Θεοφάνης Μαλκίδης
Η ομιλία στο Ανοικτό Πανεπιστήμιο Κατερίνης για τον Ιωάννη Καποδίστρια.

Θεοφάνης Μαλκίδης
Έβρος, Θράκη, Ελλάδα:
Για τις προκλήσεις του έτους που έφυγε και του έτους που ανέτειλε
Η συνέντευξη στον τηλεοπτικό σταθμό Θράκη Νετ

Στις 22 Δεκεμβρίου 2013 πέθανε ο φημισμένος επιστήμονας που έφερε στο φως τον πολιτισμό του Ώξου και το θησαυρό του Τίλια Τεπέ.
Η ιστορία του Βίκτωρα Σαρηγιαννίδη, του διαπρεπούς αρχαιολόγου ποντιακής καταγωγής, αρχίζει το 1929 στην Τασκένδη, μέσα σε ένα περιβάλλον που ακόμη κουβαλούσε τις βαθιές πληγές των βίαιων μετακινήσεων πληθυσμών από τον Εύξεινο Πόντο. Οι γονείς του Ιωάννης και Αθηνά Σαρηγιαννίδη, είχαν μεταφερθεί από τη Γιάλτα στο Ουζμπεκιστάν, ακολουθώντας τη μοίρα χιλιάδων Ποντίων που βρέθηκαν διασκορπισμένοι σε περιοχές της πρώην Σοβιετικής Ένωσης.
Θεοφάνης Μαλκίδης *
Ο Έβρος στο τέλος του έτους ή η αναγέννηση της πατρίδας
μας ξεκινά από εδώ.
1.Παρακολουθώντας την αμείλικτη δημογραφική εικόνα
Να επαναλάβουμε για άλλη μία φορά, παρότι
διαβάζεται και ως πλεονασμός, ότι το δημογραφικό
πρόβλημα της πατρίδας μας είναι ένα από τα πιο σοβαρά και σύνθετα ζητήματα, με
σημαντικές επιπτώσεις στην οικονομία, στην κοινωνία, στο μέλλον της πατρίδας
μας. Η Ελλάδα εμφανίζει ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά γεννήσεων στην Ευρωπαϊκή
Ένωση (αλλά και παγκοσμίως) με δείκτη γονιμότητας πολύ πιο κάτω από το όριο αναπαραγωγής του πληθυσμού,
που είναι τα 2,1 παιδιά ανά γυναίκα. Το 2023, οι γεννήσεις ήταν κάτω από
82.000, ενώ το 1980 ήταν 145.000. Σε όλα αυτά θα πρέπει να προστεθεί και το
ζήτημα της φυγής των νέων προς το εξωτερικό, που σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία
της Κομισιόν αφορά υπερδιπλάσιο αριθμό (1.300.000) σε σχέση με αυτόν που
λεγόταν για πολλά χρόνια (600.000).
Ταυτόχρονα
με το ζήτημα που αφορά την μείωση των γεννήσεων
των Ελληνίδων και των Ελλήνων, εμφανίζεται ταχεία
γήρανση του πληθυσμού, με την αναλογία των ατόμων άνω των 65 ετών να
αυξάνεται συνεχώς.

10ος Διεθνής Μαθητικός Διαγωνισμός
«Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ»
ΠΡΟΚΥΡΗΞΗ
1. O Δήμος Σιντικής σε συνεργασία με τον Σύνδεσμο Φίλων Οχυρού Ιστίμπεη διοργανώνει τον εγκεκριμένο από το Υπουργείο παιδείας 10οΔιεθνή Μαθητικό Διαγωνισμό με θέμα «Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ» για το διδακτικό έτος 2025-2026. Αυτός ο διαγωνισμός θα βοηθήσει τους μαθητές να γνωρίσουν την ένδοξη ιστορία της Μάχης των Οχυρών, όπου η Ελληνική Ψυχή αντιμετώπισε το Γερμανικό ατσάλι και το νίκησε. Πρόκειται για μια ένδοξη σελίδα της Ελληνικής ιστορίας, όπου οι Έλληνες πολέμησαν ενωμένοι απέναντι στο ναζισμό.
Συνέντευξη στον Δημήτρη Κωνσταντακόπουλο Τον ρωτάω αν φοβάται με αυτά που γράφει, λέει και κάνει. «Ο φόβος φεύγει γρήγορα», μου απαντάει. «Αλλά φοβάσαι ή δεν φοβάσαι, αυτός είναι ο μόνος τρόπος να ζήσεις με αξιοπρέπεια».
Του Ανδρέα Πιμπισίη από τον Φιλελεύθερο.
Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν συμμαχεί με τη Χεμπολάχ εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ψάχνει για συνεργάτες προκειμένου να επιτύχει ακύρωση της συμφωνίας οριοθέτησης αποκλειστικής οικονομικής ζώνης ανάμεσε σε Κύπρο και Λίβανο. Όπως είναι σε θέση να γνωρίζει ο «Φ» ο Τζοζέφ Αούν ενημέρωσε τον Νίκο Χριστοδουλίδη για την επικοινωνία με τον Ερντογάν και τις κινήσεις της Τουρκίας.

Θεοφάνης Μαλκίδης
Η τουρκική ιστοσελίδα https://tudpam.org/propaganda-tespit-malkidis-isgalci-turkiyeden-taleplerimiz/ για το άρθρο μου για τις απαιτήσεις μας από την Τουρκία, τις οποίες βαφτίζει προπαγάνδα!!!! Η γνωστή προσέγγιση του θηρίου στα ανατολικά μας.....
Το άρθρο στη συνέχεια

Θεοφάνης Μαλκίδης
Ο θησαυρός του παπά Γιώργη
O τίτλος για το παρακάτω σημείωμα είναι από την ομώνυμη ταινία μικρού μήκους της Δήμητρας Μαργαριτίδου, ταινία η οποία ξεδιπλώνει τη ζωή και το έργο του π. Γεώργιου Κομνίδη, του ιερέα και δασκάλου που ίδρυσε το πρώτο μουσείο του Έβρου. Το Μουσείο Λαογραφίας και Φυσικής Ιστορίας με αντικείμενα και εργαλεία του παρελθόντος, λειτουργεί από το 1962 μέχρι σήμερα. Ο παπα-Γιώργης, ξεναγεί τους επισκέπτες έχοντας τον ίδιο ζήλο όπως όταν ξεκίνησε το σπουδαίο έργο του, αποδεικνύοντας πως η θέληση για σπουδαία και μεγάλα έργα, μπορεί να νικήσει όλα τα εμπόδια: από την απόσταση και το χρόνο, μέχρι τη γραφειοκρατία και τη μιζέρια…..
Ο π. Γεώργιος Κομνίδης γεννήθηκε στο Σοφικό Διδυμοτείχου το 1934, από γονείς πρόσφυγες από την Αδριανούπολη και το Μεγάλο Ζαλούφι της ανατολικής Θράκης, οι οποίοι μετά τη Γενοκτονία διασώθηκαν καταφεύγοντας στη δυτική πλευρά του Έβρου. Στη γενέθλια γη τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο και στη συνέχεια φοίτησε στο γυμνάσιο Διδυμοτείχου για ένα έτος, ωστόσο ο εμφύλιος πόλεμος τον ανάγκασε όπως και χιλιάδες άλλους συνομήλικούς του να φύγει μακριά από την οικογένειά του και ως ένα ακόμη ελληνόπουλο της Παιδοπόλεων, φοίτησε στο γυμνάσιο της Ρόδου. Στη συνέχεια παρακολούθησε τα μαθήματα στην επτατάξιο Εκκλησιαστική Σχολή Ξάνθης και στην Εκκλησιαστική Παιδαγωγική Ακαδημία Θεσσαλονίκης. Το 1962 χειροτονήθηκε ιερέας και το 1963 τοποθετήθηκε ως ιερέας και δάσκαλος στο χωριό Γιατράδες Διδυμοτείχου, δίπλα στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα. Εκεί με μεράκι, επιμονή και υπομονή, καθώς και απέραντη αγάπη για τον τόπο και τους ανθρώπους του δημιούργησε το Μουσείο, αρχικώς για να ικανοποιήσει τις μαθησιακές ανάγκες και στη συνέχεια για να διασώσει την ιστορία και τη λαογραφία του Έβρου, η οποία χανόταν μαζί με το μεγάλο κύμα της εσωτερικής και εξωτερικής μετανάστευσης.
Έφυγε ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΟΚΟΡΙΚΟΣ...
Μια συνέντευξή του με το Μιχάλη Χαραλαμπίδη
Ο πραγματικά μάχιμος, δημοκράτης δημοσιογράφος που υπερασπίστηκε την αξιοπρέπεια της πατρίδας ενάντια στην υποτέλεια και την οικονομική εξάρτηση, το πλήρωσε από τα συστημικά ΜΜΕ.

Αυτά τα Χριστούγεννα, τα Φώτα, η Πρωτοχρονιά, για πολλούς ανθρώπους δεν θα είναι καθόλου γιορτές και χαρούμενες μέρες, αλλά μέρες που φέρνουνε θλίψη και δοκιμασία. Δοκιμάζονται οι ψυχές εκείνων που δεν είναι σε θέση να χαρούνε, σε καιρό που οι άλλοι χαίρουνται. Παρεκτός από τους ανθρώπους που είναι πικραμένοι από τις συμφορές της ζωής, τους χαροκαμένους, τους αρρώστους, οι περισσότερο, πικραμένοι, είναι εκείνοι που τους στενεύει η ανάγκη να γίνουνε τούτες τις χαρμόσυνες μέρες ζητιάνοι, διακονιαρέοι.
Πολλοί απ’ αυτούς μπορεί να μη δίνουνε σημασία στη δική τους ευτυχία, μα γίνουνται ζητιάνοι για να δώσουνε τη χαρά στα παιδιά τους και στ’ άλλα πρόσωπα που κρέμουνται απ’ αυτούς. Οι τέτοιοι κρυφοκλαίνε από το παράπονό τους κι’ αυτοί είναι οι πιο μεγάλοι μάρτυρες, που καταπίνουνε την πίκρα τους μέρα νύχτα, σαν το πικροβότανο.
Ἦταν Δεκέμβριος τοῦ 1914. Ὁ Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος ἔκλεινε τέσσερις μῆνες περίπου δράσεως καὶ αὐτὸ ποὺ ἀπὸ τὰ ἐπιτελεῖα τῶν ἐμπλεκόμενων δυνάμεων φάνταζε σὰν μιὰ σύντομη πολεμικὴ ἔνταση ἔδειχνε νὰ ὁδηγεῖτε σὲ ἕνα αἱματηρὸ ἀδιέξοδο μὲ ἀβέβαιη τελικὴ ἔκβαση. Ἡ ζωὴ τῶν στρατιωτῶν στὰ χαρακώματα ἦταν ἀρκετὰ ζοφερότερη σὲ σχέση μὲ αὐτὴ ὅπως παρουσιαζόταν στὰ φυλλάδια στρατολόγησης «μέσα σ’ αὐτοὺς τοὺς τάφους ποὺ τοὺς ὀνόμαζαν χαρακώματα, μὲ τὰ συστήματα τῶν ὑπογείων διαβάσεων καὶ τῶν διόδων, μᾶς ἔλειπαν σχεδὸν τὰ πάντα. Ἔμαθα γρήγορα… νὰ κρεμάω τὸ ψωμὶ σ’ ἕνα σύρμα τοποθετημένο στὴ μέση τοῦ ὀρύγματος γιὰ νὰ μὴν τὸ φτάνουν τὰ ποντίκια, νὰ κοιμᾶμαι μὲ βρεγμένες ἀρβύλες, γιατὶ τὸ νὰ προσπαθήσεις νὰ τὶς ξαναβάλεις, ἀφοῦ τὶς εἶχες βγάλει, θὰ ἦταν μάταιο, νὰ κοιμᾶμαι τυλιγμένος σὲ μιὰ μουσκεμένη χλαίνη, νὰ κοιμᾶμαι τέσσερις ὧρες ἀνάμεσα σὲ θορύβους, σὲ φωνές ἀνθρώπων, σὲ βρωμερὲς ἀναθυμιάσεις. (Φλορὰν Φλὲς, Ἰδού)».
Ἀνάμεσα σὲ αὐτὴ τὴν ἀπάνθρωπη κατάσταση, στὴν ἀρχὴ τοῦ Χειμώνα, ἄνθισε ἡ ἀνθρωπιά. Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ἐβδομάδος πρὶν ὰπὸ τὰ Χριστούγεννα, Γερμανοὶ καὶ Βρετανοὶ στρατιῶτες ἄρχισαν νὰ ἀνταλλάσσουν γιορτινὲς εὐχὲς καὶ τραγούδια ἀνάμεσα στὰ χαρακώματά τους.
ο τουρκόφιλος Ισπανός πρωθυπουργός Πέδρο Σάντσες απαιτεί «να δοθεί τέλος στην ανωνυμία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης», με το πρόσχημα της καταπολέμησης της «παραπληροφόρησης» και της «ρητορικής μίσους».
«Πρέπει… να αναγκάσουμε όλες αυτές τις πλατφόρμες να συνδέσουν κάθε λογαριασμό χρήστη με μια ευρωπαϊκή ψηφιακή ταυτότητα» λέει ο κλόουν της Ιβηρικής, που φυλάει το χέρι του ισλαμοπαράφρονα, γενοκτόνου Ερντογάν.
Έχει μεγάλη πλάκα πάντως να βλέπεις αυτούς τους τύπους που ισχυρίζονται ότι ένας άντρας μπορεί να κυοφορήσει και πως η πανδημία που γονάτισε την υφήλιο ξεκίνησε επειδή ένας Κινέζος έφαγε νυχτερίδα, να ανησυχούν για την «παραπληροφόρηση στο X»…

Διά ξίφους άωρα μητέρων βρέφη, Ανείλεν εχθρός του βρεφοπλάστου Bρέφους. Nήπια αμφ’ ενάτην τάμον εικάδα παππάζοντα. |
Βιογραφία Όταν οι Μάγοι δεν επέστρεψαν στον Ηρώδη να του πουν που είναι ο Χριστός, ο πονηρός αυτός βασιλιάς μηχανεύθηκε άλλο σχέδιο για να εξοντώσει το Θείο Βρέφος. Είχε ακούσει ότι, σύμφωνα με τις Γραφές, τόπος γέννησης του Χριστού θα ήταν η Βηθλεέμ. Επειδή όμως δε γνώριζε ποιος ήταν ο Ιησούς αν βρισκόταν μέσα στη Βηθλεέμ ή στα περίχωρα της και επειδή συμπέρανε ότι το παιδί θα ήταν κάτω από δύο χρονών, έδωσε διαταγή να σφαγούν όλα τα παιδιά της Βηθλεέμ και των περιχώρων της, μέχρι της ηλικίας των δύο ετών. Η σφαγή έγινε ξαφνικά, ώστε να μη μπορέσουν οι οικογένειες να απομακρυνθούν με τα βρέφη τους. Και οι δυστυχισμένες μητέρες είδαν να σφάζονται τα παιδιά τους μέσα στις ίδιες τις αγκαλιές τους. Η χριστιανική Εκκλησία, πολύ σωστά ανακήρυξε Άγια τα σφαγιασθέντα αυτά παιδιά, διότι πέθαναν σε μια αθώα ηλικία και υπήρξαν κατά κάποιο τρόπο οι πρώτοι μάρτυρες του χριστιανισμού. Μπορεί βέβαια να μη βαπτίσθηκαν εν ύδατι, βαπτίσθηκαν όμως, μέσα στο ίδιο ευλογημένο αίμα του μαρτυρίου τους. |