Σε μια κίνηση που ανεβάζει κατακόρυφα το θερμόμετρο στις ελληνοτουρκικές σχέσεις προχώρησε η Τουρκία, ανακηρύσσοντας επίσημα δύο «εθνικά θαλάσσια πάρκα» στο Αιγαίο. Η ενέργεια αυτή θεσμοθετήθηκε μέσω προεδρικών διαταγμάτων που φέρουν την υπογραφή του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και δημοσιεύθηκαν στην τουρκική Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.
Ο Θεοφάνης Μαλκίδης μιλά για τον Τάσο Ισαάκ και τον Σολωμό Σολωμού, με αφορμή την τιμή που τους αποδίδεται στην Αλεξανδρούπολη, όπου δρόμοι φέρουν πλέον τα ονόματά τους.
Μια σύντομη αλλά συγκλονιστική ομιλία μνήμης για δύο νέους ανθρώπους που δολοφονήθηκαν στη Δερύνεια το 1996 και έγιναν σύμβολα θυσίας, αξιοπρέπειας και αντίστασης στην κατοχή.
Ο Τάσος Ισαάκ και ο Σολωμός Σολωμού δεν ανήκουν μόνο στην ιστορία της Κύπρου.
Ανήκουν στη μνήμη ολόκληρου του Ελληνισμού.
Η απόδοση των ονομάτων τους σε δρόμους της Αλεξανδρούπολης αποτελεί πράξη τιμής, μνήμης και ιστορικής δικαιοσύνης.
Σε μόλις λίγα λεπτά, ο Θεοφάνης Μαλκίδης θυμίζει γιατί η μνήμη δεν είναι τυπική υποχρέωση, αλλά εθνικό χρέος.
📌 Ισαάκ – Σολωμού: μνήμη, τιμή, Δερύνεια 1996.
«Νάρκη» στο «κλίμα καλής γειτονίας» βλέπει η Αθήνα
Επιμέλεια: Γιάννης Παναγιωτακόπουλος
Σε μια κίνηση που ανεβάζει κατακόρυφα το θερμόμετρο στις ελληνοτουρκικές σχέσεις προχώρησε η Τουρκία, ανακηρύσσοντας επίσημα δύο «εθνικά θαλάσσια πάρκα» στο Αιγαίο. Η ενέργεια αυτή θεσμοθετήθηκε εχθές μέσω προεδρικών διαταγμάτων που φέρουν την υπογραφή του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και δημοσιεύθηκαν στην τουρκική Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.
“Αυτή δεν είναι Πρωτεύουσα. Με μορφώματα
αντί κομμάτων και Λόχους αντί Κυβερνήσεων”
ΥΠΟΤΙΤΛΟΣ
Μια Ταπεινή και Καταφρονεμένη Θράκη μετατρέπει τον Τουρκικό Γεωπολιτικό Μύθο, σε Μύθευμα! Γράφει ο Χρήστος Κηπουρός
Το παρόν αφιερώνεται στην 30ή επέτειο του Γ' Παγκόσμιου Συνεδρίου Θρακών (Κομοτηνή, 1996), όπου το προταθέν ως κεντρικό ψήφισμα {*} από το συγγραφέα, έγινε ομόφωνα αποδεκτό ενώ παραμένει έως σήμερα επίκαιρο.
Ἦταν δεκαπενταύγουστος τοῦ 1943 καί ἐνῶ ὅλοι οἱ ἁπανταχοῦ χριστιανοί γιόρταζαν τήν Κοίμηση τῆς Θεοτόκου, κάποιοι κάτοικοι σέ ἕνα χωριό τῆς πατρίδας μᾶς ζοῦσαν τό δικό τους μαρτύριο ὑπό τή βάναυση καί δολοφονική συμπεριφορά τῶν Γερμανῶν κατακτητῶν. Ἡ σφαγή τοῦ Κομμένου ἔμεινε στήν ἱστορία καθώς ἦταν στήν κυριολεξία μιά τραγωδία ἡ ὁποία συγκλόνισε ὅλη τήν ἀνθρωπότητα, ὄχι μόνο γιατί ἀφανίστηκε σχεδόν ἕνα ὁλόκληρο χωριό ἀλλά ἐπιπλέον ἦταν τό πρῶτο στή χώρα μᾶς τό ὁποῖο δοκιμάστηκε ἀπό τή βιαιότητα καί βαρβαρότητα τῶν κατακτητῶν.
Μια ταπεινή και καταφρονεμένη Θράκη, μετατρέπει τον
τουρκικό γεωπολιτικό μύθο, σε μύθευμα.
ΥΠΟΤΙΤΛΟΣ
Από τα «Δαρδανέλια της ξηράς», στην Πεδινή Θρακική Διώρυγα που
ακυρώνει τη μονοπώληση του Βοσπόρου.
Γράφουν οι Χρήστος Κηπουρός και Πασχάλης Χριστοδούλου.
Τό εὔδρομο «ΕΛΛΗ» ἦταν πλοῖο Ἀμερικανικῆς ναυπήγησης τοῦ 1912 τό ὁποῖο εἶχε ναυπηγηθεῖ μετά ἀπό παραγγελία τῆς κινεζικῆς κυβέρνησης στίς ΗΠΑ. Τό σκάφος εἶχε ὁλοκληρωθεῖ κατασκευαστικά, ἀλλά λόγω ἀδυναμίας τῆς κινεζικῆς κυβέρνησης νά τό πληρώσει, ἀγοράστηκε ἀπό τήν Ἑλληνική κυβέρνηση τό 1914 καί πῆρε τήν ὀνομασία «ΕΛΛΗ».
Τά τεχνικά χαρακτηριστικά του πλοίου ἦταν :
Θεοφάνης Μαλκίδης
Από την Παναγία Σουμελά μέχρι την Παναγία Κανακαριά στην κατεχόμενη Κύπρο.
Είναι ομολογουμένως συγκλονιστικό το πόσο έχει επηρεάσει, επηρεάζει και θα συνεχίσει να το πράττει, τη ζωή στον Ορθόδοξο κόσμο η Παναγία, η Μητέρα όλων, εκεί που εν τέλει όλες και όλοι βρίσκουμε καταφύγιο. Για τα προβλήματα, τις θλίψεις και τις δοκιμασίες, για την εκπλήρωση του αιτήματός μας.
Στον Ελληνικό Ορθόδοξο σύμπαν ειδικότερα, η Παναγία μας αποτελεί, εκτός των παραπάνω, μία ιδιαίτερη Μορφή, που φροντίζει, προσέχει, νουθετεί, προστατεύει και κυρίως πράττει σε όλες τις στιγμές μας.
Τούτες τις ώρες όμως έρχεται στο μυαλό η αγάπη της Παναγίας μας, αλλά και το παράπονό της. Για τη σιωπή μας έναντι του εγκλήματος που συντελέστηκε και συντελείται εναντίον της σε πολλούς ναούς της. Εκεί που βρήκαν καταφύγιο και άσυλο, παρηγοριά και ελπίδα, εκατομμύρια χριστιανοί και Έλληνες, σ΄ Αυτήν που είναι η αρχή και το τέλος της ζωής, η πίστη, η αγάπη και η στήριξη.
Ήρθε στη σκέψη μας, η ύβρις και η σύληση, ο μαρασμός και η δολοφονία που έγινε και γίνεται στην Παναγία την Σουμελά και στις άλλες Παναγίες στον Πόντο, στις Παναγίες της Ιωνίας, της Θράκης και της Καππαδοκίας, στις Παναγίες της Βορείου Ηπείρου, μέχρι την Παναγία Κανακαριά στη Λιθράγκωμη της Καρπασίας και τις άλλες εκκλησίες της Μητέρας μας στην κατεχόμενη Κύπρο.
Ταράζεσαι όταν κατανοείς, χάνεις την ηρεμία σου όταν καταλαβαίνεις ότι μπροστά στο μεγαλείο της Παναγίας, άνθρωποι μικροί και τραγικά εφήμεροι, ορθώνουν την ασημαντότητά τους και καταστρέφουν με πρωτοφανή βαρβαρότητα το θείο Πρόσωπό της.
Μέχρι το 2010 στην Παναγία Σουμελά οι συνεχιστές των εγκληματιών εναντίον της Μητέρας μας και των προγόνων μας, απαγόρευαν τη λειτουργία, και μετά από ένα διάλειμμα έξι έτων, επανήλθαν στα προηγούμενα, όπως στην Παναγία την Κανακαριά, οι φασίστες εισβολείς του 1974, σύλησαν την εκκλησία της κομίζοντας μάταια πλούτη.
Φώτης Κόντογλου
Ἡ Παναγία εἶναι ἡ ἐλπίδα τῶν ἀπελπισμένων, ἡ χαρὰ τῶν πικραμένων, τὸ ραβδὶ τῶν τυφλῶν, ἡ ἄγκυρα τῶν θαλασσοδαρμένων, ἡ μάνα τῶν ὀρφανεμένων.
Εικόνα της Παναγίας «Άξιον Εστί». Παραδοσιακή αγιογράφηση με τη τεχνική της αυγοτέμπερας. Εργαστήριο Αγιογραφίας Ευαγγελίας Μίσκου.
15 Αυγούστου τιμούμε την Κοίμηση και μετάσταση της Υπεραγίας
Θεοτόκου και μητέρας πάντων ημών.
Η μεγαλύτερη Θεομητορική εορτή είναι η του 15αύγουστου.
Τιμάται η κοίμηση της Θεοτόκου. Είναι η ημέρα κατά την οποία η
Υπεραγία Θεοτόκος κλείνει τον επί της γης κύκλο της ζωής. Περνά
από τα γήινα με τις θλίψεις και τις δυσκολίες στην άφατο αιώνια
ζωή και αγαλλίαση.
Στο κατοχικό οδόφραγμα της Δερύνειας, λίγα μέτρα από τον ιερό χώρο της θυσίας τους, η μνήμη καίει σαν άκαυτη βάτος για τον Τάσο και τον Σολωμό. Τα ονοματεπώνυμα τους δεσπόζουν και φέγγουν τον ίσιο δρόμο για την Αμμόχωστο και την Κερύνεια. Εδώ δολοφονήθηκαν από τους Τούρκους κατακτητές ο Ισαάκ και ο Σολωμού, στις 11 και 14 Αυγούστου 1996.
Ένας Νεολογισμός που μπορεί να γίνει
και πάγιος διεθνής όρος: Η φιλομνήμη
ΥΠΟΤΙΤΛΟΣ
Είναι το ιερό βούρκωμα των ματιών μπροστά σε μια άδεια πολυθρόνα, η άρνηση
της λήθης που κρατά τον άνθρωπο στην περιοχή της Αλήθειας.
Γράφει ο Χρήστος Κηπουρός
Και οι τρεις κηρύχθηκαν αγνοούμενοι αφού «εξαφανίστηκαν» μετά τις μάχες για την απόκρουση του δεύτερου Αττίλα, στις 16 Αυγούστου του 1974. Των δυο από αυτούς τα οστά βρέθηκαν χρόνια μετά σε ομαδικούς τάφους και μετά την ταυτοποίησή τους επιστράφηκαν με στρατιωτικές τιμές στην πατρίδα τους. Ο τρίτος παραμένει μέχρι σήμερα αγνοούμενος. Ο Στρατιώτης Ασημάκης Μπουρέκας 22 ετών από τη Μόρια της Μυτιλήνης, είχε απολυθεί στις 15 Ιουλίου από την ΕΛΔΥΚ όπου είχε υπηρετήσει και επέστρεφε με στρατιωτικό πλοίο στη Λέσβο.
O Χένρι Κίσινγκερ και ο Πρόεδρος Νίξον.
Το νέο στοιχείο που προβλήθηκε αυτές τις μέρες με το νέο βιβλίο «Ένοχος» των Μ. Ιγνατίου και Κ. Βενιζέλου (‘‘Φιλελεύθερος’’, 21.7.2026), για μια επιστολή – φάντασμα του Προέδρου Νίξον υποτίθεται με «σκληρή γλώσσα προς τον Ετζεβίτ να μην προχωρούσε με την εισβολή», που θα παραδιδόταν στον Τούρκο Πρωθυπουργό Μπ. Ετζεβίτ στις 19 Ιουλίου 1974 από δύο Αμερικανούς διπλωμάτες και δεν παραδόθηκε και μπορούσε να σταματούσε την τουρκική εισβολή, δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Σύμφωνα με έγγραφο του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, 13.8.1974, αλλιώς είχαν τα πράγματα (Οι δύο διπλωμάτες ήταν ο William Butts Macomber Jr, πέθανε 19.11.2003, και ο James William Spain, πέθανε 2.1.2008).
Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης μιλά στον ραδιοφωνικό σταθμό "Παραπολιτικά fm" εφ’όλης της ύλης.
Για τη συμβολή του στην ίδρυση του ΠΑΣΟΚ, για την ιστορική ομιλία του στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ το 1996, για τον αγώνα του για αναγνώριση της Γενοκτονίας και την καθιέρωση της 19ης Μαϊου ως ημέρα μνήμης, αλλά και για τα βιβλία του, για την ανάγκη αποκέντρωσης και περιφερειακής ανάπτυξης και ενός νέου οράματος για τον Ελληνισμό.
Επιχείρησε να κατεβάσει την ελληνική σημαία από το «Σπαθί» –
Απόπειρα καθαίρεσης και βανδαλισμού της ελληνικής σημαίας στο «Σπαθί» Κομοτηνής
Την Τετάρτη 12 Αυγούστου 2026, άνδρας, τα λοιπά στοιχεία του οποίου δεν έχουν γίνει γνωστά, φέρεται να επιχείρησε να κατεβάσει και να βανδαλίσει την ελληνική σημαία στον χώρο του Ηρώου της Κομοτηνής, γνωστού ως «Σπαθί».
Ιμπραήμ Μουσλέμ
Οι Κούρδοι πρωταγωνίστησαν στην πνευματική σκηνή κατά την ύστερη Οθωμανική Αυτοκρατορία
Περίληψη
Το άρθρο συγκρίνει δύο διακριτά πρότυπα πολιτικής και πνευματικής παραγωγής κατά την ύστερη περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και τα πρώτα χρόνια της Τουρκικής Δημοκρατίας.
Το πρώτο ήταν ένα κουρδικό πρότυπο, το οποίο αντλούσε από πολλές πηγές, αναπτύχθηκε αυθόρμητα και παρέμεινε ανεξάρτητο από οποιοδήποτε κέντρο εξουσίας. Παρήγαγε τρεις αλληλοσυμπληρούμενες σχολές σκέψης —την κοσμική, την ισλαμική μεταρρυθμιστική και την εθνικιστική— παράλληλα με μια συνεχή ένοπλη αντίσταση.
Το δεύτερο ήταν ένα επίσημο τουρκο-οθωμανικό πρότυπο. Αυτό δεν θεμελιώθηκε εξαρχής πάνω σε κάποια φιλοσοφική θέση ή σε ένα κοινωνικό συμβόλαιο πολιτών, αλλά σε μια βαθιά ριζωμένη πολιτική κουλτούρα, η οποία εξύψωνε τη στρατιωτική επικράτηση και αντιμετώπιζε τον έλεγχο μέσω των μηχανισμών ασφαλείας ως αποκλειστικό μέσο άσκησης της κρατικής διοίκησης και διατήρησης της συγκεντρωτικής δομής του κράτους.
Παρά τις διαφορετικές ονομασίες που έλαβε κατά καιρούς —από την περίοδο των μεταρρυθμίσεων του Τανζιμάτ και την ισλαμική αδελφοσύνη έως την κεμαλική δημοκρατία, η οποία συνεχίζεται μέχρι σήμερα, μολονότι θυμίζει την κατάσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά την τελευταία της περίοδο— το πρότυπο αυτό παρέμεινε εγκλωβισμένο κάτω από μία σταθερή επιταγή: τη διάσωση της ενότητας του υφιστάμενου κράτους και όχι την επανεξέταση της νομιμοποίησής του. Ιστορία
Η απουσία ενός δημοκρατικού και πλουραλιστή Τούρκου διανοουμένου δεν προέκυψε από κάποια παροδική ιστορική κρίση, όπως οι Βαλκανικοί Πόλεμοι ή οι εξεγέρσεις των Κούρδων, των Αρμενίων και των Αράβων. Αποτελούσε φυσική συνέπεια της απουσίας της έννοιας της «διαπραγμάτευσης και της κοινωνικής συμφωνίας των πολιτών» από ολόκληρη σχεδόν την επίσημη πολιτική ιστορία του κέντρου, το οποίο από την ίδρυσή του αντιμετώπιζε κάθε κρίση με άμεση στρατιωτική καταστολή.
Το άρθρο υποστηρίζει επίσης ότι η αποφασιστική διαφορά μεταξύ των δύο προτύπων δεν βρισκόταν στον όγκο της πνευματικής παραγωγής ούτε στην προέλευσή της, αλλά στην κατάληξη κάθε επιμέρους εγχειρήματος. Αρκετά κουρδικά σχέδια παρέμειναν εκτός εξουσίας ή βρέθηκαν σε σύγκρουση μαζί της. Μόνο ένα επικράτησε: το εθνικιστικό σχέδιο του Ζιγιά Γκιοκάλπ, το οποίο ενώθηκε με το νεοσύστατο κράτος, παρότι αρχικά, όπως και τα υπόλοιπα, είχε αντιταχθεί σε αυτό.
Θεοφάνης Μαλκίδης
Αριστοτέλης Γκούμας, Χιμάρα. Όταν το να μιλάς την ελληνική γλώσσα, είναι έγκλημα που σου αφαιρεί τη ζωή.
Ήταν 12 Αυγούστου 2010, όταν τρεις Αλβανοί από την Αυλώνα εισήλθαν στο κατάστημα του Αριστοτέλη Γκούμα στη Χιμάρα και απαίτησαν να σταματήσει να μιλάει ελληνικά. Να σταματήσει δηλαδή να εκφράζεται, να γράφει και να σκέφτεται στη μητρική του γλώσσα, αυτή που ομιλείται για χιλιάδες χρόνια στην περιοχή, να σταματήσει να διεκδικεί μιλώντας ελληνικά, γιατί οι εθνικιστές, ρατσιστές και φασίστες στη γειτονική χώρα επιθυμούν να ξεριζωθεί, να εξαφανιστεί.
12 Αυγούστου 2020, της επακούμβησης......
Ο Ύπαρχος, έλαβε επαφή με το Αρχηγείο.
-« Αναφέρω, πως μόλις δεχθήκαμε επίθεση και αμυνθήκαμε. Διεμβολήσαμε τη ναυαρχίδα τους. »
Θεοφάνης
Μαλκίδης
Κως- Καλαβρία Ενθύμιον αδελφοποίησης Τιμή στον Αναστάσιο Καραναστάση και τον Μιχάλη Χαραλαμπίδη.
Έκδοση Αστική Εταιρεία «Ιπποκράτης».
Κως 2026 .
ISBN: 978-960-9714-23-5
Αν και η
Κως με την Καλαβρία είναι (φαινομενικά) γεωγραφικά
απομακρυσμένες, εντούτοις η πιο
προσεκτική και αναλυτική ματιά, αποκαλύπτει
μια ενδιαφέρουσα αλληλεπίδραση ιστορίας, πολιτισμού και γεωγραφίας. Αμφότερες οι δύο περιοχές, η μεν Κως ως νησί του Αιγαίου
στην Ελλάδα, η δε Καλαβρία ως στην άκρη της ιταλικής χερσονήσου, φέρουν έντονα
τα σημάδια, μνημεία, τα «σήματα», της σπουδαίας
και διαχρονικής ελληνικής πολιτισμικής
παράδοσης. Αυτή η κοινή ιστορική και
πολιτισμική κληρονομιά, από τη γλώσσα μέχρι τη μουσική, σε συνδυασμό με την
παράκτια τους θέση, το θαλάσσιο χαρακτήρα τους και τον σημαντικό ρόλο που έπαιξαν στο εμπόριο
και τις θαλάσσιες μεταφορές, δημιουργεί έναν άξονα σύνδεσης ο οποίος πρέπει να
δημιουργηθεί, οικοδομηθεί (εκ νέου). Άξονας, οδηγός, πυξίδα είναι οι ιστορικές, πολιτιστικές και γεωγραφικές
διαστάσεις που ενώνουν την Κω με την Καλαβρία, αναδεικνύοντας τις κοινές τους
ρίζες και την διαχρονική τους σημασία στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο.
Η έκδοση αποτελεί ενθύμιο της αδελφοποίησης της Κω με την
Καλαβρία και φόρος τιμής και μνήμης αφενός στον Αναστάσιο Καραναστάση ο οποίος ως
εκλεκτό τέκνο της Κω συνέδεσε την ερευνητική του ζωή με την Καλαβρία και τη
γλώσσα των Ελλήνων της και αφετέρου στον
Μιχάλη Χαραλαμπίδη, ο οποίος με το έργο του και την πρότασή του για την
οικοδόμηση σχέσεων συνεργασίας και αδελφοποίηση της Κω με την Καλαβρία, έκανε
πράξη την επανασύνδεση των δύο αυτών ελληνικών τόπων και την επανατοποθέτησή
τους ως πολιτισμικές και ιστορικές
σταθερές στην οικουμένη.
Στο κατοχικό οδόφραγμα της Δερύνειας, λίγα μέτρα από τον ιερό χώρο της θυσίας τους, η μνήμη καίει σαν άκαυτη βάτος για τον Τάσο και τον Σολωμό. Τα ονοματεπώνυμα τους δεσπόζουν και φέγγουν τον ίσιο δρόμο για την Αμμόχωστο και την Κερύνεια. Εδώ δολοφονήθηκαν από τους Τούρκους κατακτητές ο Ισαάκ και ο Σολωμού, στις 11 και 14 Αυγούστου 1996.
Ήταν 7 Αυγούστου του 2000 και στην περιοχή του Τρουμπέτα προς Κράτσαλο στο όρος Παντοκράτωρ της Κέρκυρας, βρισκόταν σε εξέλιξη πυρκαγιά, που είχε ξεκινήσει από το μεσημέρι.
Ο Υποσμηναγός Αθανάσιος Μπεσλεμές, γύρω στις 7.30 λίγο πριν πέσει το σούρουπο, επιχειρεί την τελευταία ρίψη νερού για να σβήσει την φωτιά.
Λίγο μετά θα επέστρεφε στο αεροδρόμιο της Κέρκυρας, αφού θα έπεφτε σκοτάδι και απαγορευόταν να επιχειρήσει λόγω σκότους.
Δυστυχώς το PZL μπλέκεται σε καλώδια της ΔΕΗ και πέφτει στο έδαφος με αποτέλεσμα τον θανάσιμο τραυματισμό του χειριστή του.
