Για τον Έβρο, τη Θράκη, τον Ελληνισμό

 

 Θεοφάνης Μαλκίδης 

Για τον Έβρο, τη Θράκη, τον Ελληνισμό.

Η συνέντευξη στον τηλεοπτικό σταθμό Θράκη Nετ

Δύο νόμοι για τη Γενοκτονία και ένας αντιρατσιστικός και ο Κεμάλ μπροστά μας !

 

Θεοφάνης Μαλκίδης 

 

Κεμαλισμός -Ναζισμός -Φασισμός. H προβολή του Γενοκτόνου στην Ελλάδα.

Με την εξέλιξη και την υλοποίηση του κινήματος των Νεότουρκων εμφανίσθηκε και εδραιώθηκε η εθνικιστική ιδεολογία και με την κατάκτηση της εξουσίας το 1908,εκδηλώθηκε η θέληση να εξαφανιστούν οι μη μουσουλμανικοί πληθυσμοί, θέληση η οποία υλοποιήθηκε πριν και κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.

Οι 'Έλληνες,μαζί με τους Αρμένιους,τους Ασσύριους και άλλους λαούς ήταν οι κεντρικοί στόχοι.Το σύνθημα των Νεότουρκων ότι στο Οθωμανικό κράτος πρέ-πει να υπάρχουν μόνο Οθωμανοί-μουσουλμάνοι και κατ' επέκταση μόνο Τούρκοι,στην Κεμαλική ιδεολογία το σύνθημα αυτό γίνεται «ένα κράτος,ένα έθνος,μία γλώσσα».

O Κεμαλισμός αποτελεί τη συνέχεια και εξέλιξη του κινήματος των Νεότουρκων,ο Κεμαλισμός στη συνέχεια αποτέλεσε το πρότυπο του Χίτλερ και των Ναζί, του Φασισμού του Μουσολίνι και των φασιστικών καθεστώτων από το Φράνκο μέχρι τη Λατινική Αμερική.

O Κεμαλισμός είναι ένα «ιδεολογικό φαινόμενο» που η γέννησή του ξεκινά από την περίοδο κατάρρευσης του Οθωμανικού κράτους και της εμφάνισης της εθνικιστικής και ρατσιστικής κίνησης της «Ένωσις και Πρόοδος» των «Νεότουρκων» στην οποία ενώ ο Κεμάλ κράτησε πρωταγωνιστικό ρόλο,για τους ευνόητους λόγους η τουρκική ιστοριογραφία τον κατατάσσει στους απλούς αξιωματικούς που όπως πολλοί άλλοι,«παραπλανήθηκε»….

O 'Ερικ Τσούρχερ τονίζει ότι ο Μουσταφά Κεμάλ υπήρξε πιθανότατα ένα από τα έμπιστα μέλη της Επιτροπής,αν και ποτέ δεν κατέλαβε εξέχουσα θέση,γεγονός άλλωστε το οποίο παραδέχτηκε το 1923,λέγοντας ότι «όλοι υπήρξαμε μέλη της Ένωσης και Προόδου».

Όταν οι διανοούμενοι και στρατιωτικοί είδαν μετά τον Α' Παγκόσμιο πόλεμο ότι διαλύεται η αυτοκρατορία στράφηκαν προς τον εθνικισμό του Κεμάλ,εθνικισμός που είχε τα χαρακτηριστικά ενός ρεαλιστικού ρατσιστικού και φασιστικού παντουρκισμού.Στην περίπτωση των Ναζί,η ηττημένη Γερμανία του Α' Παγκοσμίου Πολέμου έπρεπε να αναστηθεί και μόνο ένας Φύρερ ,στα πρότυπα του Κεμάλ,θα μπορούσε να το κάνει πράξη.Τότε ο Χίτλερ είπε ότι μετά το Μουσουλίνι και για μένα ο Κεμάλ είναι ο δάσκαλός μου !

Ο Κεμαλισμός,ως κυρίαρχη ιδεολογία,διαμορφώθηκε κατά τη διάρκεια της ελληνικής στρατιωτικής παρουσίας στη Μικρά Ασία (1919-1922) και της μονοκομματικής περιόδου της Τουρκίας (1923-1946) με στόχο να προσφέρει μια νέα ταυτότητα,ένα νέο αξιακό σύστημα.

Στην πραγματικότητα όμως,ο εκτουρκισμός των κατοίκων της Τουρκίας,η επικράτηση της τουρκικής εθνικής ταυτότητας με βάση γλωσσικά,πολιτισμικά,εδαφικά,αλλά και φυλετικά κριτήρια,γίνεται με την απόρριψη εθνικών,γλωσσικών και πολιτισμικών ιδιαιτεροτήτων.

Κατ΄ αντιστοιχία,το Ναζιστικό- Φασιστικό  μοντέλο,αφού ακολούθησε πιστά τα παραπάνω ρατσιστικά βήματα καθαρότητας της Γερμανίας, της Ιταλίας κλπ, τα εξέλιξε με τον πιο απάνθρωπο και βάρβαρο τρόπο.

Ο Κεμαλισμός,όπως και ο Ναζισμός,δίνει ιδιαίτερη έμφαση στο ρόλο του κράτους,το οποίο καλείται με την παρέμβασή του σε όλες τις σφαίρες της κοινωνικής ζωής, με την οικονομική ανάπτυξη,πάντα εις βάρος των «ανεπιθύμητων»,τον περιορισμό και τον έλεγχο της θρησκείας,με την επιβολή και την περιφρούρηση των μεταρρυθμίσεων,να λειτουργήσει ως μοχλός εκσυγχρονισμού,με την έννοια του εκδυτικισμού,της τουρκικής κοινωνίας.

Θεματοφύλακες του Κεμαλισμού,του Φασισμού  και του Ναζισμού υπήρξαν,κατά κύριο λόγο,οι στρατιωτικοί,οι οποίοι έπαιξαν βασικό ρόλο στην εδραίωση του Κράτους - κόμματος και του κόμματος - Κράτους.

Ο Κεμαλισμός,και αναμφισβήτητα και ο Ναζισμός,με τους «κατώτερους λαούς», μορφοποιήθηκε ουσιαστικά με τις εθνοκτόνες,αντιδημοκρατικές διαδικασίες εναντίον των Ελλήνων και των υπολοίπων λαών του κράτους. H «Νέα Τουρκία» δημιουργήθηκε από τον Κεμάλ στη βάση της εξαφάνισης κάθε ίχνους ελληνικής,αρμενικής παρουσίας στην κοινωνία,την οικονομία,τον πολιτισμό.Το παραπάνω πρότυπο ακολουθήθηκε πιστά από τους Ναζί και από τον Χίτλερ,προσδοκώντας στη δημιουργία του αιώνιου Γ' Ράιχ.

Για τη δημιουργία του ολοκληρωτικού κράτους,όπως οι Νεότουρκοι έτσι και η Κεμαλική κυβέρνηση και βεβαίως και οι Ναζί του Χίτλερ,συνδύασαν το νόμιμο με το παράνομο,τη συγκροτημένη Εθνοσυνέλευση και τις «ειδικές» οργανώσεις. Ακολουθώντας την παράδοση της Νεοτουρκικής «Ειδικής Οργάνωσης»,η δραστηριότητα της οποίας συνίστατο στο να παρακάμπτει την επίσημη οδό για να εκτελεί τα καθήκοντα που της ανέθετε απευθείας η Νεοτουρκική ηγεσία,οι Κεμαλικοί χρησιμοποίη-σαν τους τσέτες (παραστρατιωτικές ομάδες),ενώ οι Ναζί τις αναρίθμητες οργανώσεις μαζικής εξόντωσης.

Παρότι οι Κεμαλικοί είχαν απαρνηθεί τη βασική θεωρία των Νεότουρκων,τον παντουρανισμό,ο εθνικισμός,ο ρατσισμός και ο φασισμός ήταν η βασική τους ιδεολογία.

Όπως γράφει ο Νίκος Ψυρρούκης,«η προσεκτικότερη μελέτη του Κεμαλισμού μας πείθει ότι πρόκειται για βαθιά αντιλαϊκή και αντιδημοκρατική θεωρία.O φιλοναζισμός,ο μεντερισμός και άλλες αντιδραστικές δοξασίες είναι νομοτελειακή εξέλιξη του κεμαλισμού... Ακόμα και οι κεμαλικές μεταρρυθμίσεις γίνονται με διοικητικές αποφάσεις από πάνω. Περιφρονούν τις πολιτιστικές παραδόσεις του τουρκικού λαού,εκφράζουν το σύμπλεγμα κατωτερότητας των Τούρκων αστών».

H μετάβαση από ένα Οθωμανικό συγκεντρωτικό,αυταρχικό,πολυεθνικό και πολυθρησκευτικό κράτος σε ένα συγκεντρωτικό,αυταρχικό,εθνικιστικό,στρατικοποιημένο,φασιστικό και ρατσιστικό κράτος από τον Κεμάλ γίνεται με βίαιο τρόπο και χωρίς κανένα κοινωνικό έρεισμα,με αποτέλεσμα η οργάνωση της κοινωνίας κατά την Κεμαλική περίοδο να ομοιάζει τα αντιδημοκρατικά,φασιστικά και ρατσιστικά μοντέλα,με κυρίαρχο τον Ναζισμό.

O ρατσισμός και οι φυλετικές θεωρίες,που στο Ναζισμό έγιναν «επιστήμη»,εμφανίστηκαν ως όργανα επιβολής στον Κεμαλισμό,ο οποίος υποστήριξε ότι οι Τούρκοι ξεκινώντας από τα βάθη της Ασίας,διέδωσαν τον πολιτισμό σε όποια χώρα και αν πήγαιναν.

Στην Κεμαλική περίοδο,αφού έχει προηγηθεί η Νεοτουρκική,οι μεν Ελληνικοί και άλλοι πληθυσμοί εκδιώχθηκαν και αναγκάστηκαν να διακόψουν μια παρουσία αιώνων,οι δε μουσουλμανικοί πληθυσμοί και ιδιαίτερα τα λαϊκά στρώματα,αφού στην αρχή χρησιμοποιήθηκαν,στη συνέχεια αντιμετωπίζοντας το αυταρχικό καθεστώς,δένονταν με τη θρησκεία,η οποία έγινε συνώνυμο με την καθημερινότητα.

O Κεμαλισμός,ο οποίος για λόγους ιστορικού πολιτικού και κοινωνικού περιεχομένου είναι όμοιος με τον ρατσισμό που αναπτύχθηκε στη Ναζιστική Γερμανία και εξελίχθηκε σε κρατικό μοντέλο στο θεσμικό μόρφωμα της νότιας Αφρικής,ξεκινούσε από την προϋπόθεση ότι η πραγματοποίηση της κυριαρχίας εξαιτίας της αδύνατης οικονομικής βάσης θα ήταν δυνατή στη βάση μιας στρατιωτικής επέμβασης.

Έτσι, η Κεμαλική αστική τάξη στο οικονομικό, πολιτιστικό και πολιτικό πεδίο στη διάρκεια των ετών 1925-1940 εφάρμοσε το σχέδιο εγκαθίδρυσής της με τη βοήθεια του στρατού.

Στο Ναζιστικό – Φασιστικό περιβάλλον έγινε ακριβώς το ίδιο,με πολλαπλά βεβαίως δυσμενή αποτελέσματα.

Σχεδόν ταυτόχρονα,ο στρατός και οι παραφυάδες του έγινε ο βασικός ρυθμιστής της εξουσίας στα ιδεώδη του Κεμαλισμού, του Φασισμού  και του Ναζισμού και κατ' επέκταση του κράτους και του κόμματος,που ελέγχει και προβλέπει για τα πάντα. Το μοναδικό Κόμμα έγινε κράτος και το κράτος έγινε Κόμμα,ενώ ειδικά ο στρατός αποτέλεσε την ταξική έκφραση των αρχών του Κεμαλισμού και του Ναζισμού.

O Κεμαλισμός αποτελεί συνώνυμο του Φασισμού και του Ναζισμού και συνιστά μία εθνικιστική και ρατσιστική ιδεολογία η οποία εκφρασμένη με την πιο ακραία βαρβαρότητα,στέρησε τη ζωή σε εκατομμύρια ανθρώπους.

 

Και κάτι τελευταίο , αλλά όχι ελάσσων:  Στην Ελλάδα υπάρχουν δύο νόμοι για τη Γενοκτονία,  ο Ν. 2193/1994  και ο Ν. 2645/1998 και ένας αντιρατσιστικός, ο Ν. 4285/2014 και ο  Κεμάλ  προβάλλεται  στην πατρίδα του ενός εκατομμυρίου θυμάτων  και του ενάμιση εκατομμυρίων προσφύγων της Γενοκτονίας, στην πατρίδα των χιλιάδων θυμάτων των σφαγών στην κατοχή της περιόδου 1941-1945  !

Έτσι τα αυτοκίνητα με τη φωτογραφία  του Κεμάλ  κυκλοφορούν σε όλη την Ελλάδα   και πριν από λίγο  εμφανίστηκε ένα και στη Λέσβο !  

Το αυτοκίνητο πέρασε στην Ελλάδα μπήκε σε πλοίο,  στάθμευσε σε δημόσιο χώρο και κανένας δεν γνωρίζει από τους αρμόδιους τι γίνεται σε ανάλογες περιπτώσεις; 

Αν δεν «ξέρουν», είμαστε πρόθυμοι να τους πούμε τι προβλέπεται όταν   «προβάλλεται η δημόσια επιδοκιμασία, ο ευτελισμός ή η κακόβουλη άρνηση γενοκτονιών, εγκλημάτων πολέμου και εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας, όταν αυτή η συμπεριφορά στρέφεται κατά ομάδας ανθρώπων με τα παραπάνω χαρακτηριστικά.....» 

Αλήθεια θα κάνει κάποιος, επιτέλους,  κάτι; 

 

Η Παναγία Σουμελά και η πολιτική της Ιστορίας

 

Η Παναγία Σουμελά και η πολιτική της Ιστορίας

«Δεν είναι μεγάλη απόσταση ανάμεσα στην Εκκλησία των πιστών και την Εκκλησία του Δήμου.

Για τα "Θαλάσσια Πάρκα" της Τουρκίας και τον Ελληνισμό

 

Θεοφάνης Μαλκίδης 

Για τα "Θαλάσσια Πάρκα" της Τουρκίας στο Καστελλόριζο και την περιοχή Λήμνου- Σαμοθράκης και την απάντηση  του Ελληνισμού. 

Η συνέντευξη στον τηλεοπτικό σταθμό ΣΤΑΡ Βορείου Ελλάδος.

Φάροι

 

 

Ο ιστός της σημαίας  π ου σκαρφαλώνει ο Σολάκης συμβολίζει την ανηφοριά... τα μονοπάτια και τα σκαλοπάτια που οδηγούν στη Λευτεριά του Βαγορή μας. 

Δύο Θαλάσσια “πάρκινγκ” τροχιοδεικτικές βολές, πριν από τον βαλλιστικό της “Γαλάζιας Πατρίδας”

 

Την Ελληνική όμως Ατομική Βόμβα του Χάρτη

της Σεβίλης, κατατρύχει Αθηναϊκή Αφλογιστία

ΥΠΟΤΙΤΛΟΣ

Δύο Θαλάσσια “πάρκινγκ” τροχιοδεικτικές βολές,

πριν από τον βαλλιστικό της “Γαλάζιας Πατρίδας”

Παρέμβαση Χρήστου Κηπουρού

Ο Ερντογάν υπέγραψε διατάγματα για δύο «θαλάσσια πάρκα» σε Νοτιοανατολικό και Βόρειο Αιγαίο (συνέντευξη)

 

Σε μια κίνηση που ανεβάζει κατακόρυφα το θερμόμετρο στις ελληνοτουρκικές σχέσεις προχώρησε η Τουρκία, ανακηρύσσοντας επίσημα δύο «εθνικά θαλάσσια πάρκα» στο Αιγαίο. Η ενέργεια αυτή θεσμοθετήθηκε μέσω προεδρικών διαταγμάτων που φέρουν την υπογραφή του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και δημοσιεύθηκαν στην τουρκική Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.

Πάργα 1819

 

Κάθε χρόνο, αυτές τις ημέρες, μνημονεύεται στην Πάργα η επιστροφή των Παργινών...

Αύγουστος 480 π.Χ.: Η μάχη των Θερμοπυλών

 

 

Η 9η Αυγούστου 480 π.Χ. θεωρείται ως η επικρατέστερη ημερομηνία για την ιστορική μάχη των Θερμοπυλών, όπου οι «300» Σπαρτιάτες, υπό τον Βασιλιά της Σπάρτης Λεωνίδα, αντέταξαν τρομερή, αλλά άνιση αντίσταση κατά των Περσών του Ξέρξη στο στενό των Θερμοπυλών.

Ο Ηρόδοτος αναφέρει τον χρησμό της Πυθίας: είτε η Σπάρτη θα χαθεί, είτε θα χάσει ένα βασιλιά. Ο Λεωνίδας πίστευε ότι έπρεπε να πεθάνει για να σωθεί η Σπάρτη από την εισβολή των Περσών στον Ελλαδικό χώρο, γι’ αυτό και πήρε μονάχα 300 Σπαρτιάτες, οι οποίοι είχαν γιους. Για τους Πέρσες οι νεότεροι ιστορικοί συμφωνούν ότι ο αριθμός τους κατ’ ελάχιστον πρέπει να ήταν 70.000 άνδρες και κατά μέγιστο 300.000 άνδρες, ενώ για τον αριθμό των Ελλήνων οι πηγές τείνουν να συμφωνήσουν στους περίπου 10.000 άνδρες (από τους οποίους 300 Σπαρτιάτες, 1.000 Λακεδαιμόνιοι Περίοικοι και Είλωτες, 700 Θεσπιείς και 400 Θηβαίοι).

Όταν οι Πέρσες έφθασαν στην περιοχή, ο Ξέρξης έστειλε πρεσβευτή για να πείσει τον Λεωνίδα να καταθέσει τα όπλα. Η απάντηση του Λεωνίδα ήταν Λακωνική: «Μολών Λαβέ» (Αν έχεις τα κότσια, έλα να τα πάρεις). Μετά από την απάντηση αυτή η μάχη ήταν θέμα χρόνου να ξεκινήσει. Ο Ξέρξης προτίμησε να περιμένει τέσσερις μέρες, πιστεύοντας ότι οι Έλληνες θα υποχωρούσαν βλέποντας τον όγκο των στρατευμάτων του, κάτι που βεβαίως δεν συνέβη, οπότε οι Πέρσες ξεκίνησαν την επίθεση. Οι Έλληνες αντιστάθηκαν για δύο μέρες. Τότε, ο Έλληνας προδότης Εφιάλτης, έναντι μεγάλης αμοιβής, οδήγησε τους Πέρσες πίσω από τους Έλληνες, μέσω ενός «μυστικού» μονοπατιού του όρους Καλλίδρομου.

Ο Βασιλιάς Λεωνίδας αποφάσισε μάχη μέχρις εσχάτων. Αποδέσμευσε όλους τους υπόλοιπους Έλληνες κρίνοντας ότι η θυσία τους θα ήταν μάταιη και παρέμεινε αυτός εκεί, μαζί με τους 300 Σπαρτιάτες, τους 700 Θεσπιείς και τους 400 Θηβαίους. Ακολούθησε σκληρή μάχη με όλους τους Σπαρτιάτες και τον Λεωνίδα να πέφτουν νεκροί από περσικά βέλη. Όταν οι Πέρσες βρήκαν το σώμα του Λεωνίδα μετά τη μάχη, ο Ξέρξης διέταξε να το αποκεφαλίσουν, γεγονός ασυνήθιστο για τους Πέρσες, που συνήθιζαν να τιμούν τους γενναίους αντιπάλους τους. Μετά από 40 χρόνια, τα λείψανα του Λεωνίδα μεταφέρθηκαν στη Σπάρτη και διοργανώθηκαν ετήσιοι αγώνες προς τιμή του.

Ένας μόνο Σπαρτιάτης επέζησε της μάχης, ο Αριστόδημος, ο οποίος αποχώρησε από την τελική μάχη με εντολή του Βασιλιά Λεωνίδα, καθότι ήταν μισότυφλος. Όταν επέστρεψε στην Σπάρτη, οι συμπολίτες τους τον αποκαλούσαν «Αριστόδημος ο τρέσας», δηλαδή δειλός. Μια λέξη που για τη Σπάρτη αποτελούσε τη χειρότερη προσβολή. Δεν μπορούσε να πάρει μέρος στα γυμνάσια ή να παντρευτεί. Δεν είχε το δικαίωμα να διεκδικήσει κάποιο αξίωμα και ήταν υποχρεωμένος να κάνει στην άκρη όταν περνούσε κάποιος Σπαρτιάτης από δίπλα του. Για κοινωνίες όπως εκείνη της Σπάρτης, ίσως ο θάνατος να ήταν προτιμότερος.

Όσον αφορά τον προδότη Εφιάλτη, η Δελφική Αμφικτιονία τον επικήρυξε έναντι μεγάλης χρηματικής αμοιβής. Ο ίδιος φυγαδεύτηκε στη Θεσσαλία για αρκετά χρόνια. Όταν ένιωσε ότι ήταν πλέον ασφαλής και θεωρούσε ότι είχε ξεχαστεί η προδοσία του, επέστρεψε στη γενέτειρά του τη Μαλίδα (περιοχή κοντά στη σημερινή Λαμία). Όμως θα τον αναγνωρίσει ένας συμπατριώτης του, ο Αθηνάδης ο Τραχίνιος, σκοτώνοντάς τον επιτόπου. Το τέλος του ήταν αντάξιο του προδοτικού του βίου, ζώντας κατατρεγμένος και φοβισμένος πριν συναντήσει τη μοίρα που του επιφύλαξε η δράση του. Οι Λακεδαιμόνιοι τίμησαν τον δολοφόνο του και ο Εφιάλτης απαθανατίστηκε στην ιστορία ως ο μεγαλύτερος προδότης του αρχαίου κόσμου.

Η Μάχη των Θερμοπυλών αποτελεί μια από τις πιο σπουδαίες, γνωστές και σημαντικές μάχες στην Παγκόσμια Ιστορία και διδάσκεται σε πλήθος στρατιωτικών σχολών. 

Για τον Τάσο Ισαάκ και τον Σολωμό Σολωμού

 

Ο Θεοφάνης Μαλκίδης μιλά για τον Τάσο Ισαάκ και τον Σολωμό Σολωμού, με αφορμή την τιμή που τους αποδίδεται στην Αλεξανδρούπολη, όπου δρόμοι φέρουν πλέον τα ονόματά τους.

Μια σύντομη αλλά συγκλονιστική ομιλία μνήμης για δύο νέους ανθρώπους που δολοφονήθηκαν στη Δερύνεια το 1996 και έγιναν σύμβολα θυσίας, αξιοπρέπειας και αντίστασης στην κατοχή.

Ο Τάσος Ισαάκ και ο Σολωμός Σολωμού δεν ανήκουν μόνο στην ιστορία της Κύπρου.

Ανήκουν στη μνήμη ολόκληρου του Ελληνισμού.

Η απόδοση των ονομάτων τους σε δρόμους της Αλεξανδρούπολης αποτελεί πράξη τιμής, μνήμης και ιστορικής δικαιοσύνης.

Σε μόλις λίγα λεπτά, ο Θεοφάνης Μαλκίδης θυμίζει γιατί η μνήμη δεν είναι τυπική υποχρέωση, αλλά εθνικό χρέος.

📌 Ισαάκ – Σολωμού: μνήμη, τιμή, Δερύνεια 1996.

Ανεβαίνει το θερμόμετρο στο Αιγαίο: Τα θαλάσσια πάρκα, η Γαλάζια Πατρίδα και η απάντηση του ΥΠΕΞ

«Νάρκη» στο «κλίμα καλής γειτονίας» βλέπει η Αθήνα

Επιμέλεια: Γιάννης Παναγιωτακόπουλος

Σε μια κίνηση που ανεβάζει κατακόρυφα το θερμόμετρο στις ελληνοτουρκικές σχέσεις προχώρησε η Τουρκία, ανακηρύσσοντας επίσημα δύο «εθνικά θαλάσσια πάρκα» στο Αιγαίο. Η ενέργεια αυτή θεσμοθετήθηκε εχθές μέσω προεδρικών διαταγμάτων που φέρουν την υπογραφή του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και δημοσιεύθηκαν στην τουρκική Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.

“Αυτή δεν είναι Πρωτεύουσα. Με μορφώματα αντί κομμάτων και Λόχους αντί Κυβερνήσεων”

 

“Αυτή δεν είναι Πρωτεύουσα. Με μορφώματα

αντί κομμάτων και Λόχους αντί Κυβερνήσεων”

 

ΥΠΟΤΙΤΛΟΣ

Μια Ταπεινή και Καταφρονεμένη Θράκη μετατρέπει τον Τουρκικό Γεωπολιτικό Μύθο, σε Μύθευμα! Γράφει ο Χρήστος Κηπουρός

 

Το παρόν αφιερώνεται στην 30ή επέτειο του Γ' Παγκόσμιου Συνεδρίου Θρακών (Κομοτηνή, 1996), όπου το προταθέν ως κεντρικό ψήφισμα {*} από το συγγραφέα, έγινε ομόφωνα αποδεκτό ενώ παραμένει έως σήμερα επίκαιρο.

 

Παναγία

 

 

''...συχνάζω εκεί που κάθε θολούρα, ως κι  καπνός του τσιγάρου μου ακόμη, εξουδετερώνεται απ΄ το θαλασσάκι που φυλάει καλού-κακού για χάρη μου στο βορειοδυτικό της ντουλαπάκι η Παναγία η Παντοχαρά.''                                                                            

                                                                                                                 

                                                                Οδ. Ελύτης                                    

                                                                                                                      

    Χ ρ ό ν ι α   π ο λ λ ά  !!!...                                                                               

                             

Σφαγή τοῦ Κομμένου – 16 Αὐγούστου 1943

                         

Ἦταν δεκαπενταύγουστος τοῦ 1943 καί ἐνῶ ὅλοι οἱ ἁπανταχοῦ χριστιανοί γιόρταζαν τήν Κοίμηση τῆς Θεοτόκου, κάποιοι κάτοικοι σέ ἕνα χωριό τῆς πατρίδας μᾶς ζοῦσαν τό δικό τους μαρτύριο ὑπό τή βάναυση καί δολοφονική συμπεριφορά τῶν Γερμανῶν κατακτητῶν. Ἡ σφαγή τοῦ Κομμένου ἔμεινε στήν ἱστορία καθώς ἦταν στήν κυριολεξία μιά τραγωδία ἡ ὁποία συγκλόνισε ὅλη τήν ἀνθρωπότητα, ὄχι μόνο γιατί ἀφανίστηκε σχεδόν ἕνα ὁλόκληρο χωριό ἀλλά ἐπιπλέον ἦταν τό πρῶτο στή χώρα μᾶς τό ὁποῖο δοκιμάστηκε ἀπό τή βιαιότητα καί βαρβαρότητα τῶν κατακτητῶν.

Μια ταπεινή και καταφρονεμένη Θράκη, μετατρέπει τον τουρκικό γεωπολιτικό μύθο, σε μύθευμα.

 

Μια ταπεινή και καταφρονεμένη Θράκη, μετατρέπει τον

τουρκικό γεωπολιτικό μύθο, σε μύθευμα.

ΥΠΟΤΙΤΛΟΣ

Από τα «Δαρδανέλια της ξηράς», στην Πεδινή Θρακική Διώρυγα που

ακυρώνει τη μονοπώληση του Βοσπόρου. 

Γράφουν οι Χρήστος Κηπουρός και Πασχάλης Χριστοδούλου.

Τα 500 ονόματα της Παναγίας

 

 

Αμέτρητα είναι τα ονόματα, ή «Θεοτοκωνύμια» όπως λέγονται, που έχει δώσει ο λαός στην Παναγία. Μέχρι στιγμής υπολογίζεται πως ξεπερνούν τα 500. Άλλα βγαλμένα από ύμνους, άλλα από τον τόπο που βρίσκεται κάποιος Ναός ή Μοναστήρι κι άλλα εξαιτίας του τρόπου που έχει αγιογραφηθεί.

Ἡ Ἐπιχειρησιακή Παράμετρος τοῦ τορπιλισμοῦ τοῦ εὔδρομου «ΕΛΛΗ» στήν Τῆνο τήν 15η Αὐγούστου 1940

 

                                  

Τό εὔδρομο «ΕΛΛΗ» ἦταν πλοῖο Ἀμερικανικῆς ναυπήγησης τοῦ 1912 τό ὁποῖο εἶχε ναυπηγηθεῖ μετά ἀπό παραγγελία τῆς κινεζικῆς κυβέρνησης στίς ΗΠΑ. Τό σκάφος εἶχε ὁλοκληρωθεῖ κατασκευαστικά, ἀλλά λόγω ἀδυναμίας τῆς κινεζικῆς κυβέρνησης νά τό πληρώσει, ἀγοράστηκε ἀπό τήν Ἑλληνική κυβέρνηση τό 1914 καί πῆρε τήν ὀνομασία «ΕΛΛΗ». 

Τά τεχνικά χαρακτηριστικά του πλοίου ἦταν :

Από την Παναγία Σουμελά μέχρι την Παναγία Κανακαριά στην κατεχόμενη Κύπρο

 

Θεοφάνης Μαλκίδης

Από την Παναγία Σουμελά μέχρι την Παναγία  Κανακαριά στην κατεχόμενη Κύπρο.

Είναι ομολογουμένως συγκλονιστικό το πόσο έχει επηρεάσει, επηρεάζει και θα συνεχίσει να το πράττει, τη ζωή στον Ορθόδοξο κόσμο η Παναγία, η Μητέρα όλων, εκεί που εν τέλει όλες και όλοι βρίσκουμε καταφύγιο. Για τα προβλήματα, τις θλίψεις και τις δοκιμασίες, για την εκπλήρωση του αιτήματός μας.

Στον Ελληνικό Ορθόδοξο σύμπαν ειδικότερα, η Παναγία μας αποτελεί, εκτός των παραπάνω, μία ιδιαίτερη Μορφή, που φροντίζει, προσέχει, νουθετεί, προστατεύει και κυρίως πράττει σε όλες τις στιγμές μας.

Τούτες τις ώρες όμως έρχεται στο μυαλό η αγάπη της Παναγίας μας, αλλά και το παράπονό της. Για τη σιωπή μας έναντι του εγκλήματος που συντελέστηκε και συντελείται εναντίον της σε πολλούς ναούς της. Εκεί που βρήκαν καταφύγιο και άσυλο, παρηγοριά και ελπίδα, εκατομμύρια χριστιανοί και Έλληνες, σ΄ Αυτήν που είναι η αρχή και το τέλος της ζωής, η πίστη, η αγάπη και η στήριξη.

Ήρθε στη σκέψη μας, η ύβρις και η σύληση, ο μαρασμός και η δολοφονία που έγινε και γίνεται στην Παναγία την Σουμελά και στις άλλες Παναγίες στον Πόντο, στις Παναγίες της Ιωνίας, της Θράκης και της Καππαδοκίας, στις Παναγίες της Βορείου Ηπείρου, μέχρι την Παναγία Κανακαριά στη Λιθράγκωμη της Καρπασίας  και τις άλλες εκκλησίες της Μητέρας μας στην  κατεχόμενη Κύπρο.

Ταράζεσαι όταν κατανοείς, χάνεις την ηρεμία σου όταν καταλαβαίνεις ότι μπροστά στο μεγαλείο της Παναγίας, άνθρωποι μικροί και τραγικά εφήμεροι, ορθώνουν την ασημαντότητά τους και καταστρέφουν με πρωτοφανή βαρβαρότητα το θείο Πρόσωπό της.

Μέχρι το 2010 στην Παναγία Σουμελά οι συνεχιστές των εγκληματιών εναντίον της Μητέρας μας και των προγόνων μας, απαγόρευαν τη λειτουργία, και μετά από ένα διάλειμμα έξι έτων, επανήλθαν στα προηγούμενα, όπως στην Παναγία την Κανακαριά, οι φασίστες εισβολείς του 1974, σύλησαν την εκκλησία της κομίζοντας μάταια πλούτη.

Η ελπίς

 

 Φώτης Κόντογλου 

Ἡ Παναγία εἶναι ἡ ἐλπίδα τῶν ἀπελπισμένων, ἡ χαρὰ τῶν πικραμένων, τὸ ραβδὶ τῶν τυφλῶν, ἡ ἄγκυρα τῶν θαλασσοδαρμένων, ἡ μάνα τῶν ὀρφανεμένων.

15 Αυγούστου τιμούμε την Κοίμηση και μετάσταση της Υπεραγίας

 

Εικόνα της Παναγίας «Άξιον Εστί». Παραδοσιακή αγιογράφηση με τη τεχνική της αυγοτέμπερας. Εργαστήριο Αγιογραφίας Ευαγγελίας Μίσκου.

15 Αυγούστου τιμούμε την Κοίμηση και μετάσταση της Υπεραγίας

Θεοτόκου και μητέρας πάντων ημών.

Η μεγαλύτερη Θεομητορική εορτή είναι η του 15αύγουστου.

Τιμάται η κοίμηση της Θεοτόκου. Είναι η ημέρα κατά την οποία η

Υπεραγία Θεοτόκος κλείνει τον επί της γης κύκλο της ζωής. Περνά

από τα γήινα με τις θλίψεις και τις δυσκολίες στην άφατο αιώνια

ζωή και αγαλλίαση. 

Σολωμός Σολωμού, Τάσος Ισαάκ

 Στο κατοχικό οδόφραγμα της Δερύνειας, λίγα μέτρα από τον ιερό χώρο της θυσίας τους, η μνήμη καίει σαν άκαυτη βάτος για τον Τάσο και τον Σολωμό. Τα ονοματεπώνυμα τους δεσπόζουν και φέγγουν τον ίσιο δρόμο για την Αμμόχωστο και την Κερύνεια. Εδώ δολοφονήθηκαν από τους Τούρκους κατακτητές ο Ισαάκ και ο Σολωμού, στις 11 και 14 Αυγούστου 1996.

Ένας Νεολογισμός που μπορεί να γίνει και πάγιος διεθνής όρος: Η φιλομνήμη

 

Πηγή: Χάρτης της Σεβίλλης, επεξεργασία από το Συγγραφέα

Ένας Νεολογισμός που μπορεί να γίνει

και πάγιος διεθνής όρος: Η φιλομνήμη

ΥΠΟΤΙΤΛΟΣ

Είναι το ιερό βούρκωμα των ματιών μπροστά σε μια άδεια πολυθρόνα, η άρνηση

της λήθης που κρατά τον άνθρωπο στην περιοχή της Αλήθειας. 

Γράφει ο Χρήστος Κηπουρός

Το Ναζιστικό Ολοκαύτωμα στα Ανώγεια : 13 Αυγούστου 1944

Τ΄ Ανώγεια λόγω της θέσης τους, στις απόκρημνες πλαγιές του 

Ψηλορείτη και του  αδούλωτου φρονήματος των κατοίκων τους, 

βρέθηκαν πάντοτε στην πρώτη γραμμή 

των απελευθερωτικών αγώνων των Κρητικών απέναντι σε 

οποιονδήποτε κατακτητή.

Η Κύπρος δεν είναι μακριά. 14-16 Αυγούστου 1974: Η μάχη του στρατοπέδου της ΕΛΔΥΚ.

 

14-16 Αυγούστου 1974: Η μάχη του στρατοπέδου της ΕΛΔΥΚ.

Η μητέρα των Μαχών. Οι Θερμοπύλες της ΕΛ.ΔΥ.Κ.

Του Αντρειωμένου ο Θάνατος, Θάνατος δεν λογιέται!

Τρία παλικάρια εκ Λέσβου ήρωες στην Κύπρο

 

1. 

Τρία παλικάρια της Λέσβου χάθηκαν πριν από 52 χρόνια στη διάρκεια της εισβολής του Αττίλα στην Κύπρο, υπηρετώντας τη στρατιωτική τους θητεία στη Μεγαλόνησο.

Και οι τρεις κηρύχθηκαν αγνοούμενοι αφού «εξαφανίστηκαν» μετά τις μάχες για την απόκρουση του δεύτερου Αττίλα, στις 16 Αυγούστου του 1974. Των δυο από αυτούς τα οστά βρέθηκαν χρόνια μετά σε ομαδικούς τάφους και μετά την ταυτοποίησή τους επιστράφηκαν με στρατιωτικές τιμές στην πατρίδα τους. Ο τρίτος παραμένει μέχρι σήμερα αγνοούμενος. Ο Στρατιώτης Ασημάκης Μπουρέκας 22 ετών από τη Μόρια της Μυτιλήνης, είχε απολυθεί στις 15 Ιουλίου από την ΕΛΔΥΚ όπου είχε υπηρετήσει και επέστρεφε με στρατιωτικό πλοίο στη Λέσβο.

Κίσινγκερ, 13.8.1974: Η επιστολή – φάντασμα Νίξον προς Ετζεβίτ δεν είχε να κάνει με την Κύπρο!

 

O Χένρι Κίσινγκερ και ο Πρόεδρος Νίξον.

 

Το νέο στοιχείο που προβλήθηκε αυτές τις μέρες με το νέο βιβλίο «Ένοχος» των Μ. Ιγνατίου και Κ. Βενιζέλου (‘‘Φιλελεύθερος’’, 21.7.2026), για μια επιστολή – φάντασμα του Προέδρου Νίξον υποτίθεται με «σκληρή γλώσσα προς τον Ετζεβίτ να μην προχωρούσε με την εισβολή», που θα παραδιδόταν στον Τούρκο Πρωθυπουργό Μπ. Ετζεβίτ στις 19 Ιουλίου 1974 από δύο Αμερικανούς διπλωμάτες και δεν παραδόθηκε και μπορούσε να σταματούσε την τουρκική εισβολή, δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Σύμφωνα με έγγραφο του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, 13.8.1974, αλλιώς είχαν τα πράγματα (Οι δύο διπλωμάτες ήταν ο William Butts Macomber Jr, πέθανε 19.11.2003, και ο James William Spain, πέθανε 2.1.2008).

Μία σπάνια συνέντευξη του Μιχάλη Χαραλαμπίδη

 

 

Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης μιλά  στον ραδιοφωνικό σταθμό "Παραπολιτικά fm"  εφ’όλης της ύλης. 

Για τη συμβολή του στην ίδρυση του  ΠΑΣΟΚ, για την ιστορική ομιλία του στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ το 1996, για τον αγώνα του για αναγνώριση της  Γενοκτονίας και την καθιέρωση της 19ης Μαϊου ως ημέρα μνήμης, αλλά και για τα βιβλία του,  για την ανάγκη αποκέντρωσης και περιφερειακής ανάπτυξης  και ενός νέου οράματος για τον Ελληνισμό. 

Επιχείρησε να κατεβάσει την ελληνική σημαία από το ηρώον της Κομοτηνής

 

• 
  

Επιχείρησε να κατεβάσει την ελληνική σημαία από το «Σπαθί» – 

Απόπειρα καθαίρεσης και βανδαλισμού της ελληνικής σημαίας στο «Σπαθί» Κομοτηνής

Την Τετάρτη 12 Αυγούστου 2026, άνδρας, τα λοιπά στοιχεία του οποίου δεν έχουν γίνει γνωστά, φέρεται να επιχείρησε να κατεβάσει και να βανδαλίσει την ελληνική σημαία στον χώρο του Ηρώου της Κομοτηνής, γνωστού ως «Σπαθί».

Μία ακόμη άγνωστη και ατιμώρητη σφαγή

 

 

Τραχώνι  82 χρόνια.  

12-8-1944  -  12-8-2026

Ήταν Έλληνες με καταγωγή από τον Πόντο, οι οποίοι τον τελευταίο αιώνα πριν την Καταστροφή κατοικούσαν σε πόλεις της Καππαδοκίας. Ήρθαν πρόσφυγες στην Ελλάδα μετά την Μικρασιατική Καταστροφή και μετά την υπογραφή της συνθήκης της Λωζάννης. 

Οι Κούρδοι πρωταγωνίστησαν στην πνευματική σκηνή κατά την ύστερη Οθωμανική Αυτοκρατορία

 

Ιμπραήμ Μουσλέμ 

Οι Κούρδοι πρωταγωνίστησαν στην πνευματική σκηνή κατά την ύστερη Οθωμανική Αυτοκρατορία

Περίληψη

Το άρθρο συγκρίνει δύο διακριτά πρότυπα πολιτικής και πνευματικής παραγωγής κατά την ύστερη περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και τα πρώτα χρόνια της Τουρκικής Δημοκρατίας. 

Το πρώτο ήταν ένα κουρδικό πρότυπο, το οποίο αντλούσε από πολλές πηγές, αναπτύχθηκε αυθόρμητα και παρέμεινε ανεξάρτητο από οποιοδήποτε κέντρο εξουσίας. Παρήγαγε τρεις αλληλοσυμπληρούμενες σχολές σκέψης —την κοσμική, την ισλαμική μεταρρυθμιστική και την εθνικιστική— παράλληλα με μια συνεχή ένοπλη αντίσταση.

Το δεύτερο ήταν ένα επίσημο τουρκο-οθωμανικό πρότυπο. Αυτό δεν θεμελιώθηκε εξαρχής πάνω σε κάποια φιλοσοφική θέση ή σε ένα κοινωνικό συμβόλαιο πολιτών, αλλά σε μια βαθιά ριζωμένη πολιτική κουλτούρα, η οποία εξύψωνε τη στρατιωτική επικράτηση και αντιμετώπιζε τον έλεγχο μέσω των μηχανισμών ασφαλείας ως αποκλειστικό μέσο άσκησης της κρατικής διοίκησης και διατήρησης της συγκεντρωτικής δομής του κράτους.

Παρά τις διαφορετικές ονομασίες που έλαβε κατά καιρούς —από την περίοδο των μεταρρυθμίσεων του Τανζιμάτ και την ισλαμική αδελφοσύνη έως την κεμαλική δημοκρατία, η οποία συνεχίζεται μέχρι σήμερα, μολονότι θυμίζει την κατάσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά την τελευταία της περίοδο— το πρότυπο αυτό παρέμεινε εγκλωβισμένο κάτω από μία σταθερή επιταγή: τη διάσωση της ενότητας του υφιστάμενου κράτους και όχι την επανεξέταση της νομιμοποίησής του. Ιστορία

Η απουσία ενός δημοκρατικού και πλουραλιστή Τούρκου διανοουμένου δεν προέκυψε από κάποια παροδική ιστορική κρίση, όπως οι Βαλκανικοί Πόλεμοι ή οι εξεγέρσεις των Κούρδων, των Αρμενίων και των Αράβων. Αποτελούσε φυσική συνέπεια της απουσίας της έννοιας της «διαπραγμάτευσης και της κοινωνικής συμφωνίας των πολιτών» από ολόκληρη σχεδόν την επίσημη πολιτική ιστορία του κέντρου, το οποίο από την ίδρυσή του αντιμετώπιζε κάθε κρίση με άμεση στρατιωτική καταστολή.

Το άρθρο υποστηρίζει επίσης ότι η αποφασιστική διαφορά μεταξύ των δύο προτύπων δεν βρισκόταν στον όγκο της πνευματικής παραγωγής ούτε στην προέλευσή της, αλλά στην κατάληξη κάθε επιμέρους εγχειρήματος. Αρκετά κουρδικά σχέδια παρέμειναν εκτός εξουσίας ή βρέθηκαν σε σύγκρουση μαζί της. Μόνο ένα επικράτησε: το εθνικιστικό σχέδιο του Ζιγιά Γκιοκάλπ, το οποίο ενώθηκε με το νεοσύστατο κράτος, παρότι αρχικά, όπως και τα υπόλοιπα, είχε αντιταχθεί σε αυτό.