Ο Θεοφάνης Μαλκίδης μίλησε στο ραδιοφωνικό σταθμό του Ηρακλείου Κρήτης CRETAONE 102.3 για τις στρατιωτικές επιχειρήσεις, τα Στενά του Ορμούζ και τις γεωπολιτικές εξελίξεις
Το τοπίο στη Μέση Ανατολή συνεχίζει να παραμένει εξαιρετικά θολό. «Δεν μπορεί να μας δώσει κανείς καμία βεβαιότητα και σιγουριά την εξέλιξη του πολέμου, παρά την εκεχειρία», σημείωσε χαρακτηριστικά ο Θεοφάνης Μαλκίδης, μιλώντας στο CRETAONE 102.3.
Ο κ. Μαλκίδης απέδωσε αυτή την αβεβαιότητα όχι μόνο στην ίδια τη φύση του πολέμου, αλλά και στο γεγονός ότι «βρισκόμαστε και σε ένα απρόβλεπτο πολιτικό προσωπικό», το οποίο, όπως είπε, δεν επιτρέπει ασφαλείς προβλέψεις.
Πλήγματα που ήδη έχουν συμβεί και ρητορική κλιμάκωσης
Αναφερόμενος στο τελεσίγραφο των «λίγων ωρών», ο κ. Μαλκίδης, μιλώντας στην εκπομπή Newsroom και στον Γιάννη Ραψομανίκη, υπογράμμισε ότι το τελεσίγραφο Τραμπ μεταφράζεται σε «καταστροφή κάθε ενεργειακής υποδομής» και πλήγματα και σε πολιτικές δομές στο Ιράν. Ωστόσο, όπως συμπλήρωσε, «γνωρίζουμε πάρα πολύ καλά ότι ήδη έχουν καταστραφεί ενεργειακές υποδομές στο Ιράν», ενώ έχουν υπάρξει και αντίστοιχα πλήγματα από την ιρανική πλευρά.
Στο ίδιο πλαίσιο, σημείωσε ότι «έχουμε πλήγματα ήδη από τη μία και από την άλλη πλευρά», τονίζοντας πως οι απειλές δεν είναι θεωρητικές αλλά έχουν ήδη υλοποιηθεί. Παράλληλα, αναφέρθηκε στην έντονη ρητορική, επισημαίνοντας ότι χρησιμοποιείται «το αντίστοιχο λεξιλόγιο» περί «επιστροφής στη λίθινη εποχή».
Καταιγισμός εξελίξεων και πλήρης σύγχυση
Ο κ. Μαλκίδης στάθηκε ιδιαίτερα στον ρυθμό των εξελίξεων, τονίζοντας ότι «μέσα σε λίγες μέρες ή και ώρες έχουν συμβεί τόσα πολλά», που καθιστούν αδύνατη οποιαδήποτε πρόβλεψη. «Όχι μόνο πρόβλεψη δεν μπορεί να γίνει, αλλά και αυτό που ζητούμε όλοι, δηλαδή η ειρήνη, δεν είναι στις προτεραιότητες», ανέφερε.
Στο ίδιο πλαίσιο, επεσήμανε την αντίφαση στις αναλύσεις. Από τη μία υποστηρίζεται ότι έχουν πληγεί «εκατοντάδες έως χιλιάδες στόχοι» στο Ιράν, ενώ από την άλλη γίνεται λόγος για «μαχητικότητα, άμυνα και αντίσταση».
Παράλληλα, έθεσε και το ζήτημα της ηγεσίας στο Ιράν, θέτοντας το ερώτημα «ποιος παίρνει τελικώς τις αποφάσεις».
Ιδιαίτερη προσοχή συνέστησε και ως προς την αξιολόγηση των πληροφοριών: «πρέπει να είμαστε προσεκτικοί, ειδικά με τα fake news», υπογραμμίζοντας ότι πολλά από τα στοιχεία που διακινούνται δεν είναι επιβεβαιωμένα.
Χερσαία επέμβαση, διαπραγματεύσεις και Στενά του Ορμούζ
Αναφορικά με το ενδεχόμενο χερσαίας επέμβασης, υπενθύμισε ότι είχε τεθεί το ζήτημα του κουρδικού παράγοντα, σημειώνοντας ωστόσο ότι «φαίνεται ότι αυτό προς ώρας έχει ανασχεθεί», μετά από παρέμβαση της Τουρκία προς τις ΗΠΑ, για τους ευνόητους λόγους, αφού για την Τουρκία το κουρδικό ζήτημα είναι θέμα ασφάλειας και συνέχειας.
Στο διπλωματικό επίπεδο, αναφέρθηκε σε προτάσεις διαμεσολάβησης από χώρες όπως το Πακιστάν, οι οποίες περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, ζητήματα που αφορούν τα Στενά του Ορμούζ, την άρση κυρώσεων και την ανοικοδόμηση των καταστροφών.
Ωστόσο, εξέφρασε επιφυλάξεις για την οριστική επίτευξη συμφωνίας, πέραν της εκεχειρίας των δύο εβδομάδων, τονίζοντας ότι «δεν ξέρω αν η μία ή η άλλη πλευρά είναι έτοιμη να υποχωρήσει».
Διαφορετικοί στόχοι και ενεργειακή κρίση
Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε και στη διαφοροποίηση στόχων μεταξύ των συμμάχων, σημειώνοντας ότι «μέσα σε αυτές τις εβδομάδες του πολέμου έχουμε αλλαγή στόχων τουλάχιστον 6 με 7 φορές».
Στο ενεργειακό επίπεδο, προειδοποίησε ότι «η κρίση που περνάμε είναι πιο σοβαρή» από προηγούμενες δεκαετίες, ενώ «άγνωστος αριθμός πλοίων» παραμένουν εγκλωβισμένα, επηρεάζοντας τη ροή πετρελαίου και φυσικού αερίου στον πλανήτη.
Τουρκία, Ελλάδα και ο ρόλος στην επόμενη μέρα
Κλείνοντας, χαρακτήρισε την Τουρκία «επιτήδειο ουδέτερο», επισημαίνοντας ότι συνεχίζει να προωθεί τις δικές της επιδιώξεις ακόμη και μέσα στην κρίση.
Αναφερόμενος στην Ελλάδα, τόνισε ότι «δεν μπορεί να απουσιάζει από μια κρίσιμη στιγμή», υπογραμμίζοντας ότι πέρα από τη στρατιωτική, ναυτική, αεροπορική παρουσία, η χώρα οφείλει να αναδείξει «το ηθικό της βάρος».
Σε αυτό το πλαίσιο, πρότεινε τους Δελφούς ως το ουσιαστικό και συμβολικό τόπο διεθνών συνομιλιών, επισημαίνοντας ότι η Ελλάδα μπορεί να διαδραματίσει ρόλο όχι μόνο στρατιωτικό αλλά και πολιτικό, αξιακό και πολιτισμικό, ηθικό, ανακτώντας την οικουμενική της θέση, το ειδικό της βάρος στην ανθρωπότητα.
Αμέσως μετά τη θεία κοινωνία έγινε η σύσκεψη για την Έξοδο : «Ήταν πρωί, Σάββατο του Λαζάρου, 10 Απριλίου του 1826, όταν συγκροτήθηκε το νεκροδόξαστο εκείνο συμβούλιο αποφάσεως. Ήταν ένα συμβούλιο θανάτου. Οι καπεταναίοι είχαν αναλάβει να διερευνήσουν, με ανιχνευτές την ύπαρξη μυστικού δρόμου-διόδων για ακίνδυνο πέρασμα των Ελεύθερων Πολιορκημένων στην ελευθερία. Κανένας όμως δεν έφερε ελπιδοφόρα πληροφορία. Οι λόγχες και οι στενωποί φυλάγονταν άγρυπνα από τους πολιορκητές σε βάθος χώρου και τόπου. Γενική ήταν η κατήφεια και η σιωπηλή θλίψη. Την σιωπή της στιγμής έσπασε η βροντώδης και σταθερή έκρηξη του τρανοδύναμου αρχηγού της Φρουράς, του Θανάση Ραζη-Κότσικα.
