Ο Άγιος Ευγένιος της Ρωμανίας και η Ρωμανία του Αγίου Ευγενίου

Θ . Μαλκίδης

 Ο Άγιος Ευγένιος της Ρωμανίας και η Ρωμανία του Αγίου Ευγενίου

Όταν έρχεσαι στο χώρο αυτό, του Αγίου Ευγένιου και της Ρωμανίας, νιώθεις ότι ακουμπάς την Ορθοδοξία και τα πατρικά χώματα. Εκεί δηλαδή όπου είναι οι Άγιοι μας, οι ήρωες μας, οι πρόγονοί μας. Νιώθεις ότι έρχεσαι σε ένα χώρο δικό σου, ;όπου ο πατέρας σου είναι ο Άγιος Ευγένιος και η εκκλησία του το σπίτι σου. Στον ψαλμό του Αγίου Ευγένιου περιγράφεται αυτή η πολύ όμορφη σχέση της ορθοδοξίας με την πορεία του έθνους μας. Τραπεζούντα, μνήμη, μάρτυρας, Ευγένιος. Εκπληκτικές λέξεις, που η κάθε μία κρύβει τον πλούτο της ιστορικής μας διαδρομής και της ορθοδοξίας, της Ρωμηοσύνης και του Ελληνισμού. Πόντος, Ρωμανία, Τραπεζούντα, μνημόσυνο, μνήμη, δηλαδή α-λήθεια, μαρτυρώ, καλό γένος, Ευγένιος. 

Από αυτά εμπνεύστηκαν και συνεχίζουν να εμπνέονται πολλοί, χιλιάδες άνθρωποι για να φτιάξουν θαυμάσιες εκκλησίες, ναούς στο σχήμα του ουρανού όπως  γράφει ο Ελύτης,   ωραίες εικόνες όπως αυτή του Αγίου Ευγενίου από  τον  αείμνηστο  Νίκο Μαστορόπουλο, ωραίες πόλεις όπως η σχεδιαζόμενη Ρωμανία- ο Πλάτωνας έλεγε ότι οι πόλεις έχουν τα πρότυπά τους στον ουρανό- και γράμματα όπως έλεγε ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός.

Όταν πιστέψουν οι άνθρωποι σε άλλες “αξίες”, στα χρήματα και όταν αυτά εξαφανίζονται από που μπορούν να κρατηθούν; Από που πρέπει να αντλήσουν τώρα δύναμη οι Έλληνες και οι Ελληνίδες;

Η μόνη διέξοδος από το σημερινό αδιέξοδο είναι η πίστη μας. Μπορούμε να κρατηθούμε από τους Αγίους μας και τους ήρωές μας, τους προγόνους μας, οι οποίοι μαρτύρησαν και θυσιάστηκαν και δίνουν το αίμα τους κάθε μέρα, ξανά και ξανά. Από τον Άγιο Ευγένιο και τους συναθλητές του, τον Άγιο Κανίδιο, τον Άγιο Ακύλα, τον Άγιο Ουαλεριανό, που έπραξαν αυτό που πρέπει να κάνουμε όλοι μας. Για τις ψυχές των προγόνων μας και τις ζωές των απογόνων μας.

Δείτε την ομιλία του Θ. Μαλκίδη στον Άγιο Ευγένιο της Ρωμανίας

Άγιος Ευγένιος, ο Τραπεζούντιος

Το κείμενο αποτελεί ενημέρωση στον προαύλιο του ναού του Αγίου Ευγενίου από τον 
Χρόνη Αμανατίδη

Στα τέλη του 3ου αιώνα μ.Χ., μία εποχή, όπου ο χριστιανισμός εμφανίστηκε κι άρχισε να εξαπλώνεται στην ευρύτερη περιοχή του Πόντου υπό την αυτοκρατορία των Διοκλητιανού και Μαξιμιανού, ο Άγιος Ευγένιος έζησε και μαρτύρησε στην Τραπεζούντα.

Σε μία περίοδο σκληρών, ίσως και των σκληροτέρων, διωγμών απέναντι στους Χριστιανούς, όταν οι έπαρχοι της Καππαδοκίας και Αρμενίας, Λυσίας και Αγρικόλαος, έκαναν πράξη το απάνθρωπο διάταγμα να θανατώνουν κάθε πιστό της νέας θρησκείας, ο Άγιος Ευγένιος έζησε και μαρτύρησε, μαχόμενος κάθε στιγμή υπέρ της παρρησίας της βαθιάς του πίστης στον Ιησού Χριστό και το κήρυγμά του.
Κατά τον Ιανουάριο του 290 μ.Χ., ξεκινά το μαρτύριο του Ευγενίου και των συναθλητών του (Κανιδίου, Ουαλεριανου και Ακύλα). Εθνικοί της Τραπεζούντας καταγγέλλουν στο Λυσία τους τέσσερεις συναθλητές με την κατηγορία ότι διδάσκουν το λόγο του Εσταυρωμένου και κρύβονται σε δασώδη περιοχή. Οι διώκτες οδηγούνται στη σύλληψη του Κανιδίου, αρχικά, κι έπειτα του Ουαλεριανου καθ’ υπόδειξη του Ακύλα, ο οποίος είχε ήδη ομολογήσει την πίστη του στο Χριστό. Οι τρεις συναθλητές περνούν όλη τη νύχτα στη φυλακή προσευχόμενοι και ψάλλοντας ύμνους στο Θεό. Το πρωί της επομένης ημέρας καλούνται να εμφανισθούν μπροστά στο Λυσία, που έχει φτάσει στην Τραπεζούντα, ανακρίνονται και για μία ακόμη φορά, ομολογούν την πίστη τους. Η παραδοχή της πίστης τους φέρνει αναπόφευκτα το μαστίγωμά τους κι αφού υποβάλλονται σε φριχτότερα βασανιστήρια, επιστρέφουν στη φυλακή.
Εν τω μεταξύ, στον Άγιο Ευγένιο, ο οποίος ολόκληρο το διάστημα αυτό κρυβόταν σε μία σπηλιά μέσα στο δάσος, παρουσιάζεται ο ίδιος ο Χριστός. Τότε, τον παροτρύνει να φανερωθεί και να αναγγείλει την πίστη του. Και πράγματι, ο Άγιος ψάλλει και υμνει το Θεό. Οι προσευχές του ακούγονται και προδίδουν την παρουσία του σε μία γυναίκα που περνά, τυχαία, από εκεί για να μαζέψει ξύλα. Στο άκουσμα των προσευχών του τρέχει ταραγμένη στην πόλη και τον καταδίδει. Σε μικρό χρονικό διάστημα, ο Άγιος συλλαμβάνεται και κακοποιημένος οδηγείται στη φυλακή, όπου περνά τη νύχτα δοξάζοντας το Θεό. Την επομένη άγεται στο Δούκα Λυσία ενώπιον του οποίου ομολογεί την πίστη του. Ωστόσο, ο ίδιος ο Λυσίας τον προτρέπει να προσφέρει θυσία στους θεούς των ειδωλολατρών με αντάλλαγμα τη ζωή του.
Ο Ευγένιος δέχεται και με πλήθος κόσμου να τον ακολουθεί, εισέρχεται σε έναν ειδωλολατρικό ναό. Καθ’όσο ο Άγιος προσεύχεται στο Χριστό, το συγκεντρωμένο πλήθος παρακολουθεί έκπληκτο τρία ειδωλολατρικά αγάλματα να θρυμματίζονται και την ίδια στιγμή τα δαιμόνια να παρακαλούν τον Άγιο να μην τα εκδιώξει. Παρά το άξιον θαυμασμού γεγονός, ο Λυσίας προτείνει και πάλι στον Ευγένιο να προσφέρει θυσία στους ειδωλολατρικούς θεούς. Ο Άγιος όμως ειρωνευόμενος, αρνείται την πρόταση αυτή. Υπομένοντας τα φριχτά βασανιστήρια που ακλουθούν, ο Ευγένιος δεν υποκύπτει, παραμένει προσηλωμένος στην πίστη του. Έξαλλος, τότε ο Δούκας διατάζει να ετοιμασθεί μια μεγάλη κάμινος και να ριχθούν μέσα και οι τέσσερεις συναθλητές. Άγγελος Κυρίου αφαιρει εξαίφνης τη δύναμη της φωτιάς κι’ έτσι, οι δήμιοι που καταφθάνουν τρεις ημέρες αργότερα στον τόπο του μαρτυρίου αντικρίζουν τους τέσσερεις πιστούς σώους και αβλαβείς. Συνειδητοποιώντας αυτό το αληθινά μεγάλο θαύμα, οι τρεις δήμιοι αλλάζουν πίστη και προσέρχονται στο Χριστιανισμό.
Αποφασισμένος ο Λυσίας να εκτελέσει την εντολή που του είχε δοθεί, διατάζει τον αποκεφαλισμό των τριών συναθλητών και τη σταύρωση του Ευγενίου. Τα σώματα των τριών μαρτύρων κλέπτονται από ευσεβείς χριστιανούς, οι οποίοι, όμως, λόγω της έντονης κακοποίησής τους, αδυνατούν να τα αναγνωρίσουν. Και, ω του θαύματος!, τα σώματα των συναθλητών βρίσκονται στον τόπο της καταγωγής του καθενός, όπου θάβονται με ιδιαίτερες τιμές. Εν αντιθέσει, ο Ευγένιος, που βρίσκεται κρεμασμένος στο σταυρό μέσα στη φυλακή, ελευθερώνεται και με τη βοήθεια Αγγέλου θεραπεύονται οι πληγές του. Οι συγκρατούμενοί του, άφωνοι από το μεγαλείο του θαύματος, προσέρχονται και αυτοί στο Χριστιανισμό.
Εξοργισμένος, πλέον, ο Λυσίας καλεί και πάλι τον Ευγένιο να παρουσιαστεί μπροστά του, αποδίδει τη θεραπεία των οπών του σε «μαγικές ιδιότητες» του Αγίου και διατάζει τον αποκεφαλισμό του. Ο τόσο φριχτός και συγκλονιστικός θάνατός του ηλθε την 21η Ιανουαρίου του 290μ.Χ. Το σκήνωμά του κλάπηκε και τάφηκε πλησίον του τόπου του μαρτυρίου του, όπου και χτίστηκε ο ναός των Ποντίων «Άγιος Ευγένιος» προς τιμήν του!
Τα πρώτα κείμενα που βρέθηκαν να αναφέρονται στο ασύλληπτο αυτό μαρτύριο ανήκουν στον πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, Ιωάννη Ξιφιλινό. Χρονολογούνται δε από το 1042, ενώ με νέα δεδομένα τα θαύματα του Αγίου καταγράφηκαν (και πάλι από τον Ιωάννη Ξιφιλινό) στον κώδικα της μονής Διονυσίου (έκδοση 154).
Εκτενής αναφορά στο μαρτύριο το δικό του και των συναθλητων του γίνεται και στο Αρχείο του Πόντου (1953/τόμος 18/σελ.163). Ενώ, το αρχαιότερο συναξαρικόν κείμενο της Κωνσταντινουπόλεως χρονολογείται τον 11ο αιώνα μ.Χ.
Παρά το μέγεθος των ανωτέρω γεγονότων, η σημερινή θέση του μεγαλομάρτυρος αγίου των Ποντίων στην Ορθοδοξία δεν είναι εκείνη που αξίζει στον σημαίνοντα βίο του και την αξιομνημόνευτη προσφορά του στο Χριστιανισμό, μέσω του μαρτυρίου του. Η μνήμη του προστάτη αγίου τιμάται στη Μονή του Αγίου Διονυσίου στο Άγιο Όρος, αδιάλειπτα, από το 1375 μ.Χ. .έως και σήμερα, τόσο στις 21 Ιανουαρίου, ημέρα του μαρτυρίου του, όσο και στις 24 Ιουνίου, ημέρα των γενεθλίων του, ενώ τα τελευταία χρόνια τιμάται και από το σύλλογο της Καλλιθέας, Αργοναύται – Κομνηνοί, στις 21 Ιανουαρίου.
Αυτές είναι οι μόνες εκδηλώσεις μνήμης ενός Αγίου, του δικού μας Αγίου, τον οποίο λόγοι πολιτικοί μας επιβάλλουν να εξορίσουμε από τη μνήμη μας. Στη διατήρηση της ακεραιότητας της Τουρκίας πάση θυσία βρίσκεται η υπαιτιότητα του γεγονότος αυτού. Κάθε αναφορά στην Τραπεζούντα και τον Άγιο Ευγένιο επαναφέρει ζητήματα ιστορικά δέουσας σημασίας. Ωστόσο, δεν έχει γίνει καμία προσπάθεια από το Οικουμενικό Πατριαρχείο να αναγερθεί νέος ναός του Αγίου Ευγενίου, καθώς ο πρώτος έχει μετατραπεί από το 1461 μ.Χ. σε τζαμί (γενί τζαμί τζουμασί), όταν έγινε η άλωση της Τραπεζούντας από το Μωάμεθ, τον κατακτητή, ενώ ενδεικτική είναι και η χηρεία της θέσης του μητροπολίτη Τραπεζούντος από το 1922 μ.Χ. μέχρι σήμερα. Απαράδεκτη κρίνεται, επίσης, η ηχηρή απουσία του Αγίου Ευγενίου από το εορτολόγιο των Ορθοδόξων.
Οι Πόντιοι έχουμε στερηθεί το δικαίωμα στην ιστορική μνήμη και, εδώ και πέντε αιώνες, στερούμαστε και το δικαίωμα στη θρησκεία μας, το αναφαίρετο δικαίωμα να λατρεύουμε και να δοξάζουμε το δικό μας Άγιο!

Chronis Amanatidis

Trabzonlu Aziz (Agios) Evgenios,

Aziz Evgenios, Hristiyanlığın ortaya çıktığı ve, Diocletian ve Maximiano hükümdarlıkları esnasında Pontus bölgesinde yayılmaya başladığı bir dönemde, Millattan Sonra üçüncü yüzyılın sonlarında, Trabzon’da yaşamış ve şehit oldu.

Η Γενοκτονία των Ελλήνων,θέμα της εκπομπής "Λόγος Ρωμαίϊκος"

Καλεσμένος του Ανδρέα Μπλάνου στην εκπομπή" Λόγος Ρωμαίϊκος" της Αχελώος Τηλεόρασης, είναι ο Θεοφάνης Μαλκίδης, Διδάκτωρ κοι­νω­νι­κών ε­πι­στη­μών, μέλος της Διε­θνούς Έ­νω­σης Α­κα­δη­μα­ϊ­κών για τη Με­λέ­τη των Γε­νο­κτο­νιών  και το θέμα της εκπομπής είναι : " Η Γενοκτονία των Ελλήνων ".

Ο καλεσμένος της εκπομπής " Λόγος Ρωμαίϊκος", Θε­ο­φά­νης Μαλ­κί­δης,  παρουσιάζει τα ιστορικά γεγονότα αλλά και τα βασικά επιχειρήματα που αποδεικνύουν την τέλεση της Γενοκτονίας εναντίον του Ελληνισμού του Πόντου, της Μικράς Ασίας και της Ανατολικής Θράκης 

 Εξηγεί γιατί η σκόπιμη και συστηματική αυτή εξόντωση των Ελληνικών πληθυσμών, ήταν ένα προμελετημένο έγκλημα των Νεότουρκων και των Κεμαλικών και αναλύει τις σύγχρονες εξελίξεις και συνέπειες της Γενοκτονίας αυτής.

Χραντ Ντινκ- Հրանդ Տինք -Hrant Dink: 1.500.000 +1

Θ. Μαλκίδης 

Χραντ Ντινκ: 1.500.000+1 

Με τον Αρμενικό λαό έχω μακροχρόνιους, ιστορικούς και προσωπικούς δεσμούς. Με εμπνέει ως άνθρωπο ο συνεπής αγώνας που κάνει για την ιστορία του και για την αναγνώριση της Γενοκτονίας. Για αυτό και έχει αποτελέσματα, παρά τις δυσκολίες και τα εμπόδια. Τα οποία  είναι πολλά, αλλά επειδή έχει μαζί του  την αλήθεια και το δίκαιο, είναι νικηφόρος. Έχω δει πολλά δείγματα της προσπάθειας αυτής, για το πως δηλαδή  ο αγώνας αναγνώρισης μπορεί να είναι δυνατός πνευματικά και ηθικά. Να μπορεί  δηλαδή να παλέψει το σκοτάδι, τις δολοφονίες, το ψέμα, την προπαγάνδα. 

Ωστόσο, δύο γεγονότα, είναι αυτά που ξεχωρίζω τον τελευταίο χρονικό διάστημα, που δείχνουν ότι ο Αρμενικός λαός, έχει μεγάλη αίσθηση της ιστορικής του πορείας και διαθέτει, κυρίως,  αυτοσεβασμό.

Η αγιοποίηση των 1.500.000 θυμάτων της Γενοκτονίας ήταν το πρώτο.   Βρέθηκα, στην τελετή αυτή στο Ερεβάν τον Απρίλιο του 2015 και πρέπει να γράψω ότι  ήταν από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές της ζωής μου. 

Το δεύτερο ήταν η δολοφονία του Χράντ Ντίνκ, του Αρμένιου αγωνιστή δημοσιογράφου της εφημερίδας Agos της Κωνσταντινούπολης.  Τώρα οι Αρμένιοι έχουν 1.500.000 θύματα συν ένα. Τον Χράντ.  Οι φασίστες νόμιζαν ότι με τη δολοφονία του τον Ιανουάριο του 2007, θα τελείωναν με αυτόν και τον αγώνα του. Πέτυχαν βεβαίως ακριβώς το αντίθετο. Το μαρτυρούν οι διαδηλώσεις την ημέρα της δολοφονίας του και  την ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας,το μαρτυρούν οι αναγνωρίσεις της Γενοκτονίας. 

Ο  Μάρτιν Λούθερ Κινγκ  έλεγε πως όταν ένας άνθρωπος δολοφονείται κατά τη διάρκεια ενός αγώνα για την απελευθέρωση ενός έθνους, τότε συμβάλλει στην Ανάσταση του έθνους του.  

Και είναι βέβαιο ότι ο Χράντ Ντίνκ έχει συμβάλλει στο ποθούμενο.  Στη δικαίωση δηλαδή, την απελευθέρωση  και την Ανάσταση του Αρμενικού έθνους. 

Հրանդ Տինք։ 1.500.000+1

Թէոֆանիս Մալքիտիս

Հայ ժողովուրդին հետ ունեցած կապերս՝ երկարաժամկէտ, պատմական եւ աձնական են։ Խորապէս ներշնչուած կը զգամ այս ազգի ներկայացուցիչներու տարած հետեւողական պայքարէն, ճանաչել տալու իրենց պատմութիւնը եւ Ցեղասպանութիւնը։ Այդ պատճառով է արդէն, որ արդիւնքներու կը հասնի այս պայքարը, հակառակ դժուարութիւններուն եւ խոչընդոտներուն, որոնք բազմաթիւ են. բայց հայութեան կողքին է ճշմարտութի՛ւնն ու արդարութի՛ւնը, երաշխաւորելով յաղթանակը։ Ես տեսած եմ այս ջանքի բազմաթիւ օրինակներ։ Տեսած եմ, թէ ինչպէս կարելի է պայքարը տանիլ հոգեպէս ուժեղ ու բարոյապէս բարձր պայմաններու տակ։ Ինչպէս կարելի է պայքարիլ խաւարին, ահաբեկչութեան, կեղծիքին ու հակաքարոզչութեան դէմ։

Կը շեշտեմ երկու օրինակ, փաստելու համար թէ ինչպէս հայութիւնը գիտակից է իր ազգի պատմական ճանապարհին, առանձին նշելով նաեւ իրենց ինքնագիտակցութեան զգացումը։
Հայոց Ցեղասպանութեան 1.500.000 անմեղ զոհերու սրբադասման արարողութիւնը այս փաստերու առաջինն է։ Արարողութիւնը տեղի ունեցաւ 2015ի Ապրիլին, Երեւանի մէջ, եւ պարտք կը զգամ ըսելու, թէ ներկայ էի ու իմ կեանքի ամէնէն իւրայատուկ ու ցնցիչ պահերէն էր։
Երկրորդը՝ Պոլսոյ մէջ հրատարակուող «Ակօս» թերթի խմբագիր Հրանդ Տինքի ահաբեկչութիւնն էր։ Հիմա հայերը 1.500.000+1 զոհեր ունին։ Հրանդը աւելցաւ զոհերու թիւին վրայ։ Ֆաշիստները հաւատացին թէ 2007ի Յունուարին, իր ահաբեկչութեամբ, միանքամընդմիշտ պիտի յաջողէին լռեցնել զինք եւ իր տարած պայքարը։ Ճիշդ հակառակը սակայն յաջողցուցին։ Վկայ՝ իր յուղարկաւորութեան օրը կազմակերպուած ցոյցերը. Վկայ՝ Ցեղասպանութեան շարունակուող ճանաչումները։
Մարթին Լութըր Քինկ կ'ըսէր, թէ երբ անձ մը կը սպաննուի իր ազգի շղթայազերծած ազատագրական պայքարին ընթացքին, այն կը նպաստէ իր ազգի Յարութեան։
Վստահ եղէք, թէ Հրանդ Տինք նպաստած է պայքարին։ Հայ ազգի արդարացման, ազատագրման ու Յարութեան։
 

Theofanis Malkidis

Hrant Dink: 1.500.000 +1

With the Armenian people I have  historical and personal relations. As a human,  the Armenian struggle I know that this struggle   is for history, for humanity, for justice and for the recognition of all Genocides and mass crimes. 

 I have seen many examples of this effort, how that the struggle for recognition can be stronger spiritually and morally, to fight the darkness, murders, lies and propaganda.

However, two facts are what distinguish the last time, showing that the Armenian people has a great sense of historical course and features mainly self-esteem.

The beatification of the 1.5 million victims of the Genocide was the first. I was this ceremony in Yerevan in April 2015 and I have to write that was one of the most exciting moments of my life.

The second was the murder of Hrant Dink, the Armenian journalist of Constantinople newspaper “Agos” . Now Armenians have 1,500,000 victims plus one: Hrant. 

Όταν οι θεσμοί αδρανούν,αναλαμβάνουν οι πολίτες

Θ. Μαλκίδης 

Όταν οι θεσμοί αδρανούν, αναλαμβάνουν οι πολίτες  

Έχουμε τονίσει πολλές φορές την αδιαφορία, την εχθρότητα, την υπονόμευση και εν τέλει την άρνηση της ελλαδικής πολιτείας για πολλά και σημαντικά θέματα και ειδικότερα για το ζήτημα διεθνοποίησης και αναγνώρισης της Γενοκτονίας. Είναι πράγματι εντυπωσιακό αυτό που συμβαίνει από την επίσημη Ελλάδα και τους θεσμούς της, ομολογουμένως πρωτόγνωρο στην παγκόσμια ιστορία και διπλωματία. 

Το αντίστοιχο θα ήταν ένας Αρμένιος ή Ισραηλινός πρωθυπουργός ή υπουργός να καταθέτει στεφάνι στους σφαγείς των λαών που εκπροσωπούν, υπουργοί,  βουλευτές, "καθηγητές" και "διανοούμενοι"  να κατηγορούν όσους αναφέρονται στις μαζικές σφαγές, λέγοντας ότι  αυτό είναι  εθνικισμός (!!!) και  ένας υπουργός να αρνείται τη Γενοκτονία   και το Ολοκαύτωμα. 

Αυτό βεβαίως δεν υφίσταται, αυτά τα έχει λύσει προ πολλού η ιστορία, τα τεκμήρια και οι πηγές, οι αναγνωρίσεις και εκατοντάδες χιλιάδες δημοκράτες  σε όλον τον κόσμο.

Στην αδράνεια, στον πόλεμο, στα εμπόδια,  που βάζει  το ελλαδικό κράτος σε ό,τι έχει σχέση με την αναγνώριση της Γενοκτονίας, εμείς  τα προσπερνάμε με συνέπεια, με σοβαρότητα και ανιδιοτέλεια, με αγωνιστικότητα, αλήθεια και σεβασμό. Όταν οι θεσμοί αδρανούν, αναλαμβάνουν οι πολίτες!  

Το Κουρδικό ζήτημα σήμερα

Η λύση του κουρδικού ζητήματος το οποίο προέρχεται απ' τη μη αναγνώριση των δικαιωμάτων του κουρδικού λαού σε όλα τα κράτη που αυτός ζει και απορρίπτεται το δικαίωμα αυτό με ρατσιστικά, φασιστικά και εθνικιστικά μέτρα, έχει αποδειχθεί ότι θα γίνει με τρόπο που θα αναδείξει τη δημοκρατία και την ελευθερία όχι μόνο στους Κούρδους, αλλά σε όλους τους λαούς της περιοχής. 
Είναι μία διαπίστωση που προέρχεται από την πολιτική, την ιστορία και το δίκαιο των λαών και πολύ σύντομα θα γίνει πράξη.

Δείτε την εκπομπή ΕΠΙ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ στη ΔΕΛΤΑ Τηλεόραση Θράκης, τη συζήτηση αφιερωμένη στο Κουρδικό ζήτημα, στον πόλεμο στη Συρία και το νέο Ανατολικό ζήτημα

Μιλούν ο Ιμπραήμ Μουσλέμ, μέλος του Διπλωματικού γραφείου του Κόμματος της Δημοκρατικής Ένωσης Κουρδιστάν, 
ο Κώστας Καραίσκος, διευθυντής της εφημερίδας Αντιφωνητής και δημοτικός σύμβουλος Κομοτηνής  με την ανεξάρτητη παράταξη ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ, 
ο Χρόνης Αμανατίδης, μέλος της επιτροπής Αλληλεγγύης προς το Κουρδιστάν και ο Θ. Μαλκίδης .


EPITOUTHEMATOS120116 from DELTA TELEVISION on Vimeo.

Δύο νέα βιβλία,στη ρωσική και την ελληνική γλώσσα,για τη Γενοκτονία.Феофанис Малкидис:Геноцид Греков- Геноцид Греков Понта

Θεοφάνης Μαλκίδης 

Η Γενοκτονία των Ελλήνων  (Θράκη- Μικρά Ασία- Πόντος)

Εύξεινος Λόγος- Επιτροπή για τη Διεθνοποίηση και την Αναγνώριση της Γενοκτονίας 

Μετάφραση: Алексеева Ольга

Πρόλογος: Θεοδώρα Γιαννίτση, Διδάκτωρ ιστορίας, διευθύντρια Κέντρου Ελληνικού Πολιτισμού Μόσχας

Eίναι γεγονός ότι η προσπάθεια ανάδειξης των ψηφίδων από το πλούσιο ψηφιδωτό των Ελλήνων και των Ελληνίδων που ζούσαν στο οθωμανικό κράτος, το οποίο άρχισε να καταστρέφεται στις αρχές του 20ου αιώνα και η καταστροφή του ολοκληρώθηκε το 1922-1923, βρίσκει συμπαραστάτες στο εξωτερικό. 

Η ανάδειξη, διεθνώς, της υπόθεσης της Γενοκτονίας, είναι ένα δείγμα αυτών της προσπάθειας ανάκτησης της ιστορικής και πολιτισμικής ταυτότητας των Ελλήνων και Ελληνίδων, αλλά και αγωνιστών των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από όλον τον κόσμο.

Γι’ αυτό εκτός από τα ιστορικά γεγονότα που αφορούν τη Γενοκτονία, για τα οποία τελευταία αναπτύσσεται μία συζήτηση αμφισβήτησής τους ακόμη και άρνησής τους, το βιβλίο προτάσσει τα βασικά επιχειρήματα που αποδεικνύουν την τέλεση της Γενοκτονίας εναντίον των Ελλήνων που ζούσαν στο οθωμανικό κράτος και στο κεμαλικό καθεστώς.

Το βιβλίο, στην ελληνική και ρωσική γλώσσα,  αποτελεί συμβολή σε μία προσπάθεια ενίσχυσης της προσπάθειας ανάδειξης του μαζικού εγκλήματος της Γενοκτονίας εναντίον των Ελλήνων από τους Νεότουρκους και τους Κεμαλικούς. Γενοκτονία που στοίχισε τη ζωή σε 1.000.000 Έλληνες και Ελληνίδες και δημιούργησε χιλιάδες αγνοούμενους και πρόσφυγες.  

Η έκδοση στη ρωσική γλώσσα,  είναι μία συμβολική και ουσιαστική συνεισφορά στην προσπάθεια  για την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων, για έναν    κοινό αγώνα διεκδίκησης και αναγνώρισης, δικαίωσης και ανάστασης.

Θεοφάνης Μαλκίδης 

Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου

Εύξεινος Λόγος- Επιτροπή για τη Διεθνοποίηση και την Αναγνώριση της Γενοκτονίας 

Μετάφραση: Αγαθάγγελος Γκιουρτζίδης

Πρόλογος: Θεοδώρα Γιαννίτση, Διδάκτωρ ιστορίας, διευθύντρια Κέντρου Ελληνικού Πολιτισμού Μόσχας

Η Γενοκτονία αποτελεί ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας  του οποίου η καταδίκη (θα) πρέπει να είναι καθολική, ενώ το χρονικό διάστημα, όσο μεγάλο και να είναι αυτό,  που περνά, δε θα πρέπει να μειώνει στο ελάχιστο το έγκλημα και την ευθύνη αυτών που το διέπραξαν.

Ο 20ος αιώνας αποτελεί αναμφισβήτητα μία φάση όπου το έγκλημα της Γενοκτονίας εμφανίστηκε και επανεμφανίστηκε συνεχώς και με μεγάλη συχνότητα. Η γενοκτονία των Αρμενίων, των Ασσυρίων,  των Ελλήνων, το  Ολοκαύτωμα, υπήρξαν πράξεις από ολοκληρωτικά και φασιστικά  καθεστώτα που παραβίασαν τα ανθρώπινα δικαιώματα, αφαιρώντας εκατομμύρια  ζωές και εξαφανίζοντας ιστορία και πολιτισμό χιλιάδων ετών.

Το βιβλίο στην ελληνική και ρωσική γλώσσα, αποτελεί συμβολή στην προσπάθεια ανάδειξης ενός ζητήματος, της Γενοκτονίας των Ελλήνων στην περιοχή του Πόντου, ζήτημα το οποίο έμεινε στο περιθώριο για λόγους και συμφέροντα έξω από την ιστορική αλήθεια και τη δικαιοσύνη και θέλει να συνεισφέρει στην μεγάλη προσπάθεια που γίνεται σε όλον τον κόσμο για την διεθνοποίηση του μαζικού εγκλήματος. Στον Πόντο και στις υπόλοιπες περιοχές που ζούσαν οι Έλληνες στην οθωμανική αυτοκρατορία και το κεμαλικό κράτος, στη σημερινή Τουρκία, τα θύματα ήταν πάνω από 1.000.000. 

Το βιβλίο είναι αφιερωμένο στις γυναίκες και στα παιδιά που  δολοφονήθηκαν κατά τη διάρκεια της γενοκτονίας, αποτελώντας μία ιδιαίτερη πτυχή του μαζικού εγκλήματος ενάντια στους Έλληνες. Αυτό που ονομάστηκε  δολοφονία του μέλλοντος, τη δολοφονία δηλαδή της συνέχειας του έθνους με την εκκαθάριση των γυναικών και των παιδιών.

___________

Ο Θε­ο­φά­νης Μαλ­κί­δης γεν­νή­θη­κε στην Α­λε­ξαν­δρού­πο­λη α­πό γο­νείς διασωθέντες της Γενοκτονίας. Εί­ναι δι­δά­κτωρ κοι­νω­νι­κών ε­πι­στη­μών και μέ­λος της Διε­θνούς Έ­νω­σης Α­κα­δη­μα­ϊ­κών για τη Με­λέ­τη των Γε­νο­κτο­νιών η ο­ποί­α το 2007 α­να­γνώ­ρι­σε,  τη Γε­νο­κτο­νί­α των Ελ­λή­νων, των Αρ­με­νί­ων και των Ασ­συ­ρί­ων.
Έ­χει πραγ­μα­το­ποι­ή­σει, ­εκτός και ε­ντός Ελ­λά­δας, εισηγήσεις για το ζή­τη­μα της Γε­νο­κτο­νί­ας των Ελ­λή­νων και των Αρ­με­νί­ων, σε διεθνή επιστημονικά συνέδρια και συναντήσεις.
Για τη δρα­στη­ριό­τη­τά του στο ζήτημα της ανάδειξης της Γενοκτονίας των Ελλήνων, των Αρμενίων και των Ασσυρίων, καθώς και  θεμάτων του Ελληνισμού, έ­χει τιμηθεί τό­σο στο ε­σω­τε­ρι­κό ό­σο και το ε­ξω­τε­ρικό.

Τα κεί­με­να του Θεοφάνη Μαλ­κί­δη έ­χουν με­τα­φρα­σθεί στην αρ­με­νι­κή, αγ­γλι­κή, γαλ­λι­κή, ιτα­λι­κή, ι­σπα­νι­κή, ρω­σι­κή, τουρ­κι­κή, ρουμανική και αλ­βα­νι­κή γλώσ­σα, ενώ έχει μεταφράσει στην ελληνική γλώσσα, βιβλία για τη Γενοκτονία των Ελλήνων και των Αρμενίων. 


Феофанис Малкидис

Геноцид Греков 
(Фракия - Малая Азия- Понт)

Издательство "Эвксиниос логос"
Комитет по Международному признанию Геноцида

Перевод: Алексеева Ольга,

Предисловие:  Теодора Янници, к.и.н., директор Греческого Культурного Центра , Moskva

Является неоспоримым фактом то, что усилия по продвижению в массы и популяризации мозаики из богатого "мозаичного полотна" греков и гречанок, живших в Османской империи, которая начала уничтожаться в начале 20-го века,  и завершение которой пришлось на 1922-1923 г.г., находит много сторонников, в основном, среди молодого поколения.

Пропаганда на международной арене темы геноцида, является образцом этих усилий греков и гречанок, для восстановления исторической и культурной их самобытности, а также и усилий правозащитников по всему миру.

Поэтому, кроме исторических фактов, касающихся Геноцида,  которые в последнее время начинают оспариваться и даже отрицаться, книга выдвигает основные аргументы, подтверждающие факт совершения геноцида против греков, живших в Османской империи и кемалистком режиме.

Книга на  греческом и русском языках, является существенным вкладом в усилия по продвижению вопроса совершённого массового преступления - геноцида против греков младотурками и кемалистами. Результатом геноцида, который унес жизни одного миллиона греков, стали тысячи пропавших без вести лиц и масса беженцев.
Версия на русском языке, является символическим и существенным вкладом в усилия признания геноцида греков, для совместной борьбы по его признанию и для предъявления требований, для торжества справедливости и воскресения.


Феофанис Малкидис 

Геноцид Греков Понта 

Издательство "Эвксиниос логос"
Комитет по Международному признанию Геноцида

Перевод: Гюрдзидис Агафангелос

Предисловие:  Теодора Янници, к.и.н., директор Греческого Культурного Центра , Moskva

Αποχαιρετισμός στον Γιώργο Ανδρεάδη

Θ. Μαλκίδης

Αποχαιρετισμός στον Γιώργο Ανδρεάδη

Πως μπορεί να κατανοήσει ο άνθρωπος το θάνατο; 

Πως μπορεί να καταλάβει το τέλος;

Πως μπορεί να ερμηνεύσει το γεγονός πως ότι αγάπησε δεν θα το ξαναδεί;

Και όλοι εμείς Γιώργο, δεν μπορούμε να κατανοήσουμε, να καταλάβουμε, να αντιληφθούμε, να ερμηνεύσουμε, ότι δεν θα σε ακούσουμε ξανά να μας μιλάς  για την πατρίδα και  για τους ανθρώπους της, για τα ρασία και τα παρχάρια, για όλα αυτά που αγάπησες τόσο πολύ.

Δεν μπορούμε να εξηγήσουμε  Γιώργο, πως  δεν θα σε δούμε να μας συντροφεύεις στα ταξίδια  στον Πόντο, να μας λες  ιστορίες που μόνο εσύ γνώριζες, γιατί η ιστορία ξέρει σε ποιον να απευθυνθεί.

Άλλωστε έγραψες βιβλία λες και ήσουν μπροστά στα γεγονότα, λες και ήσουν μέρος της ιστορίας.

Όμως Γιώργο η πίστη μας στο Θεό είναι βαθιά, και ξέρουμε  η ζωή δεν τελειώνει τώρα. Και  η δική σου ζωή δεν τελείωσε, αλλά αρχίζει. Και είμαστε βέβαιοι ότι ο Θεός σε κατέταξε ήδη μεταξύ των δικαίων, των αληθινών, των φωτεινών. Γιατί πάντοτε ζήτησες και αγωνίστηκες για  τη δικαιοσύνη, την αλήθεια, το φως. 

Τώρα Γιώργο γνωρίζουμε ότι  η  όμορφη, Ποντιακή, Ελληνική ψυχή σου, χαίρεται την αιώνια ζωή. Χαίρεται γιατί έχει βρει την πραγματική  ανάπαυση, την αληθινή χαρά. Χαίρεται γιατί βρήκε τους προγόνους της, την οικογένεια, τη μητέρα και τον πατέρα της, βρήκε τους δολοφονημένους αδελφούς μας, τις γυναίκες και τα ορφανά, βρήκε την Ταμάμα, το Χουσνί, τον Θόδωρον, την Τολίκα, τους Κρωμέτες και χιλιάδες άλλους.

Η  ξεχωριστή προσωπικότητά σου Γιώργο, ανέδειξε  το σύγχρονο Ποντιακό ζήτημα, με βιβλία, ομιλίες, παρεμβάσεις, λόγο και πράξη. Κατανόησες τη σπουδαιότητα της επανασύνδεσής μας με τον σύγχρονο Πόντο και τους ανθρώπους του, τους δικούς μας ανθρώπους, αναδεικνύοντας αποσιωπημένες και άγνωστες στιγμές της Ποντιακής ιστορίας, αγωνίστηκες για το ζήτημα της Γενοκτονίας των αδελφών μας,  πάλεψες για την ανέγερση του ιερού Ναού του Αγίου Ευγενίου στη Ρωμανία και για μία σειρά από άλλες σπουδαίες ψηφίδες του όμορφου Ποντιακού ψηφιδωτού. Έχοντας  γνώση της πορείας του Ποντιακού ζητήματος,  Γιώργο, μπορείς να χαρακτηριστείς,  ως ένας  συνεπής και ανιδιοτελής αγωνιστής του Ποντιακού ζητήματος.

Γιώργο,  ήσουν    αληθινός  γι’ αυτό και διώχθηκες από τις φασιστικές δυνάμεις της λήθης και του σκότους. Γι ΄αυτό  αυτοί που διέπραξαν τη Γενοκτονία, σου απαγόρευσαν να επισκεφθείς ξανά τον Πόντο.

Τώρα όμως Γιώργο κανένα σύνορο δεν θα είναι κλειστό, κανένα διαβατήριο δεν θα λήξει,  κανένα τουρκικό έγγραφο δεν θα μπορεί να σε απελάσει από τον Πόντο. Τώρα είσαι στην πατρίδα, χωρίς κανένας να μπορεί να σου το απαγορεύσει.

 Συμπατριώτες μην κλαίτε τον Γιώργο. Εκείνος δεν θέλει να κλαίμε και να λυπόμαστε. Ο Γιώργος τώρα  ακούει λύρες, βλέπει τους αδελφούς μας να του κάνουν υποδοχή  με χορούς της Ρωμανίας και  θα βλέπει εμάς  να λυπόμαστε;

Γιώργο σε αποχαιρετούμε έχοντας τη βεβαιότητα ότι κέρδισες με την αξία σου αυτό που προσδοκούμε όλοι μας. 

Την αιώνια, την πραγματική ζωή.

Γιώργο, Καλό Παράδεισο, Καλή Αντάμωση, Καλή Ανάσταση.

Καλή Χρονιά, Καλή Λευτεριά. (Στη Μνήμη του Γιώργου Ανδρεάδη)

Θ. Μαλκίδης

Καλή Χρονιά, Καλή Λευτεριά 

Κάθε τέλος μίας χρονιάς αποτελεί και έναν προσωπικό απολογισμό, φαντάζομαι και συλλογικό. Άλλωστε έτσι αρμόζει σε πολιτικά όντα. Και βεβαίως κάθε αρχή ενός νέου έτους αποτελεί ένα ξεκίνημα για, συν Θεώ, μεγάλες, όπως αρμόζει σε ανθρώπινες υπάρξεις, πράξεις.  

Πράξεις που να είναι αντίστοιχες με αυτές που προσδοκά να υλοποιήσει κάθε άνθρωπος που νοιάζεται και αγαπά τη ζωή, που αγαπά δηλαδή τους συνανθρώπους του και μάχεται για κάτι ανώτερο και σπουδαίο. Πράξεις που να είναι αντίθετες με αυτές που έκανε και ντρέπεται, βλάπτοντας, συκοφαντώντας, δυσφημίζοντας, ακόμη και κολακεύοντας, όπως έλεγε ο Διογένης αναφέροντας ως το μεγαλύτερο κακό.

Ο  Γιώργος  Σεφέρης  μιλώντας  το 1969 για την κατάσταση στην Ελλάδα, την εποχή εκείνη, καταγράφει με εντυπωσιακά προφητικό τρόπο και το σήμερα: "Μας έχει επιβληθεί ένα καθεστώς ολωσδιόλου αντίθετο με τα ιδεώδη για τα οποία πολέμησε ο κόσμος μας και τόσο περίλαμπρα ο λαός μας .... Είναι μια κατάσταση υποχρεωτικής νάρκης, όπου όσες πνευματικές αξίες κατορθώσαμε να κρατήσουμε ζωντανές, με πόνους και με κόπους, πάνε κι αυτές να καταποντιστούν μέσα στα ελώδη στεκούμενα νερά. Δε θα μου ήταν δύσκολο να καταλάβω πως τέτοιες ζημιές δε λογαριάζουν πάρα πολύ για ορισμένους ανθρώπους....Όσο μένει η ανωμαλία, τόσο προχωρεί το κακό".

Ζούμε σε δύσκολες εποχές, δύσκολες στιγμές. Η Ελλάδα, η πατρίδα μας, ο χώρος μας, ο τόπος μας, δεν  αναγνωρίζεται, προσωπικά δεν αναπαύομαι, από όσα βλέπω και αισθάνομαι. Φασισμός και βιασμός παντού.  Ζω στον τόπο μου, νοσταλγώντας τον τόπο μου.

Κράτος διαλυμένο, χρεοκοπημένο, δουλικό σε κάθε είδους δανειστές και απαιτήσεις, Παιδεία με εθνομηδενιστές, αρνητές και  ψευτοκαθηγητές,  Υγεία και Πρόνοια  που καταρρέουν, Αγροτικός κόσμος που καταστρέφεται,  Νέοι και Μεγαλύτεροι που φεύγουν αηδιασμένοι αναζητώντας εργασία  και δικαιοσύνη, Διανοούμενοι που σιωπούν για την τραγωδία του λαού μας, Ψευτοπολιτικοί που διορίζονται βάσει (οικογενειακής ή άλλης ) επετηρίδας,  Ψευτοκόμματα- παρακρατικοί μηχανισμοί, Μεγαλοαπατεώνες που παριστάνουν τους σπουδαίους,  Αφύσικο που βαπτίζεται Φυσικό, Αμαρτία που τη βάπτισαν Αρετή, όπως γράφει ο Ελύτης......

Και  συμπληρώνει ο  Διονύσιος Σολωμός στην επιστολή του στον απομνημονευματογράφο του Κολοκοτρώνη, Γ. Τερτσέτη : "Η διαφθορά είναι τόσο γενική κι έχει τόσο βαθιές ρίζες, που σε κάνει να σαστίζεις"

Βρισκόμαστε μπροστά σε αδιέξοδο, οικονομικό, κοινωνικό, πνευματικό, αξιακό  και δεν πρέπει να σιωπήσουμε, ούτε να φλυαρήσουμε.  Όπως καταλήγει ο Σεφέρης στο μήνυμά του  :"είμαι ένας άνθρωπος χωρίς κανένα απολύτως πολιτικό δεσμό και, μπορώ να το πω, μιλώ χωρίς φόβο και χωρίς πάθος. Βλέπω μπροστά μου τον γκρεμό όπου μας οδηγεί η καταπίεση που κάλυψε τον τόπο. Αυτή η ανωμαλία πρέπει να σταματήσει. Είναι εθνική επιταγή".

Εύχομαι, Καλή Χρονιά, Καλή Λευτεριά, από κάθε είδους δεσμά, αγωνιζόμενος για  μία αναγέννηση,  κοινωνική και εθνική, ακολουθώντας τα λόγια του Σολωμού: "Μόνον όταν οι αφορμές της διαφθοράς εξολοθρευθούν πέρα ως πέρα, θα μπορέσουμε να έχουμε μία ηθική αναγέννηση. Τότε, το μέλλον μας θα είναι μεγάλο, όταν όλα στηριχθούν στην ηθική, όταν θριαμβεύσει η δικαιοσύνη, όταν τα γράμματα καλλιεργηθούν όχι για μάταιη επίδειξη, παρά για το όφελος του λαού, που έχει ανάγκη από πραγματική παιδεία και από μόρφωση όχι σχολαστική".

Υ.Γ. Την ώρα που έγραφα τις παραπάνω σκέψεις,  πληροφορήθηκα το θάνατο του εξαιρετικού φίλου μου, του συγγραφέα Γιώργου Ανδρεάδη, με τον οποίο συνδέθηκα πέρα από τους φιλικούς δεσμούς και με αισθήματα (αλληλο)εκτίμησης. Εύχομαι και προσεύχομαι ο Θεός να τον αναπαύσει και να δώσει στην οικογένεια του και σε όλους μας,  παρηγοριά αλλά και ελπίδα, για να τον μνημονεύουμε πάντα, εμπνεόμενοι από αυτόν και τα γραπτά του. 
Γιώργο, Καλό Παράδεισο,  Καλή Αντάμωση και Καλή Ανάσταση. 

Για τον Γιώργο Ανδρεάδη

Θ. Μαλκίδης

Για τον Γιώργο Ανδρεάδη

Με τον Γιώργο γνωριστήκαμε πριν χρόνια και  μιλήσαμε  για τον Πόντο, την Ιστορία, την Καλαμαριά, την "Ταμάμα", την "Τολίκα", τον "Θόδωρον" και  για πολλά άλλα. Μιλούσε και έπραττε έχοντας οδηγό τη κληρονομιά  του Πόντου, των προγόνων του, της οικογένειάς του και ειδικότερα  της σημαντικής προσωπικότητας του πατέρα του. Έγραφε λες και ήταν μπροστά στα γεγονότα, λες  ήταν μέρος  της ιστορίας.  Η "Ταμάμα" και εκατοντάδες  άλλες στιγμές   αυτόν "βρήκαν" για να τις καταγράψει,  γιατί  η ιστορία γνώριζε σε ποιον να απευθυνθεί. 


Γιώργο,  νιώθω υπερήφανος που συνεργάστηκα  μαζί σου,  που συνδεθήκαμε με δεσμούς φιλίας και αλληλοεκτίμησης, αλήθειας και συνοδοιπορίας, που βαδίσαμε μαζί σε κοινούς αγώνες, που μου μίλησες για τις χαρές και τις λύπες σου, για τις σκέψεις σου, για την πορεία του Ποντιακού ζητήματος.
Αναφέρω, μεταξύ των πολλών,  δύο κοινές προσπάθειες μας για υπόθεση ανάδειξης της Γενοκτονίας. 
Η πρώτη ήταν στη Ρωσία, όταν βρεθήκαμε ανάμεσα στους αδελφούς μας, σε μία μεγάλη εκδήλωση. Εκεί  η υπόθεση αναγνώρισης της Γενοκτονίας, έγινε γνωστή και αποτέλεσε απαρχή και συνέχεια, πολλών και  σημαντικών.... 

Η δεύτερη ήταν στη Γερμανία, στη Στουτγκάρδη, όταν μιλήσαμε στην πλατεία του Δημαρχείου στην πρώτη ανοικτή εκδήλωση για το ζήτημα της Γενοκτονίας. Στην εκδήλωση που οργάνωσε η Ποντιακή Εστία Στουτγκάρδης και ο κοινός και εξαιρετικός φίλος μας Δημήτρης Οξυζίδης,   μιλήσαμε, μαζί με τη Τέσα Χόφμαν, στη Γερμανική, Τουρκική, Αγγλική, Ελληνική γλώσσα, αλλά και στην Ποντιακή διάλεκτο. Από εκείνη την εκδήλωση προέκυψαν μία σειρά από πολλές και σπουδαίες πρωτοβουλίες, για την ιερή και μεγάλη υπόθεση της Γενοκτονίας.

Είμαι ευτυχής που γνώρισα έναν άνθρωπο, ένα  συγγραφέα, ένα πολιτικό ον, έναν Πόντιο, έναν Έλληνα, όπως εσένα  Γιώργο. 
Εύχομαι και προσεύχομαι ο Θεός να σε αναπαύσει και να δώσει στην οικογένεια σου και σε όλους μας,  παρηγοριά αλλά και ελπίδα, για να σε  μνημονεύουμε πάντα, εμπνεόμενοι από τα γραπτά σου και από την ύπαρξή σου στη ζωή αυτή . 

Γιώργο, Καλό Παράδεισο,  Καλή Αντάμωση και Καλή Ανάσταση. 

Κάλαντα και χοροί στους υπονομευτές και τους αρνητές.....

Θ. Μαλκίδης

Κάλαντα και χοροί στους υπονομευτές και τους αρνητές.....

Τα κάλαντα είναι μία πολύ ευχάριστη στιγμή της ζωής των Ελλήνων και των Ελληνίδων. Θα μπορούσε να προσθέσει κάποιος ότι είναι ταυτόχρονα και σπουδαία αφού μέσω της παράδοσης αυτής, λες τόσα πολλά με τόσα λίγα λόγια. Επιπλέον ο χορός είναι μία ανώτερη έκφραση του ανθρώπου. Θα ήταν χρήσιμο να γίνει ανάγνωση των όσων  γράφει ο Πλάτωνας για  το  χορό και τη σημασία του  για την ανθρώπινη κοινωνία. Ωστόσο και τα κάλαντα και ο χορός δεν πρέπει να αποτελούν μέσο για εξυπηρετήσεις, υλοποίηση συμφερόντων και  πράξεις που δεν αρμόζουν στην ανθρώπινη ύπαρξη. 
  
Πριν λίγες ημέρες μιλώντας στην κεντρική πλατεία της Καβάλας, στην εκδήλωση που οργάνωσαν τα ποντιακά σωματεία του ομώνυμου νομού, με αφορμή τις δηλώσεις Φίλη, ανέφερα το γεγονός πως όταν ο Γιώργος Παπανδρέου και ο Κώστας Καραμανλής κατέθεσαν στεφάνια στον Κεμάλ, μετά από λίγο οι Πόντιοι τους είπαν τα κάλαντα και χόρεψαν μαζί τους! Πολλαπλή ύβρις!

Ανέφερα επίσης πως δεν θα έπρεπε μετά την υπονόμευσης της ιερής και μεγάλης υπόθεσης αναγνώρισης της Γενοκτονίας από τους προαναφερόμενους και τους ανθρώπους τους από όλα τα κόμματα που επιβραβεύουν και υμνούν τον δάσκαλο του Χίτλερ, να υπάρξουν Πόντιοι που θα πούνε τα κάλαντα και στους αρνητές.

Βεβαίως έγινε το αντίθετο. Τους είπαν τα κάλαντα, τα σπουδαία αυτά λόγια από την πατρίδα που μιλούν για το Χριστό μας και τη γέννησή του και χόρεψαν μαζί τους. Ανέχτηκαν δηλαδή, όπως έγινε και με τους υπονομευτές να μετατραπούν σε μέρος του σκηνικού (και ) των αρνητών. Μετά από την απώλεια του σεβασμού προς τους νεκρούς μας, χάθηκε και ο αυτοσεβασμός.

Είναι γεγονός ότι χωρίς γνώση, χωρίς αρχές, χωρίς πυξίδα, χωρίς υψηλές σταθερές, χωρίς ιδανικά και πρότυπα, ο άνθρωπος αδυνατεί να βαδίσει, να τραγουδήσει, να χορέψει, να σκεφτεί και να παράξει.Έτσι με πρόχειρες προσεγγίσεις ευτελίζεται το ζήτημα, καταναλώνεται η υψηλή διεκδίκηση της αναγνώρισης, νομιμοποιούνται οι υπονομευτές και οι αρνητές.

Εύχομαι αυτά να είναι τα τελευταία κάλαντα και χοροί σ΄αυτούς που ήταν απόντες από τους αγώνες μας, σ΄αυτούς που υπονόμευσαν την αναγνώριση, που προσπάθησαν να ακυρώσουν την προσπάθειά μας και εν τέλει αρνήθηκαν το μαζικό έγκλημα εναντίον των προγόνων μας.

Το εύχομαι, όπως εύχομαι και ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, με υγεία, δικαιοσύνη, φως, ελευθερία, δημοκρατία, δικαίωση! 

Η Ελευθερία του Κουρδικού λαού είναι Ελευθερία όλων των λαών

Θ. Μαλκίδης

Η Ελευθερία του Κουρδικού λαού είναι Ελευθερία όλων των λαών

Χιλιάδες άνθρωποι μεταπολεμικά πολιτικοποιήθηκαν έχοντας ως οδηγούς τα μεγάλα απελευθερωτικά και αντιαποικιοκρατικά κινήματα, δημιουργώντας και ενεργοποιώντας τα πολιτικά, δημοκρατικά και διεθνιστικά τους αντανακλαστικά. Ο ελληνικός λαός στο ίδιο διάστημα πολιτικοποιήθηκε με το μεγάλο αντιποικιοκρατικό κίνημα των Ελλήνων στην Κύπρο, ζητώντας την αυτοδιάθεση όπως έπρατταν και άλλοι λαοί σε όλον τον κόσμο. Μερικές δεκαετίες αργότερα, σ΄ αυτές του 1980 και 1990 και αφού ο ελληνικός λαός δοκιμάστηκε και δοκιμάζεται στην Κύπρο μετά την τουρκική φασιστική εισβολή το 1974, αναζήτησε την εκ νέου πολιτικοποίησή του σε ένα απελευθερωτικό μέτωπο στα ανατολικά του.

Το κουρδικό κίνημα που αναδείχθηκε σ΄ αυτές τις δεκαετίες ώθησε, συγκίνησε, ριζοσπαστικοποίησε και συνεπήρε τους Έλληνες αλλά και αρκετούς άλλους λαούς. Με την έναρξη του ένοπλου αγώνα στην Τουρκία από τους Κούρδους το 1984, με τη δολοφονία χιλιάδων Κούρδων στο Ιράκ στα τέλη της δεκαετίας του 1980, με τις ειδήσεις για την καταπίεση των Κούρδων του Ιράν, για τη δολοφονία των Κούρδων της Συρίας, ο ελληνικός λαός ανακάλυψε μετά από χιλιάδες χρόνια τον Κουρδικό λαό, τους Καρδούχους του Ξενοφώντα, τους Γορδυηνούς- Γορδυαίους του Πλούταρχου. Οι επιτροπές στήριξης του Κουρδικού απελευθερωτικού αγώνα, ο δολοφονημένος το 1994 Θεόφιλος Γεωργιάδης, μέλος της Κυπριακής επιτροπής Αλληλεγγύης στο Κουρδιστάν, οι προσκλήσεις από μέλη του ελληνικού κοινοβουλίου προς τον Οτζαλάν για να επισκεφθεί την Ελλάδα, είναι μερικά παραδείγματα της έμπρακτης αλληλέγγυας στάσης των Ελλήνων.

Μπορεί η σύλληψη του Οτζαλάν το 1999, να αποτέλεσε σοκ για κάθε Κούρδο, αλλά και δημοκράτη άνθρωπο, αλλά δημιούργησε παρά τις αντίθετες προσδοκίες των εχθρών του, νέα δεδομένα στο Κουρδικό ζήτημα. Ο Οτζαλάν όμως δημιούργησε δεδομένα ελευθερίας, συμβάλλοντας στην ανάσταση του έθνους του, όπως έλεγε για αντίστοιχες περιπτώσεις ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ.

Η λύση του κουρδικού ζητήματος το οποίο προέρχεται απ' τη μη αναγνώριση των δικαιωμάτων του κουρδικού λαού σε όλα τα κράτη που αυτός ζει και απορρίπτεται το δικαίωμα αυτό με ρατσιστικά και εθνικιστικά μέτρα , έχει αποδειχθεί ότι θα γίνει με τρόπο που θα αναδείξει τη δημοκρατία και την ελευθερία όχι μόνο στους Κούρδους, αλλά σε όλους τους λαούς της περιοχής^. Είναι μία διαπίστωση που προέρχεται από την πολιτική, την ιστορία και το δίκαιο των λαών και πολύ σύντομα θα γίνει πράξη.

Σχολικά βιβλία που υμνούν τον Κεμάλ και αρνητές υπουργοί...

Θ. Μαλκίδης

Μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών

Σχολικά βιβλία που υμνούν τον Κεμάλ και αρνητές υπουργοί...

Είναι ομολογουμένως εντυπωσιακό αυτό που συμβαίνει με το αποκαλούμενο “πολιτικό”, “ακαδημαϊκό”, “πνευματικό” προσωπικό στην Ελλάδα και ειδικότερα σε ότι έχει σχέση με τη στάση του έναντι της Γενοκτονίας που υπέστη ο Ελληνικός λαός στον Πόντο, στην Μικρά Ασία, στη Θράκη.

Ενδεικτικά και μόνο αναφέρουμε τα εξής: Η πρόταση από τον Βενιζέλο για Νόμπελ Ειρήνης στον σφαγέα των Ελλήνων (!), η παραχώρηση από τον Μεταξά του ψεύτικου σπιτιού του Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη,  ο οδυρμός του δικτάτορα για το θάνατό του και  οι συναντήσεις της Χούντας στο όνομα  του Κεμάλ. Επιπλέον,   οι τιμές στο μαυσωλείο του  από τους Κωνσταντίνο και Κώστα Καραμανλή καθώς και  από τον Γιώργο Παπανδρέου, η επίσημη παρουσία  στα εγκαίνια του ψεύτικου σπιτιού του  Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη, η άρνηση δια του Υπουργού Παιδείας της Γενοκτονίας, οι αναφορές για δημιουργία ιστορικής και όχι εθνικής ταυτότητας (!),  η θέση ότι τα ελληνικά  σχολικά βιβλία της ιστορίας είναι πολύ "εθνικά", ¨ότι η προσφυγιά του 1922 έγινε γιατί είναι ένα μεγάλο ζήτημα στην ανθρώπινη ιστορία (!). 

Η λατρεία των ψευτοκαθηγητών, ψευτοπολιτικών και ψευτοδιανοούμενων για τον Μουσταφά Κεμάλ, το βασικό υπεύθυνο του μαζικού εγκλήματος εναντίων των Ελλήνων και Ελληνίδων ξεπερνά κάθε φαντασία. Αφού κατέθεσαν στεφάνια στο μαυσωλείο του δασκάλου του Χίτλερ- αυτά γράφουν για το Κεμάλ κορυφαία πανεπιστήμια όπως το Χάρβαρντ - αφού τον ύμνησαν και τον λάτρεψαν, αφού αρνήθηκαν τη Γενοκτονία, κατέληξαν να υποστηρίζουν στα σχολικά βιβλία το συνωστισμό, να γράφουν για τον “δημιουργό της σύγχρονης Τουρκίας” και να βγάζουν εκτός ύλης τη Γενοκτονία που διέπραξε.

Πέρα από το γεγονός της ύπαρξης των σημερινών σχολικών βιβλίων που αποτελούν οδηγούς μαγειρικής, οχήματα καταστροφής κάθε αξίας και αρχής που οικοδόμησε την παράδοσή μας και την πορεία μας ως δημοκρατικό και αντιστασιακό έθνος, τα συγκεκριμένα έντυπα εξελίσσονται σε μέσο εξύμνησης ότι πιο φασιστικού γέννησε ο χώρος της Μικράς Ασίας, του Πόντου, της Θράκης, του Κουρδιστάν, της Αρμενίας. Αποσιωπούνται ιστορικά γεγονότα που άλλαξαν τη διαδρομή του Ελληνικού λαού και διακόπτοντας την πορεία αιώνων, βγάζουν εκτός ύλης την ανάλυση της Γενοκτονίας που στοίχισε τη ζωή σε πάνω από 1.000.000 προγόνους μας και προβάλλουν τον Μουσταφά Κεμάλ με τρόπο απαράδεκτο για παιδιά, έφηβους και νέους και βεβαίως δολοφονημένους αδελφούς μας.

Για τις πράξεις αυτές που αποτελούν ύβρι για ζώντες και κεκοιμημένους, οι υπεύθυνοι οφείλουν και υποχρεούνται να ζητήσουν συγνώμη για να εξιλεωθούν. Όπως έπραξαν πολλοί σοβαροί, δημοκράτες και αληθινοί αγωνιστές, συναθλητές μας πλέον, στην προσπάθεια αναγνώρισης. Αυτούς τους έχουμε μαζί μας, οι αρνητές και οι υμνητές ας πορευτούν με το φασισμό του Μουσταφά Κεμάλ, του δασκάλου του Χίτλερ.

Ο Μέγας Αλέξανδρος,ως πρότυπο αναγέννησης από την παρακμή του σήμερα

Ο Θ. Μαλκίδης,  συγγραφέας του βιβλίου για τον Μέγα Αλέξανδρο (εκδόσεις Ενωμένη Ρωμηοσύνη), μιλά στον Ανδρέα Μπλάνο στην εκπομπή ΛΟΓΟΣ ΡΩΜΑΙΙΚΟΣ της Αχελώος TV,  σε μία εκπομπή -αφιέρωμα στον Μέγα Αλέξανδρο. 

Στην εκπομπή αναλύονται ο βίος, οι αρετές και τα επιτεύγματα του μεγαλύτερου στρατηλάτη όλων των εποχών που αποτέλεσε πρότυπο για όλους τους μετέπειτα  ηγέτες της ιστορίας. 
Παράλληλα, η  εκπομπή ασχολείται και με το σήμερα  της παρακμής και της απογοήτευσης,  αλλά και με την ελπίδα που γεννά  το πρότυπο και το παράδειγμα του μέγιστου των Ελλήνων.