Η «απόσυρση» της Αθήνας από τον Έβρο ως γεωπολιτικό σφάλμα

 

 Θεοφάνης  Μαλκίδης

Η «απόσυρση» της Αθήνας από τον Έβρο ως  γεωπολιτικό σφάλμα

Κατ΄ αρχάς θα πρέπει  να τονιστεί ότι η ανησυχία μου για τη σημερινή οικονομική, κοινωνική, δημογραφική και γεωπολιτική κατάσταση στον Έβρο (και τη Θράκη), δεν αποτελεί  κινδυνολογία, δεν εμπεριέχει κομματική ή/και άλλη σχετική  προσέγγιση και κυρίως δεν έχει προσωπικό κίνητρο. Η ανάλυση, πάντα με στοιχεία, καθώς και το γεγονός ότι μένω μόνιμα στην περιοχή, συνιστούν  μία πρόταση πολιτικής για την ιδιαίτερη πατρίδα μου, τη στιγμή που οι προκλήσεις για αυτήν πολλαπλασιάζονται καθημερινά.  Είτε αυτές λέγονται τουρκικός εθνικισμός, «απόσυρση» του ελλαδικού κράτους, «εγκατάλειψη» και  «γεωπολιτικό σφάλμα».

Είναι σαφές ότι μία από τις  μεγαλύτερες απειλές για τον Έβρο, εκτός από το γνωστό  τουρκικό επεκτατισμό,   είναι η ερήμωσή του, η έλλειψη ουσιαστικής (και όχι αποσπασματικής- προεκλογικής- επικοινωνιακής ) κρατικής μέριμνας, η απουσία αληθινών κινήτρων για τους νέους και δημιουργίας θέσεων εργασίας που  οδηγούν σε μαζική εσωτερική και εξωτερική μετανάστευση. Επίσης η απουσία αναπτυξιακής στρατηγικής, που  δυστυχώς περιορίζεται σε πορίσματα διακομματικών επιτροπών,  αφήνει χωριά, κωμοπόλεις και πρώην πόλεις χωρίς την κρίσιμης μάζας πληθυσμό, γεγονός που δημιουργεί σοβαρό κενό ασφαλείας.

Παράλληλα, η απομάκρυνση ή η υποστελέχωση και βεβαίως το κλείσιμο δημόσιων υπηρεσιών είναι ένα σοβαρό θέμα που δεν πρέπει να αναλύεται με όρους κόστους- οφέλους, αφού ο Έβρος δεν εμπίπτει σ΄αυτήν την προσέγγιση.

Το κλείσιμο τραπεζικών υποκαταστημάτων, ταχυδρομείων και άλλων δημόσιων υπηρεσιών στον Έβρο — όπως συνέβη πρόσφατα σε περιοχές όπως το Σουφλί, το Τυχερό και οι Μεταξάδες- δεν μπορεί να αποτελεί αποτέλεσμα ενός συνδυασμού οικονομικών, τεχνολογικών παραγόντων, αφού στον Έβρο, δεν πρέπει να υφίσταται η  σχέση «προσφοράς και ζήτησης». Δηλαδή η  συνεχιζόμενη μείωση του μόνιμου πληθυσμού στα χωριά και τις κωμοπόλεις του Έβρου, σε συνδυασμό με τη γήρανση των κατοίκων, που  καθιστούν πολλά καταστήματα «μη βιώσιμα» με καθαρά χρηματοοικονομικά κριτήρια (π.χ. χαμηλός όγκος συναλλαγών ανά ημέρα), δεν πρέπει να αφορούν τον Έβρο.

Η πραγματικότητα είναι πως κάθε «λουκέτο» σε μια δημόσια δομή από υπηρεσίες παροχής υπηρεσιών μέχρι σχολεία,  εντείνει το αίσθημα της απομόνωσης στις ακριτικές κοινότητες, κάνοντας τους κατοίκους να νιώθουν ότι το κράτος «αποσύρεται» σταδιακά από την περιοχή τους.

Την ίδια στιγμή υπάρχει μία άνευ προηγουμένου καθυστέρηση δημιουργίας σύγχρονων υποδομών:  η απαράδεκτη κατάσταση στο οδικό και σιδηροδρομικό δίκτυο ( δεν υπάρχει σιδηροδρομική σύνδεση για χρόνια μεταξύ Αλεξανδρούπολης και Θεσσαλονίκης και η σιδηροδρομική σύνδεση στον Έβρο, αφορά ένα δρομολόγιο….), τα έργα  δεν τελειώνουν ποτέ, η πώληση κρίσιμων υποδομών (όπως η αναμενόμενη του αεροδρομίου της Αλεξανδρούπολης),  καθώς και η διαχείριση μεγάλων κρίσεων (όπως οι καταστροφικές πυρκαγιές του 2023) αποδεικνύουν ότι η Αθήνα αντιμετωπίζει τον Έβρο ως «μακρινή επαρχία» και όχι ως γεωπολιτικό προπύργιο.

Έτσι η υποχώρηση του κράτους από την κοινωνική, οικονομική και παραγωγική ζωή του Έβρου δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την αποδυνάμωση της ελληνικής παρουσίας, αφήνοντας ελεύθερο πεδίο σε διεκδικήσεις ή στην υβριδική πίεση από την Τουρκία, η οποία την ίδια στιγμή δημιουργεί υποδομές στην ανατολική Θράκη και ιδιαίτερα στον τομέα της δημογραφικής ενίσχυσης και οικονομικής ανάπτυξης. Ταυτόχρονα, η  αγορά ακινήτων, γης, ξενοδοχείων και επιχειρήσεων στον Έβρο (και ειδικότερα στην Αλεξανδρούπολη) από τουρκικά κεφάλαια και  συναφείς  χρηματοοικονομικές προελεύσεις, είναι ένα ακόμη ζήτημα. Η Αθήνα αδρανεί και στερείται μηχανισμών π.χ., για την προέλευση αυτών των χρημάτων και των «επενδυτών», με αποτέλεσμα να αλλάζει ο οικονομικός, κοινωνικός  και κατ' επέκταση  εθνικός χάρτης της περιοχής.

«Θα σε στείλω στον Έβρο»

Είναι πραγματικότητα είναι ότι  η Αθήνα χρησιμοποίησε  τον Έβρο ως τόπο «δυσμενούς μετάθεσης» ή «εξορίας» για ανεπιθύμητους δημόσιους υπαλλήλους και στρατιωτικούς. Το γνωστό σε όλους  «θα σε στείλω στον Έβρο». Σήμερα  όμως η Αθήνα πέρασε στο άλλο άκρο, αφού  δεν έχει κανένα ουσιαστικό  σχέδιο για το «ποιος θέλει και πως μπορεί να έρθει να ζήσει στον Έβρο».

Το «σύστημα Αθήνα»  θυμάται τον Έβρο μόνο προεκλογικά ή σε περιόδους μεγάλων δοκιμασιών για όλους μας (όπως στην  κρίση του 2020 με την απόπειρα εισβολής από την Τουρκία ή στις  μεγάλες πυρκαγιές του 2023 με τη απώλεια σχεδόν ενός εκατομμυρίου στρεμμάτων). Οι εκάστοτε κυβερνητικές και κομματικές εξαγγελίες και τα αποσπασματικά οικονομικά επιδόματα (όπως το μέτρο των 10.000 ευρώ ως  εφάπαξ ενίσχυση για μόνιμη εγκατάσταση) αποτυγχάνουν, επειδή δεν συνοδεύονται από τη δημιουργία μόνιμων θέσεων εργασίας, σοβαρών υποδομών υγείας/παιδείας και στήριξης της οικογένειας. Για την τελευταία είναι γνωστή η προσέγγιση από τους αρμόδιους…..

Έτσι η Ελλάδα  έχει «πλαδαρά άκρα» και η Αθήνα αδιαφορεί για το γεγονός ότι η περιφέρεια τείνει να εξαφανιστεί δημογραφικά και  «επιτρέπει» με τη στάση της  την οικονομική και πληθυσμιακή αποδυνάμωση του Έβρου, την ώρα που η Τουρκία παρακολουθεί αντιδρά σε οποιοδήποτε μέτρο ενίσχυσης της περιοχής, επιδιώκοντας τη δική της  οικονομική και στρατηγική διείσδυση.

 

Από τα λόγια στις πράξεις

Χρειάζεται να επαναλάβουμε πόσο σημαντική είναι  η ενίσχυση των υποδομών, της παιδείας και της υγείας, η θέσπιση ειδικού φορολογικού καθεστώτος για τις επιχειρήσεις και τους κατοίκους του Έβρου (π.χ., η δραστική μείωση προσωπικών, επιχειρηματικών φόρων και του ΦΠΑ, οι απαλλαγές), ώστε να γίνει η περιοχή ελκυστική  για μόνιμη εγκατάσταση;

Χρειάζεται να αναφέρουμε για άλλη μία φορά ότι απαιτούνται  ειδικά επιδόματα γέννησης και ανατροφής παιδιών για τους μόνιμους κατοίκους της περιοχής, προκειμένου να ανακοπεί η δραματική μείωση του πληθυσμού, με ταυτόχρονη παροχή κινήτρων στέγασης (ή και δωρεάν παραχώρηση κατοικιών) σε νέους ανθρώπους και υπαλλήλους (δασκάλους, ιατρούς, στρατιωτικούς) που θα  εγκατασταθούν μονίμως στον Έβρο;

Πρέπει να επαναλάβουμε πόσο σημαντική είναι η στήριξη του πρωτογενούς τομέα με σύγχρονες υποδομές (π.χ. αντιπλημμυρικά έργα, δίκτυα άρδευσης) και η δημιουργία μονάδων μεταποίησης, ώστε τα περίφημα αγροτικά και κτηνοτροφικά προϊόντα του Έβρου να αποκτούν προστιθέμενη αξία;

Πόσες φορές πρέπει να γράψουμε για την αναγκαιότητα της απόλυτης φύλαξης των συνόρων (τόσο των ποτάμιων όσο και των χερσαίων) στον Έβρο με την ολοκλήρωση του φράχτη και την ενίσχυση των σωμάτων ασφαλείας, έτσι ώστε να μην βρίσκει το τουρκικό πρόβλημα διόδους,  αυξάνοντας το κενό κυριαρχίας και ασφάλειας; Τη  Θέουτα έχουμε ζήσει εδώ πολλές φορές….

Ο Έβρος δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται άλλο πια από την Αθήνα ως μία προεκλογική φωτογραφία στο ποτάμι, στο φράχτη, στο Δέλτα του Έβρου,  ή ως ένα «χαλί» κάτω από το οποίο κρύβονται τα προβλήματα.  Με άλλα λόγια η  εξελισσόμενη «απόσυρση» της Αθήνας από τον Έβρο δεν είναι απλώς μια λανθασμένη οικονομική επιλογή, αλλά  ένα γεωπολιτικό σφάλμα το οποίο πρέπει να διορθωθεί άμεσα!

 

 

Τζωρτζ Όργουελ: Ένας λαός που εκλέγει διεφθαρμένους, κλέφτες, προδότες και απατεώνες, δεν είναι θύμα. Είναι συνεργός τους.

1

Τάσος Ισαάκ – Σολωμός Σολωμού: Το ατιμώρητο έγκλημα

 

.

Θεοφάνης Μαλκίδης

Τάσος Ισαάκ – Σολωμός Σολωμού:  Το ατιμώρητο έγκλημα

Είναι λίγες φορές στην πεπερασμένη ζωή του ανθρώπου, που έχει τη δυνατότητα, την ευκαιρία να συζητήσει, να συμβαδίσει με σπουδαίους ανθρώπους. Πόσο μάλλον με ανθρώπους που αναμετρήθηκαν με την ιστορία και τους οποίους εδώ και αιώνες  ο λαός μας τους αποκαλεί  ήρωες.

Οι ίδιοι, ταπεινοί, σεμνοί, χωρίς οίηση  και κενοδοξία,  όπως είναι οι σπουδαίοι άνθρωποι, πίστεψαν ότι έπραξαν το καθήκον τους, το χρέος τους, αυτό που τους αναλογούσε για το έθνος και πιο συγκεκριμένα την Κύπρο, τη σκλαβωμένη πατρίδα τους από το 1974, αρνούμενοι να συμβιβαστούν με το παράνομο, το παράλογο, το άδικο, το παρά φύσιν. Για αυτό με το έργο, το λόγο, την παρουσία και την πράξη τους  στάθηκαν τον Αύγουστο του 1996 στη γη της Δερύνειας, του Παραλιμνίου, της Κύπρου μας.

Πετροχελίδονο

 

Έτσι όπως σε είδα ν’ ανάβεις το τσιγάρο πάνω στο κατάρτι να καις τον ουρανό πετροχελίδονο, κόβεις τον Αύγουστο στα δυο να χωρέσεις στου χρόνου τη χαραγματιά

Τότε θυμήθηκα, που λες στις παιδικές σου ζωγραφιές κείνον τον ήλιο τον πεντάφωτο Λίγο πριν βασιλέψει στα νερά να γαληνέψει πέφτει σ' ένα βράχο που 'μοιαζε με σύννεφο Βάφει κόκκινη τη Δύση λίγο πριν να ξεψυχήσει φαίνεται σαν ψέμα σαν ηλιοβασίλεμα Έτσι όπως σε είδα ψηλά να φτερουγίζεις φως να πλημμυρίζεις, να καις το δειλινό πετροχελίδονο, στήνεις το δίχτυ στον καιρό κυνηγώντας της άνοιξης αστροφεγγιά Τότε θυμήθηκα, που λες στις παιδικές σου ζωγραφιές κείνον τον ήλιο που λαμπάδιασε.

Εθνικό σχέδιο

Θεοφάνης Μαλκίδης 

Εθνικό σχέδιο 

Η συνέντευξη στο ραδιοφωνικό σταθμό 

 

Ελευθέριος Χανδρινός : ένας ακόμη Ήρωας της Κύπρου το 1974

Το βάρος της εθνικής ήττας που σημειώθηκε το 1974, με την παράνομη κατοχή της Κύπρου από τους Τούρκους, μοιραία επισκίασε και όσους ηρωικά πολέμησαν εκείνες τις ημέρες. Ένας από αυτούς ήταν και ο Ελευθέριος Χανδρινός.

Μὰ ἀλλοίμονο!

Ἀμύητοι, ἄπιστοι, ἀκατάνυχτοι, εἴμαστε οἱ πιὸ πολλοὶ σήμερα, τώρα ποὺ ἔπρεπε νὰ προσπέσουμε μὲ δάκρυα καυτερὰ στὴν Παναγία καὶ νὰ ποῦμε μαζὶ μὲ τὸ Θεόδωρο Δούκα τὸ Λάσκαρη, ποὺ σύνθεσε μὲ συντριμμένη καρδιὰ τὸν παρακλητικὸ κανόνα: «Ἐκύκλωσαν αἱ τοῦ βίου με ζάλαι ὥσπερ μέλισσαι κηρίον, Παρθένε».

«Σὰν τὰ μελίσσια ποὺ τριγυρίζουνε γύρω στὴν κερήθρα, ἔτσι κʼ ἐμένα μὲ ζώσανε οἱ ζαλάδες τῆς ζωῆς καὶ πέσανε ἀπάνω στὴν καρδιά μου καὶ τὴν κατατρυπᾶνε μὲ τὶς φαρμακερὲς σαγίτες τους. Ἄμποτε, Παναγiα μου, νὰ σὲ βρῶ βοηθό νὰ μὲ γλυτώσεις ἀπὸ τὰ βάσανα».

Μὰ ποιὸς ἀπὸ μᾶς γυρεύει βοήθεια ἀπὸ τὴν Παναγία,

ἀπὸ τὸν Χριστὸ κιʼ ἀπὸ τοὺς ἁγίους;

Για τον Θρακικό Ελληνισμό

 

Για τον Θρακικό Ελληνισμό 

Ο  Θεοφάνης Μαλκίδης μίλησε σήμερα το πρωί στο ραδιόφωνο Sferikos 99.3 και τον δημοσιογράφο Γιώργο Χονδρόπουλο.

Εξέφρασε την έντονη ανησυχία του για τη συνεχιζόμενη γεωπολιτική και δημογραφική εξασθένηση της Θράκης εστιάζοντας στη διαχρονική αδιαφορία του πολιτικού συστήματος της Αθήνας της ακριτικής αυτής περιοχής. Υπογράμμισε ότι το κεντρικό κράτος αντιμετωπίζει τον Έβρο ευκαιριακά και μόνο σε στιγμές κρίσεων, όπως οι καταστροφικές πυρκαγιές του 2023 ή τα γεγονότα του Μαρτίου του 2020. 

Παράλληλα, χαρακτήρισε ανεπαρκή και προσχηματικά τα κυβερνητικά μέτρα στήριξης, φέρνοντας ως παράδειγμα το ειδικό βοήθημα των 10.000 ευρώ για νέα ζευγάρια, το οποίο, παρά τις εκατοντάδες αιτήσεις, τελικά εγκρίθηκε μόλις για δύο δικαιούχους.

Η σταδιακή απόσυρση των δημόσιων υποδομών, το κλείσιμο σχολείων και τραπεζών, καθώς και η απαξίωση των συγκοινωνιακών δικτύων —όπως η απουσία ουσιαστικής σιδηροδρομικής σύνδεσης με τη Θεσσαλονίκη— συνθέτουν ένα περιβάλλον που αναγκάζει τους κατοίκους να εγκαταλείψουν τον τόπο τους. 

Την ίδια στιγμή, η Τουρκία εφαρμόζει μια επιθετική πολιτική δημογραφικής και οικονομικής ενίσχυσης στην Ανατολική Θράκη (π.χ. Ανδριανούπολη), δημιουργώντας χιλιάδες θέσεις εργασίας και κατοικίες κοντά στα σύνορα. Η αντίθεση αυτή καθίσταται ακόμη πιο επικίνδυνη αν αναλογιστεί κανείς τις αντιδράσεις της γείτονος ακόμη και για τα ελάχιστα ελληνικά δημογραφικά μέτρα, τα οποία αμφισβητεί επικαλούμενη τη Συνθήκη της Λωζάνης.

Τέλος, ο κ. Μαλκίδης έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου για την αθρόα αγορά ακινήτων και επιχειρήσεων στον Έβρο από Τούρκους υπηκόους, είτε μέσω της Golden Visa είτε μέσω εταιρειών-βιτρινών. Επισήμανε ότι, σε αντίθεση με άλλες περιοχές της χώρας, πάνω από το 80% των αγοραστών αυτών στοχεύουν στη μόνιμη εγκατάσταση. 

Για την αντιμετώπιση του φαινομένου, πρότεινε την άμεση επαναφορά του απαγορευτικού καθεστώτος αγοράς ακινήτων σε παραμεθόριες περιοχές εθνικής σημασίας από υπηκόους τρίτων χωρών, αξιοποιώντας σχετικές εξαιρέσεις του ενωσιακού δικαίου που έχουν ήδη επιτύχει άλλα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ακούστε όλα όσα ανέφερε παρακάτω:

Mιχάλης Χαραλαμπίδης

 

Μιχάλης Χαραλαμπίδης

Ομιλία 

Θέλει μελτέμι γερό, γεννημένο στην Τήνο, να΄ρθει με την ευχή της Παναγίας...

 

Να καθαρίσει τον τόπο, απ΄όλων των λογιώ της Τουρκιάς, και της γηραιάς Ευρώπης , τ΄απομεινάρια....

Φώτης Κόντογλου – Καλοκαίρι στο Όρος

“…Στὸ τέλος ὅμως ψέλναμε πάντα τὸ «Εὐλογητὸς εἶ, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ πανσόφους τοὺς ἁλιεῖς ἀναδείξας, καταπέμψας αὐτοῖς τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, καὶ δι᾿ αὐτῶν τὴν οἰκουμένην σαγηνεύσας, φιλάνθρωπε, δόξα σοι». 

Ἡ Μάχη τῆς Μυκάλης – Αὔγουστος 479 π.χ.

Ταυτόχρονα (27 Αὐγούστου 479 π.Χ) μὲ τὴν ἥττα στὶς Πλαταιὲς οἱ Πέρσες ὑπέστησαν ἄλλη μιὰ ἥττα στὴ Μυκάλη τῆς Ἰωνίας. Ἐνῶ ὁ ἑλληνικὸς στόλος ὑπὸ τὶς διαταγὲς τοῦ Σπαρτιάτη Λεωτυχίδη, βρισκόταν στὴ Δῆλο, ἔφτασαν ἀπὸ τὴ Σάμο τρεῖς ἄνδρες μὲ ἕνα μήνυμα· οἱ ἄνδρες αὐτοὶ ἦταν ὁ Λάμπωνας, υἱὸς τοῦ Θρασυκλῆ, ὁ Ἀθηναγόρας, υἱὸς τοῦ Ἀρχεστρατίδη, καὶ ὁ Ἠγησίστρατος, υἱὸς τοῦ Ἀρισταγόρα, οἱ ὁποῖοι εἶχαν σταλεῖ ἀπὸ τοὺς Σαμίους κρυφὰ ἀπὸ τοὺς Πέρσες καὶ τὸ Θεομήστορα υἱὸ τοῦ Ἀνδροδάμαντα, τὸν ὁποῖο εἶχαν ὁρίσει οἱ Πέρσες ὡς τύραννο.

Για τον Έβρο, τη Θράκη, τον Ελληνισμό

 

 Θεοφάνης Μαλκίδης 

Για τον Έβρο, τη Θράκη, τον Ελληνισμό.

Η συνέντευξη στον τηλεοπτικό σταθμό Θράκη Nετ

Δύο νόμοι για τη Γενοκτονία και ένας αντιρατσιστικός και ο Κεμάλ μπροστά μας !

 

Θεοφάνης Μαλκίδης 

 

Κεμαλισμός -Ναζισμός -Φασισμός. H προβολή του Γενοκτόνου στην Ελλάδα.

Με την εξέλιξη και την υλοποίηση του κινήματος των Νεότουρκων εμφανίσθηκε και εδραιώθηκε η εθνικιστική ιδεολογία και με την κατάκτηση της εξουσίας το 1908,εκδηλώθηκε η θέληση να εξαφανιστούν οι μη μουσουλμανικοί πληθυσμοί, θέληση η οποία υλοποιήθηκε πριν και κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.

Οι 'Έλληνες,μαζί με τους Αρμένιους,τους Ασσύριους και άλλους λαούς ήταν οι κεντρικοί στόχοι.Το σύνθημα των Νεότουρκων ότι στο Οθωμανικό κράτος πρέ-πει να υπάρχουν μόνο Οθωμανοί-μουσουλμάνοι και κατ' επέκταση μόνο Τούρκοι,στην Κεμαλική ιδεολογία το σύνθημα αυτό γίνεται «ένα κράτος,ένα έθνος,μία γλώσσα».

O Κεμαλισμός αποτελεί τη συνέχεια και εξέλιξη του κινήματος των Νεότουρκων,ο Κεμαλισμός στη συνέχεια αποτέλεσε το πρότυπο του Χίτλερ και των Ναζί, του Φασισμού του Μουσολίνι και των φασιστικών καθεστώτων από το Φράνκο μέχρι τη Λατινική Αμερική.

O Κεμαλισμός είναι ένα «ιδεολογικό φαινόμενο» που η γέννησή του ξεκινά από την περίοδο κατάρρευσης του Οθωμανικού κράτους και της εμφάνισης της εθνικιστικής και ρατσιστικής κίνησης της «Ένωσις και Πρόοδος» των «Νεότουρκων» στην οποία ενώ ο Κεμάλ κράτησε πρωταγωνιστικό ρόλο,για τους ευνόητους λόγους η τουρκική ιστοριογραφία τον κατατάσσει στους απλούς αξιωματικούς που όπως πολλοί άλλοι,«παραπλανήθηκε»….

O 'Ερικ Τσούρχερ τονίζει ότι ο Μουσταφά Κεμάλ υπήρξε πιθανότατα ένα από τα έμπιστα μέλη της Επιτροπής,αν και ποτέ δεν κατέλαβε εξέχουσα θέση,γεγονός άλλωστε το οποίο παραδέχτηκε το 1923,λέγοντας ότι «όλοι υπήρξαμε μέλη της Ένωσης και Προόδου».

Όταν οι διανοούμενοι και στρατιωτικοί είδαν μετά τον Α' Παγκόσμιο πόλεμο ότι διαλύεται η αυτοκρατορία στράφηκαν προς τον εθνικισμό του Κεμάλ,εθνικισμός που είχε τα χαρακτηριστικά ενός ρεαλιστικού ρατσιστικού και φασιστικού παντουρκισμού.Στην περίπτωση των Ναζί,η ηττημένη Γερμανία του Α' Παγκοσμίου Πολέμου έπρεπε να αναστηθεί και μόνο ένας Φύρερ ,στα πρότυπα του Κεμάλ,θα μπορούσε να το κάνει πράξη.Τότε ο Χίτλερ είπε ότι μετά το Μουσουλίνι και για μένα ο Κεμάλ είναι ο δάσκαλός μου !

Ο Κεμαλισμός,ως κυρίαρχη ιδεολογία,διαμορφώθηκε κατά τη διάρκεια της ελληνικής στρατιωτικής παρουσίας στη Μικρά Ασία (1919-1922) και της μονοκομματικής περιόδου της Τουρκίας (1923-1946) με στόχο να προσφέρει μια νέα ταυτότητα,ένα νέο αξιακό σύστημα.

Στην πραγματικότητα όμως,ο εκτουρκισμός των κατοίκων της Τουρκίας,η επικράτηση της τουρκικής εθνικής ταυτότητας με βάση γλωσσικά,πολιτισμικά,εδαφικά,αλλά και φυλετικά κριτήρια,γίνεται με την απόρριψη εθνικών,γλωσσικών και πολιτισμικών ιδιαιτεροτήτων.

Κατ΄ αντιστοιχία,το Ναζιστικό- Φασιστικό  μοντέλο,αφού ακολούθησε πιστά τα παραπάνω ρατσιστικά βήματα καθαρότητας της Γερμανίας, της Ιταλίας κλπ, τα εξέλιξε με τον πιο απάνθρωπο και βάρβαρο τρόπο.

Ο Κεμαλισμός,όπως και ο Ναζισμός,δίνει ιδιαίτερη έμφαση στο ρόλο του κράτους,το οποίο καλείται με την παρέμβασή του σε όλες τις σφαίρες της κοινωνικής ζωής, με την οικονομική ανάπτυξη,πάντα εις βάρος των «ανεπιθύμητων»,τον περιορισμό και τον έλεγχο της θρησκείας,με την επιβολή και την περιφρούρηση των μεταρρυθμίσεων,να λειτουργήσει ως μοχλός εκσυγχρονισμού,με την έννοια του εκδυτικισμού,της τουρκικής κοινωνίας.

Θεματοφύλακες του Κεμαλισμού,του Φασισμού  και του Ναζισμού υπήρξαν,κατά κύριο λόγο,οι στρατιωτικοί,οι οποίοι έπαιξαν βασικό ρόλο στην εδραίωση του Κράτους - κόμματος και του κόμματος - Κράτους.

Ο Κεμαλισμός,και αναμφισβήτητα και ο Ναζισμός,με τους «κατώτερους λαούς», μορφοποιήθηκε ουσιαστικά με τις εθνοκτόνες,αντιδημοκρατικές διαδικασίες εναντίον των Ελλήνων και των υπολοίπων λαών του κράτους. H «Νέα Τουρκία» δημιουργήθηκε από τον Κεμάλ στη βάση της εξαφάνισης κάθε ίχνους ελληνικής,αρμενικής παρουσίας στην κοινωνία,την οικονομία,τον πολιτισμό.Το παραπάνω πρότυπο ακολουθήθηκε πιστά από τους Ναζί και από τον Χίτλερ,προσδοκώντας στη δημιουργία του αιώνιου Γ' Ράιχ.

Για τη δημιουργία του ολοκληρωτικού κράτους,όπως οι Νεότουρκοι έτσι και η Κεμαλική κυβέρνηση και βεβαίως και οι Ναζί του Χίτλερ,συνδύασαν το νόμιμο με το παράνομο,τη συγκροτημένη Εθνοσυνέλευση και τις «ειδικές» οργανώσεις. Ακολουθώντας την παράδοση της Νεοτουρκικής «Ειδικής Οργάνωσης»,η δραστηριότητα της οποίας συνίστατο στο να παρακάμπτει την επίσημη οδό για να εκτελεί τα καθήκοντα που της ανέθετε απευθείας η Νεοτουρκική ηγεσία,οι Κεμαλικοί χρησιμοποίη-σαν τους τσέτες (παραστρατιωτικές ομάδες),ενώ οι Ναζί τις αναρίθμητες οργανώσεις μαζικής εξόντωσης.

Παρότι οι Κεμαλικοί είχαν απαρνηθεί τη βασική θεωρία των Νεότουρκων,τον παντουρανισμό,ο εθνικισμός,ο ρατσισμός και ο φασισμός ήταν η βασική τους ιδεολογία.

Όπως γράφει ο Νίκος Ψυρρούκης,«η προσεκτικότερη μελέτη του Κεμαλισμού μας πείθει ότι πρόκειται για βαθιά αντιλαϊκή και αντιδημοκρατική θεωρία.O φιλοναζισμός,ο μεντερισμός και άλλες αντιδραστικές δοξασίες είναι νομοτελειακή εξέλιξη του κεμαλισμού... Ακόμα και οι κεμαλικές μεταρρυθμίσεις γίνονται με διοικητικές αποφάσεις από πάνω. Περιφρονούν τις πολιτιστικές παραδόσεις του τουρκικού λαού,εκφράζουν το σύμπλεγμα κατωτερότητας των Τούρκων αστών».

H μετάβαση από ένα Οθωμανικό συγκεντρωτικό,αυταρχικό,πολυεθνικό και πολυθρησκευτικό κράτος σε ένα συγκεντρωτικό,αυταρχικό,εθνικιστικό,στρατικοποιημένο,φασιστικό και ρατσιστικό κράτος από τον Κεμάλ γίνεται με βίαιο τρόπο και χωρίς κανένα κοινωνικό έρεισμα,με αποτέλεσμα η οργάνωση της κοινωνίας κατά την Κεμαλική περίοδο να ομοιάζει τα αντιδημοκρατικά,φασιστικά και ρατσιστικά μοντέλα,με κυρίαρχο τον Ναζισμό.

O ρατσισμός και οι φυλετικές θεωρίες,που στο Ναζισμό έγιναν «επιστήμη»,εμφανίστηκαν ως όργανα επιβολής στον Κεμαλισμό,ο οποίος υποστήριξε ότι οι Τούρκοι ξεκινώντας από τα βάθη της Ασίας,διέδωσαν τον πολιτισμό σε όποια χώρα και αν πήγαιναν.

Στην Κεμαλική περίοδο,αφού έχει προηγηθεί η Νεοτουρκική,οι μεν Ελληνικοί και άλλοι πληθυσμοί εκδιώχθηκαν και αναγκάστηκαν να διακόψουν μια παρουσία αιώνων,οι δε μουσουλμανικοί πληθυσμοί και ιδιαίτερα τα λαϊκά στρώματα,αφού στην αρχή χρησιμοποιήθηκαν,στη συνέχεια αντιμετωπίζοντας το αυταρχικό καθεστώς,δένονταν με τη θρησκεία,η οποία έγινε συνώνυμο με την καθημερινότητα.

O Κεμαλισμός,ο οποίος για λόγους ιστορικού πολιτικού και κοινωνικού περιεχομένου είναι όμοιος με τον ρατσισμό που αναπτύχθηκε στη Ναζιστική Γερμανία και εξελίχθηκε σε κρατικό μοντέλο στο θεσμικό μόρφωμα της νότιας Αφρικής,ξεκινούσε από την προϋπόθεση ότι η πραγματοποίηση της κυριαρχίας εξαιτίας της αδύνατης οικονομικής βάσης θα ήταν δυνατή στη βάση μιας στρατιωτικής επέμβασης.

Έτσι, η Κεμαλική αστική τάξη στο οικονομικό, πολιτιστικό και πολιτικό πεδίο στη διάρκεια των ετών 1925-1940 εφάρμοσε το σχέδιο εγκαθίδρυσής της με τη βοήθεια του στρατού.

Στο Ναζιστικό – Φασιστικό περιβάλλον έγινε ακριβώς το ίδιο,με πολλαπλά βεβαίως δυσμενή αποτελέσματα.

Σχεδόν ταυτόχρονα,ο στρατός και οι παραφυάδες του έγινε ο βασικός ρυθμιστής της εξουσίας στα ιδεώδη του Κεμαλισμού, του Φασισμού  και του Ναζισμού και κατ' επέκταση του κράτους και του κόμματος,που ελέγχει και προβλέπει για τα πάντα. Το μοναδικό Κόμμα έγινε κράτος και το κράτος έγινε Κόμμα,ενώ ειδικά ο στρατός αποτέλεσε την ταξική έκφραση των αρχών του Κεμαλισμού και του Ναζισμού.

O Κεμαλισμός αποτελεί συνώνυμο του Φασισμού και του Ναζισμού και συνιστά μία εθνικιστική και ρατσιστική ιδεολογία η οποία εκφρασμένη με την πιο ακραία βαρβαρότητα,στέρησε τη ζωή σε εκατομμύρια ανθρώπους.

 

Και κάτι τελευταίο , αλλά όχι ελάσσων:  Στην Ελλάδα υπάρχουν δύο νόμοι για τη Γενοκτονία,  ο Ν. 2193/1994  και ο Ν. 2645/1998 και ένας αντιρατσιστικός, ο Ν. 4285/2014 και ο  Κεμάλ  προβάλλεται  στην πατρίδα του ενός εκατομμυρίου θυμάτων  και του ενάμιση εκατομμυρίων προσφύγων της Γενοκτονίας, στην πατρίδα των χιλιάδων θυμάτων των σφαγών στην κατοχή της περιόδου 1941-1945  !

Έτσι τα αυτοκίνητα με τη φωτογραφία  του Κεμάλ  κυκλοφορούν σε όλη την Ελλάδα   και πριν από λίγο  εμφανίστηκε ένα και στη Λέσβο !  

Το αυτοκίνητο πέρασε στην Ελλάδα μπήκε σε πλοίο,  στάθμευσε σε δημόσιο χώρο και κανένας δεν γνωρίζει από τους αρμόδιους τι γίνεται σε ανάλογες περιπτώσεις; 

Αν δεν «ξέρουν», είμαστε πρόθυμοι να τους πούμε τι προβλέπεται όταν   «προβάλλεται η δημόσια επιδοκιμασία, ο ευτελισμός ή η κακόβουλη άρνηση γενοκτονιών, εγκλημάτων πολέμου και εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας, όταν αυτή η συμπεριφορά στρέφεται κατά ομάδας ανθρώπων με τα παραπάνω χαρακτηριστικά.....» 

Αλήθεια θα κάνει κάποιος, επιτέλους,  κάτι; 

 

Η Παναγία Σουμελά και η πολιτική της Ιστορίας

 

Η Παναγία Σουμελά και η πολιτική της Ιστορίας

«Δεν είναι μεγάλη απόσταση ανάμεσα στην Εκκλησία των πιστών και την Εκκλησία του Δήμου.

Για τα "Θαλάσσια Πάρκα" της Τουρκίας και τον Ελληνισμό

 

Θεοφάνης Μαλκίδης 

Για τα "Θαλάσσια Πάρκα" της Τουρκίας στο Καστελλόριζο και την περιοχή Λήμνου- Σαμοθράκης και την απάντηση  του Ελληνισμού. 

Η συνέντευξη στον τηλεοπτικό σταθμό ΣΤΑΡ Βορείου Ελλάδος.

Φάροι

 

 

Ο ιστός της σημαίας  π ου σκαρφαλώνει ο Σολάκης συμβολίζει την ανηφοριά... τα μονοπάτια και τα σκαλοπάτια που οδηγούν στη Λευτεριά του Βαγορή μας. 

Δύο Θαλάσσια “πάρκινγκ” τροχιοδεικτικές βολές, πριν από τον βαλλιστικό της “Γαλάζιας Πατρίδας”

 

Την Ελληνική όμως Ατομική Βόμβα του Χάρτη

της Σεβίλης, κατατρύχει Αθηναϊκή Αφλογιστία

ΥΠΟΤΙΤΛΟΣ

Δύο Θαλάσσια “πάρκινγκ” τροχιοδεικτικές βολές,

πριν από τον βαλλιστικό της “Γαλάζιας Πατρίδας”

Παρέμβαση Χρήστου Κηπουρού

Ο Ερντογάν υπέγραψε διατάγματα για δύο «θαλάσσια πάρκα» σε Νοτιοανατολικό και Βόρειο Αιγαίο (συνέντευξη)

 

Σε μια κίνηση που ανεβάζει κατακόρυφα το θερμόμετρο στις ελληνοτουρκικές σχέσεις προχώρησε η Τουρκία, ανακηρύσσοντας επίσημα δύο «εθνικά θαλάσσια πάρκα» στο Αιγαίο. Η ενέργεια αυτή θεσμοθετήθηκε μέσω προεδρικών διαταγμάτων που φέρουν την υπογραφή του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και δημοσιεύθηκαν στην τουρκική Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.

Πάργα 1819

 

Κάθε χρόνο, αυτές τις ημέρες, μνημονεύεται στην Πάργα η επιστροφή των Παργινών...

Αύγουστος 480 π.Χ.: Η μάχη των Θερμοπυλών

 

 

Η 9η Αυγούστου 480 π.Χ. θεωρείται ως η επικρατέστερη ημερομηνία για την ιστορική μάχη των Θερμοπυλών, όπου οι «300» Σπαρτιάτες, υπό τον Βασιλιά της Σπάρτης Λεωνίδα, αντέταξαν τρομερή, αλλά άνιση αντίσταση κατά των Περσών του Ξέρξη στο στενό των Θερμοπυλών.

Ο Ηρόδοτος αναφέρει τον χρησμό της Πυθίας: είτε η Σπάρτη θα χαθεί, είτε θα χάσει ένα βασιλιά. Ο Λεωνίδας πίστευε ότι έπρεπε να πεθάνει για να σωθεί η Σπάρτη από την εισβολή των Περσών στον Ελλαδικό χώρο, γι’ αυτό και πήρε μονάχα 300 Σπαρτιάτες, οι οποίοι είχαν γιους. Για τους Πέρσες οι νεότεροι ιστορικοί συμφωνούν ότι ο αριθμός τους κατ’ ελάχιστον πρέπει να ήταν 70.000 άνδρες και κατά μέγιστο 300.000 άνδρες, ενώ για τον αριθμό των Ελλήνων οι πηγές τείνουν να συμφωνήσουν στους περίπου 10.000 άνδρες (από τους οποίους 300 Σπαρτιάτες, 1.000 Λακεδαιμόνιοι Περίοικοι και Είλωτες, 700 Θεσπιείς και 400 Θηβαίοι).

Όταν οι Πέρσες έφθασαν στην περιοχή, ο Ξέρξης έστειλε πρεσβευτή για να πείσει τον Λεωνίδα να καταθέσει τα όπλα. Η απάντηση του Λεωνίδα ήταν Λακωνική: «Μολών Λαβέ» (Αν έχεις τα κότσια, έλα να τα πάρεις). Μετά από την απάντηση αυτή η μάχη ήταν θέμα χρόνου να ξεκινήσει. Ο Ξέρξης προτίμησε να περιμένει τέσσερις μέρες, πιστεύοντας ότι οι Έλληνες θα υποχωρούσαν βλέποντας τον όγκο των στρατευμάτων του, κάτι που βεβαίως δεν συνέβη, οπότε οι Πέρσες ξεκίνησαν την επίθεση. Οι Έλληνες αντιστάθηκαν για δύο μέρες. Τότε, ο Έλληνας προδότης Εφιάλτης, έναντι μεγάλης αμοιβής, οδήγησε τους Πέρσες πίσω από τους Έλληνες, μέσω ενός «μυστικού» μονοπατιού του όρους Καλλίδρομου.

Ο Βασιλιάς Λεωνίδας αποφάσισε μάχη μέχρις εσχάτων. Αποδέσμευσε όλους τους υπόλοιπους Έλληνες κρίνοντας ότι η θυσία τους θα ήταν μάταιη και παρέμεινε αυτός εκεί, μαζί με τους 300 Σπαρτιάτες, τους 700 Θεσπιείς και τους 400 Θηβαίους. Ακολούθησε σκληρή μάχη με όλους τους Σπαρτιάτες και τον Λεωνίδα να πέφτουν νεκροί από περσικά βέλη. Όταν οι Πέρσες βρήκαν το σώμα του Λεωνίδα μετά τη μάχη, ο Ξέρξης διέταξε να το αποκεφαλίσουν, γεγονός ασυνήθιστο για τους Πέρσες, που συνήθιζαν να τιμούν τους γενναίους αντιπάλους τους. Μετά από 40 χρόνια, τα λείψανα του Λεωνίδα μεταφέρθηκαν στη Σπάρτη και διοργανώθηκαν ετήσιοι αγώνες προς τιμή του.

Ένας μόνο Σπαρτιάτης επέζησε της μάχης, ο Αριστόδημος, ο οποίος αποχώρησε από την τελική μάχη με εντολή του Βασιλιά Λεωνίδα, καθότι ήταν μισότυφλος. Όταν επέστρεψε στην Σπάρτη, οι συμπολίτες τους τον αποκαλούσαν «Αριστόδημος ο τρέσας», δηλαδή δειλός. Μια λέξη που για τη Σπάρτη αποτελούσε τη χειρότερη προσβολή. Δεν μπορούσε να πάρει μέρος στα γυμνάσια ή να παντρευτεί. Δεν είχε το δικαίωμα να διεκδικήσει κάποιο αξίωμα και ήταν υποχρεωμένος να κάνει στην άκρη όταν περνούσε κάποιος Σπαρτιάτης από δίπλα του. Για κοινωνίες όπως εκείνη της Σπάρτης, ίσως ο θάνατος να ήταν προτιμότερος.

Όσον αφορά τον προδότη Εφιάλτη, η Δελφική Αμφικτιονία τον επικήρυξε έναντι μεγάλης χρηματικής αμοιβής. Ο ίδιος φυγαδεύτηκε στη Θεσσαλία για αρκετά χρόνια. Όταν ένιωσε ότι ήταν πλέον ασφαλής και θεωρούσε ότι είχε ξεχαστεί η προδοσία του, επέστρεψε στη γενέτειρά του τη Μαλίδα (περιοχή κοντά στη σημερινή Λαμία). Όμως θα τον αναγνωρίσει ένας συμπατριώτης του, ο Αθηνάδης ο Τραχίνιος, σκοτώνοντάς τον επιτόπου. Το τέλος του ήταν αντάξιο του προδοτικού του βίου, ζώντας κατατρεγμένος και φοβισμένος πριν συναντήσει τη μοίρα που του επιφύλαξε η δράση του. Οι Λακεδαιμόνιοι τίμησαν τον δολοφόνο του και ο Εφιάλτης απαθανατίστηκε στην ιστορία ως ο μεγαλύτερος προδότης του αρχαίου κόσμου.

Η Μάχη των Θερμοπυλών αποτελεί μια από τις πιο σπουδαίες, γνωστές και σημαντικές μάχες στην Παγκόσμια Ιστορία και διδάσκεται σε πλήθος στρατιωτικών σχολών. 

Για τον Τάσο Ισαάκ και τον Σολωμό Σολωμού

 

Ο Θεοφάνης Μαλκίδης μιλά για τον Τάσο Ισαάκ και τον Σολωμό Σολωμού, με αφορμή την τιμή που τους αποδίδεται στην Αλεξανδρούπολη, όπου δρόμοι φέρουν πλέον τα ονόματά τους.

Μια σύντομη αλλά συγκλονιστική ομιλία μνήμης για δύο νέους ανθρώπους που δολοφονήθηκαν στη Δερύνεια το 1996 και έγιναν σύμβολα θυσίας, αξιοπρέπειας και αντίστασης στην κατοχή.

Ο Τάσος Ισαάκ και ο Σολωμός Σολωμού δεν ανήκουν μόνο στην ιστορία της Κύπρου.

Ανήκουν στη μνήμη ολόκληρου του Ελληνισμού.

Η απόδοση των ονομάτων τους σε δρόμους της Αλεξανδρούπολης αποτελεί πράξη τιμής, μνήμης και ιστορικής δικαιοσύνης.

Σε μόλις λίγα λεπτά, ο Θεοφάνης Μαλκίδης θυμίζει γιατί η μνήμη δεν είναι τυπική υποχρέωση, αλλά εθνικό χρέος.

📌 Ισαάκ – Σολωμού: μνήμη, τιμή, Δερύνεια 1996.

Ανεβαίνει το θερμόμετρο στο Αιγαίο: Τα θαλάσσια πάρκα, η Γαλάζια Πατρίδα και η απάντηση του ΥΠΕΞ

«Νάρκη» στο «κλίμα καλής γειτονίας» βλέπει η Αθήνα

Επιμέλεια: Γιάννης Παναγιωτακόπουλος

Σε μια κίνηση που ανεβάζει κατακόρυφα το θερμόμετρο στις ελληνοτουρκικές σχέσεις προχώρησε η Τουρκία, ανακηρύσσοντας επίσημα δύο «εθνικά θαλάσσια πάρκα» στο Αιγαίο. Η ενέργεια αυτή θεσμοθετήθηκε εχθές μέσω προεδρικών διαταγμάτων που φέρουν την υπογραφή του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και δημοσιεύθηκαν στην τουρκική Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.

“Αυτή δεν είναι Πρωτεύουσα. Με μορφώματα αντί κομμάτων και Λόχους αντί Κυβερνήσεων”

 

“Αυτή δεν είναι Πρωτεύουσα. Με μορφώματα

αντί κομμάτων και Λόχους αντί Κυβερνήσεων”

 

ΥΠΟΤΙΤΛΟΣ

Μια Ταπεινή και Καταφρονεμένη Θράκη μετατρέπει τον Τουρκικό Γεωπολιτικό Μύθο, σε Μύθευμα! Γράφει ο Χρήστος Κηπουρός

 

Το παρόν αφιερώνεται στην 30ή επέτειο του Γ' Παγκόσμιου Συνεδρίου Θρακών (Κομοτηνή, 1996), όπου το προταθέν ως κεντρικό ψήφισμα {*} από το συγγραφέα, έγινε ομόφωνα αποδεκτό ενώ παραμένει έως σήμερα επίκαιρο.