Η εκδίωξη των Ελλήνων της Μικράς Ασίας. Τιμή στους Φιλλέληνες που διέσωσαν τους προγόνους μας. (Αμφιθέατρο ΤΕΙ Καβάλας. Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου,20:00)

Η εκδίωξη των Ελλήνων από τους Νεότουρκους και τους Κεμαλικούς, οι οποίοι στράφηκαν με ξεχωριστή μανία εναντίον του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Ειδικά ο Κεμαλισμός έχει μεγάλες ευθύνες για αυτό το έγκλημα. Όπως γράφει ο Νίκος Ψυρρούκης, «η προσεκτικότερη μελέτη του κεμαλισμού μάς πείθει ότι πρόκειται για βαθιά αντιλαϊκή και αντιδημοκρατική θεωρία. Ο φιλοναζισμός και άλλες αντιδραστικές δοξασίες είναι νομοτελειακή εξέλιξη του κεμαλισμού...»

Η γενοκτονία των Ελλήνων τα είχε όλα. Επιχειρήσεις μαζικών δολοφονιών, διώξεων, εκτοπίσεων σημειώθηκαν, παράλληλα με τις πυρπολήσεις πολλών χωριών και πόλεων και την καταστροφή πολιτιστικών και θρησκευτικών χώρων. Κανένας λόγος ή προπαγάνδα δεν μπορεί να εξηγήσει αυτά τα εγκλήματα που σημειώθηκαν, αυτό επιβεβαιώνεται και από μαρτυρίες πολλών ξένων ακόμη και συμμάχων του Μουσταφά Κεμάλ.

Ανάμεσα στο 1.000.000 Έλληνες εξαφανίσθηκαν λόγω των σφαγών, των διώξεων και των πορειών θανάτου. Αυτή η προγραμματισμένη καταστροφή του 50% των Ελλήνων αποτελεί γενοκτονία σύμφωνα με τα κριτήρια του ΟΗΕ (άρθρο 2 της Σύμβασης για την πρόληψη και την καταστολή της γενοκτονίας, παράγραφοι α, β, γ, δ και ε).

Ο πληθυσμός που επέζησε της γενοκτονίας οδηγήθηκε προς την έξοδο και η γενοκτονία των Ελλήνων είναι ένα ζήτημα το οποίο παρέμεινε στο περιθώριο για πολλά χρόνια.
Από την άλλη το σύγχρονο τουρκικό κράτος πραγματοποιεί προπαγάνδα για την απαλλαγή του από την κατηγορία του θύτη. Οι δηλώσεις όμως του πρωθυπουργού της Τουρκίας το Μάιο του 2009, οι οποίες χαρακτηρίστηκαν ιστορική αυτοκριτική, και με τις οποίες παραδέχτηκε τις οργανωμένες σφαγές, έχουν πολύ ενδιαφέρον: «Επί χρόνια στη χώρα αυτή έγιναν κάποια πράγματα. Εκδιώχθηκαν όσοι είχαν διαφορετική εθνική ταυτότητα….αυτό στην πραγματικότητα είναι αποτέλεσμα μίας φασιστοειδούς αντίληψης…»

Κάθε λαός και ιδιαίτερα οι Έλληνες οι οποίοι έχουν χάσει χιλιάδες συμπατριώτες τους, έχουν το δικαίωμα στην παραγωγική μνήμη, έχουν το δικαίωμα να απαιτούν με επιμονή την επίσημη αναγνώριση από τις αρχές των εγκλημάτων και αδικιών που διαπράχτηκαν σε βάρος του. Η γενοκτονία των Ελλήνων, είναι ένα ζωντανό θέμα με πολλαπλές διαστάσεις, το οποίο οι σύγχρονες εξελίξεις το καθιστούν επίκαιρο ως θέμα δημοκρατίας, ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ελευθερίας, αξιοπρέπειας, πραγματικής φιλίας και συνεργασίας, μίας νίκης στη μάχη για την ιστορική αλήθεια.

Σ΄ αυτή την προσπάθεια έχουμε πλέον πολλούς φιλλέληνες στο πλευρό μας. Η εκδήλωση στην Καβάλα την Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου (αμφιθέατρο ΤΕΙ Καβάλας, 8 το βράδυ) είναι μία ευκαιρία να συναντηθούμε τους απογόνους και τους εκπροσώπους τέτοιων Φιλλελήνων.

Είναι μία εκδήλωση τιμής στους σωτήρες των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, οι οποίοι εκδιώχθηκαν και συνεχίζουν να εκδιώκονται, από παλιούς και νέους θύτες.



Εκδήλωση μνήμης για τη Μικρά Ασία στην Καβάλα.

Τιμή στον πρόξενο των ΗΠΑ στη Σμύρνη Τζωρτζ Χόρτον και στον εκπρόσωπο της Ιαπωνικής πρεσβείας στην Ελλάδα, για τη συμβολή τους στη διάσωση των Μικρασιατών το 1922.


Εκδήλωση μνήμης και ανάδειξης σημαντικών και άγνωστων ταυτόχρονα στιγμών της ιστορίας της Μικράς Ασίας, διοργανώνει ο Σύλλογος Μικρασιατών Καβάλας «Μνήμη Μικράς Ασίας», με την υποστήριξη της Νομαρχιακής αυτοδιοίκησης Καβάλας- Ξάνθης- Δράμας, της Νομαρχίας Καβάλας, των Δήμων Καβάλας και Φιλίππων και του ΤΕΙ Καβάλας.

Στην εκδήλωση θα τιμηθούν ο τότε πρόξενος των ΗΠΑ στη Σμύρνη Τζωρτζ Χόρτον- την τιμητική διάκριση θα παραλάβει η κόρη του Νάνσυ Χόρτον- και ο εκπρόσωπος της Ιαπωνικής πρεσβείας στην Ελλάδα (κ. Sigeru Kikuma), ως εκπρόσωπος του ιαπωνικού λαού, ο οποίος συνέβαλλε, όπως και ο αμερικανός διπλωμάτης στη διάσωση των Μικρασιατών το 1922.

Για τους Τζωρτζ Χόρτον και τον πλοίαρχο και το πλήρωμα του ιαπωνικού πλοίου που διέσωσαν τους Ελληνες της Μικράς Ασίας, θα μιλήσουν οι Κυριάκος Λυκουρίνος, γραμματέας του Συλλόγου Μικρασιατών Καβάλας και ο Φάνης Μαλκίδης, μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο αμφιθέατρο του ΤΕΙ Καβάλας την Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου και ώρα 8 το βράδυ και θα πλαισιωθεί από την ορχήστρα και τη χορωδία του Συλλόγου.

Εκδήλωση μνήμης για τη Μικρά Ασία στην Καβάλα. Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου 2009 (ΤΕΙ Καβάλας, ώρα 20:00)

Τιμή στον πρόξενο των ΗΠΑ στη Σμύρνη Τζωρτζ Χόρτον και στον εκπρόσωπο της Ιαπωνικής πρεσβείας στην Ελλάδα, για τη συμβολή τους στη διάσωση των Μικρασιατών το 1922.


Εκδήλωση μνήμης και ανάδειξης σημαντικών και άγνωστων ταυτόχρονα στιγμών της ιστορίας της Μικράς Ασίας, διοργανώνει ο Σύλλογος Μικρασιατών Καβάλας «Μνήμη Μικράς Ασίας», με την υποστήριξη της Νομαρχιακής αυτοδιοίκησης Καβάλας- Ξάνθης- Δράμας, της Νομαρχίας Καβάλας, των Δήμων Καβάλας και Φιλίππων και του ΤΕΙ Καβάλας.

Στην εκδήλωση θα τιμηθούν ο τότε πρόξενος των ΗΠΑ στη Σμύρνη Τζωρτζ Χόρτον- την τιμητική διάκριση θα παραλάβει η κόρη του Νάνσυ Χόρτον- και ο εκπρόσωπος της Ιαπωνικής πρεσβείας στην Ελλάδα (κ. Sigeru Kikuma), ως εκπρόσωπος του ιαπωνικού λαού, ο οποίος συνέβαλλε, όπως και ο αμερικανός διπλωμάτης στη διάσωση των Μικρασιατών το 1922.

Για τους Τζωρτζ Χόρτον και τον πλοίαρχο και το πλήρωμα του ιαπωνικού πλοίου που διέσωσαν τους Ελληνες της Μικράς Ασίας, θα μιλήσουν οι Κυριάκος Λυκουρίνος, γραμματέας του Συλλόγου Μικρασιατών Καβάλας και ο Φάνης Μαλκίδης, μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο αμφιθέατρο του ΤΕΙ Καβάλας την Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου και ώρα 8 το βράδυ και θα πλαισιωθεί από την ορχήστρα και τη χορωδία του Συλλόγου.

Κύπρος

Μαρτυρία - σοκ για σφαγιασμό 320 Ελληνοκυπρίων

Δημοσίευμα της εφημερίδας Αφρίκα
Νέα μαρτυρία για ομαδική σφαγή Ελληνοκυπρίων το 1974
Λευκωσία: Άλλη μια συγκλονιστική μαρτυρία σφαγής Ελληνοκυπρίων αιχμαλώτων κατά την τουρκική εισβολή του 1974 δημοσιεύεται σήμερα στον τ/κ Τύπο. Η εφημερίδα Αφρίκα δημοσιεύει μαρτυρία Τουρκοκύπριου αυτόπτη μάρτυρα σύμφωνα με τον οποίο οκτώ λεωφορεία, στο καθένα από τα οποία επέβαιναν 40 Ελληνοκύπριοι αιχμάλωτοι, σφαγιάστηκαν με λόγχες και ξιφολόγχες από Τούρκους στρατιώτες.

Το περιστατικό σύμφωνα με τη μαρτυρία συνέβη την ώρα που 320 συνολικά Ελληνοκύπριοι αιχμάλωτοι έφτασαν με τα λεωφορεία στην παραλία της Κερύνειας και στο σημείο της απόβασης, προκειμένου να επιβιβαστούν σε πλοίο και να μεταφερθούν στην Τουρκία. Την ίδια ώρα κατέφθασε πλοίο με Τούρκους στρατιώτες, οι οποίοι αφού έμαθαν ποιοι ήταν οι αιχμάλωτοι τους επιτέθηκαν με τις λόγχες και τις ξιφολόγχες των όπλων τους, σφαγιάζοντας τους στην παραλία.

Από το αίμα των αιχμαλώτων η θάλασσα κοκκίνισε, αναφέρει χαρακτηριστικά ο μάρτυρας στην Αφρίκα, ο οποίος παραδέχθηκε ότι φοβήθηκε και ο ίδιος για τη ζωή του λόγω της μανίας των Τούρκων στρατιωτών.

Ο αυτόπτης μάρτυρας που δεν θέλει να αποκαλυφθεί το όνομά του δήλωσε ότι οι Ελληνοκύπριοι αιχμάλωτοι πιθανόν να θάφτηκαν σε κάποιο χώρο κοντά στο ξενοδοχείο Maremonte της Κερύνειας.

Η σφαγή έγινε στα τέλη Αυγούστου 1974.

Εκδηλώσεις για τη Μικρά Ασία στη Θήβα

Η Ενωση Μικρασιατών Θήβας σας προσκαλεί στις 3ημερες εκδηλώσεις ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΑ 2009 για την “Ημέρα Μνήμης” της Μικρασιατικής Καταστροφής το Σάββατο 12, την Κυριακή 13 και τη Δευτέρα 14 Σεπτ’εβρη στο Συνοικισμό της Θήβας.
Με τιμή
Το ΔΣ
Το πρόγραμμα περιλαμβάνει:
Σάββατο 12 Σεπτέμβρη
Ωρα 8:00 μμ Πλατεία Συνοικισμού
Μουσική βραδιά με μικρασιατικα και λαικά τραγούδια με το συγκρότημα «Δήθεν»
Κυριακή 13 Σεπτέμβρη
ώρα 7:00 πμ, Ι.Ν. Αγίων Κων/νου & Ελένης
Ορθρος και Αρχιερατική Θεία Λειτουργία Ιερουργούντος του Σεβ. Μητροπολίτου Θηβών και Λεβαδείας κ.κ. Γεώργιου στον Ι.Ν Αγίων Κων/νου και Ελένης.
ώρα 10:00 πμ. Επιμνημόσυνη δέηση και τρισάγιο στο μνημείο των πεσόντων Μικρασιατών. Θα ακολουθήσει επίκαιρη ομιλία από τη Φιλόλογο Ιωάννα Παπαναγιώτου και κατάθεση στεφάνων από τις αρχές της πόλεως και του νομού.
Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου
Ωρα 7:30 μμ, Μικρασιατική Εστία
Διάλεξη με θέμα: Ιστορικές αναδρομές και προσωπικές αφηγήσεις για την Μικρασιατική Καταστροφή με ομιλητή τον πρόεδρο του παραρτήματος Ερυθρού Σταυρού Θήβας κ. Γιαννούλη Γκόγκο
Από 13-18 Σεπτέμβρη θα πραγματοποιηθεί έκθεση φωτογραφιών και κειμηλίων στη Μικρασιατική Εστία, ώρες επισκέψεως 6-8 μμ.

Εκδήλωση μνήμης για τη Μικρά Ασία στην Καβάλα. Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου 2009 (ΤΕΙ Καβάλας, ώρα 20:00)

Τιμή στον πρόξενο των ΗΠΑ στη Σμύρνη Τζωρτζ Χόρτον και στον εκπρόσωπο της Ιαπωνικής πρεσβείας στην Ελλάδα, για τη συμβολή τους στη διάσωση των Μικρασιατών το 1922.


Εκδήλωση μνήμης και ανάδειξης σημαντικών και άγνωστων ταυτόχρονα στιγμών της ιστορίας της Μικράς Ασίας, διοργανώνει ο Σύλλογος Μικρασιατών Καβάλας «Μνήμη Μικράς Ασίας», με την υποστήριξη της Νομαρχιακής αυτοδιοίκησης Καβάλας- Ξάνθης- Δράμας, της Νομαρχίας Καβάλας, των Δήμων Καβάλας και Φιλίππων και του ΤΕΙ Καβάλας.


Τιμή στον πρόξενο των ΗΠΑ στη Σμύρνη Τζωρτζ Χόρτον και στον εκπρόσωπο της Ιαπωνικής πρεσβείας στην Ελλάδα, για τη συμβολή τους στη διάσωση των Μικρασιατών το 1922.

Στην εκδήλωση θα τιμηθούν ο τότε πρόξενος των ΗΠΑ στη Σμύρνη Τζωρτζ Χόρτον- την τιμητική διάκριση θα παραλάβει η κόρη του Νάνσυ Χόρτον- και ο εκπρόσωπος της Ιαπωνικής πρεσβείας στην Ελλάδα (κ. Sigeru Kikuma), ως εκπρόσωπος του ιαπωνικού λαού, ο οποίος συνέβαλλε, όπως και ο αμερικανός διπλωμάτης στη διάσωση των Μικρασιατών το 1922.

Για τους Τζωρτζ Χόρτον και τον πλοίαρχο και το πλήρωμα του ιαπωνικού πλοίου που διέσωσαν τους Ελληνες της Μικράς Ασίας, θα μιλήσουν οι Κυριάκος Λυκουρίνος, γραμματέας του Συλλόγου Μικρασιατών Καβάλας και ο Φάνης Μαλκίδης, μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο αμφιθέατρο του ΤΕΙ Καβάλας την Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου και ώρα 8 το βράδυ και θα πλαισιωθεί από την ορχήστρα και τη χορωδία του Συλλόγου.

Η εκδίωξη των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης (6-7 Σεπτεμβρίου 1955) και ο ρόλος του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής.

Η έκρηξη τη νύχτα της 6ης προς την 7η Σεπτεμβρίου 1955 στον κήπο του τουρκικού προξενείου Θεσσαλονίκης και έξω από το φερόμενο ως σπίτι του Mustafa Kemal , θα αποτελέσει την αφορμή για το πρωτοφανή για τα παγκόσμια χρονικά διωγμό μίας αυτόχθονης ομάδας. Των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, οι οποίοι λίγα χρόνια πριν είχαν εξοντωθεί οικονομικά, με τον κεφαλικό φόρο. Ο κλητήρας του τουρκικού προξενείου έπεσε σε αντιφάσεις, σχετικά με τα αίτια της έκρηξης και τελικά ομολόγησε ότι αυτός έβαλε τη βόμβα , προσθέτοντας ότι του την έδωσε ο Οktay Egin , φοιτητής της Νομικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης ,από την Κομοτηνή, ο οποίος και ομολόγησε την πράξη του. Ο Εgin είχε εισαχθεί στο Πανεπιστήμιο χωρίς εξετάσεις και ο πατέρας του ,Faik Egin , δάσκαλος στο σχολείο της Σαλμώνης Ροδόπης είχε υποστηριχθεί μαζί με τον Οsman Ustunder , από το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής, ως υποψήφιος βουλευτής των Φιλελευθέρων το 1952. Ο Οktay Egin αφέθηκε ελεύθερος με εγγύηση και ο τούρκος πρόξενος της Κομοτηνής Αhmet Umar , τον φυγάδευσε στην Τουρκία ,όπου εργάστηκε αρχικά στον ραδιοσταθμό της Κωνσταντινούπολης , στη διεύθυνση του Αστυνομικού σώματος ,στην Οργάνωση Πληροφοριών (ΜΙΤ) , ενώ το 1993 διορίστηκε νομάρχης στην Καππαδοκία.
Μετά το συμβάν , η εφημερίδα Ιnstabul Ekspress σε έκτακτο παράρτημα της παραποίησε τα γεγονότα χρησιμοποιώντας το φανατισμό, που είχε δημιουργηθεί στον Τουρκικό λαό λόγω του αντιαποικιοκρατικού αγώνα της ΕΟΚΑ προέτρεψε σε επεισόδια εναντίον των Ελλήνων. Πρωταγωνιστικό ρόλο θα κρατήσουν οι εθνικιστικές οργανώσεις και σωματεία όπως «Η Κύπρος είναι Τουρκική».
Μέσα σε εννέα περίπου ώρες καταστράφηκαν ολοσχερώς 1004 σπίτια, ενώ άλλα περίπου 2500 υπέστησαν μεγάλες ζημιές. Καταστράφηκαν επίσης 4348 καταστήματα, 27 φαρμακεία, 26 σχολεία, 5 σύλλογοι, οι εγκαταστάσεις 3 εφημερίδων, 12 ξενοδοχεία, 11 κλινικές, 21 εργοστάσια, 110 ζαχαροπλαστεία και εστιατόρια, 73 εκκλησίες, ενώ συλήθηκαν πάρα πολλοί τάφοι καθώς και οι τάφοι των πατριαρχών στην Μονή Βαλουκλή. Τουλάχιστον 30 Έλληνες σκοτώθηκαν και εκατοντάδες άλλοι κακοποιήθηκαν. Το μίσος εναντίον των ιερωμένων ήταν πρωτόγνωρο, αφού πολλοί απ’ αυτούς ξυλοκοπήθηκαν, άλλοι γυμνώθηκαν και διαπομπεύθηκαν, εξαναγκαζόμενοι να φωνάζουν: «Η Κύπρος είναι τουρκική». Ο Επίσκοπος Παμφίλου Γεράσιμος και ο μοναχός Χρύσανθος Μαντάς ξυλοκοπήθηκαν μέχρι θανάτου, ο Μητροπολίτης Ηλιουπόλεως Γεννάδιος παρεφρόνησε από τους ξυλοδαρμούς και ύστερα από λίγο χρόνο πέθανε, ενώ διάκονος υπέστη περιτομή.
Εκεί όμως που ο όχλος έδρασε ανελέητα ήταν εναντίον των Ελληνίδων. Σε 2000 (!) υπολογίζονται οι βιασμοί, αν και επισήμως καταγγέλθηκαν μόνο 200, για ευνόητους λόγους... Επίθεση από οργανωμένες ομάδες , δέχθηκε και το ελληνικό προξενείο στη Σμύρνη , το ελληνικό περίπτερο στην έκθεση της πόλης, όπου σχίσθηκε η ελληνική σημαία, ενώ οι Έλληνες αξιωματικοί που υπηρετούσαν στο στρατηγείο του ΝΑΤΟ ,διασώθηκαν την τελευταία στιγμή, αν και οι γυναίκες τους πάλι για ευνόητους λόγους δεν αναφέρθηκε σχεδόν ποτέ, ότι βιάσθηκαν.
Μετά τις δολοφονίες των Ελλήνων και τις καταστροφές των ελληνικών περιουσιών, ο Μenderes, ο οποίος αργότερα απαγχονίστηκε (και για αυτά τα γεγονότα) κήρυξε το στρατιωτικό νόμο, συνελήφθησαν πάνω από 2000 άτομα, μεταξύ αυτών ο Αsiz Nesin , ο Κemal Tahir, ο Νazim Hikmet, ενώ προβλήθηκαν ως υπεύθυνοι των ταραχών οι κομμουνιστές.
Οι ζημιές που προκλήθηκαν εκτιμήθηκαν από την τουρκική κυβέρνηση, στα 70 εκατομμύρια λίρες, ενώ μόνο οι καταστροφές στις εκκλησίες , όπως σημείωσε το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών , ήταν 150 εκατομμύρια δολάρια. Συνολικά οι ζημιές υπολογίζονται σε πάνω από 300 εκατομμύρια δολάρια .
Στις 22 Οκτωβρίου 1955 , μετά τις αμερικανικές πιέσεις, η Τουρκία , σε μια κίνηση ηθικής ικανοποίησης της Ελλάδας ανέφερε σε ανακοίνωσή της τα εξής:«προς ηθικήν αποκατάστασιν και έκφρασιν αποτροπιασμού δια την επίθεσην προς την ελληνικήν σημαίαν και την καταστροφήν του ελληνικού προξενείου κατά τα γεγονότα της 6-7 Σεπτεμβρίου η ελληνική σημαία θα υψωθεί εις το νέο κτίριον του προξενείου της Σμύρνης και θα απονεμηθούν εις αυτήν τιμαί υπό τουρκικών και ελληνικών τμημάτων ,θα ανακρουσθούν δε οι εθνικοί ύμνοι των δύο χωρών» .
Δύο μέρες αργότερα ο Τούρκος Υπουργός των Εξωτερικών παρουσία τουρκικού αγήματος ύψωσε την ελληνική σημαία στη Σμύρνη. Στην τελετή όπου ήταν παρόντες όλοι οι αξιωματικοί των ΗΠΑ, μίλησαν ο υπουργός συγκοινωνιών της Τουρκίας, ο Έλληνας πρεσβευτής στην Άγκυρα Δ. Καλλέργης, με θερμά λόγια για την «ελληνοτουρκική φιλία». Ο Η.Ηλιού όμως βουλευτής της ΕΔΑ για το ίδιο θέμα δήλωνε ότι «συνεκαλύφθησαν οι κανιβαλισμοί της Κωνσταντινουπόλεως και της Σμύρνης το ισχυρόν αυτό όπλον το οποίον διέθετεν η Ελλάς ,δια να καταστήση τους αντίδικους της Κυπριακής ελευθερίας , υπόδικους ενώπιον της διεθνούς κοινής γνώμης».
Τελικά δόθηκαν ως αποζημίωση για τις καταστροφές δόθηκαν 3 εκατομμύρια λίρες στα ιδρύματα της Κωνσταντινούπολης, που έπαθαν σοβαρές ζημιές, ενώ έχει ενδιαφέρον ότι η Ελλάδα δεν έλαβε κανένα μέτρο εναντίον των μουσουλμάνων της Θράκης και δε σημειώθηκε κανένα επεισόδιο βίας εναντίον τους.
Για τα επεισόδια το Σεπτέμβριο του 1955 στην Κωνσταντινούπολη και τη Σμύρνη, μετά το πραξικόπημα του στρατηγού Gursel (27 Μαΐου 1960), το πόρισμα της ανακριτικής ομάδας, απέδειξε ότι 250 αστυνομικοί με πολιτικά πήραν μέρος στα γεγονότα. Στις δίκες του Αdnan Menderes και του υπουργού Εξωτερικών Faid Zorlu, που έγιναν από τις 20-10-1960 έως και 5-1-1961 , βρέθηκαν ένοχοι και μαζί με το Νομάρχη Σμύρνης , καταδικάσθηκαν σε 5 χρόνια , ενώ οι δύο πρώτοι απαγχονίστηκαν για μια σειρά από άλλα αδικήματα.
Η προβοκάτσια με τη βόμβα στο τουκρικό προξενείο της Θεσσαλονίκης έδειξε ότι ο παρακρατικός μηχανισμός που έδρασε ήταν μέρος του τουρκικού κράτους, το προξενείο της Κομοτηνής εν προκειμένω. (Είναι πολύ επίκαιρη και σήμερα αυτή η σύνθεση κράτους- παρακράτους με την «Εργκενεγκόν»). Αποτέλεσμα αυτής της κρατικής- παρακρατικής βίας είναι η εκδίωξη των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης το 1955 και στη συνέχεια το 1964. Έχει όμως ενδιαφέρον να ξαναγίνει συζήτηση και να αναθεωρηθούν ορισμένες απόψεις για το αν εξυπηρετεί διπλωματικούς σκοπούς το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής, και αν μπορεί σε περιόδους έντασης, όπως το 1955 λόγω Κύπρου, να ξαναγίνει εστία εν δυνάμει προβοκάτσιας και εξυπηρέτησης εθνικιστικών στόχων της Τουρκίας στη Θράκη. Το ζήτημα είναι κρίσιμο και σοβαρό. Αποτελεί μέρος μίας μεγάλης πολιτικής και ειλικρινούς συζήτησης που οφείλει να γίνει και μάλιστα τώρα που θυμόμαστε το ρόλο τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής και του μηχανισμού του (και) στην εκδίωξη των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης.

Christian Peoples Genocide in Turkey – Germany also apologizes through spoken word. By Marianne Brückl

Christian Peoples Genocide in Turkey – Germany also apologizes through spoken word

A historical day in St. Mary Church in Gütersloh. A day that will never more be forgotten: August 30, 2009. A day of forgiveness, when finally also the Germans spoke out an apology for the devastating crimes, emerged as genocide of 1914/15 against the Assyrians, Armenians and Greeks – as it was already done by Philip Kiril Prince of Prussia 10 years ago for the Armenian people in a letter to the Armenian Embassy.

Around 250 Assyrians have assembled in the church hall of St. Mary Church in Gütersloh. Cameras and Spotlights built up, a curious crowd of people in view of the guests of this day. Sabri Atman from Seyfo-Center in Sweden, the Kurdish activist for human rights and writer Berzan Boti, and Ingrid Seigis, director of Human Rights Organization Christian Solidarity International (CSI) Germany.

How many people have lost their lives and how much the Assyrians, Armenians and Greeks were harmed, this also till this very day, Sabri Atman depicts in touching words in his lecture. The traces Genocide has left, it is nearly not to describe. More than 2.5 Millions of Christians fell victims to the cruel crimes, today there are just about 4 Millions of Assyrians left, living scattered worldwide. And when we talk about the massacres to them, there are only named the Armenians but not the Assyrian people, neither in history books nor else where. Instead this topic now shall be even excluded in schools, quite in the sense of the murderers from then. As well as also now the Turks protest against restoration of Lepsius-House in Postdam, a memorial for Genocide to the Armenian and Assyrian people. Sabri Atman''s voice is filled with passion while speaking and he underlines his speech with gestures that express his feelings about the topic Genocide. He also confirms tha t the Assyrian people will no longer accept all these cruelties and humiliations but will stand up. However, that there are also living people with conscience in Turkey, he points out too.
Because Berzan Boti, a Kurdish man with principles, who open stays abreast of his feelings of guilt to the Christians, has started with expiation. On May 13, 2009 he already conveyed in the Swedish Reichstag all his property to Seyfo-Center, representative to the president Sabri Atman. Boti, a scraggy grey haired man, calm and discrete, with good-natured eyes, who steps to the speaker''s desk. With a low voice he tells his story, describes his history as an intellectual human rights activist and the 11 years he spent in a Turkish prison because of his conviction. The keeping of his body reveals that he relives these moments once more. The minutes that gave him the certitude to expiate the guilt of his ancestors only by restoring the blood-soaked stolen goods, the inherited property to these, who were stolen from in cruellest manner – to these, who are still rest over from this former great Assyrian people. With bright eyes he talks about his famil y who has supported him in his intent, about the reactions of his environment, about people, who even threatened him with death. But all these troubles do not bother him. He is standing to his decision, doesn''t let appear any doubts.

Then the director of CSI Germany gem. GmbH comes to the speakers desk. With a powerful voice she speaks about blame and expiation in the sense of God, apologizing in the German peoples name, that had become to a people of perpetrators, not having prevented Millions of innocent Christians to be massacred. In her impressive speech she asks for forgiveness for Germany in favour of the great-great-grandson of the Emperor William II, Philip Kiril Prince of Prussia, who himself is father of six children and theologian. She is citing the email she had received from the prince dated 26.08.2009, who had sent a letter of excuse to the Armenian Embassy ten years ago, which has not been not responded. "I am glad about your initiative. This also has agitated me already years ago and I have embarked on just this way, it is about ten years!" he writes. "I do not know any more who gave me the impulse to this step, but I sent a letter for forgiveness to the Arm enian Embassy and to the Patriarch. – Unfortunately I did not receive a response." There is ruling a prayerful silence in the hall in view of this speech, expressing everything what many thought for a long time – forgiveness needs an excuse, being open spoken out. Ms. Seigis is asking Sabri Atman and the locum of the church-community, Rev. Abraham Gök, ahead. As a sign of reconciliation she hands out wooden cruces, handmade by Sudanese Christians. A historical moment in the sense of an effective international understanding, a ray of hope, that such a genocide will never happen again.

A camera team and a German journalist, both provided by CSI followed these touching moments that will be publicly forthcoming in a film.

Συνθήκη της Λωζάνης: Οι Τούρκοι μιλάνε για σκοινί στο … σπίτι του κρεμασμένου! του Λεωνίδα Κουμάκη

Συνθήκη της Λωζάνης: Οι Τούρκοι μιλάνε για σκοινί στο … σπίτι του κρεμασμένου!


Είναι γνωστό ότι η Τουρκική Δημοκρατία, στα πλαίσια της διαχρονικής στρατηγικής της για «νέα σύνορα» σε βάρος της Ελλάδος, επικαλείται τακτικά την «ανάγκη αποστρατικοποίησης των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου» με τον ισχυρισμό ότι αυτό επιβάλλει η Συνθήκη της Λωζάνης.

Πέρα από το ότι το στρατιωτικό καθεστώς των ελληνικών νησιών του Αν. Αιγαίου δεν είναι ενιαίο και διέπεται από διαφορετικές Διεθνείς Συμφωνίες, η γενική και αόριστη αυτή «απαίτηση» της Τουρκίας διατυπώνεται την στιγμή κατά την οποία η ίδια η Τουρκία διατηρεί στα Μικρασιατικά παράλια (με έδρα την Σμύρνη) την Τουρκική στρατιά του Αιγαίου η οποία δημιουργήθηκε από το 1975.

Η στρατιά αυτή δεν είναι εντεταγμένη στο ΝΑΤΟ και περιλαμβάνει το συντριπτικό ποσοστό των αποβατικών σκαφών της Τουρκίας μαζί με ένα μεγάλο αριθμό ελαστικών λεμβών που μεταφέρουν μέχρι 12 άτομα σε κοντινές και απρόσιτες ακτές!

Με απλά λόγια, οι Τούρκοι θέλουν την «αποστρατικοποίηση» των Ελληνικών νησιών με την «επίκληση» της Συνθήκης της Λωζάνης, για να αποτελούν εύκολη λεία στις επεκτατικές τους βλέψεις μόλις παρουσιαστεί η «κατάλληλη ευκαιρία», όπως ακριβώς «ξεγύμνωσαν» με διάφορα τερτίπια την Κυπριακή άμυνα πριν εισβάλλουν με την πρώτη ευκαιρία στο μαρτυρικό νησί της Αφροδίτης με τις πλάτες των μεγάλων «συμμάχων» μας!

Η ξεδιάντροπη «επίκληση» της Συνθήκης της Λωζάνης από την Τουρκία φέρνει στο νου την σοφή λαϊκή ρήση «Στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σκοινί». Ιδού γιατί:




Υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης στις 24 Ιουλίου 1923

Η Συνθήκη της Λωζάνης είναι μια πολυμερής Διεθνής Σύμβαση, η οποία τίθεται υπό την προστασία της Τουρκίας από την μια μεριά και υπό την προστασία της Αγγλίας, της Γαλλίας, της Ιαπωνίας, της Ιταλίας, της Σερβίας, της Ρουμανίας και της Ελλάδος από την άλλη.

Δηλαδή, η Τουρκία ήταν μόνη αντισυμβαλλόμενη απέναντι σε 6 χώρες μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα.

Το κείμενο της Συνθήκης αναφέρεται ρητά στις υποχρεώσεις που έχει η Τουρκία να σεβαστεί, μεταξύ άλλων, τα ανθρώπινα δικαιώματα της ελληνικής μειονότητας στην Κωνσταντινούπολη, στην Ίμβρο και στην Τένεδο.

Το άρθρο μάλιστα 37 της Συνθήκης ορίζει ότι η Συνθήκη είναι αυξημένης τυπικής ισχύος έναντι οποιουδήποτε άλλου νόμου ή κανονισμού ή εσωτερικής επίσημης πράξης που θα μπορούσε να ισχύσει στην Τουρκία. Δηλαδή, η Τουρκία στερήθηκε από κάθε δικαίωμα να ψηφίζει μόνη της νόμους ενάντια στις υποχρεώσεις που ανέλαβε με την Συνθήκη της Λωζάνης.

Επί πλέον, στα πλαίσια των διαπραγματεύσεων για την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης, η Τουρκική αντιπροσωπεία επέμενε φορτικά (και τελικά επέβαλε) να μην υπάρχουν (δηλαδή να μην αναγνωρίζονται) εθνικές μειονότητες αλλά μόνο θρησκευτικές, κάτι που ζητούσε για τον φόβο των Κούρδων που ζουν στην Τουρκία.

Είναι αυτονόητο όμως ότι το ίδιο ακριβώς ισχύει και για τους μουσουλμάνους της Ελληνικής Θράκης που ζουν την Ελλάδα, σύμφωνα με το άρθρο 45 της Συνθήκης περί «αμοιβαιότητας» (το οποίο επίσης πολύ τακτικά επικαλείται η Τουρκία).
Με μια διαφορά: Αυτούς η Τουρκία προσπαθεί επίμονα και συστηματικά να «εκτουρκίσει» και μάλιστα με το ζόρι! Δηλαδή, σύμφωνα με την ιδιότυπη νοοτροπία των Τούρκων, οι Κούρδοι μουσουλμάνοι απαγορεύεται να αποτελούν εθνική μειονότητα μέσα στην Τουρκία. Οι μουσουλμάνοι όμως της Ελληνικής Θράκης, είτε είναι Πομάκοι, είτε είναι αθίγγανοι, επιτρέπεται να μετατραπούν με το ζόρι σε εθνική μειονότητα! Άλλωστε στον στόχο αυτό βοηθάει φιλότιμα τόσο το περιβόητο Βαθύ Κράτος, όσο και οι Τούρκοι πράκτορες με τα τσιράκια τους που έχουν κατακλύσει την Ελληνική Θράκη κάτω από το αδιάφορο, «ευρωπαϊκό» βλέμμα της Ελλάδος!

Η Τουρκία επέμενε επίσης (και επέβαλε) την αριθμητική ισορροπία μεταξύ των θρησκευτικών μειονοτήτων, δηλαδή της χριστιανικής μειονότητας της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου & της Τενέδου και της μειονότητας των μουσουλμάνων της Ελληνικής Θράκης – και οι δύο θρησκευτικές μειονότητες εξαιρέθηκαν από την ανταλλαγή των πληθυσμών για ειδικούς λόγους. Βέβαια, όπως φάνηκε στην διάρκεια του χρόνου, η Τουρκία δεν είχε καμιά απολύτως πρόθεση να κρατήσει χριστιανούς στην επικράτειά της, ήθελε απλά να υποχρεώσει την Ελλάδα να κρατήσει μουσουλμάνους γιατί είχε (και έχει) τα δικά της σχέδια!

Η Τουρκία ανέλαβε επίσης, σύμφωνα με το άρθρο 14 της Συνθήκης της Λωζάνης την ρητή υποχρέωση σεβασμού μιας εκτεταμένης αυτοδιοίκησης στα νησιά Ίμβρος και την Τένεδος, των οποίων ο πληθυσμός ήταν χριστιανικός σε ποσοστό που ξεπερνούσε το 90%.

Τι έκανε όμως η Τουρκία μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης την οποία τολμάει σήμερα να επικαλείται ξεδιάντροπα;

Με δυο λόγια: Δεν υπάρχει ούτε ΕΝΑ άρθρο της Συνθήκης της Λωζάνης το οποίο η Τουρκία να σεβάστηκε, δεν υπάρχει ούτε ΕΝΑ άρθρο της Συνθήκης της Λωζάνης το οποίο η Τουρκία να μην ξεφτίλισε και όμως έχει το απόλυτο θράσος να επικαλείται την Συνθήκη της Λωζάνης εκεί που νομίζει πως την συμφέρει!

Είναι αδύνατο, στα πλαίσια ενός σύντομου άρθρου, να αναφέρει κανείς όλες τις πράξεις και τις ενέργειες της Τουρκικής «Δημοκρατίας» που τραυμάτισαν βάναυσα και με πρωτοφανή τραμπουκισμό τον Ελληνοτουρκικό συμβιβασμό του 1923.

Θα περιοριστούμε, σύντομα και λακωνικά, στα πιο κραυγαλέα «πεπραγμένα» της Τουρκίας που δείχνουν ανάγλυφα την ιδιότυπη αντίληψη αυτής της χώρας να γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων της όλες τις υποχρεώσεις που αναλαμβάνει από μια Διεθνή Συνθήκη και ταυτόχρονα να έχει το θράσος να απαιτεί με πρωτοφανή φορτικότητα όσα νομίζει πως την συμφέρουν!

(α) Στα νησιά Ίμβρος και Τένεδος η Τουρκία αγνόησε επιδεικτικά την ειδική αυτοδιοίκηση την οποία ανέλαβε την υποχρέωση να διατηρήσει στα δύο νησιά τα οποία (κυριολεκτικά) τους χάρισαν οι Βρετανοί στα πλαίσια της Συνθήκης της Λωζάνης. Οι Τούρκοι, πριν ακόμα στεγνώσει το μελάνι με το οποίο έβαλαν την υπογραφή τους, έσπευσαν χωρίς καμιά καθυστέρηση, να διορίσουν Τούρκο διοικητή και στα δύο νησιά, να στείλουν αμέσως στην δικαιοσύνη, στα τελωνεία, στην αστυνομία και στις λιμενικές αρχές Τούρκους αξιωματικούς απολύοντας όλους τους αιρετούς τοπικούς λειτουργούς τους οποίους (υποτίθεται) πως είχαν υποχρέωση να διατηρήσουν άθικτους!
Με τον Νόμο 1151 του 1927 που ψήφισε η Τουρκική Εθνοσυνέλευση, κατάργησαν στην πράξη το καθεστώς αυτοδιοίκησης των νησιών Ίμβρος και Τένεδος, έκλεισαν με διάφορες προφάσεις το Ελληνικό Σχολαρχείο, απαγόρευσαν την διδασκαλία της Ελληνικής γλώσσας και οι χριστιανοί τέθηκαν υπό διωγμό μέχρι την πλήρη εξολόθρευσή τους.
Επειδή όμως οι χριστιανοί κάτοικοι των νησιών της Ίμβρου και της Τενέδου ήταν πολύ δεμένοι με τον τόπο τους και δεν έφευγαν παρά τις αφόρητες συνθήκες, το 1964 η Τουρκία αποφάσισε να εφαρμόσει το περίφημο «πρόγραμμα ερήμωσης» (eritme programi) με την υπ' αρ. 35 (μυστική) απόφαση της Υπηρεσίας Εθνικής Ασφάλειας της Τουρκίας (βλέπε Βαθύ Κράτος).

Την περίοδο εκείνη η Ελλάδα προσέφερε την «κατάλληλη ευκαιρία» με την μεγάλη αστάθεια που επικρατούσε στην εσωτερική πολιτική σκηνή και οι Τούρκοι δεν αφήνουν παρόμοιες «ευκαιρίες» να πάνε χαμένες.
Φυσικά, η χώρα μας δεν έβγαλε ούτε άχνα για όλες αυτές τις κατάφωρες παραβιάσεις της Συνθήκης της Λωζάνης και η Τουρκία συνέχιζε (και συνεχίζει) να αλωνίζει ανενόχλητη. Το πόσο αποτελεσματικό ήταν το «πρόγραμμα ερήμωσης» που εφάρμοσαν οι Τούρκοι στα νησιά Ίμβρος και Τένεδος, φαίνεται από μια απλή αντιπαράθεση των πραγματικών αριθμών: Από το 90% (τουλάχιστον) του συνολικού πληθυσμού των νησιών που ήταν χριστιανοί, σήμερα απέμεινε μόνο το 1% (κυρίως ηλικιωμένοι) οι οποίοι αντέχουν και παραμένουν ακόμα στα δύο πολύπαθα νησιά!

(β) Στον τομέα της θρησκευτικής, της εκπαιδευτικής και της «ελευθερίας» ίδρυσης και ελέγχου ευαγών ιδρυμάτων (άρθρα 38 έως 44 της Συνθήκης) οι Τούρκοι δεν άφησαν τίποτα όρθιο:
Ένας νέος Γολγοθάς για το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως με διώξεις, εμπρησμούς, επιθέσεις, ίντριγκες, επεμβάσεις, άρνηση αποδοχής της Οικουμενικότητας του Πατριαρχείου, διαρκή απαξιωτική συμπεριφορά και αρπαγή δύο σημαντικών χριστιανικών ναών (Παναγία της Καφατιανής του Γαλατά και ναός του Σωτήρος Χριστού) με «εργαλείο» τον ψευτο – παπά Ευθύμ, ο οποίος μαζί με ολόκληρη την οικογένειά του υπήρξε τυφλό όργανο των πιο σκοτεινών κύκλων της Τουρκίας (Βαθύ Κράτος, ΜΙΤ).
Η χριστιανική εκπαίδευση, πάντα με την τούρκικη μέθοδο «σεβασμού» της Συνθήκης της Λωζάνης, υπέστη ισοπεδωτική επίθεση: Φίμωση της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, απόλυση ομογενών και Ελλήνων δασκάλων, επιβολή διδασκαλίας των περισσοτέρων μαθημάτων στην Τουρκική γλώσσα (αρχικά) και στην συνέχεια όλων – εκτός από το μάθημα των Ελληνικών και προσθήκη ειδικού μαθήματος «στρατιωτικών» που δίδασκε αξιωματικός του τουρκικού στρατού!
Όσον αφορά τα Ελληνικά Ευαγή Ιδρύματα, απαγορεύτηκε στα μειονοτικά ιδρύματα να αποκτήσουν νέα ακίνητη περιουσία είτε με αγορά, είτε με δωρεά, είτε με κληρονομιά.
Παράλληλα, οι Τούρκοι φρόντισαν να παύσει η αναγνώριση της ιδιότητας νομικού προσώπου στο Οικουμενικό Πατριαρχείο για να δημιουργήσουν ανυπέρβλητα προσκόμματα στην διαχείριση και εκπροσώπηση της τεράστιας Πατριαρχικής περιουσίας.
Με τον Νόμο 2762 του 1935 περί «Βακουφίων» που ψηφίστηκε από την Τουρκική Εθνοσυνέλευση (έκτοτε άλλαξε πολλές φορές για να πετύχουν τους στόχους τους), η διαχείριση των μειονοτικών ιδρυμάτων και σχολείων «ανατέθηκε» σε επίτροπο που διοριζόταν από τις Τουρκικές αρχές για να γίνει πιο εύκολη η αρπαγή της τεράστιας μειονοτικής περιουσίας! Το αποτέλεσμα βέβαια είναι από τις 12.000 μειονοτικά ακίνητα που υπήρχαν κατά την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης, σήμερα απέμειναν μερικές εκατοντάδες που βρίσκονται σε διαρκή και άμεση απειλή!

(γ) Στον τομέα των αστικών και πολιτικών δικαιωμάτων των Ελλήνων χριστιανών ένα μεθοδικό, ψυχρό και «αποτελεσματικό» πλέγμα μέτρων και ενεργειών στόχευσε στην εξολόθρευση του χριστιανικού πληθυσμού από την Κωνσταντινούπολη:
Άρχισαν από την εκδίωξη των Ελλήνων της Πόλης από Τράπεζες, από κάθε μορφής και κατηγορίας Δημόσιες υπηρεσίες αλλά και από μεγάλες επιχειρήσεις. Με τον Νόμο 2007 του 1932 απαγόρευσαν την άσκηση 30 επαγγελμάτων από Έλληνες (μεταξύ των οποίων μουσικός, φωτογράφος, ξυλουργός, ράπτης, κουρέας, σερβιτόρος – ακόμα και πλανόδιος πωλητής!), ενώ αργότερα απαγόρευσαν και άλλα επαγγέλματα για να σιγουρευτούν ότι οι Έλληνες της Κωνσταντινούπολης θα αρχίσουν να τρέπονται σε φυγή προκειμένου να επιβιώσουν.
Το 1934 με τον Νόμο 2525 όλοι οι Έλληνες της Κωνσταντινούπολης υποχρεώθηκαν να τουρκοποιήσουν τα επώνυμά τους και το 1939 όλοι οι αθλητικοί μειονοτικοί σύλλογοι υποχρεώθηκαν να ενωθούν με τους τουρκικούς με αποτέλεσμα να μαραζώσουν σταδιακά και να εκτουρκιστούν.
Όλα αυτά μέσα σε ένα πρωτοφανές κλίμα τρόμου με τις εκστρατείες που είχαν το σύνθημα «Vatandas Turkce konus», δηλαδή, «Πολίτες μιλάτε τουρκικά» ώστε να είναι εύκολη η δίωξη για «Εξύβριση του Τουρκισμού» όποιου τολμούσε να μιλάει στους δρόμους Ελληνικά – άρα μιλούσε υβριστικά για τους Τούρκους!!!!

Για όσους βέβαια επέμεναν πεισματικά να μένουν στις εστίες τους, το «μενού» του Τούρκικου «σεβασμού» στην Συνθήκη της Λωζάνης είχε και πολλά άλλα στο πρόγραμμα:

(γ1) Επιστράτευση είκοσι ηλικιών χριστιανών τον Μάιο του 1941, για τον αφανισμό του χριστιανικού στοιχείου της Κωνσταντινούπολης, με αφορμή τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο που υπήρξε μια θαυμάσια ευκαιρία στην διαχρονική στρατηγική της «ουδέτερης» Τουρκίας.

(γ2) Βαρλίκι, δηλαδή επιλεκτική επιβολή υπέρογκων φόρων σε χριστιανούς (Νόμος 4305 του Νοεμβρίου 1942) για τον οικονομικό τους αφανισμό και την εξορία τους σε καταναγκαστικά έργα για όσους αδυνατούσαν να πληρώσουν μέσα σε λίγες βδομάδες τον αυθαίρετο φόρο που τους επιβλήθηκε. Ο φόρος αυτός, όπως και η «επιστράτευση 20 ηλικιών» επινοήθηκε από τους Τούρκους όταν η Ελλάδα πολεμούσε με τους «συμμάχους» της στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και η Τουρκία διατηρούσε «επιτήδεια ουδετερότητα».



Από το πογκρόμ της 6ης Σεπτεμβρίου 1955




(γ3) Πογκρόμ, δηλαδή επιδρομή που εκτελέστηκε άψογα από το Βαθύ Κράτος της Τουρκίας, με την υψηλή καθοδήγηση της Τουρκικής Κυβέρνησης την νύχτα της 6ης Σεπτεμβρίου 1955. Στόχος: ο χριστιανικός πληθυσμός της Κωνστανούπολης. Αποτέλεσμα: 20 δολοφονίες χριστιανών, εκατοντάδες βιασμοί, καταστροφή, λεηλασία και πυρπόληση 2.600 χριστιανικών σπιτιών, 4.340 καταστημάτων, 73 εκκλησιών, 26 ελληνικών σχολείων, τριών ελληνόφωνων εφημερίδων και επιδρομή σε χριστιανικά νεκροταφεία με σύληση τάφων!

(γ4) Απελάσεις. Επειδή η Τουρκία ανυπομονούσε να ξεφορτωθεί τους Έλληνες που επέμειναν πεισματικά να μην εγκαταλείπουν την Κωνσταντινούπολη, το 1964 κατήγγειλε την Ελληνοτουρκική συμφωνία Εμπορίου με αποτέλεσμα οι τουρκικές αρχές να απελάσουν, με απάνθρωπες και συνοπτικές διαδικασίες 12.000 περίπου Έλληνες υπηκόους, γηγενείς Κωνσταντινουπολίτες, τους οποίους προστάτευε η συνθήκη της Λωζάνης.
Όσοι εκδιώχτηκαν παρέσυραν μαζί τους ένα τριπλάσιο αριθμό συγγενών και φίλων. Έτσι, μεταξύ 1964 και 1966, 48.000 περίπου Έλληνες υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν τις πατρογονικές τους εστίες.

Με τους τρόπους αυτούς (και πολλούς άλλους που είναι αδύνατο να συμπεριληφθούν σε ένα σύντομο άρθρο) η Τουρκία ξεφτίλισε κυριολεκτικά κάθε υποχρέωση που ανέλαβε απέναντι στην Ελλάδα και σε 5 ακόμα αντισυμβαλλόμενες χώρες με την Συνθήκη της Λωζάνης αλλά και όλες τις υποχρεώσεις που ανέλαβε υπογράφοντας τις αρχές του καταστατικού χάρτη του ΟΗΕ, της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, της χάρτας των Παρισίων και των δεσμεύσεων της στα πλαίσια της ΔΑΣΕ και του ΟΑΣΕ!

Αυτή λοιπόν η Τουρκία μας ζητάει σήμερα να «αποστρατικοποιήσουμε τα Ελληνικά νησιά» και έχει το απύθμενο θράσος να επικαλείται και την Συνθήκη της Λωζάνης!

Τι θα μπορούσαμε να κάνουμε απέναντι σε μια χώρα που μοιάζει κάποιους ανθρώπους τους οποίους όταν τους φτύνεις στο πρόσωπο, κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν και σου απαντούν «Δόξα τον Θεό, βρέχει!»;

Πολλά. Μπορούμε να κάνουμε πάρα πολλά τα οποία θα έπρεπε ήδη να έχουμε ξεκινήσει προ πολλού. Ας, είναι – ποτέ δεν είναι αργά. Από κάπου όμως πρέπει να ξεκινήσουμε. Το πιο απλό είναι, αφού η Τουρκία επικαλείται την Συνθήκη της Λωζάνης να ξεκινήσουμε από αυτήν.

Κατά την ταπεινή μας γνώμη πρέπει να ζητήσουμε αμέσως να αποκατασταθεί η αριθμητική ισορροπία μεταξύ Χριστιανών και Μουσουλμάνων που ζουν σε Ελλάδα και Τουρκία, όπως επίμονα απαιτούσε (και επέβαλε) η ίδια η Τουρκία κατά την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης.

Το 1923 οι χριστιανοί σε Κωνσταντινούπολη, Ίμβρο και Τένεδο ήταν 120.000 άνθρωποι και οι μουσουλμάνοι στην Ελληνική Θράκη 80.000.

Σήμερα οι χριστιανοί σε Κωνσταντινούπολη, Ίμβρο και Τένεδο μειώθηκαν (με την εφαρμογή ενός μακροπρόθεσμου, μελετημένου και ψυχρού σχεδιασμού) σε 2.000 και οι μουσουλμάνοι στην Ελληνική Θράκη αυξήθηκαν σε περισσότερους από 100.000 ανθρώπους, μέσα σε ένα διαρκή, τουρκικό προπαγανδιστικό ορυμαγδό με κροκοδείλια δάκρυα για δήθεν «καταπίεσή» τους!!!!

Αυτή η τεράστια, μεθοδική, ψυχρή και κυνική ανατροπή της αριθμητικής ισορροπίας χριστιανών και μουσουλμάνων σε Ελλάδα και Τουρκία, με πλήρη και αποκλειστική ευθύνη της Τουρκίας, πρέπει να αποκατασταθεί με μια σταθερή, μακροπρόθεσμη στρατηγική.

Εμπρός λοιπόν! Αυτό προβλέπει η Συνθήκη της Λωζάνης που επικαλείται η Τουρκία, από αυτό πρέπει να ξεκινήσουμε. Στην σημερινή εποχή υπάρχουν πάρα πολλοί τρόποι για να αποκατασταθεί η αριθμητική ισορροπία χριστιανών και μουσουλμάνων σε Ελλάδα και Τουρκία.

Εμείς πρέπει να επιμένουμε σε κάθε ιδιωτικό και δημόσιο βήμα για την αναγκαιότητα αυτή σαν ένα πρώτο, ελάχιστο, βήμα «αποκατάστασης κάποιας στοιχειώδους αμοιβαίας εμπιστοσύνης» μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας. (Πρόταση υπ΄ αριθμ. 2)

Και έχουμε τόσα πολλά για να συνεχίσουμε!

Στο κάτω-κάτω για να συζητήσουμε ισότιμα και «να τα βρούμε» με την Τουρκία πρέπει να ξεκινήσουμε από μια αμοιβαία συμφωνημένη βάση στην οποία καταλήξαμε το 1923 μαζί με 5 άλλες χώρες που συμμετείχαν στην διαδικασία της Συνθήκης της Λωζάνης.

Αν η Τουρκία ονειρεύεται πως «θα τα βρούμε» πάνω στα ερείπια που δημιούργησε σε Κωνσταντινούπολη, Ίμβρο, Τένεδο, κατεχόμενη Κύπρο και με απλωμένο το «Βαθύ Κράτος» μέσα στην Ελληνική Θράκη και πάνω από τα Ελληνικά νησιά του Αιγαίου, επιτέλους πρέπει να τους πούμε ξεκάθαρα πως «πλανάται πλάνη οικτρά»!

Όσο ισχυρές «πλάτες» και να εξασφαλίσουν, όποια «υπεροπλία» και να αποκτήσουν, όποια «κατάλληλη ευκαιρία» και να πετύχουν, δεν θα υπάρξουν ποτέ Έλληνες που θα ικανοποιήσουν τις επεκτατικές τους ορέξεις χωρίς αιματοχυσία η οποία θα είναι πολύ πιο επικίνδυνη για την ίδια την Τουρκία (με το εκρηκτικό εσωτερικό μωσαϊκό των λαών της Μικράς Ασίας), παρά για την Ελλάδα.



Αθήνα, 4 Σεπτεμβρίου 2009
Λεωνίδας Κουμάκης
kb@kbanalysis.com


Υ.Γ.: Οι πρόωρες εκλογές που προκηρύχτηκαν στην Ελλάδα για τις 4 Οκτωβρίου 2009 και η περίοδος που μεσολαβεί μέχρι την ανάδειξη της νέας Κυβέρνησης, αποτελούν «κατάλληλη ευκαιρία» για το Βαθύ Κράτος της Τουρκίας και τους τυχοδιωκτικούς του μηχανισμούς - ιδίως στην περίπτωση που θα χρειαστεί νέα εκλογική αναμέτρηση αν δεν σχηματιστεί Κυβέρνηση με αυτοδυναμία ή συνεργασία κομμάτων.
Απαιτείται μεγάλη προσοχή και το «κενό εξουσίας» που είναι φυσικό να προκύψει, πρέπει να υποκατασταθεί με την μεγαλύτερη δυνατή ομοψυχία, πέρα και πάνω από κάθε κομματική σκοπιμότητα. Λ.Κ.



Άλλα άρθρα:


Τουρκία: Τι ζητάει επί τέλους από την Ελλάδα ο προβληματικός γείτονας;

Ελληνικά νησιά του Αιγαίου & τουρκικός επεκτατισμός,

Τουρκική επιθετικότητα: Έλληνες πολιτικοί ξυπνήστε!,

Τούρκοι και Σκοπιανοί συντονίζονται εναντίον της Ελλάδος
με την υποστήριξη της ΜΙΤ

Τουρκική Δημοκρατία: Πλήρης ένταξη ή ειδική σχέση με την Ευρωπαϊκή Ένωση;

Σκοπιανό: Η ολοσέλιδη καταχώρηση του Συμβουλίου Απόδημου Ελληνισμού

Φάνης Μαλκίδης. Η μαζική δολοφονία της ηγεσίας του Ποντιακού Ελληνισμού (Αμάσεια Σεπτέμβριος 1921)

Η γενοκτονία των Ελλήνων που ζούσαν σε χώρους με μακραίωνη και σημαντική παρουσία, στην Μικρά Ασία, στον Πόντο, στη Θράκη, φτάνοντας μέχρι τις ημέρες μας στην Κωνσταντινούπολη, Ίμβρο, Τένεδο και στην Κύπρο, παρέμεινε στο περιθώριο της πολιτικής και επιστημονικής ανάλυσης στην Ελλάδα και το εξωτερικό για πολλά χρόνια, και ιδιαίτερα σε περιόδους που υλοποιούνταν ένα ακόμη έγκλημα εναντίον τους στην πρώην Σοβιετική Ένωση αλλά και εναντίον των ελληνόφωνων που παρέμειναν στον Πόντο.

Οι αναζητήσεις όμως της δεύτερης και τρίτης γενιάς ανέδειξαν το μαζικό και λησμονημένο έγκλημα ενάντια στον ελληνικό πληθυσμό και πλέον η επαναφορά στο προσκήνιο του αποσιωπημένου εγκλήματος αποτελεί υπόθεση και ζήτημα πολλών ερευνητών και θεσμών σε όλον τον κόσμο. Το δικαίωμα στη μνήμη είναι πλέον το κυρίαρχο αίτημα, αυτό που οδήγησε και συνεχίζει να οδηγεί πολλούς Έλληνες και φιλέλληνες στην αλήθεια, δηλαδή στη μη λήθη.
Ένα μέρος αυτής της προσπάθειας ανάδειξης του εγκλήματος της γενοκτονίας, αποτέλεσε και αποτελεί η δολοφονία των Ελλήνων ηγετών στην Αμάσεια το Σεπτέμβριο του 1921.

Τα «δικαστήρια» της Αμάσειας, ήταν η αρχή και το τέλος της διαδικασίας εξόντωσης της ποντιακής ηγεσίας. Στην Αμάσεια, μετά από μία προετοιμασία των δυνάμεων του Μουσταφά Κεμάλ που ήθελε να τελειώνει οριστικά με τους Έλληνες, στήθηκαν τα «δικαστήρια» όπου με ψευδείς κατηγορίες καταδικάστηκαν οι πιο σημαντικές προσωπικότητες του Ελληνισμού.
H διαδικασία η οποία ακολουθούνταν από τα μέλη των «δικαστηρίων» ήταν γρήγορη, όπου μετά την απολογία, σε όσους επιτρεπόταν, αφού δεν υπήρχε παρουσία δικηγόρων. ανακοινωνόταν η «απόφαση» του «δικαστηρίου» που ήταν θάνατος δι΄ απαγχονισμού.

Οι σημαντικότερες μορφές του ποντιακού Ελληνισμού, «το άνθος της ελληνικής κοινωνίας του Πόντου», όπως ανέφερε σε κείμενο διαμαρτυρίας το Οικουμενικό Πατριαρχείο, καταδικάστηκαν σε θάνατο. Ανάμεσά τους, ο πρώην βουλευτής Τραπεζούντος, Ματθαίος Ι. Κωφίδης, ο εργοστασιάρχης Αλέξανδρος Γ. Ακριτίδης, ο ιδιοκτήτης της εφημερίδας «Εποχή» της Τραπεζούντας Νίκος Καπετανίδης, ο έμπορος από την Κερασούντα Γεώργιος Θ. Κακουλίδης, οι καθηγητές του Αμερικανικού Κολεγίου της Μερζιφούντας «Ανατόλια» Γ. Θεοχαρίδης, Χ. Γεωργίου και Α. Συμεών και οι μαθητές του ίδιου κολλεγίου Αναστάσιος Παυλίδης και Συμεών Ανανιάδης.

Μάλιστα το κολέγιο της Μερζιφούντας «Ανατόλια» και η ποδοσφαιρική του ομάδα «Πόντος», συμπυκνώνουν την νεώτερη ιστορία των Ελλήνων, η οποία όπως είναι γνωστό, κατέληξε με ευθύνη των Νεότουρκων και των Κεμαλικών στην γενοκτονία. Οι μαθητές- αθλητές της ποδοσφαιρικής ομάδας «Πόντος» θα καταδικασθούν σε θάνατο έχοντας σαν βασική κατηγορία την εμφάνιση της ομάδας:. Άσπρες και μπλε οριζόντιες ρίγες και το γράμμα «Π» στο στήθος. Έτσι η ποδοσφαιρική ομάδα και οι αθλητές της- μαθητές του «Ανατόλια», ήταν ανάμεσα στα θύματα της γενοκτονίας, που δολοφονήθηκαν μετά την διαδικασία των αποκαλούμενων «δικαστηρίων ανεξαρτησίας».

Αρκετοί καταδικάστηκαν ερήμην σε θάνατο, ανάμεσά τους οι μητροπολίτες Τραπεζούντας Χρύσανθος, Αμασείας Γερμανός, Νεοκαισαρείας Πολύκαρπος, Χαλδείας και Κερασούντας Λαυρέντιος, τα ηγετικά στελέχη της ποντιακής διανόησης και πολιτικής, Β. Ιωαννίδη, Λ. Ιασονίδη, Κ. Κωνσταντινίδη, Αρ. Νεόφυτο, Νικ. Ιασονίδη, Χ. Σιδηρόπουλο, Επ. Σεφεριάδη, Θεμ. Πατσιάδη, Κ. Παπαθεοδώρου, Γ. Γαληνό, Γ. Βαλαβάνη καθώς και τον εκδότη της εφημερίδας Λόγος της Τραπεζούντας Ν. Λεοντίδη.

Παρά τις διαμαρτυρίες του Οικουμενικού Πατριαρχείου, προς τους εκπροσώπους των Μεγάλων Δυνάμεων και Εκκλησιών, η μαζική δολοφονία της ποντιακής ηγεσίας δεν προκάλεσε το ενδιαφέρον των τότε Μεγάλων Δυνάμεων,. Ωστόσο ιδιαίτερη σημασία έχει το ψήφισμα διαμαρτυρίας των Eλλήνων διανοουμένων προς τους Ευρωπαίους συναδέλφους, το οποίο μεταξύ των άλλων υπέγραφαν οι Καζαντζάκης, Σικελιανός, Ξενόπουλος, Παλαμάς.

H καταδίκη και ο απαγχονισμός στην Aμάσεια το Σεπτέμβριο του 1921, όλης της θρησκευτικής, πνευματικής και πολιτικής ηγεσίας ήταν μια οργανωμένη και προσχεδιασμένη πράξη και αποτελεί μία σημαντική παράμετρο του μαζικού και εγκλήματος εναντίον των Ελλήνων, στο οποίο Τουρκία αντιδρά με φόβο και ανασφάλεια. Αντιδράσεις οι οποίες αποτελεί συνήθη τακτική όταν η αλήθεια αποκαλύπτεται, αντιδράσεις που φτάνουν ακόμη και στην άρνηση ή την αμφισβήτηση της γενοκτονίας των Ελλήνων, κάτι όμως που είναι ασέβεια και ύβρις όχι μόνο προς τα εκατοντάδες χιλιάδες θύματα των μαζικών δολοφονιών αλλά και έναντι των νέων γενεών όλου του πλανήτη, οι οποίες πρέπει να μαθαίνουν την αλήθεια και όχι το ψέμα και την προπαγάνδα.

Το ζήτημα της μαζικής δολοφονίας της ηγεσίας του Ποντιακού Ελληνισμού στην Αμάσεια αποτελεί μία σημαντική παράμετρος της γενοκτονίας. Οι προσπάθειες ανάδειξης αυτής της συνιστώσας της γενοκτονίας αποτελούν την ελάχιστη πράξη διάσωσης της μνήμης αυτών των ανθρώπων που έχασαν τη ζωή τους. Μπορεί η παρουσία του Ελληνισμού να διακόπηκε βίαια, αλλά αυτό έγινε μόνο προσωρινά, όπως δείχνει η σημερινή ανιδιοτελής δραστηριοποίηση των Ελλήνων και φιλελλήνων σε όλο τον κόσμο, όπου πολιτικοί, κυβερνήτες, βουλευτές, ακαδημαϊκοί, επιστήμονες και ερευνητές, έχουν πειστεί για την τέλεση του εγκλήματος και εκδίδουν σχετικές αναγνωρίσεις και ψηφίσματα.

http://malkidis.blogspot.com
e-mail: malkidis@gmail.com

Σε ένα κόσμο που έφυγε αλλά δε χάθηκε

Πρόλογος του προέδρου της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Θρακικών Σωματείων Ελευθέριου Χατζόπουλου στο βιβλίο του Θ. Μαλκίδη «Θρακικός Ελληνισμός. Ιστορική ταυτότητα και γενοκτονία». Έκδοση Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Θρακικών Σωματείων- Περιοδικού Ενδοχώρα. Αύγουστος 2009.

Με ιδιαίτερη χαρά παραδίδουμε σήμερα στο Θρακικό Ελληνισμό και ιδιαίτερα στους νέους μας τα αδιάψευστα εκείνα ιστορικά στοιχεία που είναι απαραίτητα για να γνωρίσουν την ιστορία του παππού και της γιαγιάς από τις αλησμόνητες πατρίδες,

Ο συγγραφέας του, Θεοφάνης Μαλκίδης επιδιώκει να συμβάλλει στην μελέτη του παρελθόντος της Θράκης με αριστοτεχνικό τρόπο προσφέροντας τη δυνατότητα στους νεοέλληνες να γνωρίσουν ακόμη καλύτερα τα δύσκολα χρόνια του Θρακικού Ελληνισμού στο ξεκίνημα του 20 αιώνα μέχρι και το 1922-1923, αφού ως γνωστό «τα γραπτά μένουν» και αποτελούν πολύτιμη παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές.

Η ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΘΡΑΚΙΚΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ ( Π.Ο.Θ.Σ.) με αίσθημα ευθύνης και σεβασμού , απέναντι στην ιστορία της Θράκης μας, εμπιστεύτηκε τον Θεοφάνη Μαλκίδη, ο οποίος μετά από βιβλιογραφικές έρευνες σε σχετικές πηγές έχει τη δυνατότητα να προσφέρει στους Έλληνες την ευκαιρία να γνωρίσουν καλύτερα την ταυτότητα και τη γενοκτονία του Θρακικού Ελληνισμού.

Το έργο αυτό πιστεύουμε ότι θα αποτελέσει πολύτιμη παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές αφού κατά την άποψη μας εκπληρώνει ιερό χρέος προς ένα κόσμο που έφυγε αλλά δεν χάθηκε και επί πλέον ότι θα αποτελέσει όργανο μελέτης και έρευνας αλλά και αφορμή ώστε οι νέοι άνθρωποι να γνωρίσουν τις ρίζες τους και να πορευθούν με συνείδηση στο παγκοσμιοποιημένο αύριο

Θεοφάνη Μαλκίδη ο Πρόεδρος και τα μέλη του Δ.Σ. της Π.Ο.Θ.Σ. σε ευχαριστούν από καρδιάς. Ευχαριστίες και στη διοίκηση του Κοινωφελούς Ιδρύματος ΧΑΡΙΛΑΟΥ Κ. ΚΕΡΑΜΕΩΣ για τη συμπαράστασή του.

Φάνης Μαλκίδης . 1η Σεπτεμβρίου 1821. Το ολοκαύτωμα της Σαμοθράκης

Φάνης Μαλκίδης
1η Σεπτεμβρίου 1821. Το ολοκαύτωμα της Σαμοθράκης

Η Σαμοθράκη αποτελεί ακόμη ένα μέρος της Θράκης, το οποίο είναι άγνωστο στο ευρύ κοινό, παρά τη μεγάλη προσφορά του στον ελληνικό και παγκόσμιο πολιτισμό, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα.

Το νησί ήταν ένας χώρος, μία ολόκληρη φιλοσοφία της ζωής, μία αντίληψη για την επικοινωνία ανθρώπων και εμπορευμάτων. Η ανάπτυξη της Σαμοθράκης και τα «Σαμοθραείκια τείχη», οι πόλεις που δημιούργησε στα απέναντι Θρακικά παράλια, τα Καβείρια Μυστήρια, η έλευση του Απόστολου Παύλου στο νησί ως πρώτου ευρωπαϊκού εδάφους, και φυσικά η Νίκη της Σαμοθράκης, είναι μερικά από τα δεδομένα, για τα οποία είναι γνωστή η Σαμοθράκη. Το νησί όμως έχει και μία πτυχή της ιστορίας της, άγνωστη και λησμονημένη.

Η Σαμοθράκη από το 1459 ήταν υπόδουλη με έντονη την οθωμανική παρουσία.
Η κήρυξη της επανάστασης στη Σαμοθράκη από τους τοπικά μυημένα μέλη στη Φιλική Εταιρεία, ακολούθησε ο γενικός ξεσηκωμός των Ελλήνων. Η αντίδραση από τους Οθωμανούς ήρθε το Σεπτέμβριο του 1821, την 1η του μηνός, την «πρωτοσταυρινιά» όπως λένε οι ντόπιοι, όταν αποβιβάστηκαν δύο χιλιάδες στρατιώτες. Η καταστροφή ήταν ολοκληρωτική.

Η Σαμοθράκη μετατράπηκε σε κέντρο λεηλασίας, ζώνη θανάτου και ερείπια, και το νησί έμεινε ακατοίκητο για έξι χρόνια. Εφτακόσιοι από τους κατοίκους που είχαν καταφύγει στα βουνά, οι Οθωμανοί, τους έφεραν πίσω με δόλο δίνοντάς τους την εντύπωση ότι θα τους δώσουν χάρη. Όμως στην τοποθεσία «Εφκάς» στο κάστρο της πρωτεύουσας, της Χώρας, τους δολοφόνησαν όλους.

Από τη μαζική αυτή δολοφονία, επέζησαν σύμφωνα με μαρτυρίες ξένων περιηγητών και του Σαμοθρακρακίτη ιερέα Γ. Μανωλάκη από 25 έως 30 οικογένειες, οι οποίες ζούσαν τα επόμενα χρόνια σε άθλια κατάσταση. Σημαντική μαρτυρία για το ολοκαύτωμα αποτελεί το έργο του Ίωνος Δραγούμη «Σαμοθράκη», ο οποίος διέσωσε το συμβάν, αλλά και την αναφορά για το τρυπημένο Ευαγγέλιο της εκκλησίας της Παναγίας στη Χώρα, το οποίο φυλάσσεται στο Εθνολογικό Μουσείο.

Όσοι σώθηκαν από τους 15.000 κατοίκους πουλήθηκαν σαν σκλάβοι.
Σημαντική παράμετρος του ολοκαυτώματος αποτελεί και ο βίαιος εξισλαμισμός πολλών Σαμοθρακιτών, που κατέληξαν όπως αναφέραμε δούλοι. Πέντε από τους επιζώντες του ολοκαυτώματος γύρισαν το 1837 στη Σαμοθράκη και επέστρεψαν στην αρχική τους θρησκεία.

Για αυτό το λόγο βασανίστηκαν και θανατώθηκαν στην απέναντι Θρακική ακτή όπου μεταφέρθηκαν στο χωριό Μάκρη της Αλεξανδρούπολης. Η μνήμη τους τιμάται την Κυριακή του Θωμά και αποτελούν τους πέντε νεομάρτυρες (Μανουήλ Παλογούδας, Μιχαήλ Κύπριος, Θεόδωρος Δημ. Καλάκου, Γεώργιος Κουρούνης και Γεώργιος), τα λείψανα των οποίων υπάρχουν στην εκκλησία της Παναγίας στη Χώρα και στις εικόνες στις εκκλησίες του νησιού απεικονίζονται με φουστανέλες.

Το ολοκαύτωμα της Σαμοθράκης παρέμεινε άγνωστο και η τυπική αναφορά στη θυσία των κατοίκων της στην εθνική παλιγγενεσία, αναγνωρίστηκε από την Ακαδημία των Αθηνών μόλις το 1980. Την καταστροφή της Σαμοθράκης την απεικόνισε πολύ χαρακτηριστικά ο Γάλλος Αύγουστος Βινσόν (Αuguste Vinchon) ο οποίος λίγο αργότερα ζωγράφισε ένα πίνακα με θέμα τη σφαγή της Σαμοθράκης, που βρίσκεται στο Λούβρο.

Το ολοκαύτωμα της Σαμοθράκης αποτελεί μία άγνωστη πτυχή της ιστορίας μας και οφείλουν οι χιλιάδες επισκέπτες του νησιού να το γνωρίσουν, και οι αρκετοί ερευνητές που ασχολούνται με αυτό, να το αναδείξουν περισσότερο. Η συνέχεια θα πρέπει να είναι ακόμη πλούσια, το οφείλουμε στους νέους ανθρώπους που θυσιάστηκαν το Σεπτέμβριο του 1821 και αργότερα, για ελευθερία σώματος και πνεύματος.


Για το Ολοκαύτωμα της Σαμοθράκης περισσότερα στο Δορδανάς Σ- Μαλκίδης Θ. (επιμέλεια) Σαμοθράκη: Ιστορία- Αρχαιολογία- Πολιτισμός. Πρακτικά Επιστημονικού Συνεδρίου. Θεσσαλονίκη: εκδόσεις Επίκεντρο 2008.

Εορταστικές εκδηλώσεις για την Παναγία Γουμερά

Εορταστικές εκδηλώσεις στην Ιερά Μονή Παναγίας Γουμερά στη Μακρυνίτσα Σερρών στις 7 και 8 Σεπτεμβρίου για να τιμήσουμε το Γενέσιο της Θεοτόκου.

Πρόγραμμα

Δευτέρα 7 Σεπτεμβρίου

6.30 μ.μ. Πανυγηρικός Εσπερινός
8.00 μ.μ. Ομιλία της κυρίας Αποστολίδου Κωνσταντίνας Λυκειάρχου-Φιλολόγου
8.15 μ.μ. Έναρξη συναυλίας με την συμμετοχή Ποντίων καλλιτεχνών
9.15 μ.μ. Παρουσίαση χορευτικής παράστασης από τα συμμετέχοντα χορευτικά
9.45 μ.μ. Πέρας εκδήλωσης

Τρίτη 8 Σεπτεμβρίου

7.00 π.μ. Πανυγηρική Θεία Λειτουργία

Συμμετέχουν

Καλλιτέχνες
Ζημπιλιάδης Στέλιος τραγούδι
Πιπερίδης Δημήτρης λύρα
Ξενίδης Κώστας τραγούδι
Γαργαϊτίδης Μάκης λύρα
Γκόσιος Γιάννης τραγούδι
Γκόσιος Αβραάμ λύρα
Ελένη Σαμανίδου τραγούδι
Οδυσσέας Σαμανίδης λύρα
Τσιφτελίδης Γιώργος λύρα τραγούδι
Μπουλουκάς Γιάννης λύρα τραγούδι
Στάθης Κατής νταούλι
Ζαραφίδης Χρήστος νταούλι
Κορωνίδης Θόδωρος νταούλι
Γιάννης Ξανθόπουλος κλαρίνο

Χορευτικά από Ποντιακά σωματεία από όλη την Ελλάδα

Διοργάνωση Εύξεινος Λέσχη Ποντίων Νομού Σερρών

Υπεύθυνος Καρακασίδης Σάββας

Φάνης Μαλκίδης. H Γενοκτονία των Ελλήνων

Φάνης Μαλκίδης

Η καταστροφή του Μικρασιατικού Ελληνισμού και η επιστροφή της μνήμης και της αλήθειας.

Στους Έλληνες της Σμύρνης, 87 χρόνια μετά την εκδίωξή τους

Η άνοδος του τουρκικού εθνικισμού με την άνοδο των Νεότουρκων στην εξουσία καθώς και οικονομικά συμφέροντα συνδεόμενα σε μεγάλο βαθμό με την οικονομική διείσδυση της Γερμανίας στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, οδήγησαν σε συστηματικούς διωγμούς του ελληνικού στοιχείου που διήρκεσαν από το 1913 ως το 1924. Ένα εκατομμύριο Έλληνες από τους 2650.000 που ζούσαν το 1914, δολοφονήθηκαν και μαζί τους δολοφονήθηκε η μακραίωνη του ελληνικού πολιτισμού.
Το τελευταίο μέρος του ανθρώπινου δράματος παίζεται τον Αύγουστο του 1922. Στις 13 Αυγούστου 1922, αρχίζει η επίθεση του Μουσταφά Κεμάλ, ο οποίος έχει υπογράψει σύμφωνο φιλίας και συνεργασίας με τη σοβιετική Ρωσία, τις τρεις σοβιετικές Δημοκρατίες του Καυκάσου, και με τη Γαλλία και Ιταλία. Στις 27 Αυγούστου, οι Τούρκοι μπαίνουν στη Σμύρνη και αρχίζει ο εμπρησμός της και η καταστροφή κάθε ελληνικής παρουσίας . Εκεί, όπως σημειώνει ο πρόξενος των ΗΠΑ George Horton «δεν έλειπε τίποτε σχετικά με τη θηριωδία, την ακολασία, την σκληρότητα και όλη τη μανία του ανθρώπινου πάθους». Εικοσιπέντε χιλιάδες (25.000) Έλληνες χάθηκαν στην πυρκαγιά, ενώ μόνο το διάστημα από 27 Αυγούστου μέχρι 4 Σεπτεμβρίου 1922 δολοφονήθηκαν 50.000 Έλληνες. Στις 28 Αυγούστου 1922 κατακρεουργήθηκε ο μητροπολίτης Σμύρνης Χρυσόστομος, και μαζί του 342 κληρικοί της Μητροπόλεως Σμύρνης και των περιχώρων οι οποίοι πρώτα βασανίστηκαν. Τη δολοφονία, την εκδίωξη των Ελλήνων, ακολούθησε η καταστροφή κάθε ίχνους ελληνικής παρουσίας, αυτό άλλωστε υποδηλώνει η φωτιά στη Σμύρνη.
Περίπου 1,5 εκατομμύριο Έλληνες αναγκάστηκαν να έρθουν σαν πρόσφυγες στην Ελλάδα, αφήνοντας πίσω τους 1.000.000 νεκρούς και χιλιάδες αγνοούμενους.
Γράφει σχετικά η Διδώ Σωτηρίου: «Βάλαν φωτιά στη Σμύρνη…εκατοντάδες χιλιάδες κόσμος, τρελός από φόβο, αρχίνησε να τρέχει…και να ξεχύνεται στη παραλία σαν μαύρο ποτάμι…μπρος θάλασσα και πίσω σφαγή». Και σε άλλο έργο της η ίδια γράφει: «…βάλθηκαν να τρέχουν να φεύγουν κυνηγημένοι απ΄ το τούρκικο μαχαίρι και τη φωτιά του πολέμου. Έρχεται μια τραγική στιγμή στη ζωή του ανθρώπου, που το θεωρεί τύχη να μπορέσει να παρατήσει το έχει του, την πατρίδα του το παρελθόν του και να φύγει, να φύγει λαχανιασμένος αποζητώντας αλλού τη σιγουριά. ….Ενάμισι εκατομμύριο αγωνίες και οικονομικά προβλήματα ξεμπαρκάρανε στο φλούδι της Ελλάδας, με μια θλιβερή ταμπέλα κρεμασμένη στο στήθος: «Πρόσφυγες!» ….Χωρίς πατρίδα χωρίς δουλειά χωρίς σπίτι….».
Ο πρέσβης των ΗΠΑ Η. Morgenthau παρομοιάζει τους πρόσφυγες αυτούς με 26.000.000 άνδρες, γυναίκες και παιδιά οι οποίοι είχαν ξαφνικά και απρόσμενα φτάσει στα λιμάνια των ΗΠΑ. Όταν άρχισε ή Συνδιάσκεψη της Λωζάννης την 1η Νοεμβρίου 1922 έμεναν ακόμα στην Κωνσταντινούπολη και στα περίχωρά της, καθώς και στην Ίμβρο και την Τένεδο περίπου 300.000 Έλληνες και στον Πόντο ελληνόφωνοι αλλά σαν μουσουλμάνοι μη ανταλλάξιμοι, άλλες 400.000. Οι περισσότεροι έφυγαν με την ελληνοτουρκική συνθήκη της ανταλλαγής των πληθυσμών και άλλοι στους διωγμούς που ακολούθησαν το 1942, το 1955 και το 1964 και σήμερα μένουν μόνο ο άγνωστος αριθμός ελληνόφωνων στον Πόντο.
Η εκδίωξη των Ελλήνων από τους Νεότουρκους και τον Μουσταφά Κεμάλ, ο οποίος στράφηκε με ξεχωριστή μανία εναντίον του Ελληνισμού, αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα όχι μόνο στην ελληνική αλλά και στην ανθρώπινη ιστορία. Η γενοκτονία των Ελλήνων είναι ένα ζήτημα το οποίο παρέμεινε στο περιθώριο για πολλά χρόνια. Είναι ένα πολιτικό ζήτημα και η διεθνής του προέκταση αναφέρεται στην υποχρέωση των κρατών και των διεθνών οργανισμών να αναγνωρίσουν τη γενοκτονίας και να αποκαταστήσουν με αυτόν τον τρόπο, την βλάβη που υπέστησαν.
Από την άλλη το σύγχρονο τουρκικό κράτος οφείλει να αναλάβει την ευθύνη για τη γενοκτονία των Ελλήνων, χωρίς να κάνει προπαγάνδα. Κάθε λαός και ιδιαίτερα οι Έλληνες οι οποίοι έχουν χάσει χιλιάδες συμπατριώτες τους, έχουν το δικαίωμα στην μνήμη, έχουν το δικαίωμα να απαιτούν με επιμονή την επίσημη αναγνώριση από τις αρχές των εγκλημάτων και αδικιών που διαπράχτηκαν σε βάρος του.



http://malkidis.blogspot.com

e-mail: malkidis@gmail.com

Δύο κείμενα του Ε. Χατζόπουλου, προέδρου της ΠΟΘΣ για το Παγκόσμιο Συνέδριο Θρακών

1. ΣΚΕΨΕΙΣ-ΙΔΕΕΣ- ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΩΝ ΣΥΝΕΔΡΙΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ
ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΘΡΑΚΙΚΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ
ΕΙΣΗΓΗΤΗΣ: ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ Θ. ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΣ-ΠΡΟΕΔΡΟΣ Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Θρακικών Σωματείων (ΠΟΘΣ)



8ο ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΘΡΑΚΩΝ
14 -16 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2009



1996 – 2009 πέρασαν 13 χρόνια από τότε που έγινε το 3ο παγκόσμιο συνέδριο στην Κομοτηνή, πρωτεύουσα του Νομού Ροδόπης και της Θράκης μας αλλά και έδρα της διοικητικής περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας - Θράκης. Μια πόλη και ένας νομός με τη δική του ξεχωριστή ιστορία που βυθίζεται στα βάθη των αιώνων. Είναι η γη όπου αντηχούσε η λύρα του Ορφέα και το ξεφάντωμα των μαινάδων που ακολουθούσαν το Διόνυσο. Έγινε Βυζαντινή επαρχία μετά την ίδρυση της Κωνσταντινούπολης το 330 μ.Χ. και η ιστορία της ταυτίζεται πλέον με την ιστορική εξέλιξη της Βυζαντινής αυτοκρατορίας. Οι κοσμογονικές αλλαγές που έγιναν, διαμόρφωσαν μία καινούργια πραγματικότητα. Μία πόλη και μία περιφέρεια στο κατώφλι Ανατολής και Δύσης που πασχίζει με ανεξάντλητες δυνάμεις για το παρόν και το μέλλον της.
Στο διάστημα που μεσολάβησε πραγματοποιήθηκαν άλλα 4 συνέδρια. Τελικά τα συνέδρια αυτά είναι μια απλή συνήθεια ή ένας σοβαρός θεσμός? Το ερώτημα παραμένει αναπάντητο.
Πολλές φορές προσπαθήσαμε να βρούμε μια απάντηση. Το ψάξαμε από όλες τις πλευρές του, το κλωθογύρισαμε όπως λέμε και από εδώ και από εκεί και άκρη δεν βρήκαμε..
Να σημειώθεί πως συμμετέχουμε σε όλα τα συνέδρια άλλοτε σαν μέλος της οργανωτικής επιτροπής, άλλοτε με εισηγήσεις και παρεμβάσεις γι αυτό δηλώνουμε ότι δεν ήμαστε άμοιροι ευθυνών στο βαθμό που μας ανήκουν.
Κάθε φορά εν ‘όψη των παγκοσμίων συνεδρίων, διαβάζουμε ή ακούμε σχεδόν τις ίδιες εξαγγελίες η και αν ακόμα διαφέρουν φραστικά έχουν περίπου το ίδιο ύφος.
Είναι γνωστό σε όλους ότι σε κάθε συνέδριο κυρίαρχο θέμα είναι η ανάπτυξη της Θράκης, πάγια τακτική θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος Συμφωνούμε μέχρι ενός ορισμένου σημείου. Και ερωτούμε δεν υπάρχουν άλλα θέματα προς συζήτηση ? Ναι κύριοι σύνεδροι υπάρχουν πάρα πολλά θα τα ακούσετε πιο κάτω. Το θέμα είναι έχουμε την παρρησία για την προβολή τους ??

Δεν μπορεί να αμφισβητήσει κανείς αγαπητοί μου σύνεδροι, εκτός ορισμένων καρεκλοκένταυρων ότι το παγκόσμιο συνέδριο είναι ένα μείζον και εξαιρετικής σημασίας γεγονός τόσο σε τοπικό όσο και σε περιφερικό επίπεδο, πολύ δε περισσότερο σε εθνικό Και σίγουρα απαιτείται η συστράτευση όλων των δυνάμεων του Θρακικού Ελληνισμού. Και όμως αγαπητοί μου σύνεδροι, το παγκόσμιο συνέδριο Θρακών είναι σαν να μην υπάρχει, αφού στα κιτάπια του Υπουργείου πολιτισμού δεν αναφέρεται πουθενά. Πώς να είναι γνωστό αφού τα συνέδρια μας έχουν την μορφή του ψεκάστε-σκουπίστε- τελειώσαμε αφού η δομή τους δεν έχει διαρκή χαρακτήρα αλλά εφήμερο.

Η ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΘΡΑΚΙΚΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ που στους κόλπους της είναι εγγεγραμμένοι 120 σύλλογοι και συμμετέχουν σε αυτό το συνέδριο περισσότεροι από 80 σύλλογοι είναι ένας δευτεροβάθμιος φορέας που ασχολείται με την ιστορία, τη γεωγραφία, την παράδοση και το λαϊκό πολιτισμό και προπαντός με θέματα που άπτονται των αλησμόνητων πατρίδων και της Θράκης μας.
Δεν ασκούμε πολιτική κυρίες και κύριοι, πολιτισμό αναπαράγουμε και δημιουργούμε και μακριά από εμάς οι προσδιορισμοί, εθνικιστές, σωβινιστές ρατσιστές. Απλά προσπαθούμε οι νέοι μας να ανακαλύψουν τις ρίζες τους για να βαδίσουν συνηδειτοποιημένοι στο παγκοσμιοποιημένο αύριο και αρχή μας είναι να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, όπως Τουρκική Ένωση Ξάνθης, Δηλώσεις του Τούρκου προξένου, συνέδριο Τούρκων δασκάλων, Πομάκοι, Ρόμ, σχολικές εκδρομές, τουριστικός οδηγός της Michelin και τόσα άλλα θέματα. χρησιμοποιώντας τη γλώσσα της αλήθειας και να τολμούμε εκεί όπου δεν μπορούν για ευνόητους λόγους ορισμένοι,

Το στοιχείο εκείνο που είναι απόλυτα επιβεβαιωμένο, είναι ότι η οργάνωση των συνεδρίων πάσχει επειδή δεν είναι η πρέπουσα. Γιατί όμως?? Θα προσπαθήσουμε σαν Π.Ο.Θ.Σ. να δώσουμε τις δικές μας απαντήσεις, οι οποίες τίθενται υπό την κρίση σας.. .

1ον) Η οργάνωση ενός συνεδρίου και μάλιστα παγκοσμίου πρέπει να έχει αρχικά βάθος χρόνου για την προετοιμασία του και όχι 4 με 5 μήνες από την ημερομηνία πραγματοποίησης του με τρεις συνεδριάσεις άντε τέσσερες της οργανωτικής επιτροπής. και να συμμετέχουμε σε αυτές χωρίς όραμα χωρίς σχεδιασμό και να καταφεύγουμε σε επινοήσεις της τελευταίας στιγμής. Δέκα πέντε μέρες πριν την έναρξη του, τελευταία συνεδρίαση δεν είχαν κατατεθεί θεματικές ενότητες και εισηγητές , απλά τονίσθηκαν για μια ακόμη φορά οι άξονες τους συνεδρίου. Σήμερα τα περισσότερα μέλη της οργανωτικής επιτροπής βρίσκονται προ τετελεσμένου γεγονότος.

2ον) Δεν μπορεί το νέο συνέδριο να ξεκινάει χωρίς να γίνεται τουλάχιστον ένας μίνι απολογισμός του προηγουμένου. Δεν πρέπει οι σύνεδροι να παραμένουν στην άγνοια και στην αβεβαιότητα ή τουλάχιστον να ενημερώνεται η οργανωτική επιτροπή του νέου συνεδρίου και υπό μορφή ανακοινώσεως να διανέμεται στους συνέδρους.

3ον Χρειάζεται τόλμη σε ότι αφορά την επιλογή των εισηγήσεων και όχι φοβία μήπως και διαταράξουμε τα κακώς κείμενα και τι θα κάνουμε μετά.

4ον) Ο πακτωλός των χρημάτων που ξοδεύεται θα πρέπει να έχει ανταποδοτικότητα, και ανταποδοτικότητα κατά την ταπεινή μας άποψη είναι η υλοποίηση των αποφάσεων και τα έργα και όχι τα ευχολόγια.

5ον) Με τον τρόπο λειτουργίας τους, τις δομές τους και τις συμπεριφορές ορισμένων τοπικών και πολιτειακών αρχόντων έχουμε απομακρύνει τους απανταχού της γης Θρακιώτες, και συμμετέχουν μόνο οι διάσπαρτοι στον Ελλαδικό χώρο. Αναλογισθήκαμε όμως ποτέ το γιατί?, Ψάξαμε να βρούμε τις αιτίες αποχής τους? Σίγουρα ΟΧΙ ,απλά τους στέλνουμε μια επιστολή για να βγούμε από την υποχρέωση και τελειώσαμε και όταν συμμετέχουν τους δίνουμε ΜΟΝΟΝ 5 λεπτά για να κάνουν παρέμβαση. Και μετά ζητάμε τη συμπαράσταση της ομογένειας.. Αν είναι δυνατόν.

6ον) Φοβούμαστε ότι στα επόμενα χρόνια, θα στερηθούμε και τους Θρακιώτες του Ελλαδικού χώρου αφού συνεχώς φθίνει η αναφορά στις ΑΛΗΣΜΟΝΗΤΕΣ ΠΑΤΡΙΔΕΣ, στην ιστορία της Θράκης, στην ανάδειξη των προσωπικοτήτων της με τη δικαιολογία ότι έχουμε αναφερθεί στο παρελθόν αρκετές φορές, δεν είναι αλήθεια, και ότι δεν πρέπει να γυρίζουμε πίσω. με το σκεπτικό ότι η επιστροφή στα παλιά ξύνει πληγές και δημιουργεί προβλήματα στην καθημερινότητα..

7ον ) Και όλα αυτά γιατί δεν τολμούμε να ανταποκριθούμε στις προσδοκίες των απλών ανθρώπων, επειδή φοβόμαστε να βγούμε μπροστά για να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις και προσκλήσεις της απλής καθημερινότητας και να δώσουμε τις λύσεις που πρέπει, και μη νομίσετε πως δεν υπάρχουν οι λύσεις. Το πρόβλημα είναι ποιος θα τολμήσει να τις παρουσιάσει και προπαντός να τις εφαρμόσει από τους τοπικούς άρχοντες που είναι καθ ύλη αρμόδιοι.

Αυτές και πάρα πολλές άλλες ατέλειες που σίγουρα υπάρχουν αλλά δεν καταγράφονται λόγω χρόνου δικαιολογούν την αγωνία μας για την πορεία των συνεδρίων που για μας πιστεύουμε ότι άρχισε η αντίστροφη μέτρηση τους

Καιρός όμως να περάσουμε και στο δια ταύτα, δηλαδή πώς οραματιζόμαστε τη δομή και τη λειτουργία των συνεδρίων που για μας, την Π.Ο.Θ.Σ. είναι σοβαρότατος θεσμός, είναι ένα βήμα διαλόγου και συζήτησης, διεκδίκησης και αγώνα και όχι Αυγουστιάτικες διακοπές. Γιατί δουλέψαμε και αυτή τη φορά σαν μέλος της οργανωτικής επιτροπής, καταθέτοντας, ιδέες, προτάσεις και οργανώνοντας την προσυνεδριακή ημερίδα της Θεσσαλονίκης που στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία, με αξιοσημείωτες θεματικές ενότητες και αξιόλογους εισηγητές όπως¨ «Οι Έλληνες Πομάκοι, παρελθόν-παρόν και μέλλον για τη Θράκη», με τον Γιάννη Κουριαννίδη, «Θρακικός Ελληνισμός-ταυτότητα και η γονοκτονία του, με τον Φάνη Μαλκίδη, «Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι σε μία νέα κοινή ιστορική προοπτική» με τον πατέρα Νικόλαο Λουδοβίκο και «Διαμορφούμενο περιβάλλον-κίνδυνοι- ευκαιρίες-προοπτικές από τη διέλευση των αγωγών» με τον Γιάννη Φωτιάδη και όμως αγαπητοί μας σύνεδροι η επιβράβευση μας ήταν να μας απαξιώσουν και να μας φιμώσουν.
Στέλνουμε το μήνυμα ότι η Π.Ο.Θ.Σ. έχει τον κόσμο της, έχει έργο που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί, έχει λόγο και προπαντός όραμα, διάθεση και μεράκι γιατί νοιάζεται για τη Θράκη μας.

Εμείς λοιπόν προτείνουμε προς την ολομέλεια του 8ου παγκοσμίου συνεδρίου των Θρακών την οποία και θεωρούμε την μοναδική υπεύθυνη ζητώντας από αυτή να αποφασίσει για την τύχη αλλά και για τη μελλοντική δομή των συνεδρίων.

1ον) Τα συνέδρια δεν πρέπει να οργανώνονται από δημοτικούς ή πολιτικούς φορείς αλλά από ένα μόνιμο φορέα, που να μην έχει εξάρτηση από την πολική. Για το σκοπό αυτό προτείνουμε το Ίδρυμα της Παναγίας Κοσμοσώτειρας, να καταστεί μη «κυβερνητική οργάνωση» και να επιφορτισθεί με καθήκοντα για την καλύτερη προετοιμασία της οργάνωσης και της υλοποίησης των συνεδρίων και αν αυτό δεν είναι εφικτό τότε να τα αναλάβουν οι Ομοσπονδίες.

2ον) Να δημιουργηθεί αμέσως μετά μία μόνιμη διαρκής γραμματεία που θα την πλαισιώσουν αξιόλογοι επιστήμονες γνώστες της ιστορίας της Θράκης και του Θρακικού Ελληνισμού και προπαντός της πολυπολιτισμικής καθημερινής ζωής της Θράκης. Η γραμματεία αυτή θα οργανώσει ομάδες εργασίας τα αποτελέσματα των οποίων θα υποβάλλονται στη διαρκή γραμματεία για επεξεργασία και προώθηση, συνεπικουρούμενη και από τις Ομοσπονδίες.

3ον) Η γραμματεία αυτή θα έχει διευρυμένες αρμοδιότητες και θα μπορεί να δώσει τις απαντήσεις εκείνες σε όλους εκείνους που υποσκάπτουν τα θεμέλια της ειρηνικής συνύπαρξης, Χριστιανών και Μουσουλμάνων, σε όσους προσπαθούν να παραχαράξουν την ιστορία μας, όρα καθηγητή Αλέξη Ηρακλείδη και να μάθουν ιστορία στη φιλόδοξη νεαρά Χαντισέ, ότι τα Σκόπια ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ και ακόμη ότι στη Θράκη ζουν Μουσουλμάνοι Έλληνες πολίτες και όχι Τούρκοι !

4ον) Η γραμματεία θα είναι εκείνη που θα προσδιορίζει τις θεματικές ενότητες, μετά από τις εισηγήσεις των συνεργαζομένων φορέων και θα δίνει τις ανάλογες απαντήσεις, όπως τονίστηκε παραπάνω, χωρίς το φόβο απώλειας ψήφων.

5ον) Θα φροντίζει για την υλοποίηση των ψηφισμάτων και των συμπερασμάτων του συνεδρίου, θα κυκλοφορεί έγκαιρα τα πρακτικά του συνεδρίου , θα ενημερώνει τους συμμετέχοντες φορείς και θα κάνει τον απολογισμό της στο νέο συνέδριο.

6ον) Προτεινόμενα θέματα θα είναι ο λαϊκός πολιτισμός της Θράκης και η παράδοσή της, οι προσωπικότητες της, η καθημερινότητα, η ιστορία της αγαπητοί μου σύνεδροι γιατί σε λίγο τα παιδιά μας δεν θα ξέρουν ούτε τη Δόμνα Βισβίζη , ούτε τον Πατριάρχη Κύριλλο τον ΣΤ αλλά και τόσες άλλες ηρωικές μορφές που διέθεσαν οικογένεια και υπάρχοντα, για την ελευθερία του γένους

7ον) Τέλος αν δεν αλλάξει η δομή της οργάνωσης, και παραμείνει ως έχει, τότε προτείνουμε η οργανωτική επιτροπή να έχει την εξής σύνθεση.
Ο Δήμαρχος της πόλης που το οργανώνει, η ΤΕΔΚ, του Νομού, ο Νομάρχης, ο υπερνομάρχης, η τοπική εκκλησία, οι τοπικοί φορείς και οι ομοσπονδίες, Οι υπόλοιποι περισσεύουν. Αυτοί που θεωρούμε ότι περισσεύουν είναι αυτοί που σνομπάρισαν το συνέδριο και ελαμψαν με την απουσία τους.
.
Θα μπορούσαμε σε αυτό το συνέδριο να μιλήσουμε για τα Ελληνικά ασφαλιστήρια συμβόλαια ζωής για την καταβολή των αποζημιώσεων από την Αμερικανική ασφαλιστική εταιρία μεθοδεύοντας τη διεκδίκησή τους όπως και για τη διεκδίκηση των περιουσιών που εγκαταλείφθηκαν στις αλησμόνητες πατρίδες, όπως κάνουν οι απόγονοι των Αμερικανών πολιτών της εποχής εκείνης καθώς. και τόσα άλλα. Δυστυχώς.

Σαν επίλογο θέλουμε να υπενθυμίσουμε στους πάντες ότι η συμμετοχή των ομοσπονδιών στην οργανωτική επιτροπή είναι αναντικατάστατη σύμφωνα και με το ψήφισμα του 7ου συνεδρίου. Άλλωστε όλα τα συνέδρια, όπως των Ποντίων, των Κρητών των Ηπειρωτών, των Βλάχων κλπ τα αναλαμβάνουν οι ίδιες οι ομοσπονδίες τους. και οι Δήμοι και οι Νομαρχίες και η πολιτεία γενικότερα τα στηρίζουν. Καιρός να το τολμήσουμε και εμείς έχουμε τη θέληση, έχουμε τη δύναμη ας προχωρήσουμε λοιπόν όλοι μαζί. Για να σταματήσουμε να αποτελούμε την εξαίρεση.

Επισημαίνουμε ότι πολιτισμός και πολιτική είναι δύο αλληλένδετες έννοιες με κοινή αφετηρία που αν πορευθούν ξεχωριστά το αποτέλεσμα είναι η αποτυχία. Κατά συνέπεια είναι ανάγκη οι δύο έννοιες να συνυπάρχουν και να συμπορεύονται για την επίτευξη κοινών αλλά ουσιαστικών στόχων

Δεν μας τρομάζει το γεγονός ότι η ομοσπονδία μας δεν είχε βήμα σε αυτό το συνέδριο. Θα μας τρόμαζε αν ήμασταν κενοί περιεχομένου , εμείς με τις θέσεις μας και τις ενέργειες μας αποδείξαμε το αντίθετο, και όχι μόνο σε αυτήν την περίπτωση, και καλά θα κάνουν ορισμένοι να αναλάβουν τις ευθύνες τους. και να σημειώσουν ότι η Π.Ο.Θ.Σ. δεν είναι αντικείμενο προς χρήση και προπαντός δεν υπηρετεί πολιτικές σκοπιμότητες.

Δηλώνουμε απερίφραστα ότι η ιστορία δεν βλάπτει, απεναντίας διδάσκει για να αποφευχθούν τα λάθη του παρελθόντος και ενωμένοι με αμφίδρομη την ειλικρίνεια να πορευθούμε στο μέλλον.

Το παγκόσμιο συνέδριο των Θρακών που πρώτοι συμβάλλαμε για τη γέννησή του, πρέπει να είναι βήμα διαλόγου και συζήτησης, διεκδίκησης και αγώνα και όχι μία θερινή συγκέντρωση για δημόσιες σχέσεις και για να αναδείξουμε ορισμένους που θα έχουν τη δυνατότητα να προσθέσουν μερικές ακόμη αράδες στο βιογραφικό τους σημείωμα.

Τονίζουμε και επιμένουμε ότι θέλουμε ένα συνέδριο αντάξιο της δομής και της φήμης του « Πανθρακικού συνεδρίου του 1918» που με τις ενέργειες του και προπαντός τις αποφάσεις του συνέβαλε τα μέγιστα στην απελευθέρωση της Θράκης μας. Το συνέδριο αυτό το είχαν οργανώσει οι σύλλογοι της εποχής εκείνης που σήμερα οι περισσότεροι από αυτούς φέρουν τον τίτλο ΘΡΑΚΙΚΗ ΕΣΤΙΑ, όπως της Θεσσαλονίκης, της Καβάλας, των Σερρών, της Βέροιας της Κατερίνης και πολλοί άλλοι.
Σας καταθέτω αντίγραφα των πρακτικών του συνεδρίου καθώς και δημοσιεύματα του τύπου της εποχής εκείνης.

Αυτές είναι σε πολύ γενικές γραμμές οι προτάσεις της ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ ΘΡΑΚΙΚΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ. Και τολμάει να τις καταθέσει ενυπογράφως στη γραμματεία του συνεδρίου , διαμαρτυρόμενη συγχρόνως κατά της οργανωτικής επιτροπής του 8ου παγκοσμίου συνεδρίου για έλλειψη παρρησίας, θέσεων, ιδεών, καθώς και για την πλήρη αδιαφάνεια των προθέσεων της και δηλώνουμε ότι θα ήμαστε στη διάθεση όσων ζητήσουν την βοήθεια μας.
Κυρίες και κύριοι σύνεδροι σας ευχαριστώ που ακούσατε με προσοχή τις θέσεις της Π.Ο.Θ.Σ.

Για την ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΘΡΑΚΙΚΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ
Ο πρόεδρος Η Γεν. Γραμματέας

Ελευθέριος Θ. Χατζόπουλος Ελένη Γκαιτατζή



2. ΚΡΙΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΟ 8ο ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΩΝ ΘΡΑΚΩΝ


Τώρα που πέρασε η ένταση και η συναισθηματική φόρτιση και το πνεύμα είναι πολύ πιο καθαρό υπάρχει η δυνατότητα της σωστής κριτικής για την επιτυχία ή μη του συνεδρίου.
Όπως κάθε συνέδριο έτσι και αυτό έγραψε τη δική του ιστορία. Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι η οργανωτική επιτροπή προσπάθησε τα μέγιστα για την επιτυχία του πλην ορισμένων που κατά την άποψη μας δεν τους ενδιέφερε και πολύ γι αυτό και απουσίαζαν από αυτό.
Θετικά και αρνητικά στοιχεία συμπληρώνουν το πάζλ του 8ου παγκοσμίου συνεδρίου των Θρακών.

Θα ξεκινήσω να το σχολιάζω παρουσιάζοντας πρώτα τα αρνητικά στοιχεία όπως αυτά καταγράφηκαν και σχολιάστηκαν από την πλειοψηφία των συνέδρων.
1ον) Οι θεματικές ενότητες δεν άγγιξαν κανέναν απολύτως από τους συνέδρους, είτε γιατί αυτές ήταν πασίγνωστες στο ευρύ κοινό, όπως ο «αγωγός Μπουργκάζ-Αλεξανδρούπολη και οι υπόλοιποι αγωγοί» που παρά τις προσπάθειες του νεαρού εισηγητού δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα.

Η εκπρόσωπος του ΤΕΕ Θράκης από τη στιγμή που ανέβηκε στο βήμα μέχρι που κατέβηκε δεν μας έδωσε τη δυνατότητα να καταλάβουμε τι έλεγε και τι προσπαθούσε να παρουσιάσει. Η μόνη που ίσως είχε κάποιο ενδιαφέρον ήταν αυτή που είχε σχέση με τη θέση της Θράκης σύμφωνα με τις γεωπολιτικές εξελίξεις στον παρευξείνιο χώρο.

Κατά γενική ομολογία οι θεματικές ενότητες που παρουσιάστηκαν ουσιαστικά και τυπικά έπρεπε να παρουσιαστούν στην ολομέλεια του νομαρχιακού συμβουλίου ή στο διευρυμένο συμβούλιο της περιφέρειας. Για μας την Π.Ο.Θ.Σ. αλλά και για τις άλλες ομοσπονδίες στον τομέα αυτό υπήρξε πλήρης απογοήτευση και δικαίωσαν πλήρως τις θέσεις της Π.Ο.Θ.Σ. για την έντονη της διαμαρτυρία.

2ον) Ο χρόνος που διατέθηκε στους συνέδρους για να κάνουν τις παρεμβάσεις τους ήταν ολιγόλεπτος με αποτέλεσμα να μην διατυπωθούν όλες οι θέσεις. Γεγονός ότι οι ομοσπονδίες που παίζουν πρωταρχικό ρόλο στα συνέδρια να μην έχουν τη δυνατότητα να δευτερολογήσουν.

3ον0 Απουσίαζαν για μια ακόμη φορά οι εκπρόσωποι της ομογένειας

4ον)Και πάλι δεν απόφευχθηκαν οι πολιτικές αντιπαραθέσεις. Λυπηρό μεν αλλά γεγονός.

Και ας έρθουμε στα θετικά του συνεδρίου που ομολογουμένως ειδικά ο κ. Δημήτριος Κοτσάκης, Δήμαρχος Κομοτηναίων και οι άμεσοι συνεργάτες του με άριστα το 10 παίρνουν 20 με τόνο.

1ον) Για πρώτη φορά στα χρονικά των συνεδρίων εμφανίστηκε ο πρωθυπουργός της χώρας, η παρουσία του οποίου λάμπρυνε το συνέδριο και έδωσε την ευκαιρία να προβληθεί και αυτό σε ολόκληρη την Ελλάδα καθώς και στον απόδημο Ελληνισμό

2ον) Η φιλοξενία για τους συνέδρους, απέδειξε για μια ακόμη φορά πόσο φιλόξενη είναι η Θράκη μας με τη ζεστή της αγκαλιά και την αγάπη των κατοίκων της..

3ον) Η ομοψυχία των συνέδρων απέδειξε και αυτή τη φορά ότι δεν υπάρχουν διαχωριστικές νταμπέλες, και έστειλαν το μήνυμα ότι οι ομοσπονδίες μπορούν να συνεργάζονται και χωρίς την ύπαρξη συνομοσπονδίας, η οποία προβλήματα μόνο θα σωρεύσει και θα είναι αναποτελεσματική.

4ον) Απονεμήθηκαν τιμητικές διακρίσεις σε προσωπικότητες της Θράκης. Μεταξύ αυτών, μετά από εισήγηση της Π.Ο.Θ.Σ. ήταν και το Κοινωφελές Ίδρυμα ΧΑΡΙΛΑΟΥ Κ. ΚΕΡΑΜΕΩΣ για την αδιάλειπτη προσφορά του στην διατήρηση και αναβίωση της Θρακικής παράδοσης και της ιατρικής έρευνας.

5ον) Τα συμπεράσματα του συνεδρίου αντί ψηφίσματος που παρουσίασε ο πρόεδρος του συνεδρίου κ. Δημήτριος Κοτσάκης, δήμαρχος Κομοτηναίων, ενστερνίζονται σε πολλά σημεία τις θέσεις της ΠΟΘΣ όπως αυτές παρουσιάσθηκαν στην παρέμβαση της.,

The HELLENIC GENOCIDE.

The HELLENIC GENOCIDE.

The Mass Crime against the Greeks and the responsibility of Ottoman Empire and Turkish Republic

In memory of Greeks of Smyrna (Izmir), 87 years after the Catastrophe (August 1922)

The beginning of the Greek presence in Thrace, Pontus, Ionia (Asia Minor) and Kappadokia, parts of Greek presence in former Ottoman state and today Turkish Republic starts from the myth and continue to historical facts. The myth starts with Prometheus, the missions of Hercules, continues with Frixos and Elli, who carried the Golden Fleece to the area and became the reason for the trip of the Argonauts. Having Jason as their leader, and representatives from all the Greek cities as payment, the Argonauts reached Kolhida (in Georgia today) and transformed the axenos (unfriendly) sea to Euxeinos (friendly) Pontus (sea in ancient Greek language), and the ancient Greek cities, makes new colonies – cities of major importance since the 8th century b.C.
The evidence for the wealth, prosperity and the Greek essence of those colonies is proved through the descriptions of many both Greek and other scientists and philosophers. Christianity, using the Greek language, became widely spread throughout this region. Constantine the Great gave great attention to Thrace, with the transfer of the capital of Eastern Roman Empire (Byzantine Empire) in Constantinople (ancient Greek colony of Megara, Byzantio.
Generally during the era of the Byzantine Empire, Thrace, Pontus, Asia Minor and Kappadokia was signified as an important centre of Hellenism. As a result of the conquest of Constantinople came slaughtering, plunder, flee towards Western Europe and the Balkan countries, as well as forcible islamization.
Since the beginning of the 18th century the Greeks are re-capturing their lost identity and are mobilizing once again their spirit and abilities. The Greeks of the area are regaining their lost faith to freedom and are longing for their ethnic liberation.
The establishment of “Filiki Eteria” (union for Greek independence), that promoted the Greek Revolution, takes place in a powerful economical and political centre, Odessa, with the Greek mayor G. Maraslis. In a very short time, the Hellenism regained the commerce mobility of the entire Thrace, Pontus, Asia Minor. Thus, the economic prosperity in the wider area had as a result the intellectual and artistic renaissance, as well as a demographic boom.
As mentioned above, the Hellenism, since the fall of the Byzantine empire (1453) encountered constant persecutions and efforts towards mass forcible islamization and turkization, having an outmost peak the extremely well organized, planned, scheduled in a systematic way and efficiently promoted genocide in the very beginning of the 20th century.
The Headquarters the Ministries of External Affairs of Europe and the U.S.A. are still undeniable witnesses for the conviction of the crimes that were committed by the Ottoman state against the Greeks of Thrace, Pontus, Asia Minor, Kappadokia (later in Constantinople, Imvros and Tenedos islands and today in Cyprus ) crimes that resulted in the violent expatriation of millions of Greeks, abandoning their fortunes and the civilization of their creative and evolutionary presence in those areas.
The Ottoman, Young-Turks, and Kemalist authorities pre-planned and realized the genocide against the Greeks.
Consequently until 1923, the Young-Turks and the Kemalists, having taken harsh measures against the Greeks of Thrace, through the means of expel, rape, slaughtering, deportations and hangings, exterminated hundreds of thousands of Greek in Thrace, Asia Minor and Pontus.
Among the victims of the genocide there was a great number of women and children, groups of the Greek population that consisted a particular plan of the extermination plan.
This can be verified through the reports and documentations of the foreign ambassadors, consuls, embassies, and others, where one can find references on the acts of slaughtering and brutality.
After 27 centuries of presence, prosperity and contribution of a historical nation, the Greeks of Thrace, Pontus, Asia Minor, Kappadokia, abandoned the land of their ancestors, their homes, churches, graves, a culture of world wide appeal.
The Greeks of Ottoman Empire nowadays in Greece, in the U.S.A., in Canada, in Australia, in Europe, and throughout the world wants justice to be attributed in the name of their ancestors that were murdered during the genocide from the Ottoman State and Turkish republic.
A genocide that consists part of a greater crime committed against that cost the life of 1.000.000 Greeks (2.650.000 in 1914), who lived in the Ottoman state.
This mass crime, the HELLENIC GENOCIDE, Turkey continue to deny until today.
The international crime of genocide opposes responsibilities not only on the state which committed it, but also to the whole international community:
a) For not recognizing a situation created by global crime as legal
b) For not helping the performance of an international crime to maintain the illegal situation and
c) To help other countries with the application of the obligations above. That is, it imposes on the international community the obligation not to recognize an illegal situation as a result of genocide.
A global struggle to ask for and point out the truth will find a lot of nations agreed. In order not to repeat the crimes, the responsible and the reasons that led them have to be found out. The truth must be sought and presented to the international public opinion, which knows how to judge and sentence without self-interest. Nowadays, when other nations suffer genocides from racist states, it is time for the first step to be taken to recognize the crime of HELLENIC GENOCIDE. On the other hand, the contemporary Turkish state has to answer for the genocide of the Greeks of Pontus, Asia Minor and Thrace, without making propaganda and pleads inconsistency as a state in order to be exculpated from the charge. This state, as the creation of Mustafa Kemal, and the Young Turks are responsible for the crime of HELLENIC GENOCIDE. Greek nation, each nation has the right to intensely demand from the authorities of the crimes and offences committed against it to recognize them. The greater the harm and the longer the facts were hidden, the more intense the desire for such recognition becomes.
Recognition, which is a substantial way to fight against genocide; Recognition which constitutes the confirmation of a nation’s right to the respect of its existence according to the international law and the historic truth.





http://malkidis.blogspot.com
e-mail: malkidis@gmail.com

Η Ν. Χόρτον για τον πατέρα της Τζ. Χόρτον και τη Μικρά Ασία

Ομιλία στο Α΄Παγκόσμιο Συνέδριο Απόδημων Θρακών

Αγαπητοί φίλοι,

Πριν αρχίσω την ομιλία μου για την καταστροφή της Σμύρνης, θέλω να σας κάνω γνωστό ότι ο πατέρας μου υπηρέτησε δύο φορές στη Θεσσαλονίκη. Την πρώτη φορά, όταν έγινε το κίνημα των Νεότουρκων και τη δεύτερη κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Γνωρίζοντας λοιπόν και εγώ, κοντά σε κείνον, για τον μακρύ και σκληρό αγώνα των Ελλήνων για την απελευθέρωση της Μακεδονίας, είμαι σίγουρη ότι και στο μέλλον δεν θα υπάρξει κανένα εμπόδιο που δεν θα μπορέσουν να το υπερνικήσουν οι Έλληνες.

Και τώρα ας έρθω στο θέμα μου:

Οι περισσότεροι συνήθως ενδιαφέρονται για την πολιτική άποψη των γεγονότων της Μικρός Ασίας. Μια και μου ζητήθηκε όμως να μιλήσω για τις εμπειρίες του πατέρα μου, ας σημειώσω ότι είχε ένα μυστικιστικό δεσμό με τη Σμύρνη. Πώς ένας Γιάνκης δέκατης γενιάς από μια κωμόπολη στα βορεινά της Πολιτείας της Νέας Υόρκης σχετίστηκε τόσο με μια πόλη στην ακτή της Μικρός Ασίας; Μικρό παιδί ο πατέρας του του διάβαζε από τη Βίβλο, μεταξύ των άλλων και από το βιβλίο της Αποκάλυψης. Η Σμύρνη, ως η τελευταία από τις επτά πόλεις της Αποκάλυψης που επέζησε του έκανε βαθιά εντύπωση, που την κράτησε σε όλη του τη ζωή και την ανέφερε συνέχεια στα έργα του. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του υπηρέτησε σε πολλά άλλα διπλωματικά πόστα, σε μέρη που θεωρούνταν καυτά, αλλά όπως έλεγε, η Σμύρνη ήταν η Μέκκα των φιλοδοξιών του. Φαίνεται λοιπόν ότι ήταν μοιραίο να είναι παρών στο θάνατο των χριστιανών και την καταστροφή της πόλης. Η Σμύρνη ήταν ή μοίρα του. Είχε συνδέσει στενά τον συμβολισμό της Αποκάλυψης για τον αγώνα ανάμεσα στο καλό από τη μια μεριά και το σκοτάδι από την απληστία από την άλλη με τα γεγονότα που παρακολουθούσε στη Σμύρνη και τα οποία οδήγησαν στην καταστροφή της.


Ο Horton πήγε στη Σμύρνη κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και αντιπροσώπευε τα συμφέροντα όλων των συμμάχων μέχρι τη στιγμή που η Τουρκία κήρυξε τον πόλεμο και εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών; 'Για πρώτη φορά σε εκατό χρόνια", είπε, • η αμερικανική σημαία κατεβάστηκε από το Προξενείο". "Πάντα", σχολίαζε ο Norton, " γυρνάμε και το άλλο μάγουλο στους Τούρκους, για λόγους γνωστούς μόνο σε διευθυντές μεγάλων Εταιρειών".

Η νίκη των Ελλήνων κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους και ο αγώνας για την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης κέρδισαν τον θαυμασμό των Βρετανών Πολιτικών και ειδικά του Λόυντ Τζωρτζ. Έγινε επίσης εμφανές ότι ορισμένες εδαφικές κτήσεις της Ελλάδας θα ήταν πολύ σημαντικές για τη Μεγάλη Βρετανία. Έτσι οι Βρετανοί προσκάλεσαν το Βενιζέλο στο Λονδίνο. Ήθελαν μια βάση κοντά στην Αδριατική: το Αργοστόλι της Κεφαλονιάς. Σε αντάλλαγμα, είπανε, η Ελλάδα θα έπαιρνε την Κύπρο. Οι Έλληνες όμως δεν είχαν αντιληφθεί ότι ο Λόΰντ Τζωρτζ δεν ήταν σε θέση πάντοτε να επιβάλλει πολιτική που δεν θα είχε την έγκριση της τάξης που κυβερνούσε ουσιαστικά την Αγγλία.

Τον Ιανουάριο του 1915, ο Βρετανός Υπουργός των Εξωτερικών, σερ Έντουαρντ Γκρέυ, τηλεγράφησε στον Βρετανό πρεσβευτή στην Αθήνα και του συνέστησε να προσφέρει στην Ελλάδα μια σημαντική περιοχή στα παράλια της Μικρός Ασίας. Σε αντάλλαγμα η Ελλάδα θα έμπαινε στον πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ. "Αν ο Βενιζέλος θέλει συγκεκριμένη υπόσχεση, θα την αποσπάσουμε χωρίς δυσκολία", έγραψαν οι Βρετανοί ιθύνοντες, τότε. Ο Βενιζέλος συμφώνησε να αποβιβαστούν συμμαχικά στρατεύματα στη Θεσσαλονίκη. Ο βασιλιάς Κωνσταντίνος και οι υποστηρικτές του αντιτέθηκαν στην παραβίαση αυτή της ελληνικής ουδετερότητας. Έτσι δημιουργήθηκαν δύο ελληνικές κυβερνήσεις (μία φιλοβενιζελική στη Θεσσαλονίκη και μία φιλοβασιλική στην Αθήνα).
Τον Μάιο του 1919, τις τελευταίες μέρες της διάσκεψης ειρήνης των Παρισίων, ο Λόΰντ Τζωρτζ και ο Βενιζέλος αποφάσισαν ότι τα ελληνικά στρατεύματα θα καταλάμβαναν την Σμύρνη, απόφαση που αντέβαινε στις συμβουλές πολλών ανδρών. Στις 14 Μαίου συμμαχικά αποσπάσματα κατέλαβαν το λιμάνι της Σμύρνης, ενώ την επομένη αποβιβάστηκαν τα ελληνικά στρατεύματα.

Τον Αύγουστο του επομένου έτους ο σουλτάνος συνυπέγραψε την συνθήκη των Σεβρών, με την οποία απελευθερώνονταν ορισμένες ελληνικές περιοχές από την εξουσία των Τούρκων, ενώ ένα μεγάλο μέρος της αυτοκρατορίας έμπαινε υπό τον έλεγχο Διεθνούς Επιτροπής. Η συνθήκη όμως αυτή δεν επικυρώθηκε ποτέ, όχι μόνο γιατί συνάντησε την αντίδραση των Νεότουρκων της Άγκυρας, αλλά και γιατί αρνήθηκαν να υπογράψουν η Γαλλία και η Ιταλία, οι οποίες θεωρούσαν τη συνθήκη των Σεβρών σαν διπλωματική νίκη των Άγγλων και την Ελλάδα δορυφόρο τους. Έτσι όχι μόνο ήλθαν σε συνεννόηση με τον Κεμάλ, αλλά και του άφησαν φεύγοντας από τη Μ. Ασία πολεμικό υλικό, παρόλο που γνώριζαν ότι αυτό θα χρησιμοποιούνταν εναντίον των Ελλήνων. Μετά τα γεγονότα αυτά, με τον τουρκικό εθνικιστικό στρατό εν ενεργεία στο πεδίο της μάχης, μόνο νίκη του ελληνικού στρατού θα μπορούσε να θέσει τη συνθήκη σε ισχύ. " Η ασφάλεια των καταπιεζομένων μειονοτήτων", κατά τον Horton, εξαρτώνταν αποκλειστικά από αυτό, αλλά η παλιά πολιτική οικονομικού ιμπεριαλισμού ανάμεσα στις σύμμαχες δυνάμεις κατέστησε αδύνατη οποιαδήποτε εποικοδομητική ολοκλήρωση".

Όταν ο Κεμάλ απέρριψε την συνθήκη των Σεβρών, ο Βενιζέλο αποφάσισε να πάρει πίσω τα χαμένα εδάφη με μια καλοοργανωμένη στρατιωτική εκστρατεία. Τηλεγράφησε στον Λόΰντ Τζωρτζ ανακοινώνοντας την απόφαση του και ζητώντας στρατιωτική και οικονομική βοήθεια.

Στο όνειρο του για την υλοποίηση της Μεγάλης ιδέας ο Βενιζέλος έβλεπε με τα μάτια της φαντασίας του την ί κατάληψη της Κωνσταντινούπολης. Ελληνική αντιπροσωπεία πήγε στο Λονδίνο να, συζητήσει για την επίθεση. Είναι καταπληκτικός ο βαθμός στον οποίο η Αγγλία αναμίχθηκε στις διαβουλεύσεις για τον Μικρασιατικό πόλεμο και πόσο εκτεταμένα οι Έλληνες τους συμβουλεύτηκαν προτού κάνουν οποιοδήποτε βήμα. Οι Βρετανοί όμως δεν υποσχέθηκαν τίποτε συγκεκριμένο και οι Έλληνες έφυγαν με τo αίσθημα ότι είχαν αποφασίσει να γίνει η εκστρατεία. Πέντε μέρες αργότερα ο ελληνικός στρατός ξεκίνησε την επίθεση. Όταν οι Έλληνες αποβιβάστηκαν στη Σμύρνη, ο Horton έγραψε στο State Department: -Αυτή θα είναι άλλη μία Συρακούσια εκστρατεία", υπονοώντας τον πόλεμο των Συρακουσών το 413 π.Χ., που οδήγησε στην πτώχευση του αθηναϊκού θησαυροφυλακείου και έβαλε τέλος στην ηγεμονική θέση της Αθήνας.

Τον Νοέμβριο του 1920 οι εκλογές επανέφεραν το βασιλιά Κωνσταντίνο στην εξουσία. Όταν ο Βενιζέλος είδε τις έξαλλες διαδηλώσεις των βασιλικών στην Αθήνα και κατάλαβε oτι έχανε, παραιτήθηκε. Ο Horton, σε αναφορά του στο State Department σχολίαζε: Ή πτώση του Βενιζέλου, του μεγάλου αυτού υπέρμαχου της Ελλάδας στην Ευρώπη και Αμερική και η επαναφορά του ανυπόληπτου βασιλιά, είvaι η αρχή του τέλους".
Οι Βρετανοί δεν τήρησαν τη συμφωνία με το Βενιζέλο.

Ο Ουίνστον Τσωρτσιλ δικαιολογεί ως εξής την στάση της Βρετανίας και την μη παραχώρηση της Κύπρου στην Ελλάδα μετά την επάνοδο του βασιλιά; Ήταν ένας ηγεμόνας που παρά τα συμφέροντα και την θέληση του λαού του, προσπάθησε για λόγους προσωπικούς ή οικογενειακούς να φέρει την χώρα του στην πλευρά του εχθρού, που τελικά ήταν και η ηττημένη πλευρά. Για τον λόγο αυτό, η επιστροφή του Κωνσταντίνου διέλυσε κάβε συμμαχική πίστη και αφοσίωση προς την Ελλάδα και ακύρωσε όλες τις υποχρεώσεις, εκτός από τις νομικές". Ο Τσώρτσιλ μάλιστα προσέθεσε στο τέλος: -Δεν συμβαίνει κάβε μέρα ηθικοί πιστωτές να είναι τόσο βολικοί".

Η αλλαγή αυτή είχε επιπτώσεις και στο στράτευμα: οι βενιζελικοί αξιωματικοί αντικαταστάθηκαν από έμπιστους βασιλικούς. Με την αλλαγή αυτή πολλά συντάγματα έμειναν χωρίς αξιωματικούς. Ο Horton έγραφε σχετικά στο State Department: -Πληροφορούμαι από αξιόπιστες πηγές ότι μέχρι την τελευταία στιγμή ο ελληνικός στρατός βα μπορούσε να ορθοποδήσει και να σώσει την κατάσταση, αλλά ακόμη και οι αξιωματικού που ήθελαν να μείνουν στις θέσεις τους να πολεμήσουν και εξέφρασαν την επιθυμία τους να το κάνουν, διατάχθηκαν να παραιτηθούν". Ο στρατηγός Χατζηανέστης ωστόσο, που είχε αναλάβει την διοίκηση της ελληνικής στρατιάς τον Μάιο του 1922, απέτυχε.

Δεν σκοπεύω βέβαια εδώ να αναλύσω την πορεία της μικρασιατικής εκστρατείας. Πάντως την περίοδο εκείνη ο Horton άρχισε μία σειρά τηλεγραφημάτων προς τον Υπουργό των Εξωτερικών των Η.Π.Α., με τα οποία ζητούσε την άδεια να μεσολαβήσει στην κυβέρνηση της Άγκυρας για αμνηστεία, που θα επέτρεπε την έξοδο των ελληνικών δυνάμεων, να τους επιτρέψει δηλαδή να μπαρκάρουν.’ Οι πρόσφυγες συρρέουν μέσα στην πόλη και ο πανικός αυξάνεται", έγραφε και πρότεινε -Στο όνομα της ανθρωπιάς και για την ασφάλεια των αμερικανικών Συμφερόντων, σας ικετεύω να επιτρέψετε να γίνουν προσπάθειες για μεσολάβηση, που ίσως προλάβουν πιθανή καταστροφή της πόλης". Τα τηλεγραφήματα του έφτασαν στον Ουίλιαμ Φίλιπς, ο οποίος φαίνεται ότι ήταν ενεργών υπουργός εξωτερικών. Ο αβρός αυτός διπλωμάτης είδε τα πράγματα διαφορετικά. Ο Φίλιπς έγραψε στον πρόεδρο Χάρτιγκ: " Έχω κι άλλο μήνυμα από τον Γενικό Πρόξενο Horton. Νομίζω ότι θα ήταν φρονιμότερο να περιορίσουμε τις δραστηριότητες μας στην φροντίδα για τις ζωές Αμερικανών και την αμερικανική περιουσία. Δεν νομίζω ότι η κατάσταση μας επιτρέπει να αναλάβουμε τον ρόλο του εθελοντή μεσολαβητή". Μπορεί να φανταστεί κανείς πόσο ευεργετικά αποτελέσματα θα είχε η πρόταση του Horton αν είχε γίνει αποδεκτή.

Στις 9 Σεπτεμβρίου, ο λαός της Σμύρνης είδε τις κυρίως ελληνικές δυνάμεις - τη μόνη άμυνα τους έναντι των Τούρκων - να προσπερνούν την πόλη και να επιβιβάζονται στον Τσεσμέ, για την επιστροφή τους στην Ελλάδα.

Ένα αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό της όλης εικόνας της καταστροφής της Σμύρνης ήταν η παρουσία των Πολεμικών πλοίων των Μεγάλων Δυνάμεων, που έπλεαν αδιάφορα στο λιμάνι, για να προστατεύσουν δηλαδή τις ζωές των πολιτών τους. Για την πυρκαγιά και την καταστροφή της πόλης Horton έγραψε: • Μια κοινή διαταγή από τους διοικητές των πολεμικών πλοίων, μιας αβλαβής βολή πάνω από το τουρκικό τμήμα της πόλης, θα σταματούσε το ολοκαύτωμα". Οι διοικητές του συμμαχικού στόλου δεν έκαναν τέτοια ενέργεια.

Τα αίτια βρίσκονται στη δεκαετία πριν από την καταστροφή της Σμύρνης. Το 1901, ένας Γερμανός ειδικός είχε εξακριβώσει ότι τα πετρελαιοφόρα πεδία της Μοσούλης (τότε ανήκε στην Τουρκία, σήμερα στο Ιράκ) ήταν από τα πιο πλούσια στον κόσμο. Οκτώ χρόνια αργότερα, η Τουρκική κυβέρνηση παραχωρούσε το δικαίωμα εξόρυξης του υπεδάφιου πλούτου και της κατασκευής σιδηροτροχιών σε λωρίδα μήκους δύο χιλιάδων τετρακοσίων μιλίων στη Μικρά Ασία. Η λωρίδα κάλυπτε βάθος είκοσι χιλιομέτρων εκατέρωθεν της σιδηροδρομικής γραμμής, συνολικής έκτασης ενενήντα έξι χιλιάδων τετραγωνικών μιλίων. Τα σχετικά συμβόλαια προέβλεπαν επενδύσεις ύψους 200-300 εκατομμυρίων αμερικανικών δολαρίων (σε δολάρια του 1924).Υπολογίστηκε ότι η περιοχή αυτή περιείχε δέκα δισεκατομμύρια σε ορυκτά και άλλες φυσικές πηγές πλούτου και οχτώ δισεκατομμύρια βαρέλια πετρέλαιο.

Οι ιστορικοί επίσης επισημαίνουν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν κήρυξαν τον πόλεμο στην Τουρκία. Γράφει ένας: • Αυτή η στάση από μέρους της κυβέρνησης της Αμερικής ήταν υπολογισμένη να ωφελήσει τα αμερικανικά εμπορικά συμφέροντα στην Τουρκία. Μεταξύ των οποίων οι συνεργάτες του ναυάρχου Chester φαίνεται ότι ήταν οι περισσότερο ευνοημένοι". Ο Colby Chester, συνταξιούχος ναύαρχος του αμερικανικού ναυτικού, διαπραγματευόταν για αρκετά χρόνια με την Τουρκία για να κερδίσει ορισμένες παραχωρήσεις για την παραχώρηση δικαιωμάτων εξόρυξης του υπεδάφιου πλούτου και της κατασκευής σιδηροδρομικής γραμμής.


Τον Chester βοηθούσε στις προσπάθειες του ο ναύαρχος Bristol, διοικητής του αμερικανικού στόλου στα τουρκικά ύδατα και Αμερικανός ύπατος, αρμοστής στην Κωνσταντινούπολη. Σχετικά με αυτό σχολίαζε ένας ιστορικός: -Κατά τα έτη 1919-1923, τόσο κρίσιμα για την ιστορία της Μικράς Ασίας, δύο Αμερικανοί αξιωματούχοι ξεχώριζαν σαν ενσαρκωτές αντίρροπων δυνάμεων στην εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών: η τάση της συνειδήσεως από τη μια μεριά και του πραγματισμού από την άλλη". Οι δύο αυτοί αξιωματούχοι ήταν ο Horton και ο Bristol αντίστοιχα. Σε όλη του την καριέρα ο Horton προσπάθησε έντονα να προωθήσει τα αμερικανικά εμπορικά συμφέροντα. Κατάφερε να γλιτώσει την εταιρεία Standard Oil από χιλιάδες δολλάρια σε παράνομους φόρους, αλλά δεν πίστευε σε ουδετερότητα σε περιπτώσεις μεγάλης εθνικής σημασίας, όπου κινδύνευαν ζωές. Υπάρχουν πολλές μαρτυρίες και στο θέμα αυτό από τους Τούρκους, τους οποίους βοήθησε ο Horton, όταν υπήρχε ανάγκη. Ο Bristol όμως θεώρησε καθήκον του να πείσει τους δημοσιογράφους να μην καλύψουν την βάρβαρη μεταχείριση των χριστιανών από τους Τούρκους. Ο σκοπός του ήταν να κερδίσει την εύνοια των Τούρκων για να επικυρωθούν οι παραχωρήσεις που αναφέρθηκαν. Διαταγές σιωπής εκδόθηκαν κατά του Horton και άλλων αυτόπτων μαρτύρων των γεγονότων, όταν γύρισαν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Χωρίς αμφιβολία ο Bristol, κατά τη γνώμη του, ενεργούσε πατριωτικά. Ο Horton, σε γράμμα του προς την μητέρα μου, ανέφερε: •

Είμαστε μεγάλη και ένδοξη Δημοκρατία, αλλά ο αμερικανικός λαός, όπως όλοι ή πολλοί, δεν βαθαίνουν πάντοτε την αλήθεια των πραγμάτων". Ο ίδιος παρατηρούσε: -Σε ολόκληρο αυτό το πλέγμα των αλληλοσυγκρουόμενων συμφερόντων, ο σοβαρός παρατηρητής εντυπωσιάζεται με ένα πράγμα: τη διαύγεια της διορατικότητας του John Bull (Αγγλία) και την ευθύτητα και την επιμονή με την οποία αγωνίστηκε για το σκοπό του. Ήξερε τι ήθελε και το πήρε. Υπάρχουν άφθονες πετρελαιοπηγές στο Maidan i Nartun, όχι μακριά από τη Βασόρα, στον Περσικό κόλπο, όπου οι Βρετανοί αποβιβάστηκαν νωρίς κατά τη διάρκεια του πολέμου. Υπάρχουν πεδία πετρελαιοπηγών στην Μοσούλη (σήμερα στο Ιράκ). Ο στρατηγός Townsend κατευθυνόταν προς τα εκεί οι Τούρκοι τον σταμάτησαν στο Kut-EI-Mara, αλλά αυτό δεν πτόησε τον ξάδελφο John".


Οι Ιταλοί, που από την αρχή ήταν αντίθετοι με την παρουσία των Ελλήνων στην περιοχή της Σμύρνης, βιάστηκαν να κάνουν μυστικές συμφωνίες με τον Κεμάλ τον Μάρτιο του 1921 με αντάλλαγμα μεγάλες οικονομικές παραχωρήσεις και την υπόσχεση να αποσύρουν από την Αττάλεια τα ιταλικά στρατεύματα κατοχής. Τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου και οι Γάλλοι συμφώνησαν με τον Κεμάλ να αποσύρουν τα γαλλικά στρατεύματα κατοχής από την Κιλικία και να εφοδιάσουν τους Τούρκους σιωπηρά με πολεμικό υλικό, για το οποίο πληρώθηκαν γενναία. Η Γαλλία άλλωστε ήταν η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα που καλλιέργησε οικονομικές σχέσεις με την οθωμανική αυτοκρατορία από το 1535 ήδη. Και όπως, με πολύ περιφάνεια ανέφερε (1922) ο διευθυντής του Γαλλικού Εμπορικού Γραφείου της Κωνσταντινούπολης • Σχολεία δικά μας, κοινωφελή ιδρύματα, νοσοκομεία, γηροκομεία, άσυλα ορφανών και εκθέτων έχουν ιδρυθεί σε κάθε σημείο της Ανατολής. Σε κάθε πόλη του εσωτερικού, σε όλα τα σημαντικά χωριά... υπάρχουν σχολεία και Γάλλοι διδάσκαλοι, άνθρωποι που διδάσκουν στα παιδιά τη δόξα της Γαλλίας, τη γλώσσα μας, την ιστορία". Είναι λοιπόν αυτονόητο ότι η Γαλλία δεν ήταν διατεθειμένη να απαρνηθεί όλες τις κατακτήσεις της και πολύ περισσότερο τα οικονομικά της πλεονεκτήματα.


Οι Τούρκοι, αφού τακτοποίησαν τις διπλωματικές τους σχέσεις και με τη Σοβιετική Ένωση, ήταν πλέον έτοιμοι να οργανώσουν μία γενική αντεπίθεση εναντίον των Ελλήνων, τους οποίους όλοι τους είχαν εγκαταλείψει. Στις 8 Σεπτεμβρίου 1922 οι Τούρκοι έμπαιναν στην Σμύρνη, ενώ οι Έλληνες δεν είχαν άλλη διέξοδο, παρά να πέσουν στη θάλασσα.
Ό

ταν έκανα ομιλίες, δεν ανέφερα συνήθως το έργο διάσωσης που έκανε ο πατέρας μου, γιατί σκεφτόμουν ότι αυτό δεν ταιριάζει σε θυγατέρα. Τελικά αναρωτήθηκα, γιατί όχι, αυτά είναι γεγονότα, γιατί να τα κρύβω; Και σήμερα ακόμη, στο αεροπλάνο, στο Παντοπωλείο, στην παραλία, άνθρωποι που ακούνε το όνομα Horton μου διηγούνται, πώς οι ίδιοι ή οι συγγενείς τους σώθηκαν απ'αυτόν. Ενήργησε κυρίως ανεπίσημα και μάλιστα μερικά επεισόδια αισθάνθηκε ότι ήταν αναγκασμένος να τα κρατήσει μυστικά. Κάποιος, που συνάντησα σε ένα ελληνικό νησί, μου διηγήθηκε πως ο Horton έβαλε εκατοντάδες αμερικανικές σημαίες σε ψαρόβαρκες ή ο,τιδήποτε άλλο πλεούμενο και αφού συνεννοήθηκε με πλήθος γυναίκες και παιδιά να τον συναντήσουν κρυφά σε ένα σημείο, τους έβαλε στις βάρκες και τους έστειλε στα απέναντι από τη Σμύρνη νησιά.


Όταν οι Τούρκοι μπήκαν στην πόλη, ακολούθησαν, όπως ξέρετε, απερίγραπτες φρικαλεότητες. Πολλοί ανέφεραν ότι είδαν στρατιώτες του τουρκικού τακτικού στρατού να ρίχνουν - τι ειρωνεία - κουρέλια βουτηγμένα σε πετρέλαιο για να κάψουν το αμερικανικό προξενείο. Όταν το κτίριο άρχισε να καίγεται ήταν η ώρα να το εγκαταλείψει και η αμερικανική παροικία. Ανάμεσα τους ήταν πολλοί συγγενείς, φίλοι και υπάλληλοι, όχι όλοι τους Αμερικανοί πολίτες. Αξίζει να σημειωθεί ότι και αρκετοί αμερικανικοί φιλανθρωπικοί οργανισμοί έχασαν τα κτίρια τους από τους εμπρησμούς, ανάμεσα τους και το σπίτι του Horton με όλα του υπάρχοντα. Επέζησαν όμως τα κτίρια της Standard Oil. Μόνο αυτά φρουρούνταν από ένοπλους Αμερικανούς ναύτες.
Καθώς το καράβι έβαλε πλώρη για την Αθήνα, ο Horton έγραφε: • Μια από τις οξύτερες εντυπώσεις που αποκόμισα από τη Σμύρνη ήταν το αίσθημα της βαθιάς ντροπής, γιατί ανήκα στο ανθρώπινο γένος".

Σύγκρινε την καταστροφή της Σμύρνης με την κατεδάφιση της Καρχηδόνας από τους Ρωμαίους και παρατήρησε: -Στην καταστροφή της Καρχηδόνας δεν υπήρχε στόλος χριστιανικών πολεμικών πλοίων να παρακολουθούν μια κατάσταση για την οποία οι κυβερνήσεις τους ήταν υπεύθυνες". Διάφοροι πρόσφυγες έκτοτε μου έχουν πεί ότι μια από τις πιο ισχυρές αναμνήσεις τους ήταν ο ήχος χορευτικής μουσικής που έφτανε στο λιμάνι από τα συμμαχικά πολεμικά πλοία. Αυτόπτης μάρτυρας του οριστικού θανάτου της βυζαντικής αυτοκρατορίας ο Horton συνεχίζει: • Και αυτή η παρουσία αυτών των πολεμικών πλοίων στο λιμάνι της Σμύρνης, το Σωτήριον έτος 1922, που παρακολουθούσε ανίσχυρα τις τελευταίες στιγμές των χριστιανών στην Τουρκία, ήταν το πιο λυπητερό και το πιο σημαντικό στοιχείο της όλης ιστορίας".
Ωστόσο, παρά την πολιτική του Bristol να παραβλέπει τις απώλειες ζωής για να προωθεί τις εμπορικές του φιλοδοξίες, δεν πρέπει να παραβλέψουμε την αποτελεσματικότητα, με την οποία μερικοί αξιωματικοί του αμερικανικού ναυτικού βοήθησαν στη διάσωση ανθρώπινων ζωών. Ναύτες ανέβαζαν πρόσφυγες στα πλοία επί δύο μέρες, παρά την πολιτική της μη επεμβάσεως των Ηνωμένων Πολιτειών. Αξίζει να αναφέρουμε και τη στάση των Γιαπωνέζων που έριξαν φορτίο στο νερό για να μπορέσουν να ανεβάσουν στα πλοία τους τα θύματα της καταστροφής.


Όταν ο Horton έφτασε στην Αθήνα, πήρε πολλά τηλεγραφήματα από το προσωπικό των αμερικανικών πλοίων, στα οποία του ανέφεραν ότι έστελναν πρόσφυγες και ζητούσαν τη βοήθεια του για την αποβίβαση τους. Αφού βοήθησε να βρεθεί τροφή και στέγη για τους πρόσφυγες, ο Horton πήγε στην Ουάσιγκτον, όπου κατέθεσε σε ακροάσεις του Κογκρέσου και αγωνίστηκε να περάσει νόμος που να επιτρέπει στους πρόσφυγες να πάρουν στην Αμερική τους συγγενείς και τους γονείς τους.


Ελάχιστα γνωστές επίσης είναι οι δραστηριότητες που ανέπτυξε ο Horton κατά τις εργασίες της συνθήκες της Λωζάνης. Πίστευε ότι η συνθήκη αυτή δεν έπρεπε να κλείσει χωρίς να περιλαμβάνει μια πατρίδα και διασφαλίσεις για τους Αρμενίους, αποζημίωση για απώλειες, συμπεριλαμβανομένων των απωλειών των Αμερικανών, διαβεβαίωση ότι όλες οι χριστιανές, κορίτσια και γυναίκες, που απήχθησαν κατά τη διάρκεια των εχθροπραξιών θα ελευθερώνονταν (και απαίτηση να παραδεχθούν και να αποκηρύξουν οι Τούρκοι τα εγκλήματα τους). Ενώ συνεχιζόταν η διάσκεψη της Λωζάνης, ο Αμερικανός εκπρόσωπος έκανε έκκληση για τη χώρα των Αρμενίων, αλλά την εγκατέλειψε, μπροστά στην τουρκική αντίδραση. Τα ιδιωτικά οικονομικά συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων που είχαν ή έλπιζαν να αποκτήσουν επενδύσεις στη Μικρά Ασία υπαγόρευαν στους εκπροσώπους τους να φροντίσουν να προστατεύσουν πλήρως τα συμφέροντα αυτά. Όπως είπε ένας ιστορικός, οι στρατιώτες που έριχναν ζάρια για τα ενδύματα του Χριστού, δεν ήταν πιο αισχροί από τους απεσταλμένους που παζάρευαν για παραχωρήσεις. Ένας απεσταλμένος της Standard Oil στη Λωζάνη χτύπησε τη γροθιά του στο τραπέζι και είπε: " Ήρθαμε εδώ γι 'αυτές τις καταραμένες τις μειονότητες ή για να φροντίσουμε τα συμφέροντα μας;"

Παρόντα ήταν και τα μέλη της ομάδας του ναυάρχου Chester, αλλά δεν απέγινε τίποτε στο τέλος, γιατί οι Βρετανοί έφτασαν πρώτοι στη Μοσούλη. -Μπορείς να φανταστείς πόσο σημαντικό είναι το θέμα του πετρελαίου", έγραφε ο Horton στη μητέρα μου από την Ουάσιγκτον, •αφού οι ειδικοί λένε ότι τα εγχώρια αποθέματα των Η.Π.Α, θα αρκέσουν είκοσι μόνο χρόνια και ολόκληρος ο πολιτισμός μας εξαρτάται από αυτό. Ακόμη και τα πολεμικά μας πλοία κινούνται με πετρέλαιο. Είμαι διατεθειμένος να παραδεχτώ ότι χρειαζόμαστε, αλλά πιστεύω ότι θα μπορούσαμε να είχαμε αποκτήσει το μερίδιο μας με τρόπους λιγότερο εγκληματικούς. Το πετρέλαιο δεν θα καίγεται καλά όταν αναμιχθεί με πολύ αίμα, και όταν μυρίζει έντονα από τον καπνό εκκλησιών και Αγίων Γραφών που καίγονται. Όσον αφορά τον εαυτό μου, μια σκέψη θα με παρηγορεί κατά το υπόλοιπο της ζωής μου, και μετά, ελπίζω: όποια μειονεκτήματα και αν είχα, τα χέρια μου δεν βάφτηκαν με χριστιανικό αίμα και ποτέ δεν πρόδωσα τον Χριστό μου για τριάκοντα αργύρια".


Ο Horton συνέχισε να γράφει και να καταβάλλει προσπάθειες για αλλαγές σε καταστάσεις που θεωρούσε αμφισβητήσιμες κατά τη διάρκεια και μετά την υπογραφή της συνθήκης της Λωζάνης, πράγματα για τα οποία γνωρίζω πολύ λίγα. Σχημάτισε ένα λόμπυ στην Ουάσιγκτον για τις χριστιανικές μειονότητες και αργότερα εξέδωσε το βιβλίο του Ή Κατάρα της Ασίας" και άλλα έργα, με την ελπίδα να οδηγήσει σε επιβολή της δικαιοσύνης. Ταξίδεψε σε όλη την Αμερική Δίνοντας διαλέξεις για την Μέση Ανατολή και κάνοντας εράνους για τα ορφανά και άλλα θύματα. Του άρεσε να κλείνει τις διαλέξεις του με τα ακόλουθα λόγια, ενώ το ακροατήριο έβλεπε μια διαφάνεια του πολυελαίου της εκκλησίας της Περγάμού: 'Ας πάμε με τη σκέψη μας πίσω στα χρόνια του Αγίου Ιωάννη και ας ^φανταστούμε ένα κερί να καίει στο καθένα. Κεριά του είδους που αναφέρει ο Πόρτια.

Έτσι λάμπει μια καλή πράξη σε έναν πονηρό κόσμο". Ας φανταστούμε όλα να σβήνουν ένα-ένα, εδώ και πολλά χρόνια, και το τελευταίο να καίει λαμπερό και σταθερό μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1922". Πάντα τελείωνε απαριθμώντας τις πόλεις - τα ονόματα τους και μόνα. θεωρούσε ότι φέρνουν στο νου πιο πολλή μεγαλοπρέπεια από ό,τι όλη η ποίηση του κόσμου: Εφεσος, Σάρδεις, Φιλαδέλφεια, Θυάτειρα, Λαοδίκεια, Πέργαμος, Σμύρνη.