντα Εκκλησιές, η Αδριανούπολη. Ένα μήνα αργότερα, το Νοέμβριο του 1922, έφευγαν και οι 25.000 Έλληνες της Καλλίπολης, ενώ το ελληνικό στοιχείο της Τσατάλτζας και ένα μεγάλο ποσοστό του νομού της Κωνσταντινούπολης αναχώρησε το 1924, σύμφωνα με τα προβλεπόμενα από την ελληνοτουρκική συνθήκη ανταλλαγής των πληθυσμών.

Ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ ανταποκριτής τότε στην περιοχή γράφει τα εξής: «Σε μια συνεχή, εξαντλητική πορεία, οι Χριστιανοί της Ανατολικής Θράκης έχουν κατακλύσει τους δρόμους που οδηγούν στη Μακεδονία…..Μόνο από την Ανατολική Θράκη πρέπει να απομακρυνθούν 250.000 χριστιανοί πρόσφυγες…. Η μεγαλύτερη ομάδα διαβαίνει του ποταμό Έβρο (Μαρίτσα) από την Αδριανούπολη και είναι μήκους 20 μιλίων. Είκοσι μίλια αραμπάδες, που τους σέρνουν αγελάδες και βόδια με λασπωμένα πόδια, ενώ δίπλα τους βαδίζουν εξαντλημένοι άνδρες, γυναίκες και παιδιά….Εγκατέλειψαν όλοι τα σπίτια τους, τα χωριά και τα χωράφια τους και προστέθηκαν στο ποτάμι των προσφύγων μόλις έμαθαν ότι έρχονται οι Τούρκοι ….Πρόκειται για πορεία προς το άγνωστο σιωπηλών ανθρώπων….».

Λίγο αργότερα στη Λωζάννη θα γραφτεί ο επίλογος της (ανατολικής) Θράκης όταν ο Βενιζέλος θα δεχθεί την πρόταση των Τούρκων την περιοχή “μεταξύ των ποταμών Άρδα και Μαρίτσα τρίγωνον μετά της πόλεως του Κάραγατς”.

 

3.Η δολοφονία της Μνήμης της Θράκης και η ΕπαναΘρακοποίησή μας

Από το 1920 και το 1922 πέρασε, ένας σχεδόν αιώνας αφωνίας και σιωπής. Ένας αιώνας από τότε που χιλιάδες άνθρωποι, οι γονείς μας, οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας, άφησαν τις οικίες τους, τα εκπαιδευτήρια, τους χώρους λατρείας τους, τους τάφους τους, αυτά που είχαν οικοδομήσει, οι δικοί τους πρόγονοι, αιώνες πριν.
Οι Θρακιώτες της Σηλυβρίας, της Ραιδεστού, της Μακράς Γέφυρας, των Μαλγάρων, των Σαράντα Εκκλησιών, της Αδριανούπολης ξεριζώθηκαν, όπως ξεριζώθηκαν λίγα χρόνια πριν οι συμπατριώτες τους από την Αγχίαλο, τη Σοζώπολη, τη Βάρνα, τον Πύργο, τη Φιλιππούπολη. Και έμειναν οι Θρακιώτες χωρίς Θράκη, να κοιτούν πληγές, να μετρούν τις απώλειες και να ψάχνουν τους αγνοούμενούς τους. Κορυφαία στιγμή του ξεριζωμού η φυγή από την Αδριανούπολη, το Κάραγατς και τα χωριά της περιοχής. Τότε που οι Αδριανουπολίτες θυσιάστηκαν για να σωθεί η Ελλάδα. Η νέα, όπως το συνθετικό στην ονομασία πριν από πολλές πόλεις και χωριά των Θρακών στην Ελλάδα, Ιφιγένεια, ήταν η Αδριανούπολη. Μία Ιφιγένεια που έσωσε την Ελλάδα του 1922. Κάθε προσπάθεια, κάθε αναφορά, στην ιδιαίτερη μας πατρίδα, τη Θράκη, είναι μία ψηφίδα για να σχηματιστεί ξανά το ψηφιδωτό που καταστράφηκε το 1922. Το ψηφιδωτό το οποίο προσπαθούν θεσμοί, πρόσωπα, σύλλογοι να συνθέσουν ξανά, για να επανέλθουν οι μνήμες, οι εικόνες, οι μυρωδιές. Κάθε αγώνας για τη Θράκη είναι αναμφισβήτητα απαραίτητος, αφού μετά από χρόνια στο παρασκήνιο, αναδεικνύονται παλιά αλλά όχι ξεχασμένα και φέρνει στο πεδίο της σκέψης μας την καταγωγή μας, την κληρονομιά μας. Αυτήν που δεν πρέπει να παραδώσουμε ακόμη μία φορά, την ώρα που οι θύτες προκαλούν ζώντες και κεκοιμημένους με τις γνωστές αναφορές για τη Θράκη.
Όπως έγραφε ο Τσέχος συγγραφέας Μίλαν Κούντερα, «η πάλη του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία είναι η πάλη της μνήμης κατά της λήθης». Η μεγαλύτερη συνεισφορά και συμβολή μας για τη Θράκη, είναι η ανάκτηση της μνήμης και της ταυτότητάς μας που δημιουργεί συνθήκες για την αλήθεια, δηλαδή τη μη λήθη, είναι η επανΘρακοποίησή μας.Το οφείλουμε σε ζώντες και σε κεκοιμημένους.

**Ο Θ. Μαλκίδης είναι απόγονος διασωθέντων της Γενοκτονίας, με καταγωγή από την Αδριανούπολη, συγγραφέας του βιβλίου Θρακικός Ελληνισμός: Ιστορική Ταυτότητα και Γενοκτονία http://malkidis.blogspot.gr/2009/08/blog-post_1581.html

*****Δείτε την ομιλία του Θ. Μαλκίδη για την απελευθέρωση της Θράκης στον Μητροπολιτικό Ναό της Παναγίας της Ελευθερώτριας στο Διδυμότειχο.

Θράκη: Παρελθόν, Παρόν και Μέλλον

Στην κατάμεστη από κόσμο αίθουσα εκδηλώσεων του Ιδρύματος Παπανικολάου πραγματοποιήθηκε η ημερίδα που διοργάνωσαν το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών και η Ενωση Αποστράτων Αξιωματικών Στρατού.

Η ημερίδα είχε τίτλο “Παρελθόν, παρόν και μέλλον της ελληνικής Θράκης” και ολοκληρώθηκε με 6 εισηγήσεις από τους Φραγκούλη Φράγκο, πρώην αρχηγό ΓΕΣ και πρώην υπουργό με θέμα “Γεωπολιτική αξία της Θράκης και διεθνές περιβάλλον – προκλήσεις και απειλές άμυνας και ασφάλειας της περιοχής”,
 Σεμπαϊντίν Καραχότζα, δημοσιογράφο με θέμα “Ιστορικά δεδομένα, Συνθήκη της Λοζάνης και μουσουλμανική μειονότητα της Δυτικής Θράκης – παρόν και μέλλον της μειονότητας”,
Βασίλη Μαρτζούκο, αντιναύαρχο εν αποστρατία και πρόεδρο του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών με θέμα “Διαχρονική ελληνική πολιτική πρακτική και τουρκική συνείδηση στην Δυτική Θράκη” και στο δεύτερο μέρος της ημερίδας από τους
Χαρά Νικοπούλου, δασκάλα και Υπεύθυνη Παιδαγωγικού Προγράμματος της Κιβωτού Δόμνας Βιζβίζη με θέμα “Τρέχουσα εκπαιδευτική πραγματικότητα της μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης – διαπιστώσεις και προτάσεις βελτίωσης αυτής”,
Θεοφάνη Μαλκίδη, Διδάκτορα Κοινωνικών Επιστημών με θέμα “Η θρησκευτική λατρεία της μουσουλμανικής μειονότητας της ελληνικής Θράκης – Συνθήκη Λωζάνης, Σύνταγμα και ευρωπαϊκό κεκτημένο” και τέλος του Δημήτρη Ζακοντίνου, οικονομολόγου και Α’ Αντιπροέδρου του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών με θέμα “Οικονομία και ανάπτυξη της ελληνικής Θράκης – Ευκαιρίες, προϋποθέσεις και περιορισμοί”.

Την βραδιά άνοιξε ο γνωστός στην περιοχή μας λόγω θητείας του στο Δ’ Σώμα Στρατού στρατηγός Φραγκούλης Φράγκος ο οποίος ανέπτυξε τα επιχειρήματά του σχετικά με την σημασία της Ελλάδας και ειδικότερα της Θράκης στην γύρω περιοχή, αναφέρθηκε στις πολιτικές της Τουρκίας η οποία καταπιέζει χρόνια τώρα τους λαούς που την συγκροτούν στον βωμό της ανάδειξης μίας εθνικής ομοιομορφίας που δεν υπάρχει και τέλος έκανε τις δικές του προτάσεις όσον αφορά στην ανάπτυξη και στην θωράκιση της περιοχής μέσω εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής.


Ο γνωστός Πομάκος στην καταγωγή συγγραφέας και δημοσιογράφος από την Ξάνθη Σεμπαϊδήν Καραχότζα ήταν που συνέχισε αναφερόμενος στις δικές του εμπειρίες από τον αγώνα του για το δικαίωμα του εθνικού αυτοπροσδιορισμού και στα εμπόδια και στις πρακτικές τρομοκράτησης που χρησιμοποιούν κάποιες πολιτικές δυνάμεις στην περιοχή ώστε να ακυρώνουν κάθε τέτοια απόπειρα. Μίλησε ταυτόχρονα για τα αυτονόητα δικαιώματα των μειονοτικών όπως αυτά προκύπτουν και από την Συνθήκη της Λοζάνης, για τις δυσκολίες του να είναι κανείς μειονοτικός και ιδιαίτερα Πομάκος μαθητής στην Θράκη και παρουσίασε τις δικές του προτάσεις επάνω στο θέμα που ανέπτυξε.

Ο Πρόεδρος του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών, αντιναύαρχος Βασίλης Μαρτζούκος συνέχισε την βραδιά με την δική του εισήγηση σχετικά με την διαχρονικά επιθετική και διεκδικητική τουρκική πολιτική και την διαχρονικά άτολμη έως και υποχωρητική ελληνική πολιτική, τον ξένο παράγοντα και τις επιδράσεις του καθώς και προτάσεις που αφορούν στην αποφυγή νέας συρρίκνωσης του Ελληνισμού μέσω εθνικής συνεννόησης των ελληνικών πολιτικών δυνάμεων, κατάργησης αναχρονιστικών νόμων και εφαρμογή μίας δυναμικής αναπτυξιακής πολιτικής στην Θράκη.

Η δασκάλα Χαρά Νικοπούλου, γνωστή από την περιπετειώδη θητεία της στο μειονοτικό σχολείο του Μεγάλου Δερείου του Εβρου καθώς και πρόσφατα από την δραστηριοποίηση της στον εκπαιδευτικό και φιλανθρωπικό οργανισμό “Κιβωτός της Δόμνας Βιζβίζη” αναφέρθηκε από την πλευρά της στα δικά της βιώματα όσον αφορά όχι μόνο στην μειονοτική εκπαίδευση και στο ξεπερασμένο μοντέλο εφαρμογής της στην Θράκη αλλά και γενικά στην θρακιώτικη κοινωνία και στην δράση μειονοτικών συλλόγων και μέσων μαζικής ενημέρωσης ως προς την διατήρηση ενός στρεβλού και ψυχροπολεμικού κλίματος προς εξυπηρέτηση των σκοπών της Αγκυρας στην περιοχή ενώ παρέθεσε τις δικές της προτάσεις ειδικά για το μειονοτικό – διαπολιτισμικό εκπαιδευτικό σύστημα στην περιοχή.


Ο συγγραφέας και διδάκτορας κοινωνικών επιστημών Θεοφάνης Μαλκίδης, γνωστός και με διεθνή δραστηριότητα ως προς την συμβολή του στην αναγνώριση της Γενοκτονίας σε άλλες χώρες αναφέρθηκε στο αναχρονιστικό καθεστώς όσον αφορά στην αναγνώριση της δικαστικής ιδιότητας των μουσουλμάνων θρησκευτικών ηγετών, στην πληθυσμιακή σύνθεση της μειονότητας και στις εθνολογικές – θρησκευτικές διαφορές και στην κατάσταση αυτό σε σύγκριση με το ευρωπαϊκό κεκτημένο.

Πηγή: www.rodopinews.gr

Παρακολουθείστε την ομιλία του Θ. Μαλκίδη στην ημερίδα

Διακόσια χρόνια από την ίδρυση της Φιλικής Εταιρείας και ο ρόλος των Θρακών

Την Κυριακή 14 Σεπτεμβρίου 2014 με μία  εκδήλωση στο δημοτικό αμφιθέατρο του Διδυμοτείχου, τιμήθηκε η επέτειος συμπλήρωσης 200 ετών από την ίδρυση της Φιλικής Εταιρείας (14 Σεπτεμβρίου 1814), της οργάνωσης που συνέβαλε τα μέγιστα στην έκρηξη της ελληνικής επανάστασης του 1821 και στην απελευθέρωση του Γένους.

 

Η διοργάνωση και η πραγματοποίηση της εκδήλωσης ήταν άλλη μία πρωτοβουλία δράσης του Ιστορικού και Πολιτιστικού Συλλόγου Διδυμοτείχου «ΚΑΣΤΡΟΠΟΛΙΤΕΣ - Γνώση και Δράση».

Κεντρικός Ομιλητής της εκδήλωσης ήταν ο Θρακιώτης  διδάκτορας Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, Θεοφάνης Μαλκίδης.


Το πρόγραμμα περιελάμβανε προβολή οπτικοακουστικού υλικού και επετειακή ομιλία από μέλος του Συλλόγου.

 Η διάλεξη του κ. Μαλκίδη είχε ως θέμα: «200 χρόνια από την ίδρυση της Φιλικής Εταιρείας και η καθοριστική συμμετοχή των Θρακών»

Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους εκπρόσωποι των πολιτικών, στρατιωτικών και θρησκευτικών αρχών. Ιδιαίτερα λάμπρυναν την τελετή, ο Στρατηγός Διοικητής της XVI M/K Μεραρχίας Πεζικού «Διδυμοτείχου» και οι Ταξίαρχοι Διοικητές της 30ης και 50ης Μ/Κ Ταξιαρχιών. Επίσης αρκετοί συμπολίτες μας παρακολούθησαν με ενδιαφέρον και θαυμασμό την όλη εκδήλωση.

Η 14η Σεπτεμβρίου, εορτή της Υψώσεως του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού, αποτελεί ταυτόχρονα επέτειος ίδρυσης της Φιλικής Εταιρείας, ώστε να θεωρείται η απαρχή της απελευθέρωσης του Γένους. 

Χρέος να τιμούμε την ημέρα αυτή έχουμε όλοι οι Έλληνες και πλέον μετά την ομιλία του
 κ. Μαλκίδη, θα πρέπει να αποτελεί ορόσημο για όλους τους Θράκες, αισθανόμενοι περηφάνια για τους προγόνους μας και την επαναστατική τους δράση.

 

ΚΑΣΤΡΟΠΟΛΙΤΕΣ – Γνώση και Δράση

www.kastropolites.gr

https://www.facebook.com/media/set/?set=a.10152754090709668.1073741851.29565239667&type=1

 

Δείτε την ομιλία

 

Εκδήλωση στην Παναγία Κοσμοσώτειρα Φερών για την Κρίση, την Ελευθερία και την Ανάσταση. Ο Ελληνισμός της Θράκης στην Επανάσταση του 1821

Σε μία σημαντική ημέρα για την πίστη μας και την πατρίδα μας, την 25η Μαρτίου, και σε έναν από τους ομορφότερους βυζαντινούς ναούς, την Παναγία Κοσμοσώτειρα Φερών, έγινε η εκδήλωση της Κίνησης Αλληλεγγύης Πολιτών Αλεξανδρούπολης, 

με τίτλο “από την ΚΡΙΣΗ στην ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ και την ΑΝΑΣΤΑΣΗ”, 

στην οποία μίλησαν τα μέλη της Κίνησης 

Σ. Βραχιώλιας και Θ. Μαλκίδης.

Αφού πρώτα τελέσθηκε κατανυκτικός εσπερινός, την εκδήλωση προλόγισε
 ο π. Χρήστος, ο οποίος έδωσε τον λόγο στον Θ. Μαλκίδη.  Ο πρώτος ομιλητής αφού έκανε μία αναδρομή στην πνευματική και οικονομική χρεοκοπία της Ελλάδας, μίλησε για την γέννηση της Κίνησης Αλληλεγγύης και την μέχρι τώρα ανιδιοτελή της προσφορά. Επίσης τόνισε την σημασία της καθημερινής παρουσίας, λόγου και έργου, στο δοκιμαζόμενο συνάνθρωπο και την πατρίδα και επισήμανε το καθήκον που έχουμε όλοι και όλες για την ανάσταση της Ελλάδας.

Στη συνέχεια μίλησε ο Σ. Βραχιώλιας ο οποίος αναφέρθηκε στη βία του φόβου που ζει η ελληνική κοινωνία, μίλησε για τη βία της πείνας, της ανασφάλειας και της αβεβαιότητας των οικογενειών και των παιδιών. Τόνισε τη μεγάλη σημασία της προσφοράς, για να υπερπηδηθεί η κρίση, ενώ πρότεινε την ανάγκη να αναδειχθούν ξανά οι αξίες που ενώνουν τους Έλληνες και τις Ελληνίδες για να ξεπεραστούν οι πρωτόγνωρες και δύσκολες στιγμές που βιώνουν.

Την εκδήλωση, η οποία έγινε μέσα στην κατανυκτική ατμόσφαιρα του ναού της Παναγίας Κοσμοσώτειρας, προστάτιδας των Θρακών, παρακολούθησαν πολίτες των Φερών και της Αλεξανδρούπολης και έκλεισε με τις ενθαρρυντικές σκέψεις του π. Χρήστου, για την αναγκαιότητα τέτοιων συνάξεων και για τη συν Θεώ, ανάσταση της πατρίδας μας.  

 

 

 Bίντεο από την εκδήλωση

Η Θράκη στην Επανάσταση του 1821

Με ιδιαίτερα μεγάλη συμμετοχή πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση – παρουσίαση του βιβλίου του Μόσχου Κούκου «Ο Ελληνισμός της Θράκης στον αγώνα του 1821», την Κυριακή 31 Μαρτίου 2013, στο Δημοτικό Σχολείο Θουρίου.
Το βιβλίο επανεκδόθηκε από το Μορφωτικό Σύλλογο Θουρίου Έβρου και τον Αρχιμανδρίτη του Οικουμενικού Πατριαρχείου Δρ Αθηναγόρα Ζηλιασκόπουλο ως τεκμήριο προσφοράς των Θρακών στον αγώνα για την ελευθερία.
Πριν την  έναρξη της εκδήλωσης ο συγγραφέας Μόσχος Κούκος παρουσίασε το έργο του στους μαθητές του σχολείου και τους πρόσφερε από ένα ενυπόγραφο αντίτυπο του βιβλίου.
Το βιβλίο παρουσίασαν ο επιμελητής της έκδοσης Θεοφάνης Μαλκίδης και ο ίδιος ο συγγραφέας του βιβλίου Μόσχος Κούκος.

Συνέδριο για τη Θράκη

Σε πραγματικό συναγερμό εξελίχθηκε η ημερίδα στο Βελλίδειο με θέμα τους εθνικούς κινδύνους που απειλούν τη Θράκη. Επρόκειτο να είναι μία εκδήλωση για τη Θράκη, αλλά πολύ σύντομα φάνηκε ότι επρόκειτο για κάτι πολύ περισσότερο.  Αυτό που συνέβη το Σάββατο 30 Μαρτίου 2013 στο κατάμεστο Βελλίδειο, με περισσότερους από 2.500 ανθρώπους να παρακολουθούν προσηλωμένοι, όσα έλεγαν από του βήματος οι έξι ομιλητές και να μην αποχωρούν κανείς δεν το περίμενε. Αν μη τι άλλο πάντως, η εκδήλωση δικαίωσε πλήρως τον τίτλο της («Εθνική Αγωνία και Συναγερμός για τη Θράκη μας»), καθώς και συναγερμό απετέλεσε και έκδηλη ήταν σ’ όλη της τη διάρκεια και η εθνική αγωνία. Έκδηλο όμως ήταν και το υψηλό φρόνημα των παρισταμένων, καθώς μπορεί οι αποκαλύψεις των ομιλητών να σόκαραν και να άφησαν πολλούς με το στόμα ανοιχτό, δεν ήταν και λίγες όμως οι φορές που οι ομιλίες διακόπηκαν από χειροκροτήματα, αλλά και φωνές διαμαρτυρίας εναντίον των επιβούλων της Θράκης.     Ακολούθησαν οι εισηγήσεις με  οπτικοακουστικό υλικό από τον διεθνολόγο και πρόεδρο της Θρακικής Εστίας, Βενιαμίν Καρακωστάνογλου, τη δασκάλα Χαρά Νικοπούλου, τον Δρ. Νεκτάριο Δαπέργολα, τον πρόεδρο του Πανελληνίου Συλλόγου Πομάκων Ιμάμ Αχμέτ, τον Δρ. Θεοφάνη Μαλκίδη και τον στρατηγό Φραγκούλη Φράγκο.

Θράκη

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Θρακικών Σωματείων

"Σούρβα,σούρβα Γιρό κορμί γιρό σταυρί Σαν ασήμι σαν κρανιά

Και του χρόν΄ ουλ΄ γεροί"

Όπως κάθε χρόνο έγινε η καθιερωμένη κοπή της βασιλόπιττας μας, στην αίθουσα της Ομοσπονδίας Δυτικομακεδονικών Σωματείων.Η αίθουσα κατάμεστη, εκπρόσωποι της Εκκλησίας, όπως ο καθηγούμενος Βλατάδων Νικηφόρος, ως εκπρόσωπος του Οικουμενικού μας Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, ο πατέρας Χρήστος εκπρόσωπος του Παναγιότατου Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης, ο οποίος ευλόγησε την βασιλόπιτα μας, εκ μέρους της πολιτείας ο υπουργός Μακεδονίας-θρακης κ.Θ.Καράογλου, κ. Στέλιος Παπαθεμελής και ο περιφερειακός σύμβουλος κ. Δημήτριος Βάνης. Εκπρόσωποι των συλλόγων μελών και πλήθος φίλων τίμησαν με την παρουσία τους την εκδήλωσή μας.

 Την εκδήλωση άνοιξε ο πρόεδρος της Π.Ο.Θ.Σ. κ.Ελ. Χατζόπουλος με χαιρετισμό λέγοντας τα εξής: «Με ιδιαίτερη χαρά και συγκίνηση τόσο εγώ προσωπικά όσο και τα μέλη του Δ.Σ. σας καλωσορίζουμε στην πρώτη μας εκδήλωση για το έτος 2013.  Αγαπητοί συμπατριώτες και φίλοι με τον ερχομό του καινούργιου χρόνου ευχές ακούστηκε από κάθε γωνιά, και στις δύσκολες εποχές που βιώνουμε, όπου η καθημερινότητα της ζωής μας από απλή που ήταν ‘έγινε και γίνεται όλο και πιο πολύπλοκη, σε μια εποχή που οι αξίες μηδενίζονται, οι χαρακτήρες και οι συνειδήσεις αλλοιώνονται, και η οικονομική λαίλαπα μαστίζει τα νοικοκυριά, χέρια απλώθηκαν και η προσδοκία για ένα καλύτερο αύριο ζωγραφίστηκε και πάλι στα πρόσωπα όλων. Ευχές, νοσταλγίες, αναμνήσεις και πάλι στο προσκήνιο με την ελπίδα ότι ο καινούργιος χρόνος θα είναι πιο απλόχερος, για ειρήνη, υγεία, ελπίδα, πίστη, καλυτέρευση της ζωής μας και ότι θα μας χαρίσει τη δύναμη να βλέπουμε το ποτήρι της ζωής να ξεχειλίζει από αγάπη, από στοργή και από προσφορά για το συνάνθρωπο μας. Αυτές τις ημέρες ο κάθε ένας έκανε τους δικούς του υπολογισμούς και προγραμματισμούς.

 Η Π.Ο.Θ.Σ. έκανε και έστειλε τις δικές της ευχές, οραματίσθηκε και έκανε τους δικούς της σχεδιασμούς και προγραμματισμούς και ζήτησε από τον καινούργιο χρόνο να την οπλίσει με δύναμη, με μεγαλύτερη γνώση, υπομονή, και ευελιξία ώστε να μπορέσει να αξιολογήσει το παρελθόν, να διδαχθεί μέσα από τα λάθη της για να μπορέσει να χαράξει μία νέα πορεία πιο δυναμική με περισσότερη σύνεση για να περάσει το μήνυμα της ενότητας στο Θρακικό Ελληνισμό επισημαίνοντας ότι κανένας μας δεν περισσεύει και ότι πρέπει να σταματήσουμε να ενδιαφερόμαστε πλέον για το εγώ αλλά να φροντίζουμε και να προβάλλουμε το εμείς.Σεβαστοί πατέρες, αξιότιμοι προσκεκλημένοι που μας τιμάται με την παρουσία σας, και ειδικά σε αυτούς που δεν μπόρεσαν να παρευρεθούν στέλνουμε τις εγκάρδιες ευχές μας για ΓΕΡΟΣΥΝΗ – ΚΑΛΟΣΥΝΗ – ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΜΠΕΡΕΚΕΤΙΑ»

Την όλη εκδήλωση συντόνισε με επιτυχία η Γεν. Γραμματέας .της ομοσπονδίας μας κ. Ελένη Γκαϊτατζη

Κύριος ομιλητής της βραδιάς ήταν ο κ. Φάνης Μαλκιδης, ο οποίος με εικόνα και λόγο καθήλωσε το κοινό το οποίο στο τέλος τον χειροκρότησε .

Ο κ. Φάνης Μαλκίδης γόνος Θρακών προσφύγων, γνωστός τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, αναφέρθηκε στους πολύχρονους και συνεχείς αγώνες των Θρακών ,ώστε να κρατηθεί άσβεστη η ιστορική μνήμη ιδιαίτερα στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε σήμερα. Η παρουσίαση του προσφυγικού Θρακικού Ελληνισμού, έγινε με γλαφυρό και συνάμα συγκινητικό τρόπο, ώστε να θυμηθούν οι παλιότεροι και να μάθουν οι νεότεροι, ιδιαιτέρα σήμερα που γίνονται προσπάθειες παραχάραξης της ιστορίας μας.

Για την πολιτική του Τουρκικού Προξενείου της Κομοτηνής

Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΠΡΟΞΕΝΕΙΟ ΤΗΣ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ ΜΙΛΑΕΙ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΊΔΑ  «ΧΡΟΝΟΣ» ΤΗΣ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ   Το Τουρκικό Προξενείο, τα Σεπτεμβριανά του 1955 και η Ειδική Οικονομική Ζώνη

Ήρθε καιρός να συζητήσουμε για το ρόλο των προξενικών αρχών και κατά πόσο ορισμένες ενέργειες εμπίπτουν στις διεθνείς συμβάσεις, αλλά και στην πολιτική ηθική, ανέφερε ο Θεοφάνης Μαλκίδης «Διπλωματικές και πολιτικές συνιστώσες της δραστηριότητας του γενικού προξενείου της Τουρκίας στην Κομοτηνή», κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γόρδιος

Θυμίζοντας το ρόλο του Τουρκικού Προξενείου στα Σεπτεμβριανά του 1955 στην Κωνσταντινούπολη και επικρίνοντας σήμερα την ανάμειξή του σε θέματα οικονομικά της χώρα μας με την προσπάθεια να ηγηθεί στο εγχείρημα εδραίωσης στη Θράκη,   Ειδικής Οικονομικής Ζώνης, ο Θεοφάνης Μαλκίδης υπογράφει το πρώτο βιβλίο για την προξενική αρχή με έδρα την Κομοτηνή. «Διπλωματικές και πολιτικές συνιστώσες της δραστηριότητας του γενικού προξενείου της Τουρκίας στην Κομοτηνή» είναι το πρώτο βιβλίο που αφορά στο προξενείο της Τουρκίας στην πόλη μας, το οποίο γράφτηκε για συγκεκριμένους λόγους για τους οποίους μίλησε στο «ΧΡΟΝΟ» ο κ. Μαλκίδης. «Το πρώτο ζήτημα είναι το γεγονός ότι παρότι αναφερόμαστε σε μία προξενική αρχή, εντούτοις υπάρχουν προβλήματα που όπως ξέρετε και εσχάτως αναδείχθηκαν μέσα στο Κοινοβούλιο και μας προβληματίζουν. Θυμίζω την πρώτη ερώτηση των 12 βουλευτών και ακολούθησε ακόμα μία από 32 βουλευτές, οι οποίοι ζητούσαν απαντήσεις σε ορισμένα πράγματα όχι μόνο για την ενημέρωσή τους, αλλά και για τις κινήσεις που έχουν γίνει από το αρμόδιο υπουργείο. Έχουν γίνει κατά καιρούς ανάλογες ερωτήσεις, αλλά φαίνεται ότι πλέον το ζήτημα έχει ωριμάσει και υπάρχουν ενέργειες που υπερβαίνουν τα οριζόμενα από τις διπλωματικές και προξενικές συνθήκες, αλλά και γενικότερα τις διεθνείς συνθήκες. Ήρθε καιρός να συζητήσουμε για το ρόλο των προξενικών αρχών και κατά πόσο ορισμένες ενέργειες εμπίπτουν στις διεθνείς συμβάσεις αλλά και στην πολιτική ηθική». ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΗ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΠΡΟΞΕΝΕΙΟΥ Η πολιτική που ακολουθεί, για πολλές δεκαετίες, η Τουρκία για τη Θράκη, μέσω του Γενικού της προξενείου στην Κομοτηνή, είναι ξεκάθαρα εθνικιστική. Η λειτουργία της Τουρκικής προξενικής αποστολής και ο προκλητικός τρόπος επέμβασής της σε οποιοδήποτε θέμα, πέρα του δεδομένου ότι αμφισβητεί την Ελληνική εθνική κυριαρχία, επιδρά καταλυτικά και στη στάση των μουσουλμανικών μειονοτήτων. Το Τουρκικό Προξενείο αποτελεί ένα μηχανισμό που παρεμβαίνει σε κάθε πτυχή της πολιτικής, κοινωνικής, οικονομικής, θρησκευτικής, ζωής στη Θράκη, και διαμορφώνει ένα διχαστικό περιβάλλον στην περιοχή. Το βιβλίο αναλύει ποιες είναι βάσει του Διεθνούς Δικαίου και των κανόνων της Διπλωματίας, οι αρμοδιότητες και οι υποχρεώσεις και του Γενικού Προξενείου της Τουρκίας στην Κομοτηνή, αλλά και τους πλήρεις και ποικίλους λόγους για τους οποίους θα έπρεπε από καιρό να έχει επαναπροσδιοριστεί η θέση του, εξαιτίας της σταθερά από το 1923 και εξής, εξωθεσμικής και υπονομευτικής του δράσης για την ελληνική εθνική κυριαρχία. Μιλώντας στο «ΧΡΟΝΟ» ο συγγραφέας έκανε μία αναδρομή στο παρελθόν αναφερόμενος στο ρόλο του προξενείου στα Σεπτεμβριανά του 1955, τονίζοντας πως «ο εκρηκτικός μηχανισμός που χρησιμοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη κινήθηκε μέσα από το προξενικό αυτοκίνητο της Κομοτηνής και στη συνέχεια ο δράστης διέφυγε με διπλωματικό αυτοκίνητο στην Τουρκία». 90 χρόνια εδρεύει στην Κομοτηνή το Τουρκικό Προξενείο αρχικά ως προξενικό γραφείο και στη συνέχεια ως γενικό προξενείο και εν έτη 2012 έχει επικεντρώσει τις ενέργειες του όχι μόνο στην πολιτική αλλά και στην οικονομία, επιχειρώντας μία άνευ προηγουμένου ανάμειξη στα εσωτερικά της χώρας μας. Ειδικότερα ο κ. Μαλκίδης αναφέρθηκε στη δημιουργία των Ειδικών Οικονομικών Ζωνών στη Θράκη και στην προσπάθεια του προξενείου να έχει λόγο σε αυτήν. Με αφορμή μάλιστα στην επίσκεψη τον περασμένο Ιανουάριο επιχειρηματικών φορέων της Θράκης στην Ειδική Οικονομική Ζώνη στο Τσόρλου της Τουρκίας στην οποία ηγήθηκε ο προηγούμενος Τούρκος πρόξενος Μουσταφά Σαρνίτς, ο κ. Μαλκίδης είπε πως «αυτή είναι μία στάση που πρέπει να μας παραξενέψει αλλά και να μας ενοχλήσει γιατί οι Ειδικές Οικονομικές Ζώνες όπου και αν λειτούργησαν όχι μόνο δε προασπίζουν τα εργασιακά δικαιώματα, αλλά πολλές φορές λειτουργούν με έναν περίεργο τρόπο αναφορικά με την εθνική κυριαρχία». Καταλήγοντας ο συγγραφέας είπε με νόημα ότι υπάρχουν εκείνοι οι μηχανισμοί στο κράτος για να διασφαλίσει ότι το Τουρκικό Προξενείο λειτουργεί στο νόμιμο πλαίσιο όπως αυτό ορίζεται από τις συμβάσεις της Βιέννης 1961 και 1963 για τις διπλωματικές  και προξενικές σχέσεις, θυμίζοντας τη στάση της Γερμανίας που ζήτησε την ανάκληση Τούρκου διπλωμάτη στο Ντίσελντορφ γιατί λειτουργούσε διχαστικά. Δήμος Μπακιρτζάκης

Το πρώτο βιβλίο για το Προξενείο της Τουρκίας στην Κομοτηνή

 

Θεοφάνης Μαλκίδης

Διπλωματικές και πολιτικές συνιστώσες της δραστηριότητας του γενικού προξενείου της Τουρκίας στην Κομοτηνή .

Εκδόσεις Γόρδιος Kατακουζηνού 12 - 106 81 Aθήνα

Tηλ: 210 8252279 e-mail: gordiosbooks@yahoo.gr  

ISBN 978-960-6826-32-0

 

Η πολιτική που ακολουθεί, για πολλές δεκαετίες, η Τουρκία για τη Θράκη, μέσω του Γενικού της προξενείου στην  Κομοτηνή, είναι ξεκάθαρα εθνικιστική. Η λειτουργία της Τουρκικής προξενικής αποστολής και ο  προκλητικός τρόπος επέμβασής της σε οποιοδήποτε θέμα, πέρα του δεδομένου ότι αμφισβητεί την ελληνική εθνική κυριαρχία, επιδρά καταλυτικά και στη στάση των μουσουλμανικών μειονοτήτων. 

Το Τουρκικό Προξενείο αποτελεί ένα μηχανισμό που παρεμβαίνει σε κάθε πτυχή της πολιτικής, κοινωνικής, οικονομικής, θρησκευτικής,  ζωής στη Θράκη, και διαμορφώνει ένα διχαστικό περιβάλλον στην περιοχή.

Το βιβλίο αναλύει ποιες είναι βάσει του Διεθνούς Δικαίου και των κανόνων της Διπλωματίας,   οι αρμοδιότητες και οι υποχρεώσεις και του Γενικού  Προξενείου της Τουρκίας στην Κομοτηνή, αλλά και τους πλήρεις και ποικίλους λόγους για τους οποίους θα έπρεπε από καιρό να έχει επαναπροσδιοριστεί η θέση του, εξαιτίας της σταθερά από το 1923 και εξής,  εξωθεσμικής και υπονομευτικής του δράσης για την Ελληνική εθνική κυριαρχία.

 

Το ενδιαφέρον των πολιτών προσέλκυσε η ημερίδα «Μνημόνιο – Οικονομία και Ανάπτυξη του Βορείου Έβρου» στο Διδυμότειχο

 

 

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε η 8η Ημερίδα του Συλλόγου Αλληλεγγύης Πολιτών Β. Έβρου «ΑΚΡΙΤΕΣ», με θέμα «Μνημόνιο – Οικονομία και Ανάπτυξη του Βόρειου Έβρου» προσελκύοντας το μεγάλο ενδιαφέρον των πολιτών. Η ημερίδα πραγματοποιήθηκε στο Διδυμότειχο την Κυριακή 18 Νοεμβρίου και σε αυτήν συμμετείχαν με εισηγήσεις των κ. Θ. Μαλκίδη, Αν. Φιλιππίδη, Ευαγ. Λάζου, και Κ. Δαδούση.

Στο πλαίσιο των εισηγήσεων συζητήθηκαν  τόσο οι γενικότερες δυσμενείς συνθήκες επιβίωσης των πολιτών στην Ελλάδα των Μνημονίων, όσο και οι δυνατότητες ανάπτυξης του Βόρειου Έβρου, μέσα από την εκμετάλλευση ορυκτών όπως ο ζεόλιθος, αλλά και των γεωργοκτηνοτροφικών προοπτικών του Νομού.

Αναλυτικότερα, η ημερίδα περιελάμβανε τέσσερις θεματικές ενότητες:

«Μνημόνια: Βασικά σημεία και συνέπειες στην διαβίωση του λαού μας», «Βιομηχανικές, γεωργικές, κτηνοτροφικές, υδατικές και περιβαλλοντικές εφαρμογές του  ορυκτού πλούτου του Νομού Έβρου»,

 «Δυνατότητες και Προοπτικές Ανάπτυξης του Βόρειου Έβρου μέσω της συνεργασίας» και

«Προβλήματα στην υλοποίηση πολιτικών στον Αγροκτηνοτροφικό τομέα του Βόρειου Έβρου».

 

Βατάτζεια 2012

Ημερίδα για τα 100 χρόνια από την απελευθέρωση της Σαμοθράκης.

Ημερίδα για τα 100 χρόνια από την απελευθέρωση της Σαμοθράκης. Δέλτα Τηλεόραση.

Απελευθέρωση της Θράκης

Η επέτειος της απελευθέρωσης της Θράκης   

Μέρος της ομιλίας του Φάνη Μαλκίδη σε εκδήλωση του Φιλεκπαιδευτικού Ομίλου Αλεξανδρούπολης για την απελευθέρωση της Θράκης.


Η τελευταία πράξη της τριχοτόμησης της ενιαίας Θράκης, της οποίας το μικρότερο μέρος βρίσκεται σήμερα στην Ελλάδα, γράφτηκε στη Λωζάννη.

Από τότε πέρασε, ένας σχεδόν αιώνας αφωνίας και σιωπής πέρασε από τότε ένας στρατός που δεν ηττήθηκε ακολουθούμενος από πρόσφυγες, όπως έγραψε ο Έρνεστ Χεμινγουέι, πέρασαν τον ποταμό Έβρο.
Ένας αιώνας από τότε που χιλιάδες άνθρωποι, οι γονείς μας, οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας, άφησαν τις οικίες τους, τα εκπαιδευτήρια, τους χώρους λατρείας τους, αυτά που είχαν οικοδομήσει, οι δικοί τους πρόγονοι, αιώνες πριν. Την ίδια στιγμή άνθρωποι έξω από κάθε δίκαιο και ηθική, διαπραγματεύτηκαν τις ψυχές αυτές χωρίς αιδώ, σε μία πόλη και μία συνθήκη (Λωζάννη) που μύριζε «αίμα και πετρέλαιο», όπως ανέφεραν οι ελβετικές εφημερίδες της εποχής.

Οι Θρακιώτες της Σηλυβρίας, της Ραιδεστού, της Μακράς Γέφυρας, των Μαλγάρων, των Σαράντα Εκκλησιών, της Αδριανούπολης ξεριζώθηκαν, όπως ξεριζώθηκαν λίγα χρόνια πριν οι συμπατριώτες τους από την Αγχίαλο, τη Σοζώπολη, τη Βάρνα, τον Πύργο, τη Φιλιππούπολη. Και έμειναν οι Θρακιώτες χωρίς Θράκη, να κοιτούν πληγές, να μετρούν τις απώλειες και να ψάχνουν τους αγνοούμενούς τους. Κορυφαία στιγμή του ξεριζωμού η φυγή από την Αδριανούπολη, το Κάραγατς και τα χωριά της περιοχής. Τότε που οι Αδριανουπολίτες θυσιάστηκαν για να σωθεί η Ελλάδα. Η νέα, όπως το συνθετικό στην ονομασία πριν από πολλές πόλεις και χωριά των Θρακών στην Ελλάδα, Ιφιγένεια, ήταν η Αδριανούπολη. Μία Ιφιγένεια που έσωσε την Ελλάδα του 1922.

Κάθε προσπάθεια, κάθε αναφορά, στην ιδιαίτερη μας πατρίδα, τη Θράκη, είναι μία ψηφίδα για να σχηματιστεί ξανά το ψηφιδωτό που καταστράφηκε το 1922. Το ψηφιδωτό το οποίο προσπαθούν θεσμοί, πρόσωπα, σύλλογοι να συνθέσουν ξανά, για να επανέλθουν οι μνήμες, οι εικόνες, οι μυρωδιές. Από τη γέφυρα στο ποτάμι, τα ωραία και φωτεινά σχολεία, τις εκκλησίες, τα όμορφα δέντρα, μέχρι τα αρτοποιεία, τα ζαχαροπλαστεία και το σιδηρόδρομο. Αυτόν που κάθε Θρακιώτης και απόγονός του είχε ως εικόνα ζωής, ορόσημο και ένωση Δύσης – Ανατολής και αντίστροφα, μέχρι που να απαξιωθεί και να στέκεται σήμερα εγκαταλελειμμένος και καταστραμμένος.
Κάθε αγώνας για τη Θράκη είναι αναμφισβήτητα απαραίτητος, αφού μετά από χρόνια στο παρασκήνιο, αναδεικνύονται παλιά αλλά όχι ξεχασμένα και φέρνει στο πεδίο της σκέψης μας την καταγωγή μας, την κληρονομιά μας. Αυτήν που δεν πρέπει να παραδώσουμε ακόμη μία φορά, την ώρα που οι θύτες προκαλούν ζώντες και κεκοιμημένους. Κάθε αναφορά στην ιδιαίτερη πατρίδα μας είναι καθοριστική γιατί από το χώρο των συναισθημάτων και της συγκινησιακής φόρτισης ως μοναδικού τρόπου προσέγγισης της Θράκης, και των άλλων πατρίδων της καθ΄ ημάς Ανατολής, περάσαμε στη δυναμική, παραγωγική, ζωντανή και δημιουργική μνήμη.

Μπορεί να βρισκόμαστε ακόμη στην αρχή για να νικηθούν οι δυνάμεις της αμνησίας, ωστόσο, όπως σημείωνε ο Γκάντι, μία μεγάλη προσωπικότητα που νίκησε μία αυτοκρατορία χωρίς βία, αλλά με τη σκέψη του, «στην αρχή σε αγνοούν, ύστερα σε περιφρονούν, μετά σε πολεμούν, στο τέλος νικάς».

Η μεγαλύτερη συνεισφορά και συμβολή μας, για τη Θράκη είναι η επανθακοποίησή μας, η ανάκτηση της μνήμης και της ταυτότητάς μας που δημιουργεί συνθήκες για την αλήθεια, δηλαδή τη μη λήθη. Όπως έγραφε ο Τσέχος συγγραφέας Μίλαν Κούντερα, «η πάλη του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία είναι η πάλη της μνήμης κατά της λήθης».

***********************
Στην εκδήλωση διανεμήθηκε ως ελάχιστη προσφορά, η έκδοση του Φιλεκπαιδευτικού Ομίλου Αλεξανδρούπολης, για τη Θράκη.

Πανελλήνια Ομοσπονδία Θρακικών Σωματείων

    Την 8η  Απριλίου 2012 και ώρα 11,00 στην αίθουσα «ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ» κάτω από τη στρατιωτική λέσχη Θεσσαλονίκης θα πραγματοποιηθεί ημερίδα με θέμα τη γενοκτονία του Θρακικού Ελληνισμού.

Το πρόγραμμα έχει ως εξής:

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ

11,00 Προσέλευση


11.15 – 11,30 Χαιρετισμοί

1^η ΕΝΟΤΗΤΑ Διωγμοί και ξεριζωμός των Ελλήνων από την πανάρχαια κοιτίδα της Θράκης
——————
11,30 – 11,50 Διαχρονική Ελληνικότητα της Θράκης Εισηγητής ο καθηγητής του ΑΠΘ κύριος Αθανάσιος Καραθανάσης
- 11,50 – 12,10 Οι διωγμοί στη Βόρεια Θράκη Εισηγητής ο καθηγητής του ΑΠΘ κ.Σφέτας Σπυρίδων
- 12,10 12-30 Οι διωγμοί στην Ανατολική Θράκη Εισηγήτρια η καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Δυτ. Μακεδονίας κ. Ιφιγένεια Βαμβακίδου

Διάλλειμα

2^η ΕΝΟΤΗΤΑ «Η προσαρμογή στη μετά τον ξεριζωμό πραγματικότητα –
Προοπτικές για το μέλλον»
-
————————

- 13,00-13,20 Η συνθήκη της Λοζάνης και ο αντίκτυπός της στη γενοκτονία των Ελλήνων. :Εισηγητής ο κ. Χάρις Τσερκινίδης,-συγγραφέας – ερευνητής.
- 13,20-13,40 Η συμμετοχή των προσφύγων Θρακών στην Πολιτική-Πολιτιστική και Οικονομική Ανάπτυξη της Ελλάδας. Εισηγητής Θεοφάνης Μαλκίδης
- 13,40 – 14,00 Οι Πομάκοι ως μέρος του μειονοτικού προβλήματος της Θράκης. Εισηγητής ο κ. Θεοχαρίδης Πέτρος

3^η ΕΝΟΤΗΤΑ: Συμπεράσματα-ψήφισμα

Νέο τεύχος του περιοδικού ΑΡΔΗΝ με άρθρο για την ΕΟΖ στη Θράκη

Διαβάστε στο Άρδην που κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία της Αθήνας και στα περίπτερα.

Περιεχόμενα

Άρδην, Αγώνας ενάντια στην αποικιοποίηση της χώρας ……….. 4

Κ. Καραΐσκος, Προτάσεις για μιαν άλλη πορεία στη Θράκη …………..7

Φ. Μαλκίδης, Περί ΕΟΖ στη Θράκη …………………………… 9

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΣ ΔΑΝΕΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΙΑ

Κίνηση Πολιτών «Άρδην», Εσωτερικός Δανεισμός και Αυτοδυναμία ……………………….13

Β. Βιλιάρδος, Η λύση των ομολόγων ……………………………. 16

Μ. Γιούλτον, Ιρλανδία, οι προοπτικές της για το 2012………… 21

Χρ. Βάρσος, «Εξυπηρέτηση» δημόσιου χρέους …………………….. 24

Κ. Γεώρμας, Πολλαπλές στοχεύσεις του Μνημονίου ………. 28

Π. Άντερσον, Αναταραχή στην Ευρώπη ………………………….. 32

ΦΑΚΕΛΟΣ: ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΟΡΑΜΑ

Γ. Λιλλήκας, Αναζητώντας όραμα…………………………… 36

Μ. Κωνσταντίνου, Άγρια φρόνηση: Πολιτικό μανιφέστο για την αυτοδιάθεση ……………38

Ά. Μιχαηλίδης, Αναζητώντας όραμα…………………………….. 42

Γ. Ρακκάς, Νεοθωμανική Κοινοπολιτεία; ……………………… 44

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: 25η ΜΑΡΤΙΟΥ & ΣΟΥΛΙ

Κ. Χατζηαντωνίου, Απωθούμενα κατακρημνίζονταν …………… 50

Λ. Βάσσης, …Οι οπισθοχωρούντες Σουλιώτες …………….. 54

Γ. Καραμπελιάς, Κρείττον σιγάν ………………………………….. 57

ΔΙΕΘΝΗ-ΔΟΚΙΜΙΑ-ΤΕΧΝΗ

Ντ. Τζόουνστοουν, Ο δρόμος για τη Δαμασκό ……………….. 67

Σ. Οζέλ, Ιρανική ιδιαιτερότητα και Τουρκία ……………………. 69

Μ. Τζάγγι, Άδωνις μια ζωή στη συγγραφή ……………………….71

Τ. Χατζηαναστασίου, Η κατάργηση της νεοελληνικής λογοτεχνίας …………………..75

Γ. Τριανταφυλλίδης, ο Αλέξιος Δ΄ Άγγελος και η μεταλλουργία χρυσού …………….. 77

Το σκίτσο του Νικόλα, ……………………………………………….. 80

Δ. Ευαγγελίδης, Χρ. Δάλκος: Η παλαιότητα της νέας ελληνικής ………………………….81

Βιβλιοπαρουσίαση: Θηλυκές φαλλοκράτισσες ……………….. 82

Νέο Βιβλίο για την Ανατολική Θράκη

Πασχάλης Βαλσαμίδης

Μελέτες ιστορικές για την Ανατολική Θράκη και τη Μακεδονία κατά την ύστερη Οθωμανική περίοδο.

Εκδοτικός οίκος Αντ Σταμούλη Θεσσαλονίκη 2011.

Κάθε βιβλίο για τη ανατολική Θράκη (και για τη Μακεδονία) αποτελεί μία σημαντική είδηση αφού για πολλά χρόνια η ενασχόληση με τη συγκεκριμένη περιοχή της πατρίδας μας, ήταν περιορισμένη και  τις περισσότερες φορές εξαφανισμένη. Αυτό έχει πολλούς λόγους που δεν είναι της παρούσης  να τους αναλύσουμε, ωστόσο κανείς δεν αμφισβητεί ότι η ανατολική Θράκη απουσίαζε από το ερευνητικό  πεδίο. Ωστόσο το δεδομένο αυτό αλλάζει, αφού νέες μελέτες για πολλές συνιστώσες της  Θρακικής ιστορίας και της εγκατάστασης των προσφύγων δημοσιεύονται και προσθέτουν νέα στοιχεία.

Το βιβλίο του Πασχάλη Βαλσαμίδη αποτελεί μία ερευνητική προσπάθεια που συμβάλλει στην  κάλυψη του κενού για πολλές παραμέτρους της ανατολικής Θράκης (και της Μακεδονίας) .

Το βιβλίο περιλαμβάνει 18 μελέτες, άρθρα και βιβλιοκριτικές του συγγραφέα για τη ανατολική Θράκη (και τη  Μακεδονία) που δημοσιεύτηκαν σε επιστημονικά περιοδικά και επετηρίδες, τιμητικούς τόμους
και εφημερίδες.

Το βιβλίο το οποίο χωρίζεται σε τέσσερα μέρη, καταγράφει με επιτυχία την πορεία της ανατολικής Θράκης και της Μακεδονίας σε μία κρίσιμη περίοδο της  ιστορίας τους και δίνει με ακρίβεια και λεπτομέρεια όλα εκείνα τα σημεία που τελικά  φωτίζουν τη διαδρομή του ιδιαίτερου αυτού χώρου. Παράλληλα δίνεται η εγκατάσταση των προσφύγων από τη Θράκη και τη Μικρά Ασία στη Μακεδονία, ένα ιδιαίτερο ζήτημα που απασχολεί τους απόγονους και μη των προσφύγων.

Το βιβλίο του Πασχάλη Βαλσαμίδη είναι μία σημαντική συνεισφορά στους ερευνητές της  Θρακικής ιστορίας και αποτελεί μία μελέτη στην οποία μπορούμε να στηριχθούμε για να  αποσαφηνίσουμε τη διαδρομή της ιδιαίτερης πατρίδας του συγγραφέα,  ο οποίος είναι γέννημα –θρέμμα της Κωνσταντινούπολης.

Το βιβλίο των 894 σελίδων, αποτελεί μία σημαντική παρακαταθήκη γνώσης για τη ανατολική Θράκη αλλά και για τη Μακεδονία, καθώς και για την εγκατάσταση των προσφύγων. Οφείλουμε να  δώσουμε τα συγχαρητήριά μας στο Πασχάλη Βαλσαμίδη αφού διαβάζοντας βιβλία με ανάλογο  περιεχόμενο, η ευχή μας είναι να βρεθούν και να εκδοθούν και άλλα, που μπορούν να  συνεισφέρουν σε σημαντικό βαθμό στη γνώση μας για την παρουσία των Ελλήνων για αιώνες στη ανατολική Θράκη.
Τέτοιες γραπτές παρεμβάσεις όπως το βιβλίο του Πασχάλη Βαλσαμίδη αποτελούν σημαντική  συμβολή στην ανάδειξη της ιστορικής, πολιτισμικής αξίας της Θράκης και συνιστούν  περιουσιακό στοιχείο της ελληνικής κληρονομιάς, το οποίο οφείλουμε να παραδώσουμε αλώβητο στις επόμενες  γενιές.


Θεοφάνης Μαλκίδης

1ο ΑΝΤΑΜΩΜΑ ΑΡΒΑΝΙΤΩΝ ΖΑΛΟΥΦΙΩΤΩΝ (ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΘΡΑΚΗΣ) ΣΤΟ ΝΕΟ ΧΕΙΜΩΝΙΟ ΕΒΡΟΥ. ΑΠΟ ΤΗ ΒΟΡΕΙΟ ΗΠΕΙΡΟ ΣΤΗ ΘΡΑΚΗ

 ΑΝΤΑΜΩΜΑ ΑΡΒΑΝΙΤΩΝ ΖΑΛΟΥΦΙΩΤΩΝ ΣΤΟ ΝΕΟ ΧΕΙΜΩΝΙΟ ΕΒΡΟΥ

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε το 1^ο αντάμωμα Αρβανιτών Ζαλουφιωτών ανατολικής Θράκης στο Νέο Χειμώνιο Έβρου. Με πρωτοβουλία του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Γυναικών Νέου Χειμωνίου «Τα Ζαλουφιώτικα» συγκεντρώθηκαν οι Αρβανίτες που κατάγονται από το Μεγάλο Ζαλούφι της ανατολικής Θράκης και μετά την Γενοκτονία και την προσφυγιά...

κατέφυγαν σε διάφορες πόλεις και χωριά της Ελλάδας.Την εκδήλωση άνοιξε η πρόεδρος του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Γυναικών Νέου Χειμωνίου Όλγα Βλαδενίδου, η οποία αφού καλοσώρισε τους εκατοντάδες συμμετέχοντες, έδωσε το λόγο στο πρόεδρο της τοπικής κοινότητας Νέου Χειμωνίου Γεώργιο Ποτίδη για να καλοσωρίσει και αυτός τους Αρβανίτες που συγκεντρώθηκαν από διάφορα μέρη της Ελλάδας.

Αμέσως μετά ο Εκπολιτιστικός Σύλλογος Γυναικών Νέου Χειμωνίου «Τα Ζαλουφιώτικα», ο οποίος παρουσίασε έθιμα των Αρβανιτών, εμφανίστηκε και σε δρώμενο μαζί με τους εκπολιτιστικούς συλλόγους Καλοχωρίου, Παραλυμνείου, Νεοχωρίου,    Κλεισσούς, Παραδημής, Γυναικών Δικαίων.

Στη συνέχεια μίλησε ο Θεοφάνης Μαλκίδης ο οποίος μέσα από το λόγο και την εικόνα, έκανε την ιστορική αναδρομή της πορείας των Αρβανιτών από τη Βόρειο Ήπειρο στην ανατολική Θράκη, παρουσιάζοντας στοιχεία που έρχονται στο προσκήνιο για πρώτη φορά και φωτίζοντας ακόμη μία πληθυσμιακή ομάδα του αλλόφωνου Ελληνισμού. Ελληνισμός που μέσα από βίαιες και μη διαδικασίες, του επιβλήθηκε ή επέλεξε να χάσει τη γλώσσα του, αλλά όχι την εθνική ταυτότητα και συνείδησή του. Και μία τέτοια ομάδα αποτελούν και οι Αρβανίτες που παρότι αλλοφώνησαν, εντούτοις κράτησαν την καταγωγή τους και την ελληνική τους ταυτότητα μετέχοντας με μοναδικό τρόπο σε κάθε εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα.

Στην εκδήλωση συμμετείχαν εκπρόσωποι των αρχών, συλλόγων, εκτός από τους προαναφερθέντες και από το Καλοχώρι Θεσσαλονίκης, Νεοχωρίου Σερρών, Σάκκου, Απαλού, Ρηγίου, Θουρίου και Καβύλης Έβρου, Θολού, Νέας Πέτρας και Κοίμησης Σερρών, Θρακών Μαγνησίας και πλήθος πολιτών Αρβανίτικης και μη καταγωγής που κατέκλυσαν το χώρο της εκδήλωσης, χορεύοντας και τραγουδώντας, δίνοντας ιδιαίτερο χαρακτήρα και μαζικότητα στο 1^ο αντάμωμα.

Η ιστορία των Αρβανιτών της Ανατολικής Θράκης

Οι Αρβανίτες της Ανατολικής Θράκης προέρχονται από την περιοχή της Βορείου Ηπείρου και συγκεκριμένα από την περιοχή της Κορυτσάς και της Κολώνιας. Κύρια κοιτίδα τους είναι το Βιθκούκι -τη δεκαετία του 1730 είχε 20-25.000 κατοίκους- και δευτερευόντως η Κιουτέζα και το Κιάφσεζ.

Οι Αρβανίτες εγκαταστάθηκαν στην ανατολική Θράκη σε δύο περιόδους, η πρώτη στα τέλη του 16ου αιώνα, όπου και εργάστηκαν στην ανέγερση του τεμένους «Σελιμιέ» της Αδριανουπόλεως (1566-1574), οικοδομώντας στη περιοχή κοντά στη ΜΑΚΡΑ ΓΕΦΥΡΑ, έξι συνοικισμούς:

Τλιαλίκ

Ζουλούφ

Τσέσμε Γκιόκες

Οροζούνι Κοκόσιτ

Μπουλακλάρ

Καβάκ Μπουνάρ.

Οι συνοικισμοί αυτοί, κατά τον 18^ον αιώνα συγκεντρώθηκαν σ’ ένα χωριό με το όνομα Ζαλούφι.

Η δεύτερη περίοδος είναι μετά την καταστροφή της Μοσχόπολης, του Βιθκουκίου, της Κιουτέζας και του Κιάφσεζ, στα τέλη του 18^ου αιώνα. Οι Αρβανίτες που κατευθύνθηκαν στη νότια Ανατολική Θράκη ίδρυσαν οικισμούς που θύμιζαν τις γενέτειρές τους στην Βόρειο Ήπειρο: το Βιθκούκι (Σουλτάνκιοϊ) και την Κιουτέζα (Ιμπρίκ Τεπέ).

Στα τέλη του 19ου αιώνα οι Ζαλουφιώτες ίδρυσαν δύο νέα χωριά: το Αμπαλάρ (Ζαλουφόπουλο) και το Καράσακλη (Σάκκο).

Τα Αρβανιτοχώρια, ακολουθώντας την τύχη του Ελληνισμού της περιοχής, λεηλατήθηκαν και οι κάτοικοί τους εξορίστηκαν, ενώ πολλοί δολοφονήθηκαν. Το Μεγάλο Ζαλούφι (Ιούλιος 1913), το Αμπαλάρ (Νοέμβριος 1913) το Σουλτάνκιοϊ (Απρίλιο 1914) λεηλατήθηκαν από τους Τούρκους και τον Οκτώβριο του 1922 ο Ελληνισμός εκκενώνει την Ανατολική Θράκη.

Οι κάτοικοι του Σουλτάνκιοϊ και του Ιμπρίκ Τεπέ εγκαταστάθηκαν στα χωριά Μπίντικλι (Τύχιο/Τυχερό), Χάντζιας (Τάρσιο), Τσακιρτζή (Πυρόλιθος), Φερετζίκ (Φέρες), Μαρχανλή (Πέπλος), Γκεμετζίκιοϊ (Γεμιστή) και Μπαξή-Βεη (Κήποι), του Αλτίν Τας εγκαταστάθηκαν στην Παραδημή Ροδόπης και στο Σαρχανλή (Αρδάνιο) Έβρου, ενώ οι κάτοικοι του Γιλανλή καθώς και λίγες οικογένειες από το Καρατζά Χαλήλ στην Άνθεια Έβρου.

Οι Αρβανίτες της βόρειας ανατολικής Θράκης εγκαθίστανται στο βόρειο Έβρου: Δίκαια, Καβύλη, Σάκκο, Κλεισώ, Νέο Χειμώνιο, Θούριο, Σοφικό, Ασημένιο, Ρήγιο, Πύθιο. Στη Μακεδονία και ειδικά στο Νομό Σερρών, τα χωριά Νεοχώρι, Παραλίμνιο, Νέα Πέτρα, Θολό, Κοίμηση, όπως επίσης και το Καλοχώρι Θεσσαλονίκης.

Το μεγαλύτερο μέρος των Αρβανιτών από το Ζαλούφι εγκαταστάθηκε στο χωριό Ομούρ-Μπέη. Οι μεγάλες όμως πλημμύρες του Έβρου τους του 1928, 1929 και 1930, αναγκάζουν τους Ζαλουφιώτες να ξαναγίνουν πρόσφυγες, να αφήσουν το Κάτω Χειμώνιο και να εγκατασταθούν σε μια τοποθεσία που είναι σε ύψωμα δίπλα στο χωριό Θούριο, πέρα από την σιδηροδρομική γραμμή. Το νέο τους μέρος το ονόμασαν Νέο Χειμώνιο.