Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος . Η ιστορική διαδρομή των Ελλήνων του Πόντου σε εκπαιδευτικό video animation

 

Η ιστορική διαδρομή των Ελλήνων του Πόντου σε εκπαιδευτικό video animation που υλοποίησε η ΠΟΕ (βίντεο)

Η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος παρουσιάζει το νέο εκπαιδευτικό video animation για την ιστορική αναδρομή των Ελλήνων του Πόντου υπό την Αιγίδα του Υπουργείου Παιδείας.

Η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος με ιδιαίτερη τιμή και συγκίνηση ολοκλήρωσε το όραμα της και θέτει στη διάθεση της εκπαιδευτικής κοινότητας και του ευρύτερου κοινού το νέο εκπαιδευτικό video animation, αφιερωμένο στην Ιστορία και τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου. Το έργο αυτό τελεί υπό την αιγίδα του Υπουργείο Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού αναγνωρίζοντας τη θεσμική του σημασία για την ενίσχυση της ιστορικής μνήμης στη νέα γενιά.

Η Συλλογική Προσφορά Υψηλού Επιπέδου, έφερε το αποτέλεσμα αυτό το οποίο δεν θα ήταν εφικτό να υλοποιηθεί χωρίς την άμεση, αφιλοκερδή και εθελοντική συμβολή μιας εξαιρετικής ομάδας ακαδημαϊκών και επαγγελματιών. Η σύμπραξη αυτή αποτελεί υπόδειγμα κοινωνικής προσφοράς, καθώς κορυφαίοι επιστήμονες και δημιουργοί ένωσαν τις δυνάμεις τους για να μετατρέψουν την ιστορική γνώση σε ένα σύγχρονο, οπτικοακουστικό εκπαιδευτικό εργαλείο.

Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε την επιστημονική ομάδα για την άμεση ανταπόκριση της, για την συγκίνηση τους που καταφέραμε να κάνουμε όλοι μαζί ένα τόσο μεγάλο βήμα. Θα πρέπει να αναφέρουμε πως η ιστορική εγκυρότητα και η καλλιτεχνική αρτιότητα του video την οφείλουμε στους:

 Παναγιώτη Διαμάντη: Διδάκτωρ Γενοκτονιών Πανεπιστημίου Τεχνολογίας Σίδνεϊ, 

Θεοφάνη Μαλκίδη: Διδάκτωρ Παντείου Πανεπιστημίου Αθηνών, 

Νικόλαο Παυλίδη: Απόφοιτο του τμήματος Ιστορίας/Αρχαιολογίας του ΑΠΘ, 

Φίλιππο Τσαουσέλη: Σκηνοθέτη και συγγραφέα, 

Παναγιώτη Λεσγίδη: Γραφίστα και 

Ραφαήλ Μετενίδη: Νομικό με εμπειρία σε θέματα πολιτιστικών φορέων.

Το video animation δημιουργήθηκε με σκοπό να φέρει τους μαθητές Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, αλλά και κάθε ενδιαφερόμενο πολίτη, σε επαφή με την πλούσια ιστορική και πολιτιστική διαδρομή του Ποντιακού Ελληνισμού. Μέσα από σύγχρονη οπτικοακουστική αφήγηση και  προσέγγιση, προσαρμοσμένη στην παιδαγωγική ηλικία των μαθητών. 

Πραγματοποιήθηκε με την τέχνη του animation για να μεταδώσει με σεβασμό και ιστορική ακρίβεια δύσκολες έννοιες. Η μνήμη είναι άμυνα απέναντι στη λήθη γι’ αυτό θα θέλαμε οι νέοι να μάθουν, να νιώσουν και να προβληματιστούν μέσα από τη δύναμη της εικόνας. Η στήριξη τέτοιων πρωτοβουλιών εντάσσεται στον στρατηγικό μας στόχο για μια ζωντανή, βιωματική ιστορική εκπαίδευση που καλλιεργεί την ιστορική συνείδηση και τον σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η Υπουργός Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού κα. Σοφία Ζαχαράκη είναι η πρώτη μετά από σειρά ετών που μας δέχτηκε με τόσο ειλικρινές ενδιαφέρον και πραγματική προθυμία να ακούσει τις θέσεις μας. Η στάση της σηματοδοτεί μια νέα αρχή, καθώς έθεσε άμεσα υπό την αιγίδα του Υπουργείου το συγκεκριμένο video, θεσπίζοντας παράλληλα την εκπαιδευτική – πολιτιστική δράση «Η Ιστορία και ο Πολιτισμός του Ποντιακού Ελληνισμού». 

Πρόκειται για μια πρωτοβουλία παραγωγής και διάθεσης ψηφιακού υλικού που θα συνοδεύει τους μαθητές μας για τα σχολικά έτη 2025-2026 και 2026-2027. Θέλουμε να την ευχαριστήσουμε θερμά, καθώς με δική της προσωπική εισήγηση, το video αυτό θα αποτελεί πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της εγκυκλίου για τις εκδηλώσεις Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου σε όλα τα σχολεία της χώρας. Η κίνηση αυτή δεν είναι απλώς μια θεσμική κίνηση, αλλά μια πράξη ευθύνης απέναντι στην ιστορική αλήθεια που περιμέναμε χρόνια να δικαιωθεί».

«Η ιστορία μας δεν είναι μόνο μνήμη, είναι χρέος προς το μέλλον. Ευχαριστούμε θερμά τους συνεργάτες μας που πρόσφεραν το ταλέντο και τις γνώσεις τους χωρίς κανένα αντάλλαγμα, με μοναδικό κίνητρο τη μετάδοση της ιστορικής αλήθειας στη νέα γενιά. Κυρίως όμως για το χρέος που έχουμε προς τους προγόνους μας και την αγάπη μας για τον Πόντο».

Το βίντεο και το έγγραφο της έγκρισης από το Υπουργείο 

 

Νέο ντοκουμέντο για αιχμάλωτο του 1974 στην Κύπρο:

Νέο ντοκουμέντο για αιχμάλωτο του 1974 στην Κύπρο: Η φωτογραφία, η «μαύρη Μερσεντές» και η αναζήτηση της ταυτότητας

Ο Ελληνοκύπριος έφεδρος εθνοφρουρός, χωρίς εξοπλισμό αλλά με στολή και μάτια καλυμμένα, φαίνεται ότι συνελήφθη μεταξύ 14 και 17 Αυγούστου - Ο ρόλος του Τούρκου δημοσιογράφου με το τηλεοπτικό συνεργείο

 Μια φωτογραφία που βλέπει για πρώτη φορά το φως της δημοσιότητας στην ελληνοκυπριακή πλευρά ανοίγει νέο κύκλο έρευνας για την τύχη αιχμαλώτου της τουρκικής εισβολής του 1974, ο οποίος εικονίζεται με δεμένα μάτια και δεμένα χέρια, ανάμεσα σε Τούρκους στρατιωτικούς και μπροστά από μια μαύρη Mercedes που συνδέεται με μαρτυρίες για αγνοούμενους στην περιοχή Αγίου Δημητρίου, κοντά στη Μια Μηλιά, έξω από τη Λευκωσία.

Mαθήτρια από το Ωραιόκαστρο πήρε την πρώτη θέση στην Ελλάδα με αφίσα για τον ξεριζωμό των Ποντίων

Με μια αφίσα που «μιλά» κατευθείαν στην ψυχή και ξυπνά μνήμες ενός ολόκληρου λαού, η Λυδία Ευαγγελούδη, μαθήτρια της Γ’ Λυκείου του 1ου ΓΕΛ Ωραιοκάστρου, κατάφερε να ξεχωρίσει σε πανελλήνιο επίπεδο, κατακτώντας την πρώτη θέση στον 2ο Πανελλήνιο Μαθητικό Διαγωνισμό δημιουργίας αφίσας – ιστορικού αφηγήματος με θέμα «Ενθυμήματα: Μικρά Ασία – Πόντος».

Η «Γαλάζια Πατρίδα» και τα «Σύνορα της Καρδιάς» ως real estate

 

Θεοφάνης Μαλκίδης

 

Η «Γαλάζια Πατρίδα» και τα «Σύνορα της Καρδιάς» ως real estate  

 

Τα σωβινιστικά αφηγήματα της  «Γαλάζιας Πατρίδας» και των  «Συνόρων της Καρδιάς», χρησιμοποιούνται εδώ και πολύ καιρό από τον Ερντογάν, τους Κεμαλικούς, το στρατιωτικό κατεστημένο και τους δολοφόνους Γκρίζους Λύκους, ως η έκφραση του εθνικιστικού τουρκικού δόγματος, αμφισβητώντας την ελληνική κυριαρχία,  προσδοκώντας εδάφη που κάποτε ανήκαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία ή όπου ζουν λαοί τους οποίους  η Τουρκία θεωρεί «αδελφούς».

Με τα παραπάνω σχήματα, πιστές αντιγραφές του Ναζιστικού «Ζωτικού Χώρου», υποδηλώνεται η φυλετική, πολιτιστική, ιστορική, συναισθηματική, θρησκευτική, στρατιωτική, πολιτική και οικονομική επιρροή της Τουρκίας στα Βαλκάνια, στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, «σε τρεις ηπείρους και επτά εποχές», «σε όλα τα μέρη όπου ζουν αυτοί που τους βλέπουμε σαν αδέρφια και μας βλέπουν σαν αδέρφια». Τα τελευταία όμως χρόνια και ειδικά στη Θράκη (αλλά και στα νησιά του βορειο-ανατολικού Αιγαίου), τα παραπάνω αναθεωρητικά αφηγήματα, χρησιμοποιούν την οικονομία ως ένα βασικό όπλο.

Χρήστος Γιανναράς: «Το μεγαλύτερο δώρο στη ζωή είναι ν’ αγαπήσεις και ν’ αγαπηθείς»

Χρήστος Γιανναράς: «Το μεγαλύτερο δώρο στη ζωή είναι 

ν’ αγαπήσεις και ν’ αγαπηθείς»

Το υπέροχο ελληνικό φαράγγι που διασχίζει η θεαματικότερη σιδηροδρομική γραμμή των Βαλκανίων

Ένα φαράγγι εξαιρετικής ομορφιάς και ένα μικρό τρενάκι που γίνεται ένα με το υπέροχο φυσικό τοπίο (βίντεο από τον Βλάσιο Γιαννάκαινα με την πανέμορφη διαδρομή του Οδοντωτού από το κανάλι sidirodromeas)

Ένα φαράγγι εξαιρετικής ομορφιάς και ένα μικρό τρενάκι που γίνεται ένα με το υπέροχο φυσικό τοπίο καθώς σκαρφαλώνει στις πλαγιές των Αχαϊκών βουνών.

Ανοησίες η κατοχή της Κύπρου, η Γενοκτονία, η απειλή πολέμου;

 

Ανοησίες η κατοχή της Κύπρου, η Γενοκτονία, η απειλή πολέμου;

Το έγκλημα των Γερμανών στους Πύργους Εορδαίας τον Απρίλιο του 1944: Η απαράγραπτη απαίτησή μας για Δικαιοσύνη

 

Θεοφάνης Μαλκίδης 

Το έγκλημα των Γερμανών στους Πύργους Εορδαίας τον Απρίλιο του  1944: Η απαράγραπτη απαίτησή μας για Δικαιοσύνη

Από την ομιλία στους Πύργους Εορδαίας  στην εκδήλωση μνήμης για το Ολοκαύτωμα, που στοίχισε τη ζωή σε 338 Ελληνίδες και Έλληνες.

 

Στον πέμπτο ψαλμό των Παθών, του δεύτερου μέρους της σύνθεσης «Το Άξιον Εστί», ο Oδυσσέας Ελύτης αναδεικνύει τη σπουδαιότητα της μνήμης στον αγώνα του Ελληνισμού για την επιβίωση και την ελευθερία του. Τα Πάθη αναφέρονται στο έπος του 1940-1941 και στην οδυνηρή εμπειρία της Κατοχής και παραλληλίζονται με τα Πάθη του Χριστού. Η Ανάστασή Του προοιωνίζεται, σύμφωνα με  τον ποιητή, με την απελευθέρωση του ελληνικού έθνους και τη δικαίωση των αγώνων του: «Τα θεμέλιά μου στα βουνά και τα βουνά σηκώνουν οι λαοί στον ώμο τους και πάνω τους η μνήμη καίει άκαυτη βάτος».

Λέγεται και είναι ορθό ότι το έγκλημα που δεν τιμωρείται, επαναλαμβάνεται. Αναφέρεται επίσης ότι ενώ για  το έγκλημα υπάρχουν ακλόνητες αποδείξεις, υπάρχουν   μάρτυρες, αυτήκοοι και αυτόπτες,  εντούτοις ο δολοφόνος συνεχίζει να το αρνείται και να συνεχίζει την στάση ύβρεως έναντι των θυμάτων, των τραυματιών, των διασωθέντων.  Ότι κάνει δηλαδή η Γερμανία για πάνω από οκτώ δεκαετίες….

Οι δύο παραπάνω παραδοχές ισχύουν για το έγκλημα των Γερμανών κατακτητών και των συνεργατών τους στους Πύργους Εορδαίας, ογδονταδύο ακριβώς χρόνια πριν την άνοιξη του 1944.  Η πρώτη αφορά το έγκλημα το οποίο  δεν τιμωρήθηκε και επαναλήφθηκε. Όχι μόνο γιατί οι  κατακτητές, εκτός από  τους Πύργους δολοφόνησαν αθώους συμπατριώτες μας και στην Κλεισούρα, στην  Ερμακιά, στο Μεσόβουνο, στο Σέλι, στο Άνω και Κάτω Γραμματικό, στη  Μεταμόρφωση, στον Άγιο Παύλο, στο Ροδοχώρι, στην Αγία Φωτεινή, στο  Δίστομο.  Αλλά γιατί πριν από αυτά τα εγκλήματα ο «δάσκαλος» Κεμάλ είχε διαπράξει τα ίδια τα οποία τα αντέγραψε ο «μαθητής» Χίτλερ. Τα περισσότερα θύματα στους Πύργους ήταν Πόντιοι- Μικρασιάτες που είχαν γλυτώσει από τη Γενοκτονία το 1919, αλλά δυστυχώς δολοφονήθηκαν το 1944 !

Το Ολοκαύτωμα των Πύργων Εορδαίας 1944

 

Πύργοι Εορδαίας:

Το ετήσιο μνημόσυνο για τα 331 θύματα της Γερμανικής θηριωδίας ( 1944)

Iερά Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου – Καλάβρυτα Αχαΐας (βίντεο)

 

Η Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου βρίσκεται στον δήμο Καλαβρύτων της Αχαΐας, περίπου 11 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της πόλης των Καλαβρύτων. Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 940 μέτρων, μέσα σε ένα φυσικό σπήλαιο του όρους Χελμός.

Ελεγεία των Λουλουδιών

 

Όσα λουλούδια υπάρχουν, το καλοκαίρι ανθίζουν

Κι’ απ’ όλα τα λουλούδια του κάμπου φαίνεται

η νεότης πιο ωραία. Aλλά μαραίνεται γρήγορα,

και σαν πάει δεν ξαναγένεται·η πασχαλι[αίς]

με της δροσιάς τα δάκρυα την ραντίζουν.

Όσα λουλούδια υπάρχουν, το καλοκαίρι ανθίζουν.

Aλλά τα ίδια μάτια δεν τα κυττάζουνε.

Για τη σχέση Τουρκίας -Αλβανίας εις βάρος του Ελληνισμού

 

Θεοφάνης Μαλκίδης 

Για τη σχέση Τουρκίας -Αλβανίας εις βάρος του Ελληνισμού 

H συνέντευξη στον τηλεοπτικό σταθμό Αλέρτ

Όχι στην υποτέλεια. Κύπρος Ελληνική

 

 

Θεοφάνης Μαλκίδης *

Όχι στην υποτέλεια, Κύπρος Ελληνική

Συμφωνώ με όσους έχουν υποστηρίξει ότι οι ποιητές έχουν, μεταξύ των άλλων, ένα μεγάλο χάρισμα: να μπορούν να πουν τα σημαντικά, τα καίρια, τα μείζονα, με λίγες λέξεις.

Ο Κώστας Μόντης, ένας ακόμη μεγάλος ποιητής που γέννησε ο Ελληνισμός και πιο συγκεκριμένα η Κύπρος μας , περιέγραψε την τουρκική εισβολή τον Ιούλιο το 1974 με το εξαιρετικό του χάρισμα:

«…η Ελλάδα δεν ήρθε. Είχε λέει, άλλη δουλειά η Ελλάδα, κ ήμαστε και μακριά και δεν μπορούσε, λέει, λυπόταν, δεν το περίμενε, ειλικρινά λυπόταν πάρα πολύ. Κ’ οι δάσκαλοί μας έσκυψαν ντροπιασμένοι, και τα «Εγχειρίδια» έσκυψαν ντροπιασμένα κ’ οι δάσκαλοί μας τρέμουν τώρα πια, και τα «Εγχειρίδια» τρέμουν τώρα πια όσο πλησιάζουν τα περί Θερμοπυλών και τα περί Σαλαμίνος…».

Κυρά της Ρω: «Με την ελληνική σημαία υψωμένη και την αγάπη για την Ελλάδα βαθιά ριζωμένη μέσα μου πέρασα όλες τις κακουχίες»

 

Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα μικρό νησί στη μέση του πελάγους, ζούσε μια γυναίκα, η οποία κάθε πρωί ύψωνε την ελληνική σημαία και την κατέβαζε με τη δύση του ήλιου. Το νησί αυτό βρισκόταν μια ανάσα από τα τουρκικά παράλια, αλλά η γενναία γυναίκα έμεινε πιστή στο καθήκον της για 40 ολόκληρα χρόνια. Θα μπορούσε να ήταν η αρχή ενός παραμυθιού, αλλά είναι η αληθινή ιστορία της Κυράς της Ρω, κατά κόσμον Δέσποινας Αχλαδιώτη, η οποία σαν σήμερα, στις 13 Μαΐου 1982, άφησε την τελευταία της πνοή σε ηλικία 92 ετών.
Η Δέσποινα γεννήθηκε το 1890, στο τότε τουρκοκρατούμενο Καστελόριζο, και τη δεκαετία του 1920 εγκαταστάθηκε με τον σύζυγό της στη γειτονική βραχονησίδα της Ρω, της οποίας ήταν οι μοναδικοί κάτοικοι. Το 1940, ο άντρας της, Κώστας Αχλαδιώτης, αρρώστησε βαριά και πέθανε. Μετά τον θάνατό του, η Κυρά επέστρεψε στη Ρω, το 1943, με την τυφλή μητέρα της.

Νικόλαος Πλαστήρας (Μαύρος Καβαλάρης) ο τίμιος πολιτικός και γενναίος στρατιωτικός.

 

Νικόλαος Πλαστήρας (Μαύρος Καβαλάρης)

ο τίμιος πολιτικός και γενναίος στρατιωτικός.

Μυργιώτης  Παναγιώτης, Μαθηματικός

            Νικόλαος Πλαστήρας, τέκνο φτωχής οικογενείας από το Βουνέσι  (Μορφοβούνι, σημερινή ονομασία) του ν. Καρδίτσας. Διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στα πολιτικά πράγματα του τόπου. Γεννήθηκε το 1883 και πέθανε το 1953. Ο πατέρας του ήταν ράπτης και η μάνα του υφάντρα. Φοιτά στο δημοτικό και στο ελληνικό σχολείο της Καρδίτσας. Εμπλέκεται σε καυγά με τούρκο αξιωματούχο και αναγκάζεται να καταφύγει στον Πειραιά για να σωθεί. Επιστρέφει όταν απελευθερώθηκε από τους τούρκους η Θεσσαλία και τελειώνει τις γυμνασιακές σπουδές του. Κατόπιν τον Δεκέμβριο του 1903 κατατάσσεται στο στρατό με τον βαθμό του δεκανέα. Το 1907 συγκροτεί ομάδα καρδιτσιωτών εθελοντών και λαμβάνει μέρος στον Μακεδονικό αγώνα. Συμμετέχει ενεργά στον «Σύνδεσμο Υπαξιωματικών» που ήταν παράλληλη με τον «Στρατιωτικό Σύνδεσμο» των αξιωματικών, που έκανε το Κίνημα στο Γουδί το 1909. Το 1910 εισήχθη στη Σχολή Υπαξιωματικών της Κέρκυρας από την οποία αποφοίτησε το 1912 ως Ανθυπολοχαγός.

Η Πρωτομαγιά του 1944 στην Καισαριανή

 

 

Η Πρωτομαγιά του  1944 στην Καισαριανή

 

Του ΘΕΟΦΑΝΗ ΜΑΛΚΙΔΗ

Ήταν 1^η Μαΐου του 1944, ογδoνταδύο χρόνια πριν, όταν οι Γερμανοί κατακτητές, διέπρατταν ένα ακόμη (δυστυχώς ατιμώρητο μέχρι σήμερα) μαζικό έγκλημα. Η εκτέλεση στην Καισαριανή,  των διακοσίων Ελλήνων πατριωτών, κρατούμενων στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου, αποτελεί μία ακόμη κηλίδα, μία ακόμη βάρβαρη πράξη των κατακτητών, για την οποία μέχρι σήμερα δεν έχει αποδοθεί δικαιοσύνη.

Η εκτέλεση των διακοσίων Ελλήνων έχει και μία πολύ ιδιαίτερη παράμετρο, που αποδεικνύει για ακόμη μία φορά, το μεγαλείο της αντίστασης στους κατακτητές και τους ελληνόφωνους συνεργάτες τους, καθώς και το ήθος των ανθρώπων που θυσίασαν τη ζωή τους για την ελευθερία της πατρίδας μας.  Η κορύφωση του δράματος της εκτέλεσης έγινε με την πράξη ενός από τους κρατούμενους, του Ναπολέοντα Σουκατζίδη.

«Ο Αλέξανδρος Παναγούλης καταδικάσθηκε σε θάνατο γιατί έψαξε την ελευθερία. Το 1976 πέθανε γιατί έψαξε την αλήθεια και τη βρήκε», έγραψε η μάνα στο σεντόνι που τον σκέπασε…

 

 

Έλληνας πολιτικός και ποιητής, κορυφαία μορφή του αντιδικτατορικού αγώνα. Στις 13 Αυγούστου 1968 αποπειράθηκε να δολοφονήσει τον δικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο, συνελήφθη και βασανίσθηκε απάνθρωπα. Μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας εξελέγη βουλευτής με την ΕΚΝΔ.

Οδοί σε αρνητές του εγκλήματος ή αναγνώριση της Γενοκτονίας ;

Θεοφάνης Μαλκίδης

Οδοί σε αρνητές του εγκλήματος ή αναγνώριση της Γενοκτονίας ;  

Παρότι διαβάζεται ως πλεονασμός, χρειάζονται ξανά, μπροστά στη λήθη και στα συμφέροντα, λίγες γραμμές για να υπενθυμίσουμε τη μεγάλη σημασία του Ελληνισμού του Πόντου, της Ιωνίας, της Καππαδοκίας, της Θράκης, όχι μόνο   στον πολιτισμό μας ,στην  ιστορία μας, αλλά και παγκοσμίως.  Και αυτό γιατί εκτός από τις Ελληνίδες και τους Έλληνες,   όλος ο πλανήτης γνωρίζει και έχει ως σημείο αναφοράς το χώρο αυτό, ως οικουμενικό  κέντρο πολιτισμού, αρχιτεκτονικής, ιστορίας, αθλητισμού,  ζωής,  δυστυχώς όμως και θανάτου, με τη Γενοκτονία στις  αρχές του 20^ου αιώνα.

Η άνοδος του τουρκικού εθνικισμού με την εδραίωση του ρατσιστικού κινήματος των Νεότουρκων στην εξουσία και στη συνέχεια του Μουσταφά Κεμάλ, οδήγησαν στη Γενοκτονία. Από τους περισσότερους  3.000.000  Ελληνίδες και Έλληνες που ζούσαν στην περιοχή αυτή το  1914, πάνω από 1.000.000 δολοφονήθηκαν, ενώ πάνω 1.500.000 ήρθαν ως πρόσφυγες στην Ελλάδα. Άγνωστος αριθμός παρέμεινε ως εξισλαμισμένοι στην Τουρκία, ενώ εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι βρήκαν καταφύγιο, εκτός από την Ελλάδα και σε άλλες χώρες (ΗΠΑ, Ρωσία, Ιράν, Συρία κ.ά.).

Το τελευταίο μέρος της σύγχρονης ελληνικής τραγωδίας διαδραματίζεται τον Αύγουστο-Σεπτέμβριο του 1922, όταν αρχίζει η επίθεση του δασκάλου του Χίτλερ  Μουσταφά Κεμάλ, ο οποίος έχοντας υπογράψει σύμφωνο φιλίας και συνεργασίας με τη Σοβιετική Ενωση, τη Γαλλία και Ιταλία, και ενώ οι Βρετανοί φωτογράφιζαν τη φωτιά στην προκυμαία της Σμύρνης(…), μπορεί να ολοκληρώσει το δολοφονικό του έργο!

Η Γενοκτονία  των Ελληνίδων και των  Ελλήνων από τους Νεότουρκους και τον Μουσταφά Κεμάλ, οι οποίοι  με οργανωμένο σχέδιο στράφηκαν εναντίον τους, αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα στην παγκόσμια ιστορία.

Ωστόσο αυτό το έγκλημα δεν τιμωρήθηκε και έτσι επικράτησε η σιωπή, η παραχάραξη, η προπαγάνδα, η άρνηση. Αυτό όμως δεν μπορούσε (και δεν μπορεί) να συνεχιστεί άλλο και η  ανάδειξη της Γενοκτονίας των προγόνων μας με τις ιστορικές πρωτοβουλίες του αείμνηστου Μιχάλη Χαραλαμπίδη, λαμβάνουν πλέον εκτός από πανελλήνιες και διεθνείς διαστάσεις με τις σχετικές αναγνωρίσεις (ΗΠΑ, Καναδάς, Αυστραλία κ.ά.). Σημαντική στιγμή για την ανάδειξη του αποσιωπημένου εγκλήματος αποτελεί το ψήφισμα (Δεκέμβριος 2007) της International Association of Genocide Scholars  για τη Γενοκτονία των Ελλήνων, των Ασσυρίων και των Αρμενίων στο διάστημα 1914-1923.

Η συντριπτική υποστήριξη που δόθηκε στο ψήφισμα από την κορυφαία στον κόσμο οργάνωση μελέτης των Γενοκτονιών, βοήθησε στην ανάπτυξη της παγκόσμιας συνείδησης για το έγκλημα εναντίον των προγόνων μας  και αποτελεί σημαντικό μέσο, έτσι ώστε η Τουρκία, η οποία αρνείται εντελώς τις Γενοκτονίες των Ελλήνων, των Αρμενίων, των Ασσυρίων,  να τις αναγνωρίσει. Επίσης η έκθεση (2006) του Ολλανδού ευρωβουλευτή Camiel Eurlings για την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αποτέλεσε σημαντική εξέλιξη στο ζήτημα, αφού για πρώτη φορά τέθηκε σε ευρωπαϊκό επίπεδο το θέμα της προσχώρησης της Τουρκίας, συνδεδεμένο με  τη Γενοκτονία των  Αρμενίων, των Ασσυρίων και των Ελλήνων.

Ενώ η ανακοίνωση της ασφαλιστικής εταιρείας New York Life Insurance Co., (Σεπτέμβριος 2008) για αποζημιώσεις στα θύματα της Γενοκτονίας, σηματοδότησε νέες εξελίξεις στο ζήτημα.

Οι εξελίξεις που σημειώθηκαν και σημειώνονται το τελευταίο διάστημα (θυμίζω την αναφορά στο ψήφισμα του προέδρου των  ΗΠΑ για τη Γενοκτονία των Αρμενίων το 2022, όπου υπάρχει αναφορά για τη Γενοκτονία των Ελλήνων) συνιστούν πραγματική πρόοδο για το ζήτημα της αναγνώρισης. Από την παντελή απουσία λόγου και πράξης, από τη σιωπή, την άρνηση, την προπαγάνδα, το θέμα πέρασε στο προσκήνιο προκαλώντας αντιδράσεις στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Στο μεν πρώτο θεσμοί και πρόσωπα προωθούν πλέον το ζήτημα φέρνοντας προ των ευθυνών το ελληνικό πολιτικό και θεσμικό σύστημα, στο δε εξωτερικό με τη στάση της Τουρκίας που συνεχίζει να αρνείται το μαζικό έγκλημα και τις αναγνωρίσεις της Γενοκτονίας.

Ωστόσο υπάρχει και ένα σημαντικό ζήτημα που αφορά  την Ελληνική Δημοκρατία, η οποία από το 2014 έχει υιοθετήσει σχετικό νόμο (4285) για την κακόβουλη άρνηση, τον  ευτελισμό ή η δικαιολόγηση γενοκτονιών, επιβάλλοντας ποινές φυλάκισης από 6 μήνες έως 3 χρόνια και χρηματική ποινή από 5.000 έως 20.000 ευρώ.

 

 Η ρύθμιση αφορά γενοκτονίες, εγκλήματα πολέμου, εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που έχουν αναγνωριστεί από την ελληνική Βουλή ή διεθνές δικαστήριο και στοιχειοθετείται όταν η άρνηση γίνεται με κακόβουλο τρόπο, δηλαδή με πρόθεση να προκληθεί μίσος, βία ή να ευτελιστεί η ιστορική μνήμη.

Σκοπός είναι η καταπολέμηση του ρατσισμού και της μισαλλοδοξίας, προστατεύοντας την ιστορική αλήθεια αναγνωρισμένων εγκλημάτων. Δυστυχώς όμως η άρνηση στην Ελλάδα παραμένει και μάλιστα επιβραβεύεται όταν στους αρνητές αποδίδονται ακόμη και οδοί προς τιμήν τους, όπως συνέβη με πρόσφατη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Θεσσαλονίκης !

Οργή Τούρκων: Ο Μαμντάνι μίλησε για σφαγές Αρμενίων και μετά πήγε σε ελληνορθόδοξη λειτουργία τουιτάροντας «Ζήτω η Ελλάδα»

Τουρκοαμερικανοί διαδηλώνουν κατά του δημάρχου Νέας Υόρκης 

Ζόραν Μαμντάνι για τη «γενοκτονία» των Αρμενίων, 

ενώ εκείνος υμνεί την ελληνική ανεξαρτησία με «Ζήτω η Ελλάδα».

Ανακοίνωση για την 85η μαύρη επέτειο της εισβολής της ναζιστικής Γερμανίας στην ανοχύρωτη Αθήνα.

 

Αθήνα, 26 Απριλίου 2026

EΘΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ ΤΩΝ ΟΦΕΙΛΩΝ ΤΗΣ 

ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΠΡΟΣ 

ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ https://esdoge.gr/

 

Ανακοίνωση για την 85η μαύρη επέτειο της εισβολής της 

ναζιστικής Γερμανίας  στην ανοχύρωτη Αθήνα.

Ειρήνη Σαρίογλου: Απαξιώντας θεσμικά η κυβέρνηση , κορυφαίο πολιτιστικό θεσμό στο Καστελλόριζο

 

Σε μια συγκλονιστική της εξομολόγηση στον 98.4, η καλλιτεχνική 

διευθύντρια του άκρως επιτυχημένου με διεθνή αναγνώριση Φεστιβάλ 

ιστορικών ντοκιμαντέρ επί 11 χρόνια στο Καστελλόριζο , Ειρήνη 

Σαρίογλου, ερευνήτρια- ιστορικός, περιγράφει 

αποκαλυπτικά πως, ένας διεθνής πολιτιστικός θεσμός έντεκα ετών,

 με συνεπή παρουσία και αυξανόμενη αναγνώριση στον χώρο του 

ντοκιμαντέρ, βρίσκεται σήμερα σε μια κρίσιμη καμπή και πλήρη απαξίωση 

από τα αρμόδια υπουργεία πολιτισμού και τουρισμού, αλλά ακόμη και από το γραφείο του πρωθυπουργού, στο οποίο αποτάθηκαν επισταμένως .

Ρόδα και Άκανθοι

 

Ρόδα και Άκανθοι:

Συναπαντήματα πεζού και ποιητικού λόγου

Λογοτεχνική συντροφιά Νάουσας, εκδόσεις Ανάλεκτο.

 

Ένα Πνευματικό Καταφύγιο

Η λογοτεχνία, στην πιο αγνή και συλλογική της μορφή, δεν είναι απλώς μια καταγραφή λέξεων, αλλά μια πράξη αντίστασης στη λήθη και τη φθορά της καθημερινότητας. Στην καρδιά της Μακεδονίας, η ηρωική πόλη της Νάουσας δεν φημίζεται μόνο για τον οίνο, τη βιομηχανική της ιστορία,  τα νερά και την ιστορική της αυταπάρνηση, αλλά και για μια ζωντανή πνευματική κυψέλη που εδώ και χρόνια κοσμεί τα γράμματα της περιοχής: τη Λογοτεχνική Συντροφιά Νάουσας. Το «Ρόδα και Άκανθοι», από τις ποιοτικές εκδόσεις Ανάλεκτο και με την επιμέλεια του Άκι Θωμαίδη,  αποτελεί το επιστέγασμα  της συλλογικής προσπάθειας, ένα πραγματικό «συναπάντημα» όπου ο πεζός και ο ποιητικός λόγος συνομιλούν ισότιμα.

«Δώδεκα άνθρωποι», όπως επισημαίνεται στην εισαγωγή, ο Γιώργο Αγγελιδάκης, ο Δημήτρης Βαλαής, ο Μερκούριος Γιάντσης, ο Αντώνης Γιτόπουλος, ο Αθανάσιος Δεληχρήστος, ο Χρήστος Κωστελίδης, ο Αλέξανδρος Λυσιμάχου, η Κατερίνα Λυσιμάχου,  ο Δημήτρης Ντίκας, η Ντίνα Παλιομπέη, η Μαρία Α. Ρέντη - Κολτσάκη και η  Δήμητρα Ταμπάκη,  «με κοινό υπόβαθρο την αγάπη για την τέχνη του λόγου (…) εργαστήκαμε μαζί με πολύ σεβασμό για το έργο του καθενός, για να δώσουμε αυτό το πόνημα».

«Οι Έλληνες Ιεράρχες δεν παραδίδουν στον εχθρό, καθήκον έχουν να εργαστούν δια την απελευθέρωση»: Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρύσανθος ο από Τραπεζούντος

 

 

Θεοφάνης Μαλκίδης

«Οι Έλληνες Ιεράρχες δεν παραδίδουν στον εχθρό, καθήκον έχουν να εργαστούν δια την απελευθέρωση»: Αρχιεπίσκοπος  Αθηνών Χρύσανθος ο από Τραπεζούντος 

Από την Ερντογανοκρατία μάς διέσωσε το ΟΧΙ στο Σχέδιο Ανάν

 

Του Λάζαρου Α. Μαύρου

ΕΙΚΟΣΙΔΥΟ χρόνια τώρα από το Δημοψήφισμα του Σαββάτου 24 Απριλίου 2004: Η πλειοψηφία 76% του λαού απέρριψε το είδος της «λύσης» που προτάθηκε με το Σχέδιο Ανάν του τότε Γ.Γρ. του ΟΗΕ. Είναι αρκετό χρονικό διάστημα, ικανό ώστε να κρίνεται ασφαλέστερα εάν ορθώς ή μη ορθώθηκε εκείνο το ιστορικό ΟΧΙ.

Γεώργιος Καραϊσκάκης (1782 στό Μαυρομμάτι Καρδίτσας-23 Ἀπριλίου 1827 Φάληρο)

«Ἐγώ πεθαίνω, ὅμως ἐσεῖς νά εἶστε μονιασμένοι καί νά βαστήξετε τήν πατρίδα». Ἡ τελευταία παραίνεση τοῦ Γεωργίου Καραϊσκάκη πρός τούς ἄνδρες του.

Ιωάννου Κρασσά

22 Ἀπριλίου 1827 μεταμεσημβρινές ὧρες, στρατόπεδο τῶν Ἑλλήνων στό Φάληρο.

ΠΑΝΟΜΑΡΑΣ: Κατέβα κάτω Στρατηγέ.

ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ: Τί λές ὠρέ Γιαννούση ;

ΠΑΝΟΜΑΡΑΣ: Κατέβα κάτω σοῦ λέγω.

ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ: Ὠρέ ἄφησε τό ἄλογο.

ΠΑΝΟΜΑΡΑΣ: Κατέβα ἤ τό σφάζω.( Βαστάει τά χαλινάρια καί εἶναι ἕτοιμος νά σχίσει τήν κοιλία τοῦ ἀλόγου μέ τό γιαταγάνι του)

ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ: Μή τό χαλάσεις ὠρέ τό ζωντανό.[1]