Οδός Λήδρας, ένα απο τα σημεία διέλευσης προς τα Κατεχόμενα
του Σάββα Μαστραππά
Σταχυολογώ δημοσιεύματα αναρτήσεων συγχωριανών μου από το Facebook. ”Μετά από έξι χρόνια και επίμονες προσπάθειες που κατέβαλε ο Δήμος Λαπήθου (ξεπερνώντας πλήθος προσκομμάτων που επέβαλε το ψευδοκράτος) κατάφερε να εξασφαλίσει άδεια για να γίνει λειτουργία στην εκκλησία του Αγίου Θεοδώρου του Στρατηλάτη στην Λάπηθο (σ. Άρδην κατεχόμενη κωμόπολη στην επαρχία Κερύνειας) στις 8 Φεβρουαρίου του 2026, ανήμερα της γιορτής του αγίου μας.
Παρεμπιπτόντως η αίτηση δόθηκε από τις κατοχικές αρχές λίγες ώρες πριν (το απόγευμα του Σαββάτου 7/2), που σημαίνει ότι τα καψόνια από το παράνομο καθεστώς προς τους ηλικιωμένους ως επί το πλείστων συν ενορίτες μας συνεχίστηκε μέχρι την τελευταία στιγμή, διότι θα έπρεπε να συντονιστούν μέσα σε λίγες ώρες όσοι θα ήθελαν να περάσουν τα οδοφράγματα. Επίσης έθεσαν χρονικό περιορισμό για την παραμονή στο χωριό μας μόνο μερικές ώρες.
Πρώτα συμπεράσματα:
1ον Οι κατοχικές αρχές κατέστησαν σαφές με τον πιο απλό τρόπο, μήπως και δεν το καταλάβουν όλοι, ότι αυτό που λέμε μεταξύ μας εμείς οι πρόσφυγες ”οι τόποι μας” δεν είναι δικοί μας, αλλά αποτελούν έδαφος της αυτοαποκαλούμενης ”τουρκικής δημοκρατίας της βορείου Κύπρου”, και όπως θέλουν το διαχειρίζονται, και όσο θέλουμε σας αφήνουμε να κάνετε σε αυτούς τους τόπους, μια τουριστική περιδιάβαση.
2ον Το κατοχικό καθεστώς επιδιώκει και λαμβάνει με κάθε ευκαιρία που του δίνεται αναγνώριση της παράνομης σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο κυριαρχίας του.
Στην συγκεκριμένη περίπτωση ο Δήμος Λαπήθου, επίσημος φορέας, εκπρόσωπος των εκτοπισμένων, νομικό πρόσωπο της διεθνούς αναγνωρισμένης ΚΔ, τους παρείχε αυτή την νομιμοποίηση δίχως ιδιαίτερο προβληματισμό.
3ον Προφανώς, για να έρθουμε και στα του οίκου μας, η εξασφάλιση της ”έγκρισης” θα πρέπει να εγγραφεί ως επιτυχία των Δημαρχιακών αρχόντων και να τεθεί στα υπόψιν των δημοτών όταν θα γίνουν οι επόμενες εκλογές.
Και σε άλλη ανάρτηση διαβάζουμε ότι μετά το πέρας της θείας Λειτουργίας οι αντίστοιχες ομάδες ελληνοκυπρίων και τουρκάλων Λαπηθιώτισσων κεντητριών, οργάνωσαν μικρή εκδήλωση έξω από τον ναό μας κεντώντας το κύριο παραδοσιακό κέντημα της κάθε πλευράς. Ταυτόχρονα ένας οργανοπαίχτης από κάθε κοινότητα έπαιζε παραδοσιακούς σκοπούς κ.λπ.
Αυτό πάλι πως θα μπορούσε να ερμηνευτεί;
Μάλλον ”ότι οι απλοί λαϊκοί άνθρωποι δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν μεταξύ τους”. Υιοθέτηση του γνωστού αφηγήματος συγκεκριμένων και κομματικά χρωματισμένων απόψεων που καλλιεργούνται εντέχνως στον κυπριακό χώρο; Ή ως μια απλοϊκή και αφελέστατη σκέψη που δεν υποψιάζεται καν πόσο σοβαρό είναι το διακύβευμα;
Όπως και να το δεις το αποτέλεσμα που παράγεται είναι παραμορφωτικό της πραγματικότητας και οδηγεί σε ύποπτα αποτελέσματα. Και η απόδειξη ότι αυτό καλλιεργείται μονόπλευρα και ότι η άλλη πλευρά δεν συμμερίζεται αυτή την φαντασίωση, είναι το παρακάτω συμβάν: τούρκοι εργάτες ανεβασμένοι σε μια σκαλωσιά που δούλευαν σε παρακείμενη από την εκκλησία μας οικοδομή όταν είδαν να περνάνε από το δρόμο ηλικιωμένες Λαπηθιώτισσες οι οποίες δεν ήθελαν να συμμετέχουν στο φαιδρό δρώμενο της δαντέλας και εκμεταλλεύτηκαν τον λίγο χρόνο που είχα στη διάθεση τους για να περπατήσουν στους δρόμους της ενορίας μας, μόλις της αντιλήφθηκαν άρχισαν να της χλευάζουν ”μας έλεγαν λόγια στη γλώσσα τους και χασκογελούσαν δείχνοντας μας” μου είπε μια απ’ αυτές.
Η ιστορία με το πήγαινε έλα στα Κατεχόμενα είναι μια πολύ επικερδής μπίζνα. Μία επιχείρηση που αποφέρει πολλά οικονομικά οφέλη και στις δύο πλευρές, κατά κύριο λόγο όμως αιμοδοτεί το κατοχικό καθεστώς. Έχει στο επίκεντρο του ένα ακαταμάχητο εμπορικό προϊόν, την πληγωμένη μας μνήμη και την νοσταλγία προς τους γενέθλιους τόπους μας. Δευτερευόντως προσφέρεται ως εύκολη δεξαμενή αλίευσης εκλογικών ψήφων από πονηρούς πολιτευτές.
Κάθε Σαββατοκύριακο τουριστικά λεωφορεία εκδράμουν στα Κατεχόμενα διαφημίζοντας τα χωριά από τα οποία θα περάσουν. Στην πραγματικότητα τους περνάνε, χωρίς τις περισσότερες φορές να κάνουν στάση από τους τόπους τους, και τους αποβιβάζουν σε προσυμφωνημένα με τους Τούρκους (με το αζημίωτο) καταστήματα εστίασης και σε υπεραγορές για ψώνια.
Επίδοξοι πολιτευτές οργανώνουν εκδρομές μνήμης για να πλασαριστούν στην μικρή περιοχή των συναισθημάτων των προσφύγων.
Δεκάδες αυτοκίνητα με κοιλιόδουλους περνάνε καθημερινά τα οδοφράγματα για να φάνε ψάρι στο λιμανάκι της Κερύνειας και σκάρους στα παραλιακά κέντρα της Λαπήθου.
Επιχειρηματίες προσφέρουν στους φιλοξενούμενους τους, εκδρομές συνοδευόμενες από λουκούλλεια γεύματα στον παράνομο κατοχικό μόρφωμα.
Πεινασμένοι ερωτικά προσφεύγουν σε υπηρεσίες πληρωμένου σεξ στα Κατεχόμενα. Μονίμως κλαψουρίζοντες και κατ’ επάγγελμα μεμψιμοιρούντες κατά της οικονομικής πολιτικής του κυπριακού κράτους περνάνε καθημερινά για να ψωνίσουν τρόφιμα και άλλα καταναλωτικά προϊόντα να βάλουν βενζίνα, και για να αγοράσουν τσιγάρα, προσβάλλοντας με αυτόν τον τρόπο χιλιάδες πρόσφυγες και χαμηλοσυνταξιούχους που επιλέγουν την αξιοπρεπής στάση να διαβιούν κάτω από το όριο της φτώχειας με 400€ το μήνα, παρά να δώσουν τα ριάλια τους στους Τούρκους.
Εθισμένοι στον τζόγο συρρέουν καθ’ εκάστην στα καζίνα των κατεχομένων για να ικανοποιήσουν ένα πάθος, που παρά το γεγονός ότι ”Ο παίκτης” του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι αποτελεί ένα από τα προσφιλή μου αναγνώσματα δεν κατανόησα ποτέ.
Ομογενής μας δεύτερης και τρίτης γενιάς από την Αυστραλία και την Αμερική που κλείνουν πακέτα μακροήμερων διακοπών σε ξενοδοχεία των κατεχομένων, ποστάροντας συνεχώς φωτογραφίες παραμονής τους που ποτζεί.
Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Κυπριακής Δημοκρατίας, το πρώτο εξάμηνο του 2025 μετέβησαν στα κατεχόμενα 641.079 Κύπριοι και 384.204 οχήματα.
Αυτά όλα αποτελούν σημεία παρακμής.
Και για να καταλήξουμε, επειδή το ζήτημα δεν είναι απλό, θα έπρεπε να υπάρχει η στοιχειώδης σοβαρότητα για να ενταχθεί όλο αυτό το τσίρκο στο πλαίσιο μιας συνολικότερης εθνικής στρατηγικής (αναρωτιόμασταν αν υπήρξε ποτέ κάτι τέτοιο) την οποία θα ήταν υποχρεωμένοι να ακολουθήσουν όλοι οι επιμέρους φορείς και να δοθεί ανάλογη κατεύθυνση στην παραπαίουσα κοινωνία των πολιτών.
Φαίνεται όμως ότι όλο αυτό το μπάχαλο βολεύει διαχρονικά τις εκάστοτε κυβερνήσεις οι οποίες βαυκαλίζονται ότι προάγουν Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης στην ουσία όμως καρτερούν να πεθάνει και ο τελευταίος πρόσφυγας ο οποίος διατηρεί μνήμες προ του 1974, για να ησυχάσουν.
Οι δε περισσότεροι εκ των κατεχόμενων Δήμων ξέμειναν εμπνευσμένων αρχόντων, λειτουργούν διαχειριστικά και θεωρούν το απελευθερωτικό όραμα ως ένα παραμύθι για γραφικούς, ή βρίσκονται ποδηγετούμενοι από την ένοχη κάθε κακού που προέκυψε μετά το 1974 κομματοκρατία.
Και οι υπόλοιποι;
Οι υπόλοιποι ας θυμηθούμε τους στίχους του ποιητή Λεύκιου Ζαφειρίου ο οποίος μας χάρισε και τον τίτλο αυτού του σημειώματος:
Κι εκφυλιζόμαστε υποχωρούμε
Ένοχοι σχεδόν μηδίζοντες
ζεσταινόμαστε πλάι σε μία ηλεκτρική θερμάστρα
Στην φωτογραφία που δημοσιεύουμε ο Ιερός Ναός του Αγίου Θεοδώρου του Στρατηλάτη στην Λάπηθο μας. Πηγή
