Γενοκτονία

Θεοφάνης Μαλκίδης

19η Μαΐου . Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας

Η αφετηρία της παρουσίας του Ελληνισμού που ζούσε στο Οθωμανικό κράτος, στη σημερινή Τουρκία, ξεκινά από το μύθο και καταλήγει στην ιστορική πραγματικότητα, εδώ και χιλιάδες χρόνια.
Σε όλες τις χρονικές περιόδους οι Έλληνες είχαν πάντοτε κεντρικό ρόλο, στην φιλοσοφία, στις τέχνες, στις επιστήμες, στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή.
Η κατάληψη της Κωνσταντινουπόλεως από τους Οθωμανούς το 1453, ήταν οι σφαγές, οι λεηλασίες και ο βίαιος εξισλαμισμός, η φυγή προς τη δυτική Ευρώπη και τις παραδουνάβιες χώρες, τη Ρωσία.
Οι Έλληνες αντιμετώπισαν τραγικές στιγμές, όταν πραγματοποιούνται ομαδικοί εξισλαμισμοί των ελληνικών πληθυσμών και η βία κυριαρχεί παντού. Ανάμεσα στους πληθυσμούς που εξισλαμίστηκαν παρατηρήθηκε και το φαινόμενο του κρυπτοχριστιανισμού.
Από τις αρχές του 18ου αιώνα οι Έλληνες άρχισεαν να ξαναριζώνουν στην πατρίδα τους και στις αρχές του 20ου αιώνα οι Έλληνες ήταν πάνω από 2.600.000.
Η ανάπτυξη αυτή θα διακοπεί μετά την απόφαση από τους Νεότουρκους και τους Κεμαλικούς για τη γενοκτονία.

Η πρώτη φάση της Γενοκτονίας των Ελλήνων ξεκινά το 1908 και κρατά μέχρι την έναρξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Η δεύτερη περίοδος ξεκίνησε το 1915 και ολοκληρώνεται το 1918. Το Οθωμανικό κράτος βρίσκεται σε πόλεμο με τις δυνάμεις της Αντάντ και η υλοποίηση του οργανωμένου σχεδίου φαίνεται πιο εύκολη.
Η περίοδος 1919-1923 αποτελεί την τρίτη, τελευταία και πιο έντονη φάση γενοκτονίας, με την εδραίωση του Μουσταφά Κεμάλ στο οθωμανικό εσωτερικό.
Τα τάγματα εργασίας, οι μαζικές δολοφονίες, οι εξορίες, η δίωξη παιδιών και γυναικών, η εξόντωση της ηγεσίας, είχαν σαν αποτέλεσμα να εξαφανισθεί ο μισός πληθυσμός των Ελλήνων του Πόντου.
Τον επίλογο της γενοκτονίας αποτελεί ο βίαιος ξεριζωμός των επιζώντων Ελλήνων. Με τη συνθήκη της ανταλλαγής των πληθυσμών έρχονται στην Ελλάδα και τα τελευταία υπολείμματα της γενοκτονίας. Σύντομα πολλοί θα αναζητήσουν καλύτερες συνθήκες διαβίωσης στο εξωτερικό, ενώ σε λιγότερο από τη χρονική περίοδο μίας γενιάς αρκετοί θα ξαναγίνουν πρόσφυγες με τη λήξη του εμφυλίου πολέμου. Εκεί στις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης θα ξαναβρούν τους συγγενείς τους και συμπολίτες τους και θα μάθουν για την τύχη των αγνοούμενων μετά τη γενοκτονία.
Η εκρίζωση αυτή των Ελλήνων είναι από τα πρωτοφανή εγκλήματα στην ανθρώπινη ιστορία. Ύστερα από 27 αιώνες ζωής παρουσίας και προσφοράς ένα κομμάτι ενός ιστορικού έθνους εκριζώθηκε αφήνοντας πατρογονικές εστίες, εκκλησίες, τάφους προγόνων και κατέφυγε στις ακτές της Ελλάδος. Στον Πόντο παρέμειναν μόνο μέχρι σήμερα οι Ποντιόφωνοι εξισλαμισμένοι.
Στις 24 Φεβρουαρίου 1994 η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου την ημέρα που ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα το 1919, ως «Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία».

Μέχρι σήμερα την γενοκτονία των Ελλήνων έχει αναγνωρίσει η Βουλή των Αντιπροσώπων της Κυπριακής Δημοκρατίας, η Βουλή της Σουηδίας, η Βουλή της Νότιας Αυστραλίας καθώς και πολιτείες των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.
Την υπόθεση έχει απασχολήσει τον ΟΗΕ, τον Οργανισμό για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη και την Επιτροπή Ευρωπαϊκών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Σήμερα που άλλοι λαοί υφίστανται νέες γενοκτονίες πρέπει να γίνει το πρώτο βήμα για την αναγνώριση του εγκλήματος της γενοκτονίας των Ελλήνων, ενώ παράλληλα το τουρκικό κράτος οφείλει να αναλάβει την ευθύνη για τη γενοκτονία των Ελλήνων.
Κάθε λαός έχει δικαίωμα στη μνήμη, έχει το δικαίωμα να απαιτεί με επιμονή την επίσημη αναγνώριση από τις αρχές των εγκλημάτων και αδικιών που διαπράχτηκαν σε βάρος του. Όσο μεγαλύτερη είναι η αδικία, όσο περισσότερο χρόνο αποκρύφτηκαν τα γεγονότα, τόσο πιο έντονη είναι η επιθυμία για μια τέτοια αναγνώριση. Αναγνώριση η οποία είναι ένας ουσιαστικός τρόπος πάλης ενάντια στη μάστιγα της γενοκτονίας, αναγνώριση που αποτελεί μία επιβεβαίωση του δικαιώματος του ελληνικού λαού να γίνει σεβαστή η ύπαρξή του σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και την ιστορία.

The Genocide

The Armenian and Greek Genocide

Part of a speech by Τheofanis Malkidis at an event concerning the Armenian Genocide in Athens. April 2011



The decision of parliaments, international organizations and government institutions around the world regarding the Armenians and genocide, is always a historic moment not only for the Armenian people, but for every democratic man and woman who supports history, justice and truth. The efforts to highlight the genocide come despite some non-diplomatic pressures. But many people have worked hard and managed to pass resolutions on the Armenian Genocide.

American diplomat Henry Morgenthaou once wrote, “the Turkish authorities, in giving orders to implement the measure of displacement did nothing more than to recite the death sentence of an entire people."

The genocide of 1,500,000 Armenians and 1.000.000 Greeks in the early part of the 20th century, constitutes a genocide which has not been punished and thus has been a precursor for other mass crimes. Before Hitler began the Jewish Holocaust he said, "who remembers the Armenians?" It has been a remarkable effort by the Armenian diaspora to highlight the issue since it was first discussed, and thus punishing those responsible for the Holocaust. A position that has been consistent regardless of where they reside in the world – a clear fight for recognition of the genocide that claimed so many lives.

A member of the Swedish parliament, Gulan Avci, went against her party and voted in favour of the Armenian Genocide by saying, "every time another country recognizes the genocide, the truth is approaching a little closer for Turkey. It is no longer possible to escape or remain silent about the past. It's time for Turkey to recognize the genocide… The last stage of genocide is denial, and unfortunately Turkey today is at this very stage. It's time for Turkey to come to terms with its Kemalist heritage. The recognition of genocide is not a blow to Turkey. In contrast, non-recognition is a blow for justice… And I'm fairly confident that justice can only be a good thing. Justice must be enforced on Turkey.... While Turkey is trying to cover up the issue there will never be reconciliation. If the memory of the victims is not respected, people will not be able to heal their wounds and continue. It is important that all the forces that believe in human values continue to struggle and exert pressure on Turkey to accept the truth and admit that it committed Genocide ".

Silence, lies and forgetfulness should be a thing of the past and people’s struggle for freedom and the truth should be vindicated. Regimes responsible for crimes against humanity of such magnitude must face their history and justice must be done. Truth always wins against propaganda, falsehood, lobbyists and money.

Theofanis Malkidis is a member of the International Association of Genocide Scholars .

The political event in memory of victims of the Armenian Genocide in

http://www.youtube.com/watch?v=4-nP4lrWnLs

See also

Armenian Parliament calls for recognition of Armenian, Greek , Assyrian Genocides
MEDIA RELEASE May 3, 2011

The Peak Public Affairs Committee of the Armenian-Australian Community


YEREVAN: The Armenian National Committee of Australia (ANC Australia) reports that the parliament of the Republic of Armenia called upon parliaments and legislative bodies throughout the world to recognise and condemn the genocide of the Armenians, Hellenes and Assyrians perpetrated by Ottoman Turkey from 1915 to 1923. In a Parliamentary Declaration on the occasion of the 96th anniversary commemoration of the Armenian Genocide, the Republic of Armenia National Assembly Speaker, Hovik Abrahamyan stated that recognition of the genocides perpetrated against the Armenians, Hellenes and Assyrians would lead to the restoration of justice and the of prevention other genocides in the future.He said: “For the resolution of this injustice, the prevention of further genocides and the establishment of good neighbourly relations between Armenia and Turkey, the National Assembly of the Republic of Armenia calls on the parliaments of the world to recognise and condemn the genocides perpetrated against the Armenian, Hellenic and Assyrian peoples in Turkey at the beginning of the last century.”Directing his message to Turkey, Abrahamyan then declared: “The National Assembly of the Republic of Armenia calls upon the legislative and executive authorities of Turkey to remove all the legal, political and other obstacles, that prevent Turkish society from freely studying and discussing the past, especially the facts of the genocide for which Ottoman Turkey is responsible.”ANC Australia Executive Director Varant Meguerditchian welcomed the Parliamentary Declaration.“The National Assembly of the Republic of Armenia’s policy regarding Turkish responsibility for and denial of the Armenian, Hellenic and Assyrian Genocides is clear and unequivocal,” he said. “ANC Australia takes this opportunity to reaffirm its commitment to work with the Australian Hellenic Council and the Assyrian Universal Alliance Australia to advocate for the recognition of the Armenian, Hellenic and Assyrian Genocides by the Federal government of Australia.”
------------------------
During the last days of the Ottoman Empire the Government implemented a policy of Genocide upon its Christian Armenian, Hellenic and Assyrian population. As a result, up to 1.5million Armenian, 1million Hellene and 750,000 Assyrian men, women and children lost their lives between 1915 and 1923.On July 9, 2010 ANC Australia the Australian Hellenic Council (AHC) and the Assyrian Universal Alliance (AUA) released a joint statement outlining their agreement to focus on genocide recognition:Whereby, Australia is signatory to the UN Genocide Convention on the Prevention and Punishment of the Crime of Genocide and has demonstrated leadership on international human rights issues; whereby, the people of Australia provided food, clothing and shelter to victims and survivors of the Armenian Genocide, the Hellenic Genocide and the Assyrian Genocide as part of an international humanitarian relief effort known as the Near East Relief; and whereby, throughout World War One, Australian servicemen witnessed the systematic annihilation of the Armenian, Hellenic and Assyrian peoples in the Ottoman Empire from 1915 - 1923; ANC Australia, the AHC and the AUA commit to their moral responsibility to seek recognition of the Armenian Genocide, Hellenic Genocide and Assyrian Genocide by the Federal Government of Australia as a measure aimed at preventing similar crimes against humanity from ever occurring again.

Για την οικονομική κρίση

Μία συζήτηση για την οικονομική κρίση . Ο Δημήτρης Κολιός συζητά με το Φάνη Μαλκίδη για τις νέες εξελίξεις σχετικά με την οικονομική κρίση στην Ελλάδα. Ακούστε όλη τη συνέντευξη που δόθηκε την Τρίτη 17 Μαίου 2011 στο ραδιοφωνικό σταθμό MAXIMUM FM στον ιστοτόπο.

http://www.radiomax.gr/maxsite//modules/mod_jlplayer/standalone.php

Cyprus

Stavros T.Stavridis

Greek-Cypriots and Enosis with Greece 1915 and 1919
Cyprus is a beautiful island which occupies an important strategic position in the Eastern Mediterranean Sea and Middle East. The Greek Cypriots wanted union with Greece with Britain willing to cede the island so long as Athens went to the assistance of Serbia in October 1915. The offer lapsed with Greek Premier Zaimis carrying out King Constantine’s neutral foreign policy. In early 1919, Greek-Cypriot fortunes for enosis revived once again and only to be dashed by the British government’s refusal to cede Cyprus to Greece.
1 The offer of Cyprus to Greece October 1915
When the Ottoman Empire joined the Central Powers: Germany and Austro-Hungary in October 1914, Great Britain annexed Cyprus which became a British colony. With the British war effort bogged down on the Western front and at Gallipoli, she looked towards opening up a new front in the Balkans. Greek Prime Minister Eleftherios Venizelos invited Anglo-French troops to land in Salonika in early October 1915 to go to the assistance of Serbia. Venizelos was very keen for Greece to join the Entente powers: Great Britain, France, Russia and Italy. This action brought Venizelos into direct conflict with King Constantine who dismissed him from office. Alexander Zaimis was appointed Prime Minister to oversee King Constantine’s neutral foreign policy.
Britain offered Cyprus to Greece in October on the condition that she went to the assistance of Serbia. Under the terms of the Greek-Serbian Treaty of 1913, Greece was obliged to aid her ally against a Bulgarian attack. King Constantine refused to come to Serbia's aid "claiming that the Treaty did not apply to a war in which Serbia was not only attacked by Bulgaria but a Great Power (Germany)". Zaimis consulted with the King and his cabinet colleagues before officially responding to the British offer. His response was that Greece wished to maintain its neutrality and even the offer of Cyprus did not offer her many advantages either. The Greek-Cypriots were greatly disappointed to learn of the Greek Government’s refusal to accept the British offer. There was nothing they could do in the present circumstances because of the war. It was also hoped that Britain would cede Cyprus to Greece in the future which would make enosis a reality. Unfortunately Cyprus was divided along Venizelist and Constantinist lines thus relegating any notions of enosis into the background.
The abdication of King Constantine in June 1917 signaled the return of Venizelos to power who immediately entered the war on the side of the Entente. For many Greek- Cypriots, the armistice of Mudros signed on October 30, 1918 offered the hope that the issue of enosis might be taken up by Eleftherios Venizelos at the forthcoming Paris Peace Conference. In order to bolster their position for enosis, a Greek-Cypriot delegation headed by Archbishop Kyrillos 111 visited London and Paris.
2. Paris Peace Conference 1919
Two British diplomats Harold Nicolson and Eyre Crowe attached to the British peace delegation in Paris discussed the future of Cyprus in January 1919. Nicolson noted in his diary that Crowe was “cantankerous about Cyprus” and would not even allow him to outline his concerns. Nicolson stated that Britain had acquired the island “by a trick as disreputable as that which the Italians collared the Dodecanese” and was “no use to us strategically or economically.” He further argued that Britain could not claim the high moral ground by retaining Cyprus and exhibiting “moral indignation at the Italians retaining Rhodes?” The Greek-Cypriots had the right to seek union with Greece for which Crowe described Nicolson’s position as “nonsense…and not being clear-headed.”
On February 3, Venizelos outlined Greece’s territorial claims before the Council of Ten (British Empire, US, France, Italy and Japan). On Cyprus, he stated:
It might be asked why no specific claim had been put forward to the island of Cyprus. He had not done so for various reasons, the most important of these being that he was convinced that the British Government …would at the end of war be sufficiently magnanimous to surrender Cyprus to Greece.
Venizelos believed that Britain would make a gesture of surrendering the island to Greece but his idea was one borne out of hope rather than insistence. On the other hand, Venizelos was more interested in achieving his nation’s territorial gains in Asia Minor, Northern Epirus, Thrace, the Dodecanese, Imbros, Tenedos, Kastelorizo and Rhodes. George Georghallides succinctly describes Venizelos’ ambivalence over Cyprus that “the main task of Greece was to liberate the bulk of the long-suffering Greek communities living in near Asia Minor coast and in Thrace and to consolidate the Greek occupation of the Greek islands.”
The Cypriot delegation visited London in the hope of convincing British officials of their desire to be united with Greece. On February 5, 1919 the Times of London reported that the Cypriot delegation met with the Colonial Secretary, Lord Milner to discuss the future of Cyprus. During the meeting Milner stated that he knew very little about Cyprus but understood the island’s historical importance. He appreciated the aspirations of the Cypriots for union with Greece but would consider their case. The British Foreign Office made it very clear to the Cypriot deputation that “we do not intend to cede Cyprus to Greece and nothing is to be gained by pretending that we do.” Milner’s response appears somewhat insincere whereas the Foreign Office had made its decision of keeping the island under British control.
3. Another appeal for enosis
On July 21, 1919 the Cyprus delegation’s letter was published in the Times where they continued to argue for union with Greece. They appreciated the benefits of British administration but the Cypriots demanded enosis with Greece based on ‘strong ties of blood…their language and religion.” The Cypriots argued that their island was not as important strategically as the British might have thought. Any future British interest in Cyprus could easily be concluded between Greece and Britain. The Muslim minority would have its rights fully respected and would have nothing to fear from a Greek administration. Examples were cited of their co-religionists in Crete, Thessaly and Macedonia who enjoyed the benefits and privileges of Greek citizenship where they were employed in the Greek civil service, they also elected mayors and “deputies to the Chamber.” However the Turkish Cypriots were content with British rule and did not desire to be placed under Greek rule.
The British remained unmoved by the Cypriots call for union with Greece and put forward a number of proposals to justify its retention of the island in October 1919. A British Admiralty memorandum argued that Cyprus occupied an important strategic position which was close to the ports of Port Said, Haifa, Mersina, Alexandretta, Adalia and Beirut which could easily be patrolled by the Britsh planes. Whilst lacking natural harbors, Famagusta situated on the east coast had the prospect of becoming an excellent base for submarines and destroyers. An airbase could easily be constructed at Famagusta for the Royal Airforce.
The Admiralty outlined additional reasons for retaining Cyprus as it possessed minerals (copper, gypsum, copper sulphate and asbestos), grains (wheat and barley), potatoes, and timber which was largely untapped compared to Asia Minor and Syria where forests had been destroyed by wasteful practices. Cyprus was largely self-sufficient which also supplied food and timber to the British army who fought in the Middle East. The Air Ministry concurred with the views of the Admiralty.
The British Government was concerned that should Cyprus fall into the hands of a hostile power, then its position in Egypt and Suez Canal would be under threat. They considered Greece a weak power who possibly might not be able to defend Cyprus in a time of conflict. Furthermore Britain kept a close eye on Italian naval ambitions in the Eastern Mediterranean. Under the Sykes-Picot Agreement of 1916, Britain could not cede Cyprus to a third party without the consent of France.
The proposed British cession of Cyprus to Greece was a hasty decision made under the exigencies of the First World War. Britain was not prepared to part with this important strategic island which played a prominent role in her imperial communications in the Eastern Mediterranean .Unfortunately the aspirations of the Greek-Cypriots for enosis were dashed by both Venizelos and the British Government.
Stavros T.Stavridis

Θράκη

Φάνης Μαλκίδης

Η επέτειος της απελευθέρωσης της Θράκης
ως απαρχή επαναθρακοποίησης των Θρακών

Μέρος της ομιλίας του Φάνη Μαλκίδη σε εκδήλωση του Φιλεκπαιδευτικού Ομίλου Αλεξανδρούπολης για την απελευθέρωση της Θράκης.

Η τελευταία πράξη της τριχοτόμησης της ενιαίας Θράκης, της οποίας το μικρότερο μέρος βρίσκεται σήμερα στην Ελλάδα, γράφτηκε στη Λωζάννη.
Από τότε πέρασε, ένας σχεδόν αιώνας αφωνίας και σιωπής πέρασε από τότε ένας στρατός που δεν ηττήθηκε ακολουθούμενος από πρόσφυγες, όπως έγραψε ο Έρνεστ Χεμινγουέι, πέρασαν τον ποταμό Έβρο.
Ένας αιώνας από τότε που χιλιάδες άνθρωποι, οι γονείς μας, οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας, άφησαν τις οικίες τους, τα εκπαιδευτήρια, τους χώρους λατρείας τους, αυτά που είχαν οικοδομήσει, οι δικοί τους πρόγονοι, αιώνες πριν. Την ίδια στιγμή άνθρωποι έξω από κάθε δίκαιο και ηθική, διαπραγματεύτηκαν τις ψυχές αυτές χωρίς αιδώ, σε μία πόλη και μία συνθήκη (Λωζάννη) που μύριζε «αίμα και πετρέλαιο», όπως ανέφεραν οι ελβετικές εφημερίδες της εποχής.

Οι Θρακιώτες της Σηλυβρίας, της Ραιδεστού, της Μακράς Γέφυρας, των Μαλγάρων, των Σαράντα Εκκλησιών, της Αδριανούπολης ξεριζώθηκαν, όπως ξεριζώθηκαν λίγα χρόνια πριν οι συμπατριώτες τους από την Αγχίαλο, τη Σοζώπολη, τη Βάρνα, τον Πύργο, τη Φιλιππούπολη. Και έμειναν οι Θρακιώτες χωρίς Θράκη, να κοιτούν πληγές, να μετρούν τις απώλειες και να ψάχνουν τους αγνοούμενούς τους. Κορυφαία στιγμή του ξεριζωμού η φυγή από την Αδριανούπολη, το Κάραγατς και τα χωριά της περιοχής. Τότε που οι Αδριανουπολίτες θυσιάστηκαν για να σωθεί η Ελλάδα. Η νέα, όπως το συνθετικό στην ονομασία πριν από πολλές πόλεις και χωριά των Θρακών στην Ελλάδα, Ιφιγένεια, ήταν η Αδριανούπολη. Μία Ιφιγένεια που έσωσε την Ελλάδα του 1922.

Κάθε προσπάθεια, κάθε αναφορά, στην ιδιαίτερη μας πατρίδα, τη Θράκη, είναι μία ψηφίδα για να σχηματιστεί ξανά το ψηφιδωτό που καταστράφηκε το 1922. Το ψηφιδωτό το οποίο προσπαθούν θεσμοί, πρόσωπα, σύλλογοι να συνθέσουν ξανά, για να επανέλθουν οι μνήμες, οι εικόνες, οι μυρωδιές. Από τη γέφυρα στο ποτάμι, τα ωραία και φωτεινά σχολεία, τις εκκλησίες, τα όμορφα δέντρα, μέχρι τα αρτοποιεία, τα ζαχαροπλαστεία και το σιδηρόδρομο. Αυτόν που κάθε Θρακιώτης και απόγονός του είχε ως εικόνα ζωής, ορόσημο και ένωση Δύσης – Ανατολής και αντίστροφα, μέχρι που να απαξιωθεί και να στέκεται σήμερα εγκαταλελειμμένος και καταστραμμένος.

Κάθε αγώνας για τη Θράκη είναι αναμφισβήτητα απαραίτητος, αφού μετά από χρόνια στο παρασκήνιο, αναδεικνύονται παλιά αλλά όχι ξεχασμένα και φέρνει στο πεδίο της σκέψης μας την καταγωγή μας, την κληρονομιά μας. Αυτήν που δεν πρέπει να παραδώσουμε ακόμη μία φορά, την ώρα που οι θύτες προκαλούν ζώντες και κεκοιμημένους. Κάθε αναφορά στην ιδιαίτερη πατρίδα μας είναι καθοριστική γιατί από το χώρο των συναισθημάτων και της συγκινησιακής φόρτισης ως μοναδικού τρόπου προσέγγισης της Θράκης, και των άλλων πατρίδων της καθ΄ ημάς Ανατολής, περάσαμε στη δυναμική, παραγωγική, ζωντανή και δημιουργική μνήμη.

Μπορεί να βρισκόμαστε ακόμη στην αρχή για να νικηθούν οι δυνάμεις της αμνησίας, ωστόσο, όπως σημείωνε ο Γκάντι, μία μεγάλη προσωπικότητα που νίκησε μία αυτοκρατορία χωρίς βία, αλλά με τη σκέψη του, «στην αρχή σε αγνοούν, ύστερα σε περιφρονούν, μετά σε πολεμούν, στο τέλος νικάς».

Η μεγαλύτερη συνεισφορά και συμβολή μας, για τη Θράκη είναι η επανθακοποίησή μας, η ανάκτηση της μνήμης και της ταυτότητάς μας που δημιουργεί συνθήκες για την αλήθεια, δηλαδή τη μη λήθη. Όπως έγραφε ο Τσέχος συγγραφέας Μίλαν Κούντερα, «η πάλη του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία είναι η πάλη της μνήμης κατά της λήθης».

Στην εκδήλωση διανεμήθηκε ως ελάχιστη προσφορά, η έκδοση του Φιλεκπαιδευτικού Ομίλου Αλεξανδρούπολης, για τη Θράκη.

Γενοκτονία

Φάνης Μαλκίδης
Η Αναγνώριση της Γενοκτονίας: Η προσπάθεια (θα) έχει αποτέλεσμα

Πριν λίγους μήνες και συγκεκριμένα το Δεκέμβριο του 2010 μιλώντας στο Γερεβάν, στο Συνέδριο για τη Γενοκτονία που οργάνωσε η Δημοκρατία της Αρμενίας ζήτησα από τους Αρμένιους επίσημους και πολίτες να προωθήσουν το ζήτημα της αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ελλήνων και η Αρμενία να την αναγνωρίσει και επίσημα.
Η πρόσφατη ανακοίνωση εκ μέρους της Αρμενικής Εθνικής επιτροπής της Αυστραλίας, ότι το Κοινοβούλιο της Δημοκρατίας της Αρμενίας απηύθυνε έκκληση προς τα Κοινοβούλια και τα λοιπά Νομοθετικά Σώματα ανά τον κόσμο να αναγνωρίσουν και να καταδικάσουν τις Γενοκτονίες των Αρμενίων, των Ελλήνων και των Ασσυρίων, οι οποίες διεπράχθησαν από την Οθωμανική Τουρκία από το 1915 έως το 1923, αποτελεί μία νίκη της ανιδιοτελούς παγκόσμιας προσπάθειας για την αναγνώριση.

Ο Πρόεδρος του κοινοβουλίου της Δημοκρατίας της Αρμενίας Χοβίκ Αβραχάμιαν δήλωσε ότι «προς επίρρωση αυτής της αδικίας, την πρόληψη περαιτέρω γενοκτονιών και την εγκαθίδρυση καλών γειτονικών σχέσεων μεταξύ της Αρμενίας και της Τουρκίας, η Εθνοσυνέλευση της Δημοκρατίας της Αρμενίας απευθύνει έκκληση προς τα Κοινοβούλια ανά τον κόσμο να αναγνωρίσουν και να καταδικάσουν τις Γενοκτονίες που διεπράχθησαν κατά του Αρμενικού, Ελληνικού και Ασσυριακού Λαού στην Τουρκία στις αρχές του προηγουμένου αιώνα».Επίσης ο πρόεδρος του Κοινοβουλίου κάλεσε τις σχετικές αρχές στην Τουρκία, να αφήσει ελεύθερη την έρευνα περί την Γενοκτονία, για την οποία η Οθωμανική Τουρκία είναι υπεύθυνη».

Η σχετική δήλωση και οι αναμενόμενες αποφάσεις κοινοβουλίων, διεθνών οργανισμών και θεσμών της αυτοδιοίκησης σε όλο τον πλανήτη, για την Γενοκτονία, αποτελούν μία ιστορική στιγμή, όχι μόνο για τον Αρμενικό, Ελληνικό και Ασσυριακό λαό, αλλά και για κάθε δημοκράτη και άνθρωπο ο οποίος υποστηρίζει την ιστορία, το δίκαιο και την αλήθεια.
Η άνοιξη των λαών, των δολοφονημένων λαών του οθωμανικού κράτους και του κεμαλικού καθεστώτος έρχεται. Η προσπάθεια για την αναγνώριση της Γενοκτονίας έχει αποτελέσματα.

Ο Φάνης Μαλκίδης είναι τακτικό μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών.

Genocide

The Armenian and Greek Genocide,

Part of his speech Prof. Τheofanis Malkidis at the event on Armenian Genocide in Athens. April 2011


The decisions of parliaments, international organizations and government institutions around the world, the Armenian and also Genocide, is a historic moment not only for the Armenian people, but for every man and Democrat who supports the history, law and truth. ». The initiatives to highlight the genocide despite the pressures, not diplomatic and very raw in many aspects, many people have managed to pass resolutions on the genocide for the event, as he wrote the American diplomat Henry Morgenthaou «that the Turkish authorities gave orders to implement the measure of displacement and did nothing more than to recite the death sentence of an entire people. "

The genocide of 1,500,000 Armenians and 1.000.000 Greeks in the early 20th century, a genocide, which was not punished as a precursor for other mass crimes, before Hitler started the Holocaust had said "Who remembers the Armenians" - was at the end of the Second World War II the dominant issue of the Armenian policy. It is remarkable activity of the Armenian diaspora, which has managed to highlight the issue since the period was first discussed punishing those responsible for the Holocaust. A position held by all consistently, wherever they are and fight for the recognition of the Genocide.

'Writes a member of the Swedish parliament Gulan Avci, which went against his party and voted for the Armenian Genocide, "every time another country recognizes the genocide, the truth is approaching a little closer to Turkey. It is no longer possible to escape or remain silent about the past. It's time for Turkey to recognize the genocide .... The last stage of genocide is denial, and unfortunately today Turkey is at this very stage. It's time to come to Turkey with the Kemalist heritage ... The recognition of genocide is not a blow to Turkey. By contrast, non-recognition is a blow for justice. And I'm pretty confident that justice can only be good to do.Justice must be applied in Turkey .... While Turkey is trying to cover up the issue there will never be reconciliation. If the memory of the victims restore people will not be able to heal their wounds and continue. It is important, all the forces that believe in human values, continue to struggle and exert pressure on Turkey to start telling the truth and admit the Genocide "
The spring of the peoples of the murdered people of the Ottoman state and the Kemalist regime comes.The silence, lying and forgetfulness are the past and the struggles of peoples for freedom and truth vindicated. No regime responsible for crimes of such magnitude against humanity should not get away from history and justice. The truth is with us and we will win, propaganda, falsehood, lobbyists and money.

Theofanis Malkidis is a member of the International Association of Genocide Scholars .

The political event in memory of victims of the Armenian Genocide in

http://www.youtube.com/watch?v=4-nP4lrWnLs

See also

Armenian Parliament calls for recognition of Armenian, Greek , Assyrian Genocides
MEDIA RELEASE May 3, 2011

The Peak Public Affairs Committee of the Armenian-Australian Community


YEREVAN: The Armenian National Committee of Australia (ANC Australia) reports that the parliament of the Republic of Armenia called upon parliaments and legislative bodies throughout the world to recognise and condemn the genocide of the Armenians, Hellenes and Assyrians perpetrated by Ottoman Turkey from 1915 to 1923. In a Parliamentary Declaration on the occasion of the 96th anniversary commemoration of the Armenian Genocide, the Republic of Armenia National Assembly Speaker, Hovik Abrahamyan stated that recognition of the genocides perpetrated against the Armenians, Hellenes and Assyrians would lead to the restoration of justice and the of prevention other genocides in the future.He said: “For the resolution of this injustice, the prevention of further genocides and the establishment of good neighbourly relations between Armenia and Turkey, the National Assembly of the Republic of Armenia calls on the parliaments of the world to recognise and condemn the genocides perpetrated against the Armenian, Hellenic and Assyrian peoples in Turkey at the beginning of the last century.”Directing his message to Turkey, Abrahamyan then declared: “The National Assembly of the Republic of Armenia calls upon the legislative and executive authorities of Turkey to remove all the legal, political and other obstacles, that prevent Turkish society from freely studying and discussing the past, especially the facts of the genocide for which Ottoman Turkey is responsible.”ANC Australia Executive Director Varant Meguerditchian welcomed the Parliamentary Declaration.“The National Assembly of the Republic of Armenia’s policy regarding Turkish responsibility for and denial of the Armenian, Hellenic and Assyrian Genocides is clear and unequivocal,” he said. “ANC Australia takes this opportunity to reaffirm its commitment to work with the Australian Hellenic Council and the Assyrian Universal Alliance Australia to advocate for the recognition of the Armenian, Hellenic and Assyrian Genocides by the Federal government of Australia.”
------------------------
During the last days of the Ottoman Empire the Government implemented a policy of Genocide upon its Christian Armenian, Hellenic and Assyrian population. As a result, up to 1.5million Armenian, 1 million Hellene and 750,000 Assyrian men, women and children lost their lives between 1915 and 1923.On July 9, 2010 ANC Australia the Australian Hellenic Council (AHC) and the Assyrian Universal Alliance (AUA) released a joint statement outlining their agreement to focus on genocide recognition:Whereby, Australia is signatory to the UN Genocide Convention on the Prevention and Punishment of the Crime of Genocide and has demonstrated leadership on international human rights issues; whereby, the people of Australia provided food, clothing and shelter to victims and survivors of the Armenian Genocide, the Hellenic Genocide and the Assyrian Genocide as part of an international humanitarian relief effort known as the Near East Relief; and whereby, throughout World War One, Australian servicemen witnessed the systematic annihilation of the Armenian, Hellenic and Assyrian peoples in the Ottoman Empire from 1915 - 1923; ANC Australia, the AHC and the AUA commit to their moral responsibility to seek recognition of the Armenian Genocide, Hellenic Genocide and Assyrian Genocide by the Federal Government of Australia as a measure aimed at preventing similar crimes against humanity from ever occurring again.

Θράκη

Ο Φιλεκπαιδευτικός Όμιλος Αλεξανδρούπολης σας προσκαλεί στην εκδήλωση για τα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ της Αλεξανδρούπολης, η οποία θα πραγματοποιηθεί στο Δημοτικό Θέατρο Αλεξανδρούπολης, την Τετάρτη 11 Μαίου 2011 και ώρα 8:00 μμ.

Η εκδήλωση έχει τίτλο "Θράκη: από το περιθώριο, στο προσκήνιο της μνήμης και της ταυτότητας" και ομιλητής θα είναι ο Φάνης Μαλκίδης.

Η εκδήλωση θα πλαισιωθεί από την χορωδία του Φιλεκπαιδευτικού Ομίλου Αλεξανδρούπολης και θα διανεμηθεί δωρεάν το βιβλίο έκδοσης του Ομίλου για τη Θράκη.

Ομιλία στο Συνέδριο Τρεις Γενοκτονίες, Μία Στρατηγική

Το Livemedia.gr μετάδωσε ζωντανά την εκδήλωση "Τρεις Γενοκτονίες μια Στρατηγική" που έλαβε χώρα στην Αίθουσα Παλαιάς Βουλής στην Αθήνα.

Παρακολουθείστε την ομιλία του Φάνη Μαλκίδη Η γενοκτονία των Ελλήνων με βάση τη σύμβαση του ΟΗΕ για την πρόληψη του εγκλήματος της Γενοκτονίας,

στον ιστοτόπο

http://www.livemedia.gr/default.aspx?action=showMedia&id=2397&albumid=78&content=videos

Μνημόνιο

Ένας χρόνος μνημόνιο. Στον Maximum FM με το Δ.Κολιό και το Φάνη Μαλκίδη
Μία ενδιαφέρουσα εκπομπή ένα χρόνο μετά την υπογραφή της Δανειακής Σύμβασης και των Μνημονίων,
Ο Δημήτρης Κολιός συζητά με το Φάνη Μαλκίδη για τις τρεις διεθνείς συμβάσεις που σχετίζονται με το δανεισμό της χώρας και όλες τις παραμέτρους που συνδέονται με αυτές.

Για τον τρόπο με τον οποίο έφτασε η Ελλάδα στο δανεισμό και στο μνημόνιο. Πώς δημιουργήθηκε η ελληνική κρίση, τι κρύβουν οι όροι του μνημονίου και με το τεράστιο πρόβλημα που δημιουργείται με τη σύναψη δανειακής σύμβασης και το κομμάτι του απεχθούς χρέους και τον τρόπο που υποθηκεύτηκε η Ελλάδα. Τα αδιέξοδα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα αυτή την χρονική συγκυρία και το ευρύτερο σκηνικό γύρω από την ελληνική κρίση.
Η πολιτική λιτότητας και η ύφεση που πιέζει περισσότερο την κοινωνία, οι αντιθέσεις που συγκεντρώνονται αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα με εκρηκτικό τρόπο, με την κατεδάφιση των κοινωνικών κατακτήσεων των εργαζομένων και την επερχόμενη τεράστια αύξηση της ανεργίας.
Η συζήτηση αποτελεί μία αποκαλυπτικότατη και διαφωτιστικότατη ανάλυση, αφού γίνεται κατάρριψη πολλών μύθων γύρω από την κρίση χρέους, με αδιάψευστα στοιχεία και ξεκάθαρο τρόπο και αναδεικνύεται η πραγματική πορεία της οικονομίας και της Ελλάδας.

Μπορείτε να ακούσετε την εκπομπή στο http://www.radiomax.gr/maxsite//modules/mod_jlplayer/standalone.php

Η γενοκτονία των Ελλήνων σήμερα.

«Νομικές, Διπλωματικές και Πολιτικές διαστάσεις της Γενοκτονίας των Ελλήνων»

Μέρος της εισήγησης στο 2ο Συμπόσιο με θέμα "Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ. ΑΠΟ ΤΗ ΣΙΩΠΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΡΝΗΣΗ ΣΤΗ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ" που οργάνωσε ο Σύλλογος Μικρασιατών Πτολεμαίδας

Η Τουρκία εδώ και χρόνια αρνείται το έγκλημα της γενοκτονίας ενάντια στους Έλληνες , ενώ πολλές χώρες έχουν υιοθετήσει νόμους, με τους οποίους έχουν καταδικαστεί άτομα που αρνούνται τη Γενοκτονία.

Οι τουρκικές αρχές υποστηρίζουν ότι οι θάνατοι ήταν αποτέλεσμα εμφυλίου πολέμου, ασθενειών και λιμού, και ότι θύματα υπήρξαν και από τις δυο πλευρές.
Υποστηρίζεται από την Τουρκία ότι :
-Ότι απειλούνταν η «εθνική ασφάλεια» της οθωμανικής αυτοκρατορίας.
-Ότι υπήρξε προδοσία από τους Έλληνες
-Αμφισβητείται ο αριθμός των Ελλήνων που ζούσαν στο οθωμανικό κράτος
-Ότι η Ανατολία δεν ήταν πατρίδα των Ελλήνων
Επίσης προπαγανδίζεται ότι:
Δεν ήταν προσχεδιασμένο το έγκλημα, αλλά οι δολοφονίες έγιναν από άτακτα σώματα, δεν υπήρξαν διαταγές των Νεότουρκων και πως δεν είναι 1.000.000 τα θύματα αλλά 300.000 και οι Τούρκοι έχασαν το ίδιο διάστημα 3.000.000.
Η Γενοκτονία όμως υλοποιήθηκε και κάθε άρνησή της δεν μπορεί να μας οδηγήσει στο μέλλον.
Η Gulan Avci, μέλος του Σουηδικού κοινοβουλίου, η οποία ψήφισε την αναγνώριση της γενοκτονίας το Μάρτιο του 2010, αναφέρει σχετικά τα εξής:

«…κάθε φορά που ακόμα μία χώρα αναγνωρίζει τη γενοκτονία η αλήθεια πλησιάζει λίγο πιο κοντά στην Τουρκία. Δεν είναι πλέον δυνατόν να ξεφεύγει ή να παραμένει σιωπηλή για το παρελθόν. Ήρθε η ώρα η Τουρκία να αναγνωρίσει τη Γενοκτονία….Το τελευταίο στάδιο της Γενοκτονίας είναι η άρνησή της και δυστυχώς σήμερα η Τουρκία βρίσκεται σε αυτό ακριβώς το στάδιο. Ήρθε η ώρα να συμφιλιωθεί η Τουρκία με την Κεμαλική της κληρονομιά…
αυτό που συνέβη ήταν Γενοκτονία. Οι επιφανέστεροι επιστήμονες και ιστορικοί του κόσμου έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι επρόκειτο για γενοκτονία….Η άσκηση πίεσης στο τουρκικό κράτος προκειμένου αυτό να αποδεχθεί μία ξεκάθαρη συζήτηση σχετικά με τη Γενοκτονία και να επιτρέψει την πρόσβαση του έξω κόσμου στα αρχεία ελπίζουμε ότι θα οδηγήσει στην αναγνώριση της Γενοκτονίας…. Η αναγνώριση της γενοκτονίας δεν αποτελεί πλήγμα για την Τουρκία. Αντιθέτως, η μη αναγνώρισή της αποτελεί πλήγμα για τη δικαιοσύνη. Και είμαι αρκετά πεπεισμένη ότι η δικαιοσύνη μόνο καλό μπορεί να κάνει. Η δικαιοσύνη πρέπει να εφαρμοστεί στην Τουρκία….
•Όσο η Τουρκία προσπαθεί να κουκουλώσει το θέμα δεν θα υπάρξει ποτέ συμφιλίωση. Αν η μνήμη των θυμάτων δεν αποκατασταθεί οι άνθρωποι δεν θα μπορέσουν να επουλώσουν τις πληγές τους και να συνεχίσουν. Για αυτό είναι σημαντικό όλες οι δυνάμεις, οι οποίες πιστεύουν σε ανθρώπινες αξίες, να συνεχίσουν να αγωνίζονται και να ασκούν πίεση στην Τουρκία προκειμένου να αρχίσει να λέει την αλήθεια και να παραδεχθεί τη Γενοκτονία…."

Η προσπάθεια για αναγνώριση συνεχίζεται και ο αγώνας θα είναι νικηφόρος, παρά τα εμπόδια, την προπαγάνδα και το ψεύδος.

Πλούσιες οι εκδηλώσεις που έχει προγραμματίσει ο Δήμος Αλεξανδρούπολης για τα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ 2011. Από την Τετάρτη 4 Μαϊου έως την Παρασκευή 20 Μαϊου, η Αλεξανδρούπολη γιορτάζει με ποκίλες εκδηλώσεις...
Τετάρτη 4 Μαϊου 2011

Οι νέοι της πόλης μας σε μια ανοιχτή συζήτηση με θέμα : «Ο ρόλος και η σημασία της ελευθερίας και της δημοκρατίας για τους νέους σήμερα».
Συνομιλητές: Γεωργία Νικολάου, Αντιπεριφερειάρχης Περιφερειακής Ενότητας ΈβρουΚωνσταντίνος Ρέμελης, Πρύτανης Δ.Π.ΘΕυάγγελος Λαμπάκης, Δήμαρχος Αλεξανδρούπολης Ώρα έναρξης:11.00 - Δημοτικό Θέατρο Αλεξανδρούπολης

Παρασκευή 6 Μαϊου 2011"Παιδιά κάτω από τον ίδιο ουρανό: Διαφορετικοί κόσμοι – Ίδια δικαιώματα".
Οργάνωση και επιμέλεια: Ομάδα Αγωγής Υγείας 5ου Γυμνασίου Αλεξανδρούπολης σε συνεργασία με τις ομάδες Α.Υ. του 1ου Γυμνασίου Αλεξανδρούπολης, του 3ου ΓΕΛ Αλεξανδρούπολης, τη χορωδία του 6ου Δημοτικού Σχολείου Αλεξανδρούπολης, το Πρότυπο Παιδικό Κέντρο Δ.Λεγγέτση και το ΕΕΕΕΚ –ΤΕΕ Ειδικής Αγωγής Αλεξανδρούπολης.

Ώρα έναρξης:19.00 - Δημοτικό Θέατρο ΑλεξανδρούποληςΣάββατο 7 Μαϊου 20111. "Η μάνα εν το στήριγμαν τη χαράς το κλαδίν". Ο μαστός σύμβολο θηλυκότητας και μητρότητας.
Ομιλήτρια: Ιωάννα Κουγιουμτζή Ιατρός - Γενικός Χειρούργος, Διδάκτωρ Δ.Π.Θ

Οργάνωση και επιμέλεια: Σύνδεσμος φιλολόγων νομού Έβρου με συμμετοχή της παιδικής Χορωδίας και την Χορωδία Ενηλίκων του Καλλιτεχνικού Ομίλου Αλεξανδρούπολης.

Ώρα έναρξης: 20.00 - Δημοτικό Θέατρο Αλεξανδρούπολης
2. "Πανέβρια συνάντηση σκακιστώνΣτην πλατεία του Φάρου Αλεξανδρούπολης ο Μ.Γ.Σ ΕΘΝΙΚΟΣσας προσκαλεί να γιορτάσετε μαζί του, την άνοδό του στη Β’ Εθνική."Το πρόγραμμα περιλαμβάνει: ΣΙΜΟΥΛΤΑΝΕ και ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟ ΣΚΑΚΙ

Ώρα έναρξης: 18.00 – 22.00 - Πλατεία Φάρου

Κυριακή 8 Μαϊου 2011"Αφιέρωμα στο Νίκο Γκάτσο"Δημοτική Χορωδία υπό την διεύθυνση του κ.Θόδωρου ΠαπαδόπουλουΣολίστ: Στέλιος Βραχιόλογλου και Νίκος ΚατσαρόςΏρα έναρξης : 20.30 - Δημοτικό Θέατρο Αλεξανδρούπολης

Δευτέρα 9 Μαϊου 20111. "Αφιέρωμα στον Ποιητή της Θάλασσας Νίκο Καββαδία"Την εκδήλωση θα τιμήσει ο συγγραφέας Μήτσος Κασόλας Οργάνωση και επιμέλεια: 2ο Γυμνάσιο Αλεξανδρούπολης Βιβλιοπωλείο Ελευθερουδάκης ΑλεξανδρούποληςΏρα έναρξης: 12.00 - Δημοτικό Θέατρο Αλεξανδρούπολης
2. Μούσικοθεατρική παράσταση: "Το πικροπαράμυθο: Στη χώρα του εδώ και τώρα"Σκηνοθεσία : Μαγδαληνή ΚασβίκηΜουσική επένδυση: Ιωάννα ΝιεζγκόνταΟργάνωση και επιμέλεια: 2ο Γυμνάσιο Αλεξανδρούπολης

Ώρα έναρξης : 20.30 - Δημοτικό Θέατρο Αλεξανδρούπολης

Τρίτη10 Μαϊου 2011 Μέρες σιδηροδρόμου – Αλεξανδρούπολη 2011- 19.30: Εγκαίνια έκθεσης βιβλίου, φωτογραφίας, έργων τέχνης και σιδηροδρομικών αντικειμένωνΔιάρκεια έκθεσης: 10/5/2011 - 15/ 5/2011Ώρες Λειτουργίας της Έκθεσης: 10.00 – 13.00 και 19.00- 21.00 στον χώρο του φουαγιέ του Δημοτικού Θεάτρου
- 20:00: Ιστορικές διαδρομές με τον ελληνικό σιδηρόδρομο – προβολή ντοκυμαντέρ (αίθουσα Δημοτικού θεάτρου)"Σιδηρόδρομος, σταυροδρόμι τεχνολογίας και πολιτισμού" (Σύλλογος Φίλων Σιδηροδρόμου)Επιμέλεια, οργάνωση και συντονισμός: Φωτεινή Τοζακίδου, υπεύθυνη Πολιτιστικών Θεμάτων καιΚαλλιτεχνικών Αγώνων Β/μιας εκπαίδευσης Νομού Έβρου. Ώρες προβολής: 20.00
- Oι τροβαδούροι τραγουδούν κάνοντας βόλτα στο κέντρο της ΑλεξανδρούποληςΤετάρτη 11 Μαϊου 2011
Α. ΜΕΡΟΣ: Προβολή ντοκυμαντέρ
1."Οι ράγες της Ιστορίας".(Στον υπαίθριο χώρο του Γαλλικού σταθμού, ώρα έναρξης 20.30 )Παραγωγή: 3ο γυμνάσιο Αλεξανδρούπολης (Γυμνάσιο Δόμνα Βισβύζη) που έχει διακριθεί με το 1ο βραβείο στο μαθητικό φεστιβάλ ντοκυμαντέρ Χαλκιδικής 2010)2. "Το τραμ" (Σύλλογος Φίλων Σιδηροδρόμου)
Β. ΜΕΡΟΣ: Μουσική εκδήλωση
1.Μουσικά ταξίδια με το 5ο γυμνάσιο Αλεξανδρούπολης.2.Τα τρένα που φύγαν… (Μουσική εκδήλωση με τραγούδια εμπνευσμένα από τον σιδηρόδρομο – μουσική επιμέλεια Στέλιος Βραχιόλογλου).Επιμέλεια, οργάνωση και συντονισμός: Φωτεινή Τοζακίδου, υπεύθυνη Πολιτιστικών Θεμάτων και Καλλιτεχνικών Αγώνων Β/μιας εκπαίδευσης Νομού Έβρου.

Τετάρτη 11 Μαίου

- "Θράκη: από το περιθώριο στο προσκήνιο της μνήμης και της ταυτότητας".

Ομιλητής: Μαλκίδης Θεοφάνης. Η εκδήλωση θα πλαισιωθεί από την χορωδία του Φιλεκπαιδευτικού Ομίλου Αλεξανδρούπολης και θα διανεμηθεί δωρεάν το βιβλίο του Θ. Μαλκίδη για τη ΘΡΑΚΗ, έκδοση του Φιλεκπαιδευτικού Ομίλου Αλεξανδρούπολης.Ώρα έναρξης: 20.00 - Δημοτικό Θέατρο Αλεξανδρούπολης.

- Το 2ο Πανελλήνιο Πρόγραμμα «Αναδάσωση και Αθλητισμός» της Εθνικής Ολυμπιακής Ακαδημίας της Ελλάδος ξεκινά από την Αλεξανδρούπολη στις 11/05/2011.Σημείο συνάντησης: Στάδιο Φώτης Κοσμάς

Ώρα έναρξης: 09.00Συνδιοργάνωση: Δήμος Αλεξανδρούπολης - ΜΓΣ Εθνικού.*Η δεντροφύτευση και οι αθλητικοί αγώνες θα πραγματοποιηθούν με την συμμετοχή μαθητών, αθλητών και Ελλήνων Ολυμπιονικών .
- Oι τροβαδούροι τραγουδούν κάνοντας βόλτα στην περιοχή της Αγίας Κυριακής.
Πέμπτη 12 Μαϊου 2011"Λογοτεχνικό Ανθολόγιο"Ώρα έναρξης: 20.00 - Εθνολογικό Μουσείο Θράκης
Προβολή ντοκυμαντέρ1. Αλεξανδρούπολη, φως στην ιστορίαΠαραγωγή : Εθνολογικό Μουσείο Θράκης2. Οδοντωτός, το τραινάκι του βουραϊκούΠαραγωγή: Σύλλογος Φίλων ΣιδηροδρόμουΕπιμέλεια, οργάνωση και συντονισμός: Φωτεινή Τοζακίδου, υπεύθυνη Πολιτιστικών Θεμάτων και Καλλιτεχνικών Αγώνων Β/μιας εκπαίδευσης Νομού Έβρου.- "Πενήντα χρόνια ο άνθρωπος στο διάστημα" - Αφιερωμένο στον Ιούρι ΓκαγκάρινΟργάνωση και επιμέλεια: Σύνδεσμος "ρώσσικο σπίτι" και σύνδεσμος παλλινοστούντων επιχειρηματιών σε συνεργασία με το προξενείο της Θεσσαλονίκης.

Την εκδήλωση θα τιμήσει ο Πρόξενος της Ρωσσίας στη Θεσσαλονίκη.Ώρα έναρξης: 12.00 - Δημοτικό Θέατρο Αλεξανδρούπολης

Παρασκευή13 Μαϊου 2011
Τιμητική βραδιά για τρεις λόγιους Εβρίτες:Φοίβος Μάλαμας – ΛογοτέχνηςΠασχάλης Χριστοδούλου - Δοκιμιογράφος, ΠοιητήςΣτέλιος Ντουρανίδης - Λαϊκός ποιητήςΟργάνωση και επιμέλεια: ΕΠΟΦΕ ( Ένωση Πολιτιστικών Φορέων Έβρου)Ώρα έναρξης: 21.00 - Δημοτικό Θέατρο Αλεξανδρούπολης
-Oι τροβαδούροι τραγουδούν κάνοντας βόλτα στο κέντρο της Αλεξανδρούπολης
Σάββατο 14 Μαϊου 2011

Δημήτρης Β. Νανόπουλος, Ακαδημαϊκός, Διακεκριμένος ΚαθηγητήςΦυσικής Υψηλών Ενεργειών, Texas A & M UniversityΤίτλος Ομιλίας: «Πολυσύμπαν (Multiverse) & LHC (Large Hadron Collider)Ώρα έναρξης: 20.30 - Δημοτικό Θέατρο Αλεξανδρούπολης
- Τουρνουά Μπάσκετ ΠαίδωνΣυμμετέχουν: Αλέξανδρος Αλεξανδρούπολης, Εθνικός Αλεξανδρούπολης, Ολυμπιάδα Αλεξανδρούπολης, ΑΡΗΣ, ΠΑΟΚ, Καβάλα, ΜαντουλίδηςΤο τουρνουά θα διεξαχθεί στον χώρο του Κλειστού Γυμναστηρίου Αλεξανδρούπολης 14/05/2011 και ώρα 17.00 - 15/05/2011 και ώρα 10.00

Κυριακή 15 Μαϊου 2011- Παραδοσιακοί Χοροί και Βιοποικιλότητα στο Πάρκο ΑνεξαρτησίαςΤα παιδικά τμήματα διαφόρων πολιτιστικών συλλόγων παρουσιάζουν Παραδοσιακούς Χορούς. Με το τέλος της παρουσίασης θα μοιραστούν δωρεάν παραδοσιακά φυτά και σπόροι σε ενδιαφερόμενους, από την ΕΠΟΦΕ και τα συνεργαζόμενα Δημοτικά Σχολεία.Ώρα έναρξης: 11.00 - Πάρκο Ανεξαρτησίας
"ΔΡΟΜΟΣ ΥΓΕΙΑΣ"Παιδιά και ενήλικες θα τρέξουμε κατα μήκος της παραλιακής ζώνης δίνοντας το παράδειγμα για άσκηση και υγεία. Ώρα έναρξης:11.00 - Φάρος Αλεξανδρούπολης
- Ορχήστρα Δωματίου Θράκης - Συναυλία Κλασσικής Μουσικής»Διεύθυνση ορχήστρας: Κώστας Βενετικίδης

Ώρα έναρξης 20.30 - Δημοτικό Θέατρο Αλεξανδρούπολης

16 – 20 Μαΐού 2011"Αθλητική Εβδομάδα για παιδιά Δημοτικών Σχολείων" (Ε’& ΣΤ’ Τάξεων)Καλαθοσφαίριση,Πετοσφαίριση (3x3),Χειροσφαίριση,Ποδόσφαιρο (5x5) και στίβος.Οργάνωση και επιμέλεια: Γραφείο φυσικής αγωγής και η Διεύθυνση Α΄/θμιας Εκπ/σης Ν.ΈβρουΏρες έναρξης: 9.00 – 13.30 - Δημοτικό Στάδιο «Φώτης Κοσμάς» και πρώην Κέντρο Νεότητας

Μνημόνιο

Ένας χρόνος μνημόνιο


Την Πέμπτη στις 9 το πρωί στον Maximum FM

Μία ενδιαφέρουσα εκπομπή ένα χρόνο μετά την υπογραφή της Δανειακής Σύμβασης και των Μνημονίων, θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη στις 9 το πρωί στον Maximum FM.

Ο Δημήτρης Κολιός συζητά με το Φάνη Μαλκίδη για τις τρεις διεθνείς συμβάσεις που σχετίζονται με το δανεισμό της χώρας και όλες τις παραμέτρους που συνδέονται με αυτές.Για τον τρόπο με τον οποίο έφτασε η Ελλάδα στο δανεισμό και στο μνημόνιο. Πώς δημιουργήθηκε η ελληνική κρίση, τι κρύβουν οι όροι του μνημονίου και με το τεράστιο πρόβλημα που δημιουργείται με τη σύναψη δανειακής σύμβασης και το κομμάτι του απεχθούς χρέους και τον τρόπο που υποθηκεύτηκε η Ελλάδα. Τα αδιέξοδα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα αυτή την χρονική συγκυρία και το ευρύτερο σκηνικό γύρω από την ελληνική κρίση.Η πολιτική λιτότητας και η ύφεση που πιέζει περισσότερο την κοινωνία, οι αντιθέσεις που συγκεντρώνονται αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα με εκρηκτικό τρόπο, με την κατεδάφιση των κοινωνικών κατακτήσεων των εργαζομένων και την επερχόμενη τεράστια αύξηση της ανεργίας.Η συζήτηση αποτελεί μία αποκαλυπτικότατη και διαφωτιστικότατη ανάλυση, αφού γίνεται κατάρριψη πολλών μύθων γύρω από την κρίση χρέους, με αδιάψευστα στοιχεία και ξεκάθαρο τρόπο και αναδεικνύεται η πραγματική πορεία της οικονομίας και της Ελλάδας.

Την εκπομπή μπορείτε να την ακούσετε από το www.radiomax.gr

Genocide

Dr. Donef: there are not many scholars who focus on the Assyrian Genocide

In the next instalment of Seyfo Center’s series of interviews with scholars of the Assyrian Genocide, Joseph Haweil spoke with Sydney’s Racho Donef. Dr. Donef was born in Istanbul and migrated to Australia in the 1980s. He first studied languages and sociology and after completing a Masters degree in sociology, studied for a Diploma in Social Sciences at the University of Stockholm.
Upon returning to Australia, he embarked upon a doctoral thesis focussing on Greeks, Assyrians, Armenians and Kurds, conducting research both in Australia and Sweden for the thesis. As part of his research Dr. Donef also interviewed survivors of the Armenian Genocide. Dr. Donef was awarded a PhD by Macquarie University in 1999 after completing his doctoral thesis entitled Identities in the Multicultural State: Four Immigrant Populations from Turkey in Australia and Sweden: Greeks, Armenians, Assyrians and Kurds.
Dr. Donef has worked both in the Federal and New South Wales State Public Services for many years. He has also been tutoring in subjects related to Middle Eastern religions, politics and the Turkish language at the Workers’ Education Association in Sydney.
When did you initially learn of the Assyrian Genocide and what sparked your interest in writing about it? I was giving an interview to the Assyrian program in a local radio station in the Sydney suburb of Fairfield, in the late nineties. I was talking about my thesis. For the first time during the program I learned about the Assyrian genocide and a caller told me about Dr. Gabriele Yonan’s book Forgotten Genocide. The book was just translated to Turkish. I tried to look for the book the next day and an Assyrian friend from Sweden found it and sent it to me. This was my first source on the Assyrian genocide. Do you consider the genocides of the Assyrians, Armenians and Greeks to be one genocide? If yes, how best can these three communities work together towards recognition? Yes I do. I think there are some tendencies in some sections of the Armenian and Greek community to concentrate only on the calamities their communities were subjected to. However, this is not helpful. The Young Turks wanted to eliminate what they regarded as foreign elements off their utopia. Though, primarily it was the Christian elements which were singled out for destruction. We should not forget that the small community of Yezidis, who it must be added, helped both Armenians and Assyrians to escape the holocaust, were also a target. Given that there was a concerted effort on the part of the Ittihat ve Terraki (Union and Progress) party to exterminate Christians and Yezidis, there should be a concerted, collaborative effort to raise awareness of the Genocide but also to pressure the Turkish government to acce pt responsibility for the crime that the Young Turks perpetrated. I think various research centres and organisations should unite under one banner on this issue. A research centre or a lobby group can be set up with membership from all the ethnic groups affected. I guess what I am advocating is an international co-ordinating entity. Have you experienced Turkish denialism during your academic career? If so, how? Well, a few years ago I was invited to London by the Firodel Institute to launch a book I had translated, Ahmet Refik, Two Commitees, Two Massacres, and give a lecture on the issue of genocide. The meeting was hijacked by a group of denialists, including staff from the Turkish consulate. As they were organised and had statements and quotations prepared before hand, it was difficult to have a meaningful discourse on the issue. They came to sabotage the meeting. In their mind they were successful. All that they succeed was to strengthen my resolve. Do you feel that knowledge of the experiences of Assyrians during the genocide is lacking amongst genocide scholars? How can Assyrians raise awareness amongst this particular group? I don’t have sufficient experience and knowledge of those academic circles to respond to that. I assume that there is not enough knowledge about the Assyrian experiences during the Genocide. The more Assyrian Genocide scholars attend conferences the more awareness will spread. The trouble is there are not many scholars who focus on the Assyrian Genocide. Some Assyrians have questioned the importance of erecting monuments and other memorials to the genocide as opposed to other means of advocacy. How do you respond to the sentiments of individuals holding these opinions? I am of two minds on this issue. Societies erect monuments to remind themselves of the past. We need these physical markers. Unfortunately, as we have seen in Fairfield, with the monument erected there, it is also easy to vandalise such markers. I don’t think erecting monuments will necessary prevent other means of advocacy. In any case, erecting monuments is not necessarily an activity which will consume all the energy Assyrians can master to remind the world of the genocide. I do think however that research into the Assyrian genocide, support for publication on the issue, organisation of conferences and lobbying politicians for the recognition of the Genocide is more important. Should greater awareness of the genocide outside the Assyrian, Armenian and Greek communities be more a priority than official recognition of the genocide by Turkey? The priority should be the official recognition of the Genocide by Turkey. This is a clear objective the success of which can be measured. Awareness of the genocide should be an ever continuing exercise but one which has no standards by which we can evaluate to inform ourselves of its accomplishment.

By Joseph Haweil

Πόντος

ΕΥΞΕΙΝΟΣ ΛΕΣΧΗ ΠΟΝΤΙΩΝ ΚΑΙ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΩΝ Ν. ΤΡΙΚΑΛΩΝ
ΥΠΟΔΟΧΗ ΙΕΡΑΣ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΕΡΙΣΤΕΡΕΩΤΑ
ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
Σε συνεργασία με την Ιερά μητρόπολη Τρίκκης και Σταγών, το Σωματείο " Άγιος Γεώργιος Περιστερεώτα" και την Εύξεινο Λέσχη Ποντίων και Μικρασιατών ν.Τρικάλων η Ιερά και θαυματουργή εικόνα του Αγίου Γεωργίου καθώς και τα Ιερά λείψανα που φυλάσσονταν στην ομώνυμη Μονή στο Πυργί της Γαλλίαινας του Πόντου και οι πρόσφυγες έφεραν στην Ελλάδα, θα βρίσκονται από την Πέμπτη 5 Μαΐου έως και την Κυριακή 8 Μαΐου στην πόλη των Τρικάλων και θα τεθούν σε δημόσιο λαϊκό προσκύνημα στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Νικολάου.
Σας προσκαλούμε να τιμήσετε με την παρουσία σας την υποδοχή της εικόνας και των Ιερών κειμηλίων θα γίνει την Πέμπτη 5 Μαΐου και ώρα 19.00 στον Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Νικολάου συνοδεία αγήματος και της Φιλαρμονικής του Δήμου Τρικκαίων. Η πομπή της υποδοχής θα ξεκινήσει από την κεντρική πλατεία Τρικάλων στις 18:45.
Για Το ΔΣ
Ο Πρόεδρος Η Γραμματέας
Αποστολίδης Κοσμάς Παπαδοπούλου Νόπη

ΕΥΞΕΙΝΟΣ ΛΕΣΧΗ ΠΟΝΤΙΩΝ& ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΩΝ Ν. ΤΡΙΚΑΛΩΝ

ΚΑΛΑΜΠΑΚΑΣ 28 42100 ΤΡΙΚΑΛΑ

Τηλ & fax : 2431074588

www.efxeinostrikalon.gr

e-mail: pontiakostrikalon@yahoo.gr
Τηλ Επικοινωνίας: 6978670067 και 6979085740,

Σμύρνη

Ένα σπάνιο video ιστορικό ντοκουμέντο από την καταστροφή της Σμύρνης το 1922 το οποίο τραβήχτηκε από τον George Magarian είδε το φως της δημοσιότητας από τον εγγονό του Robert Davidian, ο οποίος το ανακάλυψε στο σπίτι της γιαγιάς του στη Νέα Υόρκη των ΗΠΑ, όπου βρισκόταν ξεχασμένο για πολλές δεκαετίες. Στο σπάνιο αυτό βίντεο ντοκουμέντο έχουμε την ευκαιρία να δούμε εικόνες από την ευτυχισμένη Σμύρνη πριν την καταστροφή, εικόνες από την καμμένη γη που άφησε πίσω της η θηριωδία των Τούρκων, αλλά και πολλές εικόνες από τη φυγή των κυνηγημένων, τους καταυλισμούς και την προσπάθεια επιβίωσής τους στις νέες πατρίδες. Προς το τέλος μάλιστα του 10λεπτου βίντεο διακρίνονται τα πρώτα σπίτια που χτίζουν οι πρόσφυγες στην Αθήνα πιθανόν στην περιοχή του Νέου Κόσμου.
Ο Robert Davidian σκηνοθέτης, κάμεραμαν και παραγωγός εκπομπών κατάφερε να μετατρέψει σε ψηφιακό και να το διασώσει πριν καταστραφεί το video ντοκουμέντο, το οποίο είχε τραβήξει ο παππούς του σε φιλμ 35 χιλιοστών. Στη συνέχεια το ανέβασε στο διαδίκτυο σε ελεύθερη χρήση θέλοντας να μοιραστεί με όλους εμάς τις ιστορικές αυτές στιγμές της καταστροφής της Σμύρνης από τους Τούρκους που κατέγραψε ο George Magarian.
Ο George Magarian γεννήθηκε το 1895 και σπούδασε στο Αμερικανικό Κολλέγιο στο Ικόνιο της Μικράς Ασίας και αργότερα διετέλεσε Διευθυντής στη Χριστιανική Οργάνωση YMCA Ικονίου. Το βίντεο βασίζεται σε πλάνα που τράβηξε πριν αλλά και αμέσως μετά την καταστροφή της Σμύρνης το 1922, ενώ περιέχονται πολλά πλάνα από τους καταυλισμούς των προσφύγων και την πολύτιμη βοήθεια των Χριστιανικών Οργανώσεων YMCA & YWCA (ΧΑΝ & ΧΕΝ) που τους παρείχαν για να ορθοποδήσουν.
Το βίντεο ξεκινά με σκηνές από την ευτυχισμένη περίοδο της Σμύρνης πριν την καταστροφή, στην προκυμαία (όπου διακρίνεται και το περίφημο ιππήλατο τραμ της Σμύρνης εν κινήσει), τη Γαλλική Συνοικία και την αγορά της Σμύρνης. Στη συνέχεια υπάρχουν πλάνα από την καμμένη πόλη που άφησε πίσω της η θηριωδία των Τούρκων όπου διακρίνονται να βγαίνουν καπνοί από τα αποκαΐδια. Καράβια γεμάτα με καραβάνια προσφύγων πλέουν προς νέες πατρίδες (προς τη Μυτιλήνη, τη Χίο και άλλα ελληνικά νησιά, καθώς και προς τη Θεσαλλονίκη και την Αθήνα). Πλάνα από την Αθήνα (μπροστά από τη σημερινή Βουλή την Ελλήνων), αλλά και από τη Θεσαλλονίκη όπου οι πρόσφυγες συγκεντρώθηκαν κατά δεκάδες χιλιάδες αναζητώντας καταφύγιο. Η ψυχική οδύνη για την απώλεια των αγαπημένων είναι η μόνη που αποσπά την προσοχή των προσφύγων από την πείνα. Καταυλισμοί προσφύγων όπου οι YMCA & YWCA μοιράζουν ψωμί, γάλα, σούπα και ρούχα. Συγκηνιτική η εικόνα μιας κυρίας η οποία δείχνει στο φακό ένα νεογέννητο μωρό 2 μόλις ημερών που εγκαταλείφθηκε μπροστά στα σκαλιά μιας εκκλησίας, αλλά και τα πλάνα των προσφύγων που συγκεντρώνονται γύρω από τους αναρτημένους πίνακες των γραφείων πληροφοριών για να αναζητήσουν τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Οι πληροφορίες που μετέδιδαν οι YMCA & YWCA συνετέλεσαν σε πολλές περιπτώσεις στην επανένωση οικογενειών. Δυο κυρίες της Αμερικανικής YWCA διακρίνονται να καταγράφουν τους πρόσφυγες.
Μόνο το 5% των προσφύγων είναι υγιείς άνδρες, όλοι οι άλλοι είναι γέροι, γυναίκες και παιδιά που δεν μπορούν να συντηρήσουν τον εαυτό τους. Πλάνα από εξαθλιωμένα προσφυγόπουλα να παίζουν ομαδικά παιχνίδια και να περιμένουν μπουλούκια για ιατρική εξέταση. Προς το τέλος του βίντεο περίπου στο 8.30΄ λεπτό διακρίνονται τα πρώτα σπίτια που χτίζουν οι πρόσφυγες στην Αθήνα (πιθανόν στην περιοχή του Νέου Κόσμου) με τούβλα φτιαγμένα από λάσπη, αυτοσχέδια στρατόπεδα συγκέντρωσης, παράγκες κλπ
δείτε τοhttp://www.youtube.com/watch?v=t2B84CyLblk

Νέα έκδοση για τον Ελληνισμό της Καθ΄ ημάς Ανατολής (Μικρά Ασία, Πόντος, Θράκη, Καππαδοκία ).

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΩΝ ΠΤΟΛΕΜΑΙΔΑΣ «Η ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ»
ΤΗΛ.2463055113 FΑΧ. 2463025324
http://www.mikraasia.gr/ email-ma@mikraasia.gr

Πρακτικά Συμποσίου «ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ: ΙΣΤΟΡΙΑ - ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ - ΜΝΗΜΕΙΑ». Πτολεμαίδα 2010


Ο καλαίσθητος αυτός τόμος με τίτλο «ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ: ΙΣΤΟΡΙΑ - ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ - ΜΝΗΜΕΙΑ» περιλαμβάνει τις ανακοινώσεις των εισηγητών που έλαβαν μέρος στο Α’ Συμπόσιο Μικρασιατικού Πολιτισμού που διεξήχθη στην Πτολεμαίδα το Νοέμβριο του 2008, με πρωτοβουλία του Συλλόγου Μικρασιατών Πτολεμαίδας «Η Μικρά Ασία». Στα πρακτικά του Συμποσίου, προτάσσεται ο Πίνακας των μελών της Οργανωτικής Επιτροπής, ακολουθεί το Πρόγραμμα, κατάλογος και βιογραφικά σημειώματα των Εισηγητών, οι χαιρετισμοί των επισήμων του Συμποσίου και ακολουθούν τα κείμενα των εισηγητών τα οποία κατανέμονται με βάση τις ενότητες του συμποσίου .

Στην ενότητα Ιστορία, οι τίτλοι των ανακοινώσεων είναι οι εξής:

1. ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ ΗΛΙΑΣ
«Η ΕΛΕΥΣΗ ΚΑΙ Η ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΤΑ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΑ ΠΑΡΑΛΙΑ ΤΗΣ ΙΩΝΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΥΞΕΙΝΟΥ ΠΟΝΤΟΥ».
2. ΟΥΖΟΥΝΟΓΛΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΣ
«ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ»
3. ΒΑΜΒΑΚΙΔΟΥ ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ
«ΝΕΟΤΕΡΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΣΤΗ ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ»
4. ΠΑΥΛΙΔΗΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ
«ΑΠΟ ΤΟ ΤΑΝΖΙΜΑΤ ΣΤΗΝ ΕΞΟΔΟ (1839- 1922) ΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΕΝΟΣ ΚΥΚΛΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΗ ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ»
5. ΑΓΤΖΙΔΗΣ ΒΛΑΣΗΣ
«ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ: ΜΕΤΑΞΥ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΑΝΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΙΚΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ»
6. ΜΑΛΚΙΔΗΣ ΘΕΟΦΑΝΗΣ
«ΤΟ ΑΠΑΡΑΓΡΑΠΤΟ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΘΥΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΚΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ»

Στην ενότητα Πολιτισμός, οι τίτλοι των ανακοινώσεων είναι οι εξής:

1. ΚΑΡΑΚΩΣΤΑΝΟΓΛΟΥ ΒΕΝΙΑΜΙΝ
«ΑΝΑΔΕΙΞΗ ΚΑΙ ΑΝΑΒΙΩΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΚΑΘ’ ΗΜΑΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ»
2. ΓΑΒΡΑ ΕΛΕΝΗ
«Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΣΤΟΝ ΕΥΞΕΙΝΟ ΠΟΝΤΟ: ΙΧΝΗ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ ΣΕ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ ΤΟΠΟΥΣ»
3. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΙΟΡΔΑΝΗΣ
«ΓΛΩΣΣΕΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΤΩΝ ΡΩΜΗΩΝ ΣΤΗ Μ. ΑΣΙΑ»
4. ΣΟΥΛΑΚΕΛΗΣ ΘΕΟΦΑΝΗΣ
«ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΜΟΥΣΙΚΟΙ ΣΤΗ ΧΕΡΣΟΝΗΣΟ ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ»
5. ΠΟΤΗΡΟΠΟΥΛΟΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ
«Η ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΗ ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ, ΤΟΝ ΠΟΝΤΟ ΚΑΙ ΤΗ ΘΡΑΚΗ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΕΡΕΥΝΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΛΑΟΓΡΑΦΙΑΣ»

Στην ενότητα Μνημεία, οι τίτλοι των ανακοινώσεων είναι οι εξής:
1. ΜΕΝΤΕΣΙΔΟΥ ΕΛΕΝΗ
« ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΣΤΗΝ ΙΩΝΙΑ»
2. ΜΕΧΤΙΔΗΣ ΠΕΤΡΟΣ
«Ο ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΔΙΑ ΣΤΟΥΣ ΑΙΖΑΝΟΥΣ ΦΡΥΓΙΑΣ»
3.ΑΝΔΡΟΥΔΗΣ ΠΑΣΧΑΛΗΣ
«ΟΙ ΛΙΘΟΚΤΙΣΤΟΙ ΣΤΑΥΡΟΕΙΔΕΙΣ ΕΓΓΕΓΡΑΜΜΕΝΟΙ ΝΑΟΙ ΤΗΣ ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑΣ»
4. ΚΑΡΑΛΕΥΘΕΡΗΣ ΠΑΝΤΕΛΗΣ
«ΜΝΗΜΕΙΑ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ»
5. ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
«ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΝΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ»

Χαρακτηριστικό γνώρισμα των εισηγήσεων είναι η πρωτοτυπία των θεμάτων, η σαφήνεια των νοημάτων και απόψεων.

Η άρτια, καλαίσθητη τυπογραφικά έκδοση του τόμου οφείλει πολλά στην φροντίδα και τον συντονισμό των μελών του Συλλόγου Μικρασιατών Πτολεμαίδας «Η Μικρά Ασία», τα οποία αποτελούν ακάματους μελετητές με ιδιαίτερη προσφορά στον Μικρασιατικό πολιτισμό. Η υλοποίηση του Β΄ Συμποσίου τον Απρίλιο του 2011, για τη Γενοκτονία των Ελλήνων, αποτελεί ένα ακόμη δείγμα της δραστηριότητας αυτής.

Μνημόνιο

Μνημόνιο: πράξη σωτηρίας της χώρας ή δρόμος χωρίς μέλλον;

Μία ενδιαφέρουσα εκπομπή ένα χρόνο μετά την υπογραφή των Δανειακής Σύμβασης και των Μνημονίων.

Στην Τηλεόραση ΘΡΑΚΗ ΝΕΤ την Κυριακή 1η Μαΐου στις 10μμ και σε επανάληψη τη Δευτέρα 2 Μαΐου στις 7μμ.

Μία πολύ ενδιαφέρουσα εκπομπή ένα χρόνο μετά την υπογραφή της Δανειακής Σύμβασης και των Μνημονίων, προβλήθηκε από την Τηλεόραση ΘΡΑΚΗ ΝΕΤ την Κυριακή στις 10μμ και σε επανάληψη τη Δευτέρα στις 7μμ.


Στην εκπομπή “Εξ επαφής” συζήτησαν ο Δημήτρης Πέτροβιτς με το Φάνη Μαλκίδη για τις τρεις διεθνείς συμβάσεις που σχετίζονται με το δανεισμό της χώρας και όλες τις παραμέτρους που συνδέονται με αυτές.

Για τον τρόπο με τον οποίο έφτασε η Ελλάδα στο δανεισμό και στο μνημόνιο. Πώς δημιουργήθηκε η ελληνική κρίση, τον τρόπο που τη διαχειρίστηκαν οι πολιτικοί αρχηγοί, τι κρύβουν οι όροι του μνημονίου με το πρωτοφανές πρόβλημα που δημιουργείται με τη σύναψη δανειακής σύμβασης και το κομμάτι του απεχθούς χρέους και τον τρόπο που υποθηκεύτηκε η Ελλάδα. Τα αδιέξοδα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα αυτή την χρονική συγκυρία και το ευρύτερο σκηνικό γύρω από την ελληνική κρίση.

Η πολιτική λιτότητας και η ύφεση που πιέζει περισσότερο την κοινωνία, οι αντιθέσεις που συγκεντρώνονται αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα με εκρηκτικό τρόπο, με την κατεδάφιση των κοινωνικών κατακτήσεων των εργαζομένων και την επερχόμενη τεράστια αύξηση της ανεργίας.

Η συζήτηση αποτελεί μία αποκαλυπτικότατη και διαφωτιστικότατη ανάλυση, αφού γίνεται κατάρριψη πολλών μύθων γύρω από την κρίση χρέους, με αδιάψευστα στοιχεία και ξεκάθαρο τρόπο και αναδεικνύεται η πραγματική πορεία της οικονομίας υπό το άχθος της πρωτόγνωρης για τα παγκόσμια δεδομένα απεχθέστατης δανειακής σύμβασης και των σχετικών μνημονίων, που δεν προτείνουν μια βιώσιμη αναπτυσσόμενη οικονομία, ούτε μια Ελλάδα ισχυρή και ανεξάρτητη.

Η εκπομπή “Εξ επαφής” στη Τηλεόραση ΘΡΑΚΗ ΝΕΤ στο http://www.thrakinet.tv/index.php?option=com_content&view=article&id=6687&Itemid=1

Θράκη

Πολιτιστικές εκδηλώσεις και πνευματική ζωή στην Ελληνική Θράκη

Του Δημήτρη Μαυρίδη

Ο παραμερισμός και ο περιορισμός της αγροτικής Ελλάδας κατοπτρίζονται και στην πολιτιστική ζωή της χώρας. Παρά τα κονδύλια των Δήμων, τα λαϊκά δρώμενα, τα πανηγύρια και οι συλλογικές εκδηλώσεις περιορίζονται χρόνο με τον χρόνο. Με την κατάρρευση του λαϊκού πολιτισμού, την εξαφάνιση της λαϊκής τέχνης και τη διάδοση διεθνοποιημένων μορφών μαζικής επικοινωνίας οι πολιτιστικές εκδηλώσεις στην ελληνική περιφέρεια επικεντρώθηκαν σε ό,τι σχετίζεται με την ανάδυση της τοπικότητας, την ιστορικότητα και την αναζήτηση της ταυτότητας. Αυτό συμβαίνει και στην Ελληνική Θράκη, όπου οι πολιτιστικές εκδηλώσεις και η πνευματική ζωή δεν μπορούν παρά να παρουσιασθούν τμηματικά, ως μέρος μόνο της όλης συλλογικής δραστηριότητας. Αυτό γιατί η κατάτμηση της κοινωνίας της Θράκης σε κοινωνία «πλειονοτική» και σε κοινωνίες «μειονοτικές», –πρόβλημα που το ίδιο είναι πολιτισμικής, αλλά και πολιτικής μορφής–, δεν επιτρέπει μία γενική ανάλυση που θα περιλαμβάνει όλες τις δραστηριότητες τις σχετικές με τον πολιτισμό που λαμβάνουν χώρα στην Ελληνική Θράκη. 

Ζούμε σε μία χώρα, η οποία μετά από μεγάλες ανακατατάξεις, προσπαθεί να ενσωματώσει συγγενικές, αλλά διαφορετικές τοπικές παραδόσεις. Η πρόσφατη συγκέντρωση των Ελλήνων στο εθνικό τους κράτος δεν πρέπει να σημαίνει μόνο μια ανεπανόρθωτη απώλεια. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για την Ελληνική Θράκη, όπου συγκεντρώνονται πάνω στο ιστορικό, ανθρωπολογικό και παραδοσιακό υπόστρωμα πληθυσμοί προερχόμενοι από τις εστίες και τους χώρους του πάλαι ποτέ Ανατολικού Ελληνισμού. Η Ελληνική Θράκη αποτελεί σήμερα ένα καταφύγιο φυγάδων και προσφύγων από την Ελληνική Ανατολή.

Η Μικρασιατική Καταστροφή και η οριστική ενσωμάτωση της Ελληνικής Θράκης στο ελληνικό κράτος μετά το 1920 είναι στοιχεία καθοριστικά για τον προβληματισμό και την οργάνωση των πολιτιστικών συλλόγων και οργανώσεων που αναπτύχθηκαν μετά, αλλά και για την κινητοποίηση και δράση των ανήσυχων ατόμων που αισθάνθηκαν την ανάγκη να μελετήσουν και να περιγράψουν τις πραγματικότητες της Θράκης. Καθοριστική προϋπόθεση αποτέλεσαν τα πρότυπα των φιλεκπαιδευτικών και εκπαιδευτικών συλλόγων της Ανατολικής Θράκης και της Κωνσταντινούπολης κατά τον 19ο αιώνα. Οι περιοχές αυτές αποτελούσαν πριν τη Μικρασιατική Καταστροφή τον κύριο πληθυσμιακό, οικονομικό και πολιτισμικό πόλο του Θρακικού Ελληνισμού και μάλιστα το κέντρο της λεγόμενης καθ’ ημάς Ανατολής. Εκεί οι ελληνικές κοινότητες είχαν επιτύχει βαθμούς εκσυγχρονισμού και εθνικής αυτοσυνειδησίας και είχαν αναπτύξει μορφές πολιτικού φιλελευθερισμού που συνόδευε την ανάπτυξη μιας εκσυγχρονιστικής εθνικής αστικής τάξης[i].

Η ελληνική παρουσία στη σημερινή Ελληνική Θράκη περιοριζόταν, κατά τα τελευταία χρόνια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, στις πόλεις Ξάνθη, Κομοτηνή, Αλεξανδρούπολη (Δεδέαγατς), Σουφλί και Διδυμότειχο, όπως και στην παράλια περιοχή του Θρακικού Πελάγους. Η συγκρότηση των ρωμαίικων κοινοτήτων περιελάμβανε πολιτιστικούς συλλόγους[ii]. Οι εκπαιδευτικοί σύλλογοι της Θράκης υποστηριζόταν από τον «Ελληνικό Φιλολογικό Σύλλογο Κωνσταντινουπόλεως» που ιδρύθηκε το 1861 και αποτέλεσε μία μορφή υπουργείου παιδείας για τον Ανατολικό Ελληνισμό.

Αμέσως μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και την εγκατάλειψη της Ανατολικής Θράκης τον Οκτώβριο του 1922[iii] αρχίζει από τους πρόσφυγες λόγιους και επιστήμονες της Ανατολικής και της Βόρειας Θράκης η προσπάθεια για την εξασφάλιση της ιστορικής μνήμης απέναντι στη λήθη. Προσπάθεια, η οποία είναι τεράστια, συνεχίζεται, και η σημασία της δεν μπορεί ακόμα να γίνει αντιληπτή. Η ιστορία, η γεωγραφία, η λαογραφία, ο πολιτισμός της ευρύτερης Θράκης αποθησαυρίζονται μετά το 1922 σε επιστημονικές εκδόσεις, όπως τα "Θρακικά", που αρχίζουν να εκδίδονται το 1928 και φτάνουν τους 56 τόμους με πάνω από 16.000 σελίδες τη δεκαετία του 1950˙ το "Αρχείον του Θρακικού Λαογραφικού και Γλωσσικού Θησαυρού", έπειτα "Αρχείον Θράκης", που από το 1934 εξέδωσε μέχρι το 1976, 39 τόμους με 15.000 σελίδες˙ τα "Θρακικά" ως συνέχεια των δύο προηγούμενων περιοδικών, που εξέδωσαν από το 1978, 12 τόμους με 2.500 σελίδες˙ τα "Θρακικά Χρονικά", που εκδόθηκαν στην Ξάνθη το 1960 και μέχρι το 1992 και κυκλοφόρησαν 46 τεύχη και τόμους με 5.000 σελίδες˙ τη "Θρακική Επετηρίδα", που εκδίδεται στην Κομοτηνή από το 1960 και αριθμεί 11 τόμους με 5.000 σελίδες. και τέλος, το επιστημονικό περιοδικό «Περί Θράκης», που εκδίδεται στην Ξάνθη από το 2001 και αριθμεί έξι τόμους με 2.000 σελίδες.

Παράλληλα, στην Ελληνική Θράκη, όπως αυτή συγκροτήθηκε μετά την κατάτμηση και διαμοιρασμό της ευρύτερης Θράκης ανάμεσα σε τρία κράτη, δημιουργήθηκαν πολιτιστικοί σύλλογοι με πρωταγωνιστές τα μέλη γνωστών συλλόγων της Ανατολικής κυρίως Θράκης  που εγκαταστάθηκαν στην Ελληνική Θράκη ως πρόσφυγες. Στη Θεσσαλονίκη δημιουργήθηκε το 1924 ο «Σύλλογος Αδριανουπολιτών» και στην Αθήνα το 1928 το «Θρακικό Κέντρο». Ακολούθησε η δημιουργία και η δραστηριοποίηση συλλόγων στην Αλεξανδρούπολη, η οποία κυριολεκτικά αποτελούσε μια προσφυγούπολη. Οπωσδήποτε η εκδοτική δραστηριότητα στη Θράκη παρέμεινε κατά τον Μεσοπόλεμο σχεδόν μηδενική και η γνώση της τοπικής ιστορίας ήταν ανύπαρκτη. Την ίδια περίοδο, η κεμαλική εθνικιστική προπαγάνδα γοήτευσε νέους διανοούμενους της μουσουλμανικής μειονότητας και οδήγησε στην ίδρυση εθνικιστικών συλλόγων που δραστηριοποιήθηκαν στους κύκλους της μειονότητας.[iv]

Αμέσως μετά τον πόλεμο σημειώνεται στην Ελληνική Θράκη σημαντική δραστηριότητα στη δημιουργία νέων συλλόγων που απέβλεπαν σε κοινωνικούς και φιλανθρωπικούς σκοπούς. Ιδιαίτερη σημασία έχει η ίδρυση της «Φιλοπρόοδης Ένωσης Ξάνθης» το 1952 και του «Μορφωτικού Ομίλου Κομοτηνής» το 1959. Παράλληλα, αναδύονται άτομα που ανακαλύπτουν το ιστορικό βάθος του τόπου και αναλαμβάνουν να αναπτύξουν  και να περιγράψουν τη φυσιογνωμία του με εκδόσεις τοπικότητας. Το πρόβλημα όμως των περιορισμένων μέσων της περιφέρειας παραμένει: όπως και πριν την απελευθέρωση, πολλοί πνευματικοί άνθρωποι αναγκάζονταν να μετοικήσουν στην Αθήνα ή τη Θεσσαλονίκη, όπου οι συνθήκες σταδιοδρομίας και έκφρασης ήταν πολύ πιο ευνοϊκές[v].

Με την εκδήλωση των γνωστών εξωτερικών απειλών και τη λαϊκοποίηση της πολιτιστικής δράσης μετά τη μεταπολίτευση ιδρύονται στη Θράκη νέοι πολιτιστικοί οργανισμοί και δραστηριοποιούνται μη κυβερνητικές οργανώσεις. Ένα νέο εκσυγχρονιστικό πνεύμα θα δημιουργήσει και θα αναδείξει τάσεις για συγκρότηση της τοπικότητας, μελέτη της τοπικής ιστορίας και αυτοσυνειδησία. Ως αποτέλεσμα θα εμφανισθεί στη Θράκη μία έντονη εκδοτική δραστηριότητα. Κυριολεκτικά εκατοντάδες εκδόσεις που συναθροίζονται τα τελευταία χρόνια και βλέπουν το φως όχι μόνο στις τρεις μεγάλες πόλεις της περιφέρειας, αλλά και σε μικρότερα και άγνωστα στον ευρύτερο ελληνικό χώρο πολίσματα[vi]. Ο τόπος και η ιστορία του μελετώνται και αποτυπώνονται σε ποικιλία εκδόσεων[vii]. Παράλληλα εκδίδονται σε διεθνές επίπεδο επιστημονικές μελέτες που πλουτίζουν τη βιβλιογραφία της Θράκης ως βιβλία αναφοράς[viii].

Στη Θράκη συνέβη κάτι μοναδικό για τα πολεοδομικά μας πράγματα: ολόκληρος ο παραδοσιακός οικισμός της Ξάνθης ανακηρύχθηκε το 1976 διατηρητέος[ix], πράγμα που πλούτισε τη Βόρεια Ελλάδα με ένα ανοικτό μουσείο αρχιτεκτονικών ρυθμών και με τη διατήρηση μιας πόλης της καθ’ ημάς Ανατολής. Ο παραδοσιακός οικισμός της Ξάνθης δεν είναι μόνο ο μεγαλύτερος διατηρούμενος οικισμός στη Βόρεια Ελλάδα, αλλά αποτελεί και το καλύτερα διατηρούμενο δείγμα κοινοτικής οργάνωσης του Νέου Ελληνισμού κατά την ύστερη φάση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας[x] που βρίσκεται στον ελλαδικό χώρο.

Η ύπαρξη ενός εκτεταμένου παραδοσιακού οικισμού επιτρέπει στο Δήμο Ξάνθης την  άσκηση μίας αναπτυξιακής πολιτικής με κέντρο τον παραδοσιακό οικισμό και μοχλό τις πολιτιστικές διαστάσεις του. Εορταστικοί θεσμοί έχουν καθιερωθεί και λαμβάνουν χώρα συστηματικά. Αναφέρουμε το «Ξανθιώτικο Καρναβάλι - Θρακικές Λαογραφικές Γιορτές» που αριθμεί ζωή 45 ετών, ενώ αδιάλειπτα από το 1991 λαμβάνουν χώρα το φθινόπωρο «Οι Γιορτές της Παλιάς Ξάνθης». Η Ιερά Μητρόπολις Ξάνθης και Περιθεωρίου συμμετέχει στις «Γιορτές της Παλιάς Ξάνθης» με φωτογραφικές εκθέσεις που έχουν ως αντικείμενο την εθνική και πολιτιστική ιστορία[xi].

Οι διαθέσεις της Άγκυρας και ο χειρισμός από μέρους της μουσουλμανικής μειονότητας της Ελληνικής Θράκης  ως στρατηγικής μειονότητας έδωσαν αφορμή στην έκδοση αριθμού βιβλίων που μελετούν και παρουσιάζουν τις πραγματικότητες της μουσουλμανικής μειονότητας και των εθνοτικών στοιχείων που τη συγκροτούν[xii]. Ιδιαίτερη έμφαση έχει δοθεί στη μελέτη της προέλευσης και του πολιτισμού των Πομάκων[xiii], ορεινού αυτόχθονος φύλου της Ροδόπης, οι οποίοι, εκτός του ότι είναι μουσουλμάνοι, δεν έχουν καμία σχέση με την Τουρκία.

Με αφετηρία πάλι τη Μεταπολίτευση και με την πίεση της ανάγκης που επέβαλε η τουρκική απειλή ιδρύθηκαν στην Ελληνική Θράκη συλλογικοί φορείς. Η σκοπιμότητα των φορέων αυτών βασίσθηκε στην πολιτιστική καλλιέργεια ως στοιχείο ανάπτυξης. Τέτοιοι συλλογικοί φορείς είναι το «Ίδρυμα Θρακικής Τέχνης και Παράδοσης»[xiv] που εδρεύει στην Ξάνθη και διαθέτει παράρτημα στην Κομοτηνή και το «Πολιτιστικό Αναπτυξιακό Κέντρο Θράκης» ΠΑΚΕΘΡΑ[xv] που εδρεύει και αυτό στην Ξάνθη.

Το γενικότερο ενδιαφέρον για την Θράκη και η ανησυχία του ελληνικού κοινού επιβάλλουν την έκδοση βιβλίων για την Θράκη που τυπώνονται στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη.  Πολλά από αυτά αναφέρονται στον απολεσθέντα Ελληνισμό της Ανατολικής και της Βόρειας Θράκης.[xvi]

Τα τελευταία χρόνια με την ωρίμανση της δεύτερης γενιάς των προσφύγων του 1922 αναζωπυρώθηκε το ενδιαφέρον για την ευρύτερη Θράκη και κυρίως για την Ανατολική Θράκη. Αλλά και η ύπαρξη και λειτουργία συλλογικών οργανώσεων τοπικής κλίμακας στη Θράκη, αλλά και σε κύρια αστικά κέντρα της χώρας συγκροτεί μια μεγάλη προσπάθεια περισυλλογής και διατήρησης εθίμων και συνηθειών[xvii].

Στη Θράκη υπάρχουν σήμερα δύο αρχαιολογικά μουσεία, τρία λαογραφικά μουσεία, όπως και τρία εκκλησιαστικά μουσεία με θρησκευτικά κειμήλια.

Στη Θράκη, παρά τη σημερινή της περιθωριακή θέση, η μακραίωνη λόγια παράδοση είναι ζωντανή.




[i] Κ. Μαμώνη:  Σύλλογοι Θράκης και Ανατολικής Ρωμυλίας 1861-1922. Ιστορία και δράση, Θεσσαλονίκη 1995.
[ii] Λήδα Ιστικοπούλου: Η σωματειακή κίνηση της Ξάνθης στο Δ. Μαυρίδης (επιμέλεια):  Ξάνθη. Η πόλη με τα χίλια χρώματα, Δήμος Ξάνθης, Ξάνθη, 2008
[iii] Δ. Μαυρίδης: Από την ιστορία της Θράκης 1875-1925, Ιερά Μητρόπολις Ξάνθης και Περιθεωρίου, Ξάνθη 2006.
[iv] Δ. Γκιντίδης:  Κοινωνίες πολιτών. Μετασχηματισμοί της συλλογικότητας στη δημόσια σφαίρα της Θράκης, Περί Θράκης, τόμος 6ος, Ξάνθη 2007-2009.
[v] Η Ξάνθη είχε την τύχη να κρατήσει έναν αξιόλογο διανοούμενο, τον Στέφανο Ιωαννίδη (1923-2001), ο οποίος είναι ο πρώτος που επιχείρησε να συγγράψει και να εκδόσει βιβλία με αντικείμενο την τοπική ιστορία. Εκτός από τα βιβλία λογοτεχνίας εξέδωσε δύο φωτογραφικά λευκώματα και τη συλλογή άρθρων για την Ξάνθη Βαρταλαμίδι. Διηύθυνε και εξέδιδε για 30 χρόνια το περιοδικό Θρακικά Χρονικά.
[vi] Όπως π.χ. το βιβλίο των Δ. Μαυρίδη και Γ. Τσιγάρα :  Γενισέα. Νέα πόλη του Νέστου – τόπος συνάντησης πολιτισμών, που εκδόθηκε από τον Δήμο Βιστωνίδος στη Γενισέα το 2010.
[vii] Βιβλία γενικής τοπικής ιστορίας είναι για την Ξάνθη:  Π.Α. Γεωργαντζής: Συμβολή εις την ιστορία της Ξάνθης Ξάνθη 1976 , Δ. Μαυρίδης:  Αγγελοφύλακτος Ξάνθη, Ιερά Μητρόπολις Ξάνθης και Περιθεωρίου, Ξάνθη 2007, Δ. Μαυρίδης (επιμέλεια):  Ξάνθη. Η πόλη με τα χίλια χρώματα, Δήμος Ξάνθης, Ξάνθη, 2008, Φ. Κοτζαγεώργης: Μικρές πόλεις της ελληνικής χερσονήσου κατά την πρώιμη νεότερη εποχή: η Ξάνθη (15ος-17ος αι., Ιερά Μητρόπολις Ξάνθης και Περιθεωρίου, Ξάνθη 2009.
                Για την Κομοτηνή είναι: Σάββας Κουκλογεωργίου: Η Κομοτηνή του παρελθόντος, Δήμος Κομοτηνής 2006
Για την Αλεξανδρούπολη είναι: Σαράντης Καργάκος: Αλεξανδρούπολη, Αθήνα 2006.
Για το Σουφλί είναι: Μ. Πατέλης: Σουφλίου εγκώμιον , ΠΑΚΕΘΡΑ, Ξάνθη 2001.
                Για το Διδυμότειχο είναι:  Φίλιππος Γιαννόπουλος: Διδυμότειχο. Ιστορία ενός βυζαντινού οχυρού, Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα, Αθήνα 1989, Αθανάσιος Γουρίδης: Το ιστορικό Διδυμότειχο, Δήμος Διδυμοτείχου 1999.
Για το σύνολο της Θράκης: Κυριακή Μαμώνη: Θρακικά μελετήματα, Σύλλογος προς διάδοσιν ωφελίμων  βιβλίων, Αθήνα 2004,  Κωνσταντίνος Α. Βακαλόπουλος: Ιστορία του Βόρειου Ελληνισμού. Θράκη, Αφοι Κυριακίδη, Θεσσαλονίκη 1990, Νίκος Σοϊλεντάκης: Ιστορία του Θρακικού Ελληνισμού Πιτσιλός, Αθήνα 1996, Γ. Βογιατζής: Η πρώιμη Οθωμανοκρατία στη Θράκη. Άμεσες δημογραφικές συνέπειες, Ηρόδοτος, Θεσσαλονίκη 1998, Θράκη, Ιστορικές και Γεωγραφικές Προσεγγίσεις Επιστήμη και Κοινωνία, Ειδικές Μορφωτικές Εκδηλώσεις, Ε.Ι.Ε., Αθήνα 2000
[viii] Benjamin Isaac: The Greek settlements in Thrace until the Roman conquest, Ε.J. Brill, Leiden 1986, Joelle Dalegre: La Thrace Grecque. L’ Hormattan, Paris 1995, Ivan Marazov, The Rogozen Treasure, Secor Publishers, Sofia, 1996,  Catherine Asdracha: Inscriptions protobyzantines et byzanines de la Thrace orientale et de l’île d’ Imbros (IIIe – XVe siècles). Présentation et commentaire historique, Ministère de la Culture, Caisse des Recettes Archéologiques, Athènes 2003, Peter Soustal: Thrakien (Thrake, Rodopi und Haimimontοs), TIB Band 6, Verlag der Oesterreichischen Akademie der Wissenshaften, Wien 1991, Andreas Kueltzer: Ostthrakien, ΤΙΒ Band 12, Verlag der Oesterreichischen Akademie der Wissenshaften, Wien 2008.
[ix] Κ. Θανόπουλος: Πορεία Αντίθετα. Η σύγκρουση για την προστασία της Παλιάς Ξάνθης, ΠΑΚΕΘΡΑ, Ξάνθη 2005.
[x] Γ. Τσιγάρας: Οι εκκλησίες της Ξάνθης, Ιερά Μητρόπολις Ξάνθης και Περιθεωρίου, Ξάνθη 2005, Δ. Μαυρίδης:  Σπίτια της Ξάνθης, ΔΕΑΞ, Ξάνθη 2009.
[xi] Αναφέρουμε μερικά από τα θέματα των εκθέσεων:  Μνεία της καθ’ ημάς Ανατολής, Από την ιστορία της Θράκης 1875-1925, Αγγελοφύλακτος Ξάνθη , Τα σπίτια της Ξάνθης, Τα μοναστήρια  της Ξάνθης
                Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ξάνθης κ. Παντελεήμων έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι η τοπική Εκκλησία αισθάνεται την ανάγκη να συμβάλει στην ανάδειξη της ιστορικότητας και της ταυτότητας της Θράκης. Ο ίδιος έχει πραγματοποιήσει μνημειώδη έκδοση του σημαντικού αρχείου των πρακτικών της Δημογεροντίας Ξάνθης (Παντελεήμων Καλαφάτης, Μητροπολίτης Ξάνθης: Πρακτικά της Δημογεροντίας Ξάνθης 1892-1926 Ιερά Μητρόπολις Ξάνθης και Περιθεωρίου, Ξάνθη 2006.), ενώ η Ιερά  Μητρόπολις Ξάνθης και Περιθεωρίου έχει εκδόσει αριθμό τίτλων. Ιδιαίτερα σημαντική είναι η δίγλωσση έκδοση που καλύπτει όλα τα θρησκευτικά μνημεία, όλων των δογμάτων που βρίσκονται στο Νομό Ξάνθης. [Γ. Τσιγάρας (επιμέλεια): Θρησκευτικά μνημεία στο Νομό Ξάνθης, Ιερά Μητρόπολις Ξάνθης και Περιθεωρίου – Μουφτεία Ξάνθης, Ξάνθη 2005].
[xii] Ε.Χ. Ζεγκίνης: Ο Μπεκτασισμός  στη Δυτική Θράκη, Συμβολή στην ιστορία της διαδόσεως του Μουσουλμανισμού στον ελλαδικό χώρο, ΙΜΧΑ,  Θεσσαλονίκη 1996 ,  Π.Γ. Παπαδημητρίου : Οι Πομάκοι της Ροδόπης, Από τις εθνοτικές σχέσεις στους βαλκανικούς εθνικισμούς (1870-1990), Αφοί Κυριακίδη, Θεσσαλονίκη, 2003, Κ.Α. Τσιούμης:  Η Μουσουλμανική Μειονότητα της Θράκης (1950-1960), Πολιτικοδιπλωματικές διεργασίες και εκπαιδευτική πολιτική, Αντ. Σταμούλη, Θεσσαλονίκη 2006.
[xiii] Μ.Γ. Βαρβούνης: Λαογραφικά των Πομάκων της Θράκης, Πορεία, Αθήνα 1996,  Π. Θεοχαρίδης: Πομάκοι, οι μουσουλμάνοι της Ροδόπης, ΠΑΚΕΘΡΑ, Ξάνθη 1996. 
[xiv] Διαθέτει σχολές μαθητείας σε θέματα συντήρησης και διαχείρισης παραδοσιακού υλικού, εργαστήριο λογοτεχνίας και σχολές ζωγραφικής. Οργανώνει διαλέξεις, παρουσιάσεις βιβλίων και εκθέσεις. Έχει εκδώσει βιβλία τοπικότητας, όπως την ανάλυση της λαϊκής τέχνης της ορεινής περιοχής της Ροδόπης με τίτλο: «Το όμορον της Ροδόπης (Ξάνθη-Σμόλυαν)». Στεγάζεται σε αναστηλωμένα συγκροτήματα καπνεργοστασίων της παλιάς βιομηχανικής περιοχής του καπνού της Ξάνθης.
[xv] Οργανώνει διαλέξεις, παρουσιάζει βιβλία και, κυρίως, εκδίδει βιβλία τα οποία αθροίζουν δεκάδες. Οι τίτλοι των βιβλίων του ΠΑΚΕΘΡΑ καλύπτουν την τοπική ιστορία, αλλά και ολόκληρη την Ελληνική Ανατολή. Εκδίδει το επιστημονικό περιοδικό Περί Θράκης. Στεγάζεται σε αναστηλωμένο οίκημα της Παλιάς Ξάνθης.
[xvi] Ι.Σ. Γιαννακόπουλος: Εν Σαράντα Εκκλησίαις της Ανατολικής Θράκης, Θεσσαλονίκη, 1994,  Π. Λέκκου:  Οι μονές της Βόρειας και της Ανατολικής Θράκης, Εκδόσεις Γ. Δεδούση, Θεσσαλονίκη 1999, Ακ. Μήλλας, Σφραγίδες Μητροπόλεων Χαλκηδόνος-Δέρκων, Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού, Αθήνα 2000, Ευδ. Σταυροκούκα: Στράντζα, Γιαννιτσά 2000, Δ. Μαυρίδης:  Από την Κωνσταντινούπολη στη Ραιδεστό. Σε αναζήτηση της νεοελληνικής ταυτότητας, ΠΑΚΕΘΡΑ, Ξάνθη 2003, Σ. Αν. Κζούνια: Μητρόπολη Γάνου και Χώρας της Ανατολικής Θράκης, Κυρομάνος, Θεσσαλονίκη 2005, Χρ. Ζαφείρης: Μνήμης οδοιπορία, Ανατολική Θράκη, Επίκεντρο, Θεσσαλονίκη 2008.
[xvii] Οπωσδήποτε στη σημερινή Θράκη υπάρχει αριθμός ατόμων που πέρα από τη συλλογική δράση συγγράφουν και εκδίδουν βιβλία. Στο περιβάλλον του Δημοκρίτειου Πανεπιστήμιου Θράκης δραστηριοποιούνται ο λαογράφος καθηγητής Μανώλης Βαρβούνης, ο ιστορικός καθηγητής Κώστας Χατζόπουλος, ο βυζαντινολόγος καθηγητής Γιώργος Τσιγάρας, ο Φάνης Μαλκίδης και άλλοι. Στην Ξάνθη εκδίδουν βιβλία και μελέτες ο ποιητής Θανάσης Μουσόπουλος, ο δοκιμιογράφος Δημήτρης Βλάχος, ο τουρκολόγος Γιάννης Μπακιρτζής, ο λαογράφος Νίκος Κόκκας και ο δοκιμιογράφος Νίκος Κωνσταντινίδης, ο ιστορικός Πέτρος Γεωργαντζής, η αρχιτέκτων Χρύσα Μελκίδη, ο ιστοριοδίφης και λαογράφος Βασίλης Αϊβαλιώτης, ο ιστορικός Γιώργος Βογιατζής, ο ιστοριοδίφης Θωμάς Εξάρχου, ο ασχολούμενος με την οικολογική εκπαίδευση Νίκος Γερμαντζίδης,  ο Αρχιμανδρίτης Παντελεήμων Μουτάφης και ο ιστοριοδίφης Χρήστος Μιχαλόπουλος. Στην Κομοτηνή η δημοσιογράφος Τζένη Κατσαρή-Βαφειάδη και ο ιστοριοδίφης Φ. Κωνσταντινίδης. Στην Αλεξανδρούπολη ο ιστοριοδίφης Μιχάλης Πατέλης. Στη Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα πολλοί είναι αυτοί που έχουν ασχοληθεί με τα ζητήματα της Θράκης, όπως ο λαογράφος Ευάγγελος Αυδίκος, η ιστορικός Μιράντα Παξιμαδοπούλου-Σταυρινού, η ιστορικός Ελένη Μπελιά, ο ιστορικός καθηγητής Κωνσταντίνος Βακαλόπουλος, η λαογράφος Ελένη Σπαθάρη-Μπεγλίτη, ο τουρκολόγος καθηγητής Φωκίων Κοτζαγεώργης και άλλοι.

Θράκη

Μέρος της ομιλίας του Φάνη Μαλκίδη στην εκδήλωση που οργανώθηκε για την παρουσίαση του βιβλίου της Β. Τσακόγλου "Ο Πρώτος διωγμός των Ελλήνων στην Ανατολική Θράκη το 1913 – 1918", οργάνωσε ο Σύλλογος Σπάρτακος των προσφύγων από την ανατολική Θράκη των οικισμών Ανθείας και Αρίστεινου Έβρου

Είναι γεγονός ότι για πάρα πολλά χρόνια η ιστορία των Ελλήνων της Θράκης, όπως άλλωστε και η ιστορική διαδρομή των Ελλήνων της καθ’ υμάς Ανατολής, έμεινε στο περιθώριο της έρευνας και της πολιτικής δραστηριότητας. Πολιτικοί και άλλοι λόγοι υπαγόρευσαν την αποσιώπηση της ανάδειξης των πτυχών της ιστορίας του ελληνικού λαού στη Θράκη, αλλά και στον Πόντο, την Ιωνία και την Καππαδοκία.
Η συνθήκη ανταλλαγής, το ελληνοτουρκικό σύμφωνο φιλίας του 1930, η κοινή ένταξη Ελλάδος και Τουρκίας στο ΝΑΤΟ, το κλίμα μη έντασης στις διμερείς σχέσεις, απαγόρευσαν την έρευνα, τη δημοσίευση και την ενασχόληση με τον Ελληνισμό που ζούσε για χιλιάδες χρόνια στην άλλη πλευρά του Αιγαίου, στον Εύξεινο Πόντο, στη Θράκη. Ειδικά η τελευταία εγκλωβισμένη για πολλά χρόνια από βορρά και από ανατολή, έδινε πολλές δικαιολογίες στην ελλαδική πολιτεία και στους θεσμούς για να μη γίνεται τίποτα. Για αυτό η Θράκη, έγινε γνωστή ως τόπος εξορίας, χώρος αποστολής ανεπιθύμητων, ως περιοχή αντιπαράθεσης Ελλάδας και Τουρκίας, αμφισβήτησης και άσκησης προπαγάνδας από τους τουρκικούς μηχανισμούς. Έτσι οι τραγικές στιγμές που έζησαν χιλιάδες συμπατριώτες μας στη Θράκη, ήδη από τις αρχές του 20ου αιώνα, και από το Μαύρο Πάσχα του 1914 μέχρι και το 1922, έμειναν στο περιθώριο και τη λήθη.
Το 1905, όταν η πλάστιγγα στο Μακεδονικό αγώνα έκλινε εις βάρος των Βουλγάρων , αυτοί ξέσπασαν με διωγμούς σε βάρος των Ελλήνων στη βόρεια Θράκη (ανατολική Ρωμυλία).
Ο διωγμός άρχισε από τη Βάρνα και επεκτάθηκε σε ολόκληρη την Ανατολική Ρωμυλία, με επιθέσεις εναντίον προκρίτων δασκάλων και ιερωμένων που άρχιζαν με ξυλοδαρμό και έφταναν σε δολοφονίες. Ταυτόχρονα, κατέστρεφαν ελληνικά ιδρύματα: σχολεία, εκκλησίες, νοσοκομεία, συλλόγους, κτλ., άρπαζαν τις περιουσίες τους έκλειναν τα σχολεία και απαγόρευαν την ελληνική γλώσσα.
Τις ελληνικές πόλεις της Στενημάχου, Βάρνας, Μεσημβρίας, Σωζοπόλεως, Πύργου, Αγαθουπόλεως, Καβακλή, και Αρτάκης βρήκε συμφορά. 88 ελληνικές κοινότητες διαλύθηκαν και η περιουσία τους που είχε ανυπολόγιστη αξία περιήλθε στο βουλγαρικό δημόσιο χωρίς να καταβληθεί καμία αποζημίωση. 'Ετσι καταστράφηκε ο ελληνισμός της βορείου Θράκης που σε μεγάλο ποσοστό, περίπου 200.000 ήλθαν πρόσφυγες κι αυτοί που έμειναν επί έναν αιώνα υφίστανται πιέσεις και προσπάθεια εκβουλγαρισμού.
Λίγο αργότερα, οι Τούρκοι υποχωρώντας το 1912, κατά τον πρώτο Βαλκανικό πόλεμο, έκαναν βιαιότητες κατά την Ελλήνων της Ανατολικής Θράκης, ιδίως στις περιοχές Μαλγάρων, Κεσσάνης, Χαριουπόλεως και Μακράς Γεφύρας. Τα θύματα που είχε ο Ελληνισμός ήταν 15.700, επίσης, από τις παράλιες περιοχές εκτοπίσθηκαν άλλες 120.000.
Με τη συνθήκη του Βουκουρεστίου (10.8.1913) που έκλεισε τους βαλκανικούς πολέμους, έμειναν σχεδόν 1.000.000 Θράκες έξω από τα ελληνικά σύνορα, υπό τους Βουλγάρους στη Δυτική Θράκη και υπό τους Τούρκους στην Ανατολική. Από το φθινόπωρο του 1913 μπήκαν σε εφαρμογή τα σχέδια εξόντωσης και έξωσης των Ελλήνων της Ανατολικής Θράκης. Τα μέσα που χρησιμοποιήθηκαν ήταν: εκτοπισμοί, επιθέσεις, πολιορκία χωριών, τρομοκρατία, απειλές ατομικές και γενικές.
'Έτσι διώχθηκαν 30.000 κάτοικοι αμιγώς ελληνικών χωριών της περιοχής Βιζύης. Ανάλογα έγιναν και στις περιοχές Αρκαδιουπόλεως, Σαράντα Εκκλησιών, Μαλγάρων, Γάνου, Τυρολόης και Σηλυβρίας. Την άνοιξη του 1914, το Μαύρο Πάσχα, άρχισαν οι εκτοπισμοί ολόκληρων χωριών και πρόσφυγες υπερέβησαν τις 250.000. Στο διάστημα μέχρι το 1922, οι καταστροφές, οι δολοφονίες και η προσφυγιά συνεχιζόταν, με εξαίρεση το διάστημα μετά το 1920 και για δύο χρόνια όταν η ανατολική Θράκη ήταν ξανά ελληνική.
Όμως η Μικρασιατική καταστροφή, παρέσυρε, και την Ανατολική Θράκη, με τη δημιουργία 350.000 προσφύγων από την Ανατολική Θράκη, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν σε όλη την Ελλάδα, αλλά και το εξωτερικό.
Η σημερινή εκδήλωση, αποτελεί απαρχή μίας σειράς αντίστοιχων πρωτοβουλιών προκειμένου να γίνουν γνωστές οι διώξεις του Θρακικού Ελληνισμού, με ευθύνη και σεβασμό των θυμάτων και κυρίως απέναντι στις νέες γενιές.

Ο Κύριλλος ΣΤ΄

Ο Κύριλλος ΣΤ΄ (κατά κόσμον Κωνσταντίνος Σερπεντζόγλου) ήταν Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως μεταξύ των ετών 1813 και 1818.

Γεννήθηκε το 1769 στην Αδριανούπολη, όπου τελείωσε και το σχολείο. Ήταν ευφυής και καλός μαθητής. Τέθηκε υπό την προστασία του τοπικού Μητροπολίτη (και μετέπειτα Οικουμενικού Πατριάρχη) Καλλίνικου, ο οποίος τον χειροτόνησε διάκονο το 1791 και τον προσέλαβε ως γραμματέα. Το 1801, όταν ο Κύριλλος εξελέγη Πατριάρχης, τον όρισε μέγα αρχιδιάκονο του Πατριαρχείου. Από τη θέση εκείνη ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την αναδιοργάνωση της Πατριαρχικής Σχολής, η οποία τότε μεταφέρθηκε στο Κουρούτσεσμε.

Το Σεπτέμβριο του 1803 εξελέγη Μητροπολίτης Ικονίου, θέση στην οποία παρέμεινε για επτά χρόνια. Εκεί ανέπτυξε ιδιαίτερη δραστηριότητα για την ίδρυση σχολείων, την ενίσχυση απόρων μαθητών, τη διανομή βιβλίων και τη γενικότερη καλλιέργεια των γραμμάτων. Το 1810 μετατέθηκε στη Μητρόπολη Αδριανουπόλεως. Στις 4 Μαρτίου 1813, μετά την παραίτηση του Πατριάρχη Ιερεμία Δ΄, εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης.

Ως Οικουμενικός Πατριάρχης, πέραν του ιδιαίτερου ενδιαφέροντος που έδειξε για την ανάπτυξη της παιδείας, ίδρυσε μουσική σχολή, αναδιοργάνωσε το νοσοκομείο του Γένους και εξέδωσε πολλά βιβλία, κυρίως θρησκευτικά. Διόρθωσε τα οικονομικά του Πατριαρχείου και ξαναλειτούργησε το πατριαρχικό τυπογραφείο και τη Μεγάλη του Γένους Σχολή. Εικάζεται ότι υπήρξε σύμβουλος της Φιλικής Εταιρίας. Εικάζεται επίσης ότι ο Σουλτάνος Μαχμούτ Β΄ τον ανάγκασε να παραιτηθεί, πράγμα το οποίο έγινε στις 13 Δεκεμβρίου 1818.

Μετά την παραίτησή του αποσύρθηκε στην Αδριανούπολη. Όταν ξέσπασε η Επανάσταση του 1821, το όνομά του συμπεριελήφθη στο διάταγμα του Σουλτάνου με το οποίο δινόταν η εντολή να εκτελεστούν περί τους 30 ιερωμένους και προύχοντες της Αδριανούπολης. Εκτελέστηκε δι' απαγχονισμού στην πύλη της Μητρόπολης και το σώμα του έμεινε κρεμασμένο τρεις ημέρες και κατόπιν ρίχτηκε στον ποταμό Έβρο. Αργότερα, το λείψανό του βρέθηκε από χωρικό και ετάφη. Ο τάφος του υπάρχει ακόμα μέχρι σήμερα σε αυλή σπιτιού στο χωριό Πύθιο, πλησίον του ποταμού Έβρου.

Αναγνωρίστηκε ως άγιος το 1993 από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος και η μνήμη του τιμάται στις 18 Απριλίου ή μεταφέρεται την Κυριακή του Θωμά.