Ο Σύλλογος Διδασκόντων των Δημοτικών Σχολείων Παραλίας, Καλλιθέας και Περίστασης συνδιοργανώνει με τον ΟΠΠΑΠ Δήμου Κατερίνης την εκδήλωση: "Μνήμη Γενοκτονίας και Άλωσης, ή Άλωση και Γενοκτονία της Μνήμης;"
Ομιλητής, ο διδάκτωρ κοινωνικών επιστημών και μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη μελέτη των Γενοκτονιών κ. Θεοφάνης Μαλκίδης.
Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 29 Μαΐου, στις 11:00 π.μ. στο συνεδριακό Κέντρο του Δήμου Κατερίνης.
Οι Δ/ντες-ντριες των Σχολείων
Ε. Παταρίδου, Β. Καραμάνου, Κ. Παπανικολάου
Θ. Μαλκίδης Μία ακόμη αναγνώριση της Γενοκτονίας Η ανακοίνωση του Κοινοβουλίου του Αρτσάχ ( Ναγκόρνο Καραμπάχ), για τη Γενοκτονία των Ελλήνων, αποτελεί μία ακόμη σημαντική εξέλιξη στον αγώνα αναγνώρισης, μία ακόμη επιτυχία της προσπάθειάς μας για το ιερό και μεγάλο ζήτημα. Το ψήφισμα έρχεται να συμπληρώσει την αναγνώριση της Γενοκτονίας από το κοινοβούλιο της Αρμενίας, πέρσι το Μάρτιο. Στην ανακοίνωση του Κοινοβουλίου του Αρτσάχ, μίας σημαντικής περιοχής του Αρμενικού έθνους, με ιδιαίτερη σημασία για αυτό, τόσο στην ιστορική του πορεία, όσο και σήμερα, με δεδομένο ότι η γενοκτονία είναι το σοβαρότερο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο, και ότι η αναγνώριση και καταδίκη της θα εμποδίσει τη διάπραξη νέων εγκλημάτων, η «Εθνοσυνέλευση της Δημοκρατίας του Ναγκόρνο Καραμπάχ καταδικάζει τη γενοκτονία που διαπράχθηκε σε βάρος των Ελλήνων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία». Το ψήφισμα καταδίκης της Γενοκτονίας τονίζει την εδώ και αιώνες Ελληνοαρμενική φιλία, ενώ το υπογράφουν τα κόμματα Motherland, Democracy, Dashnaktsutyun, Movement-88 και Renaissance του Κοινοβουλίου του Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Είναι αυτονόητο ότι το κείμενο είναι μία σημαντική εξέλιξη, ένα ακόμη μέσο απέναντι στο ψεύδος και την προπαγάνδα της Τουρκίας, υπονόμευση και την άρνηση της Ελλάδας, φωτεινό παράδειγμα και για άλλα κοινοβούλια και ιδιαιτέρως της Γερμανίας, από το οποίο περιμένουμε στις 2 Ιουνίου να υιοθετήσει ανάλογο ψήφισμα. Η αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων από τη Βουλή του Καραμπάχ, συνιστά μία καθοριστική συμβολή στην προσπάθεια ανάδειξης του μαζικού εγκλήματος και βεβαίως είναι μία ακόμη Νίκη μας. Νίκη της Ανάστασης, της Ζωής, της Ελευθερίας, της Ιστορίας, της Αλήθειας και του Δικαίου. Υ.Γ. Το βιβλίο μου για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στην Αρμενική γλώσσα, είναι μία ελάχιστη συμβολή του γράφοντος στην υπόθεση της αναγνώρισης. Χαίρομαι για το γεγονός ότι εκλεκτοί συναγωνιστές στην Αρμενία, στο Αρτσάχ (Ναγκόρνο Καραμπάχ) και στην Αρμενική Διασπορά, έμαθαν πολλά για τη δολοφονία των προγόνων μας. Χαίρομαι που είναι μαζί μας σ΄αυτόν το δίκαιο αγώνα. Κοινό και Νικηφόρο!
Θ. Μαλκίδης Ποιος έκανε τη Γενοκτονία; Ομιλία στις εκδηλώσεις Μνήμης που οργάνωσαν η Αδελφότητα Ποντίων και Μικρασιατών Ηπείρου, ο Μορφωτικός Εξωραϊστικός Σύλλογος Μπάφρας «Η Αγία Παρασκευή» και ο Σύλλογος Ποντίων Φοιτητών και Σπουδαστών Ιωαννίνων, στο πνευματικό κέντρο της προσφυγικής πόλης της Ανατολής. Από την Ανατολή Ιωαννίνων, από αυτόν τον ιστορικό χώρο για την ελληνική προσφυγιά και βεβαίως για τη συνέχεια των προγόνων μας μετά τη Γενοκτονία, θέλω να μοιραστώ ορισμένες σκέψεις, για τις οποίες μου έδωσαν τροφή η ειδική συνεδρίαση της Βουλής των Ελλήνων για τη Γενοκτονία. Δε θα αναφερθώ στην ουσία, δηλαδή στον ακατέργαστο πολιτικό, ιστορικό και ηθικό λόγο που αναπτύχθηκε στο κοινοβούλιο. Η ουσία είναι γνωστή εδώ και χρόνια, το βλέπουμε από την απουσία του ζητήματος της Γενοκτονίας από την ατζέντα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής και από τις υπονομεύσεις και την άρνηση και συνδέεται με την ποιότητα και τη γνώση (και ) στη Βουλή. Αναφέρομαι σε ένα τυπικό ζήτημα, εξαιρετικής και μεγάλης πολιτικής και συμβολικής αξίας, αφού στην ομιλία του αρμόδιου υφυπουργού επί των εξωτερικών δεν υπάρχει ούτε μία αναφορά στην Τουρκία, ως χώρας, κράτους και θεσμικού υποκειμένου, που ευθύνεται για τη γενοκτονία. Ούτε μία! Μίλησε, όπως μίλησαν στο παρελθόν αλλά και φέτος και άλλοι θεσμικοί παράγοντες, χωρίς στις ομιλίες και τα μηνύματά τους να υπάρχει η λέξη Τουρκία! Εντυπωσιακό και συνάμα τραγικό. Στην Τουρκία μιλούν για τις ευθύνες της χώρας αυτής και θαρραλέοι συναγωνιστές μάχονται μαζί μας, διοργανώνοντας συνέδρια για τη Γενοκτονία στην Άγκυρα (!) και στον κυρίαρχο πολιτικό χώρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, οικοδομημένης με αίμα και θυσίες, σιωπούν....... Ωστόσο παρά τα εμπόδια και τις δυσκολίες, η αλήθεια για το ζήτημα της Γενοκτονίας, δεν μπορεί να κρυφτεί και κυρίως να υπονομευτεί. Παρά τις κουτοπόνηρες συνεδριάσεις, γιορτές (!) και άλλα συναφή στον ελλαδικό χώρο, και την προπαγάνδα, τις απειλές και την τρομοκρατία από την τουρκική πλευρά, η δικαίωση έρχεται.
Απόσπασμα της ομιλίας στην εκδήλωση του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Έδεσσας. Ρωτήθηκα ποιες ήταν οι καλύτερες εκδηλώσεις, ανάμεσα στις εκατοντάδες που έγιναν για το ζήτημα της Γενοκτονίας από την Νέα Υόρκη και τη Μόσχα, την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, μέχρι τη Μελβούρνη, το Σίδνευ, τη Στουτγάρδη, το Γερεβάν και την Στοκχόλμη. Εκτιμώ ότι ήταν τρεις: Η πρώτη στη Θεσσαλονίκη όπου μίλησε ο συναγωνιστής Σαίτ Τσετίνογλου και οι άλλες δύο που έγιναν από τους δασκάλους και τα παιδιά στο Κιλκίς και την Έδεσσα. Τόσο η πρώτη, αλλά κυρίως οι άλλες δύο μας γεμίζουν ελπίδα, θάρρος, δύναμη και σιγουριά για το αποτέλεσμα. Για τη Νίκη, την Ανάσταση, τη Δικαίωση.
Παρόλη την απουσία της Γενοκτονίας από την παιδεία των νέων Ελλήνων και Ελληνίδων, την αυτοαναίρεση της ελληνικής Πολιτείας σε ό,τι αφορά στις υποχρεώσεις της για την ανάδειξη του μαζικού εγκλήματος των προγόνων μας- στην ομιλία του αρμόδιου υφυπουργού στη Βουλή δεν υπήρξε η λέξη Τουρκία- η παρουσίαση της Γενοκτονίας από δασκάλους και δασκάλες, μαθητές και μαθήτριες, μας δίνει αισιοδοξία και χαρά. Οι ανάλογες σοβαρές, ανιδιοτελείς και συνεπείς προσπάθειες, για ένα μεγάλο ιερό και μεγάλο ζήτημα, προσπάθειες που γίνονται από νέους ανθρώπους και φωτισμένους εκπαιδευτικούς, δείχνει ότι το αποτέλεσμα του αγώνα αναγνώρισης θα είναι νικηφόρο. Η ζωή για άλλη μία φορά θα νικήσει το θάνατο, η αλήθεια τη λήθη, το φως το σκοτάδι!
Η πρώτη
φάση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του
Πόντου το 1908 και κρατά μέχρι την έναρξη
του πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, όταν η
άνοδος των Νεότουρκων στην εξουσία
δημιούργησε τις συνθήκες για την έναρξη
των διωγμών.Η δεύτερη περίοδος ξεκίνησε
το 1914, όταν οι συγκρούσεις του πρώτου
παγκοσμίου πολέμου αναβάθμισαν την
πολιτική της γενοκτονίας.
Η περίοδος
1919-1924 αποτελεί την τρίτη, τελευταία και
πιο έντονη φάση γενοκτονίας, όταν την
εξόντωση των Ελλήνων αναλαμβάνει ο
Μουσταφά Κεμάλ.
Τον
επίλογο της γενοκτονίας
αποτελεί ο ξεριζωμός των επιζώντων και
έτσι έρχονται στην Ελλάδα και τα τελευταία
υπολείμματα της «εν ροή γενοκτονίας»
όπως ονομάστηκε.
Η
εκρίζωση αυτή των Ελλήνων είναι από τα
πρωτοφανή εγκλήματα στην ανθρώπινη
ιστορία, το οποίο όμως παρέμεινε στη λήθη, μέχρι την ανάδειξη του θέματος στης δεκαετία του 1980 και την καθιέρωση της 19ης Μαΐου
ως«Ημέρα
Μνήμης».
Έχοντας γνώση από άλλους λαούς που υπέστησαν Γενοκτονία, έχοντας το παράδειγμά τους ότι αυτή τιμάται και με τα κεντρικά μνημεία Γενοκτονίας, όπου αποδίδονται από όλους οι ανάλογες τιμές, εδώ από την Ηρωική Πόλη της Νάουσας που γνωρίζει από Ολοκαυτώματα, προτείνω τη δημιουργία του Εθνικού Μνημείου γενοκτονίας. Μνημείο το οποίο μπορεί να λειτουργήσει για τους ευνόητους λόγους, σε ηθικό, διπλωματικό και ιστορικό επίπεδο, πρωταγωνιστικά για την ανάδειξη της Γενοκτονίας.
Η Γενοκτονία και ιδιαίτερα η διεθνοποίησή
της αποτελεί ένα σημαντικό ζήτημα το
οποίο, παρά τα χαμένα χρόνια και την
πολιτική και κρατική ολιγωρία αδιαφορία
και απροθυμία κυριαρχεί ως αίτημα
παγκοσμίως. Η ανάδειξη και διεθνοποίηση
της γενοκτονίας, αφορά όλους τους
Έλληνες και θα πρέπει αποτελεί κυρίαρχο
συστατικό στοιχείο της εθνικής εξωτερικής
πολιτικής που σέβεται την ιστορία και
την αλήθεια, δηλαδή τη μνήμη της.
Το εθνικό μνημείο για τη Γενοκτονία μπορεί να είναι η απαρχή ενός κύκλου διεθνών αναγνωρίσεων, αλλά και ευθύνης, ηθικής και χρέους έναντι των δολοφονημένων προγόνων μας. Η πολιτεία έχει την υποχρέωση να το κατασκευάσει όπως αναφέρεται στο νομοσχέδιο για την 19η Μαΐου, σε διαφορετική όμως περίπτωση είμαστε υποχρεωμένοι να το φτιάξουμε εμείς!
Εκδηλώσεις Μνήμης για τη Γενοκτονία . Ομιλητής Θ. Μαλκίδης Έδεσσα 20 Μαΐου, 19:00 . Περιφερειακή Ενότητα Πέλλας
Νάουσα 21 Μαΐου, 18:00 . Κτίριο Τουρπάλη
Ιωάννινα- Ανατολή 22 Μαΐου, 11:30 Πνευματικό Κέντρο Ανατολής
Καρδία Θεσσαλονίκης 22 Μαΐου, 19:00 . Ενοριακό Πνευματικό Κέντρο Καρδίας
Παρακολουθείστε το ντοκιμαντέρ παραγωγής Livemedia, το οποίο παρουσιάζει το μεγάλο αφιέρωμα στα ραγδαία και τραγικά ιστορικά γεγονότα που οδήγησαν τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου.
Μαρτυρίες ανθρώπων που έζησαν τις τραγωδίες, ακαδημαϊκοί που αποκαλύπτουν ιστορικά στοιχεία και τις εξελίξεις, δίνουν μία εικόνα για το τι συνέβη πραγματικά. Στο ντοκιμαντέρ μιλούν με σειρά εμφάνισης: Ιάκωβος Μιχαηλίδης Κωνσταντίνος Φωτιάδης Δημήτρης Καραμήτσος Φάνης Μαλκίδης Θεοδόσης Κυριακίδης Γιώργος Παρχαρίδης Μητροπολίτης Λαγκαδά κ.Ιωάννης Τασσιάς Γιάννης Αποστολίδης Ουρανία Καλογερίδου Ο George Meis παραχώρησε αρχειακό υλικό στη συνέντευξη του παππού Αχιλλέα Σάρρα ενώ ποντιακή λύρα έπαιξε ο Θοδωρής Βεροιώτης Στα τραγούδια ακούστηκε η γιαγιά Παρθένα Παρχαρίδου, ενώ χρησιμοποιήθηκε αρχείο από την εκδήλωση τιμής και μνήμης για το Ατά παζάρ, στο Μεσημέρι Θεσσαλονίκης με τη μαρτυρία της Συμέλας Παπαδοπούλου
Ακούστηκαν τα τραγούδια: Μαυροθάλασσα Ερμηνευτής: Αχιλλέας Βασιλειάδης Στιχουργός: Χρήστος Αντωνιάδης Η μάνα εν κρύο νερόν Στίχοι & Μουσική : Γιάννης Τσανάκαλης Ερμηνεία : Πέτρος Γαϊτάνος Την Πατρίδα μ΄ έχασα Στίχοι: Χρήστος Αντωνιάδης Μουσική: Κώστας Σιαμίδης Ως που θα εν ο θάνατος Στίχοι: Παραδοσιακό Μουσική: Παραδοσιακό Πυρρίχιος χορός (Σέρρα) Παραδοσιακό Αρχισυνταξία-Έρευνα : Ειρήνη Συράκη Διεύθυνση Φωτογραφίας: Κώστας Κατραντζής Επιμέλεια Μοντάζ: Ειρήνη Συράκη Παραγωγή : Στάθης Παρχαρίδης Παραγωγή: Livemedia
Θ. Μαλκίδης Γενοκτονία, Γυναικοκτονία και Παιδοκτονία
Ποτέ άλλοτε στην παγκόσμια ιστορία δεν σημειώθηκαν τρία μαζικά εγκλήματα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα και από τους ίδιους θύτες. Οι Έλληνες, οι Αρμένιοι, οι Ασσύριοι, υπέστησαν Γενοκτονία από τους Νεότουρκους και τους Κεμαλικούς, οι οποίοι δολοφόνησαν, βίασαν, εξανδραπόδισαν και τελικώς εκδίωξαν από τις εστίες τους, τους ιστορικούς αυτόχθονες λαούς, λεηλατώντας και καταστρέφοντας, ταυτοχρόνως, τον πολιτισμό τους.
Μέσα όμως στη Γενοκτονία των Ελλήνων και των άλλων λαών που δολοφονήθηκαν από το φασισμό και το ρατσισμό των δασκάλων του Χίτλερ, Ενβέρ, Ταλαάτ, Τζεμάλ, Κεμάλ πασά, Τοπάλ Οσμάν, υπήρξε και μία παράλληλη μαζική δολοφονία που στοιχειοθετεί στην ουσία και στο πνεύμα της σχετικής Σύμβασης του ΟΗΕ για την πρόληψη και την καταστολή του εγκλήματος της Γενοκτονίας και του διεθνούς δικαίου, το μαζικό έγκλημα ενάντια στον ελληνικό λαό.
Και αυτή η παράλληλη δολοφονία ήταν η Γυναικοκτονία και η Παιδοκτονία. Η δολοφονία των Ελληνίδων και των παιδιών τους.
Τόσο από τους Νεότουρκους, όσο και από του Κεμαλικούς, οργανώθηκε, σχεδιάστηκε και υλοποιήθηκε η μαζική δολοφονία γυναικών και παιδιών, η μεταφορά τους στην τουρκική ομάδα, έγιναν μαζικοί βιασμοί ακόμη και εγκύων γυναικών και κοριτσιών και η δολοφονία τους, κλείσιμο σε εκκλησίες και εμπρησμό τους και εκατοντάδες παρόμοια εγκλήματα.
Το βιβλίο έχει ως στόχο την ανάδειξη της δολοφονίας των γυναικών και των παιδιών, της Γυναικοκτονίας και της Παιδοκτονίας, στόχος που αποτελεί ένα προφανές αίτημα για ένα εκατομμύριο και πλέον λόγους. Όσα είναι τα θύματα της Γενοκτονίας των Ελλήνων από τη Θράκη και την Ιωνία και από τον Πόντο μέχρι την Καππαδοκία, όσα είναι τα ορφανά, οι αγνοούμενοι, οι βιασμένες γυναίκες και τα κορίτσια, οι γυναίκες που προτίμησαν να πέσουν μαζί με τα παιδιά τους σε χαράδρες, γκρεμούς και ποτάμια, προτιμώντας το θάνατο από την ατίμωση.
Η προσπάθεια ανάδειξης της δολοφονίας των γυναικών και των παιδιών κατά τη διάρκεια της Γενοκτονίας που υπέστη ο Ελληνικός λαός, αποτελεί μέρος του αγώνα για τη διεθνοποίηση και αναγνώριση του μαζικού εγκλήματος εναντίον των προγόνων μας. Είναι μία ακόμη ψηφίδα που μπαίνει για την αποκατάσταση και την ολοκλήρωση του μεγάλου ψηφιδωτού που καταστράφηκε από την φασιστική- ρατσιστική ομάδα των Νεότουρκων και των Κεμαλικών. Είναι μία ακόμη ιστορική πράξη έναντι των θυμάτων του Ελληνικού Ολοκαυτώματος και ειδικότερα των γυναικών και των παιδιών, είναι ένα χρέος έναντι της ιερής και μεγάλης υπόθεσης της Γενοκτονίας, είναι μία νίκη της αλήθειας, της μη λήθης, έναντι του φασισμού, του ρατσισμού, της προπαγάνδας και της άρνησης. Υ.Γ. Στον αγώνα για την αναγνώριση της Γενοκτονίας, της Γυναικοκτονίας και Παιδοκτονίας έχουμε μαζί μας πολλούς συναγωνιστές από όλον τον κόσμο. Με συγκινεί όμως ιδιαιτέρως η συμβολή του εκδότη και συγγραφέα Ραγκίπ Ζαράκολου και του συγγραφέα Σαίτ Τσετίνογλου, με τους οποίους έχουμε μιλήσει για το ζήτημα στην Ελλάδα και το εξωτερικό και έχουμε γράψει βιβλίο για τη Γενοκτονία στην ελληνική και την αγγλική γλώσσα. Χαίρομαι ιδιαιτέρως που ο Σαίτ Τσετίνογλου ο οποίος με προσκάλεσε στο ιστορικής σημασίας συνέδριο που έγινε στην Άγκυρα για το ζήτημα της Γενοκτονίας, θα μιλήσει την 19η Μαΐου στη Θεσσαλονίκη. Είναι μία εξαιρετική στιγμή με τεράστιο συμβολισμό και ουσία για όλους μας. Ακούστε τη συνέντευξη του Θ. Μαλκίδη στο ραδιοφωνικό σταθμό Maximum FM.
Θ. Μαλκίδης Μνήμη και Μνημεία Γενοκτονίας Μέρος της ομιλίας στα αποκαλυπτήρια του Μνημείου στους Τσάκωνες Αλμωπίας
Είμαστε ένας λαός, με στενή σύνδεση με την ιστορική μνήμη και την πολιτισμική μας κληρονομιά, την αλήθεια και τη ζωή. Γεννιόμαστε μέσα στην ιστορία, γεννιόμαστε γνωρίζοντας ιστορία, μία ιστορία κυρίως αντίστασης, αγώνα και μνήμης. Όπως αυτή που γράφτηκε από χιλιάδες ανθρώπους στον Πόντο, σ’ αυτούς που πρέπει να γονατίσουμε μπροστά τους τιμώντας τον αγώνα τους και την προσφορά τους, όπως ακριβώς γράφει ο Ρίτσος: “Ετούτος δω ο λαός δε γονατίζει παρά μονάχα μπροστά στους νεκρούς του”
Ωστόσο αυτή η ιστορική μνήμη, πορεία και ταυτότητα, η ελληνική αντιστασιακή ιστορία στον Πόντο, ο αγώνας επιβίωσης, η Γενοκτονία, εξαφανίστηκε γιατί το πέπλο προπαγάνδας που σκέπασε την πατρίδα μας δεν άφησε να περάσει τίποτα. Σήμερα στην Ελλάδα, πιο πολλές είναι οι αναφορές για τον Κεμάλ παρά για τη Γενοκτονία που διέπραξε ο Κεμάλ, ενώ είναι μηδαμινές οι αναφορές για την ελληνική αντίσταση στον Κεμάλ και ανύπαρκτες για ιστορικές φυσιογνωμίες όπως οι αντάρτες του Πόντου. Αυτό που ζούμε σίγουρα δεν είναι Ελλάδα, «να νοσταλγείς τον τόπο σου, ζώντας στον τόπο σου, τίποτε δεν είναι πιο πικρό» γράφει ο συμπατριώτης μας Γιώργος Σεφέρης.
Δεν μπορεί ο ελληνικός λαός να μην γνωρίζει στην ολότητά του το Ποντιακό ζήτημα, δεν μπορεί να μην γνωρίζει τα τάγματα εργασίας και την δολοφονία των ανδρών, την εξόντωση της πνευματικής και θρησκευτικής ηγεσίας το 1921 στην Αμάσεια, τη Γυναικοκτονία και την Παιδοκτονία, να μην γνωρίζει τους αντάρτες του Πόντου, οι οποίοι πάλεψαν ενάντια στην Γενοκτονία και έσωσαν τους συνανθρώπους τους, τους προγόνους μας.
Η ιστορία μας είναι ταυτισμένη με τη μνήμη. Έτσι στο μνημείο αυτό για τη Γενοκτονία, στον όμορφο αυτό χώρο, που δημιουργήθηκε με αγάπη και έννοια για την πατρίδα μας, μαζί με την πρώτη γενιά προσφύγων -διασωθέντων της Γενοκτονίας, μπορούν οι Έλληνες και οι Ελληνίδες να μαθαίνουν ιστορία, αντίσταση, πράξεις πίστης και αγάπης προς τον Θεό και την πατρίδα, αλήθειας, μνήμης και Ανάστασης. Πράξεις αναγνώρισης και δικαίωσης, με την ευχή και την ελπίδα να γίνει και το ΕΘΝΙΚΟ ΜΝΗΜΕΙΟ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ.
Θ. Μαλκίδης Μνήμη Γενοκτονίας ή Γενοκτονία της Μνήμης; Μέρος της ομιλίας στην εκδήλωση για τη Γενοκτονία. Εύξεινος Λέσχη Αχαρνών- Αττικής "ο ΚΑΠΕΤΑΝ ΕΥΚΛΕΙΔΗΣ"
Είναι θεωρώ αυτονόητο μετά από τόσες δημόσιες παρεμβάσεις, ότι η Ελληνική Δημοκρατία, ήταν και παραμένει απούσα από το ζήτημα αναγνώρισης της Δημοκρατίας, προκαλώντας μάλιστα τόσο τους νεκρούς προγόνους μας όσο και τους ζώντες απογόνους τους. Αφού το ελλαδικό κράτος καθυστέρησε για παραπάνω από εβδομήντα χρόνια την αναγνώριση και αφού πέρασαν είκοσι και πλέον χρόνια από τα σχετικά νομοσχέδια, δεν πράττει απολύτως τίποτα, αφού υπονομεύει κάθε προσπάθεια, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό.
Την ίδια στιγμή ο βασικός υπεύθυνος του εγκλήματος, το τουρκικό κράτος προσπαθεί να εξαφανίσει το έγκλημα που στοίχισε τη ζωή σε 1.000.000 Έλληνες, προσφυγοποίησε άλλους τόσους και εκδίωξε τους προγόνους μας, αυτόχθονες κατοίκους από το χώρο της σημερινής Τουρκίας. Παράλληλα απαιτεί από τους Έλληνες και τις Ελληνίδες να μην πραγματοποιούν εκδηλώσεις μνήμης, αλλά και να καταργήσει τα σχετικά νομοσχέδια!
Οι Νεότουρκοι και οι Κεμαλικοί αποτέλεσαν τους “δασκάλους” των Ναζί. Ο Χίτλερ ήταν θαυμαστής των Νεότουρκων και ειδικότερα του Ταλάτ Πασά, ακολουθώντας τις πράξεις Γενοκτονίας τους, λέγοντας το χαρακτηριστικό “ποιος θυμάται τους Αρμένιους”, όταν ξεκινούσε τις δικές του εγκληματικές πράξεις. “Ο Κεμάλ υπήρξε πηγή έμπνευσης για τον Χίτλερ, αφού είχε μελετήσει τη δράση του Κεμάλ και είχε επηρεαστεί από τον τρόπο με τον οποίο είχε εξολοθρεύσει τους Έλληνες, Αρμένιους και Ασσύριους”, γράφει ο Στέφαν Ίχριγκ, στο βιβλίο του «Ο Ατατούρκ, στη φαντασία των Ναζί», έκδοση του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ.
Οι απόγονοι των Νεότουρκων και Κεμαλικών, οι δάσκαλοι των Ναζί προκαλούν νεκρούς και ζωντανούς, Έλληνες, όλους τους λαούς και τους ανθρώπους. Δυστυχώς με την ανοχή της Ελληνικής Δημοκρατίας και με τη “συνηγορία” ψευτοπολιτικών, ψευτοδιανοουμένων και ψευτοκαθηγητών, των υπονομευτών και αρνητών που ταυτίζονται συχνά – πυκνά με τον εθνικισμό και φασισμό.
Ο αγώνας όμως για την αναγνώριση της Γενοκτονίας δεν σταματά, δεν υποχωρεί και συνεχίζει. Παρά τα εμπόδια, την υπονόμευση, την άρνηση τον εθνικισμό, το φασισμό και τις κάθε δυσκολίες, θα νικήσουμε!
Μέρος της ομιλίας στην εκδήλωση του Ποντιακού Συλλόγου Πτολεμαΐδας
Ιδιαίτερο συμβολισμό είχε η εκδήλωση που διοργάνωσε στα πλαίσια της 19ης Μαΐου, ο Ποντιακός Σύλλογος Πτολεμαΐδας στο Πνευματικό Κέντρο της πόλης.
Ομιλητής ήταν ο διδάκτωρ κοινωνικών επιστημών και μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών, Θεοφάνης Μαλκίδης.
Ο κ. Μαλκίδης δεν είναι άγνωστος στην περιοχή, αφού μέσα από τις εισηγήσεις του σε εκδηλώσεις και επιστημονικά συνέδρια σε όλο τον πλανήτη, αγωνίζεται χρόνια για την ανάδειξη του δράματος των γενοκτονημένων πληθυσμών.
Στην εισήγησή του ο ομιλητής, έκανε αναφορές σε σπάνια ιστορικά στοιχεία που προέκυψαν από έρευνές του, αναδεικνύοντας το μίσος με το οποίο αντιμετώπισε το κεμαλικό καθεστώς τους ελληνικούς πληθυσμούς. Αναφέρθηκε στις ομοιότητες της κεμαλικής Τουρκίας και της ναζιστικής Γερμανίας, λέγοντας πως ο Μουσταφά Κεμάλ ήταν ο εμπνευστής του Αδόλφου Χίτλερ: "Ειδικά εδώ, στην περιοχή αυτή, που αναδείχθηκε πριν τρεις δεκαετίες το ζήτημα της Γενοκτονίας, γνωρίζετε ότι επειδή το έγκλημα που τελέστηκε στον Πόντο από τους δασκάλους των Γενοκτονιών, επαναλήφθηκε από τους μαθητές τους, στους Πύργους και στο Μεσόβουνο "
Ο κ. Μαλκίδης έκανε λόγο επίσης, για τη διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας από Κοινοβούλια ανά τον κόσμο, αλλά και για την “εκ των έσω” υπονόμευση και άρνηση της Γενοκτονίας από διάφορους κύκλους για τους οποίους είπε: “Δεν τους αξίζει καν να αναφέρονται ονομαστικά. Τους αξίζει η ανωνυμία”.
Με ιδιαίτερη συγκίνηση, ο κ. Μαλκίδης έκλεισε την ομιλία του με αναφορές στο 1.000.000 των νεκρών του Πόντου, της Θράκης και της Μικράς Ασίας: “Μου έδωσε δύναμη όταν είδα την ομιλία του Αρμένιου Βουλευτή Γκάρο Παιλάν μέσα στην τουρκική βουλή για το ζήτημα της Γενοκτονίας. Πήρα επίσης θάρρος από το συνέδριο που έγινε στην Άγκυρα για το Ποντιακό ζήτημα, όπου ήμουν προσκεκλημένος εισηγητής. Μου ανανέωσε την πίστη μου για την νίκη γνωρίζοντας ότι έχουμε μαζί μας το λαό μας, τους ποιητές μας, τους μουσικούς μας, η πρωτοβουλία της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης να παρουσιάσει το "Πόντος εν Άστρον Φωτεινόν" του συμπατριώτη μου Γιώργου Σαρακενίδη, το οποίο μελοποίησε ο Χρόνης Αμανατίδης. Για εμάς, οι νεκροί μας δεν πέθαναν ποτέ. Είναι εδώ μαζί μας!”
Η ιστορική σύσκεψη που έγινε στο δημαρχείο της Πτολεμαΐδας από την Εύξεινο Λέσχη Πτολεμαΐδας στις 20 Σεπτέμβρη του 1986 , όπου ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης τεκμηρίωσε ιστορικά και πολιτικά το ζήτημα της γενοκτονίας και ζήτησε από τις ποντιακές οργανώσεις να αγωνιστούν για την διεκδίκηση και την αναγνώριση.
Απόσπασμα της ομιλίας στην εκδήλωση που οργάνωσε η «Ενωμένη Ρωμηοσύνη» και ο Μορφωτικός Πολιτιστικός Σύλλογος Ποντίων Κρύας Βρύσης «Αλέξανδρος Υψηλάντης», σε συνεργασία με την ΔΗ.Κ.Ε.Π.Α.Πέλλας.
Στην Ελλάδα, την πρόταση του Μιχάλη Χαραλαμπίδη και την ψήφιση του σχετικού νομοσχεδίου για την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου το Φεβρουάριο του 1994 και η θέσπιση της 19ης Μαΐου ως ημέρα Εθνικής μνήμης, ακολούθησαν μία σειρά από ενέργειες οι οποίες πραγματικά άφησαν έκπληκτους, εμάς τους Έλληνες και τους συναγωνιστές μας Φιλέλληνες και Φίλους της Αλήθειας και της Ιστορίας.
Την 19η Μαΐου 1996 προσγειώνονται τουρκικά αεροσκάφη στην προσφυγική Νέα Αγχίαλο Μαγνησίας, αποβιβάζονται τουρκικά στρατεύματα στην Πελοπόννησο στα πλαίσια “ασκήσεων” και το ίδιο έτος γίνεται η συναυλία Ρουβά – Κούτ στην ημικατεχόμενη Κύπρο.
Την 19η Μαΐου 1998 γίνεται απόπειρα να σταλεί η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών στις εορτές μνήμης του Κεμάλ στην Άγκυρα (!), ενώ ακολουθούν οι καταθέσεις στεφάνων του Έλληνα πρωθυπουργού Κ. Καραμανλή και πρωθυπουργού και υπουργού εξωτερικών Γ . Παπανδρέου στον βασικό υπεύθυνο της Γενοκτονίας, το Μουσταφά Κεμάλ! Είχε προηγηθεί η κατάθεση στεφάνου στον δάσκαλο του Χίτλερ, τον Κεμάλ, από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή στα τέλη της δεκαετίας του 1950.
Εμφανίζεται σχολικό βιβλίο που αποκαλεί “συνωτισμό” ένα από μεγαλύτερα εγκλήματα που γνώρισε η ανθρωπότητα, τη σφαγή στη Σμύρνη, ενώ από τη δημόσια τηλεόραση ακούγονται ύβρεις ότι τη φωτιά στην Ιωνική πρωτεύουσα την έβαλαν οι Έλληνες!
Βγαίνει εκτός ύλης το κεφάλαιο για τη Γενοκτονία και σε νέο σχολικό βιβλίο ο Κεμάλ αποκαλείται σπουδαίος πολιτικός που δημιούργησε τη σύγχρονη Τουρκική Δημοκρατία!!
Εν τέλει η άρνηση της Γενοκτονίας ήρθε ως “φυσιολογικό αποτέλεσμα” μετά τη μακροχρόνια υπονόμευση.....
Αλήθεια, πως μπορεί να δικαιολογηθεί η προσπάθεια αλλοίωσης και κατάργησης, υπονόμευσης και άρνησης της ημέρας Μνήμης της Γενοκτονίας, καθώς και η απουσία, η αδιαφορία και η ολιγωρία του επονομαζόμενου πολιτικού προσωπικού για το ζήτημα ανάδειξης της Γενοκτονίας εντός και εκτός Ελλάδας;
Γιατί απουσιάζει το ζήτημα της Γενοκτονίας από την ελλαδική ατζέντα της εξωτερικής πολιτικής και των ελληνοτουρκικών σχέσεων;
Γιατί η Ελλάδα παρεμβαίνει για να μην αναδεικνύεται το θέμα διεθνώς από Έλληνες και Φιλέλληνες;
Πως μπορεί να γίνει αποδεκτό ότι υπάρχουν “πολιτικοί και πνευματικοί” άνθρωποι στην Ελλάδα, που αποδέχονται και θαυμάζουν τον Κεμάλ;Τον εξολοθρευτή δηλαδή των Ελλήνων και άλλων εθνοτήτων;
Γιατί η Ελλάδα απουσιάζει όταν γίνεται αναφορά για το ζήτημα της Γενοκτονίας σε διεθνείς οργανισμούς και διεθνείς συναντήσεις και κρύβεται φοβούμενη, ενώ την ίδια στιγμή υβρίζει τους νεκρούς μας προγόνους και παρίσταται σε εγκαίνια του ψεύτικου σπιτιού του Μουσταφά Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη;
Γιατί η Ελλάδα ως Υπουργείο Εσωτερικών, Δήμος, Νομαρχία, Περιφέρεια, Περιφερειακή Ενότητα, κλπ, καλεί τον ελληνικό λαό να εορτάσει (!!!) την ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας και μεταθέτει την ημέρα αυτή σε άλλη ημερομηνία, κάνοντάς την “λάστιχο” με τελετουργικό που φωνάζει «να βγούμε από την υποχρέωση»;
Τώρα που έχουν καταλυθεί φασιστικά, ρατσιστικά και ολοκληρωτικά καθεστώτα, τώρα που έχουν καταρρεύσει όλα τα φασιστικά σύμβολα, την ίδια στιγμή στην Ελλάδα, υπάρχουν ακόμη φωνές από όλα τα τα μήκη και τα πλάτη της αποκαλούμενης πολιτικής και πνευματικής ζωής, που θαυμάζουν τον Κεμαλισμό. Ταυτόχρονα ο Κεμαλισμός και ο Φασισμός στη μήτρα Τουρκία που τους γέννησε καταρρέει και αποκαθηλώνεται, στην Ελλάδα των εκατομμυρίων θυμάτων, οι κεμαλικές- φασιστικές οπισθοφυλακές δίνουν μάχη για την επιβίωσή του! Ωστόσο η δυναμική του ζητήματος της Γενοκτονίας δεν μπορεί να εμποδισθεί από ιδιοτελείς και μικρούς ανθρώπους, από υπονομευτές και αρνητές, από στρατευμένους απολογητές και θαυμαστές του Κεμαλισμού, του πρόδρομου του Ναζισμού.
Η ιστορική περίοδος που διανύουμε δημιουργεί ευνοϊκές συνθήκες. Ο φασισμός και ο Κεμαλισμός αποκαλύπτεται και καταρρέει. Τα εγκλήματά του φανερώνονται. Σε όλη την Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο, ακόμη και στην Τουρκία- το είδαμε και με το συνέδριο στην Άγκυρα- γίνεται πλέον κατανοητό ότι χωρίς τη γνώση της τραγικής αυτής σελίδας που γνώρισαν οι Έλληνες και οι Ελληνίδες, χωρίς δηλαδή της ανάδειξης της Γενοκτονίας, δεν μπορεί να υπάρξει ολοκληρωμένη κατανόηση της ιστορίας. Η αλήθεια είναι βέβαιο ότι θα νικήσει το ψεύδος και την άρνηση, το φως θα νικήσει το σκότος.
Ακούστε τη συνέντευξη του Θ. Μαλκίδη στον Θ. Μακρίδη και στο PONTOSRADIO για το ζήτημα της Υπονόμευσης και της Άρνησης, καθώς και για άλλα ζητήματα που αφορούν τη Γενοκτονία
Εκτιμώ
τους ανθρώπους που σε δύσκολες στιγμές
επιλέγουν να πουν την αλήθεια, να φερθούν
με εντιμότητα, συνέπεια, σοβαρότητα και
με θάρρος. Που δε φοβούνται να αποφασίσουν
με ποιους θα παν και ποιους θα αφήσουν
για να χρησιμοποιήσω τους γνωστούς
στίχους. Τους άλλους, όπως είναι
αυτονόητο, αυτούς που λένε ψέμματα, που
δειλιάζουν και κρύβονται τους απεχθάνομαι.
Όπως είναι πάλι αυτονόητο αυτοί χάνονται
στον ιστορικό χρόνο, αντιθέτως σ΄αυτόν
μένουν για πάντα ζωντανοί οι Άνδρες,
αυτοί που πηγαίνουν αντίθετα στο ρεύμα.
Ο
Γκάρο Παϊλάν, ο Ένκου Φερχάτ, ο Ιωακείμ
Γκάουκ, ο καθένας ξεχωριστά και όλοι
μαζί αποδεικνύουν ότι υπάρχουν
άνθρωποι, πολιτικοί, πολίτες, οι οποίοι
συνειδητά αγωνίζονται με ευθύνη έναντι
της ιστορίας και του δικαίου.
Ο
Γκάρο Παϊλάν, ο βουλευτής του HDP, μιλώντας
μέσα στην τουρκική βουλή, έδειξε πως
ένας άνθρωπος της μνήμης, πως ένας λαός
που έχει αυτοσεβασμό μπορεί να κερδίσει,
όσα και χρόνια και εάν περάσουν. Ο
Αρμένιος Γκάρο Παϊλάν απέδειξε με τις
εικόνες των δολοφονημένων προγόνων του
ότι ένα έθνος μπορεί να αντέξει την
προπαγάνδα και την άρνηση και στην
κατάλληλη στιγμή να έρθει η δικαίωση.
Ο
Ένκου Φερχάτ, επίσης βουλευτής του HDP,
έπραξε όπως θα έπραττε κάθε δημοκράτης
και αγωνιστής, που γνωρίζει από που
έρχεται και που πηγαίνει. Το αγωνιζόμενο
κουρδικό έθνος έχει βρει στο πρόσωπό
του ένα νέο σύμβολο, σύμβολο που σέβεται
την αλήθεια και αποδίδει σ΄αυτήν ότι
της ανήκει.
Ο
Ιωακείμ Γκάουκ, πρόεδρος της Ομοσπονδιακής
Δημοκρατίας της Γερμανίας, μιλώντας
τον Απρίλιο του 2015 στον καθεδρικό ναό
του Βερολίνου, για τις Γενοκτονίες των
Ελλήνων, των Αρμενίων και των Ασσυρίων,
οδηγεί τη χώρα του, η οποία με ευθύνεται
με Ολοκαυτώματα, σε ανάλογη στάση με
αυτή που κράτησε για την εξόντωση των
Εβραίων.
Για τον Γκάουκ είχα μιλήσει πριν λίγο καιρό σε μία ραδιοφωνική
συνέντευξη, όταν ρωτήθηκα για το ποιες χώρες είναι
οι επόμενες οι οποίες θα αναγνωρίσουν
τη Γενοκτονία. Εκεί, πλην, των πολιτειών
των ΗΠΑ, είπα και για τη Γερμανία. Η
ομιλία του Γκάουκ άνοιξε το δρόμο για
το αναμενόμενο ψήφισμα. Το περιμένουμε,
το ευχόμαστε και αγωνιζόμαστε για αυτό.
Άνθρωποι
και Άνδρες όπως ο Γκάρο Παϊλάν, ο Ένκου
Φερχάτ, ο Ιωακείμ Γκάουκ, είναι τα πρότυπα
για όλους μας, μηνύματα ζωής και Ανάστασης.
Η αλήθεια, η ιστορία, η μνήμη θα νικήσουν!
