Για την Τουρκία της "Γαλάζιας Πατρίδας, για την απάντηση του Ελληνισμού

 

Θεοφάνης Μαλκίδης 

Για την Τουρκία της "Γαλάζιας Πατρίδας, για την απάντηση του Ελληνισμού.

Η συνέντευξη στη Δέλτα Τηλεόραση Θράκης 

Κεμαλισμός και Ναζισμός. Ομοιότητες και συνέχεια

Κεμαλισμός και Ναζισμός. Ομοιότητες και

συνέχεια

Θεοφάνης Μαλκίδης

Με την εξέλιξη και την υλοποίηση του κινήματος των Νεότουρκων

 εμφανίσθηκε και εδραιώθηκε η εθνικιστική ιδεολογία και με την κατάκτηση της εξουσίας το 1908,εκδηλώθηκε η θέληση να εξαφανιστούν οι μη μουσουλμανικοί πληθυσμοί,

Μνήμη Ανδρέα Μαζαράκη

 

Έφυγε πριν από λίγο από αυτή τη ζωή ο αγαπημένος φίλος Ανδρέας Μαζαράκης, ο εκλεκτός δημοσιογράφος,  που λίγους ακόμη σαν και αυτόν να είχαμε,  η πατρίδα μας  θα ήταν καλύτερη . 

Αγαπημένε μου Ανδρέα σε ευχαριστώ για τη φιλία σου, για την εμπιστοσύνη και την καλοσύνη σου, για την παιδεία,  την ανθρωπιά και  για την Ελληνικότητά σου!

Καλό Παράδεισο και καλή Ανάσταση!

Η δολοφονία των προσκόπων της Μικράς Ασίας και ένα πρωτότυπο έγγραφο για τη συμβολή τους στη διάσωση του Ελληνισμού

 

 

Θεοφάνης Μαλκίδης

 

Η δολοφονία των  προσκόπων  της Μικράς Ασίας και ένα πρωτότυπο έγγραφο για τη συμβολή τους στη διάσωση του Ελληνισμού

Η Γενοκτονία των Ελλήνων αποτελεί μία από πιο τις θλιβερές στιγμές της σύγχρονης ελληνικής και παγκόσμιας ιστορίας. Μία  περίοδος από τις  πιο τραγικές για τον ανθρώπινο βίο, όπου η  ζωή έχασε κάθε αξία και εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι απώλεσαν ότι πιο πολυτιμότερο είχαν.

Τι κάθεστε; Πάτε Βρυξέλλες. Τέτοια ΑΟΖ δεν έχει καμιά χώρα στην Ε.Ε.!

 

Τι κάθεστε; Πάτε Βρυξέλλες. Τέτοια

ΑΟΖ δεν έχει καμιά χώρα στην Ε.Ε.!

ΥΠΟΤΙΤΛΟΣ

Όλοι οι Δρόμοι οδηγούν στην ΑΟΖ μας. Αρκεί ο Χάρτης της Σεβίλλης να είναι καλά

στην υγεία του. 

Γράφει ο Χρήστος Κηπουρός

Αντνάν Μεντερές: Από τη σφαγή των Προσκόπων του Αϊδινίου στην πρωθυπουργία της Τουρκίας και την αγχόνη

 

«Τράλλεις: Η ομάς των Ελλήνων Προσκόπων Αϊδινίου» έγραφε η λεζάντα της φωτογραφίας. Ένθετο το εξώφυλλο του ΤΙΜΕ με τον Μεντερές, το 1958 (εικ.: Γεωργία Βορύλλα)

Πριν γίνει πρωθυπουργός της Τουρκίας και συνδεθεί με το πογκρόμ του 1955, το όνομά του εμφανίζεται ήδη στο Αϊδίνι του 1919

Πριν συνδεθεί με τα Σεπτεμβριανά. 

Πριν γίνει πρωθυπουργός της Τουρκίας. 

Πριν υπογράψει τις Συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου και πριν οδηγηθεί στην αγχόνη μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1960, στα 20 του ο Αντνάν Μεντερές συνέδεσε το όνομά του σε μία από τις πιο αιματηρές σελίδες του μικρασιατικού ελληνισμού: τη σφαγή των Προσκόπων του Αϊδινίου, τον Ιούνιο του 1919.

Μνήμη Υποσμηναγού Νικολάου Σιαλμά

18 Ιουνίου 1992: Ο Υποσμηναγός Σιαλμάς Νικόλαος περνά στην αιωνιότητα υπερασπιζόμενος το Αιγαίο

Για τη Θράκη

 

Θεοφάνης Μαλκίδης 

Για τη Θράκη 

Σε μια σειρά σοβαρών αποκαλύψεων προχώρησε ο Θεοφάνης Μαλκίδης, μιλώντας στον Χρήστο Μουρτζούκο στην e-enimerosi, σκιαγραφώντας μια συντονισμένη στρατηγική της Άγκυρας για τη Θράκη που κινείται σε πολλαπλά επίπεδα.

Οι αναφορές του, που ξεκινούν από την πρόσφατη επίσκεψη του Ταγίπ Ερντογάν στην Αδριανούπολη μέχρι τις ύποπτες αγορές ακινήτων στον Έβρο, δείχνουν μια περιοχή που βρίσκεται υπό καθεστώς υβριδικής πολιορκίας.

Σύμφωνα με τον κ. Μαλκίδη, κατά την παραμονή του Τούρκου Προέδρου στην Ανδριανούπολη, προβλήθηκε από τον Δήμο της Ριζούντας (ιδιαίτερη πατρίδα του Ερντογάν) μια ταινία αφιερωμένη στον ανεξάρτητο βουλευτή Αχμέτ Σαδίκ. 

Το φιλμ παρουσιάζει μια πλήρως διαστρεβλωμένη εικόνα της πραγματικότητας, κατηγορώντας την Ελλάδα για δήθεν καταπίεση της Τουρκικής μειονότητας. Πρόκειται για μια ακόμη κίνηση προπαγάνδας που εντάσσεται στη διαχρονική προσπάθεια της Άγκυρας να εμφανιστεί ως «προστάτιδα δύναμη» και να αμφισβητήσει την ελληνική κυριαρχία.

Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί η αποκάλυψη ότι τα νέα κεντρικά γραφεία της εθνικιστικής οργάνωσης των Γκρίζων Λύκων στην Κωνσταντινούπολη βρίσκονται σε δρόμο που φέρει το όνομα «Δυτικής Θράκης». Πρόκειται για μια βαθιά συμβολική κίνηση που καταδεικνύει πώς η τουρκική εθνικιστική ιδεολογία διατηρεί ανοιχτό το μέτωπο της διεκδίκησης. Ταυτόχρονα, ο κ. Μαλκίδης επισήμανε ότι τα τουρκικά ή τα λατινικά, μέσα αποφεύγουν συστηματικά να χρησιμοποιούν την ελληνική ονομασία της Αλεξανδρούπολης, επιλέγοντας αποκλειστικά την τουρκική απόδοση, σε μια προσπάθεια γλωσσικής και ψυχολογικής αμφισβήτησης της ελληνικότητας της πόλης.

Το πλέον ανησυχητικό σημείο της παρέμβασης αφορά την κατάσταση στον Έβρο. Ο κ. Μαλκίδης περιέγραψε ένα οργανωμένο σχέδιο αγοράς ακινήτων, κυρίως σε εγκαταλελειμμένα ή αραιοκατοικημένα χωριά του Έβρου, από άτομα που παρουσιάζονται ως «Ευρωπαίοι Τούρκοι», συχνά Βούλγαροι υπήκοοι με τουρκική καταγωγή.

Την ίδια ώρα, η δημογραφική ανισορροπία είναι συντριπτική: ο πληθυσμός στην περιοχή της Αδριανούπολης είναι πολλαπλάσιος από εκείνον της ελληνικής πλευράς του Έβρου. Αυτή η δημογραφική πίεση συνδυάζεται με την εγκατάλειψη της υπαίθρου, με αποτέλεσμα η φύση να καλύπτει τα κενά, δημιουργώντας ένα επικίνδυνο μωσαϊκό που η Άγκυρα, όταν το κρίνει κατάλληλο, θα μπορούσε να επικαλεστεί για να θέσει ζήτημα εδαφικής διεκδίκησης μέσω του δημογραφικού.

Οι αποκαλύψεις του Θεοφάνη Μαλκίδη δείχνουν ότι η Θράκη δεν απειλείται μόνο από τη διπλωματία, αλλά κυρίως από μια αργή, μεθοδική και σχεδόν αθόρυβη διαδικασία αλλοίωσης του ανθρώπινου και ιδιοκτησιακού της χάρτη, αλλά και του δημογραφικού της προβλήματος κυρίως στον Έβρο.

Η συνέντευξη στη συνέχεια 

Η απουσία πολιτικής αναγνώρισης της Γενοκτονίας

 

Θεοφάνης Μαλκίδης*

Η απουσία πολιτικής αναγνώρισης της Γενοκτονίας

 

Τώρα που πέρασαν οι ημέρες όπου η συλλογική μας μνήμη επανήλθε στη Γενοκτονία και την καταστροφή   και φεύγοντας οι ημέρες κατά τις οποίες  μνημονεύσαμε τα θύματα, εν πολλοίς  τους προγόνους μας, τους δικούς μας ανθρώπους που δολοφονήθηκαν ή/και που σώθηκαν το ερώτημα συνεχίζει να υπάρχει έναν αιώνα και πλέον μετά το μαζικό έγκλημα:  γιατί η Ελλάδα δεν έχει πολιτική για την αναγνώριση της Γενοκτονίας;

Για περισσότερο από δεκαπέντε χρόνια, από το 1908 έως το 1922- 1923 ο Ελληνισμός υπέστη τη βαρβαρότητα του  οργανωμένου σχεδίου των Νεότουρκων και του Κεμάλ,  σχέδιο το οποίο είχε στόχο την εξαφάνιση των Ελληνίδων και των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, της Θράκης, της Καππαδοκίας, του Πόντου. Πάνω από ένα εκατομμύριο θύματα και  πάνω από ενάμιση εκατομμύριο πρόσφυγες, ήταν το αποτέλεσμα της Γενοκτονίας, την οποία όπως ήταν αναμενόμενο αρνείται η Τουρκία. Από την άλλη πλευρά όμως η Ελλάδα δεν είχε και δεν έχει πολιτική για την αναγνώριση της Γενοκτονίας.

 

Οι γυναίκες της οικογένειας Ταπανιάν από την Μπάφρα του Πόντου (1900). Πηγή: Μουσείο Λογοτεχνίας και Τέχνης (Γερεβάν), Συλλογή Μαρί Ατματζιάν

 Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου μέσα από την αρμενική ιστοριογραφία

Μια από τις πιο τεκμηριωμένες και συνεκτικές ερμηνείες της Γενοκτονίας των Ποντίων – Του Γιώργου Μενεσιάν*

Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου 

παραμένει από τα λιγότερο ερευνημένα κεφάλαια 

της οθωμανικής ιστορίας και της μελέτης γενοκτονίας

 στη διεθνή βιβλιογραφία. 

Αντιστοίχως, η αρμενική ιστοριογραφία δεν εμβαθύνει 

στο ζήτημα για μια σειρά από λόγους.

Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης και το Ποντιακό ζήτημα

 

Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης και το Ποντιακό ζήτημα

 

Εισαγωγή- επιμέλεια : Θεοφάνης Μαλκίδης

 

Έκδοση: Πολιτιστικός Σύλλογος Πατρίδας Ημαθίας «Ευστάθιος Χωραφάς», με τη στήριξη του Δήμου Βέροιας και της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος. Βέροια 2026.

 

Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης (Αλεξανδρούπολη 1951- Αθήνα 2024), σπούδασε πολιτικές και οικονομικές επιστήμες, καθώς και κοινωνιολογία στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης. Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας διωκόμενος διέφυγε παράνομα στην Ιταλία και  συμμετείχε στην επταμελή ομάδα που συνέγραψε την ιδρυτική διακήρυξη του ΠΑΣΟΚ της 3ης του Σεπτέμβρη στο Μόναχο της Γερμανίας τον Αύγουστο του 1974. Ήταν μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και του Εκτελεστικού Γραφείου του ΠΑΣΟΚ από το 1977 έως το 1999, όταν λόγω σοβαρών πολιτικών διαφωνιών αποχώρησε από το ΠΑΣΟΚ και ίδρυσε τη «Δημοκρατική Περιφερειακή Ένωση». Ήταν μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Διεθνούς Ένωσης για τα Δικαιώματα και την Απελευθέρωση των Λαών, διεθνούς μη κυβερνητικής οργάνωσης για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αναγνωρισμένης από τον ΟΗΕ. Το 1994, το Ελληνικό Κοινοβούλιο υιοθέτησε την πρότασή του για την αναγνώριση της 19ης Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης της  Γενοκτονίας. Έγραψε πολλά βιβλία καταθέτοντας την άποψή του γύρω από κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα, όπως επίσης, γύρω από την ιστορία, τον πολιτισμό, και τον πολιτικό αγώνα του Ποντιακού Ελληνισμού.

 

Ελλάδα και Τουρκία

 

Ελλάδα και Τουρκία

Η Τουρκία συνεχίζει να κλιμακώνει τη στρατηγική της στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, ενώ η συζήτηση για τα 12 ναυτικά μίλια και την εφαρμογή του Δικαίου της Θάλασσας επανέρχεται δυναμικά.

Ο Ιωάννης Μάζης εξηγεί γιατί η Ελλάδα πρέπει να εγκαταλείψει τη φοβική στάση απέναντι στην Τουρκία και αναλύει την πρόταση για ΝΑΤΟϊκή παρουσία στην Κάρπαθο.

Ο Δημήτρης Σταθακόπουλος προειδοποιεί ότι η Τουρκία δεν μπλοφάρει και ότι η Ελλάδα πρέπει να είναι προετοιμασμένη για όλα τα ενδεχόμενα.

Ο Θεοφάνης Μαλκίδης αναφέρεται στη Θράκη, στη Γαλάζια Πατρίδα και στην ανάγκη εθνικής γνώσης και στρατηγικής συνείδησης.

Ο Αντιστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Αλεξάκης αναλύει τη στρατηγική Ερντογάν και τις πραγματικές επιδιώξεις της Άγκυρας.

Ο διεθνολόγος Τρούλης εξηγεί γιατί η Ελλάδα πρέπει να προχωρήσει άμεσα στην εφαρμογή των 12 ναυτικών μιλίων και του Δικαίου της Θάλασσας.

Μια εκπομπή για το Αιγαίο, τη Γαλάζια Πατρίδα, τα 12 μίλια και τις επόμενες κινήσεις Ελλάδας και Τουρκίας

Οι διώξεις των Ελλήνων από την πρώην Σοβιετική Ένωση

Θεοφάνης Μαλκίδης

Οι διώξεις των Ελλήνων από την πρώην Σοβιετική Ένωση

Ο Ελευθέριος Παυλίδης, πρόεδρος της ελληνικής κοινότητας Οδησσού στις αρχές του 20ου αιώνα, στο μεγάλης σημασίας του βιβλίο για τον Ελληνισμό της Ρωσίας, τονίζει στην εισαγωγή του ότι «κανενός τμήματος του εν διασπορά Ελληνισμού η ιστορία δεν συνδέεται τόσον στενά με την καθόλου ιστορίαν του Ελληνικού Έθνους, όσον στενά και αδιάσπαστα είναι συνδεδεμένην με αυτήν η ιστορία του Ελληνισμού της Ρωσίας. Και όχι μόνον με την αρχαίαν ημών ιστορίαν συνδέεται η ιστορία του Ελληνισμού της Ρωσίας, αλλά και με την ιστορία της νεωτέρας Ελλάδος συνδέεται στενώτατα, και αυτή δε η ιδεά της συστηματικής οργανώσεως των ενεργειών δια την ανεξαρτησίαν του Έθνους, ύστερα από πολλών αιώνων δουλείαν, εγεννήθη και εξεκολάφθη εις τα σπλάχνα του Ελληνισμού της Ρωσίας».

H παρουσία των Ελλήνων στο Bόρειο Eύξεινο Πόντο, στις ρωσικές ακτές ανάγεται στα μυθικά χρόνια και συνδέεται με τα ονόματα του Προμηθέα, του Φρίξου, του Hρακλή, των Aργοναυτών και άλλων ηρώων, γεγονός που αποδεικνύει ότι η περιοχή ήταν γνωστή στους ελληνικούς πληθυσμούς. Μία περιοχή στην οποία εγκαταστάθηκαν ελληνικοί πληθυσμοί οι οποίοι διαδραμάτισαν πρωταγωνιστικό ρόλο στην εξέλιξη της ελληνικής ιστορίας, και ειδικότερα στην εθνική παλιγγενεσία του 1821.

Μετά από δύσκολες περιόδους, τόσο στη Ρωσία, τη Γεωργία, την Ουκρανία, την Αρμενία και αργότερα στη Σοβιετική Ένωση, ο Ελληνισμός αντιστάθηκε διατηρώντας την ταυτότητά του. Ο χώρος αυτός για πολλά χρόνια ήταν τόπος αναζήτησης εργασίας αλλά και καταφύγιο για τους διωκόμενους από τη Γενοκτονία των Νεότουρκων και των Κεμαλικών, Ελλήνων. Τα πρώτα χρόνια μετά το 1917, οι Έλληνες που ζούσαν στη Σοβιετική Ένωση, πέρασαν μια “άνοιξη”, αφού το νέο καθεστώς επέτρεψε να ιδρυθούν σχολεία και να αναδειχεθεί η εθνική ταυτότητα. 

Οι Έλληνες οργάνωσαν πολιτιστικούς συλλόγους, ενώσεις, τύπωσαν εφημερίδες, περιοδικά και βιβλία, ενώ οι Έλληνες που ήρθαν μετά τη Γενοκτονία, έδωσαν και αυτοί με τη σειρά τους νέα ώθηση. Γρήγορα όμως και ιδιαίτερα μετά την άνοδο στην εξουσία του Στάλιν, εφαρμόστηκε ένα μεγάλο πρόγραμμα εξόντωσης των Ελλήνων, με το πρόσχημα της κίνησης τους για δημιουργία ανεξάρτητου κράτους στα πλαίσια της Σοβιετικής Ένωσης.

Οι μαζικές διώξεις εντείνονται στα τέλη του 1936 και κορυφώνονται το 1937 και 1938. Με κριτήριο την εθνική ταυτότητα και με πρόσχημα ενίοτε την κομματική αφοσίωση εξαπολύονται εκκαθαρίσεις εναντίον των Ελλήνων. Οι διωγμοί για τους Έλληνες παίρνουν διαστάσεις γενοκτονίας. Χιλιάδες Έλληνες εκτελούνται με την κατηγορία του «εχθρού του λαού». Ολόκληρη η ελληνική ηγεσία και η πλειοψηφία των ενήλικων Ελλήνων συνελήφθη και εξοντώθηκε. Μεγαλύτερη βιαιότητα από το καθεστώς εντοπίζεται στη νότια Ρωσία, ενώ πραγματοποιήθηκαν τέσσερα διαδοχικά κύματα μαζικών διώξεων ( Οκτώβριος 1937, Φεβρουάριος και Ιούλιος 1938 και Φεβρουάριος του 1939). 

Ταυτόχρονα απαγορεύεται η λειτουργία όλων των ελληνικών ιδρυμάτων και θεσμών με πρώτες τις σχολικές μονάδες. Πρέπει να σημειωθεί ότι το 1937 εκδόθηκε διαταγή με την οποία επιτρεπόταν η σύλληψη ως όμηρων των συγγενών των κατηγορούμενων αλλά και η σύλληψη παιδιών έως 12 ετών και την καταδίκη τους ακόμα και με τις βαρύτερες ποινές, με απώτερο σκοπό τη διευκόλυνση της εξόντωσης των παιδιών των «εχθρών του λαού». Τα παιδιά που συλλαμβάνονταν αναγκάζονταν να αλλάξουν το όνομα τους αρνούμενα τους κατάδικους γονείς τους. Η γενοκτονία συνεχίστηκε με την εκτέλεση χιλιάδων Ελλήνων ή με την εξορία τους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της Σιβηρίας.