Την Κυριακή 19 Ιουνίου στις 10 το βράδυ ο Δημήτρης Πέτροβιτς συζητά στο ΘΡΑΚΗ ΝΕΤ με το Φάνη Μαλκίδη για την οικονομία και όλες τις νέες εξελίξεις σχετικά με την "κρίση χρέους" στην Ελλάδα.
Παρακολουθείστε τη συνέντευξη ζωντανά στο http://www.thrakinet.tv
http://www.diaspora-greque.org/
Comment peut-on oublier...?Πως μπορούμε να ξεχάσουμε...!Επιτέλους τους ξεριζώσαμε...Enfin, nous avons réussi à les déraciner...(Κεμάλ Ατατούρκ, 13 Αυγούστου 1923)(Kémal Atatürk 13 aout 1923)Ενενήντα και πλέον γενιές και 3000 χρόνια παραμονής σ’ εκείνη τη γωνιά του πλανήτη φαίνεται δεν ήταν αρκετή για να ριζώσουμε στα χώματα εκείνα. Από τα μέσα του 1919 μια νέα μέρα ξημέρωσε για τον ελληνισμό του Πόντου και της Μικράς Ασίας. Κι αυτή την μέρα την ξεκίνησαν οι πρόγονοί μας. Ήρθαν σαν πρόσφυγες, πεινασμένοι, άρρωστοι, φοβισμένοι και φτωχοί. Φτωχοί από οικογένεια, φτωχοί από φίλους, φτωχοί από σπίτια, περιουσίες και υπάρχοντα. Δούλεψαν σκληρά, μάθανε στα παιδιά τους γράμματα, ασχολήθηκαν με τα προβλήματα της κοινωνίας και κατάφεραν να ενσωματωθούν πλήρως με το ντόπιο ελληνικό στοιχείο. Ας μην ξεχνάμε πως εδώ είμαστε 3-4 γενιές και πίσω μας, στον ΠΟΝΤΟ, στη Μ. ΑΣΙΑ, αφήσαμε νεκρούς 90 γενεών. Εδώ είμαστε λίγοι, ΕΚΕΙ είμαστε πολλοί....19 Mai : Journée de mémoire du génocide du Pont Euxin19 Μαίου Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού"Η Ρωμανία κι αν πέρασεν, ανθεί και φέρει κι άλλο.. ""Το Έθνος κι αν σκλαβώθηκε, θ' αναστηθεί και πάλι.. ".En 1994, le gouvernement grec décidait de fixer la date du 19 mai comme journée de commémoration du génocide des Grecs du Pont Euxin. En effet, entre 1914 et 1923, un véritable nettoyage ethnique a été opéré par les Turcs sur les rives du Pont-Euxin. 353 000 Grecs sur 700 000 qui y vivaient depuis le 11e siècle av. J.-C. ont été massacrés. Suite aux accords de Lausanne concernant l’échange de populations, le reste de la population pontique a été rapatriée dans la partie libre de la Grèce, en particulier dans le Nord du pays. Plus tard, nombreux, ils émigrèrent dans les pays industrielsLe Pont a appartenu à Byzance durant le Moyen Age. Et Byzance était l'Empire Romain d'Orient. Donc tous les habitants ainsi que les autorités se disaient Romains même s'ils savaient qu'ils étaient Grecs. Le Pont en tant que "thème" de Byzance (genre de Province) appartenait aussi à cet Empire et c'est pour cela qu'il s'appelait "Romania". Et c'est aussi pour cela qu'il a pris le symbole de l'aigle, l'aigle a une tête car le Pont est sensé protéger seulement les frontières de l'Est de l'Empire Romain, alors que Byzance devait se protéger des ennemis de l'Est et de l'Ouest. La phrase “ i romania ki'an perassen anthei kai ferei ki'allo" veut dire que même si, Romania, c'est-à-dire le Pont, est pris par les Turcs, il reviendra de nouveau (aux mains des Grecs).Οι Έλληνες στον Πόντο ανέρχονταν σε 700.000 άτομα την παραμονή του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Μέχρι το τέλος του 1923 είχαν εξοντωθεί 353.000 άτομα. << Οι εκτοπιζόμενοι από τα χωριά τους δεν είχαν δικαίωμα να πάρουν μαζί τους ούτε τα απολύτως αναγκαία. Γυμνοί και ξυπόλητοι, χωρίς τροφή και νερό, δερόμενοι και υβριζόμενοι, όσοι δεν εφονεύοντο οδηγούντο στα όρη από τους δημίους τους. Οι περισσότεροι απ’ αυτούς πέθαιναν κατά την πορεία από τα βασανιστήρια. Το τέρμα του ταξιδιού δεν σήμαινε και τέρμα των δεινών τους, γιατί οι βάρβαροι κάτοικοι των χωριών, τους παρελάμβαναν για να τους καταφέρουν το τελειωτικό πλήγμα ... >>La tactique des Turcs fut, à par le massacre, d’exterminer beaucoup de personnes pendant l’exode.En quittant leur village, les déportés ne purent rien emporter. Ils partirent à moitié dévêtus, sans chaussures, sans nourriture ni eau.L’exode dura neuf mois ; beaucoup moururent de fatigue, de sous-nutrition ou bien étaient assassinés par les habitants des villages qu’ils traversaient. En permanence, ils étaient sous la surveillance de soldats turcs qui changeaient régulièrement, à chaque village.Οι Τούρκοι αρνούνται σήμερα τη σφαγή – τη σφαγή των Ελλήνων. Κι όταν βρίσκονται αντιμέτωποι με αδιάσειστα ντοκουμέντα, τα αποδίδουν στις αναπόφευκτες ακρότητες του πολέμου. Η αλήθεια είναι πολύ διαφορετική. Η γενοκτονία των Χριστιανών ήταν ένα καλά μελετημένο σχέδιο εξόντωσης όλων των μεινοτήτων της άλλοτε κραταιάς Αυτοκρατορίας. Ένα σχέδιο που άρχισε να εφαρμόζεται από το 1914, με τον πρώτο διωγμό. Και ολοκληρώθηκε μετά την καταστροφή του 1922. Le Pont EuxinL'ancienne appellation du Pont Euxin était Axénos ou Axinos Pontos (mer inhospitalière) en raison des conditions climatiques difficiles de la région et notamment des vents violents responsables de nombreux naufrages. Après la conquête de celle-ci par les Grecs (vers 800 av. J.-C.), le nom de Pont Euxin (Εύξεινος Πόντος - Mer hospitalière) lui est donné. Les Mongoles et les Tartares quant à eux l'appelleront Mélas Pontos (Μέλας Πόντος- Mer Noire). Durant près de 27 siècles, et malgré les diverses conquêtes, invasions et batailles menées par les Grecs contre plusieurs envahisseurs et contre l'Empire Ottoman en particulier, les Pontiques ont su préserver une certaine autonomie territoriale et culturelle. Cette dernière s'exprimait surtout à travers leur dialecte, leurs traditions, leurs chants et leurs danses.Cette «autarcie» s'est affirmée historiquement par une tentative d'auto-proclamation de République du Pont en 1918 et par un projet de confédération gréco-arménienne en 1920. Ces deux tentatives ont échoué faute de soutien militaire qui n'a jamais été accordé par le gouvernement grec et faute de soutien diplomatique refusé par les puissances occidentales. L'idée de créer un état indépendant était pourtant soutenue par Elefthérios Vénizélos mais ce dernier perdit les élections le 14 novembre 1920. Les royalistes prirent alors le pouvoir mais aucun projet concernant l'Asie Mineure et le Pont ne vit le jour.Face au danger que pouvait représenter cette perte de territoire, l’Empire ottoman, mené alors par Mustapha Kémal Atatürk, entreprend la conquête de celui-ci malgré le traité de Sèvres qui fut imposé à la Turquie la même année. Par les termes de ce traité, la Turquie avait renoncé à toutes les terres non turques et perdu des territoires importants au profit de la Grèce, y compris Smyrne, la Thrace et des iles de la mer Égée.Bien qu’accepté par le gouvernement faible du sultan Mehmet VI, le traité de Sèvres fut dénoncé par les nationalistes turcs dirigés par Mustafa Kémal Atatürk, qui rompit de manière unilatérale avec les autorités de Constantinople et remporta la guerre qu’il mena contre les forces grecques occupantes à Smyrne. C'est ainsi qu'en décembre 1920, les Turcs vainquirent l'année arménienne avec le soutien des Bolchéviques qui souhaitaient prendre possession des républiques du Caucase.À la suite des succès nationalistes et de l'abolition du sultanat par Kémal, les puissances alliées acceptèrent une révision des accords de paix. Les négociations débutèrent à Lausanne en novembre 1922 et le traité fut signé six mois plus tard.Le traité de LausanneAprès la catastrophe d'Asie Mineure et notamment la prise de Smyrne qui fut incendiée, le traité de Lausanne, traité de paix entre la Turquie et les puissances alliées victorieuses et coalisées de la Première Guerre mondiale est signé le 24 juillet 1923. Ce traité remplaçait le traité de Sèvres.La Turquie récupéra ainsi l'est de la Thrace et certaines îles de la mer Egée. Les Dardanelles furent démilitarisées et des articles spécifiques pour les droits de passage en temps de paix ou de guerre furent ajoutés (ceux-ci furent révisés par la convention des Détroits en 1936). Enfin, le traité prévoyait des échanges de population destinés à régler le problème des minorités : une partie des Grecs fut donc rapatriée en Grèce et une partie des Turcs de la Thrace occidentale en Turquie.Le déracinement des Grecs du Pont est l'un des plus grands crimes de l’histoire humaine. Après 27 siècles de vie, un peuple a été expulsé de ses terres, abandonnant foyers paternels, maisons, églises, terres des ancêtres pour s'installer sur les littoraux de la Grèce. Le génocide en Asie Mineure, autant que dans le Pont constitue l'une des pages historiques les plus tragiques de l'histoire des Grecs. Le coût humain a été conséquent : on estime à près d'un million le nombre de vies perdues dans la région d'Asie Mineure durant la période 1914-1924.L'année 1922 a été la plus tragique. Le génocide a été reconnu par deux fois par le Parlement grec : la première fois en 1994, il reconnaît le génocide des Grecs du Pont et adopte la date du 19 mai comme journée de mémoire du génocide pour la période 1916-1923. Cette date correspond à l'arrivée de Kémal Atatürk à Samsun, soit au début de la conquête du Pont. La seconde fois, en 1998, le Parlement reconnaît le génocide pour l'ensemble de l’Asie Mineure et adopte comme journée de mémoire le 14 septembre.A MarseilleLe premier congrès mondial des PontiquesΜΑΣΣΑΛΙΑ 22 Ιανουαρίου 1918 (πρώτο παγκόσμιο συνέδριο ΠΟΝΤΙΩΝ)Le premier à avoir soulevé le drapeau de la lutte pour la libération du Pont Euxin fut le Marseillais, d’origine pontique, Konstantinos Konstantinidis, grand commerçant. Il était le fils du maire de Kérassounda, ville du Pont Euxin, Capétan Giorgis.En octobre 1917, les bolchéviques se révoltèrent. Vers la fin de la Première Guerre Mondiale, plusieurs pays demandèrent leur autonomie. K. Konstantinidis trouva le moment opportun, pour le Pont Euxin, d’obtenir aussi la sienne et, avec son propre argent, il fit imprimer la carte géographique de cette région et publia toutes sortes de documents qu’il adressa à plusieurs Premiers ministres, ministres, députés et à la presse du monde entier.Lorsqu’il réalisa que tous les Pontiques de la Diapora s’étaient soulevés pour l’indépendance du Pont Euxin, il décida d’organiser, à Marseille, le 22 janvier 1918, le “Premier Congrès Mondial des Pontiques”. Il fut alors élu Président du Conseil et Vassilis Ioannidis vice-Président. Auparavant, K. Konstantinidis aida financièrement l’armée grecque et lui envoya des armes du port de Marseille. Le 20 septembre 1912, il affréta un bateau qui partit du port de Marseille avec, à son bord, environ 250 jeunes volontaires grecs et 12 Français, à destination du Pirée, afin de rejoindre l’armée grecque. Plus de 2 000 Grecs de Marseille et de la région se trouvaient sur le quai, brandissant drapeaux grecs et français, chantant et dansant pour fêter le départ de ces volontaires et en criant :«Vive la Grèce, vive la France, Grèce-France alliées».ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ (1856-1930) Συνθέτοντας στοιχεία των κειμένων που ακολουθούν με τις ιστορικές σας γνώσεις να αναφερθείτε στην προσφορά του Κ. Κωνσταντινίδη στον αγώνα για τη δημιουργία Ποντιακού κράτουςΓιός του Γεώργιου. Έμπορος στη Μασσαλία από τους πρωτοεργάτες της κίνησης για την ανεξαρτησία του Πόντου. Πρόεδρος του ‘Παμπόντιου Συνέδριου’ του Ελληνισμού του Πόντου που συνήλθε στη Μασσαλία από τις 22 Ιαν – 2 Φεβ 1918. Γεννήθηκε το 1856 στην Τραπεζούντα . Πατέρας του ήταν ο περίφημος καπετάν Γιώρ πασάς, ισόβιος δήμαρχος της Κερασούντας και η μητέρα του ήταν Τραπεζούντια απο τη γνωστή οικογένεια του Χατζηκακούλογλου. Τα παιδικά του χρόνια τα πέρασε στη Κερασούντα. Έφηβος έφυγε από εκεί για την Αθήνα να συνεχίσει τις σπουδές του. Παρέμεινε στην πρωτεύουσα της Ελλάδας μέχρι το 1878. Στα 22 του χρόνια έφυγε για την Μασσαλία όπου ζούσε ο θείος του ο Διονύσιος Κωνσταντινίδης που ασχολούνταν με το εμπόριο. Κοντά του παρέμεινε επί 4 χρόνια.Το 1883 ίδρυσε δικό του εμπορικό οίκο και επιδόθηκε στο εμπόριο με εκπληκτική επιτυχία. Μέσα σε λίγα χρόνια κατάφερε να γίνει ο μεγαλύτερος εισαγωγέας φουντουκιών της Μασσαλίας και ολόκληρης της Δυτικής Ευρώπης κάνοντας τα φουντούκια γνωστά σε όλα τα Ευρωπαϊκά εμπορικά λιμάνια. Παράλληλα έδωσε μεγάλη ώθηση στην εισαγωγή και εξαγωγή σε όλα τα είδη ξηρών καρπών.Από το 1918 και έπειτα, ο Κωνσταντινίδης μπαίνει επικεφαλής της κίνησης για την ανεξαρτησία του Πόντου και προσφέρει σημαντικά ποσά άλλα και τον προσωπικό του μόχθο για τη διεξαγωγή του αγώνα.Τον Οκτώβριο του 1917 ήδη με την επανάσταση των Μπολσεβίκων στη Ρωσία και την αποχώρηση των Ρώσων από τον Πόντο, ο Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης έστειλε επιστολές (εγκύκλια γράμματα) από τη Μασσαλία παντού όπου ζούσαν Πόντιοι και τους ζητούσε να οργανωθούν και να αγωνιστούν για τον κοινό σκοπό. Ταυτόχρονα έκανε έκκληση στις μεγάλες δυνάμεις της Εγκάρδιας Συνεννόησης (Αντάντ) για τη δημιουργία ανεξάρτητου κράτους του Πόντου, με πολίτευμα δημοκρατικό.Ο Κωνσταντινίδης έστειλε και ταχυδρομικά δελτάρια με το χάρτη του Πόντου στην Ελληνική και Γαλλική γλώσσα. Έδωσε και συνεντεύξεις στην Παρισινή εφημερίδα ‘Ζουρνάλ ντ’Ελλέν’ και δημοσίευσε χάρτη του Πόντου.Το Α’ Παμποντιακό Συνέδριο που έγινε στη Μασσαλία στις 22 Ιανουαρίου 1918 έστειλε στον επίτροπο (υπουργό) Εξωτερικών της Σοβιετικής Ένωσης Λέοντα Τρότσκι το ακόλουθο τηλεγράφημα το οποίο υπέγραψε ο Κωνσταντινίδης:«Συνεδρίον, συγκληθέν εν Μασσαλία, πολιτών καταγομένων εκ Πόντου, αποτελούμενον εξ αντιπροσώπων πολιτών διαμενόντων εις Ηνωμένας Πολιτείας, εις την Ελβετίαν, εις την Αγγλίαν, εις την Ελλάδα, Αίγυπτον και εις όλας τας χώρας της Ευρώπης και της Αμερικής σας παρακαλεί να συμφωνήσετε, αυτή η χώρα να αναλάβει τας τύχας της, ώστε μετά την αποχώρησιν των Ρωσικών στρατευμάτων να μην ξαναπέσει εις την Τουρκικήν κυριαρχίαν. Επιθυμία μας είναι να δημιουργήσωμεν ανεξάρτητον Δημοκρατίαν, απο τα Ρωσικά σύνορα έως πέρα στην Σινώπην, και παρακαλούμε να επεμβήτε δυναμικά εις αυτό το θέμα. Ελπίζοντες εις την αποτελεσματικήν σας υποστήριξην, σας ευχαριστούμε εκ των προτέρων. Δια το συνέδριον, ο Πρόεδρος Κωνσταντίνος Γ.Κωνσταντινίδης.»Ο Κωνσταντίνος λίγο πριν πεθάνει το 1930, είχε δωρίσει στην Εθνική Πινακοθήκη 44 πίνακες του μεγάλης αξίας. Τη μεγάλη του βιβλιοθήκη δώρισε στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.Πηγή:Εγκυκλοπαίδεια Ποντιακού Ελληνισμού. Μαλλιάρης Παιδεια
Ομιλία του Σάββα Καρακασίδη στην εκδήλωση για τη Γενοκτονία, στη Θάσο
Κυρίες και κύριοι καλημέρα σας.
Σήμερα μαζευτήκαμε εδώ για την ημέρα μνήμης της γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού και όχι μόνο.
Ας ρίξουμε μια ματιά στην γενική ιστορία του Πόντου από τα αρχαία χρόνια έως σήμερα. Οι Έλληνες του Πόντου επίσημα εγκαταστάθηκαν στα χώματα του ιστορικού Πόντου τον 8ο αιώνα π.χ., αν και πολλοί μελετητές ισχυρίζονται ότι υπήρξαν πολύ νωρίτερα εκεί. Κατ’ αρχήν ιδρύθηκε η Σινώπη, μετέπειτα η Σαμψούντα και ακολούθησαν οι υπόλοιπες πόλεις, από Ίωνες της Μιλήτου. Ο μύθος του Ιάσωνα, η κάθοδος των μυρίων του Ξενοφώντα, αλλά και προσωπικότητες όπως ο Στράβων και ο Διογένης φώτισαν την προχριστιανική ιστορία του Πόντου.
Τα μετέπειτα χρόνια κύλησαν περίπου ομαλά ακολουθώντας την μοίρα πάνω κάτω του υπόλοιπου Ελληνισμού. Τα πρώτα χριστιανικά χρόνια στον Πόντο ιδρύθηκαν ιστορικότατες μονές, όπως είναι τα 3 μεγάλα μοναστήρια του Αγίου Ιωάννη του Βαζελώνα, του Αγίου Γεωργίου του Περιστερεώτα, της Παναγίας Σουμελά, αλλά και η Παναγία Γουμερά και άλλα πολλά. Ερχόμενοι στην αυτοκρατορία των Κομνηνών, οι οποίοι εκδιώχθηκαν με τις σταυροφορίες από την Κωνσταντινούπολη, στην συνέχεια εγκαταστάθηκαν και ίδρυσαν το 1204 την αυτοκρατορία της Τραπεζούντας, η οποία διήρκεσε 257 χρόνια και έγραψε λαμπρή ιστορία, μέχρι να πέσει στα χέρια των Οθωμανών το 1461, 8 χρόνια μετά την πτώση της Πόλης. Η προσφορά της αυτοκρατορίας ήταν τεράστια λόγω της ανάπτυξης τεχνών και επιστημών τα δύσκολα κατά τα άλλα χρόνια εκείνα. Αρχιτεκτονική, χτίσιμο εκκλησιών, σχολείων, ζωγραφική, φυσική, μαθηματικά, αστρονομία είχαν την τιμητική τους.
Στο σημείο αυτό αρχίζουν τα δύσκολα: Τουρκοκρατία, εξισλαμισμοί, καταπίεση, ήρθαν και επιβάρυναν την καθημερινότητα των Ποντίων, αλλά δεν είχαν ποτέ το κουράγιο να ξεχάσουν τις αρχές τους και πολέμησαν με όλα τα μέσα που διέθεταν. Ο κρυπτοχριστιανισμός, τα διπλά ονόματα, μουσουλμανικό και χριστιανικό και αργότερα το αντάρτικο, ήταν κάποια από τα μέσα που επιστράτευσαν στη δύσκολη αυτή περίοδο. Με το πέρασμα των ετών η ρωμιοσύνη και πάλι έδωσε τα φώτα της. Η προκοπή και αξιοσύνη των Ελλήνων του Πόντου οδήγησε τον Σουλτάνο να δώσει ιδιαίτερα προνόμια, σε αυτούς που συμμετείχαν στην πρώτη μεγάλη εσωτερική μετανάστευση του 1830 στα μεταλλεία στο εσωτερικό της Τουρκίας και τους Αργυρουπολίτες. Η πλούσια τάξη στις μεγάλες παραλιακές πόλεις ήταν και πάλι ελληνική, με τραπεζίτες, εμπόρους κλπ. Η ίδρυση του Φροντιστηρίου της Τραπεζούντας, της Αργυρουπόλεως και άλλων περιοχών, η έκδοση έντυπου υλικού, ο ρόλος της εκκλησίας στην εθνική συνείδηση και διατήρηση της γλώσσας, η βιβλιοθήκη της Αργυρούπολης, είναι μερικά χτυπητά παραδείγματα της πολιτισμικής ανωτερότητας του Ελληνικού στοιχείου στην περιοχή του Πόντου αλλά και της ευρύτερης Μικράς Ασίας. Παρόμοιες καταστάσεις διαδραματίζονται και στην Πόλη και στην Μικρά Ασία γενικότερα, με τους Έλληνες να έχουν το πολιτιστικό πλεονέκτημα απέναντι στο ψηφιδωτό των λαών της οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Αλλά και πάλι αρχίζει νέα αιματοβαμμένη σελίδα με το κίνημα των Νεοτούρκων το 1908 και οι εκκαθαρίσεις του ήταν θέμα χρόνου να αιματοκυλήσουν Αρμένιους και Ρωμιούς καθώς ήταν πλήρως ρατσιστικού περιεχομένου. Αυτός είναι και ο ορισμός του ρατσισμού, η Τουρκία στους Τούρκους δια μέσου των όπλων και όχι η σημερινή στάση του Ελληνικού λαού απέναντι στους μετανάστες. Οι λευκοί θάνατοι, τα αμελέ ταμπουρού, οι ατέλειωτες πορείες εξόντωσης ακολουθώντας το γερμανικό μοντέλο εξόντωσης των λαών, με πρωτεργάτη τον Λίμαν Φον Σάντερς, οι βιασμοί, το ξεκοίλιασμα εγκύων, οι θηριωδίες του Τοπάλ Οσμάν στη περιοχή της Κερασούντας, οι μαζικές εκτελέσεις Ρωμιών, οι οργανωμένοι εμπρησμοί ρωμαίικων χωριών, τα οπισθοδεσίματα των χεριών και το ρίξιμο στον Άλυ ποταμό στο Σεϊτάν Ντερεσί (φαράγγι του διαβόλου), τα δικαστήρια ανεξαρτησίας και οι κρεμάλες στην Αμάσεια, όπου άφησε την τελευταία πνοή η ποντιακή διανόηση και όχι μόνο, είναι μερικά από τα παραδείγματα την συστηματικής εξόντωσης Αρμενίων από το 1915 αρχικά και του Ελληνικού στοιχείου στη συνέχεια.
Στο σημείο αυτό έρχεται και το αίσθημα αυτοσυντήρησης του Ελληνικού στοιχείου που παίρνει την κατάσταση στα χέρια του. Το αντάρτικο δεν προέκυψε βέβαια από την προκλητικότητα των Ρωμιών όπως αρέσκεται να αναφέρει η Τουρκική πλευρά, αλλά από μια πέρα για πέρα αληθινή ανάγκη της εποχής ορισμένων παλικαριών να πάρουν τα βουνά μη αντέχοντας άλλο την καταπίεση, η οποία ήταν εντονότατη στον δυτικό Πόντο. Το αντάρτικο μετά το 1800 πήρε διαστάσεις και έφτασε να παίζει καθοριστικότατο ρόλο στην προδιαγεγραμμένη άσχημη μοίρα των Ελλήνων του Πόντου μετά το 1915. Επίσης αυτό το αντάρτικο έχει τεράστια σημασία, διότι κράτησε κυριολεκτικά ζωντανά χιλιάδες γυναικόπαιδα, μέσα από απίστευτα τραγικές καταστάσεις, με τους οπλαρχηγούς φόβο και τρόμο των Τουρκικών αρχών, ορισμένοι από τους οποίους επικυρήχτηκαν με ποσά που ξεπερνούσε ακόμα και η επικήρυξη του Κολοκοτρώνη τα χρόνια εκείνα. Δεν βοηθήθηκαν ποτέ και από κανέναν εθνάρχη Βενιζέλο ή οποιονδήποτε αρχηγό του Ελληνικού κράτους την περίοδο αυτή, μέχρι την ανταλλαγή του 1922 αν και το ζήτησαν επανειλημμένα και επίμονα, αλλά το αποτέλεσμα ήταν πάντοτε αρνητικό. Μόνο υποσχέσεις για βοήθεια και αυτές από τον ρώσικο στρατό, ο οποίος επίσης δεν ανταποκρίθηκε. Η είσοδος του τσαρικού στρατού το 1916 στη Τραπεζούντα έδωσε πνοή και λόγο ελπίδας στους Ρωμιούς του Ανατολικού Πόντου, τη στιγμή όμως που όλος ο δυτικός Πόντος υπέφερε τα πάνδεινα από τον πληγωμένο εγωισμό των Νεοτούρκων. Η ήττα στο εσωτερικό της Ρωσίας από τους μπολσεβίκους 2 χρόνια αργότερα και η φανερή θέση του ελληνικού κράτους υπέρ του τσάρου έτρεψε τους μπολσεβίκους σε βοήθεια στον Κεμάλ στην συνέχεια. Για το μοιραίο τέλος συνετέλεσαν και άλλοι παράγοντες όπως τα ατελείωτα λάθη της μικρασιατικής εκστρατείας, η παρουσία του φιλότουρκου ύπατου αρμοστή Στεργιάδη στη Σμύρνη, οι εκλογές εν μέσω πολέμου, η αλλαγή της στρατιωτικής ηγεσίας από τους επόμενους, η έλλειψη καθορισμένου σκοπού στη μικρασία, που φαίνεται από την αποστολή αυτοκτονίας εν μέσω της Αλμυρής ερήμου στην Άγκυρα, πέραν της κάλυψης που δώσαμε στους δήθεν συμμάχους μας για τα σκοτεινά τους σχέδια. Η ιστορία βέβαια των συμμάχων κάθε άλλο παρά ηθική και έντιμη υπήρξε. Δεν ξεχνάμε τις αποικίες που εγκατέστησαν στον παγκόσμιο χάρτη, όχι με πολιτισμό αλλά με τα όπλα και σε όλες τις ηπείρους, δεν ξεχνάμε πως από της γέννησης του ελληνικού κράτους το 1821 τους χρωστάμε χρήματα, όταν πληρώναμε 9 καράβια για να πάρουμε 1, δεν ξεχνάμε πως κάθε φορά που ενδιαφέρονται για το καλό της Ελλάδας, το πληρώνουμε ακριβά. Έτσι ακριβώς ισχύει και σήμερα. Αυτοί μας έστειλαν στην Μικρά Ασία για κάποιο σκοπό, αλλά όταν τελείωσαν τα σχέδιά τους, βοηθούσαν τον Κεμάλ σε καθημερινή βάση, κάνοντας τα στραβά μάτια σε κατάφορες περιπτώσεις αδικιών σε βάρος του Ελληνισμού, βοηθώντας έτσι και στον «συνωστισμό» της Σμύρνης. Η μητέρα Ελλάδα ουδέποτε έστειλε καράβια για να σωθεί ότι απέμεινε από τους δύσμοιρους ρωμιούς και οι υποτιθέμενοι σύμμαχοι, όχι μόνο δεν έριξαν μια κανονιά να αποφευχθούν εκείνες οι ακρότητες που όμοιές της δεν έχει δει ανθρώπινο μάτι, αλλά έριχναν και βραστό νερό σε αυτούς που σκαρφάλωναν στα καράβια για να σωθούν. Υπάρχει μάλιστα μαρτυρία από αυτόπτη μάρτυρα ο οποίος αισθάνθηκε ντροπή που ανήκε στο ανθρώπινο γένος, με όλα αυτά που συνέβησαν στο κάψιμο της Σμύρνης.
Δεν τελείωσε όμως η οδύσσεια του Έλληνα στην Σμύρνη. Όσοι πρόλαβαν πήγαν στα βόρεια παράλια της μαύρης θάλασσας και προστέθηκαν στον ήδη υπάρχοντα ελληνισμό. Ήρθε ο Στάλιν τις επόμενες δεκαετίες να εξολοθρεύσει πλήρως τους εναπομείναντες Έλληνες οι οποίοι παρήγαγαν και πάλι πολιτισμό επί σειρά ετών, σε μία αντίστοιχη λογική εσωτερικής εκκαθάρισης από ανεπιθύμητες μειονότητες. Με όλες αυτές τις καταστάσεις δεν θα μπορούσε να έχει διαφορετικό τέλος η μοίρα του Ελληνισμού της Ανατολής με ξερίζωμα από τις πατρογονικές του εστίες μετά από 3000 χρόνια, καθώς και τις τραγικές απώλειες ψυχών και την καταρράκωση του προσφυγικού πλέον ελληνισμού.
Πώς αποδεικνύεται η γενοκτονία των Ελλήνων της Ανατολής;
Έχουν καταγραφεί από Ελληνικής πλευράς άπειρες μαρτυρίες από ανθρώπους 1ης γενιάς για τις καταστάσεις του διαδραματίστηκαν εκείνα τα χρόνια. Υπάρχουν επίσης επίσημα έγγραφα από την αλληλογραφία της εποχής στην κατοχή του Ελληνικού κράτους. Αν κάποιος θεωρήσει ότι εμείς οι Πόντιοι υπερβάλλουμε για να διεκδικήσουμε κάτι παραπάνω από αυτό που μας ανήκει, ας ανατρέξει σε επίσημα έγγραφα από ξένους πρέσβεις της εποχής και ορισμένοι από αυτούς μάλιστα ούτε φιλέλληνες υπήρξαν, αλλά στη πορεία είδαν την αδικία εις βάρος των Ελλήνων να παίρνει τεράστιες διαστάσεις, όπως οι πρέσβεις των ΗΠΑ της Κωνσταντινούπολης κ. Μοργκεντάου και της Σμύρνης κ. Χόρτον, ο οποίος μάλιστα έγραψε το βιβλίο για τους Τούρκους «Η κατάρα της Ασίας», το οποίο ο Βενιζέλος αρνήθηκε να εκδώσει στη Ελλάδα, αλλά απεναντίας πρότεινε τον Κεμάλ για νόμπελ ειρήνης λίγα χρόνια αργότερα.
Δυστυχώς όμως σήμερα η ιστορική αλήθεια πηγαίνει περίπατο, λόγω της τάσης των εκάστοτε πολιτικών όλων των χωρών, να αναδεικνύουν μόνο αυτά του τους εξυπηρετούν σαν κράτη. 72 χρόνια μετά την καταστροφή το ελληνικό κράτος, έδωσε μια ημέρα μνήμης για την γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, τη στιγμή που θα έπρεπε να τεθεί το ζήτημα εξ αρχής σε πανπροσφυγική βάση. Ειδικά σήμερα μας έχουν αναγκάσει να θεωρούμε σαν πολυτέλεια ένα ζήτημα τεραστίων διαστάσεων, του ξεριζωμού του μικρασιατικού ελληνισμού που προκαλεί ρίγος και απέχθεια ο τρόπος με τον οποίο εκδιώχθηκε από τις πατρογονικές του εστίες ο Ελληνισμός της Ανατολής. Και αυτό γιατί δεν γνωρίζουμε στην πλειοψηφία την ιστορία μας, μας απασχολεί σε μέγιστο βαθμό η καθημερινή επιβίωση μας και αισθανόμαστε ότι αυτοί που μας κυβερνάν δεν πρόκειται ποτέ να προβάλλουν οποιαδήποτε αιτήματα στη γείτονα χώρα, με τη δουλοπρέπεια που τους διακρίνει σε κάθε επίπεδο.
Τι πετύχαμε μέχρι σήμερα;
Πέραν της αυτονόητης αναγνώρισης από το ελληνικό κράτος, η οποία μόνο αυτονόητη δεν αποδείχθηκε, έχουν αναγνωρίσει την γενοκτονία του Ελληνισμού της Ανατολής, η Νότια Αυστραλία, το Σουηδικό κοινοβούλιο, αρκετές αμερικάνικες πολιτείες και με ευχαρίστηση ακούω πως θα τεθεί θέμα και σε άλλα κοινοβούλια σύντομα. Απεναντίας όμως το ελληνικό κράτος κρατάει μια στάση εντελώς αντίθετη αλλά όχι ανεξήγητη. Εκδηλώσεις για την ανάδειξη της προσωπικότητας του Κεμάλ, ίδρυση κέντρου Οθωμανισμού στην Καβάλα, αναπάντητες προκλητικότατες παραβιάσεις του ελληνικού χώρου και τοποθετήσεις τούρκων αξιωματούχων επί της γενοκτονίας, συνεχώς αυξανόμενα κονδύλια και ελευθερίες σε μουσουλμανικές μειονότητες που φυσικά και δεν είναι αμιγώς Τούρκικες, κάθε άλλο, ενώ στο αντίποδα δεν υπάρχουν καταγεγραμμένοι οι χριστιανικοί πληθυσμοί στην Τουρκία και δεν υπάρχουν αντίστοιχες ελευθερίες έστω στον Ελληνισμό της Πόλης. Τις δικές μας εκκλησίες τις έχουνε στάβλους για τα ζώα τους. Όσοι είχατε την τύχη να πάτε στον Πόντο καταλαβαίνετε τι εννοώ.
Ποιος ο σκοπός της αναγνώρισης της γενοκτονίας;
Στο σημείο αυτό πρέπει να ξεδιαλύνουμε τον στόχο που έχουμε θέσει για την ανάδειξη της γενοκτονίας. Φυσικά και δεν είναι η καλλιέργεια του μίσους με τη γείτονα χώρα, φυσικά και δεν έχουμε βίτσιο να μας ζητάνε όλοι συγγνώμη γιατί εμείς είμαστε οι αδικημένοι πάντα, φυσικά και δεν απαιτούμε εδώ και τώρα τα μέρη που αφήσαμε πίσω. Αυτό που επιζητούμε είναι κατ’ αρχήν, επειδή η γενοκτονία του ελληνισμού της ανατολής ΣΥΝΕΒΗ, και είναι πέρα για πέρα αληθινή, σαν ανθρώπινες οντότητες έχουμε το δικαίωμα να μαθαίνουμε την ιστορία όπως ακριβώς συνέβη και όχι στρογγυλοποιημένη για υπόγειους σκοπούς. Επειδή σε εκείνη την φάση της ανθρώπινης ιστορίας υποστήκαμε τα πάνδεινα, η αναγνώριση θα βοηθούσε στο να εξαλειφθούν στο μέλλον παρόμοιες καταστάσεις στην πλάτη οποιουδήποτε λαού. Η εκμάθηση και αναγνώριση της ιστορικής αλήθειας είναι επιβεβλημένη, είναι απαιτητή και είναι πολιτισμός. Στην αντίθετη περίπτωση εξυπηρετεί σκοτεινούς και μόνο σκοπούς μικρής ή μεγάλης μερίδας ανθρώπων και οδηγεί στην χειραγώγηση του λαού και την εξαπάτησή του. Η ιστορία διδάσκει συνεχώς και πρέπει να την γνωρίζουμε, για να κάνουμε σωστή αξιολόγησή της και να μην επαναλαμβάνονται τα ίδια λάθη του παρελθόντος.Ευχαριστώ για την υπομονή σας, συγγνώμη αν σας κούρασα ή αν διαφωνείτε κάπου με τα λεγόμενά μου, αλλά προσπάθησα να αγγίξω το ευαίσθητο αυτό ζήτημα με γνώμονα την ιστορική αλήθεια και τίποτε άλλο.
Ο Αντιδήμαρχος Φερών
Γκότσης Νικόλαος
