Θεοφάνης Μαλκίδης
Μικρά Ασία, Θράκη, Πόντος . H Γενοκτονία και
το Τραύμα
Έκδοση: Αστική Εταιρεία «Ιπποκράτης». Κέντρο
Πρόληψης των Εξαρτήσεων και Προαγωγής της Ψυχοκοινωνικής Υγείας . Κως 2026.
ISBN: 978-618-85777-4-9
Το βιβλίο του Θεοφάνη Μαλκίδη αναδεικνύει το
αποσιωπημένο έγκλημα εναντίον του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας, της Θράκης και
του Πόντου. Ο Ελληνισμός ο οποίος ζούσε για χιλιάδες χρόνια στις ιστορικές του
εστίες, υπέστη από τους Νεότουρκους και τους Κεμαλικούς και στο χρονικό
διάστημα 1908-1923 ένα απάνθρωπο έγκλημα, πρωτόγνωρο στην ιστορία της
ανθρωπότητας, το οποίο στοίχισε τη ζωή σε πάνω από ένα εκατομμύριο Ελληνίδες
και Έλληνες και προσφυγοποίησε πάνω από ενάμιση εκατομμύριο! Επιπλέον, το βιβλίο
διερευνά το τραύμα της Γενοκτονίας, ως μέρος του σχεδίου εξαφάνισης του
Ελληνισμού και διαιώνισης του εγκλήματος στους διασωθέντες και της μεταφοράς
του στις επόμενες γενιές. Η στόχευση των υπευθύνων της Γενοκτονίας στις
γυναίκες και τα παιδιά, οι βιασμοί, η δημιουργία αγνοουμένων, είναι μερικές από
τις τραγικές συνιστώσες του μαζικού εγκλήματος και ταυτόχρονα του τραύματος της
Γενοκτονίας.
Όπως
αναφέρει στον πρόλογό της η πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Κω και της Αστικής
Εταιρείας «Ιπποκράτης»- Κέντρο Πρόληψης των Εξαρτήσεων και Προαγωγής της
Ψυχοκοινωνικής Υγείας Διονυσία Τελλή- Τσιμισίρη, «η έκδοση είναι μια ουσιαστική συμβολή στην
επιστημονική μελέτη θεμάτων Πολιτικής Ψυχολογίας και στον εμπλουτισμό της
βιβλιογραφίας. Η βιαιότητα των διώξεων, το έγκλημα κατά προσώπων και συλλογικοτήτων,
ανέδειξε την ψυχική διαταραχή του “τραύματος”, ως έκφραση υπαρξιακής απειλής,
επώδυνων αναμνήσεων, προσωπικής και συλλογικής μνήμης θανάτου. Ο συγγραφέας, με
εμπεριστατωμένο τρόπο, αναλύει και παρουσιάζει όλο το φάσμα της Ιστορίας της Γενοκτονίας,
τις κοινωνικές διαστάσεις, τον ψυχικό τραυματισμό».
Παράλληλα, στην εισαγωγή του, ο Ἰατρός-
Ψυχίατρος και Ἐπιστημονικός Διευθυντής τῆς Ἀστικῆς Ἑταιρείας Δημήτριος Κ.
Γερούκαλης, τονίζει ότι «η Γενοκτονία ἀποτελεῖ ἕν τῶν πλέον φρικτῶν ἐγκλημάτων
κατά τῆς ἀνθρωπότητος, μέ ἀνεξιτήλους ἐπιπτώσεις τόσον έπί τῶν προσώπων, ἐπί τῶν
ὁποίων ἀσκεῖται ἡ βία, ὅσον καί ἐπί τῶν ἐπερχομένων γενεῶν. Μέ τόν ὅρο
Συλλογικό Τραῦμα περιγράφονται αἱ
μακροχρόνιαι ψυχολογικαί, κοινωνικαί καί πολιτισμικαί ἐπιπτώσεις τῆς κατα
στροφικῆς ἐμπειρίας τοῦ πληγέντος πληθυσμοῦ (….) Ἡ ἡμέρα μνήμης τῆς Γενοκτονίας,
ἐκφράζει τήν ἀνάγκην ἀναδείξεως τοῦ ἱστορικοῦ γεγονότος, ἀναδείξεως τοῦ
Συλλογικοῦ Τραύματος, ἀποδόσεως τιμῆς πρός τά θύματα, διατηρήσεως τῆς ἱστορικῆς
μνήμης και εὐαισθητοποιήσεως τῶν λαῶν. Ἡ προβολή, εἰς τό παρόν, τῆς Ἱστορίας, ἡ
ἀναγνώρισις καί ἡ μνήμη εἶναι θεμελιώδη διά τήν ἱστορικήν αὐτοσυνειδησίαν καί
τήν πρόληψιν».
Όλα τα παραπάνω δυστυχώς, είναι εν πολλοίς
άγνωστα και συνεπώς ένας βασικός σκοπός είναι η ανάδειξή τους και η συνεχής
προσπάθεια για να μην υπάρξουν ποτέ ξανά. Άλλωστε, όπως είναι γνωστό, ό,τι δεν
τιμωρείται επαναλαμβάνεται και μάλιστα με τον πιο επώδυνο τρόπο!
Και ειδικά για τον Ελληνικό λαό η επανάληψη
ήταν και οδυνηρή και τραγική: τα εγκλήματα στην Τραπεζούντα, στην Κερασούντα,
στη Ραιδεστό, στην Αδριανούπολη, στα Σώκια, στη Σμύρνη, επαναλήφθηκαν στη
Βιάννου, στην Κάνδανο, στα Κερδύλια, στους Πύργους, στο Μεσόβουνο, στο Δοξάτο,
στο Δομένικο, στην Παραμυθιά, στη Ρόδο, στην Κω, στο Δίστομο, στα Καλάβρυτα.