Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος . Η ιστορική διαδρομή των Ελλήνων του Πόντου σε εκπαιδευτικό video animation

 

Η ιστορική διαδρομή των Ελλήνων του Πόντου σε εκπαιδευτικό video animation που υλοποίησε η ΠΟΕ (βίντεο)

Η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος παρουσιάζει το νέο εκπαιδευτικό video animation για την ιστορική αναδρομή των Ελλήνων του Πόντου υπό την Αιγίδα του Υπουργείου Παιδείας.

Η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος με ιδιαίτερη τιμή και συγκίνηση ολοκλήρωσε το όραμα της και θέτει στη διάθεση της εκπαιδευτικής κοινότητας και του ευρύτερου κοινού το νέο εκπαιδευτικό video animation, αφιερωμένο στην Ιστορία και τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου. Το έργο αυτό τελεί υπό την αιγίδα του Υπουργείο Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού αναγνωρίζοντας τη θεσμική του σημασία για την ενίσχυση της ιστορικής μνήμης στη νέα γενιά.

Η Συλλογική Προσφορά Υψηλού Επιπέδου, έφερε το αποτέλεσμα αυτό το οποίο δεν θα ήταν εφικτό να υλοποιηθεί χωρίς την άμεση, αφιλοκερδή και εθελοντική συμβολή μιας εξαιρετικής ομάδας ακαδημαϊκών και επαγγελματιών. Η σύμπραξη αυτή αποτελεί υπόδειγμα κοινωνικής προσφοράς, καθώς κορυφαίοι επιστήμονες και δημιουργοί ένωσαν τις δυνάμεις τους για να μετατρέψουν την ιστορική γνώση σε ένα σύγχρονο, οπτικοακουστικό εκπαιδευτικό εργαλείο.

Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε την επιστημονική ομάδα για την άμεση ανταπόκριση της, για την συγκίνηση τους που καταφέραμε να κάνουμε όλοι μαζί ένα τόσο μεγάλο βήμα. Θα πρέπει να αναφέρουμε πως η ιστορική εγκυρότητα και η καλλιτεχνική αρτιότητα του video την οφείλουμε στους:

 Παναγιώτη Διαμάντη: Διδάκτωρ Γενοκτονιών Πανεπιστημίου Τεχνολογίας Σίδνεϊ, 

Θεοφάνη Μαλκίδη: Διδάκτωρ Παντείου Πανεπιστημίου Αθηνών, 

Νικόλαο Παυλίδη: Απόφοιτο του τμήματος Ιστορίας/Αρχαιολογίας του ΑΠΘ, 

Φίλιππο Τσαουσέλη: Σκηνοθέτη και συγγραφέα, 

Παναγιώτη Λεσγίδη: Γραφίστα και 

Ραφαήλ Μετενίδη: Νομικό με εμπειρία σε θέματα πολιτιστικών φορέων.

Το video animation δημιουργήθηκε με σκοπό να φέρει τους μαθητές Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, αλλά και κάθε ενδιαφερόμενο πολίτη, σε επαφή με την πλούσια ιστορική και πολιτιστική διαδρομή του Ποντιακού Ελληνισμού. Μέσα από σύγχρονη οπτικοακουστική αφήγηση και  προσέγγιση, προσαρμοσμένη στην παιδαγωγική ηλικία των μαθητών. 

Πραγματοποιήθηκε με την τέχνη του animation για να μεταδώσει με σεβασμό και ιστορική ακρίβεια δύσκολες έννοιες. Η μνήμη είναι άμυνα απέναντι στη λήθη γι’ αυτό θα θέλαμε οι νέοι να μάθουν, να νιώσουν και να προβληματιστούν μέσα από τη δύναμη της εικόνας. Η στήριξη τέτοιων πρωτοβουλιών εντάσσεται στον στρατηγικό μας στόχο για μια ζωντανή, βιωματική ιστορική εκπαίδευση που καλλιεργεί την ιστορική συνείδηση και τον σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η Υπουργός Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού κα. Σοφία Ζαχαράκη είναι η πρώτη μετά από σειρά ετών που μας δέχτηκε με τόσο ειλικρινές ενδιαφέρον και πραγματική προθυμία να ακούσει τις θέσεις μας. Η στάση της σηματοδοτεί μια νέα αρχή, καθώς έθεσε άμεσα υπό την αιγίδα του Υπουργείου το συγκεκριμένο video, θεσπίζοντας παράλληλα την εκπαιδευτική – πολιτιστική δράση «Η Ιστορία και ο Πολιτισμός του Ποντιακού Ελληνισμού». 

Πρόκειται για μια πρωτοβουλία παραγωγής και διάθεσης ψηφιακού υλικού που θα συνοδεύει τους μαθητές μας για τα σχολικά έτη 2025-2026 και 2026-2027. Θέλουμε να την ευχαριστήσουμε θερμά, καθώς με δική της προσωπική εισήγηση, το video αυτό θα αποτελεί πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της εγκυκλίου για τις εκδηλώσεις Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου σε όλα τα σχολεία της χώρας. Η κίνηση αυτή δεν είναι απλώς μια θεσμική κίνηση, αλλά μια πράξη ευθύνης απέναντι στην ιστορική αλήθεια που περιμέναμε χρόνια να δικαιωθεί».

«Η ιστορία μας δεν είναι μόνο μνήμη, είναι χρέος προς το μέλλον. Ευχαριστούμε θερμά τους συνεργάτες μας που πρόσφεραν το ταλέντο και τις γνώσεις τους χωρίς κανένα αντάλλαγμα, με μοναδικό κίνητρο τη μετάδοση της ιστορικής αλήθειας στη νέα γενιά. Κυρίως όμως για το χρέος που έχουμε προς τους προγόνους μας και την αγάπη μας για τον Πόντο».

Το βίντεο και το έγγραφο της έγκρισης από το Υπουργείο 

 

Οδοί σε αρνητές του εγκλήματος ή αναγνώριση της Γενοκτονίας ;

Θεοφάνης Μαλκίδης

Οδοί σε αρνητές του εγκλήματος ή αναγνώριση της Γενοκτονίας ;  

Παρότι διαβάζεται ως πλεονασμός, χρειάζονται ξανά, μπροστά στη λήθη και στα συμφέροντα, λίγες γραμμές για να υπενθυμίσουμε τη μεγάλη σημασία του Ελληνισμού του Πόντου, της Ιωνίας, της Καππαδοκίας, της Θράκης, όχι μόνο   στον πολιτισμό μας ,στην  ιστορία μας, αλλά και παγκοσμίως.  Και αυτό γιατί εκτός από τις Ελληνίδες και τους Έλληνες,   όλος ο πλανήτης γνωρίζει και έχει ως σημείο αναφοράς το χώρο αυτό, ως οικουμενικό  κέντρο πολιτισμού, αρχιτεκτονικής, ιστορίας, αθλητισμού,  ζωής,  δυστυχώς όμως και θανάτου, με τη Γενοκτονία στις  αρχές του 20^ου αιώνα.

Η άνοδος του τουρκικού εθνικισμού με την εδραίωση του ρατσιστικού κινήματος των Νεότουρκων στην εξουσία και στη συνέχεια του Μουσταφά Κεμάλ, οδήγησαν στη Γενοκτονία. Από τους περισσότερους  3.000.000  Ελληνίδες και Έλληνες που ζούσαν στην περιοχή αυτή το  1914, πάνω από 1.000.000 δολοφονήθηκαν, ενώ πάνω 1.500.000 ήρθαν ως πρόσφυγες στην Ελλάδα. Άγνωστος αριθμός παρέμεινε ως εξισλαμισμένοι στην Τουρκία, ενώ εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι βρήκαν καταφύγιο, εκτός από την Ελλάδα και σε άλλες χώρες (ΗΠΑ, Ρωσία, Ιράν, Συρία κ.ά.).

Το τελευταίο μέρος της σύγχρονης ελληνικής τραγωδίας διαδραματίζεται τον Αύγουστο-Σεπτέμβριο του 1922, όταν αρχίζει η επίθεση του δασκάλου του Χίτλερ  Μουσταφά Κεμάλ, ο οποίος έχοντας υπογράψει σύμφωνο φιλίας και συνεργασίας με τη Σοβιετική Ενωση, τη Γαλλία και Ιταλία, και ενώ οι Βρετανοί φωτογράφιζαν τη φωτιά στην προκυμαία της Σμύρνης(…), μπορεί να ολοκληρώσει το δολοφονικό του έργο!

Η Γενοκτονία  των Ελληνίδων και των  Ελλήνων από τους Νεότουρκους και τον Μουσταφά Κεμάλ, οι οποίοι  με οργανωμένο σχέδιο στράφηκαν εναντίον τους, αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα στην παγκόσμια ιστορία.

Ωστόσο αυτό το έγκλημα δεν τιμωρήθηκε και έτσι επικράτησε η σιωπή, η παραχάραξη, η προπαγάνδα, η άρνηση. Αυτό όμως δεν μπορούσε (και δεν μπορεί) να συνεχιστεί άλλο και η  ανάδειξη της Γενοκτονίας των προγόνων μας με τις ιστορικές πρωτοβουλίες του αείμνηστου Μιχάλη Χαραλαμπίδη, λαμβάνουν πλέον εκτός από πανελλήνιες και διεθνείς διαστάσεις με τις σχετικές αναγνωρίσεις (ΗΠΑ, Καναδάς, Αυστραλία κ.ά.). Σημαντική στιγμή για την ανάδειξη του αποσιωπημένου εγκλήματος αποτελεί το ψήφισμα (Δεκέμβριος 2007) της International Association of Genocide Scholars  για τη Γενοκτονία των Ελλήνων, των Ασσυρίων και των Αρμενίων στο διάστημα 1914-1923.

Η συντριπτική υποστήριξη που δόθηκε στο ψήφισμα από την κορυφαία στον κόσμο οργάνωση μελέτης των Γενοκτονιών, βοήθησε στην ανάπτυξη της παγκόσμιας συνείδησης για το έγκλημα εναντίον των προγόνων μας  και αποτελεί σημαντικό μέσο, έτσι ώστε η Τουρκία, η οποία αρνείται εντελώς τις Γενοκτονίες των Ελλήνων, των Αρμενίων, των Ασσυρίων,  να τις αναγνωρίσει. Επίσης η έκθεση (2006) του Ολλανδού ευρωβουλευτή Camiel Eurlings για την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αποτέλεσε σημαντική εξέλιξη στο ζήτημα, αφού για πρώτη φορά τέθηκε σε ευρωπαϊκό επίπεδο το θέμα της προσχώρησης της Τουρκίας, συνδεδεμένο με  τη Γενοκτονία των  Αρμενίων, των Ασσυρίων και των Ελλήνων.

Ενώ η ανακοίνωση της ασφαλιστικής εταιρείας New York Life Insurance Co., (Σεπτέμβριος 2008) για αποζημιώσεις στα θύματα της Γενοκτονίας, σηματοδότησε νέες εξελίξεις στο ζήτημα.

Οι εξελίξεις που σημειώθηκαν και σημειώνονται το τελευταίο διάστημα (θυμίζω την αναφορά στο ψήφισμα του προέδρου των  ΗΠΑ για τη Γενοκτονία των Αρμενίων το 2022, όπου υπάρχει αναφορά για τη Γενοκτονία των Ελλήνων) συνιστούν πραγματική πρόοδο για το ζήτημα της αναγνώρισης. Από την παντελή απουσία λόγου και πράξης, από τη σιωπή, την άρνηση, την προπαγάνδα, το θέμα πέρασε στο προσκήνιο προκαλώντας αντιδράσεις στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Στο μεν πρώτο θεσμοί και πρόσωπα προωθούν πλέον το ζήτημα φέρνοντας προ των ευθυνών το ελληνικό πολιτικό και θεσμικό σύστημα, στο δε εξωτερικό με τη στάση της Τουρκίας που συνεχίζει να αρνείται το μαζικό έγκλημα και τις αναγνωρίσεις της Γενοκτονίας.

Ωστόσο υπάρχει και ένα σημαντικό ζήτημα που αφορά  την Ελληνική Δημοκρατία, η οποία από το 2014 έχει υιοθετήσει σχετικό νόμο (4285) για την κακόβουλη άρνηση, τον  ευτελισμό ή η δικαιολόγηση γενοκτονιών, επιβάλλοντας ποινές φυλάκισης από 6 μήνες έως 3 χρόνια και χρηματική ποινή από 5.000 έως 20.000 ευρώ.

 

 Η ρύθμιση αφορά γενοκτονίες, εγκλήματα πολέμου, εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που έχουν αναγνωριστεί από την ελληνική Βουλή ή διεθνές δικαστήριο και στοιχειοθετείται όταν η άρνηση γίνεται με κακόβουλο τρόπο, δηλαδή με πρόθεση να προκληθεί μίσος, βία ή να ευτελιστεί η ιστορική μνήμη.

Σκοπός είναι η καταπολέμηση του ρατσισμού και της μισαλλοδοξίας, προστατεύοντας την ιστορική αλήθεια αναγνωρισμένων εγκλημάτων. Δυστυχώς όμως η άρνηση στην Ελλάδα παραμένει και μάλιστα επιβραβεύεται όταν στους αρνητές αποδίδονται ακόμη και οδοί προς τιμήν τους, όπως συνέβη με πρόσφατη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Θεσσαλονίκης !

6 Απριλίου 1914: Η Γενοκτονία στη Θράκη, το "Μαύρο Πάσχα" των Θρακών

 

Θεοφάνης Μαλκίδης

6 Απριλίου 1914: Η Γενοκτονία στη Θράκη, το "Μαύρο Πάσχα" των Θρακών

 

1.Το γεγονός

 

Στις 6 Απριλίου του 1914 γράφτηκε μια από τις πλέον μελανές, και εν πολλοίς άγνωστες σελίδες, της ελληνικής σύγχρονης ιστορίας. Ήταν η κορύφωση της Γενοκτονίας, η μέρα που χαρακτηρίστηκε «το Μαύρο Πάσχα των Θρακών».

Στις αρχές του 20ου αιώνα, ο Ελληνισμός της Θράκης, όπως και ο Ελληνισμός του Πόντου και της Μικράς Ασίας, υπέστη το ίδιο σχέδιο Γενοκτονίας.

24 Μαρτίου 2015: Όταν η Αρμενία αναγνώρισε τη Γενοκτονία των Ελλήνων

 

Θεοφάνης Μαλκίδης 

Όταν η Αρμενία αναγνώρισε τη Γενοκτονία των Ελλήνων 

Η πρόσκληση του προέδρου της Αρμενίας το 2010 για να μιλήσω στο διεθνές συνέδριο στο Ερεβάν, με αφορμή τη συμπλήρωση 60 ετών από την επικύρωση της σύμβασης του ΟΗΕ για τη Γενοκτονία, ήταν μία από τις σημαντικές στιγμές που έζησα στη διαδρομή για την αναγνώριση του μαζικού εγκλήματος ενάντια στους προγόνους μας. 

Εκεί στην Αρμενική πρωτεύουσα ζήτησα από τους παριστάμενους Αρμένιους υψηλούς θεσμικούς εκπροσώπους να αναγνωρίσει η χώρα τους τη Γενοκτονία των Ελλήνων. 

Η απάντηση ήταν γνωστή, μόνο που ήθελα να επιβεβαιώσω από επίσημα Αρμενικά χείλη, αυτό που όλοι ξέραμε από καιρό: ότι η αντίδραση  για την αναγνώριση της Γενοκτονίας από την Αρμενία ερχόταν δυστυχώς από εγχώριους παράγοντες  !

Αυτό το αναφέρω  για να γίνουν γνωστά  τα γεγονότα που έχουν συμβεί στην επώδυνη διαδρομή , αλλά Αναστάσιμη κατάληξη της αναγνώρισης. 

Στοκχόλμη, Βουλή της Σουηδίας, 11 Μαρτίου 2010: Δεκαέξι χρόνια μετά το ιστορικό ψήφισμα αναγνώρισης της Γενοκτονίας

Θεοφάνης Μαλκίδης

 

Στοκχόλμη,  Βουλή της Σουηδίας, 11 Μαρτίου 2010: Δεκαέξι χρόνια μετά το ιστορικό ψήφισμα αναγνώρισης της Γενοκτονίας

 

Η 11η Μαρτίου 2010 αποτελεί μία σημαντική ημέρα για τους Έλληνες, τους Αρμένιους και τους Ασσύριους σε όλο τον κόσμο, αποτελεί μία σπουδαία ημέρα για τη μνήμη των  εκατομμυρίων  θυμάτων  της Γενοκτονίας των Ελλήνων, των Αρμενίων και των Ασσυρίων.

Η απόφαση της ολομέλειας του Σουηδικού Κοινοβουλίου να αναγνωρίσει με ψήφους 131 υπέρ και 130 κατά, την Γενοκτονία των Ελλήνων, των Αρμενίων και των Ασσυρίων με την καθοριστική ψήφο της κουρδικής καταγωγής βουλευτού Gulan Αvci, αποτέλεσε μία μεγάλη επιτυχία, η οποία ήρθε σε μία δύσκολη περίοδο. Σε μία συγκυρία όπου το μόνο που λεγόταν και συνεχίζει να ακούγεται είναι ψέματα και προπαγάνδα. Στην ελληνική όμως παράδοση, υπάρχουν και οι λέξεις, που γίνονται σύμβολα, αγώνες, πρότυπα, ταυτότητα.

Η απόφαση της Σουηδικής Βουλής την 11 Μαρτίου 2010 ήρθε μετά την απόφαση του Μαΐου του 2009, ότι από κοινού Έλληνες, Αρμένιοι και Ασσύριοι θα προωθήσουν το ψήφισμα για την αναγνώριση της Γενοκτονίας στη Σουηδική Βουλή.

Είμαι περήφανος γιατί στην εκδήλωση εκείνη στη Στοκχόλμη μίλησα μαζί με τους συναγωνιστές Κώστα Φραγγίδη, τον πρόεδρο του Συλλόγου Ποντίων Στοκχόλμης “Εύξεινος Πόντος”, τον Vahagn Avedian , μέλος της Αρμενικής εθνικής επιτροπής Σουηδίας και τον Sabri Atman εκπρόσωπο των Ασσυρίων. Εκεί με πρωτοβουλία του Συλλόγου και του Κέντρου Ελληνικού Πολιτισμού Σουηδίας διανεμήθηκε το βιβλίο μου, στην αγγλική γλώσσα, για τη Γενοκτονία.

Είχε προηγηθεί, λίγους μήνες νωρίτερα, η παρουσίαση του αείμνηστου  Μιχάλη Χαραλαμπίδη στη Στοκχόλμη και το αίτημα για την αναγνώριση.  

Λίγο αργότερα το μεγαλύτερο πολιτικό κόμμα της Σουηδίας, το Σοσιαλδημοκρατικό, κατά την ετήσια συνέλευση του, το Νοέμβριο του 2009, είχε αναγνωρίσει τη γενοκτονία των Ασσυρίων, των Ελλήνων και Αρμενίων.

Η αναγνώριση της Γενοκτονίας εισήχθη προς ψήφιση στο Σουηδικό κοινοβούλιο,  όπου ήμουν εμπειρογνώμονας με πρωτοβουλία του Συλλόγου Ποντίων Στοκχόλμης και το αποτέλεσμα ήταν η επικράτηση της αλήθειας, έναντι της άρνησης και της προπαγάνδας. Μάλιστα την καθοριστική 131η ψήφο για να περάσει το ψήφισμα την έδωσε η Κούρδισσα Gulan Avci,  την οποία η κατοχική Τουρκία ζητά την παράδοση της από τη Σουηδία!

«Κάθε φορά που ακόμα μία χώρα αναγνωρίζει τη γενοκτονία, η αλήθεια πλησιάζει λίγο πιο κοντά στην Τουρκία. Δεν είναι πλέον δυνατόν να ξεφεύγει ή να παραμένει σιωπηλή για το παρελθόν. Ήρθε η ώρα η Τουρκία να αναγνωρίσει τη Γενοκτονία. Το τελευταίο στάδιο της Γενοκτονίας είναι η άρνησή της και δυστυχώς σήμερα η Τουρκία βρίσκεται σε αυτό ακριβώς το στάδιο. Ήρθε η ώρα να συμφιλιωθεί η Τουρκία με την κεμαλική της κληρονομιά, αυτό που συνέβη ήταν Γενοκτονία. Οι επιφανέστεροι επιστήμονες και ιστορικοί του κόσμου έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι επρόκειτο για γενοκτονία. Η άσκηση πίεσης στο τουρκικό κράτος προκειμένου αυτό να αποδεχθεί μία ξεκάθαρη συζήτηση σχετικά με τη Γενοκτονία και να επιτρέψει την πρόσβαση του έξω κόσμου στα αρχεία ελπίζουμε ότι θα οδηγήσει στην αναγνώριση της Γενοκτονίας. Η αναγνώριση της γενοκτονίας δεν αποτελεί πλήγμα για την Τουρκία. Αντιθέτως, η μη αναγνώρισή της αποτελεί πλήγμα για τη δικαιοσύνη. Και είμαι αρκετά πεπεισμένη ότι η δικαιοσύνη μόνο καλό μπορεί να κάνει. Η δικαιοσύνη πρέπει να εφαρμοστεί στην Τουρκία. Όσο η Τουρκία προσπαθεί να σκεπάσει το θέμα δεν θα υπάρξει ποτέ συμφιλίωση. Αν η μνήμη των θυμάτων δεν αποκατασταθεί, οι άνθρωποι δεν θα μπορέσουν να επουλώσουν τις πληγές τους και να συνεχίσουν. Γι’ αυτό είναι σημαντικό όλες οι δυνάμεις, οι οποίες πιστεύουν σε ανθρώπινες αξίες, να συνεχίσουν να αγωνίζονται και να ασκούν πίεση στην Τουρκία προκειμένου να αρχίσει να λέει την αλήθεια και να παραδεχθεί τη Γενοκτονία». Αυτά είχε δηλώσει ο Αβτζί, για να καταλήξει στη θετική της ψήφο για  την αναγνώριση της Γενοκτονίας.

Το ψήφισμα από το Σουηδικό κοινοβούλιο, με το οποίο αναγνωρίστηκε το μαζικό έγκλημα έχει μεγάλη αξία,  γνωρίζοντας τη θέση της χώρας τόσο παγκόσμια, όσο και ευρωπαϊκά για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα δικαιώματα των διωκόμενων λαών. Η προσπάθεια για την αναγνώριση της Γενοκτονίας συνεχίζεται έχει αποτέλεσμα. Ειδικά όταν προέρχεται από την δυναμική και έξω από συμφέροντα και λογικές Διασπορά και ανιδιοτελείς ανθρώπους. Ο αγώνας συνεχίζεται και παρότι έχει πολλά εμπόδια στο εσωτερικό και το εξωτερικό, θα είναι νικηφόρος!

 

Υ.Γ. Έσχατο, αλλά όχι τελευταίο και επειδή, όπως γράφει ο Πλάτωνας, πρέπει να ονομάζουμε τις πράξεις,  αυτοί που αγωνίστηκαν για την αναγνώριση της Γενοκτονίας ήταν οι  βουλευτές Τάσος Σταφιλίδης, Hans Linde, Fredrik Malm, Ulla Hoffman, Mats Pertoft, Γκιουλάν Αβτζί, ο πρόεδρος του Συλλόγου Ποντίων Στοκχόλμης Κώστας Φραγγίδης και η αδελφή του Ντίνα Φραγγίδου και από την Ελλάδα ο αείμνηστος Μιχάλης Χαραλαμπίδης και ο υπογράφων το κείμενο αυτό.  

Η 9η Δεκεμβρίου διεθνής ημέρα για τα θύματα της Γενοκτονίας: για την αναγνώριση του μαζικού εγκλήματος , για τη δικαιοσύνη και την αποκατάσταση της ιστορίας.

 

Θεοφάνης Μαλκίδης

Η 9^η Δεκεμβρίου παγκόσμια ημέρα  θυμάτων της  Γενοκτονίας: για την αναγνώριση του εγκλήματος, για τη δικαιοσύνη και την αποκατάσταση της ιστορίας.

 

«Στη μνήμη του πρωτοπόρου του αγώνα

αναγνώρισης της Γενοκτονίας Μιχάλη Χαραλαμπίδη»

 

Την  9η Δεκεμβρίου του 2015, εξηνταεπτά χρόνια μετά την υιοθέτηση της Σύμβασης του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) για την Πρόληψη και την Καταστολή του Εγκλήματος της Γενοκτονίας, η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ καθιέρωσε την 9η Δεκεμβρίου ως ημέρα μνήμης και αξιοπρέπειας για τα θύματα του εγκλήματος της γενοκτονίας και της πρόληψης αυτού του εγκλήματος.

Η Γενοκτονία, έννοια που εμφανίστηκε από τον επιζώντα του Ολοκαυτώματος νομικό Ραφαήλ Λέμκιν, αποτελεί πλέον έναν  καθιερωμένο όρο του Διεθνούς Δικαίου και των Διεθνών Σχέσεων. Μέχρι σήμερα 150 κράτη έχουν επικυρώσει ή προσχωρήσει στη συνθήκη- η Ελλάδα κύρωσε τη σύμβαση και την ενέταξε στο εσωτερικό της δίκαιο με το Ν.Δ. 3091 της 12ης Οκτωβρίου 1954 (ΦΕΚ Α' 250)- ενώ η Τουρκία απουσιάζει προκλητικά μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές…..

Σήμερα, 9η Δεκεμβρίου, ο Ελληνισμός οφείλει να αναδείξει τη Μικρά Ασία, τη Θράκη, την Καππαδοκία, τον Πόντο, την καθ΄ημάς Ανατολή. Εκεί όπου για  αιώνες   ο Ελληνισμός είχε και έχει ως  σημείο αναφοράς  την πίστη,  τον πολιτισμό, την  αρχιτεκτονική, την  ιστορία, τη γαστρονομία, τη μουσική, τον  αθλητισμό, αλλά πριν εκατό χρόνια έγινε τόπος μαρτυρίου, τραγωδίας και θανάτου.

Η άνοδος του τουρκικού εθνικισμού με την εδραίωση του προναζιστικού κινήματος των Νεότουρκων στην εξουσία το 1908, καθώς  και τα συμφέροντα, συνδεόμενα σε μεγάλο βαθμό με την  Γερμανία, καθώς και οι επιδιώξεις  της Αγγλίας, της Γαλλίας, των ΗΠΑ και της Ρωσίας- Σοβιετικής Ένωσης  στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, οδήγησαν στην πρώτη φάση της  Γενοκτονίας των Ελλήνων . 

Η γενοκτονία των Ελλήνων συνεχίζεται

 Η γενοκτονία των Ελλήνων

συνεχίζεται

Του Γιάννη Χ. Κουριαννίδη(*) 

Ο αφανισμός της ακμάζουσας ελληνικής μειονότητας της Κωνσταντινούπολης, τον Σεπτέμβριο του 1955, και στη συνέχεια των Ελλήνων της Ίμβρου και της Τενέδου, είναι ενταγμένος στο ευρύτερο πλαίσιο της γενοκτονίας του Ελληνισμού της Ανατολής, που δεν σταμάτησε ποτέ και που συνεχίζεται ακόμη και σήμερα, με την προσπάθεια του ολοκληρωτικού αφανισμού των ιδιαίτερων πολιτισμικών στοιχείων γηγενών ελληνικών πληθυσμών, σε όλη την επικράτεια του σύγχρονου τουρκικού κράτους.

Σε περιόδους κρίσεων, οι γενοκτονικές πρακτικές και μέθοδοι ήταν απροκάλυπτα ωμές και αποσκοπούσαν στη φυσική εξόντωση των Ελλήνων. Πολλά χρόνια πριν αλλά και κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής εκστρατείας, η βιολογική εξόντωση εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων στον Πόντο και στην υπόλοιπη Μικρασία, αλλά και στην Ανατολική Θράκη, σχεδόν εξαφάνισε την ελληνική παρουσία στα μέρη αυτά.

Σήμερα, το ταυτοτικό κίνημα που αναπτύσσεται στις πατρογονικές εστίες του Ελληνισμού της Ανατολής οδηγεί την Τουρκία σε άλλες πρακτικές, αφού είναι και σχετικά δύσκολο γι᾽ αυτήν να κάνει τα ίδια, σε ένα περιβάλλον όπου υποτίθεται πως τα ανθρώπινα δικαιώματα διασφαλίζονται με διεθνείς συνθήκες. Η γενοκτονία εφαρμόζεται πλέον με μεθόδους που αποσκοπούν στην αποεθνικοποίηση των πληθυσμών αυτών. Και αν ο όρος «γενοκτονία» ακούγεται ίσως υπερβολικός στις μέρες μας, θα ήταν χρήσιμο να ακούσουμε πώς ακριβώς τον προσδιόριζε ένας από τους κατ᾽ εξοχήν ιστορικούς μελετητές του εβραϊκού ολοκαυτώματος, ο Yehuda Bauer, το 1984:

«Γενοκτονία είναι η σχεδιαζόμενη καταστροφή, όπως αυτή συνετελέσθη από τα μέσα ήδη του δέκατου ένατου αιώνα, μιας φυλετικής, εθνικής ή εθνοτικής ομάδας, με τους ακόλουθους τρόπους: 

        (α) επιλεκτική μαζική δολοφονία της ελίτ ή τμημάτων του πληθυσμού, 

        (β) εξάλειψη του εθνικού (φυλετικού, εθνοτικού) πολιτισμού και της θρησκευτικής ζωής με αφετηρία την πρόθεση “απεθνικοποίησης”, 

        (γ) υποδούλωση, με την ίδια ακριβώς πρόθεση, 

        (δ) καταστροφή της εθνικής (φυλετικής, εθνοτικής) οικονομικής ζωής, με την ίδια πρόθεση, 

        (ε) βιολογικό αποδεκατισμό μιας πληθυσμιακής ομάδας με απαγωγές παιδιών, ή την παρεμπόδιση μιας φυσιολογικής οικογενειακής ζωής, με την ίδια πρόθεση».

Αντιλαμβάνεται εύκολα κάποιος ότι στο σημερινό τουρκικό κράτος, όπου μάλιστα κυριαρχεί η ισλαμική κουλτούρα, εφαρμόζονται οι περισσότερες από τις παραπάνω μεθόδους, που αποσκοπούν στην ομογενοποίηση των μειονοτικών ομάδων της τουρκικής επικράτειας με την επιβολή του τουρκισμού.

Όπως επισημαίνει χαρακτηριστικά ο Θεοφάνης Μαλκίδης στο έργο του «Η Γενοκτονία των Ελλήνων – Ύβρις, Άτις, Νέμεσις, Τίσις(**)» (εκδ. περιοδικού «Ενδοχώρα»):

Το καθήκον μας για την αναγνώριση της Γενοκτονίας

 

Θεοφάνης Μαλκίδης

 Το καθήκον μας για την αναγνώριση της Γενοκτονίας 

Η έννοια «γενοκτονία», από τις ελληνικές λέξεις γένος και κτείνω (φονεύω)  εκφράζεται για πρώτη φορά το 1944 από τον διασωθέντα του Ολοκαυτώματος Ραφαήλ Λέμκιν , ο οποίος για να στηρίξει τα επιχειρήματά του  αναφέρθηκε και στη  μαζική εξόντωση των Ελλήνων και των Αρμενίων.  Η Γενοκτονία αποτέλεσε και το κύριο όρο στο κατηγορητήριο για  τη Δίκη της Νυρεμβέργης, όπου καταδικάστηκαν οι Ναζί.

111 χρόνια από τη Γενοκτονία στη Θράκη – Ο Θεοφάνης Μαλκίδης για «το Μαύρο Πάσχα των Θρακών»

 

Το σχέδιο, τα μέσα δίωξης και η επόμενη μέρα στο Θρακικό ζήτημα – Η υποχρέωση της Τουρκίας 

Στις 6 Απριλίου 1914 γράφτηκε μια από τις πλέον μελανές, και εν πολλοίς άγνωστες σελίδες, της ελληνικής σύγχρονης ιστορίας. Ήταν η μέρα που χαρακτηρίστηκε «το Μαύρο Πάσχα των Θρακών».

Στις αρχές του 20ου αιώνα, ο Ελληνισμός της Θράκης, όπως και ο Ελληνισμός του Πόντου και της Μικράς Ασίας, υπέστη το ίδιο σχέδιο Γενοκτονίας.

6 Απριλίου 1914: 111 χρόνια από τη Γενοκτονία στη Θράκη

 

Θεοφάνης Μαλκίδης

Διδάκτoρας Παντείου Πανεπιστημίου

 

Η Γενοκτονία στη Θράκη

 

Στις αρχές του 20^ου αιώνα, ο  Ελληνισμός της Θράκης,  όπως και ο Ελληνισμός του Πόντου και της Μικράς Ασίας, υπέστη  το ίδιο  σχέδιο Γενοκτονίας.

Η πρώτη φάση της  Γενοκτονίας στη Θράκη ξεκίνησε το 1908 όταν στο Οθωμανικό κράτος κατέλαβαν την εξουσία οι Νεότουρκοι (Ενβέρ, Ταλαάτ και Τζεμάλ Πασά),  έχοντας  τη στρατιωτική και την  πολιτική καθοδήγηση των στενών συμμάχων τους Γερμανών. Η δεύτερη φάση του μαζικού εγκλήματος ξεκίνησε ταυτόχρονα με την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και η παγκόσμια σύρραξη έδωσε την κάλυψη για να συνεχιστούν τα εγκλήματα εναντίον του Ελληνισμού.  Η τρίτη και τελευταία, αλλά και πιο σκληρή χρονική περίοδος της Γενοκτονίας (1919-1923) οργανώθηκε, σχεδιάστηκε και εκτελέστηκε από το Μουσταφά Κεμάλ.  Συνολικά η  Γενοκτονία εναντίον του Ελληνισμού αφαίρεσε  τη ζωή ενός  εκατομμυρίου  Ελληνίδων και Ελλήνων και τα θύματα στη Θράκη ήταν  250.000 με 300.000, ενώ στη Μικρά Ασία 300.000 με 350.000 και στον  Πόντο 350.000.