Η Πρωτομαγιά του 1944 στην Καισαριανή

 

 

Η Πρωτομαγιά του  1944 στην Καισαριανή

 

Του ΘΕΟΦΑΝΗ ΜΑΛΚΙΔΗ

Ήταν 1^η Μαΐου του 1944, ογδoνταδύο χρόνια πριν, όταν οι Γερμανοί κατακτητές, διέπρατταν ένα ακόμη (δυστυχώς ατιμώρητο μέχρι σήμερα) μαζικό έγκλημα. Η εκτέλεση στην Καισαριανή,  των διακοσίων Ελλήνων πατριωτών, κρατούμενων στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου, αποτελεί μία ακόμη κηλίδα, μία ακόμη βάρβαρη πράξη των κατακτητών, για την οποία μέχρι σήμερα δεν έχει αποδοθεί δικαιοσύνη.

Η εκτέλεση των διακοσίων Ελλήνων έχει και μία πολύ ιδιαίτερη παράμετρο, που αποδεικνύει για ακόμη μία φορά, το μεγαλείο της αντίστασης στους κατακτητές και τους ελληνόφωνους συνεργάτες τους, καθώς και το ήθος των ανθρώπων που θυσίασαν τη ζωή τους για την ελευθερία της πατρίδας μας.  Η κορύφωση του δράματος της εκτέλεσης έγινε με την πράξη ενός από τους κρατούμενους, του Ναπολέοντα Σουκατζίδη.

«Ο Αλέξανδρος Παναγούλης καταδικάσθηκε σε θάνατο γιατί έψαξε την ελευθερία. Το 1976 πέθανε γιατί έψαξε την αλήθεια και τη βρήκε», έγραψε η μάνα στο σεντόνι που τον σκέπασε…

 

 

Έλληνας πολιτικός και ποιητής, κορυφαία μορφή του αντιδικτατορικού αγώνα. Στις 13 Αυγούστου 1968 αποπειράθηκε να δολοφονήσει τον δικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο, συνελήφθη και βασανίσθηκε απάνθρωπα. Μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας εξελέγη βουλευτής με την ΕΚΝΔ.

Οδοί σε αρνητές του εγκλήματος ή αναγνώριση της Γενοκτονίας ;

Θεοφάνης Μαλκίδης

Οδοί σε αρνητές του εγκλήματος ή αναγνώριση της Γενοκτονίας ;  

Παρότι διαβάζεται ως πλεονασμός, χρειάζονται ξανά, μπροστά στη λήθη και στα συμφέροντα, λίγες γραμμές για να υπενθυμίσουμε τη μεγάλη σημασία του Ελληνισμού του Πόντου, της Ιωνίας, της Καππαδοκίας, της Θράκης, όχι μόνο   στον πολιτισμό μας ,στην  ιστορία μας, αλλά και παγκοσμίως.  Και αυτό γιατί εκτός από τις Ελληνίδες και τους Έλληνες,   όλος ο πλανήτης γνωρίζει και έχει ως σημείο αναφοράς το χώρο αυτό, ως οικουμενικό  κέντρο πολιτισμού, αρχιτεκτονικής, ιστορίας, αθλητισμού,  ζωής,  δυστυχώς όμως και θανάτου, με τη Γενοκτονία στις  αρχές του 20^ου αιώνα.

Η άνοδος του τουρκικού εθνικισμού με την εδραίωση του ρατσιστικού κινήματος των Νεότουρκων στην εξουσία και στη συνέχεια του Μουσταφά Κεμάλ, οδήγησαν στη Γενοκτονία. Από τους περισσότερους  3.000.000  Ελληνίδες και Έλληνες που ζούσαν στην περιοχή αυτή το  1914, πάνω από 1.000.000 δολοφονήθηκαν, ενώ πάνω 1.500.000 ήρθαν ως πρόσφυγες στην Ελλάδα. Άγνωστος αριθμός παρέμεινε ως εξισλαμισμένοι στην Τουρκία, ενώ εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι βρήκαν καταφύγιο, εκτός από την Ελλάδα και σε άλλες χώρες (ΗΠΑ, Ρωσία, Ιράν, Συρία κ.ά.).

Το τελευταίο μέρος της σύγχρονης ελληνικής τραγωδίας διαδραματίζεται τον Αύγουστο-Σεπτέμβριο του 1922, όταν αρχίζει η επίθεση του δασκάλου του Χίτλερ  Μουσταφά Κεμάλ, ο οποίος έχοντας υπογράψει σύμφωνο φιλίας και συνεργασίας με τη Σοβιετική Ενωση, τη Γαλλία και Ιταλία, και ενώ οι Βρετανοί φωτογράφιζαν τη φωτιά στην προκυμαία της Σμύρνης(…), μπορεί να ολοκληρώσει το δολοφονικό του έργο!

Η Γενοκτονία  των Ελληνίδων και των  Ελλήνων από τους Νεότουρκους και τον Μουσταφά Κεμάλ, οι οποίοι  με οργανωμένο σχέδιο στράφηκαν εναντίον τους, αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα στην παγκόσμια ιστορία.

Ωστόσο αυτό το έγκλημα δεν τιμωρήθηκε και έτσι επικράτησε η σιωπή, η παραχάραξη, η προπαγάνδα, η άρνηση. Αυτό όμως δεν μπορούσε (και δεν μπορεί) να συνεχιστεί άλλο και η  ανάδειξη της Γενοκτονίας των προγόνων μας με τις ιστορικές πρωτοβουλίες του αείμνηστου Μιχάλη Χαραλαμπίδη, λαμβάνουν πλέον εκτός από πανελλήνιες και διεθνείς διαστάσεις με τις σχετικές αναγνωρίσεις (ΗΠΑ, Καναδάς, Αυστραλία κ.ά.). Σημαντική στιγμή για την ανάδειξη του αποσιωπημένου εγκλήματος αποτελεί το ψήφισμα (Δεκέμβριος 2007) της International Association of Genocide Scholars  για τη Γενοκτονία των Ελλήνων, των Ασσυρίων και των Αρμενίων στο διάστημα 1914-1923.

Η συντριπτική υποστήριξη που δόθηκε στο ψήφισμα από την κορυφαία στον κόσμο οργάνωση μελέτης των Γενοκτονιών, βοήθησε στην ανάπτυξη της παγκόσμιας συνείδησης για το έγκλημα εναντίον των προγόνων μας  και αποτελεί σημαντικό μέσο, έτσι ώστε η Τουρκία, η οποία αρνείται εντελώς τις Γενοκτονίες των Ελλήνων, των Αρμενίων, των Ασσυρίων,  να τις αναγνωρίσει. Επίσης η έκθεση (2006) του Ολλανδού ευρωβουλευτή Camiel Eurlings για την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αποτέλεσε σημαντική εξέλιξη στο ζήτημα, αφού για πρώτη φορά τέθηκε σε ευρωπαϊκό επίπεδο το θέμα της προσχώρησης της Τουρκίας, συνδεδεμένο με  τη Γενοκτονία των  Αρμενίων, των Ασσυρίων και των Ελλήνων.

Ενώ η ανακοίνωση της ασφαλιστικής εταιρείας New York Life Insurance Co., (Σεπτέμβριος 2008) για αποζημιώσεις στα θύματα της Γενοκτονίας, σηματοδότησε νέες εξελίξεις στο ζήτημα.

Οι εξελίξεις που σημειώθηκαν και σημειώνονται το τελευταίο διάστημα (θυμίζω την αναφορά στο ψήφισμα του προέδρου των  ΗΠΑ για τη Γενοκτονία των Αρμενίων το 2022, όπου υπάρχει αναφορά για τη Γενοκτονία των Ελλήνων) συνιστούν πραγματική πρόοδο για το ζήτημα της αναγνώρισης. Από την παντελή απουσία λόγου και πράξης, από τη σιωπή, την άρνηση, την προπαγάνδα, το θέμα πέρασε στο προσκήνιο προκαλώντας αντιδράσεις στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Στο μεν πρώτο θεσμοί και πρόσωπα προωθούν πλέον το ζήτημα φέρνοντας προ των ευθυνών το ελληνικό πολιτικό και θεσμικό σύστημα, στο δε εξωτερικό με τη στάση της Τουρκίας που συνεχίζει να αρνείται το μαζικό έγκλημα και τις αναγνωρίσεις της Γενοκτονίας.

Ωστόσο υπάρχει και ένα σημαντικό ζήτημα που αφορά  την Ελληνική Δημοκρατία, η οποία από το 2014 έχει υιοθετήσει σχετικό νόμο (4285) για την κακόβουλη άρνηση, τον  ευτελισμό ή η δικαιολόγηση γενοκτονιών, επιβάλλοντας ποινές φυλάκισης από 6 μήνες έως 3 χρόνια και χρηματική ποινή από 5.000 έως 20.000 ευρώ.

 

 Η ρύθμιση αφορά γενοκτονίες, εγκλήματα πολέμου, εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που έχουν αναγνωριστεί από την ελληνική Βουλή ή διεθνές δικαστήριο και στοιχειοθετείται όταν η άρνηση γίνεται με κακόβουλο τρόπο, δηλαδή με πρόθεση να προκληθεί μίσος, βία ή να ευτελιστεί η ιστορική μνήμη.

Σκοπός είναι η καταπολέμηση του ρατσισμού και της μισαλλοδοξίας, προστατεύοντας την ιστορική αλήθεια αναγνωρισμένων εγκλημάτων. Δυστυχώς όμως η άρνηση στην Ελλάδα παραμένει και μάλιστα επιβραβεύεται όταν στους αρνητές αποδίδονται ακόμη και οδοί προς τιμήν τους, όπως συνέβη με πρόσφατη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Θεσσαλονίκης !

Οργή Τούρκων: Ο Μαμντάνι μίλησε για σφαγές Αρμενίων και μετά πήγε σε ελληνορθόδοξη λειτουργία τουιτάροντας «Ζήτω η Ελλάδα»

Τουρκοαμερικανοί διαδηλώνουν κατά του δημάρχου Νέας Υόρκης 

Ζόραν Μαμντάνι για τη «γενοκτονία» των Αρμενίων, 

ενώ εκείνος υμνεί την ελληνική ανεξαρτησία με «Ζήτω η Ελλάδα».

Ανακοίνωση για την 85η μαύρη επέτειο της εισβολής της ναζιστικής Γερμανίας στην ανοχύρωτη Αθήνα.

 

Αθήνα, 26 Απριλίου 2026

EΘΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ ΤΩΝ ΟΦΕΙΛΩΝ ΤΗΣ 

ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΠΡΟΣ 

ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ https://esdoge.gr/

 

Ανακοίνωση για την 85η μαύρη επέτειο της εισβολής της 

ναζιστικής Γερμανίας  στην ανοχύρωτη Αθήνα.

Ειρήνη Σαρίογλου: Απαξιώντας θεσμικά η κυβέρνηση , κορυφαίο πολιτιστικό θεσμό στο Καστελλόριζο

 

Σε μια συγκλονιστική της εξομολόγηση στον 98.4, η καλλιτεχνική 

διευθύντρια του άκρως επιτυχημένου με διεθνή αναγνώριση Φεστιβάλ 

ιστορικών ντοκιμαντέρ επί 11 χρόνια στο Καστελλόριζο , Ειρήνη 

Σαρίογλου, ερευνήτρια- ιστορικός, περιγράφει 

αποκαλυπτικά πως, ένας διεθνής πολιτιστικός θεσμός έντεκα ετών,

 με συνεπή παρουσία και αυξανόμενη αναγνώριση στον χώρο του 

ντοκιμαντέρ, βρίσκεται σήμερα σε μια κρίσιμη καμπή και πλήρη απαξίωση 

από τα αρμόδια υπουργεία πολιτισμού και τουρισμού, αλλά ακόμη και από το γραφείο του πρωθυπουργού, στο οποίο αποτάθηκαν επισταμένως .

Ρόδα και Άκανθοι

 

Ρόδα και Άκανθοι:

Συναπαντήματα πεζού και ποιητικού λόγου

Λογοτεχνική συντροφιά Νάουσας, εκδόσεις Ανάλεκτο.

 

Ένα Πνευματικό Καταφύγιο

Η λογοτεχνία, στην πιο αγνή και συλλογική της μορφή, δεν είναι απλώς μια καταγραφή λέξεων, αλλά μια πράξη αντίστασης στη λήθη και τη φθορά της καθημερινότητας. Στην καρδιά της Μακεδονίας, η ηρωική πόλη της Νάουσας δεν φημίζεται μόνο για τον οίνο, τη βιομηχανική της ιστορία,  τα νερά και την ιστορική της αυταπάρνηση, αλλά και για μια ζωντανή πνευματική κυψέλη που εδώ και χρόνια κοσμεί τα γράμματα της περιοχής: τη Λογοτεχνική Συντροφιά Νάουσας. Το «Ρόδα και Άκανθοι», από τις ποιοτικές εκδόσεις Ανάλεκτο και με την επιμέλεια του Άκι Θωμαίδη,  αποτελεί το επιστέγασμα  της συλλογικής προσπάθειας, ένα πραγματικό «συναπάντημα» όπου ο πεζός και ο ποιητικός λόγος συνομιλούν ισότιμα.

«Δώδεκα άνθρωποι», όπως επισημαίνεται στην εισαγωγή, ο Γιώργο Αγγελιδάκης, ο Δημήτρης Βαλαής, ο Μερκούριος Γιάντσης, ο Αντώνης Γιτόπουλος, ο Αθανάσιος Δεληχρήστος, ο Χρήστος Κωστελίδης, ο Αλέξανδρος Λυσιμάχου, η Κατερίνα Λυσιμάχου,  ο Δημήτρης Ντίκας, η Ντίνα Παλιομπέη, η Μαρία Α. Ρέντη - Κολτσάκη και η  Δήμητρα Ταμπάκη,  «με κοινό υπόβαθρο την αγάπη για την τέχνη του λόγου (…) εργαστήκαμε μαζί με πολύ σεβασμό για το έργο του καθενός, για να δώσουμε αυτό το πόνημα».

«Οι Έλληνες Ιεράρχες δεν παραδίδουν στον εχθρό, καθήκον έχουν να εργαστούν δια την απελευθέρωση»: Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρύσανθος ο από Τραπεζούντος

 

 

Θεοφάνης Μαλκίδης

«Οι Έλληνες Ιεράρχες δεν παραδίδουν στον εχθρό, καθήκον έχουν να εργαστούν δια την απελευθέρωση»: Αρχιεπίσκοπος  Αθηνών Χρύσανθος ο από Τραπεζούντος 

Από την Ερντογανοκρατία μάς διέσωσε το ΟΧΙ στο Σχέδιο Ανάν

 

Του Λάζαρου Α. Μαύρου

ΕΙΚΟΣΙΔΥΟ χρόνια τώρα από το Δημοψήφισμα του Σαββάτου 24 Απριλίου 2004: Η πλειοψηφία 76% του λαού απέρριψε το είδος της «λύσης» που προτάθηκε με το Σχέδιο Ανάν του τότε Γ.Γρ. του ΟΗΕ. Είναι αρκετό χρονικό διάστημα, ικανό ώστε να κρίνεται ασφαλέστερα εάν ορθώς ή μη ορθώθηκε εκείνο το ιστορικό ΟΧΙ.

Γεώργιος Καραϊσκάκης (1782 στό Μαυρομμάτι Καρδίτσας-23 Ἀπριλίου 1827 Φάληρο)

«Ἐγώ πεθαίνω, ὅμως ἐσεῖς νά εἶστε μονιασμένοι καί νά βαστήξετε τήν πατρίδα». Ἡ τελευταία παραίνεση τοῦ Γεωργίου Καραϊσκάκη πρός τούς ἄνδρες του.

Ιωάννου Κρασσά

22 Ἀπριλίου 1827 μεταμεσημβρινές ὧρες, στρατόπεδο τῶν Ἑλλήνων στό Φάληρο.

ΠΑΝΟΜΑΡΑΣ: Κατέβα κάτω Στρατηγέ.

ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ: Τί λές ὠρέ Γιαννούση ;

ΠΑΝΟΜΑΡΑΣ: Κατέβα κάτω σοῦ λέγω.

ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ: Ὠρέ ἄφησε τό ἄλογο.

ΠΑΝΟΜΑΡΑΣ: Κατέβα ἤ τό σφάζω.( Βαστάει τά χαλινάρια καί εἶναι ἕτοιμος νά σχίσει τήν κοιλία τοῦ ἀλόγου μέ τό γιαταγάνι του)

ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ: Μή τό χαλάσεις ὠρέ τό ζωντανό.[1]

Η σχέση του Μιχάλη Χαραλαμπίδη με τον Δημήτρη Πικιώνη

''ο ΤΟΠΟΣ και το ΤΟΠΙΟ''     

    Είναι όντως μια ωραία περιπέτεια να διαβάζει κανείς τα κείμενα του Μιχάλη Χαραλαμπίδη και μέσα απ΄ αυτά να ανακαλύπτει τις πολιτικές του προτεραιότητες. Εδώ θα σταθώ σε μία απ΄ αυτές, τον ‘’Τόπο’’. Για τη πολιτική του σκέψη, ο ‘’Τόπος’’, είναι ένα απ΄ τα θεμελιώδη συστατικά στοιχεία που τη συγκροτούν. Ο Μιχάλης διαμόρφωσε μια συγκροτημένη θέση πάνω σ΄ αυτό το ζήτημα έχοντας ρουφήξει και κατόπιν επεξεργαστεί, την πολύτιμη γνώση που αποκόμισε από μεγάλους δάσκαλους, που σημαντικότερος απ΄ αυτούς είναι ο Δημήτρης Πικιώνης. 

Η εισβολή των Γερμανών στην Αθήνα

Στις  27 Απριλίου 1941 ο δολοφονικός στρατός της Βέρμαχτ εισέρχεται στην Αθήνα συναντώντας έρη-μους τους δρόμους και τις πλατείες της Αθήνας και τους πολίτες κλεισμένους στα σπίτια τους. Πρόκειται, αναμφισβήτητα, για μία από τις πρώτες συλλογικές εκδηλώσεις της αυθόρμητης λαϊκής Α-ντίστασης στον εισβολέα. Μετά τις φράσεις του εκφωνητή του ραδιοφώνου Κώστα Σταυρόπουλου, που συμπυκνώνουν το πνεύμα της Αδούλωτης Αθήνας, ακολουθούν η γενναία άρνηση του Αρχιεπι-σκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδας Χρύσανθου να τελέσει δοξολογία για την είσοδο των γερμανικών στρατευμάτων στην Αθήνα και να ορκίσει την δωσιλογική «κυβέρνηση» Τσολάκογλου, η σπουδαία συμβολικά θυσία του δεκαεπτάχρονου μαθητή Μάθιου Πόταγα έξω από τη Βυτίνα, ο παλλαϊκός ξεσηκωμός της Μάχης της Κρήτης, το κατέβασμα και κουρέλιασμα της σβάστικας από την Ακρόπολη από τον Μανώλη Γλέζο και τον Λάκη Σάντα και άλλες ηρωικές πράξεις, που γέννησαν το έπος της Εθνικής μας Αντίστασης, με την καθολικότητα στο χρόνο, στο χώρο, στη συμμετοχή του λαού και τα μνημειώδη επιτεύγματά της.

Η θεόθεν κλήση στην Χριστιανική πίστη ενός Μουσουλμάνου

Γεννήθηκε το 1926 σ΄ ένα νησί της Δωδεκανήσου. Όλη την παιδική ηλικία την έζησε παίζοντας με τα χριστιανόπαιδα, ενώ ο ίδιος ήταν Μουσουλμάνος. Τις παραμονές των χριστιανικών γιορτών μαζί με τα παιδιά του χωριού έτρεχε στα κάλαντα παίζοντας με την φλογέρα του. Το σπίτι πού έμεναν ήταν ένας σταύλος. Εκεί τη νύχτα της παραμονής των Χριστουγέννων -μετά τα κάλαντα- και αφού είχε ξαπλώσει για να κοιμηθή, αισθάνεται να άνοίγη η πόρτα και μπροστά του να εμφανίζεται ο Χριστός. Φορούσε άσπρο χιτώνα, το πρόσωπο του ήταν χαμογελαστό και του είπε: «Ήρθα για σένα, είσαι δικό μου παιδί» και εξαφανίστηκε. Το ίδιο επαναλήφθηκε τις επόμενες δυο νύχτες.

27 Ἀπριλίου 1864: Σὰν σήμερα «ἔφυγε» ὁ Στρατηγὸς Μακρυγιάννης

Ὁ ὑπερασπιστὴς τοῦ Γένους, Μακρυγιάννης ὡς σημερινὸ πρότυπο

Γράφει ὁ Γεώργιος Κ. Ἔξαρχος

Ἄν ποτὲ τοῦτος ὁ δύσμοιρος τόπος ἀναδείξει πέντε-δέκα νεοέλληνες, σίγουρα ὁ Μακρυγιάννης θὰ καταταχθεῖ ἀνάμεσά τους. Ὁ ρουμελιώτης στρατηγὸς ἀποτελεῖ τὴν ἐνσάρκωση τοῦ ρωμηοῦ σὲ τοῦτον τὸν τόπο. Πρόκειται γιὰ μία ἀπὸ τὶς ἁγνότερες καὶ ἠρωικότερες μορφὲς ποὺ συνετέλεσαν στὸ «θαῦμα» τοῦ ΄21, προσωπικότητα ἀνιδιοτελῆ, ἑλληνορθόδοξη, μὲ ἔκδηλη τὴν λαικὴ εὐλάβεια. Ὅλα αὐτὰ δὲν θὰ μᾶς ἦταν γνωστά, ἂν ὁ γενναῖος στρατηγὸς δὲν συνέγραφε τὸ ἐκπληκτικὸ κείμενο τῶν Ἀπομνημονευμάτων του. Σὲ αὐτὸ τὸ ἔργο ὁ Μακρυγιαννης σημειώνει ἀναμνήσεις καὶ κρίσεις ἀπὸ τὰ χρόνια τῆς Ἐπανάστασης ἕως τὸ ἔτος 1851. Τὸ ἔργο αὐτὸ ὁ ἀγωνιστὴς τὸ φύλαγε σὲ χειρόγραφες σημειώσεις στὸν κῆπο τοῦ σπιτιοῦ του.

«Η κάθε πλευρά προσπαθεί να έχει τα περισσότερα κέρδη»

Για τις εξελίξεις στην Μέση Ανατολή, μίλησε στο Radio Me 88.4 και την εκπομπή «Ενημέρωση 2.0» με τους Μανώλη Θέμελη και Γιάννη Χριστόπουλο, ο Θεοφάνης Μαλκίδης.

 Πιο αναλυτικά ανέφερε:

“Η κάθε πλευρά προσπαθεί να έχει τα περισσότερα κέρδη. Είτε αφορά σε συμφωνία, είτε σε προσωρινή ανακωχή.  Ο πόλεμος κερδίζεται με την οικονομική δύναμη.

Ο στόχος στην αρχή ήταν να πέσει το καθεστώς. Μετά λέγανε οτι θέλουν να καθαρίσουν τα πυρηνικά και τους βαλλιστικούς του Ιραν. Μετά πήγαμε στα Στενά του Ορμούζ.Και θα κριθεί η κατάσταση σε αυτό το πεδίο.

Ο Λίβανος μπαίνει κυρίαρχα στο τραπέζι. Έχει υποστεί τα πάνδεινα”.

Για τις παραβιάσεις  της εκεχειρίας:

“Συνήθως μία παραβίαση ποτε δεν έχει τον αρχικό υπεύθυνο. Ακόμα συζητάμε για θέματα περασμένων δεκαετιών”.

Ενώ για το τρίτο αεροπλανοφόρο που πήγε εκεί από τις Η.Π.Α ανέφερε:

“Υπάρχει και ένας ναυτικός περιορισμός και συγκέντρωση πολεμικών δυνάμεων των Η.Π.Α εκεί.

Ο πόλεμος δεν έχει περιοριστεί μόνο σε εκείνη την περιοχή, αλλά έχει επεκταθεί. Υπάρχουν και πράγματα που γίνονται για επικοινωνιακούς λόγους, όπως τα πρόστιμα που ανακοίνωσαν οι Ιρανοί από τα Στενά του Ορμούζ, για να δείξουν οτι αντέχει η οικονομία τους.

Η Κίνα έχει στραμμένο το βλέμμα της στην περιοχή. Η επόμενη μέρα του πολέμου θα βρει τελείως διαφορετική την περιοχή και την Κινεζική οικονομία”.

Για το πως θα εξελιχθεί ο πόλεμος:

“Νομίζω οτι υπάρχουν σημαντικά ζητήματα. Είναι δύσκολο να γίνουν προβλέψεις. Μετά την επέκταση της εκεχειρίας θα υπάρξουν σίγουρα οικονομικά οφέλη, βραχυπρόθεσμα θα έχουμε καλά αποτελέσματα

Τι θα γίνει όμως με το Ιραν; Και ποια θα είναι η στάση του Ισραήλ. Τα Αραβικά κράτη θα περάσει αρκετός καιρός για να ανανήψουν. Χρειάζεται χρόνος προκειμένου να επανέλθουν στην προηγούμενή τους κατάσταση”.

Και για τον ρόλο της Τουρκίας ανέφερε:

“Υπάρχει πληροφορία οτι το Πακιστάν θα ανοίξει Πρεσβεία στα κατεχόμενα. Η πιο πιστή σύμμαχος της Τουρκίας είναι το Πακιστάν. Κάνουν κοινές ασκήσεις.

Ο Ερντογάν δεν θέλει να αλλάξει η στάση της Αμερικής απέναντι στο Κουρδικό παράγοντα. Η επιτήδεια ουδετερότητα της είναι εμφανής”.

Ακούστε αναλυτικά όσα είπε ο Θεοφάνης Μαλκίδης στο Radio Me 88.4:

Αντίσταση στον εισβολέα, υπεράσπιση του Αιγαίου

  

Ήταν 27η Απριλίου του 1997, όταν ο  λοχαγός των Καταδρομών Κωνσταντίνος Κολοκούρης, γάζωσε με 1.300 σφαίρες, τουρκικό υποβρύχιο όταν αυτό μπήκε στα ελληνικά χωρικά ύδατα και πλησίασε βραχονησίδα μας.

Τίποτε άλλο δεν μπορεί να μας συγκρατήσει στον κατήφορο πού γλιστράμε» (Αλεξ. Σολζενίτσιν)

«Η αξιοθρήνητα απελπιστική κατάσταση στην οποία βούλιαξε η σύγχρονη Δύση, οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σ’ αυτό το μοιραίο λάθος: 

Πίστεψε ότι η αμυντι­κή δύναμη του κόσμου βρίσκεται μόνο στα ατομικά ό­πλα, ενώ στην πραγματικότητα η υπεράσπιση της ειρή­νης βρίσκεται κυρίως σε μεγάλες καρδιές και σταθερούς ανθρώπους. 

Κάθε απόπειρα να βρεθή μια διέξοδος από την κατάσταση πού δημιουργήθηκε στο σημερινό κό­σμο, θα είναι στείρα, αν δεν υπάρξει επιστροφή μετα­νοίας της συνείδησης προς τον Δημιουργό των πάντων. 

Το νόημα της ζωής μας δεν έγκειται στην αναζήτηση της υλικής επιτυχίας αλλά στην τάση της ψυχής για μια άξια πνευματική ανάπτυξη. Αντί για βιοτικές και επιπό­λαιες ελπίδες των δύο τελευταίων αιώνων, πού μας οδή­γησαν στο μηδέν και στα πρόθυρα ενός θανάτου, πυρηνικού και μη, εμείς με αποφασιστικότητα, ας ζητήσουμε το θερμό χέρι του Θεού, που το απωθήσαμε με τόση επιπολαιότητα και οίηση… 

Όχι στην άρνηση της Γενοκτονίας των Αρμενίων. Αναγνώριση τώρα !

Ο Θεοφάνης  Μαλκίδης μιλά στο Ράδιο Max με αφορμή την 24η Απριλίου, ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Αρμενίων. 

Με αφορμή την 24η Απριλίου, ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Αρμενίων, ο Θεοφάνης Μαλκίδης παρενέβη στο Ράδιο Max, δίνοντας μια φορτισμένη αλλά και βαθιά ιστορική τοποθέτηση για το έγκλημα των Νεοτούρκων και των κεμαλικών κατά των Αρμενίων, τη συνέχεια της τουρκικής άρνησης, αλλά και την ανάγκη να υπάρξει στην Ελλάδα εθνικό μνημείο για τη Γενοκτονία των Ελλήνων της Ανατολής. 

 Ο κ. Μαλκίδης ξεκίνησε την παρέμβασή του μέσα στο αναστάσιμο κλίμα των ημερών, σημειώνοντας όμως ότι η Ανάσταση κρατιέται «με πολύ κόπο», καθώς ο κόσμος παραμένει σημαδεμένος από βία, θάνατο και σταυρώσεις λαών. Με αυτή τη γέφυρα πέρασε στο ιστορικό τραύμα των Αρμενίων, τονίζοντας ότι η 24η Απριλίου του 1915 δεν είναι απλώς μια ημερομηνία στο ημερολόγιο, αλλά η κορύφωση μιας γενοκτονικής πολιτικής που είχε ξεκινήσει ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα. 

 Η 24η Απριλίου 1915 θεωρείται η συμβολική έναρξη της Γενοκτονίας των Αρμενίων, καθώς τότε συνελήφθησαν στην Κωνσταντινούπολη εκατοντάδες Αρμένιοι διανοούμενοι, πολιτικοί, κληρικοί και πρόσωπα της πνευματικής ηγεσίας, γεγονός που άνοιξε τον δρόμο για τις μαζικές εκτοπίσεις, τις πορείες θανάτου και τις σφαγές. Το Κέντρο Μελετών Ολοκαυτώματος και Γενοκτονίας του Πανεπιστημίου της Μινεσότα αναφέρει ότι η γενοκτονία άρχισε ανεπίσημα με τη σύλληψη περίπου 250 Αρμενίων διανοουμένων στις 24 Απριλίου 1915. 

 Ο κ. Μαλκίδης υπογράμμισε ότι το έγκλημα δεν περιορίστηκε σε μια ημέρα. Συνεχίστηκε σε όλη τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και ολοκληρώθηκε με τρόπο που, όπως είπε, συνδέεται και με την καταστροφή του ελληνισμού στη Μικρά Ασία. Σύμφωνα με το Μουσείο-Ινστιτούτο της Γενοκτονίας των Αρμενίων στο Ερεβάν, η εξόντωση των Αρμενίων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και στις γύρω περιοχές την περίοδο 1915-1923 αποτέλεσε τη Γενοκτονία των Αρμενίων, η οποία οργανώθηκε από τους Νεότουρκους και ολοκληρώθηκε από το κεμαλικό καθεστώς. 

 Στην παρέμβασή του, ο Θ. Μαλκίδης έκανε λόγο για 1,5 εκατομμύριο Αρμένιους νεκρούς και για ανυπολόγιστο αριθμό προσφύγων σε όλο τον κόσμο. Τόνισε ότι η Γενοκτονία των Αρμενίων υπήρξε το πρώτο μεγάλο μαζικό έγκλημα του 20ού αιώνα και ότι η ατιμωρησία του άνοιξε τον δρόμο για νέες γενοκτονίες και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Η μνήμη, όπως είπε, δεν είναι τελετουργικό καθήκον, αλλά όρος επιβίωσης απέναντι στην επανάληψη του εγκλήματος. Ιδιαίτερα αιχμηρός ήταν απέναντι στην τουρκική άρνηση. 

Όπως υποστήριξε, η Τουρκία δεν περιορίζεται στο να αρνείται τη Γενοκτονία· προσπαθεί να αντιστρέψει την ιστορία, να μετατρέψει τους θύτες σε θύματα και να εξαγάγει την προπαγάνδα της διεθνώς. Μίλησε για «καθεστώς» που όχι μόνο διέπραξε εγκλήματα, αλλά συνεχίζει να τα αρνείται, ενώ επιχείρησε να συνδέσει την αρμενική εμπειρία με την ελληνική, το Θρακικό, το Ποντιακό, τη Μικρά Ασία και την Κύπρο. 

 Στο ίδιο πλαίσιο αναφέρθηκε στον Χραντ Ντινκ, τον Τουρκοαρμένιο δημοσιογράφο και εκδότη της εφημερίδας Agos, ο οποίος δολοφονήθηκε στην Κωνσταντινούπολη στις 19 Ιανουαρίου 2007. Ο Ντινκ είχε μιλήσει δημόσια για τη Γενοκτονία των Αρμενίων, για τα ανθρώπινα δικαιώματα και για τη συμφιλίωση Τούρκων και Αρμενίων, ενώ η δολοφονία του προκάλεσε διεθνή κατακραυγή. 

 Ο κ. Μαλκίδης στάθηκε και στην υπόθεση της Σαμπιχά Γκιοκτσέν, θετής κόρης του Μουσταφά Κεμάλ και πρώτης γυναίκας πιλότου της Τουρκίας, υποστηρίζοντας ότι η αποκάλυψη για την αρμενική της καταγωγή αποτέλεσε ένα από τα σημεία που ενόχλησαν βαθιά το τουρκικό εθνικιστικό αφήγημα. Για τον ίδιο, η περίπτωση αυτή δείχνει πώς η προπαγάνδα επιχειρεί να ξαναγράψει ακόμη και τις πιο προσωπικές ιστορίες των παιδιών που χάθηκαν, αρπάχθηκαν ή εξισλαμίστηκαν μέσα στη δίνη της Γενοκτονίας. 

 Ο κ. Μαλκίδης επικαλέστηκε τον αείμνηστο Νεοκλή Σαρρή, λέγοντας ότι η Τουρκία «δεν έχει ιστορία, αλλά ποινικό μητρώο», καθώς και τον Μιχάλη Χαραλαμπίδη, ο οποίος συνέδεε την επίλυση του Θρακικού, του Αρμενικού, του Ποντιακού και του Κυπριακού με την επίλυση του «τουρκικού προβλήματος». Η θέση του ήταν καθαρή: χωρίς αναγνώριση της ιστορικής αλήθειας από την Τουρκία, δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική ειρήνη. Το πιο πολιτικό σημείο της παρέμβασής του ήταν η έκκληση για ένα μέτωπο αλήθειας, δικαιοσύνης, μνήμης και ιστορίας. 

Ο κ. Μαλκίδης κάλεσε δημοκράτες και πατριώτες, Έλληνες, Αρμένιους και όλους όσοι δεν υπηρετούν την τουρκική προπαγάνδα, να σταθούν απέναντι στην άρνηση και στην παραχάραξη. Όπως είπε, η ανθρωπότητα δεν μπορεί να προχωρήσει με «λευκές σελίδες» στα μεγάλα εγκλήματα του παρελθόντος. Ξεχωριστή ήταν και η αναφορά του στο παράδειγμα της Αρμενίας. 

Ο ίδιος σημείωσε ότι έχει επισκεφθεί πολλές φορές τη χώρα και το μνημείο της Γενοκτονίας στο Ερεβάν, το οποίο λειτουργεί όχι μόνο ως χώρος πένθους, αλλά και ως υπόμνηση αγώνα. Το 2015, στην εκατονταετηρίδα της Γενοκτονίας, η Αρμενική Αποστολική Εκκλησία αγιοκατέταξε συλλογικά τα θύματα της Γενοκτονίας, μια πράξη που χαρακτηρίστηκε ιστορική και συμβολική για το αρμενικό έθνος. 

 Με βάση αυτό το παράδειγμα, ο κ. Μαλκίδης ζήτησε από την ελληνική πολιτεία να προχωρήσει επιτέλους στη δημιουργία εθνικού μνημείου για τη Γενοκτονία των Ελλήνων, όπου οι ξένοι ηγέτες και οι επίσημες αντιπροσωπείες θα καταθέτουν στεφάνι, όπως συμβαίνει στην Αρμενία. Παράλληλα, πρότεινε και μια αντίστοιχη πράξη από την Εκκλησία της Ελλάδος: την αγιοκατάταξη των θυμάτων της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Θράκης, του Πόντου και της Ιωνίας. 

 Η παρέμβασή του έκλεισε με μήνυμα ελπίδας και αγώνα.

 «Η νίκη της ζωής επί του θανάτου, της Ανάστασης επί της Σταύρωσης, της μνήμης απέναντι στην προπαγάνδα θα είναι ορατή και θα τη ζήσουμε κι εμείς», είπε, δίνοντας στην 24η Απριλίου όχι μόνο τον χαρακτήρα ημέρας μνήμης, αλλά και ημέρας ευθύνης.

 Το συμπέρασμα της παρέμβασης ήταν σαφές: η Γενοκτονία των Αρμενίων δεν ανήκει μόνο στο παρελθόν. Είναι ζήτημα αλήθειας, δικαιοσύνης και διεθνούς πολιτισμού. Και για τον ελληνισμό, αποτελεί υπενθύμιση ότι η μνήμη των δικών του θυμάτων δεν μπορεί να παραμένει διάσπαρτη, άτυπη ή περιφερειακή. 

Χρειάζεται θεσμική τιμή, εθνικό μνημείο και σταθερό αγώνα απέναντι στην άρνηση.

Η συνέντευξη στη συνέχεια 

Δημήτριος Νταλίπης – Ο ατρόμητος φρουρός της Μακεδονίας και το άσβεστο φως της ελευθερίας

19 Νοεμβρίου του 1906 σε ηλικία μόλις 34 ετών 

βαδίζει στο μονοπάτι για την αθανασία ο 

γενναίος οπλαρχηγός του Μακεδονικού Αγώνα 

Δημήτριος Νταλίπης

Ἁγ. Νεκταρίου: «Ὁ χαρακτὴρ τοῦ μὴ κατ’ ἐπίγνωσιν ζηλωτοῦ»

Ὁ μὴ κατ’ ἐπίγνωσιν ζηλωτὴς κέκτηται μὲν ζῆλον ἀλλ’ οὐ κατ’ ἐπίγνωσιν, πλανᾶται ἐν ταῖς σκέψεσι καὶ ἐνεργείαις αὐτοῦ καὶ ἐργαζόμενος δῆθεν ὑπὲρ τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ παραβαίνει τὸν νόμον τῆς πρὸς τὸν πλησίον ἀγάπης.

Ὁ μὴ κατ’ ἐπίγνωσιν ζηλωτὴς ἐν τῇ ζέσει τοῦ ζήλου αὐτοῦ πράττει τὰ ἐναντία πρὸς τὰς διατάξεις τοῦ Θείου νόμου καὶ πρὸς τὸ Θεῖον θέλημα.

Ὁ μὴ κατ’ ἐπίγνωσιν ζηλωτὴς διαπράττει τὸ κακόν, ὅπως ἐπέλθῃ τὸ ὑπ’ αὐτοῦ νοούμενον ἀγαθόν.

Η Γενοκτονία των Αρμενίων: Αγώνας για την αναγνώριση και τη δικαιοσύνη

 

Θεοφάνης Μαλκίδης 

 

Η Γενοκτονία των Αρμενίων: Αγώνας για την αναγνώριση και τη δικαιοσύνη 

Ήταν 24 Απριλίου του 2015, μία από τις πιο σημαντικές στιγμές στην πορεία μου για την ανάδειξη του μαζικού εγκλήματος εναντίον των Αρμενίων, των Ασσυρίων,  αλλά και εναντίον των προγόνων μου Ελλήνων της Ιωνίας, του Πόντου, της Καππαδοκίας, της Θράκης.  

Ήταν  η πρόσκληση από την Προεδρία της Δημοκρατίας της Αρμενίας για να παραστώ και να μιλήσω στις εκδηλώσεις για τη συμπλήρωση εκατό ετών από τη Γενοκτονία των Αρμενίων. 

Το έγκλημα

 Από το 1877 έως σήμερα, πάνω από 2.000.000 Αρμένιοι σκοτώθηκαν και 140.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα των αρμενικών εδαφών κατελήφθησαν 💔🇦🇲:

Αγία Μαρίνα.Το ερημοκκλήσι που έκλεψε την καρδιά του Οδυσσέα Ελύτη

 

                                                      

Παίρνοντας το ανηφορικό μονοπατάκι λίγο πριν τα Μυστεγνά, αγκαλιασμένοι όση ώρα με χορούς από ελαιόδεντρα, με τι λαχτάρα συναντάμε το γραφικό εκκλησάκι της Αγια-Μαρίνας.

Πραγματικό στολίδι... με τη γέρικη βελανιδιά του…  τις πεζούλες, τα κανδηλάκια του, το πρότινο αναλόγι, τους Αγίους τακτοποιημένους μία σειρά... ολόρθο στο σταυροδρόμι των καιρών, με τα μάτια της απεραντοσύνης, να λογιάζει... τις αλησμόνητες πατρίδες, την Αγιά Σωτήρα,τα γλαυκοπράσινα ακρογυάλια.

Η Γενοκτονία των Αρμενίων: Αναγνώριση και δικαιοσύνη !

 

Θεοφάνης Μαλκίδης

 

Η Γενοκτονία των Αρμενίων: Αναγνώριση και δικαιοσύνη !

Το «ποιος θυμάται του Αρμένιους» του Χίτλερ, συμπυκνώνει το πυρήνα του εγκλήματος, το οποίο επειδή  δεν τιμωρήθηκε, μπορεί να συνεχισθεί και να  επαναληφθεί.  Όπως άλλωστε συμβαίνει με τη Γενοκτονία της Μνήμης, αλλά και με τα μαζικά εγκλήματα στο Αρτσάχ (Ναγκόρνο Καραμπάχ)

Το αρμενικό έθνος, μετά από χιλιάδες  χρόνια παρουσίας στην ιστορική του πατρίδα,  έπειτα από μία διαδικασία μαζικής βίας εναντίον του, η οποία κατέληξε σε Γενοκτονία η οποία αφαίρεσε τη ζωή από ενάμιση εκατομμύριο  ανθρώπους, αντιμετώπισε  τον  κίνδυνο της οριστικής εξαφάνισης, αφού εξοντώθηκε πάνω από το 50%  των Αρμενίων. Σ’ αυτό το δεδομένο θα πρέπει να προστεθούν τα χιλιάδες ορφανά παιδιά, ο άγνωστος αριθμός γυναικών σε χηρεία με πολλαπλά τραύματα βιασμού, οι  αναρίθμητοι αγνοούμενοι, τα εκατομμύρια εξαθλιωμένοι πρόσφυγες.

OXI

 

24 Απριλίου 2004: η μέρα που το αειφόρο ελληνικό ΟΧΙ, των Θερμοπυλών, της Πόλης και της Πίνδου, αντήχησε στην Κύπρο. 

Καμιά συνθηκολόγηση με κανέναν εισβολέα.