.jpg)
Θεοφάνης Μαλκίδης
"Η μνήμη παραμένει η μοναδική οδός προς την αλήθεια, τη δικαιοσύνη, την αναγνώριση."
Συνέντευξη στον Εθνικό Κήρυκα και στη Γιάννα Κατσαγεώργη. Νέα
Υόρκη Μάιος 2026
Κύριε Μαλκίδη έχετε αφιερώσει μεγάλο μέρος του
έργου σας στη διεθνοποίηση του ζητήματος της Γενοκτονίας. Ποια είναι τα πιο
ουσιαστικά αποτελέσματα μέχρι σήμερα;
Είναι προφανές
ότι η διεθνοποίηση δεν είναι μια στεγνή,
απρόσωπη, γραφειοκρατική διαδικασία,
αλλά μια ηθική και ιστορική πράξη δικαιοσύνης
απέναντι στο ένα εκατομμύριο Ελληνίδες και Έλληνες που έχασαν τη ζωή τους και στο ενάμιση
εκατομμύριο που έγιναν πρόσφυγες σε όλον τον κόσμο. Ανάμεσά τους και δικοί μου
άνθρωποι, συνεπώς η υποχρέωση, το καθήκον, απέναντί τους, αλλά και η
ανθρωπολογία μου, η οντολογία μου, ο αγώνας μου συνδέεται με τη μνήμη και
τη δικαίωσή τους.
Είναι πολλές
οι σημαντικές στιγμές σ΄αυτή τη δύσκολη πορεία, θεωρώ ως κομβικό σημείο την
απόφαση το 2007, της Διεθνούς Ένωσης
Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών, αφού όλοι μας, όλη η επιστημονική κοινότητα του
πλανήτη αποφάνθηκε ότι η εξόντωση των
Ελλήνων της Μικράς Ασίας, της Θράκης, του Πόντου, είναι Γενοκτονία. Αυτό αφαίρεσε κάθε επιχείρημα από τους αρνητές και
αποτέλεσε τη βάση για την υιοθέτηση ψηφισμάτων αναγνώρισης από εθνικά και ομοσπονδιακά κοινοβούλια, πολιτείες και δήμους. Σημαντικό ρόλο στις επιτυχίες είχε ο
Ελληνισμός που ζει και δημιουργεί στη Διασπορά και ειδικά στις ΗΠΑ.
Επίσης, ένα
από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα είναι ότι σπάσαμε τη σιωπή, την αδιαφορία, την
άρνηση. Αναδείξαμε ότι η Γενοκτονία των Ελλήνων, μαζί με αυτή εναντίον των
Αρμενίων και των Ασσυρίων ήταν ένα οργανωμένο
σχέδιο των Νεότουρκων και του Κεμαλικού καθεστώτος και η δράση αυτή δίνει
τεράστια ισχύ στη φωνή μας διεθνώς.
Ίσως όμως το πιο ουσιαστικό αποτέλεσμα είναι ότι η νέα
γενιά των Ελλήνων δεν αγνοεί πια το μαζικό έγκλημα, παρά τις προσπάθειες να αλλοιωθεί
και να παραχαραχθεί η ιστορία προς
όφελος μιας δήθεν ελληνοτουρκικής φιλίας. Ο Ελληνισμός πλέον αλλά και πολλοί
λαοί, γνωρίζουν ότι η Θράκη, ο Πόντος και η Μικρά Ασία δεν
είναι «χαμένες πατρίδες», αλλά ζωντανές μνήμες που απαιτούν
δικαιοσύνη.