Για την Τουρκία της "Γαλάζιας Πατρίδας, για την απάντηση του Ελληνισμού

 

Θεοφάνης Μαλκίδης 

Για την Τουρκία της "Γαλάζιας Πατρίδας, για την απάντηση του Ελληνισμού.

Η συνέντευξη στη Δέλτα Τηλεόραση Θράκης 

Κεμαλισμός και Ναζισμός. Ομοιότητες και συνέχεια

Κεμαλισμός και Ναζισμός. Ομοιότητες και

συνέχεια

Θεοφάνης Μαλκίδης

Με την εξέλιξη και την υλοποίηση του κινήματος των Νεότουρκων

 εμφανίσθηκε και εδραιώθηκε η εθνικιστική ιδεολογία και με την κατάκτηση της εξουσίας το 1908,εκδηλώθηκε η θέληση να εξαφανιστούν οι μη μουσουλμανικοί πληθυσμοί,

Μνήμη Ανδρέα Μαζαράκη

 

Έφυγε πριν από λίγο από αυτή τη ζωή ο αγαπημένος φίλος Ανδρέας Μαζαράκης, ο εκλεκτός δημοσιογράφος,  που λίγους ακόμη σαν και αυτόν να είχαμε,  η πατρίδα μας  θα ήταν καλύτερη . 

Αγαπημένε μου Ανδρέα σε ευχαριστώ για τη φιλία σου, για την εμπιστοσύνη και την καλοσύνη σου, για την παιδεία,  την ανθρωπιά και  για την Ελληνικότητά σου!

Καλό Παράδεισο και καλή Ανάσταση!

Η δολοφονία των προσκόπων της Μικράς Ασίας και ένα πρωτότυπο έγγραφο για τη συμβολή τους στη διάσωση του Ελληνισμού

 

 

Θεοφάνης Μαλκίδης

 

Η δολοφονία των  προσκόπων  της Μικράς Ασίας και ένα πρωτότυπο έγγραφο για τη συμβολή τους στη διάσωση του Ελληνισμού

Η Γενοκτονία των Ελλήνων αποτελεί μία από πιο τις θλιβερές στιγμές της σύγχρονης ελληνικής και παγκόσμιας ιστορίας. Μία  περίοδος από τις  πιο τραγικές για τον ανθρώπινο βίο, όπου η  ζωή έχασε κάθε αξία και εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι απώλεσαν ότι πιο πολυτιμότερο είχαν.

 

Υπάρχουν πολλές παραμέτρους και συνιστώσες της Γενοκτονίας, οι οποίες όχι μόνο είναι άγνωστες, αλλά και για πολλά  χρόνια αποσιωπήθηκαν, έμειναν στο περιθώριο. Όπως η μαζική σφαγή των προσκόπων , των νέων ανθρώπων στο Αιδίνιο, στα Σώκια στην Κάτω Παναγιά.

Ο ιδρυτής του προσκοπισμού Μπέιντεν Πάουελ είχε πει σχετικά τα εξής : «Η θυσία των Ελλήνων Προσκόπων του Αϊδινίου αποτελεί μοναδικό παράδειγμα στον Προσκοπισμό όλου του κόσμου. Οι ηρωικοί Πρόσκοποι επισφράγισαν με το αίμα τους τα ιδανικά της αγάπης των για την πατρίδα και  για την ελευθερία».

 

Στο Αιδίνιο, τακτικός στρατός και άτακτοι (τσέτες) δολοφόνησαν δύο χιλιάδες Έλληνες της πόλης, αφήνοντας πίσω τους την ολοκληρωτική καταστροφή. Δολοφονίες, λεηλασίες, βιασμοί, καταστροφή κάθε ελληνικής πολιτισμικής παρουσίας. Μέθοδος την οποία  επέλεξαν να ακολουθήσουν ως πρόγραμμα μαζικής εξαφάνισης ανθρώπων λίγα χρόνια αργότερα οι Ναζί, στους απογόνους των διασωθέντων Ελλήνων. Από το Δίστομο και τα Καλάβρυτα, μέχρι τα Κερδύλια, τους Πύργους και το Μεσόβουνο.

 

Ανάμεσα στους χιλιάδες Έλληνες που δολοφονήθηκαν τον Ιούνιο του 1919, δολοφονήθηκαν και πρόσκοποι, οι οποίοι συντέλεσαν  οι σημαντικά στην παρουσία του Ελληνισμού στην περιοχή.Στη Μικρά Ασία νέοι άνθρωποι, πρόσκοποι στο Αιδίνιο, στην Κάτω Παναγιά και στα Σώκια έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια της Γενοκτονίας.


Οι πρόσκοποι του Αιδινίου, οι οποίοι είχαν δημιουργήσει δύο προσκοπικές ομάδες, οι οποίες απέμειναν στην πόλη, για να υπερασπίσουν  τους Έλληνες. Οι πρόσκοποι του Αιδινίου δολοφονήθηκαν όλοι, μετά από φρικτά βασανιστήρια, από τους Τούρκους.

Τον Νίκο Αυγερίδη του έβγαλαν τα μάτια, τον Φιλοκτήτη Αργυράκη τον έγδαραν, τον 19 χρονο Μίνω Βεινόγλου τον αποκεφάλισαν με σκουριασμένο μαχαίρι,  τους λοιπούς τους λογχίζουν και τους κατακρεουργούν.Ανάμεσά στους δολοφόνους και ο αρχηγός των Τούρκων προσκόπων και
μετέπειτα πρωθυπουργός στα Σεπτεμβριανά του 1955, όταν εξαφανίστηκε ο Ελληνισμός της Κωνσταντινούπολης, Αντνάν Μεντερές!

Στα Σώκια το Μάιο του 1919 ιδρύεται η προσκοπική ομάδα με αρχηγό τον εκκλησιαστικό επίτροπο Χρ. Χριστίδη, ο οποίος δημιούργησε και προσκοπική μπάντα. Οι πρόσκοποι και εδώ πρόσφεραν πολύτιμες υπηρεσίες στα ελληνικά στρατεύματα ως οδηγοί, ταχυδρόμοι, τραυματιοφορείς, γραφείς. Στην ανάπτυξη  του προσκοπισμού συνέβαλε και ο παπάς Δημήτρης Οικονόμου με τα πατριωτικά του κηρύγματα και τις προτροπές του για στράτευση των νέων στον προσκοπισμό. Όμως στα Σώκια, πριν προλάβει να μπει ο ελληνικός στρατός έχουμε κατάληψη της πόλης από τους Ιταλούς, που παρέμειναν μέχρι και τον Απρίλιο του 1922, και μόνον για μικρό διάστημα (Απρίλιο - Αύγουστο του 1922) παρέμεινε υπό ελληνική κυριαρχία. Οι Τούρκοι της περιοχής παρακολουθούσαν με καχυποψία τις κινήσεις των νεαρών πρόσκοπων, καθώς και των μελών της Επιτροπής, γονέων και φίλων. Τη Μεγάλη Παρασκευή του 1921, ενώ ψαλλόταν ο Επιτάφιος, οι Τούρκοι συνέλαβαν πολλούς, μεταξύ των οποίων και νεαρούς πρόσκοπους. Τους έσυραν στο δικαστήριο ως εγκληματίες, τους καταδίκασαν και τους φυλάκισαν σε σκοτεινά υπόγεια, υπό την ανοχή των Ιταλών, μέχρι τις 8 Απριλίου 1922.

 

 Τα μεσάνυχτα 8 με 9 Απριλίου τους έβγαλαν από τα μπουντρούμια και αλυσόδετους τους οδήγησαν στα βουνά, στα καταφύγια των ληστοσυμμοριτών. Στην διαδρομή, οι Τούρκοι προέβησαν σε ξυλοδαρμούς, στερήσεις και αλλά μαρτυρία. Όταν στις 9 Απριλίου μπήκε ο ελληνικός στρατός, βρέθηκε προ τελεσμένων. Προέβη σε καταδίωξη των Τούρκων Τσετών προκειμένου να απελευθερώσει τους Σωκιανούς αιχμαλώτους. Δυστυχώς, από τους 78 ομήρους, άλλους είχαν κατασφάξει και άλλους τους έδωσαν ως δούλους σε τούρκικες οικογένειες. Ελάχιστοι διασώθηκαν με έντονα τα σημάδια της τούρκικης βαρβαρότητας.

 

Στην Κάτω Παναγιά, απέναντι από τη Χίο, το Μάιο του 1919 ιδρύθηκε μια προσκοπική ομάδα με 42 παιδιά. Τοπικός έφορος (και ιδρυτής) Εμμανουήλ Μανθεάκης και αρχηγός Περικλής Παπαχατζηδάκης. Οι πρόσκοποι ενθουσιώδεις και με καμάρι παρήλαυναν. στην πόλη τραγουδώντας εθνικά τραγούδια, που ενδυνάμωναν τον πατριωτισμό των κατοίκων. Είχαν συστήσει ομάδα πυρόσβεσης και προέβαιναν σε δασώσεις κυρίως ελαιοδέντρων. Συμμετείχαν σε εράνους, γιορτές κοινότητας και της εκκλησίας. Ωστόσο η Κάτω Παναγιά, υπήρξε ένας ακόμη τόπος μαρτυρίου για τους έλληνες πρόσκοπους. Γιατί και εδώ οι Τσέτες έδειξαν τη βαρβαρότητα τους. Από το βιβλίο του Συλλόγου με τίτλο: "Πενήντα χρόνια του ζεριζωμού"(1922 - 1972), καταγράφουμε ένα απόσπασμα:

"Με την πρώτη εμφάνιση τους στο χωριό, οι ληστοσυμμορίτες εξαπολύουν πρωτοφανή τρομοκρατία. Λεηλασίες, σφαγές, βιασμοί και βρησμοί παντού. Ξεχωρίζουν και συλλαμβάνουν τους δυο ιερείς, το δάσκαλο και τους πρόσκοπους, που θα υποστούν θάνατο από μαρτύρια. Τον παπα-Κουρμπά και τον παπα-Νικολή τους κομματιάζουν και τους κρεμάνε στα τσιγκέλια των σφαγίων του Τσεσμέ. Το δάσκαλο Ιωάννη Θεονίδη, τον ποιητή Αρσένιο Σάρικα και τους αθώους πρόσκοπους… τους υποβάλλουν σε απερίγραπτα μαρτυρία και τους θανατώνουν με μοναδική κατηγορία ότι ήταν πρόσκοποι. Όσοι Κατωπαναγιουσήδες επέζησαν από το δράμα του Αυγούστου το 1922, έχουν να λένε και να θυμούνται ότι τα τραγικότερα θύματα ιστορικής λαίλαπας ήταν οι ανήλικοι πρόσκοποι".

Ο παρακάτω κατάλογος δίνει τα ονόματα των δολοφονηθέντων Προσκόπων του Αιδινίου και των Σωκίων:

ΑΪΔΙΝΙ

1. Νικόλαος Αυγερίδης (Ιδρυτής και Τ.Ε.)2. Επαμεινώντας Αναστασιάδης (μέλος Τ.Ε.) 3. Μιχαήλ Τσοχατζής
(μέλος Τ.Ε.) 4. Φιλοκτήτης Αργυράκης (Αρχηγός 1ης Ο.Π.) 5. Μίνως Βεϊνόγλου (Αρχηγός 2ης Ο.Π.) 6. Αιμίλιος Παπαδόπουλος (Αρχηγός 3ης
Ο.Π.)και οι πρόσκοποι:7. Ιωάννης Αβραάμ 8. Κωνσταντίνος Ανδρεάδης 9. Ηρακλής Αντωνίου 10. Δήμος Αραδούλης 11. Γεώργιος
Θεοδώρου 12. Βασίλειος Ιωάννου 13. Γεώργιος Ιωάννου 14. Χρυσόστομος Κανάτας 15. Γεώργιος Καραγιαννόπουλος16. Δήμος
Καραμαούνας 17. Δημήτριος Κουγιουμτζής 18. Κυριάκος Μανθόπουλος 19. Εμμανουήλ Μαρινάκης 20. Ευδόκιμος Μιναρεδζόγλου 21.
Θεοδόσιος Μιναρεδζόγλου 22. Νικόλαος Μιναρεδζόγλου 23. Γεώργιος Νικητόπουλος 24. Κωνσταντίνος Νομικός 25. Γεώργιος Παναγής 26.
Γεώργιος Παπαδάκης 27. Δημήτριος Πρωτοψάλτης 28. Πλάτων Σαμιωτάκης 29. Δημοσθένης Σακελλαρίδης 30. Μάνθος Τσοχατζής 31.
Ευστάθιος Χριστοδούλου

ΣΩΚΙΑ

1. Χρήστος Χριστίδης (Αρχηγός)και οι πρόσκοποι 2. Γιώργος Βενέτος 3. Βασίλειος Γεωργιάδης 4.
Δημήτριος Καραμηνάς 5. Θρασύβουλος Καραμηνάς 6. Δημήτριος Μελάς 7. Ευστράτιος Ματθαίου 8. Ιωάννης Στολίδης 9. Γεώργιος
Σαβράκης 10. Βασίλειος Χαραλάμπους 11. Γεώργιος Χαραλάμπους 12. Γεώργιος Χατζημιχαήλ 13. Κωνσταντίνος Χειμωνίδης

 

Έσχατο αλλά όχι τελευταίο: 

Το πείσμα και η επιμονή του Νίκου Καραμπουρνιώτη,  πρώην προέδρου και νυν μέλους του διοικητικού  συμβουλίου του Συνδέσμου Μικρασιατών -Κωνσταντινουπολιτών Χαλανδρίου «Ρίζες», έφερε στην επιφάνεια  ένα σημαντικό έγγραφο για τον Ελληνισμό της Μικράς Ασίας, έγγραφο το οποίο  δημοσιεύεται για πρώτη φορά.

 

Οι  πρόσκοποι γνωρίζοντας τις σφαγές που έχουν προηγηθεί και διαισθανόμενοι τις επερχόμενες αποφασίζουν να δράσουν, συμβάλλοντας στη διάσωση του Ελληνισμού από τη Γενοκτονία.

Το έγγραφο αποκαλύπτει την προσπάθεια για άμυνα και αντίσταση στους δολοφόνους και τη διαρκή υπόμνηση του χρέους των Προσκόπων προς την Πατρίδα.

 

«Εθνική Μικρασιατική Άμυνα Τμήμα Προσκοπισμού Γραφείον Γεν. Εφόρου.

 

Εν Σμύρνη 11 Απριλίου 1922.

Προς τας αξιοτίμους Εφορείας και τας διευθύνσεις των Ελληνικών Σχολών Ιωνίας.

Αξιότιμοι κύριοι 

Η Πατρίς προσκαλεί παντας καθησωμεν όπως σωθεί.Εν υμών των σωτηρίας της είναι και ο Προσκοπισμός εν ονόματι του οποίου και συμφώνως τω υπ'αριθμ.1066 νόμω στρατολογούνται άπαντες οι μαθηταί των σχολείων οι αγοντες ηλικία 16-18 ετών.Αυτο απαιτεί το ιερόν καθήκον μας και οφείλομεν να το πράττωμεν όπως έκαμε και ο ιδρυτής του Προσκοπισμού Σερ Ρόμπερτ Πάουελ στρατηγός Άγγλος όστις πολιορκηθείς υπό των Βέρς εν Μεφτιγγ εσωθη και αυτός δωσας συγχρόνως την τιμήν 800 στρατιωτών και αντικαταστάσεως αυτών υπό παίδων εκγυμνασθέντων εντός ολίγων ημερών.Εκεινοι υπήρξαν οι πρώτοι ένδοξοι πρόσκοποι του κόσμου,τους οποίους και ημείς οφείλομεν να ακολουθήσωμεν.Η μαθητική νεότης της Σμύρνης και όλης της Ιωνίας, δύνανται να αποτελέσει προσκοπικόν δύναμιν 100 ομάδων με 5.000 και πλέον προσκόπους.Παρακαλούνται θερμώς οι αξιότιμοι κύριοι κύριοι Έφοροι και Διευθυνται των Σχολών να αναπτύξωσει το πατριωτικόν τούτο καθήκον είς τα ελληνόπαιδα κατά τις περιστάσεις που διέρχεται η Πατρίς και να οργανώσειν τας προσκοπικάς ομάδας κατά τας ιδιαιτέρας πληροφορίας αίτινες θα αποσταλώσην εν καιρώ.Το σύνθημά μας "Έιτε παίδες Ελλήνων,νυν υπέρ πάντων ο Αγών.

 

Ο Γενικός Έφορος Ιωνίας 

 

Ο Τοπικός Έφορος Σμύρνης»  (υπογραφές δυσανάγνωστες )

 

Η έρευνα πάντα δίνει καρπούς και ιδιαίτερα τη στιγμή που πιστεύεις ότι όλα έχουν σβήσει. Έτσι οφείλουμε χάριτες στον Νίκο Καραμπουρνιώτη για την ανακάλυψη του παραπάνω εγγράφου και επιπλέον ο γράφων οφείλει  ευχαριστίες για την εμπιστοσύνη του και την προτροπή του να  δημοσιευτεί  με ένα σχετικό κείμενο για τον Προσκοπισμό στη Μικρά Ασία.  Παρόλη τη  σεμνότητα και τη  μετριοφροσύνη του Νίκου  οφείλω να τον ευχαριστήσω δημοσίως  για τον συνεχή και ανιδιοτελή του αγώνα διάσωσης κειμηλίων της Μικράς Ασίας, ευχόμενος να συνεχίσει το σημαντικό του έργο.

Τέλος, ως ένδειξη τιμής προς τους νέους αυτούς ανθρώπους που θυσιάστηκαν, προσκοπικές ομάδες μπορούν να αναλάβουν σχετικές πρωτοβουλίες, αφιερώνοντας κάθε Ιούνιο εκδηλώσεις ανάδειξης του  συγκεκριμένου τραγικού συμβάντος. Επίσης, προσκοπικά τμήματα μπορούν να λάβουν ονόματα προσκόπων- θυμάτων της Γενοκτονίας για να θυμίζουν στις επόμενες γενιές, τους σημαντικούς αυτούς ανθρώπους, οι οποίοι σε νεαρή ηλικία έχασαν τη ζωή τους, ενώ εκδηλώσεις ονοματοδοσίας μπορούν να πραγματοποιήσουν προσφυγικοί Δήμοι.  

 

Οι προτεινόμενες αυτές ενέργειες, διασώζουν ένα μέρος της  συλλογικής μας μνήμης και μεταφέρουν στους προσκόπους και στους νέους, υγιή πρότυπα ανθρώπων που προσέφεραν τη ζωή τους για το  ιδανικό της ελευθερίας.

Τι κάθεστε; Πάτε Βρυξέλλες. Τέτοια ΑΟΖ δεν έχει καμιά χώρα στην Ε.Ε.!

 

Τι κάθεστε; Πάτε Βρυξέλλες. Τέτοια

ΑΟΖ δεν έχει καμιά χώρα στην Ε.Ε.!

ΥΠΟΤΙΤΛΟΣ

Όλοι οι Δρόμοι οδηγούν στην ΑΟΖ μας. Αρκεί ο Χάρτης της Σεβίλλης να είναι καλά

στην υγεία του. 

Γράφει ο Χρήστος Κηπουρός

Αντνάν Μεντερές: Από τη σφαγή των Προσκόπων του Αϊδινίου στην πρωθυπουργία της Τουρκίας και την αγχόνη

 

«Τράλλεις: Η ομάς των Ελλήνων Προσκόπων Αϊδινίου» έγραφε η λεζάντα της φωτογραφίας. Ένθετο το εξώφυλλο του ΤΙΜΕ με τον Μεντερές, το 1958 (εικ.: Γεωργία Βορύλλα)

Πριν γίνει πρωθυπουργός της Τουρκίας και συνδεθεί με το πογκρόμ του 1955, το όνομά του εμφανίζεται ήδη στο Αϊδίνι του 1919

Πριν συνδεθεί με τα Σεπτεμβριανά. 

Πριν γίνει πρωθυπουργός της Τουρκίας. 

Πριν υπογράψει τις Συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου και πριν οδηγηθεί στην αγχόνη μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1960, στα 20 του ο Αντνάν Μεντερές συνέδεσε το όνομά του σε μία από τις πιο αιματηρές σελίδες του μικρασιατικού ελληνισμού: τη σφαγή των Προσκόπων του Αϊδινίου, τον Ιούνιο του 1919.

Μνήμη Υποσμηναγού Νικολάου Σιαλμά

18 Ιουνίου 1992: Ο Υποσμηναγός Σιαλμάς Νικόλαος περνά στην αιωνιότητα υπερασπιζόμενος το Αιγαίο

Για τη Θράκη

 

Θεοφάνης Μαλκίδης 

Για τη Θράκη 

Σε μια σειρά σοβαρών αποκαλύψεων προχώρησε ο Θεοφάνης Μαλκίδης, μιλώντας στον Χρήστο Μουρτζούκο στην e-enimerosi, σκιαγραφώντας μια συντονισμένη στρατηγική της Άγκυρας για τη Θράκη που κινείται σε πολλαπλά επίπεδα.

Οι αναφορές του, που ξεκινούν από την πρόσφατη επίσκεψη του Ταγίπ Ερντογάν στην Αδριανούπολη μέχρι τις ύποπτες αγορές ακινήτων στον Έβρο, δείχνουν μια περιοχή που βρίσκεται υπό καθεστώς υβριδικής πολιορκίας.

Σύμφωνα με τον κ. Μαλκίδη, κατά την παραμονή του Τούρκου Προέδρου στην Ανδριανούπολη, προβλήθηκε από τον Δήμο της Ριζούντας (ιδιαίτερη πατρίδα του Ερντογάν) μια ταινία αφιερωμένη στον ανεξάρτητο βουλευτή Αχμέτ Σαδίκ. 

Το φιλμ παρουσιάζει μια πλήρως διαστρεβλωμένη εικόνα της πραγματικότητας, κατηγορώντας την Ελλάδα για δήθεν καταπίεση της Τουρκικής μειονότητας. Πρόκειται για μια ακόμη κίνηση προπαγάνδας που εντάσσεται στη διαχρονική προσπάθεια της Άγκυρας να εμφανιστεί ως «προστάτιδα δύναμη» και να αμφισβητήσει την ελληνική κυριαρχία.

Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί η αποκάλυψη ότι τα νέα κεντρικά γραφεία της εθνικιστικής οργάνωσης των Γκρίζων Λύκων στην Κωνσταντινούπολη βρίσκονται σε δρόμο που φέρει το όνομα «Δυτικής Θράκης». Πρόκειται για μια βαθιά συμβολική κίνηση που καταδεικνύει πώς η τουρκική εθνικιστική ιδεολογία διατηρεί ανοιχτό το μέτωπο της διεκδίκησης. Ταυτόχρονα, ο κ. Μαλκίδης επισήμανε ότι τα τουρκικά ή τα λατινικά, μέσα αποφεύγουν συστηματικά να χρησιμοποιούν την ελληνική ονομασία της Αλεξανδρούπολης, επιλέγοντας αποκλειστικά την τουρκική απόδοση, σε μια προσπάθεια γλωσσικής και ψυχολογικής αμφισβήτησης της ελληνικότητας της πόλης.

Το πλέον ανησυχητικό σημείο της παρέμβασης αφορά την κατάσταση στον Έβρο. Ο κ. Μαλκίδης περιέγραψε ένα οργανωμένο σχέδιο αγοράς ακινήτων, κυρίως σε εγκαταλελειμμένα ή αραιοκατοικημένα χωριά του Έβρου, από άτομα που παρουσιάζονται ως «Ευρωπαίοι Τούρκοι», συχνά Βούλγαροι υπήκοοι με τουρκική καταγωγή.

Την ίδια ώρα, η δημογραφική ανισορροπία είναι συντριπτική: ο πληθυσμός στην περιοχή της Αδριανούπολης είναι πολλαπλάσιος από εκείνον της ελληνικής πλευράς του Έβρου. Αυτή η δημογραφική πίεση συνδυάζεται με την εγκατάλειψη της υπαίθρου, με αποτέλεσμα η φύση να καλύπτει τα κενά, δημιουργώντας ένα επικίνδυνο μωσαϊκό που η Άγκυρα, όταν το κρίνει κατάλληλο, θα μπορούσε να επικαλεστεί για να θέσει ζήτημα εδαφικής διεκδίκησης μέσω του δημογραφικού.

Οι αποκαλύψεις του Θεοφάνη Μαλκίδη δείχνουν ότι η Θράκη δεν απειλείται μόνο από τη διπλωματία, αλλά κυρίως από μια αργή, μεθοδική και σχεδόν αθόρυβη διαδικασία αλλοίωσης του ανθρώπινου και ιδιοκτησιακού της χάρτη, αλλά και του δημογραφικού της προβλήματος κυρίως στον Έβρο.

Η συνέντευξη στη συνέχεια 

Η απουσία πολιτικής αναγνώρισης της Γενοκτονίας

 

Θεοφάνης Μαλκίδης*

Η απουσία πολιτικής αναγνώρισης της Γενοκτονίας

 

Τώρα που πέρασαν οι ημέρες όπου η συλλογική μας μνήμη επανήλθε στη Γενοκτονία και την καταστροφή   και φεύγοντας οι ημέρες κατά τις οποίες  μνημονεύσαμε τα θύματα, εν πολλοίς  τους προγόνους μας, τους δικούς μας ανθρώπους που δολοφονήθηκαν ή/και που σώθηκαν το ερώτημα συνεχίζει να υπάρχει έναν αιώνα και πλέον μετά το μαζικό έγκλημα:  γιατί η Ελλάδα δεν έχει πολιτική για την αναγνώριση της Γενοκτονίας;

Για περισσότερο από δεκαπέντε χρόνια, από το 1908 έως το 1922- 1923 ο Ελληνισμός υπέστη τη βαρβαρότητα του  οργανωμένου σχεδίου των Νεότουρκων και του Κεμάλ,  σχέδιο το οποίο είχε στόχο την εξαφάνιση των Ελληνίδων και των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, της Θράκης, της Καππαδοκίας, του Πόντου. Πάνω από ένα εκατομμύριο θύματα και  πάνω από ενάμιση εκατομμύριο πρόσφυγες, ήταν το αποτέλεσμα της Γενοκτονίας, την οποία όπως ήταν αναμενόμενο αρνείται η Τουρκία. Από την άλλη πλευρά όμως η Ελλάδα δεν είχε και δεν έχει πολιτική για την αναγνώριση της Γενοκτονίας.

 

Οι γυναίκες της οικογένειας Ταπανιάν από την Μπάφρα του Πόντου (1900). Πηγή: Μουσείο Λογοτεχνίας και Τέχνης (Γερεβάν), Συλλογή Μαρί Ατματζιάν

 Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου μέσα από την αρμενική ιστοριογραφία

Μια από τις πιο τεκμηριωμένες και συνεκτικές ερμηνείες της Γενοκτονίας των Ποντίων – Του Γιώργου Μενεσιάν*

Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου 

παραμένει από τα λιγότερο ερευνημένα κεφάλαια 

της οθωμανικής ιστορίας και της μελέτης γενοκτονίας

 στη διεθνή βιβλιογραφία. 

Αντιστοίχως, η αρμενική ιστοριογραφία δεν εμβαθύνει 

στο ζήτημα για μια σειρά από λόγους.

Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης και το Ποντιακό ζήτημα

 

Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης και το Ποντιακό ζήτημα

 

Εισαγωγή- επιμέλεια : Θεοφάνης Μαλκίδης

 

Έκδοση: Πολιτιστικός Σύλλογος Πατρίδας Ημαθίας «Ευστάθιος Χωραφάς», με τη στήριξη του Δήμου Βέροιας και της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος. Βέροια 2026.

 

Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης (Αλεξανδρούπολη 1951- Αθήνα 2024), σπούδασε πολιτικές και οικονομικές επιστήμες, καθώς και κοινωνιολογία στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης. Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας διωκόμενος διέφυγε παράνομα στην Ιταλία και  συμμετείχε στην επταμελή ομάδα που συνέγραψε την ιδρυτική διακήρυξη του ΠΑΣΟΚ της 3ης του Σεπτέμβρη στο Μόναχο της Γερμανίας τον Αύγουστο του 1974. Ήταν μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και του Εκτελεστικού Γραφείου του ΠΑΣΟΚ από το 1977 έως το 1999, όταν λόγω σοβαρών πολιτικών διαφωνιών αποχώρησε από το ΠΑΣΟΚ και ίδρυσε τη «Δημοκρατική Περιφερειακή Ένωση». Ήταν μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Διεθνούς Ένωσης για τα Δικαιώματα και την Απελευθέρωση των Λαών, διεθνούς μη κυβερνητικής οργάνωσης για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αναγνωρισμένης από τον ΟΗΕ. Το 1994, το Ελληνικό Κοινοβούλιο υιοθέτησε την πρότασή του για την αναγνώριση της 19ης Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης της  Γενοκτονίας. Έγραψε πολλά βιβλία καταθέτοντας την άποψή του γύρω από κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα, όπως επίσης, γύρω από την ιστορία, τον πολιτισμό, και τον πολιτικό αγώνα του Ποντιακού Ελληνισμού.

 

Ελλάδα και Τουρκία

 

Ελλάδα και Τουρκία

Η Τουρκία συνεχίζει να κλιμακώνει τη στρατηγική της στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, ενώ η συζήτηση για τα 12 ναυτικά μίλια και την εφαρμογή του Δικαίου της Θάλασσας επανέρχεται δυναμικά.

Ο Ιωάννης Μάζης εξηγεί γιατί η Ελλάδα πρέπει να εγκαταλείψει τη φοβική στάση απέναντι στην Τουρκία και αναλύει την πρόταση για ΝΑΤΟϊκή παρουσία στην Κάρπαθο.

Ο Δημήτρης Σταθακόπουλος προειδοποιεί ότι η Τουρκία δεν μπλοφάρει και ότι η Ελλάδα πρέπει να είναι προετοιμασμένη για όλα τα ενδεχόμενα.

Ο Θεοφάνης Μαλκίδης αναφέρεται στη Θράκη, στη Γαλάζια Πατρίδα και στην ανάγκη εθνικής γνώσης και στρατηγικής συνείδησης.

Ο Αντιστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Αλεξάκης αναλύει τη στρατηγική Ερντογάν και τις πραγματικές επιδιώξεις της Άγκυρας.

Ο διεθνολόγος Τρούλης εξηγεί γιατί η Ελλάδα πρέπει να προχωρήσει άμεσα στην εφαρμογή των 12 ναυτικών μιλίων και του Δικαίου της Θάλασσας.

Μια εκπομπή για το Αιγαίο, τη Γαλάζια Πατρίδα, τα 12 μίλια και τις επόμενες κινήσεις Ελλάδας και Τουρκίας

Οι διώξεις των Ελλήνων από την πρώην Σοβιετική Ένωση

Θεοφάνης Μαλκίδης

Οι διώξεις των Ελλήνων από την πρώην Σοβιετική Ένωση

Ο Ελευθέριος Παυλίδης, πρόεδρος της ελληνικής κοινότητας Οδησσού στις αρχές του 20ου αιώνα, στο μεγάλης σημασίας του βιβλίο για τον Ελληνισμό της Ρωσίας, τονίζει στην εισαγωγή του ότι «κανενός τμήματος του εν διασπορά Ελληνισμού η ιστορία δεν συνδέεται τόσον στενά με την καθόλου ιστορίαν του Ελληνικού Έθνους, όσον στενά και αδιάσπαστα είναι συνδεδεμένην με αυτήν η ιστορία του Ελληνισμού της Ρωσίας. Και όχι μόνον με την αρχαίαν ημών ιστορίαν συνδέεται η ιστορία του Ελληνισμού της Ρωσίας, αλλά και με την ιστορία της νεωτέρας Ελλάδος συνδέεται στενώτατα, και αυτή δε η ιδεά της συστηματικής οργανώσεως των ενεργειών δια την ανεξαρτησίαν του Έθνους, ύστερα από πολλών αιώνων δουλείαν, εγεννήθη και εξεκολάφθη εις τα σπλάχνα του Ελληνισμού της Ρωσίας».

H παρουσία των Ελλήνων στο Bόρειο Eύξεινο Πόντο, στις ρωσικές ακτές ανάγεται στα μυθικά χρόνια και συνδέεται με τα ονόματα του Προμηθέα, του Φρίξου, του Hρακλή, των Aργοναυτών και άλλων ηρώων, γεγονός που αποδεικνύει ότι η περιοχή ήταν γνωστή στους ελληνικούς πληθυσμούς. Μία περιοχή στην οποία εγκαταστάθηκαν ελληνικοί πληθυσμοί οι οποίοι διαδραμάτισαν πρωταγωνιστικό ρόλο στην εξέλιξη της ελληνικής ιστορίας, και ειδικότερα στην εθνική παλιγγενεσία του 1821.

Μετά από δύσκολες περιόδους, τόσο στη Ρωσία, τη Γεωργία, την Ουκρανία, την Αρμενία και αργότερα στη Σοβιετική Ένωση, ο Ελληνισμός αντιστάθηκε διατηρώντας την ταυτότητά του. Ο χώρος αυτός για πολλά χρόνια ήταν τόπος αναζήτησης εργασίας αλλά και καταφύγιο για τους διωκόμενους από τη Γενοκτονία των Νεότουρκων και των Κεμαλικών, Ελλήνων. Τα πρώτα χρόνια μετά το 1917, οι Έλληνες που ζούσαν στη Σοβιετική Ένωση, πέρασαν μια “άνοιξη”, αφού το νέο καθεστώς επέτρεψε να ιδρυθούν σχολεία και να αναδειχεθεί η εθνική ταυτότητα. 

Οι Έλληνες οργάνωσαν πολιτιστικούς συλλόγους, ενώσεις, τύπωσαν εφημερίδες, περιοδικά και βιβλία, ενώ οι Έλληνες που ήρθαν μετά τη Γενοκτονία, έδωσαν και αυτοί με τη σειρά τους νέα ώθηση. Γρήγορα όμως και ιδιαίτερα μετά την άνοδο στην εξουσία του Στάλιν, εφαρμόστηκε ένα μεγάλο πρόγραμμα εξόντωσης των Ελλήνων, με το πρόσχημα της κίνησης τους για δημιουργία ανεξάρτητου κράτους στα πλαίσια της Σοβιετικής Ένωσης.

Οι μαζικές διώξεις εντείνονται στα τέλη του 1936 και κορυφώνονται το 1937 και 1938. Με κριτήριο την εθνική ταυτότητα και με πρόσχημα ενίοτε την κομματική αφοσίωση εξαπολύονται εκκαθαρίσεις εναντίον των Ελλήνων. Οι διωγμοί για τους Έλληνες παίρνουν διαστάσεις γενοκτονίας. Χιλιάδες Έλληνες εκτελούνται με την κατηγορία του «εχθρού του λαού». Ολόκληρη η ελληνική ηγεσία και η πλειοψηφία των ενήλικων Ελλήνων συνελήφθη και εξοντώθηκε. Μεγαλύτερη βιαιότητα από το καθεστώς εντοπίζεται στη νότια Ρωσία, ενώ πραγματοποιήθηκαν τέσσερα διαδοχικά κύματα μαζικών διώξεων ( Οκτώβριος 1937, Φεβρουάριος και Ιούλιος 1938 και Φεβρουάριος του 1939). 

Ταυτόχρονα απαγορεύεται η λειτουργία όλων των ελληνικών ιδρυμάτων και θεσμών με πρώτες τις σχολικές μονάδες. Πρέπει να σημειωθεί ότι το 1937 εκδόθηκε διαταγή με την οποία επιτρεπόταν η σύλληψη ως όμηρων των συγγενών των κατηγορούμενων αλλά και η σύλληψη παιδιών έως 12 ετών και την καταδίκη τους ακόμα και με τις βαρύτερες ποινές, με απώτερο σκοπό τη διευκόλυνση της εξόντωσης των παιδιών των «εχθρών του λαού». Τα παιδιά που συλλαμβάνονταν αναγκάζονταν να αλλάξουν το όνομα τους αρνούμενα τους κατάδικους γονείς τους. Η γενοκτονία συνεχίστηκε με την εκτέλεση χιλιάδων Ελλήνων ή με την εξορία τους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της Σιβηρίας.

Για τη Θράκη

 

Θεοφάνης Μαλκίδης 

Για τη Θράκη

 Η συνέντευξη στον τηλεοπτικό σταθμό Βεργίνα

 

Θεοφάνης Μαλκίδης

• "Μακεδονία” ή Μακεδονία; Η Συμφωνία των Πρεσπών” είναι καταδικασμένη να ακυρωθεί στην πράξη

Η συμπλήρωση οχτω  ετών από υπογραφή της λεγόμενης «Συμφωνίας» για τη Μακεδονία στις Πρέσπες, έδειξε ότι, οποιαδήποτε πράξη, παρά τη θέληση του λαού, της «ηγεσίας» είναι καταδικασμένη στη λήθη και την αποτυχία.

Ειδικότερα κάθε πράξη εναντίον των συμφερόντων του Ελληνισμού, πράξη που επιβραβεύτηκε με τη σιωπή και τη συναίνεση, ΟΛΩΝ, (θα) έχει νομοτελειακή κατάληξη την ακύρωση.