5 Απριλίου 1944: Ένα ακόμη (ατιμώρητο) έγκλημα των Γερμανών κατακτητών στην Κλεισούρα Καστοριάς

Θεοφάνης Μαλκίδης

5 Απριλίου 1944: Ένα ακόμη (ατιμώρητο) έγκλημα των Γερμανών κατακτητών στην Κλεισούρα Καστοριάς 

 Την  5η  Απριλίου 1944, το 7ο Σύνταγμα της 4ης  Τεθωρακισμένης Μεραρχίας των Ες- Ες , με διοικητή τον Κάρλ Σίμερς, τον υπεύθυνο της μαζικής σφαγής αθώων Ελληνίδων και Ελλήνων  στην Ερμακιά Εορδαίας  με 63 νεκρούς,  στους  Πύργους Εορδαίας με 368 νεκρούς, στην Υπάτη και Σπερχειάδα με 89 νεκρούς,     καθώς  και στο Δίστομο με 220 νεκρούς, φθάνει στην Κλεισούρα της Καστοριάς.  Οι κατακτητές συγκεντρώνουν  τα γυναικόπαιδα και τους ηλικιωμένους στην πλατεία του χωριού και λίγο αργότερα οι σφαγείς  βάλλουν  με τα πολυβόλα όπλα κατά του  άμαχου πληθυσμού. Έπειτα κατευθύνονται προς τα σπίτια, λεηλατούν, βάζουν φωτιά και σκοτώνουν αδιακρίτως, όσες και όσους είχαν γλυτώσει.

 

Μνήμη Μιχάλη Χαραλαμπίδη

 

Τιμητική εκδήλωση αφιερωμένη στη μνήμη του Μιχάλη Χαραλαμπίδη πραγματοποιήθηκε  στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Αλεξανδρούπολης, με πρωτοβουλία του Δήμου Αλεξανδρούπολης.

Το ρεπορτάζ της Δέλτα Τηλεόρασης 

Η «καλή θέληση των Κυπρίων» είναι που διατηρεί την ανύπαρκτη «κυριαρχία» των βρετανικών στρατιωτικών βάσεων

από τη Φανούλα Αργυρού*

Συζητήσεις μετά την επίθεση με drones στη Βάση Ακρωτηρίου

Oι ίδιοι (οι Βρετανοί) από τη δεκαετία του 1960 μελετούσαν τη σμίκρυνση των περιοχών αφενός επειδή τους ήταν ασύμφορες οικονομικά και, αφετέρου, δεν χρειαζόντουσαν τέτοιες εκτάσεις και άρχισαν να επιστρέφουν στην Κυπριακή Δημοκρατία (ΚΔ) περιοχές που κράτησαν ως «retained sites» τη μια μετά την άλλη. Όμως, τις Βάσεις Ακρωτηρίου και Δεκέλειας, που κράτησαν ως «κυρίαρχες», είναι δεσμευμένοι να τις επιστρέψουν, όταν δεν τις χρειάζονται, στην ΚΔ, βάσει της συνεννόησής τους με Αρχ. Μακάριο και Δρα Φ. Κουτσιούκ κατά την ανακήρυξη της ΚΔ το 1960. ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ (APPENDIX P) στο Σύνταγμα της ΚΔ. Όταν και θα ολοκληρωθεί η απο-αποικιοποίησή τους…

6 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1914. ΤΟ «ΜΑΥΡΟ ΠΑΣΧΑ» ΤΩΝ ΘΡΑΚΙΩΤΩΝ

6 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1914. ΤΟ «ΜΑΥΡΟ ΠΑΣΧΑ» ΤΩΝ ΘΡΑΚΙΩΤΩΝ

Η 6η Απριλίου είναι γνωστή στους Έλληνες ως η ημερομηνία που ο Ναζιστικός Στρατός του Χίτλερ επετέθηκε το 1941 στην Πατρίδα μας, μετά τις αποτυχίες των φασιστών του Μουσολίνι στα Αλβανικά βουνά.

Η διαρκής απαίτηση για δικαιοσύνη για τα εγκλήματα στην κατοχή 1941-1944

Θεοφάνης Μαλκίδης

Η διαρκής απαίτηση για δικαιοσύνη για τα εγκλήματα στην κατοχή 1941-1944

 

«Στη μνήμη της γιαγιάς μου Αικατερίνης Μαλκίδου, η οποία πέθανε από τα βασανιστήρια που υπέστη από τους Γερμανούς. Έβρος  1941».

 

Η συμπλήρωση ογδονταπέντε ετών από την εισβολή των Γερμανών και των συμμάχων τους στην Ελλάδα, αποτελεί εκτός από την υπόμνηση της αντιστασιακής ελληνικότητας από τη Βόρειο Ήπειρο, μέχρι τα Οχυρά και την Κρήτη και μία υπενθύμιση της συνέχειας του αγώνα για την απόδοση δικαιοσύνης προς τα χιλιάδες θύματα της κατοχής.

6 Απριλίου 1914: Η Γενοκτονία στη Θράκη, το "Μαύρο Πάσχα" των Θρακών

 

Θεοφάνης Μαλκίδης

6 Απριλίου 1914: Η Γενοκτονία στη Θράκη, το "Μαύρο Πάσχα" των Θρακών

 

1.Το γεγονός

 

Στις 6 Απριλίου του 1914 γράφτηκε μια από τις πλέον μελανές, και εν πολλοίς άγνωστες σελίδες, της ελληνικής σύγχρονης ιστορίας. Ήταν η κορύφωση της Γενοκτονίας, η μέρα που χαρακτηρίστηκε «το Μαύρο Πάσχα των Θρακών».

Στις αρχές του 20ου αιώνα, ο Ελληνισμός της Θράκης, όπως και ο Ελληνισμός του Πόντου και της Μικράς Ασίας, υπέστη το ίδιο σχέδιο Γενοκτονίας.

ΜΙΑ ΝΕΑ ΠΤΥΧΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΑΥΡΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΤΗΣ ΘΡΑΚΗΣ ΤΟ 1914, ΜΕ ΤΟΥΣ ΦΟΒΕΡΟΥΣ ΔΙΩΓΜΟΥΣ

 

Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης

Μια διαφορετική οπτική για το “Μαύρο Πάσχα”

Νέα στοιχεία για τους διωγμούς

Οι Νεοτουρκικοί διωγμοί εναντίον των Χριστιανικών πληθυσμών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, είναι αποδεδειγμένες Γενοκτονίες, που εκτελέσθηκαν με πρωτοφανή αγριότητα και δεν δικαιώθηκαν ποτέ. Βρήκαν μάλιστα μιμητή στο πρόσωπο του Χίτλερ, λίγα χρόνια αργότερα. Στην εθνική συλλογική μνήμη, έχουν καταχωρισθεί με την ονομασία «Μαύρο Πάσχα» των Θρακών, εξαιτίας της κορύφωσης των διωγμών τις μέρες του Πάσχα 1914, που εκείνη τη χρονιά γιορτάζονταν στις 6 Απριλίου.

«Tα μάτια μου δεν είδαν τόπον ενδοξότερον από τούτο το αλωνάκι». Mεσολόγγι, Κυριακή των Βαΐων του 1826.

Θεοφάνης Μαλκίδης 

«Tα μάτια μου δεν είδαν τόπον ενδοξότερον από τούτο το αλωνάκι». Mεσολόγγι, Κυριακή των Βαΐων του  1826.

«Η επανάστασις η εδική μας δεν ομοιάζει με καμιάν απ’ όσες γίνονται την σήμερον εις την Ευρώπην. Ο εδικός μας πόλεμος ήτο ο πλέον δίκαιος, ήτον έθνος με άλλο έθνος, ήτο με ένα λαόν, όπου ποτέ δεν ηθέλησε να αναγνωριστεί ως τοιούτος, ούτε να ορκισθεί, παρά μόνο ό,τι έκαμνε η βία. Ούτε ο Σουλτάνος ηθέλησε ποτέ να θεωρήσει τον ελληνικόν λαόν ως λαόν, αλλ’ ως σκλάβους». Με τα λόγια αυτά περιγράφει την Παλιγγενεσία στα απομνημονεύματά του ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης.   

ΟΙ ΘΡΑΚΙΩΤΕΣ ΣΤΟ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ ΚΑΙ Η ΕΞΟΔΟΣ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ ΤΟΥ 1826

 

Θεοφάνης Μαλκίδης

ΟΙ ΘΡΑΚΙΩΤΕΣ ΣΤΟ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ ΚΑΙ Η ΕΞΟΔΟΣ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ ΤΟΥ 1826

Μετά από ένα έτος πολιορκίας, το Σάββατο του Λαζάρου οι Ελεύθεροι πολιορκημένοι μετέλαβαν των Αχράντων Μυστηρίων από το χέρι του μετέπειτα Εθνομάρτυρος Επισκόπου Ρωγών Ιωσήφ, ο οποίος μαζί με τον Κασομούλη συνέταξαν το σχέδιο της Εξόδου, αρχίζοντας με τη φράση «Εις το όνομα της Αγίας, Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος», αυτή με την οποία θεσμοθετήθηκε να αρχίζουν τα συντάγματα του ελληνικού κράτους.

Αμέσως μετά τη θεία κοινωνία έγινε η σύσκεψη για την Έξοδο : «Ήταν πρωί, Σάββατο του Λαζάρου, 10 Απριλίου του 1826, όταν συγκροτήθηκε το νεκροδόξαστο εκείνο συμβούλιο αποφάσεως. Ήταν ένα συμβούλιο θανάτου. Οι καπεταναίοι είχαν αναλάβει να διερευνήσουν, με ανιχνευτές την ύπαρξη μυστικού δρόμου-διόδων για ακίνδυνο πέρασμα των Ελεύθερων Πολιορκημένων στην ελευθερία. Κανένας όμως δεν έφερε ελπιδοφόρα πληροφορία. Οι λόγχες και οι στενωποί φυλάγονταν άγρυπνα από τους πολιορκητές σε βάθος χώρου και τόπου. Γενική ήταν η κατήφεια και η σιωπηλή θλίψη. Την σιωπή της στιγμής έσπασε η βροντώδης και σταθερή έκρηξη του τρανοδύναμου αρχηγού της Φρουράς, του Θανάση Ραζη-Κότσικα.

Μεσολόγγι 1826

 Λένε πως έτρωγαν άλογα, σκυλιά, γάτες και ποντίκια για να επιβιώσουν.

Λένε πως οι μάνες έσφαζαν τα μωρά τους για να μη πέσουν στα χέρια του οχτρού και μετά αυτοκτονούσαν με το ίδιο ματωμένο μαχαίρι.