Ευαγόρας Παλληκαρίδης

 

Αυτή είναι η τελευταία επιστολή του Ευαγόρα Παλληκαρίδη, που απευθύνεται στη μεγάλη του αδελφή Γεωργούλα Γ. Ποσπορίδου:

Ένα διαχρονικό κείμενο του 1904

 

Η Ιαπωνία από τη μία και η Ρωσία απ’ την άλλη σφίγγουν με σχοινιά μια ανήμπορη Κορέα. Σκίτσο από το βρετανικό περιοδικό Punch. Πηγή

Το κείμενο που αλίευσα από μία επαρχιακή εφημερίδα των αρχών του περασμένου αιώνα, βρήκα ότι έχει διαχρονική επικαιρότητα.

Τότε εμαίνετο ο πόλεμος στην Άπω Ανατολή μεταξύ της Τσαρικής Ρωσίας και της Ιαπωνίας, εις τον οποίον η Ρωσία ηττήθη.

Ελάχιστα χρόνια πριν είχε λήξει ο πρώτος πόλεμος του 20ού αιώνα, μεταξύ της πανίσχυρης Βρετανικής Αυτοκρατορίας και των πρώτων λευκών αποίκων της Νότιας Αφρικής, των λεγόμενων Μπόερς.

Εις αυτόν (1899-1901), έλαβε μέρος εθελοντικά ο θρυλικός Τζων Κώστας, μια οδυσσειακή φυσιογνωμία, καταγόμενος από το χωριό μου Λεια Θεσπρωτίας, σκαρφαλωμένο ψηλά στη Μουργκάνα.

Βραβείο Κεμάλ!

 

Η Τουρκία διεξάγει «εντατική διπλωματική κινητικότητα» ώστε να μην διευρυνθεί η «ιρανικής προέλευσης σπείρα βίας», δήλωσε την Πέμπτη ο Τούρκος Πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν μιλώντας στην τελετή απονομής του Διεθνούς Βραβείου Ειρήνης Ατατούρκ στον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες, στην Άγκυρα.

Οι όψεις του πολέμου και ο Ελληνισμός

Θεοφάνης Μαλκίδης 

 Οι όψεις του πολέμου και ο Ελληνισμός 

 Η συνέντευξη στο ραδιοφωνικό σταθμό Focus 

Σχέδιο εποικισμού της Κύπρου – Oι έποικοι καταφθάνουν μαζί με τους μουχτάρηδές τους!

 

ΦΑΝΟΥΛΑΣ ΑΡΓΥΡΟΥ

Το Φόρεϊν Όφις από τον Αύγουστο του 1974 γνώριζε ότι η Τουρκία θα άρχιζε τον εποικισμό – το είπε και στον Κίσινγκερ!

Στόχος, η δημογραφική αλλαγή και εθνικό ξεκαθάρισμα βάσει σχεδίου Δρος Νιχάτ Ερίμ 1956. Ο σκόπιμος εποικισμός των κατεχομένων αναφέρθηκε δύο φορές από την Επιτροπή Μετανάστευσης, Προσφύγων και Δημογραφίας του Συμβουλίου της Ευρώπης, το 1992 (Εισηγητής: Αλφόνς Κουκό, Ισπανία) και το 2003 (Εισηγητής: Τζαάκο Λάξο, Φινλανδία).
Η έκθεση Κουκό ανέφερε ότι η δημογραφική σύνθεση της Κύπρου αλλοιώνεται ριζικά με την εγκατάσταση χιλιάδων ξένων, που μεταφέρονται από την Τουρκία.

Έγραψε σχετικά ο Δρ Ερίμ:

Οικονομικές και ενεργειακές επιπτώσεις της σύγκρουσης στο Ιράν

 

του Νίκου Ντάσιου

Με την τιμή του Brent να έχει εκτοξευτεί στα 85$/b σε μερικές μόνο μέρες (σ. Άρδην 102,7 σήμερα 9/3/26) είναι προφανές πως η διάρκεια του πολέμου στο Ιράν θα θέσει υπό δοκιμασία την παγκόσμια οικονομία, μετά την Ουκρανία και την πανδημία του Covid. To 25% του μεταφερόμενου δια θαλάσσης πετρελαίου διέρχεται από τα στενά του Ορμούζ τα οποία έχουν πρακτικά κλείσει αφού διέρχονται μόλις 1 με 2 πλοία έναντι 50 με 60, την περίοδο πριν την έναρξη των βομβαρδισμών. Άμεσα πληττόμενες είναι οι οικονομίες των Ασιατικών χωρών οι οποίες απορροφούν το 89% των ποσοτήτων πετρελαίου που διέρχεται του Ορμούζ. Κίνα και Ινδία αποτελούν προορισμό για το 51% των ποσοτήτων αυτών (7,5 εκατ. b/d) έναντι μόλις 6,5% της Ευρώπης και των ΗΠΑ (0,9 εκατ. b/d). 

Η Θράκη στα χρόνια του πολέμου

Θεοφάνης Μαλκίδης 

Η Θράκη στα χρόνια του πολέμου 

 Είναι προφανές ότι ο πλανήτης δεν είναι ίδιος μετά την 28η Φεβρουαρίου και την επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν, αφού εισέρχεται σε μια περίοδο αβεβαιότητας και βίας. Οι εξελίξεις αυτές είναι επίσης σαφές ότι επηρεάζουν την Ελλάδα, με την ποικιλόμορφη παρουσία των ΗΠΑ (Σούδα, Αλεξανδρούπολη) και ευρύτερα τον Ελληνισμό, με το δεδομένο της έντασης στην Κύπρο και την παρουσία ελληνικών δυνάμεων στο ημικατεχόμενο νησί.

 Η Θράκη στο νέο περιβάλλον πολεμικής σύγκρουσης Η Θράκη και ειδικότερα το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης, μετά το 2022 και την ένοπλη σύγκρουση μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας, διαδραματίζει κρίσιμο ρόλο λειτουργώντας ως ο βασικός «πνεύμονας» υποστήριξης των αμερικανικών και νατοϊκών δυνάμεων. Παρότι η Αλεξανδρούπολη δεν έχει τα τυπικά χαρακτηριστικά μίας βάσης, έχει αποκτήσει, μετά την έναρξη των αμερικανοϊσραηλινών επιχειρήσεων στο Ιράν, επιπλέον ρόλο. 

Κύπρος: Οι Βρετανοί πάντως κάποια στιγμή θα στείλουν πλοία

 

του Άριστου Μιχαηλίδη από τον Φιλελεύθερο

Φαντάσου να βομβαρδιζόταν η Κύπρος από πυραύλους και ντρόυν και να περίμενε την προστασία των Βρετανών. Ως παράπλευρη προστασία, έστω, αφού θα προστάτευαν τις βάσεις τους. Το αντιτορπιλικό Dragon που αποφάσισαν να στείλουν, μάλλον ξεκίνησε ψες (έτσι λέει μια πληροφορία, χωρίς να είναι κι αυτό σίγουρο). Οπότε θα φτάσει σε καμιά βδομάδα.

Δηλαδή από τα μεσάνυκτα της προηγούμενης Κυριακής θα περάσουν καμιά εικοσαριά μέρες. Αν αυτό το διάστημα υπήρχε οργανωμένη επίθεση, τι θα ερχόταν να προστατεύσει; Τα ερείπια; Ευτυχώς, να λέμε, που ήρθαν αμέσως η Ελλάδα και η Γαλλία. Μην πω, και ευτυχώς -διότι δεν είναι ευτύχημα οι βομβαρδισμοί- που το Ισραήλ φαίνεται ότι καθήλωσε τους τρομοκράτες της Χεζμπολάχ και δεν πρόλαβαν να στείλουν στην Κύπρο περισσότερα ντρόουν.

Ὕψωμα 731: Οἱ νέες Θερμοπύλες τοῦ 1940 πού δέν ἔπεσαν

 

Σβίλλιας Θ. Διονύσης

Ο Μουσολίνι ζηλεύοντας τις αρχικές νίκες των Γερμανών στην Ευρώπη, θέλησε και αυτός να δείξει το μέγεθος των Ιταλικών Ενόπλων δυνάμεων, ρίχνοντας τους εναντίον ενός μικρού και εύκολου αντιπάλου όπως υπολόγιζε. Έτσι το φθινόπωρο του 1940 επιτέθηκε στην χώρα μας. Ήταν πια αρχές Μαρτίου του 1941 όταν θέλοντας να παρακολουθήσει από κοντά τις πολεμικές επιχειρήσεις και την αναμενόμενη νίκη των μεγαλόπρεπων ιταλικών δυνάμεων εναντίον των λίγων και όχι πολύ καλά εξοπλισμένων Ελλήνων, ο Μουσολίνι έφτασε στην Αλβανία. Η Αλβανία είχε επιτρέψει την διάβαση των ιταλικών δυνάμεων από το έδαφος της ώστε αυτές να επιτεθούν στην χώρα μας.

Ο Ελληνισμός στα χρόνια του πολέμου

 Θεοφάνης Μαλκίδης 

Ο Ελληνισμός στα χρόνια του πολέμου

Η συνέντευξη στον τηλεοπτικό σταθμό Αλέρτ

Στοκχόλμη, Βουλή της Σουηδίας, 11 Μαρτίου 2010: Δεκαέξι χρόνια μετά το ιστορικό ψήφισμα αναγνώρισης της Γενοκτονίας

Θεοφάνης Μαλκίδης

 

Στοκχόλμη,  Βουλή της Σουηδίας, 11 Μαρτίου 2010: Δεκαέξι χρόνια μετά το ιστορικό ψήφισμα αναγνώρισης της Γενοκτονίας

 

Η 11η Μαρτίου 2010 αποτελεί μία σημαντική ημέρα για τους Έλληνες, τους Αρμένιους και τους Ασσύριους σε όλο τον κόσμο, αποτελεί μία σπουδαία ημέρα για τη μνήμη των  εκατομμυρίων  θυμάτων  της Γενοκτονίας των Ελλήνων, των Αρμενίων και των Ασσυρίων.

Η απόφαση της ολομέλειας του Σουηδικού Κοινοβουλίου να αναγνωρίσει με ψήφους 131 υπέρ και 130 κατά, την Γενοκτονία των Ελλήνων, των Αρμενίων και των Ασσυρίων με την καθοριστική ψήφο της κουρδικής καταγωγής βουλευτού Gulan Αvci, αποτέλεσε μία μεγάλη επιτυχία, η οποία ήρθε σε μία δύσκολη περίοδο. Σε μία συγκυρία όπου το μόνο που λεγόταν και συνεχίζει να ακούγεται είναι ψέματα και προπαγάνδα. Στην ελληνική όμως παράδοση, υπάρχουν και οι λέξεις, που γίνονται σύμβολα, αγώνες, πρότυπα, ταυτότητα.

Η απόφαση της Σουηδικής Βουλής την 11 Μαρτίου 2010 ήρθε μετά την απόφαση του Μαΐου του 2009, ότι από κοινού Έλληνες, Αρμένιοι και Ασσύριοι θα προωθήσουν το ψήφισμα για την αναγνώριση της Γενοκτονίας στη Σουηδική Βουλή.

Είμαι περήφανος γιατί στην εκδήλωση εκείνη στη Στοκχόλμη μίλησα μαζί με τους συναγωνιστές Κώστα Φραγγίδη, τον πρόεδρο του Συλλόγου Ποντίων Στοκχόλμης “Εύξεινος Πόντος”, τον Vahagn Avedian , μέλος της Αρμενικής εθνικής επιτροπής Σουηδίας και τον Sabri Atman εκπρόσωπο των Ασσυρίων. Εκεί με πρωτοβουλία του Συλλόγου και του Κέντρου Ελληνικού Πολιτισμού Σουηδίας διανεμήθηκε το βιβλίο μου, στην αγγλική γλώσσα, για τη Γενοκτονία.

Είχε προηγηθεί, λίγους μήνες νωρίτερα, η παρουσίαση του αείμνηστου  Μιχάλη Χαραλαμπίδη στη Στοκχόλμη και το αίτημα για την αναγνώριση.  

Λίγο αργότερα το μεγαλύτερο πολιτικό κόμμα της Σουηδίας, το Σοσιαλδημοκρατικό, κατά την ετήσια συνέλευση του, το Νοέμβριο του 2009, είχε αναγνωρίσει τη γενοκτονία των Ασσυρίων, των Ελλήνων και Αρμενίων.

Η αναγνώριση της Γενοκτονίας εισήχθη προς ψήφιση στο Σουηδικό κοινοβούλιο,  όπου ήμουν εμπειρογνώμονας με πρωτοβουλία του Συλλόγου Ποντίων Στοκχόλμης και το αποτέλεσμα ήταν η επικράτηση της αλήθειας, έναντι της άρνησης και της προπαγάνδας. Μάλιστα την καθοριστική 131η ψήφο για να περάσει το ψήφισμα την έδωσε η Κούρδισσα Gulan Avci,  την οποία η κατοχική Τουρκία ζητά την παράδοση της από τη Σουηδία!

«Κάθε φορά που ακόμα μία χώρα αναγνωρίζει τη γενοκτονία, η αλήθεια πλησιάζει λίγο πιο κοντά στην Τουρκία. Δεν είναι πλέον δυνατόν να ξεφεύγει ή να παραμένει σιωπηλή για το παρελθόν. Ήρθε η ώρα η Τουρκία να αναγνωρίσει τη Γενοκτονία. Το τελευταίο στάδιο της Γενοκτονίας είναι η άρνησή της και δυστυχώς σήμερα η Τουρκία βρίσκεται σε αυτό ακριβώς το στάδιο. Ήρθε η ώρα να συμφιλιωθεί η Τουρκία με την κεμαλική της κληρονομιά, αυτό που συνέβη ήταν Γενοκτονία. Οι επιφανέστεροι επιστήμονες και ιστορικοί του κόσμου έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι επρόκειτο για γενοκτονία. Η άσκηση πίεσης στο τουρκικό κράτος προκειμένου αυτό να αποδεχθεί μία ξεκάθαρη συζήτηση σχετικά με τη Γενοκτονία και να επιτρέψει την πρόσβαση του έξω κόσμου στα αρχεία ελπίζουμε ότι θα οδηγήσει στην αναγνώριση της Γενοκτονίας. Η αναγνώριση της γενοκτονίας δεν αποτελεί πλήγμα για την Τουρκία. Αντιθέτως, η μη αναγνώρισή της αποτελεί πλήγμα για τη δικαιοσύνη. Και είμαι αρκετά πεπεισμένη ότι η δικαιοσύνη μόνο καλό μπορεί να κάνει. Η δικαιοσύνη πρέπει να εφαρμοστεί στην Τουρκία. Όσο η Τουρκία προσπαθεί να σκεπάσει το θέμα δεν θα υπάρξει ποτέ συμφιλίωση. Αν η μνήμη των θυμάτων δεν αποκατασταθεί, οι άνθρωποι δεν θα μπορέσουν να επουλώσουν τις πληγές τους και να συνεχίσουν. Γι’ αυτό είναι σημαντικό όλες οι δυνάμεις, οι οποίες πιστεύουν σε ανθρώπινες αξίες, να συνεχίσουν να αγωνίζονται και να ασκούν πίεση στην Τουρκία προκειμένου να αρχίσει να λέει την αλήθεια και να παραδεχθεί τη Γενοκτονία». Αυτά είχε δηλώσει ο Αβτζί, για να καταλήξει στη θετική της ψήφο για  την αναγνώριση της Γενοκτονίας.

Το ψήφισμα από το Σουηδικό κοινοβούλιο, με το οποίο αναγνωρίστηκε το μαζικό έγκλημα έχει μεγάλη αξία,  γνωρίζοντας τη θέση της χώρας τόσο παγκόσμια, όσο και ευρωπαϊκά για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα δικαιώματα των διωκόμενων λαών. Η προσπάθεια για την αναγνώριση της Γενοκτονίας συνεχίζεται έχει αποτέλεσμα. Ειδικά όταν προέρχεται από την δυναμική και έξω από συμφέροντα και λογικές Διασπορά και ανιδιοτελείς ανθρώπους. Ο αγώνας συνεχίζεται και παρότι έχει πολλά εμπόδια στο εσωτερικό και το εξωτερικό, θα είναι νικηφόρος!

 

Υ.Γ. Έσχατο, αλλά όχι τελευταίο και επειδή, όπως γράφει ο Πλάτωνας, πρέπει να ονομάζουμε τις πράξεις,  αυτοί που αγωνίστηκαν για την αναγνώριση της Γενοκτονίας ήταν οι  βουλευτές Τάσος Σταφιλίδης, Hans Linde, Fredrik Malm, Ulla Hoffman, Mats Pertoft, Γκιουλάν Αβτζί, ο πρόεδρος του Συλλόγου Ποντίων Στοκχόλμης Κώστας Φραγγίδης και η αδελφή του Ντίνα Φραγγίδου και από την Ελλάδα ο αείμνηστος Μιχάλης Χαραλαμπίδης και ο υπογράφων το κείμενο αυτό.  

Τριλογία του Πελοποννησιακού Πελάγους

 

ΤΙΤΛΟΣ

Τριλογία του Πελοποννησιακού Πελάγους

ΥΠΟΤΙΤΛΟΣ

“Εβροκρήτη και Εβροπελοπόννησος είναι δυο αδελφές δίδυμες”

Εικόνα οπισθόφυλλου: Γιάννης Κουκάκης Παρίσι, εκ Διδυμοτείχου, Κείμενα: Χρήστος Κηπουρός

Ανθρωπιστικοί, Νομικοί, Τεκτονικοί και Πελαγικοί λόγοι, επιβάλλουν το “φρέαρ των Οινουσσών”, να μπει στο “Πελοποννησιακό Πέλαγος.”

Χρήστος Κηπουρός

ΤΊΤΛΟΣ

Ανθρωπιστικοί, Νομικοί, Τεκτονικοί και Πελαγικοί λόγοι, επιβάλλουν το “φρέαρ των Οινουσσών”, να μπει στο “Πελοποννησιακό Πέλαγος.”

ΥΠΟΤΙΤΛΟΣ

Προς την Κυβέρνηση: Στείλτε τώρα στον ΟΗΕ τους γεωγραφικούς όρους: “Νότιο Κρητικό Πέλαγος” και “Πελοποννησιακό Πέλαγος”. Αλλιώς κάντε ένα μνημείο: Στο Άγνωστο Πέλαγος που έπεσε υπέρ πατρίδος, αιμορραγώντας κυριαρχία και ενέργεια. 

Οδυσσέας Ελύτης: Τι φταίει για την κακοδαιμονία της ελληνικής ζωής;

 

Συνέντευξη που έδωσε ο Οδυσσέας Ελύτης στον Ρένο Αποστολίδη από το νέο Λόγιο Ερμή (τ.4)*

Ζητεῖται ἡ γνώμη σας, κύριε Ἐλύτη, ἡ ἐντελῶς ἀνεπιφύλακτη καί ἀδέσμευτη, ἐπάνω σέ ὅ,τι θεωρεῖτε ὡς τήν πιό κεφαλαιώδη κακοδαιμονία τοῦ τόπου. Ἀπό τί κυρίως πάσχουμε καί τί πρωτίστως μᾶς λείπει; Ποιά θά ὀνομάζατε «πρώτη μάστιγα» τῆς νεοελληνικῆς ζωῆς;

Ἀπό τί πάσχουμε κυρίως; Θά σᾶς τό πῶ ἀμέσως: ἀπό μιά μόνιμο, πλήρη, καί κακοήθη ἀσυμφωνία μεταξύ τοῦ πνεύματος τῆς ἑκάστοτε ἡγεσίας μας καί τοῦ «ἤθους» πού χαρακτηρίζει τόν βαθύτερο ψυχικό πολιτισμό τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ στό σύνολο του!

Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή

Τις δραματικές γεωπολιτικές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, τον 

ρόλο της Τουρκίας και τις πιθανές επιπτώσεις για τον Eλληνισμό 

ανέλυσε 

ο Θεοφάνης Μαλκίδης μιλώντας στο CretaOne, σε μια εκτενή 

παρέμβαση όπου σκιαγράφησε το σύνθετο σκηνικό που 

διαμορφώνεται μετά 

την κλιμάκωση της σύγκρουσης μεταξύ Ισραήλ, ΗΠΑ και Ιράν.

Ποιοι έβαλαν την Κύπρο στο επίκεντρο της κρίσης;

 

του Άριστου Μιχαηλίδη από τον Φιλελεύθερο

Μα είναι οι ελληνικές φρεγάτες και τα F16, που έβαλαν την Κύπρο στο επίκεντρο της κρίσης; Έτσι γράφουν οι φωστήρες. Κατηγορώντας τον Πρόεδρο που ζήτησε από συμμάχους κάλυψη από τις πιθανές επιθέσεις.

Η καμπή του Μαντζικέρτ: Το Βυζάντιο ως περιφερειακό βασίλειο (1025-1204)

 

Ο Βασίλειος Β’ ο Βουλγαροκτόνος, δορικτήτωρ και κοσμοκράτωρ, απεβίωσε το 1025, αφήνοντας μία εκτεταμένη και προστατευμένη αυτοκρατορία, το δε θησαυροφυλάκιο υπερπλήρες. Η αμέλειά του στο θέμα της διαδοχής όμως άνοιξε για την αυτοκρατορία ένα κεφάλαιο αστάθειας, το οποίο θα κατέληγε με την παρακμή της Μακεδονικής δυναστείας και την πολύπλευρη κρίση του βυζαντινού κράτους.

Γράφει ο Μάριος Νοβακόπουλος από την ιστοσελίδα cognoscoteam.gr

Αρχικά τον διαδέχθηκε ο αδελφός του, Κωνσταντίνος Η’, ο οποίος ως τότε συμβασίλευε στην σκιά του βασιλείου. Μετά το θάνατό του Κωνσταντίνου το 1028, η κόρη του Ζωή Πορφυρογέννητη ανέβασε στον θρόνο τους συζύγους της Ρωμανό Γ’ Αργυρό (1028-1034) και Μιχαήλ Δ΄ Παφλαγόνα (1034-1041). Μετά τον θάνατο του δευτέρου, η Ζωή δέχθηκε ως αυτοκράτορα τον ανεψιό του Μιχαήλ Ε΄ Καλαφάτη (1041-1042), όμως αφρόνως προσπάθησε να την εκθρονίσει. Μετά την καταστολή της στάσης του και την τύφλωσή του, η Ζωή συμβασίλευσε πρόσκαιρα με την αδελφή της Θεοδώρα, ώσπου νυμφεύθηκε τον Κωνσταντίνο Θ΄ Μονομάχο (1042-1055), ο οποίος συνέχισε να βασιλεύει μετά τον θάνατό της το 1050. Τον Κωνσταντίνο διαδέχθηκε, πρόσκαιρα πάλι, η Θεοδώρα, η οποία τελικά παρέδωσε την εξουσία στον γηραιό γραφειοκράτη Μιχαήλ ΣΤ’ Στρατιωτικό, βάζοντας τέλος στην Μακεδονική δυναστεία (1056). Εναντίον του εξεγέρθηκε η στρατιωτική εκστρατεία της ανατολής, με επικεφαλής τον Ισαάκιο Κομνηνό, ο οποίος κατέλαβε τον θρόνο έπειτα από έναν αιματηρό εμφύλιο πόλεμο και βασίλευσε μεταξύ 1057-1059.

Εκδήλωση του Αναγνωστηρίου Καλύμνου “ΑΙ ΜΟΥΣΑΙ” για την 78η επέτειο της Ενσωμάτωσης της Δωδεκανήσου

 

 

Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για την 78η επέτειο της Ενσωμάτωσης της Δωδεκανήσου με τη μητέρα Ελλάδα, που πραγματοποιήθηκε στις 7 Μαρτίου 1948, το Αναγνωστήριο Καλύμνου «ΑΙ ΜΟΥΣΑΙ» διοργάνωσε επετειακή εκδήλωση.

Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 7 Μαρτίου 2026, στις 7:00 το απόγευμα στο ισόγειο του Πνευματικού Κέντρου Καλύμνου και περιλάμβανε ομιλία από διδάκτορα του Παντείου Πανεπιστημίου Θεοφάνη Μαλκίδη με θέμα: «Τα Δωδεκάνησα από την Κατοχή στην Ένωση: η μακρά πορεία για την Ελευθερία».

Τον ομιλητή προλόγισε και προσφώνησε ο πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Αναγνωστηρίου «ΑΙ ΜΟΥΣΑΙ», Παναγιώτης Πιζάνιας, ο οποίος αναφέρθηκε στη σημασία της ιστορικής επετείου και στη διαρκή ανάγκη διατήρησης της ιστορικής μνήμης.

Η ομιλία υπήρξε ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα, παρουσιάζοντας σημαντικά ιστορικά στοιχεία και πτυχές της πορείας των Δωδεκανήσων από την περίοδο της κατοχής έως την πολυπόθητη Ένωση με την Ελλάδα.

Η εκδήλωση προσέλκυσε το ενδιαφέρον του κοινού, που είχε την ευκαιρία να παρακολουθήσει μια εμπεριστατωμένη ιστορική προσέγγιση της σημαντικής αυτής επετείου.

Παρόντες στην εκδήλωση ο Μητροπολίτης Λέρου ,Καλύμνου και Αστυπαλαίας κ. Παΐσιος, ο Έπαρχος ΠΕ Καλύμνου Μανώλης Μουσελλής, ο Δήμαρχος Καλυμνίων Ιωάννης Μαστροκούκος, ο Πρόεδρος του ΔΣ Δημήτρης Μαραγκός, ο Αντιδήμαρχος Ιωάννης Θεοφιλίδης , ο Διοικητής του 5/42 ΣΕ Συνταγματάρχης Κωνσταντίνος Τσίρος, ο Λιμενάρχης Καλύμνου Ανθυποπλοίαρχος ΛΣ Ιωάννης Τύρελλης.

Ο ζητιάνος και ο Ντοστογιέφσκι

 

Κάποτε ο γνωστός συγγραφέας Ντοστογιέφσκι βγήκε για τον απογευματινό του περίπατο. Ενώ κόντευε να νυχτώσει ένας ζητιάνος άπλωσε το χέρι του και του ζήτησε βοήθεια. Ο Ντοστογιέφσκι ψάχνει τις τσέπες του να βρει κανένα κέρμα, αλλά δεν βρίσκει τίποτα. 

Ψάχνει το ρολόι του να το προσφέρει, αλλά και εκείνο το είχε ξεχασμένο στο σπίτι του. Ο μεγάλος συγγραφέας κοκκίνισε λίγο στο πρόσωπο και πάνω στην αμηχανία του έσκυψε, φίλησε το χέρι του τυφλού και ψιθύρισε:

Από την Ένωση της Δωδεκανήσου με την Ελλάδα την 7η Μαρτίου 1948 , μέχρι την εθνική κυριαρχία το 2026

 

Θεοφάνης Μαλκίδης

 

Από την   Ένωση της Δωδεκανήσου με την Ελλάδα την  7^η Μαρτίου 1948, μέχρι την εθνική κυριαρχία το 2026 

 

Από την ομιλία του Θεοφάνη Μαλκίδη στις εκδηλώσεις για την Ένωση της Δωδεκανήσου με την Ελλάδα, που οργάνωσαν το Αναγνωστήριο Καλύμνου «Αι Μούσαι» και ο  Δήμος Καλυμνίων. Κάλυμνος, Δωδεκάνησα, 7 Μαρτίου 2026.

 

1. H συγκλονιστική μαρτυρία

 «Ήταν περίπου μεσημέρι. Όλος ο πληθυσμός της Ρόδου, χωρικοί με τις στολές, χωρικές με τα κλαράτα μαντήλια, όλοι σε στάση προσοχής, οι περισσότεροι δακρυσμένοι, καθώς από το πανύψηλο κοντάρι του «βωμού της Πατρίδας» (Ara Patriae, έτσι ονόμαζαν οι Ιταλοί, με χαραγμένα στο βάθρο του κονταριού γράμματα, την ιερή αυτή βάση της σημαίας), κατέβαινε αργά – αργά η τρίχρωμη σημαία της αγγλικής κατοχής. Ύστερα, με τους ήχους του εθνικού μας ύμνου, άρχισε ν’ ανεβαίνει στο ίδιο κοντάρι, η γαλανόλευκη.

Τότε, δια μιας, σαν από ένα αόρατο σύνθημα, που όμως φαίνεται ότι ξεπήδησε μέσα από όλες τις καρδιές, όλος εκείνος ο πληθυσμός εγονάτισε μ’ ευλάβεια, σαν ένας άνθρωπος, και ατένιζε, έτσι γονατιστός, με δακρυσμένα μάτια, τη σημαία μας, που υψωνόταν σιγά – σιγά, προς το γαλανό ουρανό, το δικό της ουρανό, για πρώτη φορά – τι όραμα! Ύστερα από σκλαβιά εξακοσίων χρόνων.

Δεν είχαν περάσει ελάχιστα λεπτά από τη λήξη της τελετής, και το πλήθος εκινήθη για να διαλυθεί. Αντί όμως να διαλυθεί στους γύρω δρόμους, είδα με περιέργεια, να συμπυκνώνεται το πλήθος, προς μια κατεύθυνση, - και σε λίγο είχε σχηματισθεί μια ογκώδης πομπή, που όδευε προς μια άγνωστη για μένα κατεύθυνση. Ρώτησα τότε περίεργος, «που πηγαίνουν», κι’ επληροφορήθηκα κατάπληκτος ότι η πομπή εκείνη του σοβαρού και σιωπηλού πλήθους εβάδιζε προς το νεκροταφείο.

Έμαθα, τι έγινε. Το πλήθος έφτασε κάποτε  στην είσοδο του νεκροταφείου, εστάθηκε εκεί, κα’ έκαμε, τί; Ακούστε! Ανάγγειλε  στους νεκρούς Δωδεκανησίους, το μεγάλο, το ασύλληπτο άγγελμα: ότι η ελευθερία, που αιώνες είχαν ποθήσει, που γι’ αυτήν αιώνες θυσιάστηκαν, - έφτασε τέλος σήμερα, και ότι η Ρόδος ήταν πια ελεύθερη! Σκηνή περισσότερο συγκινητική δεν έχω γνωρίσει ως άνθρωπος, - και δε θα λησμονήσω ποτέ. Αλλά και δεν έχω δικαίωμα, δεν έχουμε δικαίωμα όλοι μας να την λησμονούμε. Γιατί ίσως δε θα βρούμε στα έθιμα και στις παραδόσεις του έθνους μας, εκδήλωση που να συμβολίζει με ζωηρότερο και παραστατικότερο τρόπο την ψυχική ενότητα της φυλής, την αδιάρρηκτη ενότητα των ελληνικών γενεών, στις θυσίες τους για την ελευθερία, δια μέσου των αιώνων». Τα παραπάνω συγκλονιστικά λόγια είναι η μαρτυρία του πρώην προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Στασινόπουλου, ο οποίος βρέθηκε στη Ρόδο  την 7^η Μαρτίου 1948, καταγράφοντας την ιστορική στιγμή της Ένωσης.

 

2.Το παράδειγμα της  ιστορίας

Τούτες τις ώρες τιμούμε την Ένωση της Δωδεκανήσου με την Ελλάδα, όταν  την 7η  Μαρτίου του 1948, απελευθερώθηκαν τα νησιά μετά από 500 χρόνια τουρκικής, ιταλικής και γερμανικής κατοχής. Ήταν το φυσικό αποτέλεσμα της δημογραφικής και  εθνολογικής κατάστασης στα Δωδεκάνησα και το επιστέγασμα του αγώνα του ελληνικού λαού για την εθνική αποκατάσταση στο Αιγαίο μετά τον  Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο:  Ρόδος,  Κως, Πάτμος, Αστυπάλαια, Κάλυμνος,  Κάρπαθος,  Κάσος, Λέρος,  Νίσυρος, Σύμη,  Τήλος, Αγαθονήσι, Λειψοί, Χάλκη, Αλιμιά,  Αρκοί, Φαρμακονήσι,  Γυαλί,  Κίναρος, Λέβιθα,  Μάραθος, Νίμος, Ψέριμος,  Σαρία,   Στρογγυλή,  Σύρνα, Τέλενδος, Καστελλόριζο, Ίμια και εκατοντάδες άλλες ελληνικές νησιωτικές πατρίδες.

Δωδεκάνησα : Ελληνικότητα και εθνική κυριαρχία

Θεοφάνης Μαλκίδης 

Δωδεκάνησα :  Ελληνικότητα και εθνική κυριαρχία

Στη Μνήμη του αξιωματικών του Πολεμικού μας Ναυτικού Παναγιώτη Βλαχάκου, Χριστόδουλου Καραθανάση, Έκτορα Γιαλλοψού, πεσόντων στα Ίμια (1996), και  Κωνσταντίνου Πανανά,  Αναστασίου Τουλίτση και Ελευθερίου Ευαγγέλου, πεσόντων στην  Κίναρο (2016).

Ο Ηρόδοτος, της Αλικαρνασσού και του Αιγαίου, της Ιωνίας και της Δωδεκανήσου, της γης και της θάλασσας,  ζώντας και δημιουργώντας σε έναν τόπο ταυτισμένο με τη θάλασσα και με τα χιλιάδες νησιά της  να την περιβάλλουν και να τα περιβάλλει, διατυπώνει  τη μοναδικής αξίας και ουσίας παραδοχή:  «Έχουμε γη και πατρίδα, όταν έχουμε πλοία και θάλασσα»!  Μιλά, δηλαδή, μεταξύ των άλλων,  για την κυριαρχία και για τον τρόπο επιβολής και εδραίωσής, αλλά και αντίστασης σε κάθε επίδοξο κατακτητή. Ενώ  στο Θουκυδίδη διαβάζουμε για τον Περικλή που αναφέρεται  στο  «Μέγα το της Θαλάσσης Κράτος»,  αποδίδοντας την ερμηνεία ότι η «θαλάσσια ισχύς» στηρίζεται σε συγκεκριμένα χαρακτηριστικά όπως, η γεωγραφία, η ανάπτυξη της ακτογραμμής και το χαρακτήρα του λαού.

Δωδεκάνησα

 

Θεοφάνη Μαλκίδη :  Δωδεκάνησα. Ελληνικότητα και εθνική κυριαρχία. 

Ο μήνας Μάρτιος είναι σημαδιακός για τα Δωδεκάνησα και την σύγχρονη ελληνική ιστορία. Τόσο η 7 Μαρτίου 1948 όσο και η 31η Μαρτίου 1947 είναι δυο ημερομηνίες ταυτισμένες με το αποτέλεσμα του αγώνα για την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων στον εθνικό κορμό. Όσο για την μακραίωνη ιστορία και την σημασία των Δωδεκανήσων για την Ελλάδα σε όλα τα επίπεδα, μας τα εξιστορεί γλαφυρά στο καινούργιο του βιβλίο με τίτλο : Δωδεκάνησα. Ελληνικότητα και εθνική κυριαρχία,  ο εκ Θράκης συγγραφέας και πολιτικός επισήμων Δρ. Θεοφάνης Μαλκίδης. Πολυγραφότατος κι ενεργός ως πολίτης κι ως επιστήμονας ο Μαλκίδης, με την πένα και τον δημόσιο λόγο του, αγωνιά για το μέλλον του Ελληνισμού μπροστά στον τουρκικό επεκτατισμό. Ως θρακιώτης βλέπει, δυστυχώς,  όλη την γραμμή του κινδύνου που ξεκίνησε από εμάς στην Κύπρο το 1974 και καταλήγει στο άλλο άκρο του ελληνισμού την Θράκη διασχίζοντας το Αιγαίο που στο άκρη του βρίσκονται τα Δωδεκάνησα. Το σύμπλεγμα αυτών των νησιών είναι πολλά και σημαίνει πολλά για την Ελλάδα .

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΓΙΑ ΤΟ ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΜΟ: «ΝΟΤΙΟ ΚΡΗΤΙΚΟ ΠΕΛΑΓΟΣ»

 

 

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΓΙΑ ΤΟ ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΜΟ: «ΝΟΤΙΟ ΚΡΗΤΙΚΟ ΠΕΛΑΓΟΣ»

 

ΠΡΟΣ: Το Ελληνικό Κοινοβούλιο (Διαρκής Επιτροπή Παραγωγής και Εμπορίου / Αρχηγούς Πολιτικών Κομμάτων, Βουλευτές

ΘΕΜΑ: Η Νομική και Σημειολογική παγίδα του όρου «Νότια της Κρήτης» στις προς κύρωση συμβάσεις (Chevron / Helleniq Upstream), αντί του ορθού: «Νότιο Κρητικό Πέλαγος».

Αξιότιμοι Κύριοι Βουλευτές,

Με αφορμή τη συζήτηση για την κύρωση των συμβάσεων έρευνας και εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων στις θαλάσσιες περιοχές της Κρήτης και της Πελοποννήσου, οφείλουμε να καταθέσουμε την εξής κρίσιμη επισήμανση:

Πόσο σοφά μιλούσε ο κύρ Φώτης μας

 

 

Ὑπάρχει φανερὴ ὑπερηφάνεια, ὑπάρχει καὶ κρυφὴ ὑπερηφάνεια. Τὴν κρυφὴ ὑπερηφάνεια ἐννοεῖ ὁ ἅγιος Ἐφραὶμ ὁ Σῦρος, λέγοντας: «Ἡ ὑπερηφάνεια ἀναγκάζει ἐπινοεῖν καινοτομίας μὴ ἀνεχομένη τὸ ἀρχαῖον».

Αὐτὴ τὴν ὑποχθόνια ὑπερηφάνεια, ποὖναι κρυμμένη κάτω ἀπὸ τὴν ταπεινολογία καὶ τὴν ταπεινοφάνεια, ἔχουνε ὅσοι δὲν σέβουνται τὴν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας στὴ λατρεία καὶ στὶς ἐκκλησιαστικὲς τέχνες, καὶ θέλουνε νὰ εἰσάξουνε σ᾿ αὐτὴ κάποιους νέους τρόπους ποὺ εἶναι ὁλότελα ξένοι πρὸς τὴν οὐσία τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως. Ὄχι μοναχὰ ξένοι πρὸς τὸν πνευματικὸν χαρακτήρα τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀλλὰ ὁλότελα ἀντιορθόδοξοι.

Πόλεμος στη Μέση Ανατολή: Θα στοχοποιηθούν οι βάσεις στην Ελλάδα; – Ο κουρδικός παράγοντας και ο «επιτήδειος ουδέτερος» Ερντογάν

 

Θεοφάνης Μαλκίδης 

Πόλεμος στη Μέση Ανατολή: Θα στοχοποιηθούν οι βάσεις στην Ελλάδα; – Ο κουρδικός παράγοντας και ο «επιτήδειος ουδέτερος» Ερντογάν

Οι εξελίξεις στον πόλεμο στη Μέση Ανατολή δημιουργούν νέα δεδομένα για την ασφάλεια στην Ανατολική Μεσόγειο και τη στρατηγική θέση της Ελλάδας.

Την εκτίμηση ότι η πολεμική σύγκρουση που βρίσκεται σε εξέλιξη στο Ιράν και συνολικά στη Μέση Ανατολή εξελίσσεται μέσα σε ένα εξαιρετικά ρευστό και απρόβλεπτο περιβάλλον, όπου οι στόχοι αλλάζουν διαρκώς και η πιθανότητα γενικευμένης πολεμικής σύρραξης δεν μπορεί να αποκλειστεί, διατύπωσε ο διδάκτορας Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών Θεοφάνης Μαλκίδης μιλώντας στο ραδιόφωνο του CRETAONE 102,3.

Εμάς το Νότιο Κρητικό Πέλαγος δεν μας κουράζει. Μας αναγεννά.

 

Χρήστος Κηπουρός

Εμάς το Νότιο Κρητικό Πέλαγος δεν μας κουράζει. Μας αναγεννά.

ΥΠΟΤΙΤΛΟΣ:

Αν η σύμβαση Ελλάδας Chevron μείνει μόνο με το “Νότια της Κρήτης”, χωρίς το

όνομα του πελάγους, είναι ο ορισμός της σημειολογικής του ευθανασίας. Γράφει ο

Διδυμότειχο 6 Μαρτίου 2026,

ΛΕΖΑΝΤΑ:

«Η Χαρτογραφική Αλήθεια του Κρητικού Πελάγους (V.M. Coronelli, 1691). Η ιστορική αυτή

αποτύπωση του επίσημου Κοσμογράφου της Βενετίας αποδεικνύει ότι το Libycum Mare

περιορίζεται αυστηρά στις ακτές της Αφρικής, αφήνοντας το νότιο θαλάσσιο μέτωπο της Κρήτης

ως αναπόσπαστο τμήμα του Creticum Mare. Η αλήθεια αυτή ακυρώνει τη σύγχρονη σημειολογική ευθανασία του ονόματος από τη Chevron και την Ελληνική Κυβέρνηση.»

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΗΣ

ΠΡΟΣ:  Mr. Michael K. Wirth Chairman of the Board and CEO, Chevron Corporation,  

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ: Ελληνική Κυβέρνηση / Υπουργείο Περιβάλλοντος & Ενέργειας

ΘΕΜΑ: Η Ιστορική Αλήθεια του «Νότιου Κρητικού Πελάγους» – Αποδείξεις από τη Library of

Congress και την Παγκόσμια Γραμματεία.

Αξιότιμε κύριε Γενικέ Διευθυντά,

Σας αποστέλλω την παρούσα επιστολή με αφορμή την υπογραφή της σύμβασης με τη χώρα μας,

καταθέτοντας παράλληλα τη μελέτη μου: «Ο Στράβων, ο Ortelius, ο Ουμπέρτο Έκο, τα Κρητικά

Πελάγη και Εγώ».

Ως πρώην Βουλευτής του Ελληνικού Κοινοβουλίου, διαπιστώνω με λύπη ότι η εταιρεία σας

επιδίδεται σε μια «σημειολογική ευθανασία» του ονόματος «Νότιο Κρητικό Πέλαγος»,

καταφεύγοντας στην αοριστία του «Νότια της Κρήτης». Αυτή η ονοματοδοσία προσβάλλει

βάναυσα την ιστορική γεωγραφία.

Επιτρέψτε με να θέσω υπόψη σας τα τέσσερα (4) αδιάσειστα τεκμήρια που αποδεικνύουν ότι η

περιοχή των ερευνών σας είναι ιστορικά, γεωγραφικά και νομικά το Creticum Mare:

1. Πλίνιος ο Πρεσβύτερος (1ος αι. μ.Χ.): Στη μνημειώδη Naturalis Historia (Liber IV, XII), ορίζει

τελεσίδικα: mare quod ante eam est Creticum vocant (τη θάλασσα που εκτείνεται έμπροσθεν

αυτής [της Κρήτης] την ονομάζουν Κρητικό [Πέλαγος]). Η ονομασία προηγείται κατά 2.000 έτη

των δικών σας συμβάσεων.

2. Johannes Janssonius (1650): Στον εμβληματικό χάρτη "Creta Iovis Magni" (Library of Congress

Control No. 2021668439), η ονομασία οριοθετείται με τη χαρακτηριστική αραιή γραφή CRE...

TICUM, σφραγίζοντας όλο το νότιο θαλάσσιο μέτωπο ως οργανικό τμήμα του νησιού.

3. Abraham Ortelius (1584): Ο πατέρας της χαρτογραφίας ορίζει την Κρήτη «εις το μέσον του

πελάγους της» (Creticum Mare). Η σημειολογία των «τριών πτηνών» επάνω από τη φράση επί

του χάρτη: “AFRICUM LIBYCUM MARE”, περιορίζει το Λιβυκό όνομα αποκλειστικά ως Αφρικανικό

και μόνον. Και ότι δεν έχει σχέση με την Ευρώπη, ούτε σαν Ήπειρο ούτε σαν πριγκίπισσα του

μύθου.

4. Vincenzo Maria Coronelli (1691) Απόκρουση Τουρκολιβυκού Μνημονίου: Η ιστορική αυτή

πηγή (Library of Congress) αποδεικνύει ότι το «Λιβυκό Πέλαγος» ουδέποτε «άγγιζε» τις νότιες

ακτές της Κρήτης, όπως επιχειρείται να επιβληθεί σήμερα μέσω του παράνομου μνημονίου. Ο

Coronelli επιβεβαιώνει ότι το Λιβυκό Πέλαγος αφορά αποκλειστικά την απέναντι όχθη,

αφήνοντας την ελληνική υφαλοκρηπίδα ανέπαφη από ξένες ονομασίες και διεκδικήσεις.

Κύριε Διευθυντά,

Ενώ ο Στράβων περιέγραφε απλώς τον άνεμο «Λίβα», η Χαρτογραφική Επιστήμη ορίζει σύνορα.

Γιατί η Chevron αρνείται την ονομασία που τα ίδια τα επίσημα αρχεία των ΗΠΑ (Library of

Congress) αναγνωρίζουν εδώ και αιώνες;

Η θάλασσα αυτή έχει όνομα: Νότιο Κρητικό Πέλαγος. Μια «ηθική γεωοικονομική επένδυση»

οφείλει να ξεκινά από τον σεβασμό στην ιστορική ταυτότητα του τόπου.

E pur si nomina!

Με εκτίμηση,

Χρήστος Κηπουρός

Πρώην Βουλευτής Έβρου