Ακόμη ένας ήρωας που αγνοούνταν από την τουρκική εισβολή του 1974 αναπαύεται πλέον στη γη της Κύπρου. Πρόκειται για τον πρόσφατα ταυτοποιηθέντα αγνοούμενο στρατιώτη Νίκο Ιωάννη Βιολάρη του οποίου η κηδεία τελέστηκε την Κυριακή, 15 Μαρτίου 2026, στο Καλό Χωριό Ορεινής στην Κλήρου, από όπου καταγόταν.
Επικήδειος λόγος του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Νίκου Χριστοδουλίδη στην κηδεία του πρόσφατα ταυτοποιηθέντα αγνοούμενου της τουρκικής εισβολής του 1974, στρατιώτη Νίκου Ιωάννη Βιολάρη
Αισθήματα βαθύτατης θλίψης, αλλά και υπερηφάνειας να μάς κατακλύζουν κάθε φορά που απευθύνουμε το ύστατο χαίρε σε έναν από τις χιλιάδες νεκρούς της κυπριακής τραγωδίας, οι οποίοι πρόσφεραν ό,τι πιο πολύτιμο είχαν, την ίδια τη ζωή τους, για να μπορούμε εμείς να αναπνέουμε αέρα ελευθερίας.
Αισθήματα θλίψης γιατί αποχαιρετάμε με καθυστέρηση 52 ολόκληρων χρόνων έναν ακόμη συμπατριώτη μας, που έχασε τη ζωή του προτού καν προλάβει να τη χαρεί. Και αισθήματα υπερηφάνειας γιατί η θυσία αυτών των ανθρώπων αποδεικνύει περίτρανα το σθένος του λαού μας για ελευθερία, αλλά, την ίδια στιγμή, ορίζει και το δικό μας χρέος να αγωνιστούμε για την απελευθέρωση και την επανένωση της πατρίδας μας.
Αυτό το βαρύ χρέος μάς οδήγησε σήμερα εδώ, για να αποχαιρετήσουμε, με τις πρέπουσες τιμές, τον Νίκο Βιολάρη, ο οποίος πότισε με το αίμα του τα χώματα της πατρίδας μας, εκείνο το μαύρο καλοκαίρι του 1974.
Ο Νίκος ήταν ένα από τα πέντε παιδιά του Ιωάννη και της Στυλιανής, από το Καλό Χωριό Ορεινής, που διέμενε στον Στρόβολο μαζί με την αρραβωνιαστικιά του. Ήταν μόλις 18 χρόνων, όταν η τουρκική εισβολή της 20ής Ιουλίου 1974 τον βρήκε να υπηρετεί στο 70ό Τάγμα Μηχανικού, με έδρα το στρατόπεδο του ΒΜΗ στη Λευκωσία. Το Τάγμα του ανέλαβε αρκετές αποστολές ναρκοθέτησης περιοχών στρατηγικής σημασίας, με στόχο την ανακοπή της προέλασης του Αττίλα.
Σε αυτό το πλαίσιο, στις 5 Αυγούστου, ο Νίκος μαζί με ακόμη 47 άνδρες του Τάγματος, μετέβησαν για ναρκοθέτηση στα υψώματα Λαπήθου-Καραβά, προς ενίσχυση της άμυνας της Εθνικής Φρουράς στην εν λόγω περιοχή.
Τα χαράματα της 6ης Αυγούστου, οι τουρκικές δυνάμεις εξαπέλυσαν συντονισμένη επίθεση εναντίον των θέσεων της Εθνικής Φρουράς στην περιοχή Λαπήθου-Καραβά, παραβιάζοντας την εκεχειρία που είχε συμφωνηθεί μετά την πρώτη φάση της τουρκικής εισβολής.
Με τρόπο παράνομο, ύπουλο και άνανδρο, οι εισβολείς, χρησιμοποιώντας μεγάλο αριθμό στρατιωτών, πάνοπλες ομάδες, βαρύ οπλισμό και άρματα μάχης επιτέθηκαν κατά των μονάδων της Εθνικής Φρουράς που, δυστυχώς, με τα πενιχρά μέσα που διέθεταν, έδωσαν σκληρές, αλλά άνισες μάχες. Το αποτέλεσμα ήταν αναπόφευκτο. Οι αμυντικές γραμμές έσπασαν και λίγο αργότερα ολόκληρη η περιοχή τέθηκε υπό τον έλεγχο των εισβολέων.
Οι άνδρες του 70ού Τάγματος Μηχανικού χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες, για να προσπαθήσουν να απομακρυνθούν από την περιοχή και να ανασυγκροτηθούν στη Βασίλεια. Ορισμένοι μπόρεσαν να διαφύγουν και να σωθούν, ακόμη και κολυμπώντας. Οι περισσότεροι, όμως, έπεσαν στα χέρια των εισβολέων. Ήταν εκείνη την ημέρα που ο Νίκος Βιολάρης θεάθηκε για τελευταία φορά, όπως και πολλοί άλλοι άνδρες του Τάγματος, το οποίο είχε βαρύτατες απώλειες, με πέντε πεσόντες και 32 αγνοούμενους.
Τα οστά του Νίκου εντοπίστηκαν δεκαετίες μετά σε ομαδικό τάφο σε περιοχή της Λαπήθου, στο πλαίσιο του προγράμματος εκταφών και αναγνώρισης λειψάνων της Διερευνητικής Επιτροπής Αγνοουμένων Κύπρου.
Αποχαιρετάμε σήμερα ένα ακόμη παλικάρι από τους μέχρι πρότινος αγνοουμένους μας. Ο αμείλικτος χρόνος δεν επέτρεψε στους γονείς του Νίκου, όπως και πολλών άλλων αγνοουμένων μας, να μάθουν για την τύχη των αγαπημένων τους. Δυστυχώς, μέχρι σήμερα μόνο 589 αγνοούμενοί μας έχουν ταυτοποιηθεί. Και η αγωνία για την τύχη των εναπομείναντων αγνοουμένων συνεχίζεται με όλα τα αρνητικά επακόλουθα για τους συγγενείς και τους φίλους. Μια αγωνία που θα τερματιστεί μόνον εάν η Άγκυρα επιτρέψει την πρόσβαση σε στοιχεία του τουρκικού στρατού κατοχής, κάτι που αρνείται, δυστυχώς, συστηματικά, για προφανείς λόγους. Ακόμη και για αυτό το ανθρωπιστικό θέμα. Ακόμη και σε αυτήν την περίπτωση, ένα έγκλημα πολέμου, ένα από τα πολλά που διαπράττει η κατοχική δύναμη, εδώ και 52 χρόνια, κατά παράβαση κάθε αρχής του Διεθνούς Δικαίου.
Η κρίση που ξέσπασε στην περιοχή μας επιβεβαίωσε με τον πιο τραγικό τρόπο ότι οι παγωμένες συγκρούσεις είναι ευμετάβλητες, απρόβλεπτες και εξαιρετικά επικίνδυνες. Για αυτό τον λόγο επιδιώκουμε με ειλικρίνεια την απελευθέρωση, την επίλυση του Κυπριακού και τον τερματισμό της κατοχής, διότι, πολύ απλά, έχει να κάνει με το μέλλον της χώρας, με το αύριο των παιδιών μας, στα οποία έχουμε υποχρέωση να παραδώσουμε μια χώρα ελεύθερη, επανενωμένη, σε συνθήκες ασφάλειας και ευημερίας.
Είμαστε θύματα του πολέμου, είμαστε η γενιά της εισβολής, μεγαλώσαμε σε συνθήκες κατοχής και γνωρίζουμε όσο λίγοι τι θα πει πόλεμος, προσφυγιά, αγνοούμενοι, ξεριζωμός και απώλεια. Γι’ αυτό, ποτέ δεν θα γίνουμε μέρος του προβλήματος, αλλά πάντοτε θα είμαστε μέρος της λύσης.
Το οφείλουμε, εξάλλου, στον Νίκο Βιολάρη και σε όλους τους υπόλοιπους ανεπανάληπτους ήρωες που έγιναν λίπασμα, για να κρατήσουν ζωντανό το δέντρο της ελπίδας για ελευθερία και δικαίωση.
Σεβαστά αδέλφια και μέλη της οικογένειας του Νίκου,
Σε λίγο τα οστά του αγαπημένου σας θα αναπαυθούν για πάντα στον τιμημένο Τύμβο της Μακεδονίτισσας, με φόντο τον σκλαβωμένο Πενταδάκτυλο, που είναι για όλους εμάς το ανυπέρβλητο σημείο προσανατολισμού. Δικαιωματικά είστε περήφανοι για τον αδελφό σας, τον θείο σας, τον εξάδελφό σας, ο οποίος, μάλιστα, αύριο θα είχε τα γενέθλιά του.
Ο δικός σας ήρωας είναι και δικός μας, είναι ήρωας ολόκληρης της Κύπρου.
Η Πολιτεία σάς παραδίδει τα οστά του, μαζί με τον απαραίτητο τίτλο τιμής και την υπόσχεση, αντλώντας δύναμη από τη θυσία του, ότι θα κάνουμε ό,τι μπορούμε, για να τον δικαιώσουμε.
Η μνήμη του θα είναι αιώνια και θα τη συνοδεύει η παντοτινή μας ευγνωμοσύνη.
Αιωνία του η μνήμη.
