Η Γενοκτονία των Ελλήνων, στο Διεθνές Συνέδριο της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών της Αρμενίας και του Κρατικού Πανεπιστημίου του Ερεβάν.

Η Γενοκτονία των Ελλήνων, στο Διεθνές Συνέδριο της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών της Αρμενίας και του Κρατικού Πανεπιστημίου του Ερεβάν.

Στο Ερεβάν της Αρμενίας θα διεξαχθεί στις 15 και 16 Οκτωβρίου, το Διεθνές Συνέδριο με θέμα “Η Γενοκτονία των Αρμενίων, εκατό χρόνια μετά. Από την αναγνώριση στην αποκατάσταση”, το οποίο διοργανώνει η Εθνική Ακαδημία Επιστημών της Αρμενίας και το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Αρμενικής πρωτεύουσας.

Στο Συνέδριο θα μιλήσει ο Θεοφάνης Μαλκίδης, μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών, με θέμα η Γενοκτονία των Αρμενίων και των Ελλήνων και η διεθνής κοινότητα.

Το Συνέδριο έχει ως στόχο τη συζήτηση για τα ακόλουθα σημεία:

•Γενοκτονία των Αρμενίων: ιστορία, θεωρία, μνήμη, γεωπολιτική,

• Τα πολιτικά, νομικά και κοινωνικο-οικονομικά προβλήματα της εξάλειψης των συνεπειών της Γενοκτονίας των Αρμενίων και το ζήτημα της αποκατάστασης,

• Η αντανάκλαση της Γενοκτονίας των Αρμενίων στην τέχνη και στην λογοτεχνία,

• Πολιτιστική Γενοκτονία.

Το πλήρες πρόγραμμα του Συνεδρίου  είναι το εξής:

Η σιωπή των διανοουμένων.....

Η σιωπή των διανοουμένων.....

Θεοφάνης Μαλκίδης

Σε αναλόγου δυσκολίας, απογοήτευσης και θλίψης περιόδου για την πατρίδα μας, ο λαός μας προσδοκούσε στους διανοούμενους, στην πνευματική του ηγεσία. Περίμενε να του ανοίξουν, συν Θεώ, το δρόμο, για να διεκδικήσει, να αγωνιστεί και να νικήσει. Το έπραξαν μεταξύ των άλλων ο Σικελιανός και ο Καζαντζάκης όταν δολοφονούνταν οι Έλληνες το 1921 στην Αμάσεια του Πόντου, το φώναξε με την ιδιαίτερη φωνή και πένα του ο Κωστής Παλαμάς το 1940 δίνοντας το έναυσμα της αντίστασης που χαρακτηρίζει εδώ και αιώνες τους Έλληνες και τις Ελληνίδες, το ίδιο έκανε τρεις δεκαετίες σχεδόν αργότερα ο Γιώργος Σεφέρης.

Τότε που δεν σιώπησε για να γίνει αρεστός, τότε που “δεν μίλησε χωρίς να λέει τίποτα”, τότε που δεν επανέλαβε πληκτικά τις περιορισμένες λέξεις που χρησιμοποιούνται στον πολιτικό και τον πνευματικό λόγο. Αντιθέτως, γνωρίζοντας το βάρος της πνευματικής του παρουσίας, ξέροντας ότι ο λαός περιμένει από αυτόν και τον κάθε αληθινό διανούμενο να μιλήσει, έπραξε αυτό που του υπαγόρευε η συνείδησή του, το καθήκον του και το χρέος του έναντι της πατρίδας, του τόπου, όπως έγραφε. Και βεβαίως δεν σκέφτηκε το τι θα απωλέσει σε προσωπικό επίπεδο, ούτε εάν θα πάψει να είναι αρεστός, λέγοντας ανάμεσα στα άλλα:

«....μήνες τώρα, αισθάνομαι μέσα μου και γύρω μου, ολοένα πιο επιτακτικά το χρέος να πω ένα λόγο για τη σημερινή κατάστασή μας......” . Είναι μια κατάσταση υποχρεωτικής νάρκης όπου, όσες πνευματικές αξίες κατορθώσαμε να κρατήσουμε ζωντανές, με πόνους και με κόπους, πάνε κι’ αυτές να καταποντιστούν μέσα στα ελώδη στεκάμενα νερά. .....η αρχή μπορεί να μοιάζει εύκολη, όμως η τραγωδία περιμένει, αναπότρεπτη, στο τέλος».

Και καταληκτικά, ο Σεφέρης όπως ο κάθε πραγματικός διανοούμενος (οφείλει να) λέει και πράττει τα παρακάτω σημείωνε τα εξής:

« Είμαι ένας άνθρωπος χωρίς κανένα απολύτως πολιτικό δεσμό, και, μπορώ να το πω, μιλώ χωρίς φόβο και χωρίς πάθος. Βλέπω μπροστά μου τον γκρεμό όπου μας οδηγεί η καταπίεση που κάλυψε τον τόπο. Αυτή η ανωμαλία πρέπει να σταματήσει. Είναι Εθνική επιταγή».

Σε αντίθεση με τα παραπάνω παραδείγματα όπου οι διανοούμενοι δεν σιώπησαν αλλά μπήκαν μπροστά στον αγώνα των Ελλήνων και των Ελληνίδων, με την πένα, το λόγο και την πράξη τους, διαπιστώνουμε με μεγάλη λύπη, τη σημερινή σιωπή των διανοουμένων. Μοιραίοι και άβουλοι, που έγραφε ο συμπατριώτης μου ο Βάρναλης, που αφού δεν ντράπηκαν για τα ψέμματα που είπαν, ντράπηκαν για λογαριασμό τους τα ψέμματα, όπως σημειώνει ο Μενέλεος Λουντέμης.

Η πνευματική χρεοκοπία προϋπήρξε και συμβαδίζει πλέον και με την οικονομική. Βασικοί υπεύθυνοι, μαζί με τους ενόχους του πολιτικού προσωπικού, για τα

“ ελώδη στεκάμενα νερά”, είναι οι διανοούμενοι και η σιωπή τους....

Δείτε την συνέντευξη του Θ. Μαλκίδη στο Δ. Νατσιό, για τη σιωπή των διανοουμένων 

στον τηλεοπτικό σταθμό 4Ε .

“400 τόννους οστών Ελλήνων,από τα Μουδανιά εις την Μασσαλίαν,προς βιομηχανοποίησιν......

Θεοφάνης Μαλκίδης

Μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών

“....400 τόννους οστών Ελλήνων, από τα Μουδανιά της Μικράς Ασίας εις την Μασσαλίαν, προς βιομηχανοποίησιν......

Αυτές τις ημέρες του 1922 γραφόταν δύο από τις τελευταίες πράξεις της Γενοκτονίας εναντίον των Ελλήνων της Θράκης, της Μικράς Ασίας, του Πόντου. Μία ήταν καταστροφή της Σμύρνης και η άλλη η ανακωχή των Μουδανιών, με την οποία ο Ελληνισμός υποχρεώθηκε σε φυγή και από τη Θράκη. Από τον όμορφο αυτό λιμένα όμως της Θρακικής ενδοχώρας, δεκαπέντε μήνες αργότερα θα διαδραματιζόταν η τελευταία και πιο φρικιαστική πράξη του Ελληνικού Ολοκαυτώματος. Μπορεί οι Νεότουρκοι, Τζεμάλ, Ενβέρ και Ταλαάτ πασά και ο Μουσταφά Κεμάλ, να δολοφόνησαν 1.000.000 Έλληνες και Ελληνίδες, αλλά φρόντισαν να τα εξαφανίσουν τα ίχνη τους, με ένα τρόπο που αφού δεν τιμωρήθηκε. επαναλήφθηκε από τον πιστό τους μαθητή Χίτλερ, λίγα χρόνια αργότερα. 

Ο Χ. Αγγελομάτης στο βιβλίο του «Χρονικόν Μεγάλης Τραγωδίας» (Αθήνα 1924) αναφέρεται στο μέγεθος του εγκλήματος, τους θύτες και τους συνεργάτες τους: «Οι παλαιότεροι θα ενθυμούνται την δημοσιευθείσαν είδησιν εις τα αθηναϊκάς εφημερίδας, μίαν ημέρα του Φεβρουαρίου του 1924. Το προσεγγίσαν εις την Θεσσαλονίκην αγγλικόν πλοίον “Ζαν”, μετέφερε 400 τόννους οστών Ελλήνων, από τα Μουδανιά της Μικράς Ασίας εις την Μασσαλίαν, προς βιομηχανοποίησιν. Οι εργάται του λιμένος Θεσσαλονίκης, πληροφορηθέντες το γεγονός, εμπόδισαν το πλοίον να αποπλεύσει, επενέβη όμως ο Άγγλος πρόξενος και επετράπη ο απόπλους» .

Έτσι όπως αναφέρει ο διευθυντής του Μουσείο της Γενοκτονίας στο Ερεβάν, Χαΐκ Ντεμογιάν, στην ομιλία του για τη Γενοκτονία των Ελλήνων (Αθήνα, Μάιος 2014) “η τουρκική πολιτική της γενοκτονίας, κατά των Αρμενίων, των Ελλήνων και των Ασσυρίων, αφού παρέμεινε ατιμώρητη, έχει γεννήσει νέο κακό για την ανθρωπότητα. Η ατιμωρησία και η απροκάλυπτη εύνοια εκ μέρους των παγκόσμιων μεγάλων δυνάμεων προς ένα κράτος-διάδοχο και συνεχιστή της οθωμανικής παράδοσης, δημιούργησαν το γόνιμο έδαφος ώστε να φυτρώσουν σε αυτό νέα σχέδια για τη διάπραξη γενοκτονίας. Η ατιμωρησία και ως επακόλουθο η επιθετική συμπεριφορά του τουρκικού κράτους, οδήγησαν σε νέα εγκλήματα”.

Μπροστά στο έγκλημα κανείς δεν έχει δικαιώμα να σιωπήσει, πόσο μάλλον να το αρνείται. Μπροστά στην σύληση των οστών των δικών μας ανθρώπων, από εκεί απ΄ όπου είναι βγαλμένη η ελευθερία των Ελλήνων, όπως γράφει ο Διονύσιος Σολωμός “εμείς οι απόγονοι αυτών που βίωσαν τη φρίκη της Γενοκτονίας των Αρμενίων, Ελλήνων και Ασσυρίων, όπως λέει ο Αρμένιος συναγωνιστής Χ. Ντεμογιάν, “δεν έχουμε το δικαίωμα να σιωπούμε και να ανεχόμαστε την εγκληματική άρνηση των διαπραχθέντων φρικαλεοτήτων και των συνέπειών τους. Το ηθικό χρέος της νέας γενιάς των Αρμενίων, Ελλήνων και Ασσυρίων δεν είναι μόνο να τιμά και να θυμάται, αλλά από κοινού, χέρι-χέρι, να συνεχίζει τον αγώνα για την αποκατάσταση της δικαιοσύνης.
Πρέπει να πιστεύουμε και να είμαστε σίγουροι ότι η δικαιοσύνη θα επικρατήσει, αν είμαστε μαζί στον αγώνα μας και αν είμαστε γεμάτοι πίστη στην επιτυχή κατάληξή του. Η Πατρίδα των προγόνων μας – είναι και δική μας Πατρίδα, ανεξάρτητα από το πού και πότε εμείς και οι απόγονοί μας θα ζήσουν. Ας μην ξεχνάμε λοιπόν τον πόνο, τους καημούς και τα ανεκπλήρωτα όνειρα των προγόνων μας και μαζί να σηκώσουμε το λάβαρο του αγώνα για να θριαμβεύσει το δίκαιο και η αλήθεια”.

Υ.Γ. Οι 400 τόνοι οστών που μετέφερε το πλοίο από τα Μουδανιά στη Μασσαλία, είναι πολλές χιλιάδες   πρόγονοί μας.   Πέρα από το σεβασμό, οφείλουμε και την αλήθεια   σ΄αυτούς   για τη  Γενοκτονία, αυτή  που δυστυχώς  πολλοί

Ο Καποδίστριας και η σημερινή “ηγεσία”

Θεοφάνης Μαλκίδης

Ο Καποδίστριας και η σημερινή “ηγεσία”

Αν η ιστορία γραφόταν με τις υποθέσεις και σαν σήμερα δεν υπήρχε βίαιη διακοπή της ζωής του Καποδίστρια, θα έπρεπε να αναφέρουμε την (υποθετική) πρόταση “εάν δεν δολοφονούνταν ο Καποδίστριας πως θα ήταν η πατρίδα μας;”

Οι πολιτικοί, οι κυβερνήτες, οι πρωθυπουργοί, οι υπουργοί,οι βουλευτές και οι ηγέτες, θα ήταν αδιάφθοροι, ανιδιοτελείς, με φιλοπατρία και φιλανθρωπία, εργαζόμενοι, με αγάπη για το Θεό, με σχέδιο για τους Έλληνες, τις Ελληνίδες και τα παιδιά, την παραγωγική και διατροφική επάρκεια ή κάτι που αυτοαποκαλείται “πολιτικό προσωπικό” που παρακολουθούμε με θλίψη, απογοήτευση και βεβαίως αποστροφή είναι το αποτέλεσμα της δολοφονίας του πρώτου Κυβερνήτη;

Θα είχε οπωσδήποτε τεράστιο ενδιαφέρον για τους προγόνους μας, για εμάς, για τους απογόνους μας, πως θα έμοιαζε η Ελλάδα με τον Καποδίστρια, πως θα ήταν η πατρίδα μας,ο τόπος μας, με τον Κυβερνήτη σε πλήρη παρουσία, σε ολοκληρωμένη βιολογική και πολιτική ζωή. Πως θα ήταν άραγε η Ελλάδα; Ζωντανή ή εφιάλτης όπως θα γράψει εκατό χρόνια αργότερα ο Γιώργος Σεφέρης.

Θα ήταν φυσικά πλεονασμός να γράψουμε ότι η ηγετική φυσιογνωμία του Ιωάννη Καποδίστρια, είναι αναγκαία, ως πρότυπο και σύμβολο πολιτικής σκέψης και διπλωματικής αποτελεσματικότητας. Και σε κάθε περίπτωση “κυβέρνησε Αγγελικώς”, όπως γράφει ο Μακρυγιάννης. Κάθε σύγκριση, ωστόσο της προσωπικότητας του Καποδίστρια με αυτή της σημερινής “ηγεσίας”, είναι οδυνηρή.

'Εσχατο αλλά όχι τελευταίο: η δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια έγινε στην εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα στο Ναύπλιο. Εκεί ο μοναδικός πολιτικός άνδρας του τόπου αυτού, που έμεινε στην ιστορία ως Κυβερνήτης, δεν περνούσε τυχαία έξω από τον ναό, αλλά πήγαινε στη θεία λειτουργία από την αρχή. Από την πρώτη καμπάνα που λέει ο λαός. Σε αντίθεση βεβαίως με τη σημερινή “ηγεσία”.....

Δείτε την ομιλία του Θ. Μαλκίδη για τον Καποδίστρια στην εκδήλωση, στο Κάστρο του Διδυμοτείχου, για τον πρώτο Έλληνα Κυβερνήτη.

Θα μπορούσε ο Αρμένιος υπουργός Παιδείας να μην αναγνωρίζει τη Γενοκτονία ;

Θεοφάνης Μαλκίδης

Μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών

Θα μπορούσε ο Αρμένιος υπουργός Παιδείας να μην αναγνωρίζει τη Γενοκτονία ;

Έχουμε πολλές φορές αναρωτηθεί και μάλιστα δημόσια εάν θα μπορούσε ο Αρμένιος υπουργός Παιδείας να μην αναγνωρίζει τη Γενοκτονία, να αρνείται τη δολοφονία των προγόνων του μιλώντας για πολιτικές σκοπιμότητες. Θα μπορούσε ο Αρμένιος υπουργός Παιδείας να γράψει την ημέρα καταστροφής της Σμύρνης (!) ότι “....στην Ελληνική Ιστορία η Μικρασιατική Καταστροφή ποτέ δεν χαρακτηρίστηκε ως Γενοκτονία. Γράφαμε, διδασκόμασταν, θυμόμαστε την Καταστροφή. Αυτό έχει σημασία για να αντιληφθούμε ότι η όψιμη μετακίνηση σε επίπεδο ορολογίας υποκρύπτει απόπειρα μετάλλαξης της ιστορικής εμπειρίας και των γεγονότων, η οποία μάλιστα "επισημοποιείται" με την παραγωγή μιας νέας, μεροληπτικής ιστορίας;”

Θα αναφερθούμε στην ουσία, χωρίς φόβο και χωρίς πάθος γιατί δεν έχω κανένα πολιτικό δεσμό, όπως έλεγε ο Σμυρνιός Γιώργος Σεφέρης. Η Ελληνική Δημοκρατία που βιάζεται ποικιλοτρόπως και κατ ' εξακολούθηση από τους "φύλακες και σωτήρες " της , οικοδομήθηκε αποκλειστικά και μόνο με τις θυσίες του ελληνικού λαού. Είναι κυριολεκτικά φτιαγμένη η ελευθερία του τόπου αυτού με το αίμα και τα οστά Ελλήνων και Ελληνίδων. Όπως ακριβώς το αναφέρει ο Ύμνος εις την Ελευθερίαν του Σολωμού. Ανάμεσά τους και πάνω από ένα εκατομμύριο πρόγονοί μας της Μικράς Ασίας, του Πόντου και της Θράκης, που δολοφονήθηκαν κατά τη διάρκεια της Γενοκτονία που οργάνωσαν οι Νεότουρκοι και οι Κεμαλικοί καθώς και οι ξένοι Σύμμαχοί τους.

Για τη Γενοκτονία αυτή, με τεράστια ομολογουμένως καθυστέρηση, η Βουλή των Ελλήνων θέσπισε δύο νόμους, όμως οι ανήθικες πράξεις των "αρμοδίων" τους ακύρωσαν. Ενδεικτικά και μόνο αναφέρουμε τις καταθέσεις στεφάνων των πρωθυπουργών και υπουργών εξωτερικών στον βασικό υπεύθυνο της Γενοκτονίας, το Μουσταφά Κεμάλ (Ατατούρκ)!!!! Έτσι μείναμε ένας μικρός αριθμός ανθρώπων, με μεγάλο κόστος, να στηρίξουμε τη διεθνή προσπάθεια αναγνώρισης. Και πετύχαμε πολλά, παρά τα ελλαδικά εμπόδια και τις τουρκικές πράξεις. Το μαρτυρούν οι αναγνωρίσεις της Γενοκτονίας από την Αυστραλία μέχρι τις ΗΠΑ.την Αρμενία και τη Σουηδία. Και ο αγώνας συνεχίζεται.

Είναι σαφές ότι με ανάλογα άρθρα και δηλώσεις από τον Υπουργό Παιδείας της Ελληνικής Δημοκρατίας (!!!!!) βρισκόμαστε ενώπιον μιας δεύτερης δολοφονίας των θυμάτων της Γενοκτονίας, τη φορά αυτή όχι από το τουρκικό στρατό, τους τσέτες και τον όχλο στην Τραπεζούντα, στην Αδριανούπολη και τη Σμύρνη, αλλά από ανθρώπους στην Ελλάδα που τάχθηκαν, υποτίθεται, βάσει του Συντάγματος και των νόμων, να πρoασπίζουν την ιστορία και την πολιτική του ελληνικού λαού.

Βρισκόμαστε μπροστά σε μία πολιτική, ιστορική μα πάνω από όλα ηθική στρέβλωση και διαστροφή, που όμοιά της δεν συναντάται σε κανένα κράτος, πόσο μάλλον σε κάποιο που ο λαός του έχει υποστεί τέτοιο εις βάρος του έγκλημα. Αλήθεια μπορεί να φανταστεί έστω και ένας από αυτούς που με άρθρα και άλλες απαράδεκτες ενέργειες βάζουν τον όρο Γενοκτονία σε εισαγωγικά(!), ότι θα υπήρχε Αρμένιος συνάδελφός τους που θα έκανε τα ίδια;

Η ιστορία θα κρίνει τους υπεύθυνους. Αυτοί όμως που θα τους καταδικάσουν θα είναι οι δικοί μας άνθρωποι, τα θύματα της Γενοκτονίας. Όπως ακριβώς το γράφει ο Βολταίρος: “Οφείλουμε σεβασμό στους ζωντανούς, στους νεκρούς οφείλουμε μόνο την αλήθεια”

To άρθρο του Ν. Φίλη για τον παλαιοκομματισμό και τη “Γενοκτονία “ (μέσα σε εισαγωγικά!!!!) μπορείτε να το διαβάσετε στον σύνδεσμο

http://www.avgi.gr/article/3733003/palaiokommatismos-kai-genoktonia-#st_ref_refQuery=/

"Ανατολική Θράκη απωλέσθη ατυχώς δι’ Ελλάδα...."

Θ. Μαλκίδης

Η Θράκη της εγκατάλειψης του 1922 και του σήμερα.

Οι τραγικές εξελίξεις στο Μικρασιατικό μέτωπο, η αλλαγή των προσανατολισμών και της πολιτικής έναντι των Κεμαλικών από τις Μεγάλες Δυνάμεις, είχαν σαν αποτέλεσμα να υπογραφεί η συνθήκη ανακωχής των Μουδανιών, με την οποία ο ελληνικός στρατός διατάχθηκε να εκκενώσει όχι μόνο την Ιωνία, όπου εκεί πλέον γραφόταν ο επίλογος μιας παρουσίας αιώνων, αλλά μέσα σε 15 μέρες και την Ανατολική Θράκη, εκεί όπου υπήρχαν μεγάλες στρατιωτικές δυνάμεις του και εύρωστο ελληνικό στοιχείο . Ο Ελευθέριος Βενιζέλος ανέφερε σε σχετικό του τηλεγράφημα τα εξής: «Ανακοινώσατε, παρακαλώ τηλεγράφημα εις πληρεξουσίους Θράκης. Ανατολική Θράκη απωλέσθη ατυχώς δι’ Ελλάδα και επανέρχεται εις άμεσον κυριαρχίαν Τουρκίας…. Επί πλέον υποχρεούμεθα να εκκενώσωμεν από τούδε Θράκην. Ολόκληρος προσπάθειά μου στρέφεται πως χάνοντες Θράκην να σώσωμεν εν μέτρω δυνατώ Θράκας….Όσον τραγικόν και αν είνε, ανάγκη Θράκες να εγκαταλείψωσιν την γην, ην τόσων αιώνων κατοικούσιν αυτοί και πρόγονοί των, δεν υπάρχει άλλο μέσον σωτηρίας δι’ αυτούς ….»^.

Στις 30 Σεπτεμβρίου του 1922 ο αναπληρωτής του γενικού διοικητή Θράκης Κ. Γεραγάς ανέλαβε και επίσημα να συντονίσει το έργο του ξεριζωμού του Ελληνισμού της Ανατολικής Θράκης, που αφορούσε πάνω από 200.000 Έλληνες, ενώ το στρατηγείο της στρατιάς Θράκης έφυγε από τη Ραιδεστό και εγκαταστάθηκε στην Αλεξανδρούπολη την 9/10/1922.

Μέχρι τα μέσα Οκτωβρίου του 1922 είχαν εκκενωθεί ιστορικά κέντρα, η Σηλυβρία, η Ηράκλεια, η Ραιδεστός, τα Γανόχωρα, οι Σαράντα Εκκλησιές, η Αδριανούπολη. Ένα μήνα αργότερα, το Νοέμβριο του 1922, έφευγαν και οι 25.000 Έλληνες της Καλλίπολης, ενώ το ελληνικό στοιχείο της Τσατάλτζας και ένα μεγάλο ποσοστό του νομού της Κωνσταντινούπολης αναχώρησε το 1924, σύμφωνα με τα προβλεπόμενα από την ελληνοτουρκική συνθήκη ανταλλαγής των πληθυσμών.

Ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ ανταποκριτής τότε στην περιοχή γράφει τα εξής: «Σε μια συνεχή, εξαντλητική πορεία, οι Χριστιανοί της Ανατολικής Θράκης έχουν κατακλύσει τους δρόμους που οδηγούν στη Μακεδονία…..Μόνο από την Ανατολική Θράκη πρέπει να απομακρυνθούν 250.000 χριστιανοί πρόσφυγες…. Η μεγαλύτερη ομάδα διαβαίνει του ποταμό Έβρο (Μαρίτσα) από την Αδριανούπολη και είναι μήκους 20 μιλίων. Είκοσι μίλια αραμπάδες, που τους σέρνουν αγελάδες και βόδια με λασπωμένα πόδια, ενώ δίπλα τους βαδίζουν εξαντλημένοι άνδρες, γυναίκες και παιδιά….Εγκατέλειψαν όλοι τα σπίτια τους, τα χωριά και τα χωράφια τους και προστέθηκαν στο ποτάμι των προσφύγων μόλις έμαθαν ότι έρχονται οι Τούρκοι ….Πρόκειται για πορεία προς το άγνωστο σιωπηλών ανθρώπων….».

Η απώλεια της ανατολικής Θράκης, επισφραγίστηκε με τη συνθήκη της Λωζάννης, όπου στις 30 Ιανουαρίου 1923 υπεγράφη η Ελληνοτουρκική σύμβαση και το πρωτόκολλο «περί ανταλλαγής των ελληνικών και τουρκικών πληθυσμών».

Εκεί η κεμαλική Τουρκία ζήτησε τμήμα της δεξιάς πλευράς του Έβρου και δημοψήφισμα για τη (Δυτική) Θράκη, λαμβάνοντας τελικά το Καραγάτς, η οποία είχε ξαναπάρει το ελληνικό της όνομα Ορεστιάδα, από τον Ορέστη που λούστηκε εκεί για να εξαγνιστεί από το έγκλημα που είχε διαπράξει, μη γνωρίζοντας ότι εκεί θα σημειωθεί ένα άλλο έγκλημα!

Ο Βενιζέλος στις θέσεις της κεμαλικής ηγεσίας για το Καραγάτς θα απαντήσει ότι η ελληνική κυβέρνηση δέχεται τις τουρκικές προτάσεις και έτσι η περιοχή, το Καραγάτς και τα χωριά Μπόσνα και Δεμιρδέσι, παραδόθηκαν στην Τουρκία, γράφοντας τον επίλογο της απώλειας της ανατολικής Θράκης. Θα ήταν βεβαίως σημαντικό και χωρίς καμία δόση υπερβολής- ποιος μπορεί άλλωστε να το αμφισβητήσει- να αναφέρουμε ότι το επαπομείναν μέρος της Θράκης, παραμένει σήμερα στο ίδιο πεδίο εγκατάλειψης. Όπως συνέβη το 1922. Τότε το ένιωσαν οι πρόγονοί μου, εγκαταλείποντας την Αδριανούπολη κα την Ορεστιάδα, τώρα το νιώθουμε και εμείς, ελπίζοντας και ευχόμενοι βεβαίως να μην έχουμε την ίδια τύχη με αυτούς.....

“Η γη μας που γέννησε την λευτεριά θα εκμηδενίσει την τυρρανία”

Θεοφάνης Μαλκίδης

“Η γη μας που γέννησε την λευτεριά θα εκμηδενίσει την τυρρανία”. Η θυσία του Κώστα Γεωργάκη

Σαρανταπέντε χρόνια ακριβώς πριν στη Γένοβα, ένας νέος Έλληνας με βαθιά συναίσθηση της ιστορίας του αλλά και της ευθύνης του, ο Κερκυραίος φοιτητής Κώστας Γεωργάκης αυτοπυρπολήθηκε σε ένδειξη διαμαρτυρίας για το στρατιωτικό καθεστώς στην γη που γέννησε τη Δημοκρατία.

Λίγο πριν είχε αποκαλύψει με ανώνυμη συνέντευξη σε εφημερίδα ότι η Χούντα είχε διεισδύσει με ανθρώπους της και διαβρώσει τις ελληνικές φοιτητικές οργανώσεις στην Ιταλία. Η ταυτότητά του γρήγορα έγινε γνωστή και ο ίδιος αποφάσισε να κάνει μια εντυπωσιακή ενέργεια, που θα προκαλούσε την προσοχή της διεθνούς κοινής γνώμης για την κατάσταση στην Ελλάδα. Έτσι το βράδυ 18 προς 19 Σεπτεμβρίου 1970, ο Γεωργάκης αυτοπυρπολήθηκε στην πλατεία Ματεότι σε ένδειξη διαμαρτυρίας κατά της δικτατορικής κυβέρνησης φωνάζοντας «Ζήτω η ελεύθερη Ελλάδα».

Η Χούντα αποσιώπησε το γεγονός κι επέτρεψε τη μεταφορά της σορού του στη γενέτειρά του με καθυστέρηση τεσσάρων μηνών φοβούμενη τη λαϊκή αντίδραση. Πάντα τα ολοκληρωτικά καθεστώτα φοβούνται, έστω και εάν δείχνουν παντοδύναμα.

Ο Γεωργάκης άφησε ένα κείμενο – γράμμα στην ιταλική γλώσσα, το οποίο αποτελεί μία σημαντική παρακαταθήκη διαρκούς αγώνα για ελευθερία στη γη που γέννησε τη Δημοκρατία, η οποία όμως δοκιμάζεται από την κάθε είδους τυρρανία, ειδικά σήμερα. Το κείμενο αποτελεί ένα άλλο δείγμα της διαρκούς αντιστασιακής ιστορίας των Ελλήνων και βεβαίως είναι εντυπωσιακά επίκαιρο:

“Νοn posso fare almerno di pensare ed agire comeuna persona libera. La nostra terr che ha partorito la liberta annientera la tirania. Viva la mia Grecia libera.”

“Δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά από το να σκέφτομαι και να ενεργώ όπως ένα ελεύθερο άτομο. Η γη μας, που γέννησε την λευτεριά θα εκμηδενίσει την τυρρανία. Ζήτω η ελεύθερη Ελλάδα μου”.

Αμάσεια Πόντου 1921: Η δολοφονία της ηγεσίας των Ελλήνων

Θεοφάνης Μαλκίδης

Αμάσεια Πόντου 1921: Όταν υπήρχε Ελληνική ηγεσία,  αυτή δολοφονούνταν

Οι Κεμαλικοί μετά την επικράτησή τους, προσπάθησαν και τελικώς πέτυχαν με διάφορα μέσα να εξοντώσουν ό,τι δεν είχαν μπορέσει να εξολοθρεύσουν οι Νεότουρκοι. Διωγμοί, εξορίες, δολοφονίες, βιασμοί, δίκες και καταδίκες στα αποκαλούμενα «δικαστήρια ανεξαρτησίας», τα οποία εκδίδουν «αποφάσεις» και εκτελούνται πρόκριτοι, βουλευτές, δημοσιογράφοι, καθηγητές, δάσκαλοι, μαθητές γυμνασίων- Ανανιάδης και Παυλίδης του κολλεγίου Ανατόλια της Μερζιφούντας- και κληρικοί, από τους οποίους ζητούνται δηλώσεις ότι συμμετείχαν στην οργάνωση του επαναστατικού απελευθερωτικού κινήματος στον Πόντο. Η “απόφαση” του ψευτοδικαστηρίου σημείωνε σχετικά:

 "Επειδή αποδείχθηκε ότι οι παρόντες και κάποιοι από τους απόντες σκέφτονταν και ενεργούσαν να ιδρύσουν Δημοκρατία του Πόντου, αποσπώντας μεγάλο τμήμα του Οθωμανικού Κράτους, από την Τραπεζούντα μέχρι το Ζογκουλδάκ και προς το εσωτερικό μέχρι τη Σεβαστεία καταδικάζονται 69 προύχοντες στον δι` αγχόνης θάνατον, 15 ερήμην εις θάνατον, 7 σε 15ετή δεσμά, των δε μελών του Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου Ορφεύς επικυρώνεται η υπό του Στρατοδικείου επιβληθείσα ποινή, και οι υπόλοιποι σε πρόσκαιρα δεσμά στη Σεβάστεια μέχρι το τέλος του πολέμου».

Μνήμη Μικράς Ασίας

Θεοφάνης Μαλκίδης

Μνήμη Μικράς Ασίας- Μνήμη ιερομαρτύρων- Μνήμη και διεκδίκηση Γενοκτονίας

Την Κυριακή προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, η Εκκλησία και ο λαός μας, τιμά την μνήμη των Αγίων Μαρτύρων της Πίστεως και της Πατρίδος, κληρικών και λαϊκών, οι οποίοι υπέστησαν μαρτύρια και βρήκαν φρικτό θάνατο, τις ημέρες κατά τις οποίες εξελίχθηκε η Μικρασιατική καταστροφή.

Ανάμεσά τους ο κατακρεουργημένος από τον όχλο Μητροπολίτης Σμύρνης Χρυσόστομος, ο επίσκοπος Κυδωνιών Γρηγόριος μαζί με τους 38 ιερείς του,  ο μητροπολίτης Μοσχονησίων Αμβρόσιος και οι 9 ιερείς της συνοδείας του, ο επίσκοπος Ικονίου Προκόπιος, ο αρχιερατικός επίτροπος Σμύρνης Ιάκωβος, ο προϊστάμενος της κάτω συνοικίας της Σμύρνης Αρχιμανδρίτης Αθανάσιος, ο προϊστάμενος της Αγίας Τριάδος Μιχαήλ, ο αρχιμανδρίτης Ιωάννης καθηγητής της Εκκλησιαστικής Ιστορίας της Ιεράς Εκκλησιαστικής Σχολής της Χάλκης, ο επίσκοπος Ζήλων Ευθύμιος και στενός συνεργάτης του μητροπολίτη Γερμανού Καραβαγγέλη καθώς και ο Αρχιμανδρίτης Πλάτων στον Πόντο και πολλοί άλλοι, ήταν η προσφορά της αγωνιζόμενης Μικρασιατικής εκκλησίας στη θυσία του Ελληνισμού.

Τον Σεπτέμβριο του 1922 γράφεται ένα μέρος του επίλογου των διωγμών του Ελληνισμού που θα ολοκληρωθεί με την εκκένωση της Θράκης τον Οκτώβριο του 1922 και με τη φυγή των υπολειμμάτων των Ελλήνων του Πόντου τους επόμενους μήνες.

Το έγκλημα αυτό που στοίχισε τη ζωή σε 1.000.000 και πλέον Έλληνες και Ελληνίδες, που εξαφάνισε τον πολιτισμό, τις οικίες, τα μνήματα  και τις εκκλησίες, άφησε πρόσφυγες πάνω από 1.200.000 ανθρώπους και αποτέλεσε μία από τις μεγαλύτερες Γενοκτονίες του 20ου αιώνα.

Η αλήθεια είναι ότι η εκδίωξη των Ελλήνων από τους Νεότουρκους και τους Κεμαλικούς, οι οποίοι στράφηκαν με ξεχωριστή μανία εναντίον του Ελληνισμού, αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα όχι μόνο στην ελληνική αλλά και στην ανθρώπινη ιστορία. Η γενοκτονία των Ελλήνων, η καταστροφή της Σμύρνης, η εκδίωξη των Ελλήνων είναι ένα ζήτημα που η διεθνής του προέκταση αναφέρεται στην υποχρέωση των κρατών και των διεθνών οργανισμών να αναγνωρίσουν τη Γενοκτονία και να αποκαταστήσουν με αυτόν τον τρόπο, την βλάβη που υπέστησαν οι Έλληνες και οι Ελληνίδες.

Από την άλλη το σύγχρονο τουρκικό κράτος οφείλει να αναλάβει την ευθύνη για τη Γενοκτονία των Ελλήνων, χωρίς την αρνείται, χωρίς να κάνει προπαγάνδα, χωρίς να απαιτεί από το θύμα, να σταματήσει τον αγώνα αναγνώρισης. Κάθε λαός και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες και οι Έλληνες οι οποίοι έχουν χάσει χιλιάδες συμπατριώτες τους, έχουν το δικαίωμα στην μνήμη, έχουν το δικαίωμα να απαιτούν με επιμονή την επίσημη αναγνώριση από το θύτη και τους συνοδοιπόρους τους, των εγκλημάτων και αδικιών που διαπράχτηκαν σε βάρος τους. Και αυτό θα συνεχιστεί παρά τη θλιβερή στάση της Ελλάδας και την άρνηση της Τουρκίας....

Το Ολοκαύτωμα της Σάντας του Πόντου το Σεπτέμβριο του 1921

Θεοφάνης Μαλκίδης

Το Ολοκαύτωμα της Σάντας του Πόντου 

1. Γυναίκες και παιδιά ως στόχος της Γενοκτονίας

Η Γενοκτονία των Ελλήνων που ζούσαν στο οθωμανικό κράτος, αποτέλεσαν την τραγικότερη σελίδα της ζωής του Ελληνισμού και στοίχισαν τη ζωή σε 1.000.000 Έλληνες. Ιδιαίτερη θέση σ΄ αυτήν την περίοδο κρατά η γυναίκα και το μικρό παιδί, τα οποία αποτέλεσαν αφενός συγκεκριμένο στόχο του προμελετημένου εγκλήματος, λόγω του ειδικού τους βάρους στην κοινωνία και την οικογένεια, αφετέρου ήταν αποδέκτες όλων των επιπτώσεων της γενοκτονίας (χηρεία, προσφυγιά, βιασμός, ορφάνια κ.ά).

Μετά τη δολοφονία των ανδρών, οι γυναίκες απετέλεσαν το κομμάτι εκείνο του πληθυσμού, πάνω στο οποίο κάθε χτύπημα θα επέφερε σημαντικό πλήγμα συνολικά στην εθνική ομάδα. Η γυναίκα είναι η πηγή της ζωής, κάθε δολοφονία στερούσε από τον Ελληνισμό τη βιολογική του συνέχεια. Όπου δεν μπορούσε να γίνει αυτό, υπήρχε ο βιασμός και ο καρπός της αγάπης, του έρωτα, των πιο ωραίων ανθρώπινων συναισθημάτων, η μητρότητα και η οικογένεια, μετατρεπόταν σε ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, σε παντοτινή υπενθύμιση του εγκλήματος. Παράλληλα υπήρχε ο βιασμός των εγκύων και μετέπειτα η δολοφονία μητέρας και εμβρύου, υπήρχε ο εγκλεισμός χιλιάδων γυναικών σε τουρκικά σπίτια. Άλλες γυναίκες αναγκάστηκαν να παραδώσουν τα βρέφη τους στους αντάρτες, ώστε το κλάμα τους να μη τους προδώσει στους διώκτες τους.

Παράλληλα υπήρξε μία ομάδα γυναικών και παιδιών η οποία κάτω από ιδιαίτερα πιεστικές συνθήκες, έχασε τη θρησκευτική και εθνική της ταυτότητα και οδηγήθηκε για πάντα στο σκοτάδι της άγνοιας της καταγωγής και της προέλευσης. Ενδεικτικές καταγραφές Ελληνόφωνων, μουσουλμάνων ή /και κρυπτοχριστιανών γυναικών και παιδιών υπάρχουν μέχρι σήμερα.

• 

2. Το Ολοκαύτωμα στη Σάντα

Η αντίσταση της γυναίκας σε αυτές τις πολιτικές βίας έχει διάφορες μορφές. Από την ένοπλη αντίσταση με τη συμμετοχή στο αντάρτικο, έως την επιλογή του θανάτου, αντί να υποστεί τον εξευτελισμό και την ταπείνωση.

Μια ειδικότερη μορφή αντίστασης που συναντάται όχι μόνο στη Σάντα, αλλά και σε άλλες περιοχές είναι η εγκατάλειψη των βρεφών χάριν της σωτηρίας του συνόλου και της ομάδας.

Στη Σάντα υπήρχαν μαζί με τους αντάρτες, οι οποίοι ανέλαβαν δράση για να προστατέψουν οι γυναίκες και παιδιά, όπως μας πληροφορούν οι Σανταίοι της ενορίας Πιστοφάντων. Το Σεπτέμβριο του 1921 οι αντάρτες μαζί με το δυσκίνητο αυτό το σώμα των γυναικόπαιδων, δέχτηκαν επίθεση. Η διαφυγή ήταν δύσκολη και η μόνη λύση ήταν να σταλούν μόνες οι γυναίκες και τα παιδιά σε ασφαλές σημείο.

Η απόφαση συνάντησε την άρνηση των γυναικών, και η κατάσταση έγινε τραγική ακόμη περισσότερο με τα κλάματα των μικρών παιδιών. Τότε «πολλά παιδιά, επειδή αι γυναίκες των δεν μπορούσαν να σταματήσουν τας φωνάς των παιδιών τους και μη θέλοντας να χωρισθούν εκ ημών, τα σκότωσαν και τα άφησαν επί τόπου». Ο αρχηγός των ανταρτών της Σάντας καπετάν Ευκλείδης Κουρτίδης στο ημερολόγιο του γράφει ότι «ο στρατός, όταν είδε ότι δεν είμαστε εκεί επροχώρησαν μέχρι το λημέρι και το βρήκαν άδειο και ανέβηκαν εις Μερτσιάν Λιθάρ, όπου βρήκαν τα έξι μικρά σκοτωμένα και αμέσως ειδοποίησαν τον Μέραρχον και ήλθαν επί τόπου. Και όταν είδε τα μικρά σφαγμένα διέταξε αμέσως τον στρατόν να φύγουν πίσω και να μαζευθούν όλοι στη Σάντα και εκείθεν να πάνε πίσω λέγων ότι οι άνθρωποι που σφάζουν τα παιδιά τους είνε αδύνατον να παισθούν και ως εκ τούτο είνε περιττόν να μείνωμε…».

Στις περισσότερες από αυτές τις γυναίκες της Σάντας και άλλων περιοχών οι οποίες παρέδωσαν τα βρέφη τους στους αντάρτες, είχαν κλονισμό της ψυχικής τους υγείας, αφού επέζησαν των βιαιοτήτων και των σφαγών εκδηλώνονταν αργότερα το σύνδρομο και η ενοχή του διασωθέντα.

Η σκέψη τους και η μνήμη τους σταμάτησε στα γεγονότα των διωγμών και των σφαγών, εμφάνιζαν συμπτώματα διαρκούς άγχους και διαρκών καταπτώσεων, ανέπτυξαν ένα ιδιαίτερο ψυχισμό, ο οποίος αποτυπώθηκε σε όλες τις συλλογικές εκφράσεις των Ελλήνων, όπως είναι τα μνημεία στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό, όπου υπάρχουν κεντρικές παραστάσεις γυναικών.

Ο επίλογος της μαζικής δολοφονίας, εξευτελισμού, εξανδραποδισμού, χειραγώγησης των γυναικών και των ορφανών γράφτηκε στην Ελλάδα και σε άλλα μέρη της προσφυγιάς. Η γυναίκα και τα ορφανά παιδιά έψαχναν τους αγνοουμένους τους στην Ελλάδα (αναζητήσεις του Ερυθρού Σταυρού), τους εναπομείναντες συγγενείς της στην πατρία (εξισλαμισμένοι) και θρηνούσαν τους νεκρούς της. Καταυλισμοί και ορφανοτροφεία ήταν τα σπίτια τους μετά τον ξεριζωμό, όπου άρχισε μία νέα ζωή με έντονες μνήμες από το παρελθόν.

Για το Ολοκαύτωμα της Σάντας και για τη Διασπορά των Σανταίων βλ. το βιβλίο Ε. Γεωργιάδου- Θ. Μαλκίδης

Από τη Σάντα του Πόντου στο Αετοχώρι του Έβρου. Συμβολή στην έρευνα για την εγκατάσταση των προσφύγων στον ελλαδικό χώρο.

Εξήντα χρόνια από τα "Σεπτεμβριανά".

Ανωνύμου αυτόπτου μάρτυρος

Τα τουρκικά εγκλήματα της Κωνσταντινουπόλεως την 6^ην και 7^ην Σεπτεμβρίου 1955 ή χρονικόν της 3^ης αλώσεως της Κωνσταντινουπόλεως και της καταστροφής του εν αυτή Ελληνισμού

Εισαγωγή -επιμέλεια

ΘΕΟΦΑΝΗΣ ΜΑΛΚΙΔΗΣ

Αλεξανδρούπολη 2015

Εξήντα χρόνια μετά τα «Σεπτεμβριανά», την καταστροφή δηλαδή του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης το 1955, εξήντα χρόνια μετά από το οργανωμένο πογκρόμ από το τουρκικό κράτος, το κείμενο του Ανωνύμου αυτόπτου μάρτυρος αποτελεί μία  εξαιρετικής σημασίας μαρτυρία. Μία μαρτυρία που βάζει  μία ακόμη απαραίτητη ψηφίδα για να δημιουργηθεί το μεγάλο ψηφιδωτό της Κωνσταντινούπολης, που καταστράφηκε την 6η και 7η Σεπτεμβρίου 1955 και συνεχίζει να καταστρέφεται μέχρι σήμερα.

Κατά τη διάρκεια των διώξεων, τουλάχιστον 30 Έλληνες σκοτώθηκαν και εκατοντάδες άλλοι κακοποιήθηκαν. Ο Επίσκοπος Παμφίλου Γεράσιμος και ο μοναχός Χρύσανθος Μαντάς ξυλοκοπήθηκαν μέχρι θανάτου, ο Μητροπολίτης Ηλιουπόλεως Γεννάδιος παραφρόνησε από τους ξυλοδαρμούς και ύστερα από λίγο χρόνο πέθανε, ενώ διάκονος υπέστη περιτομή.

Επίσης βιάσθηκαν πάνω από 2000 Ελληνίδες αλλά για ευνόητους λόγους δηλώθηκαν μόνο 200 βιασμοί. Μέσα σε 9 περίπου ώρες καταστράφηκαν ολοσχερώς 1004 σπίτια, ενώ άλλα περίπου 2500 υπέστησαν μεγάλες ζημιές.

Καταστράφηκαν 4348 καταστήματα, 27 φαρμακεία, 26 σχολεία, 5 σύλλογοι, οι εγκαταστάσεις 3 εφημερίδων, 12 ξενοδοχεία, 11 κλινικές, 21 εργοστάσια, 110 ζαχαροπλαστεία και εστιατόρια, 73 εκκλησίες, ενώ συλήθηκαν πάρα πολλοί τάφοι καθώς και οι τάφοι των πατριαρχών στην Μονή Βαλουκλή.

Επίθεση από οργανωμένες ομάδες , δέχθηκε και το ελληνικό προξενείο στη Σμύρνη, το ελληνικό περίπτερο στην έκθεση της πόλης, όπου σχίσθηκε η ελληνική σημαία, ενώ οι Έλληνες αξιωματικοί που υπηρετούσαν στο στρατηγείο του ΝΑΤΟ διασώθηκαν την τελευταία στιγμή.

Το ντοκουμέντο «Τα τουρκικά εγκλήματα της Κωνσταντινουπόλεως την 6^ην και 7^ην Σεπτεμβρίου 1955 ή χρονικόν της 3^ης αλώσεως της Κωνσταντινουπόλεως και της καταστροφής του εν αυτή Ελληνισμού»,που ανακαλύφθηκε μετά από τόσες δεκαετίες μετά την τέλεση του εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας και του Ελληνισμού, είναι μία πολύτιμη συμβολή για να ξαναδούμε τα «Σεπτεμβριανά», όπως πραγματικά έγιναν. Την προβοκάτσια στο δήθεν σπίτι του Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη, όπου τον κεντρικό ρόλο τον είχε το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής, το οργανωμένο σχέδιο της Τουρκίας στο οποίο έλαβαν μέρος κρατικές υπηρεσίες, την αδράνεια και την αδιαφορία της Ελλάδας.

Τα «Σεπτεμβριανά» αποτελούν πλέον ένα σημαντικό ζήτημα για το σύγχρονο κόσμο καθώς και για την τουρκική κοινωνία, σε μία περίοδο όπου ερευνητές, διανοούμενοι, καλλιτέχνες, μέσα από βιβλία, κινηματογραφικές ταινίες, έρευνες, συνέδρια, συζητήσεις σε διεθνείς οργανισμούς, σε όλον τον κόσμο, αλλά και στην Τουρκία, ασχολούνται με ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα εναντίον του ανθρώπου και του πολιτισμού του. Την εκδίωξη των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης το Σεπτέμβριο του 1955.

Από την Σμύρνη στη Χειμάρρα

Θεοφάνης Μαλκίδης

Από την Σμύρνη στη Χειμάρρα

Συνηθίζεται να λέγεται ότι το έγκλημα που δεν τιμωρείται επαναλαμβάνεται. Αυτό που τελεί ο θύτης, αυτό που βιώνει το θύμα, όταν δεν τιμωρείται επαναλαμβάνεται και μάλιστα με τραγικότερο και πιο επώδυνο τρόπο.

Την Κυριακή προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, η Εκκλησία και ο λαός μας, τιμά την μνήμη των Αγίων Μαρτύρων της Πίστεως και της Πατρίδος, κληρικών, οι οποίοι υπέστησαν μαρτύρια και βρήκαν φρικτό θάνατο, τις ημέρες κατά τις οποίες εξελίχθηκε η Μικρασιατική καταστροφή.

Ο Μητροπολίτης Σμύρνης Χρυσόστομος, ο Κυδωνιών Γρηγόριος μαζί με τους 38 ιερείς του, ο Μοσχονησίων Αμβρόσιος και οι 9 ιερείς της συνοδείας του, ο Ικονίου Προκόπιος, ο Ζήλων Ευθύμιος, ο Αρχιμανδρίτης Πλάτων και πολλοί άλλοι, ήταν η προσφορά της αγωνιζόμενης Μικρασιατικής εκκλησίας στη θυσία του Ελληνισμού. Δυστυχώς πριν δολοφονηθούν πρόλαβαν να δουν και την καταστροφή των εκκλησιών όπου λειτουργούσαν.....

Το έγκλημα αυτό που στοίχισε τη ζωή σε 1.000.000 και πλέον Έλληνες και Ελληνίδες, που εξαφάνισε τον πολιτισμό, τις οικίες, τα μνήματα  και τις εκκλησίες,  αφού  δεν τιμωρήθηκε,  επαναλήφθηκε το 1955 και το 1964 στην Κωνσταντινούπολη, Ίμβρο και Τένεδο, το 1974 στην Κύπρο και δυστυχώς και στις μέρες μας, με τη βάρβαρη καταστροφή του ναού του Αγίου Αθανασίου στη Χειμάρρα.

Τα “αδέλφια και τα ξαδέλφια, κατά δήλωσή τους, των δολοφόνων του 1922” αφού είδαν ότι το μαζικό έγκλημα στη Σμύρνη έμεινε ατιμώρητο, αποφάσισαν να καταστρέψουν ότι έφτιαξε η πίστη και η ιστορία στη Βορειοηπειρωτική γη. Με άλλα λόγια η βαρβαρότητα, η ληστεία, η λεηλασία, η καταστροφή δεν τελείωσε στη Σμύρνη, αλλά δυστυχώς συνεχίζεται και  στη Χειμάρρα.

1η Σεπτεμβρίου 1821: Το ολοκαύτωμα της Σαμοθράκης

Θεοφάνης Μαλκίδης 

Το Ολοκαύτωμα της Σαμοθράκης.

Όσοι αποτολμήσουν να εμβαθύνουν στις πηγές της ιστορίας μακριά από τη γνωστή και δυστυχώς  επικρατούσα στα ελλαδικά "πνευματικά ιδρύματα" συλλογιστική,  θα διαπιστώσουν ότι σε όλα σχεδόν τα νησιά του Αιγαίου υπήρξε από ένα ολοκαύτωμα αντίστοιχο με τη σφαγή της Χίου,  είτε πρόκειται για την περίοδο της τουρκοκρατίας είτε στη περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης. Ένα από αυτά είναι και το ολοκαύτωμα της Σαμοθράκης την 1η Σεπτεμβρίου  1821.

Η Σαμοθράκη από το 1459 ήταν υπόδουλη στο οθωμανικό κράτος . Η κήρυξη της επανάστασης στη Σαμοθράκη από τα τοπικά μυημένα μέλη στη Φιλική Εταιρεία, ακολούθησε το γενικό ξεσηκωμό των Ελλήνων. Οι Σαμοθρακίτες που είχαν συνδέσμους με συμπατριώτες τους στην Κωνσταντινούπολη και με τον μητροπολίτη Μαρωνείας Κωνστάντιο, είχαν ήδη δημιουργήσει το ψυχολογικό υπόβαθρο. 
Έτσι  τον Αύγουστο του 1821 κήρυξαν την επανάσταση, ωστόσο η   αντίδραση από τους Οθωμανούς ήρθε άμεσα. Το Σεπτέμβριο του 1821, την 1η του μηνός, την «πρωτοσταυρινιά» όπως λένε οι ντόπιοι, όταν αποβιβάστηκαν στο νησί δύο χιλιάδες στρατιώτες υπό τον Τούρκο υποναύαρχο μπέη Καρά-Αλή. 

Η καταστροφή ήταν ολοκληρωτική. Η Σαμοθράκη μετατράπηκε σε κέντρο λεηλασίας, ζώνη θανάτου και ερείπια, και το νησί έμεινε ακατοίκητο για έξι χρόνια. Σφαγιάσθηκαν περίπου 10.000 άνδρες και αγόρια (κατ’ άλλες πηγές 8.000). Τα γυναικόπαιδα και όσοι σώθηκαν από την σφαγή πουλήθηκαν στα σκλαβοπάζαρα της Σμύρνης και της Κωνσταντινούπολης.

ADVERTISEMENT

Εφτακόσιοι από τους κατοίκους που είχαν καταφύγει στα βουνά, οι Οθωμανοί τους έφεραν πίσω με δόλο δίνοντάς τους την εντύπωση ότι θα τους δώσουν χάρη. Όμως στην τοποθεσία «Εφκάς» στο κάστρο της πρωτεύουσας, της Χώρας, τους δολοφόνησαν όλους. Από τη μαζική αυτή δολοφονία, επέζησαν σύμφωνα με μαρτυρίες ξένων περιηγητών και του Σαμοθρακίτη ιερέα Γ. Μανωλάκη από 25 έως 30 οικογένειες, οι οποίες ζούσαν τα επόμενα χρόνια σε άθλια κατάσταση. Σημαντική μαρτυρία για το ολοκαύτωμα αποτελεί το έργο του Ίωνος Δραγούμη «Σαμοθράκη», ο οποίος διέσωσε το συμβάν, αλλά και την αναφορά για το τρυπημένο Ευαγγέλιο της εκκλησίας της Παναγίας στη Χώρα, το οποίο φυλάσσεται στο Εθνολογικό Μουσείο.

 

Σημαντική παράμετρος του ολοκαυτώματος αποτελεί και ο βίαιος εξισλαμισμός πολλών Σαμοθρακιτών, που κατέληξαν όπως αναφέραμε δούλοι. Πέντε από τους επιζώντες του ολοκαυτώματος γύρισαν το 1837 στη Σαμοθράκη και επέστρεψαν στην αρχική τους θρησκεία. Για αυτό το λόγο βασανίστηκαν και θανατώθηκαν στην απέναντι Θρακική ακτή, όπου μεταφέρθηκαν στο χωριό Μάκρη της Αλεξανδρούπολης. Η μνήμη τους τιμάται την Κυριακή του Θωμά και αποτελούν τους πέντε νεομάρτυρες (Μανουήλ Παλογούδας, Θεόδωρος Δημητρίου, Γεώργιος Κουρούνης, Γεώργιος Καλακίκος και Μιχαήλ Κύπριος), τα λείψανα των οποίων υπάρχουν στην εκκλησία της Παναγίας στη Χώρα και στις εικόνες στις εκκλησίες του νησιού απεικονίζονται με φουστανέλες ή με τη χαρακτηριστική  νησιωτική βράκα της Σαμοθράκης.

Το ολοκαύτωμα της Σαμοθράκης παρέμεινε άγνωστο και η τυπική αναφορά στη θυσία των κατοίκων της στην εθνική παλιγγενεσία, αναγνωρίστηκε από την Ακαδημία των Αθηνών μόλις το 1980. Την καταστροφή της Σαμοθράκης την απεικόνισε πολύ χαρακτηριστικά ο Γάλλος Αuguste Vinchon ο οποίος λίγο αργότερα ζωγράφισε ένα πίνακα με θέμα τη σφαγή της Σαμοθράκης, που βρίσκεται στο Λούβρο.

Δείτε την ομιλία του Θ. Μαλκίδη για το ολοκαύτωμα της Σαμοθράκης

Συμπληρωματικά αναφέρουμε μία άγνωστη ιστορική καταγραφή για το Ολοκαύτωμα της Σαμοθράκης.

Το 1826 εκδόθηκε στο Παρίσι ένα βιβλίο με τίτλο «Les Femmes Grecques aux Dames Fransaises, Recit de leurs malheurs, traduit du grec par un philhellene», στο οποίο γίνεται αφήγηση της απόβασης στη Σαμοθράκη των Τούρκων τον Σεπτέμβριο του 1821. Αφηγητής είναι ο Γάλλος Διπλωμάτης François Pouquenille και αναφέρεται μεταξύ των άλλων και σε ένα δραματικό επεισόδιο με ηρωίδα μια νεαρή κοπέλα της Σαμοθράκης (σελ. 28-40).

Ψέματα και έλλειψη κατανόησης, για τη Γενοκτονία

Θεοφάνης Μαλκίδης

Δεν μπόρεσαν ποτέ να κατανοήσουν πόσο ιερό και μεγάλο είναι το ζήτημα της Γενοκτονίας

Απόσπασμα της ομιλίας του Θ. Μαλκίδη στην 11η Πανελλήνια Συνάντηση Ποντιακής Νεολαίας

«Τα τελευταία τούτα χρόνια στον τόπο αυτό

ειπώθηκαν τα χειρότερα ψέματα της Ιστορίας.

Ειπώθηκαν ψέματα που ντράπηκαν και τα ίδια,

μια και δεν ντρέπονταν τα στόματα που τα 'λεγαν»

(Μενέλαος Λουντέμης, «Οδός Αβύσσου- Αριθμός Ο»)

Αφού είπαν τόσα ψέματα, αφού δεν μπόρεσαν να κατανοήσουν το πόσο ιερό και μεγάλο είναι το ζήτημα της Γενοκτονίας των Ελλήνων, είναι αναμενόμενο να “αποσύρουν” το κεφάλαιο για το μαζικό έγκλημα από τα σχολικά βιβλία. Αντιθέτως στο βιβλίο της Στ΄ δημοτικού αυτό που αντικατέστησε το γνωστό -υβριστικό περί “συνωστισμού” επέτρεψαν ολόκληρη αναφορά και μάλιστα σε πλαίσιο για τον βασικό υπεύθυνο της Γενοκτονίας, το Κεμάλ. Εκεί ο δάσκαλος του Χίτλερ θεωρείται ο δημιουργός της σύγχρονης Τουρκικής Δημοκρατίας!!!!

Δεν μπόρεσαν ποτέ να καταλάβουν την δολοφονία του λαού μας στην Σμύρνη, στην Τραπεζούντα, στην Αδριανούπολη, για αυτό χωρίς αιδώ κατέθεσαν στεφάνια, τιμώντας τον Κεμάλ. Τα ψέματα για την "διπλωματική" υποχρέωση και εδώ περίσσεψαν... 

Δεν αντιλήφθηκαν τι έγινε το 1919, το 1922, τι καταστράφηκε στα βουνά της Σάντας, στην πλατεία της Αμάσειας, στην παραλία της Σμύρνης, τι βαρβαρότητα υπήρξε, η οποία αφού δεν καταδικάστηκε, αυτή επαναλήφθηκε και επαναλαμβάνεται. Οι διεφθαρμένοι, οι αποτυχημένοι, υπονόμευσαν ένα ιερό και μεγάλο ζήτημα, αφήνοντάς το να σύρεται, να καταναλώνεται, να ευτελίζεται, όπως οι ζωές τους.

Μπροστά στο ψέμα, την άρνηση, την υπονόμευση, την απουσία, τη συκοφαντία, τη δυσφήμιση, την προπαγάνδα, την έλλειψη αξιών και ηθικής, νέοι και νέες, άνθρωποι ανιδιοτελείς στο εσωτερικό και το εξωτερικό, βλέπουν την αναγνώριση της Γενοκτονίας, ως μία προσπάθεια ανάκτησης της αξιοπρέπειας και της ηθικής, ως ιερό και μεγάλο ζήτημα. Ίσως εδώ, στον αγώνα αυτό, να είναι και η απαρχή για την Ανά(σ)ταση της χρεοκοπημένης πατρίδας μας. Οφείλουμε τον αγώνα αυτό στις προηγούμενες και τις επόμενες γενιές.

Δείτε το ρεπορτάζ της ΔΙΟΝ TV

Η θλίψη της φλυαρίας και η χαρά της πράξης

Θεοφάνης Μαλκίδης

Η θλίψη της φλυαρίας και η χαρά της πράξης

«Η βλακεία, η εγωπάθεια, η μωρία, η γενική αναπηρία της ηγετικής τάξης στην Ελλάδα σε φέρνει στην ανάγκη να ξεράσεις…. είμαι βέβαιος πως τούτοι οι ελεεινοί δεν αντιπροσωπεύουν τη ζωντανή Ελλάδα» Γιώργος Σεφέρης. Ημερολόγιο, 1945.

1. Η Κίνηση Αλληλεγγύης της Αλεξανδρούπολης ως παράδειγμα για όλη την κατεχόμενη Ελλάδα

Τέσσερα περίπου χρόνια πριν, μιλώντας σε εκδήλωση για την κρίση και το ρόλο του λαού μας, ως αντιστασιακού φορέα στην καταστροφή, τέθηκε στο τέλος της συζήτησης, το εξής προβοκατόρικο ερώτημα από πρώην «ιδιαίτερο βουλευτού»- νυν υψηλά ιστάμενο περί της δημόσιας διοίκησης : «Και τι μπορούμε να κάνουμε;» Απαντώντας στο «φίλο» αναφέραμε ότι δίπλα του υπάρχουν οικογένειες, ηλικιωμένοι, άνεργοι, παιδιά που πεινούν. Ας αρχίσουμε λοιπόν από αυτούς έχοντας υπόψη ότι η πρώτη επαναστατική πράξη των Ελλήνων, από το 1821, μέχρι την κατοχή της περιόδου 1941-1944, ήταν να βοηθήσουν τους λοιμοκτονούντες συνανθρώπους τους.

Η συνέχεια ήταν αποκαλυπτική για όλους μας: Ο «φίλος» εξαφανίστηκε την ίδια στιγμή, αλλά δεκάδες άλλοι και άλλες εμφανίστηκαν για να στηρίξουν την πρώτη επαναστατική πράξη που μπορεί να κάνει ο Ελληνας και η Ελληνίδα σήμερα.

Την επαύριον συγκεντρώθηκαν οι πρώτες εισφορές με τις οποίες αγοράστηκαν τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης, για τις πρώτες είκοσι οικογένειες (σήμερα είναι πάνω από εκατό), ενώ αρκετοί προθυμοποιήθηκαν να τα προμηθευτούν οι ίδιοι και να μας φέρουν στα σημεία συγκέντρωσης. Με μια λιτή ανακοίνωση που έβαζε το ζήτημα στο προσκήνιο της αλληλεγγύης και της πράξης, καλούσαμε τους συμπατριώτες μας να γίνουν αρωγοί της προσπάθειας μας, η οποία από την μεμονωμένη προσπάθεια των προηγούμενων ετών, λάμβανε τώρα οργανωμένη μορφή.

2.Η εξέλιξη

Στο πέρασμα των ωρών, των ημερών, των ετών η Κίνηση μας, συν Θεώ, απλώθηκε παντού. Σύντομα εκτός από την υλική τροφή, δώσαμε και συνεχίζουμε να δίνουμε και πνευματικό άρτο. Είναι πολλά τα περιστατικά ανθρώπων που πέρα από τη βοήθεια, ήθελαν και συζήτηση και στήριξη πνευματική. Και αναφερόμαστε σε οικογένειες με ορφανά παιδιά, πολύτεκνες, με άνεργους γονείς, σπίτια χωρίς ρεύμα και χωρίς θέρμανση, με τρύπιες στέγες, ανθρώπους χωρίς παπούτσια και ρούχα και παιδιά χωρίς φαγητό, βιβλία και τετράδια. Αποφασίσαμε να παρέμβουμε ακόμη πιο ενεργά στην κοινωνία της Αλεξανδρούπολης, που φοβισμένη και τρομοκρατημένη, από μέτρα, μνημόνια και άλλα «καλά» του πολιτικού προσωπικού, μένει απαθής. Οργανώσαμε εκδηλώσεις που έμειναν στην ιστορία για τη συμμετοχή και το πάθος για κάτι διαφορετικό στις ζωές μας.

Δεν είμαστε άλλωστε μια «αφελής» φιλανθρωπική οργάνωση, έχουμε στίγμα, γνωρίζουμε πολύ καλά, όπως και οι περισσότεροι συμπατριώτες μας, ποιες πολιτικές οδήγησαν στη σημερινή τραγωδία και ποια φυσικά πρόσωπα είναι υπεύθυνα, τόσο σε κεντρικό, όσο και σε τοπικό επίπεδο.

Αποκλειστική πηγή εξεύρεσης πόρων αποτελεί η προσφορά φίλων, γνωστών και αγνώστων.Απευθυνόμαστε σε όσους συμπολίτες μας δεν βολεύονται με τον ρόλο του (τηλε)αποβλακωμένου καταναλωτή υλικών αγαθών και κατευθυνόμενων πληροφοριών, αγωνιώντας μόνο για την ατομική τους σωτηρία. Η συνεισφορά όλων από το υστέρημά μας, πέρα από την δική μας ηθική ικανοποίηση, μπορεί να συμβάλει ουσιαστικά στην ανακούφιση και στη διατήρηση της αξιοπρέπειας των συνανθρώπων μας.

3.Το καθήκον μας

Μια μικρή ομάδα ανθρώπων ξεκίνησε και συνεχίζει ένα «παράτολμο» σχέδιο με σκοπό, πέραν του προφανούς για ενίσχυση των συνανθρώπων μας, για να δείξει στο κοινωνικό σύνολο πως με θέληση και πίστη προς έναν σκοπό πολλά μπορούν να επιτευχθούν. Χωρίς μέσα, χωρίς χορηγούς και χρηματοδότες, χωρίς διασπάθιση δημοσίου χρήματος και κονδυλίων, καταφέραμε να στηριχθούμε στις δυνάμεις μας και την προσφορά γνωστών και αγνώστων. Καθημερινά δίνουμε τον δικό μας αγώνα, γνωρίζοντας πως προσφέρουμε και δεν καθόμαστε άπραγοι και μοιρολάτρες απέναντι σε αυτήν την πρωτόγνωρη κρίση.

Το να (ξανα)ανακαλύψεις άλλωστε την ταυτότητά σου, την Πίστη, την οικογένεια, την αλληλεγγύη, την ανθρωπιά, την φιλοπατρία, την φιλία, την αγάπη για τον τόπο σου αποτελεί στις μέρες μας κάτι το επαναστατικό κυριολεκτικά. Όπως γράφει ο Γιώργος Σεφέρης αυτοί οι ελεεινοί δεν είναι η ζωντανή Ελλάδα. Η ζωντανή Ελλάδα είμαστε εμείς.

Δείτε τη συνέντευξη του Θ. Μαλκίδη για την Αλληλεγγύη ως στάση και πράξη ζωής στον τηλεοπτικό σταθμό 4Ε και στον Δημήτρη Νατσιό