Αγνοούμενοι 1922 και Αγνοούμενοι 1974:ίδιος Θύτης και ίδιο Θύμα

Θ. Μαλκίδης

Αγνοούμενοι 1922 και Αγνοούμενοι 1974:ίδιος Θύτης και ίδιο Θύμα

«Στην αγνοούμενη από το 1922 μέχρι σήμερα Σοφία Σταυρίδου αδελφή της αγαπημένης μου γιαγιάς Ισιδώρας Ευρυδόγλου....»

Σήμερα Σάββατο των ψυχών, μετά την ανεύρεση και ταυτοποίηση των οστών τους,  κηδεύτηκαν άλλοι τρεις αγνοούμενοι  αποτέλεσμα  της Τουρκικής φασιστικής εισβολής στην Κύπρο το 1974.   Στον Ιερό  Ναό της  Αγίας Βαρβάρας στο Καϊμακλί Λευκωσίας ο
Ανθυπολοχαγός ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
που έπεσε μαχόμενος στις 15 Αυγούστου 1974 στο ύψωμα Λαπάτσα, περιοχή Σκυλλούρας και στον Ιερό Ναό Αγίου Μάμαντος Τρούλλων Λάρνακας οι  ΓΕΩΡΓΙΟΣ και ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΜΕΛΛΕΧΑ αγνοούμενοι από τις 22 Αυγούστου 1974.

Έχουν προηγηθεί και θα ακολουθήσουν και άλλες κηδείες αγνοουμένων του 1974, που αποτελούν τη «ζώσα» συνιστώσα της Κυπριακής τραγωδίας. Είναι το έγκλημα με τους αγνοούμενους που άρχισε το ίδιο φασιστικό καθεστώς με τη Γενοκτονία στον Πόντο, στην Ιωνία, στη Θράκη, στην Καππαδοκία, το οποίο  επειδή δεν τιμωρήθηκε επαναλήφθηκε το 1974. Επιπλέον αντιγράφηκε από αντίστοιχα  καθεστώτα όπως το Ναζιστικό του Χίτλερ, το Φασιστικό του Μουσολίνι και του Βιντέλα στην Αργεντινή  και εξελίχτηκε από τους επίγονους του Κεμάλ στη σημερινή Τουρκία και το Κουρδιστάν. Οι περισσότεροι  γνωρίζουν τις ανακοινώσεις του Ερυθρού Σταυρού για τους αγνοούμενους και τις διαδηλώσεις των συγγενών τους από την Λευκωσία  μέχρι την πλατεία Μαίου  στο Μπουένος Άιρες και τους δρόμους της Κωσταντινούπολης και του Ντιγιαρμπακίρ.

Μέσα από το έγκλημα των αγνοουμένων του 1974 εκβιάζουν ένα βασανισμένο λαό που μετά από 43 χρόνια αναζητά τους δικούς του ανθρώπους, δίνοντας άγνωστα οστά μόνο και μόνο για να κλείσει το ζήτημα και να προχωρήσει η «Λύση» αφού προπαγανδίζουν πως «δε θα υπάρξει  άλλη ευκαιρία».
Προπαγανδίζουν πως μία διαφορετική  στάση στο ζήτημα των αγνοουμένων και μία νέα αρνητική απάντηση στο  σχέδιο «Λύσης» θα φέρει την καταστροφή, ενώ μιλούν για την καλή πρόθεση της Τουρκίας (!!!) στην απόδοση των δικών μας ανθρώπων που χάθηκαν το 1974.
Οι αγνοούμενοι της Κερύνειας, της Αμμοχώστου κα της Μόρφου, είναι ἡ συνέχεια των αγνοουμένων της Τραπεζούντας, της Σμύρνης, της Αδριανούπολης. Το ίδιο καθεστώς αφού δεν τιμωρήθηκε το 1922 επανέλαβε τα εγκλήματά του το 1974 τα επαναλαμβάνει και σήμερα. Όμως όπως είναι βέβαιο η   Ύβρις ακολουθείται από τη Νέμεσις.

Σμύρνη

Λευκωσία

Μπουένος Άιρες

Ντιγιαμπακίρ

Κηδεία Καταδρομέα Συμεών Γλύκαινου- Παραλίμνι

Κηδεία καταδρομέα Χρήστου Χατζόπουλου- Διδυμότειχο

Ένα σημαντικό βιβλίο για το Ποντιακό ζήτημα και τη Γενοκτονία στην τουρκική γλώσσα.Pontos Soykirimi-KONFERANS TEBLİĞERİ

Ένα  σημαντικό βιβλίο για ένα σημαντικό θέμα στην τουρκική γλώσσα: Το Ποντιακό ζήτημα και η Γενοκτονία.

Το βιβλίο στην τουρκική γλώσσα, το οποίο κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Pencere Yayınları σε επιμέλεια Attila Tuygan για το  "Ποντιακό ζήτημα και τη Γενοκτονία" , περιλαμβάνει τα πρακτικά του ιστορικής σημασίας πρώτου συνεδρίου που πραγματοποιήθηκε με το παραπάνω θέμα στην Άγκυρα ( Απρίλιος 2016). 

Το συνέδριο αποτέλεσε ένα πρωταγωνιστικής αξίας γεγονός στην υπόθεση ανάδειξης του Ποντιακού ζητήματος στην Τουρκία και συνέχεια της σοβαρής, αγωνιστικής και θαρραλέας εργασίας που πραγματοποιούν συναγωνιστές μας όπως οι İsmail BEŞİKÇİ, Tamer ÇİLİNGİR, Yannis Vasilis YAYLALI, Sait CETINOGLU. 

Στα πρακτικά του  συνεδρίου  το οποίο διοργάνωσε  η «Πρωτοβουλία για την Ελευθερία Σκέψης της Άγκυρας» (Ankara Düşünceye Özgürlük Girişimi) και η εφημερίδα«Newroz», περιλαμβάνονται οι εξής μελέτες στην τουρκική γλώσσα:

Ahmet DEMİREL: Οι Διασκέψεις για τον Πόντο στο Πρώτο Κοινοβούλιο

Attila TUYGAN : Από τη Μεταρρύθμιση στην Γενοκτονία

Baskın ORAN : Η Βίαιη  Εθνοκάθαρση των Ρωμιών από την Ανατολή, η Ανταλλαγή Πληθυσμών του 1923 από το Α μέχρι το Ω και η Ολοκλήρωση της το 1964

İsmail BEŞİKÇİ : Η Καταστροφή της Εγγύς Ανατολής και το Ποντιακό Ζήτημα

Θεοφάνης ΜΑΛΚΙΔΗΣ: Γενοκτονία: Το Έγκλημα Εις Βάρος της Ανθρωπότητας

Mahmut KONUK : Δύο Φιγούρες της Γενοκτονίας: Sakallı Nurettin Paşa και Topal Osman Ağa

Mert KAYA : Ο Κληροδοτούμενος: Ο Χαμένος Γιος του Πόντου

Στέργιος ΘΕΟΔΩΡΙΔΗΣ: Μνήμη και Εξουσία

Tamer ÇİLİNGİR : 353 χιλιάδες: Όχι απλά ένας αριθμός αλλά Άνθρωποι

Βλάσης ΑΓΤΖΙΔΗΣ: Από την Σαμψούντα στην Σεμπρένιτσα

Το βιβλίο με την αυτονόητη σημασία θέλω να το αφιερώσω στους  φίλους και συναγωνιστές της Άγκυρας, της Κωνσταντινούπολης, του Ντιγιαρμπακίρ, της Τραπεζούντας, οι οποίοι γράφουν, μιλούν και κυρίως πράττουν για ένα εξαιρετικής σημασίας ζήτημα μέσα στο   φασιστικό περιβάλλον της Κεμαλικής Τουρκίας και των επιγόνων του.
Είναι προφανές ότι είναι πρότυπα για όλους μας, την ώρα που οι αρνητές και  οι υπονομευτές στην Τουρκία και στην Ελλάδα, πληθαίνουν και προκαλούν....

Dünya Savaşı ve Sonrası Trabzon Vilayeti ve Pontos Sorunu. Pontos Soykırımı

KONFERANS TEBLİĞERİ 

 Derleyen: Attila Tuygan

Pencere Yayınları

Δομένικο Ελασσόνας 1943: Ένα ακόμη ατιμώρητο έγκλημα του Φασισμού-Ναζισμού

  Θ. Μαλκίδης

Τα ατιμώρητα εγκλήματα του  Φασισμού-Ναζισμού ως συνέχεια των αποσιωπημένων Γενοκτονιών του Κεμαλισμού

Η σφαγή   στο  Δομένικο Ελασσόνας από τον Ιταλικό στρατό κατοχής στις  16 Φεβρουαρίου 1943, αποτελεί ένα ακόμη ατιμώρητο έγκλημα του Φασισμού και του Ναζισμού. Φασισμός ο οποίος  επειδή δεν τιμωρήθηκε ο δάσκαλος Μουσταφά Κεμάλ, υιοθετήθηκε και εξελίχθηκε και από τους μαθητές του Αδόλφο Χίτλερ και Μπενίτο Μουσολίνι. 

Ιταλικές δυνάμεις  με 40 αυτοκίνητα της  Μεραρχίας «Πινερόλο»  έφτασαν στις 16 Φεβρουαρίου 1943 στο Δομένικο και συγκέντρωσαν τους κατοίκους στην πλατεία, ενώ συγχρόνως πυρπολούσαν το χωριό. Από εκεί με την απειλή πολυβόλων τούς οδήγησαν στην περιοχή της συμπλοκής όπου και κράτησαν όλους τους άνδρες άνω των 14 ετών, λέγοντας ότι θα τους πάνε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Λάρισα. Τα γυναικόπαιδα διετάχθησαν να μεταβούν στο διπλανό χωριό Αμούρι.

Είκοσι από τους συγκεντρωμένους εκτελέσθηκαν επιτόπου στη Μαυρίτσα, ενώ άλλοι 118 οδηγήθηκαν στην τοποθεσία Καυκάκι μαζί με 5 άνδρες από το Δαμάσιο και άλλους 12 από το Μεσοχώρι. Στη διαδρομή οι ιταλικές δυνάμεις σκότωναν όποιον έβρισκαν μπροστά τους και έκαψαν άλλα 40 σπίτια. Το ίδιο βράδυ ο διοικητής της μεραρχίας, αντιστράτηγος Μπενέλι, έδωσε εντολή εκτέλεσης και για τους υπόλοιπους.

Η εκτέλεση διαρκεί αρκετές ώρες με διάφορες διμοιρίες να αλλάζουν βάρδιες. Συμμετέχουν ο κανονικός στρατός καθώς και μονάδες Μελανοχιτώνων. Στο τέλος της εκτέλεσης, λίγο πριν τα χαράματα, ο υπεύθυνος για την σφαγή Ιταλός αξιωματικός διατάζει τον αρχηγό του χωριού Δαμάσι να συγκεντρώσει τους χωρικούς για να θάψουν τα πτώματα των θυμάτων.

Η αναλυτική αναφορά του Μπενέλι για το Ολοκαύτωμα στο Δομένικο προς τη διοίκηση της Μεραρχίας «Πινερόλο», αναδεικνύει την ωμότητα με την οποία ασκούσε τα καθήκοντά του.

Ο πρώτος που μίλησε για τα εγκλήματα ήταν ο διοικητής της υποδιεύθυνσης Ελασσόνος Νικόλαος Μπάμπαλης ο οποίος με επιστολή του προς το Ιταλικό Φρουραρχείο Ελασσόνας τρεις ημέρες μετά τη σφαγή, έγραφε τα εξής: «Δεν σας είναι βεβαίως άγνωστον ότι τον άμαχον πλυθυσμόν προστατεύουν διεθνείς νόμοι και συνθήκαι τας οποίας, ούτε ετηρήσατε, ούτε εσεβάσθητε, εν αντιθέσει προς ημάς, οι οποίοι, κατά τον μεταξύ μας πόλεμο εν Αλβανία ετηρήσαμεν. Εντούτοις ισχυρίζεσθε ότι είσθε το πλέον πεπολιτισμένον Κράτος της Ευρώπης και όμως παρόμοια κακουργήματα δεν τα διαπράττουν παρά μόνο βάρβαροι».

Από το 1941 και μέχρι τη πτώση του Μπενίτο Μουσολίνι το 1943 η Φασιστική Ιταλία και από το 1941 και μέχρι το 1944 η Ναζιστική Γερμανία  σκότωσαν χιλιάδες  αθώους Έλληνες, Ελληνίδες, παιδιά και βρέφη,  όπως η Κεμαλική Τουρκία του επονομαζόμενου Ατατούρκ δολοφόνησε πάνω από ένα εκατομμύριο στη Μικρά Ασία, στη Θράκη, στον Πόντο, στην Καππαδοκία. Δομένικο, Πύργοι, Μεσόβουνο, Δίστομο, Καλάβρυτα, Κομμένο, Χορτιάτης, Κάνδανος, Βιάννου, Σμύρνη, Τραπεζούντα, Αδριανούπολη, Γκιουρούμτζε και εκατοντάδες άλλες μαρτυρικές πόλεις και χωριά. Όλος ο Ελληνισμός, όλη η Ελλάδα ένα Ολοκαύτωμα.

Η άποψή μας περί συνέχειας της φασιστικής ιδεολογίας έχει αποδείξεις:  Βιαιοπραγίες, λεηλασίες, εκτελέσεις, στρατόπεδα συγκεντρώσεων, βασανιστήρια, λιμοκτονία, ρατσισμός και Γενοκτονία. Κεμάλ, Χίτλερ, Μουσολίνι, με τα περισσότερα από τα παραπάνω εγκλήματα να έχουν μείνει ατιμώρητα.

Η προσπάθειά μας, ο αγώνας μας, εντός και εκτός και Ελλάδας, αφορά   την ανάδειξη των εγκλημάτων  που έμειναν στο περιθώριο για δεκάδες χρόνια, έτσι ώστε η Φασιστική Ιταλία, η Ναζιστική Γερμανία, η Κεμαλική Τουρκία να έρθουν αντιμέτωπες με τη "Νυρεμβέργη" που τους αναλογεί και τους αρμόζει.
Ήρθε η ώρα της ιστορίας και της αλήθειας.

Οι γυναίκες των Πύργων Εορδαίας με τα οστά των δολοφονημένων από τους Ναζί, συγγενών τους.

Οτζαλάν-Ντεμιρτάς-Ζανά-Κούρδοι: Ελευθερία- Αzadî-Hürriyet-Freedom

Θεοφάνης Μαλκίδης

Το Κουρδικό ζήτημα σήμερα: Οτζαλάν

Στη  δεκαετία του 1980 και  του 1990,  ο ελληνικός λαός αναζήτησε και πέτυχε την πολιτικοποίησή του με ένα απελευθερωτικό κίνημα στα ανατολικά του. Το κουρδικό κίνημα που αναδείχθηκε σ΄ αυτές τις δεκαετίες ώθησε, συγκίνησε, ριζοσπαστικοποίησε και συνεπήρε την συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων και των Ελληνίδων.

Ο ελληνικός λαός επανασυνδέθηκε μετά από χιλιάδες χρόνια τον Κουρδικό λαό- τους Καρδούχους του  Ξενοφώντα- ωθώντας να στηρίξει ποικιλοτρόπως τα κινήματα κοινωνικής και εθνικής απελευθέρωσης.

Μάλιστα ο ελληνικός λαός στην αλληλεγγύη του στον αγώνα του κουρδικού λαού για απελευθέρωση, είχε και ένα θύμα, το Θεόφιλο Γεωργιάδη, μέλος της Κυπριακής επιτροπής Αλληλεγγύης στο Κουρδιστάν ο οποίος δολοφονήθηκε το 1994, λόγω της δράσης του.

Η σύλληψη του  Οτζαλάν το 1999, δημιούργησε  νέα δεδομένα για το μέλλον του κουρδικού ζητήματος, το οποίο παρά την φασιστική καταστολή εκ μέρους της Τουρκίας και τη φυλάκιση του αρχηγού του κόμματος του HDP Σελαχατίν Ντεμιρτάς, της βουλευτού Λειλά Ζανά και χιλιάδων άλλων αγωνιστών,  καθώς και τη δολοφονία άλλων τόσων, αποτελεί κεντρικό παράγοντα επίλυσης του Τουρκικού προβλήματος .

Η σύλληψη του Οτζαλάν πριν 18 χρόνια, οι φυλακίσεις και οι δολοφονίες χιλιάδων Κούρδων, δεν κατέστειλαν το κουρδικό κίνημα όπως (θα) ήθελαν κάποιοι.  Το αντίθετο μάλιστα το κουρδικό ζήτημα είναι ανοιχτό και θα επηρεάσει τις άμεσες εξελίξεις στην περιοχή μας, από την Τουρκία μέχρι τη Συρία.

Το πανανθρώπινο αγαθό της ελευθερίας θα έρθει και για τους Κούρδους, τους Καρδούχους του Ξενοφώντα.

Για τις εξελίξεις στο Κουρδικό, βλ.  το βιβλίο του αντιπροσώπου του Κουρδικού Εθνικού Κογκρέσου στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, Ahmet Dere Οι Κούρδοι. Ένας λαός που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί η ύπαρξή του.

Πρόλογος: Μιχάλης Χαραλαμπίδης. 

Εισαγωγή: Θεοφάνης Μαλκίδης

Αθήνα: εκδ. Γόρδιος.

Φασισμός στην Τουρκία,Τουρκικός Φασισμός στη Θράκη

Το δημοσίευμα της εφημερίδας ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ (12 Φεβρουαρίου 2016) με την καταγραφή των  αποκαλύψεων της ιστοσελίδας tourkikanea.gr και του κειμένου μας για το ρόλο της Τουρκίας στη Θράκη 

http://malkidis.blogspot.gr/2017/02/blog-post_7.html

Θ. Μαλκίδης

Φασισμός στην Τουρκία,Τουρκικός Φασισμός στη Θράκη

Τα γεγονότα 

Είναι αναμφισβήτητο είναι ο Τουρκικός φασισμός βρίσκεται σε περίοδο έντονης "εξαγωγικής δραστηριότητας".Η Τουρκία  χρησιμοποίησε και συνεχίζει να χρησιμοποιεί στην Ελληνική Θράκη, μεθόδους που έχουν σαν σκοπό τη συνένωση και των εκτουρκισμό των μουσουλμανικών μειονοτήτων, έτσι ώστε να αποκτήσουν τεχνητή τουρκική συνείδηση, θεωρώντας την ως «μητέρα πατρίδα». Εδώ θα πρέπει να προστεθεί η Τουρκική προσπάθεια να αναγνωρισθούν οι μουσουλμανικές μειονότητες ως μία εθνική τουρκική μειονότητα.

Η τουρκική πολιτική αποβλέπει στη δημιουργία πολιτικών δεσμών και επιδιώκει με αλυτρωτικές τακτικές, πολιτιστικές και τώρα και οικονομικές σχέσεις  μεταξύ «δυτικής και ανατολικής Θράκης» αλλά και μεταξύ «δυτικής Θράκης και νοτίων βουλγαρικών επαρχιών». Στην ουσία θέλει να εφαρμόσει τον Κεμαλικό φασισμό με το προσωπείο του Νεοθωμανισμού του Ερντογάν

Είναι προφανές ότι η τουρκική πολιτική στη Θράκη προσπαθεί να υπονομεύσει κάθε προσπάθεια διαφορετικότητας μέσα στους μουσουλμάνους, τρομοκρατώντας με κάθε τρόπο τις προσπάθειες των Πομάκων και των Ρωμά για ανάκτηση της ταυτότητάς τους και απεμπλοκής από τους τουρκικούς μηχανισμούς. Μάλιστα σε κάθε ευκαιρία γίνεται αναφορά από  την Τουρκία,  στη μία και ενιαία μειονότητα, δηλαδή την «τουρκική» και στον αγώνα που πρέπει να συνεχιστεί ώστε «να γίνει η δυτική Θράκη Τουρκική». Η πολιτική αυτή εφαρμόζεται με κάθε μέσο, φακελλώνοντας και παρακολουθώντας, εκβιάζοντας και απειλώντας ακόμη και Έλληνες που ζουν στη Θράκη.  

Μία σύγκριση 

Μόλις χθες 13 Φεβρουαρίου, ο βουλευτής και εκπρόσωπος Ασφαλείας του κόμματος των Πρασίνων της  Αυστρίας Πέτερ Πιλζ, υποστήριξε πως "Η Τουρκία διαθέτει στην Αυστρία μια ομάδα 200 ατόμων-καταδοτών που βρίσκονται υπό τον συντονισμό της ΜΙΤ, η οποία διαμέσου των ΑΤΙΒ (Τουρκο-Ισλαμική Ένωση Αυστρίας υπαγόμενη στην Διεύθυνση Θρησκευτικών Υποθέσεων), UETD (Ένωση Ευρωπαίων Τούρκων Δημοκρατών) και του MÜSİAD-Αυστρίας, ενημερώνει το κέντρο σχετικά με αυτούς που αντιπολιτεύονται το ΑΚΡ. H τουρκική κυβέρνηση ετησίως στηρίζει με 20-30 εκ. ευρώ αυτήν τη δομή. Η ΜΙΤ διαθέτει στην Αυστρία 200 πράκτορες. Οι πράκτορες αυτοί που υπάγονται στην προεδρία της Δημοκρατίας, ενημερώνουν απευθείας την Άγκυρα για τους εδώ αντιπολιτευόμενους". 

Αυτά τα οποία υποστηρίζει ο Πιλζ, για τα οποία ήδη γίνονται έρευνες,  είναι πιο σοβαρά από τα ανάλογα που αποκαλύφθηκαν στην Ελλάδα και μάλιστα με άμεσα εμπλεκόμενο το προξενείο της Τουρκίας στην Κομοτηνή;  Εκεί θα διεξαχθούν έρευνες, εδώ δεν  ενοχλεί το ανάλογο και ακόμη χειρότερο όταν έχεις στα χέρια σου επίσημο έγγραφο του τουρκικού Υπουργείου των Εξωτερικών που αποδεικνύει το φακέλωμα Ελλήνων πολιτών και μάλιστα ακολουθεί και η τιμωρία τους από την Τουρκία, τι άλλο πρέπει  να αποκαλυφθεί για να υπάρξει  ;  

Είναι γεγονός ότι στην Ελληνική Θράκη δρα ανενόχλητα ένας ποικιλόμορφος τουρκικός εθνικισμός -φασισμός με εκατοντάδες παραμέτρους, που καθημερινώς εκτείνει τη δραστηριότητά του, προκαλώντας και δυναμιτίζοντας τόσο την ειρηνική συμβίωση, όσο και την ελληνική ασφάλεια και εθνική κυριαρχία. Από την άλλη πλευρά  η για χρόνια αδιάφορη Ελλάδα  αγνοεί τη Θράκη και τα προβλήματά της και που έχει μείνει με την πολύχρονη φλυαρία περί «ενσωμάτωσης» ή «ένταξης» της μειονότητας στην ελλαδική κοινωνία, χωρίς να βλέπει το φασισμό της Τουρκίας και την καταπίεση Ελλήνων πολιτών, χριστιανών και μουσουλμάνων, Πομάκων, Ρομά και τουρκόφωνων. Είναι αναμφισβήτητο και προφανές πως, δεν μπορεί να συνεχιστεί ούτε η τουρκική εθνικιστική πρόκληση η οποία έχει άμεση επίπτωση στις μουσουλμανικές μειονότητες, πόσο μάλλον δεν μπορεί να συνεχιστεί η αδιαφορία της Ελλάδας για τον κρίσιμο και ζωτικής σημασίας χώρο της Θράκης.

Μητροπολίτης Καστοριάς και Αμασείας Γερμανός Καραβαγγέλης: Μνήμη Μακεδονικού Αγώνα και Ποντιακού Αντάρτικου

Θ. Μαλκίδης 

Μνήμη Μακεδονικού Αγώνα και Ποντιακού Αντάρτικου: Μητροπολίτης  Καστοριάς και Αμασείας Γερμανός Καραβαγγέλης.

Μέρος της ομιλίας στην εκδήλωση που οργάνωσε η Πανελλήνια Ομοσπονδία Θρακικών Σωματείων. 

Λίγοι επίσκοποι όπως   ο Γερμανός Καραβαγγέλης (Στύψη Λέσβου 16 Ιουνίου 1866 - Βιέννη 11 Φεβρουαρίου 1935), έχουν καταγραφεί στην ιστορία της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού με τόσο μεγάλη πνευματική και εθνική  προσφορά.  Αποτέλεσε τη συνέχεια προηγούμενων κληρικών με αντίστοιχη προσφορά (Γρηγόριος Ε΄, Παπαφλέσσας, Αθανάσιος Διάκος, κ.ά) και πρότυπο για τους επόμενους (Σμύρνης Χρυσόστομος,  Ζήλων Ευθύμιος,  Αρχιμανδρίτης Πλάτων Αιβαζίδης, κ.ά)


Μεγαλώνοντας  στο μαρτυρικό Αδραμύττιο της Μικράς Ασίας, σπούδασε στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης, από την οποία θα αποφοιτήσει  το 1888 και αφού χειροτονήθηκε διάκονος από τον Πατριάρχη Διονύσιο Ε΄, λαμβάνοντας το όνομα Γερμανός, προς τιμήν του ομώνυμου Πατριάρχη   και ιδρυτή της Σχολής, συνέχισε τις σπουδές του με δαπάνες του εθνικού ευγεργέτη Στεφάνοβικ,  στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας και της Βόννης.

 Το 1896 χειροτονήθηκε επίσκοπος  Χαριουπόλεως" και το 1900 τοποθετείται Μητροπολίτης  Καστοριάς.  Μαζί και με άλλους ιεράρχες της περιοχής, όπως ο  Ποντιακής καταγωγής Μητροπολίτης Κορυτσάς και Πρεμετής Φώτιος Καλπίδης, ο Μακεδονικός Αγώνας κορυφώθηκε.  Ο Μητροπολίτης Γερμανός  εμπνέει, πρωτοστατεί και δημιουργεί τις απαραίτητες προϋποθέσεις για τη δημιουργία σωμάτων υπεράσπισης της Ελληνικότητας από τους κομιτατζήδες. 

Με το τέλος του Μακεδονικού Αγώνα ο Σουλτάνος απαίτησε την μετακίνηση του Γερμανού, ο οποίος εξελέγη Μητροπολίτης Αμασείας του Πόντου με έδρα την Σαμψούντα. Από εκεί, αφού δημιούργησε τις πνευματικές και εθνικές προϋποθέσεις, στη συνέχεια  αντιστάθηκε  στη Γενοκτονία εναντίων των Ελλήνων από τους  Νεοτούρκους  και τους Κεμαλικούς   αφιερώνοντας τις δυνάμεις  του για τη δημιουργία αντιστασιακών ομάδων. 

Στα βιβλία μας για το Ποντιακό αντάρτικο και τη συμβολή του Αναστάσιου Παπαδόπουλου (Κοτζά Αναστάς), του Αιμίλιου Καδίογλου- Χατζηγεωργίου, του Παντελή Αναστασιάδη (Παντέλ Αγά), καταγράφουμε την πρωταγωνιστή θέση του Μητροπολίτη Γερμανού, τον οποίο ο Κεμάλ στις ομιλίες του τον αναφέρει ως αρχηγό των ανταρτών του Πόντου. 

Για τη δραστηριότητά  του  ο Μητροπολίτης Γερμανός Καραβαγγέλης καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο από τα λεγόμενα "δικαστήρια ανεξαρτησίας" της Αμάσειας (1921), μαζί με  τους μητροπολίτες Τραπεζούντας Χρύσανθο, Αμασείας Γερμανό, Νεοκαισαρείας Πολύκαρπο, Χαλδείας και Κερασούντας Λαυρέντιο, τον επίσκοπο Απολλωνιάδος Ιωακείμ, καθώς και άλλους σημαντικούς άνδρες του Πόντου. Πολλοί συναγωνιστές του όμως δολοφονήθηκαν, αποτελώντας ακόμη μία χορεία μαρτύρων του αγώνα κατά της Γενοκτονίας. Γενοκτονία η οποία χωρίς το αντάρτικο με επικεφαλής τον Γερμανό Καραβαγγέλη, θα ήταν εντονότερη και με περισσότερα θύματα.

Καταδικάζοντας (ξανά) τον Κολοκοτρώνη, την Παιδεία και την Νέα Γενιά

Θ. Μαλκίδης

Καταδικάζοντας (ξανά) τον Κολοκοτρώνη, την Παιδεία και την Νέα Γενιά 

Η  αναφορά μας πριν λίγες ημέρες στον Κολοκοτρώνη με αφορμή την επέτειο κοίμησης του μέγιστου άνδρα της Επανάστασης και τη θέση του στα  σχολικά εγχειρίδια,  έφερε ξανά στο προσκήνιο το  ζήτημα της Ύβρεως.

Ύβρις η οποία συνεχίζεται και με τον Κολοκοτρώνη και την παρουσία του  στα σχολικά βιβλία, τα οποία τα πληρώνουμε με κόπο και αφού έχουν προηγηθεί οι χυδαιότητες  ενάντια και σε άλλες προσωπικότητες της Επανάστασης και  καταλήγει στην απουσία της Γενοκτονίας των προγόνων μας,  στα Ίμια και την απουσία των πεσόντων Καραθανάση, Γιαλοψού και Βλαχάκου και στη "θεματική εβδομάδα".  Το σχετικό άρθρο  του Συντάγματος της Ελληνικής Δημοκρατίας για το ρόλο της παιδείας που πρέπει να προάγει την εθνική και θρησκευτική συνείδηση είναι κάτι παραπάνω από εμφανές ότι έχει παραβιαστεί.
Ενώ οι επίσημες δηλώσεις όσον αφορά  τους γονείς που δεν έχουν δικαίωμα για τα παιδιά τους και τη συγκεκριμένη προσφερόμενη εκπαίδευση, απλώς επιβεβαιώνουν τα παραπάνω και την παρακμή του συστήματος. Το οποίο βεβαίως μετέρχεται κάθε μέσου, φασιστικού και  ολοκληρωτικού, τρομοκρατίας και  φόβου, προκειμένου να δολοφονήσει (και δια της παιδείας) τον  τόπο και το  λαό μας.

Όπως το γράφει ο Μίλαν Κούντερα :  "Το πρώτο βήμα για να εξοντώσεις ένα έθνος είναι να διαγράψεις τη μνήμη του. Να καταστρέψεις τα βιβλία του, την κουλτούρα του, την ιστορία του. Μετά να βάλεις κάποιον να γράψει νέα βιβλία, να κατασκευάσει μια νέα παιδεία, να επινοήσει μια νέα ιστορία. Δεν θα χρειαστεί πολύς καιρός για να αρχίσει αυτό το έθνος να ξεχνά ποιο είναι και ποιο ήταν. Ο υπόλοιπος κόσμος γύρω του θα το ξεχάσει ακόμα πιο γρήγορα.....".

Είναι αυτονόητο ότι αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί. Ο καθένας και η καθεμιά και κυρίως οι γονείς, ας αναλάβουν τις ευθύνες τους έναντι των νέων ανθρώπων, των νέων γενεών, έναντι του λεγόμενου πολιτικού προσωπικού, του οποίου ένας  εκπρόσωπός του και εκ των βασικών υπευθύνων της τραγωδίας που ζούμε, θέλει να τους στείλει εκτός Ελλάδας!

Ακούστε τη σχετική συνέντευξη του Θ. Μαλκίδη

Μνήμη Καπετάν Ευκλείδη Κουρτίδη και Ολοκαυτώματος Σάντας του Πόντου

«Σαπάν Μουσά, Σεΐτ Αγάς, Κάλφας ο Γιομουρέτες, ετρόμαζαν που άκουγαν «Ευκλείδης ο Σαντέτες» Λαϊκή Μούσα

«Έναν μαύρον ημέραν εκούιξεν εις απες σο σπέλ’: Οι μανάδες ντο έχ’νε μικρά μωρά να εβγαίνε οξιοκά ασο σπέλ’». Ελένη Νυμφοπούλου- Παυλίδου

Θ.  Μαλκίδης

Για τον Καπετάν Ευκλείδη Κουρτίδη και το Ολοκαύτωμα της Σάντας

Η σημερινή επέτειος ογδόντα ετών από την κοίμηση του Καπετάν Ευκλείδη Κουρτίδη, του Σανταίου αρχηγού του αντάρτικου στην ιδιαίτερη αυτή περιοχή του Πόντου επαναφέρει στο προσκήνιο το ζήτημα της απόδοσης τιμής στο έπος της αντίστασης και της απόδοσης δικαιοσύνης στο Ολοκαύτωμα του 1921.  
Χωρίς αντάρτικο τα θύματα της Γενοκτονίας θα ήταν πολύ περισσότερα και ιδιαίτερα γυναίκες και  παιδιά. Είναι διαπιστωμένο πλέον   ότι ένα ειδικό σχέδιο εξόντωσης  των Νεότουρκων και των Κεμαλικών αφορούσε τις γυναίκες και τα παιδιά. Παράλληλα με τη Γενοκτονία,ουσιαστικά τελέσθηκε και μια Γυναικοκτονία και μία Παιδοκτονία.

Η αντίσταση της γυναίκας σε αυτές τις πολιτικές βίας έχει διάφορες μορφές. Από την ένοπλη αντίσταση με τη συμμετοχή στο αντάρτικο, έως την επιλογή του θανάτου, αντί να υποστεί τον εξευτελισμό και την ταπείνωση.
Μια ειδικότερη μορφή αντίστασης που συναντάται είναι η εγκατάλειψη των βρεφών χάριν της σωτηρίας του συνόλου και της ομάδας.

Το Σεπτέμβριο του 1921 οι αντάρτες του Καπετάν Ευκλείδη μαζί με το  σώμα των γυναικόπαιδων δέχτηκαν επίθεση από τους Κεμαλικούς. Η διαφυγή ήταν δύσκολη και η μόνη λύση ήταν να σταλούν μόνες οι γυναίκες και τα παιδιά σε ασφαλές σημείο.

Η απόφαση συνάντησε την άρνηση των γυναικών, και η κατάσταση έγινε τραγική ακόμη περισσότερο με τα κλάματα των μικρών παιδιών. Τότε, όπως αναφέρεται στο ημερολόγιο του  Κώστα Κουρτίδη, αδελφού του καπετάν Ευκλείδη  «πολλά παιδιά, επειδή αι γυναίκες των δεν μπορούσαν να σταματήσουν τας φωνάς των παιδιών τους και μη θέλοντας να χωρισθούν εκ ημών, τα σκότωσαν και τα άφησαν επί τόπου...... ο στρατός, όταν είδε ότι δεν είμαστε εκεί επροχώρησαν μέχρι το λημέρι και το βρήκαν άδειο και ανέβηκαν εις Μερτσιάν Λιθάρ, όπου βρήκαν τα έξι μικρά σκοτωμένα και αμέσως ειδοποίησαν τον Μέραρχον και ήλθαν επί τόπου. Και όταν είδε τα μικρά σφαγμένα διέταξε αμέσως τον στρατόν να φύγουν πίσω και να μαζευθούν όλοι στη Σάντα και εκείθεν να πάνε πίσω λέγων ότι οι άνθρωποι που σφάζουν τα παιδιά τους είνε αδύνατον να πιασθούν και ως εκ τούτο είνε περιττόν να μείνωμε…».  

Στις περισσότερες από αυτές τις γυναίκες της Σάντας οι οποίες παρέδωσαν τα βρέφη τους στους αντάρτες, είχαν κλονισμό της ψυχικής τους υγείας, αφού επέζησαν των βιαιοτήτων και των σφαγών εκδηλώνονταν αργότερα το σύνδρομο και η ενοχή του διασωθέντα.
Ο Καπετάν Ευκλείδης Κουρτίδης αποτέλεσε μία πρωταγωνιστική μορφή του αντιστασιακού αγώνα του Ποντιακού Ελληνισμού. Και πιστεύουμε ότι μαζί με το Ολοκαύτωμα το Σεπτέμβριο του 1921 συνθέτει την ηρωικότερη και μαζί  και τη δραματικότερη συνιστώσα της περιόδου της Γενοκτονίας στον ανατολικό Πόντο. 
Σε στιγμές  πτώχευσης, παρακμής και χρεοκοπίας κάθε είδους, όπως αυτές που διανύουμε, τέτοια πρότυπα αντίστασης και  θυσίας, δε θα έπρεπε να είναι στο προσκήνιο; 

Υ.Γ Μία μητέρα η οποία  παρέδωσε το παιδί της ήταν και η Ελένη Χαραλαμπίδου, η οποία μετά τη Γενοκτονία και την προσφυγιά έζησε στο Αετοχώρι, ένα από τα δύο Σανταίικα χωριά της Αλεξανδρούπολης. Το άλλο είναι τα Πεύκα, όπου έζησαν συμπολεμιστές του Καπετάν Ευκλείδη Κουρτίδη, οι οποίοι εξιστόρησαν στο συγγραφέα Δημήτρη Ψαθά και στον πρόεδρο του Πολιτιστικού Συλλόγου του χωριού Πολυχρόνη Νικολαίδη τον αντιστασιακό αγώνα και  τη σφαγή των νηπίων.......

Ο Δημήτρης Ψαθάς στο χωριό Πεύκα το 1962 μεταξύ των  ανταρτών του Πόντου Μερτζανίδη-Εφραιμίδη- Μωλαϊδη.

Τιμώντας τους πρωταγωνιστές του αντάρτικου στον Πόντο

Θ. Μαλκίδης

Το αντάρτικο του Πόντου. Μία εξαιρετική έκδοση - ημερολόγιο από τον Ποντιακό Σύλλογο  Πτολεμαΐδας 

Μία ιδιαίτερη πτυχή της περιόδου της Γενοκτονίας από τους Νεότουρκους και τους Κεμαλικούς, η οποία στοίχισε τη ζωή σε πάνω από 1.000.000 Έλληνες, Ελληνίδες, βρέφη και παιδιά  είναι η ανάληψη ένοπλης δράσης στον Πόντο, ως  μέσο αντίδρασης και αντίστασης στο προμελετημένο σχέδιο εξαφάνισής τους. Ως μέσο σωτηρίας των ένοπλων, των ηλικιωμένων, των γυναικών και των παιδιών.  
To αντάρτικο στον Πόντο, το οποίο συνέχισε την αντιστασιακή πορεία του Ελληνικού λαού, αποτέλεσε σύμφωνα με το μνημειώδες έργο του  Δημήτρη Ψαθά , «Γη του Πόντου», έπος. Ένα έπος το οποίο πραγματοποιήθηκε χωρίς απολύτως καμία βοήθεια από την Ελλάδα, η οποία όχι μόνο δεν στήριξε τους Έλληνες αντιστασιακούς στον Πόντο, αλλά τους υπονόμευσε, αφήνοντάς τους να αγωνίζονται ενάντια σε υπέρτερες δυνάμεις που είχαν σαν στόχο την ολοκληρωτική εξαφάνιση του Ελληνισμού.   


Το ημερολόγιο του Ποντιακού Συλλόγου  Πτολεμαΐδας του 2017 σε επιμέλεια του Ιωάννη Καρύδη,  είναι αφιερωμένο στο  έπος του Ποντιακού Αντάρτικου και στα πρόσωπα τα οποία έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο στον αντιστασιακό αγώνα ενάντια στο μαζικό έγκλημα: 
  Αντώνης Χατζηελευθερίου (Αντών Πασάς ή Αντών Καραμπέγ), 
Βασίλειος Ανθόπουλος (Βασίλη Αγάς), Πελαγία Οξούζογλου (σύζυγος Αντών Πασά),  Επίσκοπος Ζήλων Ευθύμιος Αγριτέλης,  Αναστάσιος Παπαδόπουλος (Κοτσά Αναστάς), Ευάγγελος Ιωαννίδης (Ελβάν μπέης), Στυλιανός Κοσμίδης (Ιστίλ Αγάς), Παντελής Αναστασιάδης (Παντέλ Αγάς), Ευκλείδης Κουρτίδης, Αρχιμανδρίτης Πλάτων Αιβαζίδης, Αιμίλιος Χατζηγεωργίου- Καδίογλου, Μητροπολίτης Γερμανός Καραβαγγέλης. 
Ένα ιδιαίτερο ημερολόγιο το οποίο διδάσκει ιστορία και αποδίδει αυτό που οφείλεται στο Ποντιακό αντάρτικο, άξιο συνεχιστή δηλαδή της Ελληνικής αντιστασιακής ιστορίας στους εισβολείς, στη  βαρβαρότητα,  στο φασισμό, στον ολοκληρωτισμό. 


Ο Ποντιακός Σύλλογος  Πτολεμαΐδας έχει να επιδείξει σημαντική δραστηριότητα για το Ποντιακό ζήτημα  και είναι ο πρωταγωνιστής της ανάδειξης της Γενοκτονίας από  τη δεκαετία του 1980, με τις εκδηλώσεις που οργάνωσε ο Ευθύμης Ευθυμιάδης με τον Μιχάλη Χαραλαμπίδη. 

Στο ίδιο πλαίσιο δραστηριοτήτων τον Οκτώβριο του  2016, ο Σύλλογος   εξέδωσε μαζί με τον Εύξεινο Λόγο- Επιτροπή για τη Διεθνοποίηση και την Αναγνώριση της Γενοκτονίας, το βιβλίο του Θ. Μαλκίδη για τον καπετάνιο του Ποντιακού Αντάρτικου Αιμίλιο Χατζηγεωργίου- Καδίογλου. Μία οφειλόμενη τιμή για τον επικεφαλής ανταρτών, ο οποίος μετά τη δράση του κατά τη διάρκεια της Γενοκτονίας και την  προσφυγιά εγκαταστάθηκε στο Ανατολικό Πτολεμαΐδας.

Η δημογραφική κατάρρευση της Ελλάδας.....

Θεοφάνης Μαλκίδης

Η δημογραφική κατάρρευση της  Ελλάδας και μία αναφορά για τον Νομό Έβρου


1. Η Ελλάδα

Όπως αναφερόταν στο πόρισμα της Βουλής για το δημογραφικό, στη χώρα μας, η γεννητικότητα είναι από τις χαμηλότερες στην Ευρώπη και το πρόβλημα παίρνει τεράστιες εθνικές διαστάσεις, που μπορεί να απειλήσουν την εθνική μας ανεξαρτησία και ακεραιότητα. Η δημογραφική κατάσταση για την Ελλάδα είναι εφιαλτική εδώ και πολλά χρόνια.

Από το 2011 η Ελλάδα έχει μπει σε μια νέα φάση, πρωτοφανή μεταπολεμικά. Το φυσικό ισοζύγιο πλέον γίνεται αρνητικό (οι θάνατοι είναι περισσότεροι από τις γεννήσεις), αλλά και το μεταναστευτικό ισοζύγιο, παρά την προσφυγική κρίση, είναι κι αυτό αρνητικό καθώς πολλοί Έλληνες φεύγουν από τη χώρα αναζητώντας καλύτερη τύχη στο εξωτερικό.

Σύμφωνα με όλα τα σενάρια που έχουμε στη διάθεσή μας ο πληθυσμός της Ελλάδας στο μέλλον θα μειωθεί σημαντικά.
Το 2050 ο πληθυσμός της χώρας υπολογίζεται ανάμεσα στα 10 εκατομμύρια (αισιόδοξο σενάριο) και τα 8,3 εκατομμύρια ( απαισιόδοξο).
Η ελάττωση του πληθυσμού θα κυμανθεί από περίπου 800 χιλιάδες μέχρι 2,5 εκατομμύρια άτομα, ενώ παράλληλα ο  πληθυσμός της χώρας γερνάει. Η διάμεση ηλικία, που ήταν 26 έτη το 1951, και που είναι 44 έτη σήμερα, αναμένεται να αυξηθεί κατά 5-8 έτη. 

Ο πληθυσμός των παιδιών σχολικής ηλικίας (από 3 μέχρι 17 ετών) θα μειωθεί από 1,6 εκ. σήμερα σε 1,4 εκ. (αισιόδοξο σενάριο) έως 1 εκ. (απαισιόδοξο σενάριο) το 2050, αφού πρώτα όμως πρώτα προηγηθεί μια έντονη διακύμανση τις δεκαετίες που θα μεσολαβήσουν.
Ο εν δυνάμει οικονομικά ενεργός πληθυσμός (δηλαδή όλοι οι πολίτες ηλικίας 20-69 ετών που  θα μπορούσαν να δουλέψουν) θα μειωθεί από 7 εκ. το 2015 σε 4,8-5,5 εκ, ενώ ο  πραγματικός οικονομικά ενεργός πληθυσμός θα μειωθεί από 4,7 εκ. το 2015 σε 3-3,7 εκ.

Η εντεινόμενη πίεση στο δημογραφικό  οφείλεται στις επιπτώσεις των μέτρων των Μνημονίων, εξαιτίας των οποίων τα ζευγάρια που εργάζονται με μειωμένους μισθούς και, πολύ περισσότερο, τα ζευγάρια με ένα ή και δύο ανέργους, αδυνατούν και κάνουν παιδιά (όσα δεν έχουν) ή περισσότερα παιδιά (για όσα έχουν και θέλουν να αποκτήσουν και άλλα). Οι νέοι σε ηλικία άνεργοι αδυνατούν να συνάψουν γάμο , ενώ άνεργοι νέοι μεταναστεύουν (μαζί με τα παιδιά τους) σε διάφορες χώρες και δύσκολα θα επιστρέψουν στην Ελλάδα. Παράλληλα αυξήθηκαν οι γεννήσεις νεκρών βρεφών, αυξήθηκαν οι θάνατοι από διάφορες αιτίες (άγχος, καρδιακά επεισόδια, κ.ά), αλλά αυξήθηκαν και οι αυτοκτονίες, για οικονομικούς λόγους.

 Επιπλέον τα μνημόνια και οι πρόθυμες κυβερνητικές συνεργασίες εντείνουν το δημογραφικό , υλοποιώντας μέτρα εναντίον των οικογενειών με παιδιά και ιδιαίτερα των τρίτεκνων και πολύτεκνων, φτάνοντας στο σημείο να θεωρούν τα παιδιά τεκμήριο!!!!!

2. Η μεταπολεμική δημογραφική κατάρρευση του Νομού Έβρου.

Από τα μέσα της δεκαετίας του 1950 θα αρχίσει να δημιουργείται ένα μεγάλο μεταναστευτικό ρεύμα από το νομό Έβρου κύρια προς τη Γερμανία και κατά δεύτερο λόγο προς Βέλγιο, Ολλανδία, ενώ ακολούθησε η μετανάστευση προς το εσωτερικό. Το 1951 ο πληθυσμός ήταν 141.340 κάτοικοι, το 1961 ήταν 157.760, λόγω της αύξησης των γεννήσεων. Το 1971 ο πληθυσμός μειώνεται λόγω της μεγάλης μετανάστευσης στις 138.988. Η παλιννόστηση της δεκαετίας του 1970 έχει αποτέλεσμα αφού το 1981 απογράφονται 148.486. 

Ωστόσο και στη δεκαετία του 1980-1990 ο πληθυσμός μειώνεται ξανά αφού το 1991 είναι 143.752. Ο νομός το 2001 έχει πληθυσμό 149.354, και αντιμετωπίζει μια νέα δημογραφική αποψίλωση (-3%) στην περίοδο 1991-2001 και έχει πληθυσμό 146.376, ενώ εμφανίζει σημαντική μείωση και στην περίοδο 2001-2011. Ειδικότερα για το βόρειο και κεντρικό Έβρο η κατάσταση είναι δραματική, αφού μέσα σε 30 χρόνια ο πληθυσμός μειώθηκε στο μισό!
Ειδικότερα το 2016 στη δημοτική ενότητα Ορεστιάδας υπήρξαν 652 θάνατοι και 255 γεννήσεις, δηλαδή το πληθυσμιακό έλλειμμα ανήλθε σε 397 άτομα. Και το 2015, όμως, οι αριθμοί ήταν επίσης αρνητικοί, αφού οι θάνατοι ήταν 372 περισσότεροι από τις γεννήσεις. Πιο δραματικά είναι τα στοιχεία στη δημοτική ενότητα Τριγώνου, όπου το 2016 οι θάνατοι ήταν 133 και οι γεννήσεις δεν ξεπέρασαν τις 10. Η ανάλυση των στοιχείων δείχνει ότι στα επόμενα 8 χρόνια ο πληθυσμός του δήμου Ορεστιάδας θα μειωθεί κατά 10%, ποσοστό που  ακόμα και στην πιο υποβαθμισμένη και με υψηλή μετανάστευση, περιοχή παρατηρείται σε χρονικό διάστημα 20ετίας.

Πληθυσμός
	Πληθυσμός στο έτος απογραφής
	1981	1991	2001	2011	Μεταβολή
Δημοτική Ενότητα Βύσσας	10.150	8.968	8.184	6.495	-36%
Δημοτική Ενότητα Τριγώνου	8.352	8.103	6.055	4.742	-43%
Οικισμοί Βορ. Έβρου	18.502	17.071	14.239	11.237	-39%
Δημοτική Ενότητα Μεταξάδων	6.090	5.208	4.098	3.265	-46%
Οικισμοί Διδυμοτείχου	2.971	2.583	2.031	1.571	-47%
Οικισμοί Σουφλίου	3.596	3.488	2.698	1.935	-46%
Οικισμοί Κεντρικού Έβρου	12.657	11.279	8.827	6.771	-47%
ΣΥΝΟΛΟ	31.159	28.350	23.066	18.008	-42%

Πηγή: Η Θράκη στο μεταίχμιο . Α. Λαυρέντζος

3. Ο επίλογος (; )


Η Ελλάδα, η Θράκη, ο Έβρος γνωρίζει και θα συνεχίσει να γνωρίζει το 2050 τον τρίτο υψηλότερο βαθμό ηλικιακής εξάρτησης μετά την Ισπανία και την Ιταλία: θα αντιστοιχούν 58,7 υπερήλικες σε κάθε 100 κατοίκους κάτω των 64 ετών. Ειδικότερα στο νομό Έβρου η δημογραφική κατάρρευση είναι προ των πυλών. Η δημογραφική παράμετρος αποτελεί ζήτημα εθνικής ασφάλειας και κυριαρχίας το οποίο πρέπει να εξετασθεί με σοβαρότητα και ειλικρίνεια. Μάλιστα λόγω του επείγοντος του ζητήματος, κάθε καθυστέρηση θα δυσχεραίνει και άλλο την κατάσταση, συνεπώς οι αποφάσεις για την αντιστροφή της κατάστασης πρέπει να ληφθούν άμεσα.

Η Συρία της Ελληνικότητας και της Ορθοδοξίας:Ο ναός του Αγίου Παϊσίου στη Δαμασκό

Ο  ναός του Αγίου Παϊσίου του Καππαδόκη στη Δαμασκό 

Στην πρωτεύουσα της δοκιμαζόμενης Συρίας τη Δαμασκό, πατρίδα ενός ξεχωριστού Αγίου της εκκλησίας μας, του Αγίου Ιωάννη έγιναν τα εγκαίνια του ναού του Αγίου  Παϊσίου του Έλληνα. Ο μεγαλοπρεπής ναός που του αφιερώθηκε στη Δαμασκό ανοικοδομήθηκε στην περιοχή της Jaramana και παρόντες κατά τα εγκαίνια πλήθος κόσμου o πατριάρχης Αντιοχείας και πάσης Ανατολής Ιωάννης ο 10ος, η ιεραρχία  των ελληνορθόδοξων μητροπόλεων της  Συρίας, καθώς  πολιτικοί και στρατιωτικοί αξιωματούχοι της χώρας.

Ο Άγιος Παΐσιος  από τα Φάρασα της Καππαδοκίας με τεράστια απήχηση και αποδοχή  από τη Ρωσία τα Βαλκάνια ως και τη Μέση Ανατολή, τιμάται επί προεδρίας Bashar al Assad, μ΄έναν ναό αντάξιο του έργου του και της φήμης του.

http://www.antiochpatriarchate.org 

Δείτε το βίντεο από τα εγκαίνια του ναού