Τάσος Ισαάκ – Σολωμός Σολωμού: Το ατιμώρητο έγκλημα

 

.

Θεοφάνης Μαλκίδης

Τάσος Ισαάκ – Σολωμός Σολωμού:  Το ατιμώρητο έγκλημα

Είναι λίγες φορές στην πεπερασμένη ζωή του ανθρώπου, που έχει τη δυνατότητα, την ευκαιρία να συζητήσει, να συμβαδίσει με σπουδαίους ανθρώπους. Πόσο μάλλον με ανθρώπους που αναμετρήθηκαν με την ιστορία και τους οποίους εδώ και αιώνες  ο λαός μας τους αποκαλεί  ήρωες.

Οι ίδιοι, ταπεινοί, σεμνοί, χωρίς οίηση  και κενοδοξία,  όπως είναι οι σπουδαίοι άνθρωποι, πίστεψαν ότι έπραξαν το καθήκον τους, το χρέος τους, αυτό που τους αναλογούσε για το έθνος και πιο συγκεκριμένα την Κύπρο, τη σκλαβωμένη πατρίδα τους από το 1974, αρνούμενοι να συμβιβαστούν με το παράνομο, το παράλογο, το άδικο, το παρά φύσιν. Για αυτό με το έργο, το λόγο, την παρουσία και την πράξη τους  στάθηκαν τον Αύγουστο του 1996 στη γη της Δερύνειας, του Παραλιμνίου, της Κύπρου μας.

Πετροχελίδονο

 

Έτσι όπως σε είδα ν’ ανάβεις το τσιγάρο πάνω στο κατάρτι να καις τον ουρανό πετροχελίδονο, κόβεις τον Αύγουστο στα δυο να χωρέσεις στου χρόνου τη χαραγματιά

Τότε θυμήθηκα, που λες στις παιδικές σου ζωγραφιές κείνον τον ήλιο τον πεντάφωτο Λίγο πριν βασιλέψει στα νερά να γαληνέψει πέφτει σ' ένα βράχο που 'μοιαζε με σύννεφο Βάφει κόκκινη τη Δύση λίγο πριν να ξεψυχήσει φαίνεται σαν ψέμα σαν ηλιοβασίλεμα Έτσι όπως σε είδα ψηλά να φτερουγίζεις φως να πλημμυρίζεις, να καις το δειλινό πετροχελίδονο, στήνεις το δίχτυ στον καιρό κυνηγώντας της άνοιξης αστροφεγγιά Τότε θυμήθηκα, που λες στις παιδικές σου ζωγραφιές κείνον τον ήλιο που λαμπάδιασε.