H ενόχληση της τουρκόφωνης Εφημερίδας Μπιρλίκ της Κομοτηνής για τα μνημεία και τις εκδηλώσεις για τη Γενοκτονία, την οποία ονομάζει "δήθεν"!!!!

Θ. Μαλκίδης

Η ενόχληση για τα μνημεία και τις εκδηλώσεις για τη Γενοκτονία. Εφημερίδα Μπιρλίκ Κομοτηνή 6 Μαρτίου. 

http://www.birlikgazetesi.net/haberler/12554-soezde-pontus-soykiriminin-100yili-hazirliklari-tam-gaz-devam-edyor.html

Το κείμενο όπου καταγράφεται η ενόχληση της τουρκόφωνης εφημερίδας Μπιρλίκ της Κομοτηνής έχει  τεράστιο  ενδιαφέρον για πολυποίκιλους λόγους.  Για ακόμη μία φορά εμφανίζονται επί ελληνικού εδάφους οι απόψεις άρνησης που αφορούν το μαζικό έγκλημα αναφερόμενες  στα μνημεία, στις εκδηλώσεις και τους ανθρώπους που αναδεικνύουν την υπόθεση της Γενοκτονίας, ζητώντας την αναγνώριση από την Τουρκία. Το φασιστικό κράτος- φυλακή όπως λέει ο διωκόμενος πρώην διευθυντής της εφημερίδας Τζουμχουριέτ Τζαν Ντουντάρ :

"Σχεδόν σε κάθε γωνιά της Ελλάδας συνεχίζονται ταχέως οι ετοιμασίες για την δήθεν "Ποντιακή Γενοκτονία"

Μετά από τις μεγάλες πόλεις, τώρα και σε χωριά που έχουν μεταναστεύσει Ρωμιοί από την περιοχή της Μαύρης Θάλασσας, στήνονται μνημεία για την δήθεν ¨Ποντιακή Γενοκτονία¨.Έτσι ενώ στην Τουρκία η 19/5/1919-ημερομηνία αποβίβασης του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ στην Σαμψούντα γιορτάζεται ως εορτή, στην Ελλάδα μετά από ψήφιση στην ελληνική βουλή το 1994, κάθε χρόνο οργανώνονται διάφορες τελετές με το αιτιολογικό πως δήθεν έγινε ¨γενοκτονία¨.

Στα πλαίσια της συμπλήρωσης 100 ετών το έτος 2019, η Ελλάδα επιταχύνει τις εκδηλώσεις στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Η Ομοσπονδία Ποντίων, ποντιακοί σύλλογοι και δήμοι επιταχύνουν τις ετοιμασίες τους, ενώ εν όψει των εκδηλώσεων για την 100η επέτειο, άρχισαν να στήνονται μνημεία για την δήθεν ¨Ποντιακή γενοκτονία¨  σε πλατείες χωριών όπου μετανάστευσαν Ρωμιοί από την περιοχή της Μαύρης Θάλασσας".

Τα σχόλια για το παραπάνω κείμενο μπορούν να ληφθούν από τα παρακάτω αποσπάσματα των νόμων της Ελληνικής Δημοκρατίας σχετικά με τη Γενοκτονία και την άρνησή της....

.

Ζάλογγο-Νάουσα-Πάφρα-Σμύρνη-Δίστομο:Η παγκόσμια ημέρα της Γυναίκας και η Γυναικοκτονία

Θ. Μαλκίδης 

Η παγκόσμια ημέρα της Γυναίκας και  η μνήμη της δολοφονημένης Ελληνίδας: Ζάλογγο-Νάουσα-Πάφρα-Σμύρνη-Δίστομο

Σαν σήμερα το  1921 στην Πάφρα  του Πόντου γράφεται μία ακόμη σελίδα δολοφονίας των Ελληνίδων  (και των παιδιών τους) που έχει  επαναληφθεί κατά καιρούς κατά τη διάρκεια της ελληνικής ιστορικής πορείας αντίστασης και σωτηρίας. 
Το ολοκαύτωμα των γυναικών της Πάφρας στο κάστρο της γυναίκας (Κιζ Καλεσί) θυμίζει Ζάλογγο, Νάουσα, Σμύρνη, Δίστομο. Είναι η επανάληψη της ίδιας σφαγής που έζησε η Πάφρα το 1680 και το 1917.  
Ενώ ο χορός «Θανατί Λάγγεμαν» (Κιζλάρ Χοπλαμασί) το «Πήδημα Κοριτσιών» («Κιζλάρ Καϊτεσί») είναι προς τιμήν των γυναικών   που προτίμησαν να πέσουν σε γκρεμό ύψους 150 μέτρων και  αναπαριστά την κίνηση της κοπέλας καθώς πηδούσε στο κενό. 

Μέσα στη  Γενοκτονία των Ελλήνων  που δολοφονήθηκαν από το φασιστικό σχέδιο  των δασκάλων του Χίτλερ, Ενβέρ, Ταλαάτ, Τζεμάλ, Κεμάλ πασά, Τοπάλ Οσμάν, υπήρξε και μία παράλληλη  δολοφονία, αυτή των γυναικών και των παιδιών που στοιχειοθετεί στην ουσία και στο πνεύμα της Σύμβασης του ΟΗΕ για τη Γενοκτονία, το μαζικό έγκλημα ενάντια στον ελληνικό λαό. 

Και αυτή η παράλληλη δολοφονία ήταν η Γυναικοκτονία και η Παιδοκτονία, η δολοφονία των Ελληνίδων και των παιδιών τους.
Τόσο από τους Νεότουρκους, όσο και από του Κεμαλικούς, από την Πάφρα μέχρι τη Σάντα και από την Κερασούντα μέχρι τη Σμύρνη, οργανώθηκε, σχεδιάστηκε και υλοποιήθηκε η μαζική δολοφονία γυναικών και παιδιών, η μεταφορά τους στην τουρκική ομάδα, οι μαζικοί βιασμοί ακόμη και εγκύων γυναικών και κοριτσιών και η δολοφονία τους, κλείσιμο σε εκκλησίες και εμπρησμό τους και εκατοντάδες παρόμοια εγκλήματα. Είναι η συνέχεια των σφαγών στη Χίο και στη Σαμοθράκη, η πράξη σωτηρίας στο Ζάλογγο και στην Νάουσα, είναι ο ενδιάμεσος σταθμός πριν οι μαθητές Ναζί ακολουθήσουν το παράδειγμα των δασκάλων Κεμαλικών στο Δίστομο και τους άλλους μαρτυρικούς τόπους.

Η προσπάθειά μας  έχει ως στόχο την ανάδειξη της δολοφονίας των γυναικών και των παιδιών, της Γυναικοκτονίας και της Παιδοκτονίας, στόχος που αποτελεί ένα προφανές αίτημα για αναρίθμητους λόγους. Όσα είναι τα θύματα της Γενοκτονίας των Ελλήνων από τη Θράκη και την Ιωνία και από τον Πόντο μέχρι την Καππαδοκία, όσα είναι τα ορφανά, οι αγνοούμενοι, οι βιασμένες γυναίκες και τα κορίτσια, οι γυναίκες που προτίμησαν να πέσουν μαζί με τα παιδιά τους σε  γκρεμούς και ποτάμια, προτιμώντας το θάνατο από την ατίμωση. 

Η σημερινή παγκόσμια ημέρα της Γυναίκας οφείλει να αφιερωθεί στα εκατοντάδες χιλιάδες θύματα του σχεδίου εξόντωσης από το Ζάλογγο μέχρι την Πάφρα και το Δίστομο που επειδή δεν τιμωρήθηκε, επαναλήφθηκε και επαναλαμβάνεται. Μόνο η ανάδειξη και η τιμωρία της Γυναικοκτονίας μπορεί να αποτρέψει παρόμοια εγκλήματα, αποτελώντας ουσιαστική πράξη έναντι των θυμάτων του Ελληνικού Ολοκαυτώματος και ειδικότερα των γυναικών και των παιδιών.

Αυστραλός Γερουσιαστής ζητά συγνώμη για την άρνηση της Γενοκτονίας των Αρμενίων και των Ελλήνων.....

O Άλαν Φέργκιουσον, Αυστραλός Γερουσιαστής, ζητά συγγνώμη για την άρνηση των Γενοκτονίας των Αρμενίων και των Ελλήνων ήδη από το 2009

Θ. Μαλκίδης 


Μέλος της Διεθνούς Ένωσης  Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των  Γενοκτονιών, η οποία το 2007 αναγνώρισε τη Γενοκτονία των Ελλήνων, των Αρμενίων και των Ασσυρίων και μέλος της Διεθνούς Ένωσης για τα Δικαιώματα και την Απελευθέρωση των Λαών η οποία το 1998 και το 2002  εισήγαγε το ζήτημα της Γενοκτονίας στο Οικονομικό και Κοινωνικό Συμβούλιο του ΟΗΕ.

Ήδη από το 2009 τo μέλος της Άνω Βουλής του Ομοσπονδιακού κοινοβουλίου της Αυστραλίας  γερουσιαστής Άλαν Φέργκιουσον ζήτησε   συγγνώμη για τον όρο «αμφισβητήσιμη» που χρησιμοποίησε όταν αναφέρθηκε στη Γενοκτονία των Αρμενίων και των Ελλήνων. Μιλώντας σε συνεδρίαση του  ομοσπονδιακού Κοινοβουλίου ο γερουσιαστής Φέργκιουσον  έθεσε υπό  αμφισβήτηση την ιστορική αλήθεια για τη Γενοκτονία των Αρμενίων και  των Ελλήνων, δηλώνοντας ότι δεν μπορεί να περιγραφεί με «ακρίβεια» σήμερα.

Η Αρμενική Εθνική Επιτροπή της Αυστραλίας και εκπρόσωποι των Ελληνικών και Ασσυριακών κοινοτήτων   παρουσίασαν αμέσως  ακαδημαϊκό υλικό σχετικά με τη Γενοκτονία των   απαιτώντας τη συγνώμη του  Γερουσιαστή για τα όσα είπε  ως προς την ορθότητα αυτών των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας, τα οποία έχουν καταδικαστεί από τη Διεθνή Ένωση Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των  Γενοκτονιών.

Στη συνέχεια ο γερουσιαστής Φέργκιουσον επανεξέτασε τη   θέση του και στην επιστολή του  που έστειλε ανέφερε ότι ζητά  «συγγνώμη», λέγοντας πως με  την ομιλία του δεν είχε ποτέ ως στόχο να προκαλέσει «αγωνία». Ενώ συνέχισε λέγοντας πως  «δέχομαι τα ευρήματα της Διεθνούς Ένωσης για τα Δικαιώματα και την Απελευθέρωση των Λαών σε σχέση με τις θηριωδίες που διαπράχθηκαν εις βάρος των Αρμενίων, Ασσυρίων και Ελλήνων»

Ο πρόεδρος της Αρμενικής Εθνικής Επιτροπής της Αυστραλίας  Βαράντ Μεγκουερντικιάν  είπε ότι «η κοινότητα δέχεται  τη απολογία του γερουσιαστή Φέργκιουσον και προσβλέπει στη δημιουργία μια ισχυρής σχέση συνεργασίας με αυτόν.Δεχόμαστε τις τύψεις του γερουσιαστή ως γνήσιες και πιστεύουμε ότι ο γερουσιαστής συνειδητοποιεί τώρα τη μεγάλη επίδραση που είχε  το έγκλημα αυτό κατά της ανθρωπότητας έχει  στη ζωή του τόσων πολλών απογόνων απόγονοι των Αρμενίων και των Ελλήνων, που τώρα θεωρούν την Αυστραλία το σπίτι τους».


Υ.Γ. Ο παραλληλισμός με τις αντίστοιχες καταστάσεις που ζούμε στην Ελλάδα σχετικά με τους αρνητές της Γενοκτονίας είναι προφανής. Επιπλέον  της άρνησης υπάρχουν και οι σύμβουλοι Υπουργών και οι υποψήφιοι  βουλευτές του καθεστώτος που υπονομεύουν τον αγώνα μας. Απόντες βεβαίως από αυτόν, παρόντες όμως στην υπονόμευσή  του και όταν αυτός δικαιώνεται στην οικειοποίησή του......

Σχολικά βιβλία συνταγών μαγειρικής,«θεματικές» εβδομάδες και άλλα συναφή.....

Θ. Μαλκίδης

Σχολικά βιβλία με συνταγών μαγειρικής και «θεματικές» εβδομάδες...

Στο περιοδικό ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ που κυκλοφορεί (τεύχος Μάρτιος 2017), αναφερόμαστε σε σημαντικά ζητήματα που αφορούν την επίσημη προσφερόμενη εκπαίδευση όπως αυτή προσεγγίζεται από  τα σχολικά εγχειρίδια και τη θεματική εβδομάδα. Τα πρώτα    παρότι τα πληρώνουμε όλοι με κόπο, μόχθο και ιδρώτα, περιλαμβάνουν δεκάδες συνταγές μαγειρικής, εντυπωσιακής προκλητικότητας κείμενα, τα οποία εκχυδαΐζουν  μεταξύ των άλλων την Ελληνική Επανάσταση του 1821 και το έπος του 1940,  μέχρι την Ορθοδοξία και την οικογένεια,   βγάζουν εκτός ύλης τη Γενοκτονία των προγόνων μας, προτείνοντας ως πρότυπα στην  χρεοκοπημένη  Ελλάδα το φασίστα Μουσταφά Κεμάλ, ενώ συμπεριλαμβάνονται  κείμενα τα οποία αναζητάς τη στόχευσή τους. 
(Αλήθεια το κείμενο στο βιβλίο της «Νεοελληνικής Γλώσσας», της Α’ Γυμνασίου (σελ. 16), με τίτλο  «Οσάκις» το οποίο  αναφέρεται στη σχέση  του 25χρονου Σάκη με τη  15χρονη Αλέκα, ποιο παιδαγωγικό στόχο έχει; Γιατί στον ανθρώπινο, ηθικό και  νομικό μας πολιτισμό η σχέση αυτή έχει άλλα ονόματα, ενώ από τον τελευταίο  τιμωρείται  με αυστηρές ποινές!  )

Παράλληλα η προτεινόμενη «θεματική εβδομάδα» μαζί με άλλα συναφή όπως το  συνέδριο «πολύχρωμο σχολείο» , αποτελούν  κρίσιμης σημασίας ζητήματα τα οποία επιβάλλονται με  προκλητικό τρόπο στα Ελληνόπουλα, στους εκπαιδευτικούς και στους γονείς τους, οι οποίοι σύμφωνα με τα επίσημη χείλη δεν έχουν το δικαίωμα να μη τα στείλουν στις σχετικές ενημερώσεις!

Το σύνταγμα των Ελλήνων στο άρθρο 16 παράγραφος 2 αναφέρει τα εξής: «H παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Kράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Eλλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες». 

Η  παραπάνω παράγραφος από το Σύνταγμα, τι σχέση έχει με τα γνωστά ανήθικα, ανιστόρητα, ανθελληνικά, αντιχριστιανικά, αντιοικογενειακά αποσπάσματα από σχολικά βιβλία της γλώσσας, της λογοτεχνίας, της ιστορίας, του ανθολογίου ( το σχετικό κείμενο  εδώ http://malkidis.blogspot.gr/2016/11/blog-post_21.html  ) με τη «θεματική εβδομάδα» και το «πολύχρωμο σχολείο» ; 

Αποτελεί χρέος και καθήκον οι  εκπαιδευτικοί και οι γονείς  «να πούνε όλοι από μία φορά στη ζωή τους ένα όχι...» όπως τονίζει ποιητής της Κύπρου Κώστας Μόντης.  Να απαιτήσουν  την κατάργηση των παραπάνω σχολικών βιβλίων και της «θεματικής εβδομάδας» μαζί με άλλα συναφή όπως το  συνέδριο για «πολύχρωμο σχολείο», που έχουν δημιουργήσει τεράστιο  ζήτημα, ζητώντας     την  εφαρμογή του Συντάγματος και βεβαίως την υιοθέτηση «εβδομάδας Ελληνικότητας».    «Σε μια εποχή παγκόσμιου ψεύδους το να λες την αλήθεια είναι πράξη μια επαναστατική»,  γράφει ο Τζορτζ Όργουελ και η Ελληνικότητα της  αλήθειας, της αντίστασης στο φασισμό και στον ολοκληρωτισμό, του αγώνα ενάντια στην υποδούλωση και την εξαφάνιση είναι πράξη Επαναστατική............. 

Μνήμη Δημάρχου Αλεξανδρούπολης Ηλία Ευαγγελίδη

Θ. Μαλκίδης 

Μιλώντας και γράφοντας για το Δήμαρχο  Αλεξανδρούπολης Ηλία Ευαγγελίδη είκοσι χρόνια μετά.

Ο Ηλίας Ευαγγελίδης, γόνος προσφύγων από τον Πόντο και την Καππαδοκία, γεννήθηκε στην Αλεξανδρούπολη  το 1954.  Σπούδασε στο τμήμα Πολιτικών Μηχανικών του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ενώ διετέλεσε Πρόεδρος των Σπουδαστών καταγόμενων από την Αλεξανδρούπολη, την περίοδο 1976-1977. Μετά το τέλος των σπουδων του και την επιστροφή του στην Αλεξανδρούπολη διετέλεσε πρόεδρος του Νοσοκομείου της πόλης, Νομαρχιακός Σύμβουλος (ως εκπρόσωπος του Τεχνικού Επιμελητηρίου)  πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Αλεξανδρούπολης και Αντιπρόεδρος της Δημοτικής Επιχείρησης Ύδρευσης- Αποχέτευσης Αλεξανδρούπολης.
  
Εκλέχθηκε Δήμαρχος τον Οκτώβριο του 1994, υποστηριζόμενος από πολλές πολιτικές δυνάμεις και παρέμεινε στη θέση αυτή μέχρι την 6η  Μαρτίου 1997, αφού πάλεψε για πολύ  καιρό με την επάρατο νόσο.

Ο Ηλίας Ευαγγελίδης ήταν αξιοπρεπής, αγωνιστής, ανιδιοτελής και οραματιστής, προσηλωμένος στα δημοκρατικά ιδεώδη, μαχόμενος  για το συμφέρον της Αλεξανδρούπολης, της Θράκης και του Ελληνισμού.

Ευχαριστώ το Θεό που μου χάρισε μία σημαντική εμπειρία συνεργασίας για πολλά χρόνια με τον Ηλία Ευαγγελίδη. Ήταν ένας ωραίος άνθρωπος, πολιτικός και φίλος, ένας αυθεντικός Έλληνας της καθ' ημάς Ανατολής και έτσι τον θυμάμαι και έτσι τον θυμόμαστε.  

Αγαπημένε μας  Ηλία, καλό Παράδεισο, καλή Αντάμωση, καλή Ανάσταση.

 Διαδηλώνοντας για τα δίκαια της Κύπρου στην πλατεία Κύπρου (στο παλιό Δημαρχείο)

 Βράβευση του  Αθανάσιου Μανιά για την προσφορά του στον προσκοπισμό της πόλεως.

 Στην εκδήλωση για την αδελφοποίηση της Αλεξανδρούπολης με την Κάλυμνο και με την Λακατάμια της Κύπρου.

Με τη δημοτική ομάδα
Από αριστερά: Ηλιάδης, Κουσίδης, Κούρτης, Καϊσας, Παντελίδης, Καραμανίδης, Κοσμίδης Γ., Γιοφτσίδης, Σεραφειμίδης, Καφετζής, Ευθυμίου, Μπίμπασης,  Γιαννούλης, Θωμαϊδης, Γκιοκτσέ.

Βραβεύοντας τους παλαιούς προσκόπους Α. Μανιά και Α. Κριτού.

Περιμένοντας τον Τούρκο Υπουργό Γιλντιρίμ Ακτουνά μπροστά στο Δημαρχείο της Αλεξανδρούπολης το  1995. Από αριστερά Κουσίδης, Νάστας, Ευαγγελίδης, Κολιός, Παρασχάκη κρατώντας τον πίνακα με τους σφαγείς του Ελληνισμού, Τοπάλ Οσμάν, Ισμέτ Ινονού, και Μουσταφά Κεμάλ.

Περιοδικό ΠΟΝΤΟΣ

Κυκλοφορεί το νέο, δεύτερο, τεύχος του περιοδικού «Πόντος» με αντικείμενο την ιστορία τη λαογραφία και τον πολιτισμό του Ποντιακού Ελληνισμού. 

Ένα νέο περιοδικό το οποίο μπορεί να θεωρηθεί ως συνέχεια της παλαιότερης και πολύ σημαντικής Ποντιακής εφημερίδας “Πόντος”.

Στις 52 σελίδες του περιλαμβάνει πλούσια ύλη γύρω από την ιστορία, τη λαογραφία και τον πολιτισμό του Ποντιακού Ελληνισμού:

- Η δράση του Μητροπολίτη Γερμανού Καραβαγγέλη τον Πόντο μέρος δεύτερο,

- Περί της Ποντιακής διαλέκτου και ετυμολογία Ποντιακών λέξεων της Γιώτας Ιωακειμίδου,

- Αρχαίες λέξεις που σώζονται την ποντική διάλεκτο της Αρχοντούλας Κωνσταντινίδου,

- Πως οι Τούρκοι παραποιούν την ιστορία, 

-Πως επικοινωνούσαν από την Τραπεζούντα ως την Περσία σε λίγες ώρες,

- Ρετζέπ Γιλμάζ Χριστόφορος: «είμαι Πόντιος και θέλω να πάω στην Ελλάδα», του Χρήστου Κωνσταντινίδη

- Το θέατρο στη Σάντα,

- Η ιστορία του Επές της Γιώτας Ιωακειμίδου,

- Πως βρέθηκαν οι Αιγύπτιοι στον Πόντο στα αρχαία χρόνια,

- Η σύλληψη και η απελευθέρωση του Πόντιου αγωνιστή Γιάννη Βασίλη Γιαιλαλί πρώην Ιμπραχήμ, του Θ. Μαλκίδη

- Γιώργος Μαρτασίδης: ο επιχειρηματίας που μαθαίνει την Ευρώπη να ντύνεται Ποντιακά και πολλά ακόμη θέματα.

Για  συνδρομές (Ετήσια συνδρομή 20 ευρώ)

υπεύθυνος Βορείου Ελλάδας

κιν. 6977270921  ( Γιώργος Πεζιρκιανίδης)

ηλεκτρονικό ταχυδρομείο: pontospg@gmail.com

Ένας ακόμη αγνοούμενος του 1974 επιστρέφει στη γη που γεννήθηκε

Θ. Μαλκίδης

Η επιστροφή ενός ακόμη αγνοούμενου του 1974

Σήμερα Κυριακή της Ορθοδοξίας κηδεύτηκε ο  ΘΕΟΔΟΥΛΟΣ ΘΕΟΔΟΥΛΟΥ ΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ από το Παλαίκυθρο Στρατιώτης του 286 Μηχανοκίνητου Τάγματος Πεζικού που έπεσε μαχόμενος και  αντιστεκόμενος στην εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο, στις 15 Αυγούστου 1974 στην περιοχή Λαπάτσα στον Κοντεμένο.

 Η κηδεία έγινεστις  ώρα 12.00μ.μ, από τον ιερό ναό Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στο Πέρα Χωρίο Νήσου, ενώ αντί για στεφάνια, η οικογένεια παρακάλεσε να γίνονται εισφορές για άπορες οικογένειες.

Επίσης έγινε η κηδεία του Κωνσταντίνου Αυξέντη, οποίος έπεσε το 1974 υπηρετώντας στην 32 ΜΚ που έδρευε στον Άγιο Χρυσόστομο. Πολέμησε στην Άσπρη Μούττη καταλαμβάνοντας μαζί με την ομάδα του πολλά Τουρκικά φυλάκια και πολυβολεία. Ψάχνοντας οι γονείς του τον βρήκανε,και η Μάνα του τον παρακαλούσε, ίσως από συναίσθημα, να φύγει μαζί τους να επιστρέψει στο χωριό. "Μανά έθθα γινεί ο γιος σου λιποτάκτης" της απάντησε και τους κατευόδωσε στο καλό.
Στην δεύτερη εισβολή αφού πολέμησε γενναία,με το σπάσιμο της γραμμής της Μιας Μηλιάς,διατάχθηκε μαζί με συμπολεμιστές του, να οπισθοχωρήσουν στην Χαλεύκα όπου θα τους ανάμεναν λεωφορεία να τους μεταφέρουν με ασφάλεια στα μετόπισθεν. Δυστυχώς λεωφορεία δεν υπήρχαν, έτσι άρχισε η οδύσσεια του Κωνσταντίνου και μεγάλου αριθμού στρατιωτών . Αφού μοιράστηκαν σε μικρότερες ομάδες για να μην γίνονται εύκολος στόχος στους Τούρκους άρχισε η διέξοδος προς της ελεύθερες περιοχές. Πρώτα έφτασαν στην Ακανθού όπου οι κάτοικοι τους έδωσαν φαγητό και νερό. Προχώρησαν μετά στο Φλαμούδι,όπου κρύφτηκαν σε μια φάρμα για να ξεκουραστούν. Τότε είδαν Τούρκους να πλησιάζουν. Ο Κωνσταντίνος αποφάσισε να μείνει μαζί με ένα άλλο στρατιώτη να καλύψουν την υποχώρηση των άλλων στρατιωτών γνωρίζοντας την δυσκολία για να γλυτώσουν. Άρχισαν να πυροβολούν τους Τούρκους,σε μια άνιση μάχη,με λιγοστά πολεμοφόδια αλλά με ατσάλινη ψυχή. Τελικά ο Κωνσταντίνος και ο άλλος στρατιώτης έπεσαν μαχόμενοι υπέρ πίστεως και πατρίδος.

Οι αγνοούμενοι της Κερύνειας, της Αμμοχώστου και της Μόρφου, οι Έλληνες αγνοούμενοι - αγωνιστές της Κύπρου του 1974 είναι η συνέχεια των αγνοουμένων της Τραπεζούντας, της Σμύρνης, της Αδριανούπολης, του 1922. Το ίδιο φασιστικό καθεστώς το οποίο  δεν τιμωρήθηκε το 1922 επανέλαβε τα εγκλήματά του το 1974 και  τα επαναλαμβάνει και σήμερα. Όμως είναι βέβαιο ότι η  Ύβρις ακολουθείται από τη Νέμεσις.....

Οι εικόνες και τα ιερά σκεύη των προσφύγων του 1922

Θ. Μαλκίδης

Οι εικόνες και τα ιερά σκεύη των προσφύγων της Καταστροφής του 1922.  

Μία από τις πρώτες πράξεις ταυτόχρονα και έσχατες πριν οι πρόγονοί μας φύγουν από τις πατρίδες της καθ΄ ημάς Ανατολής, πριν εγκαταλείψουν, λόγω του σχεδίου εξόντωσης των Νεότουρκων και των Κεμαλικών, την Ιωνία, τη Θράκη, τον Πόντο, την Καππαδοκία, ήταν να πάρουν τις εικόνες και τα ιερά σκεύη. 

Όπου δεν ήταν αυτό εφικτό, τα ιερά σκεύη θάβονταν αναμένοντας πότε θα έρθει ο κατάλληλος χρόνος για να ξαναβγούν στην επιφάνεια. Αυτό έγινε με την εικόνα της  Παναγίας Σουμελά της  "πρόσφυξ Παναγίας" όπως έλεγε ο Φίλων Κτενίδης  και με τα ιερά σκεύη που τη συνόδευαν,  όπως το ίδιο έγινε  και σε άλλες περιπτώσεις. 

Η σημερινή εορτή των Αγίων Θεοδώρων επαναφέρει μία ακόμη σχετική ιστορία όπου οι πρόσφυγες- διασωθέντες της Γενοκτονίας,  έφεραν από το Λερί και το Καρμούτ της Αργυρούπολης του Πόντου στο Ανατολικό Πτολεμαΐδας,  την εικόνα του Αγίου Θεοδώρου του Στρατηλάτη, την εικόνα του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου και άλλες εικόνες, το ξύλινο σταυρό, την καμπάνα, τα δισκοπότηρα.

Στο Λερί (Λαρία ή Λερία) Αργυρούπολης το 1913 υπήρχε, στη συνοικία Μαστοράντων η εκκλησία των Αγίων Θεοδώρων, απ΄ όπου προέρχεται η εικόνα του Αγίου Θεοδώρου του Στρατηλάτη, η οποία σήμερα βρίσκεται στην εκκλησία της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού στο Ανατολικό. 

Από το διπλανό στο Λερί οικισμό του Καρμούτ (Γοτσά Πινάρ) και από τον εκεί ναό, επίσης αφιερωμένο στους Άγιους Θεόδωρους, μεταφέρθηκε στο Ανατολικό ο ξυλόγλυπτος υστεροβυζαντινός σταυρός  έργο του Αργυρουπολίτη Νικόλαου Συμενού, τεχνοτροπίας ανάλογης με αυτές που εμφανίζεται τις  μονές Ιβήρων, Λαύρας, Διονυσίου και Κουτλουμουσίου.  
Ο  σταυρός ο οποίος αναφέρει ”Έν Αργυρουπόλει α-ω-ζ-θ. ( 1869).Χειρ’ Νικολάου και υιού: Χ/Σάββα. (Δεκεμβρίω.)”, μεταφέρθηκε από τον Κωνσταντίνο Χ. Σπυρίδη,  μαζί με την καμπάνα της εκκλησίας των Αγίων Θεοδώρων.  

Η εικόνα του Αγίου Θεόδωρου του Στρατηλάτη και ο σταυρός, είναι δύο ιερά σκεύη  που σώθηκαν, όταν  άγνωστος αριθμός καταστράφηκαν ή βρίσκονται  θαμμένα στη γη των προγόνων μας περιμένοντας. Είναι μία ιδιαίτερη παράμετρος της καταστροφής, αφού μετά τους ανθρώπους, η Γενοκτονία κατέστρεψε και καταστρέφει τα αποδεικτικά της Ελληνικής-Ορθόδοξης Χριστιανικής- Ρωμαίικης παρουσίας, τις οικίες, τους ναούς, τα ιερά σκεύη, τα μνήματα, τα μνημεία, δηλαδή τη Μνήμη..... 
Εμείς ελπίζουμε, αναμένουμε, υπομένουμε, (προσ)ευχόμαστε για να έρθει η στιγμή του φωτός, όπου μαζί με τους προγόνους μας, θα το δουν  και οι εικόνες και τα ιερά τους σκεύη.  Για να βρούνε ξανά τη θέση τους στη ιστορία, στην πίστη και στη ζωή μας!

Υ.Γ Στο Ανατολικό Πτολεμαΐδας εγκαταστάθηκε ο  σπουδαίος οπλαρχηγός του Ποντιακού αντάρτικου  Αιμίλιος Χατζηγεωργίου- Καδίογλου. Το βιβλίο για αυτόν που εκδόθηκε από τον Εύξεινο Λόγο- Επιτροπή για τη Διεθνοποίηση και την Αναγνώριση της Γενοκτονίας και τον Ποντιακό Σύλλογο Πτολεμαΐδας παρουσιάστηκε πριν λίγο καιρό στην πόλη αυτή που κράτησε και κρατά πρωταγωνιστικό ρόλο στην ανάδειξη του μαζικού εγκλήματος εναντίον των Ελλήνων. 

«Να πάρουμε μια σταγόνα απ᾽ το αίμα σου να βάψουμε το δικό μας να μη μπορέσει πια ποτέ να το ξεθωριάσει ο φόβος».Μνήμη Γρηγόρη Αυξεντίου

Θ. Μαλκίδης 

Για τον Γρηγόρη Αυξεντίου

Η συμπλήρωση εξήντα ετών από τη θυσία του Γρηγόρη Αυξεντίου, από την κορύφωση του αγώνα του Έλληνα της Κύπρου για Ελευθερία, συμπίπτει με το θράσος των Τούρκων κατακτητών για την νομιμοποίηση των εγκλημάτων τους και με  την άτακτη υποχώρηση του αποκαλούμενου πολιτικού προσωπικού στην Κύπρο και την Ελλάδα. 

Προφανώς η θυσία του Αυξεντίου, το αγωνιστικό του φρόνημα, η Ελληνικότητά του, ο πατριωτισμός του, η αντίστασή του στην αποικιοκρατία και τον κατακτητή δε συμβαδίζουν με τα σημερινά, σε μία εποχή παγκόσμιου ψεύδους, όπως γράφει ο Τζώρτζ Όργουέλ.  Αυτό φαίνεται και από τη μοναδική αναφορά για τον Αυξεντίου στα σχολικά βιβλία της ελλαδικής  πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, που είναι η φωτογραφία του.... 

Η πορεία του Αυξεντίου αποτελεί πρότυπο σε αντιηρωικές περιόδους, σε στιγμές παράδοσης και ενδοτισμού, που πρέπει κάποια στιγμή στη ζωή μας να πούμε και ένα ΟΧΙ, όπως γράφει ο σπουδαίος ποιητής του Ελληνισμού της Κύπρου Κώστας Μόντης.  Αυτός που έγραψε το καταπληκτικό ποίημα για τον υπέροχο Έλληνα Γρηγόρη Αυξεντίου :«Να πάρουμε μια σταγόνα απ᾽ το αίμα σου να καθαρίσουμε το δικό μας,
να πάρουμε μια σταγόνα απ᾽ το αίμα σου να μπολιάσουμε το δικό μας, να πάρουμε μια σταγόνα απ᾽ το αίμα σου να βάψουμε το δικό μας να μη μπορέσει πια ποτέ να το ξεθωριάσει ο φόβος....»

Ενώ και ο ποιητής της Ρωμηοσύνης  Γιάννης Ρίτσος συμπλήρωσε:«Λάβετε, φάγετε, τούτο εστί το σώμα μου και το αίμα μου – το σώμα και το αίμα του Γρηγόρη Αυξεντίου ενός φτωχόπαιδου, 29 χρονώ, απ’ το χωριό Λύση,
πούμαθε στη Μεγάλη Σχολή του Αγώνα τόσα μόνο γράμματα όσα να φτιάχνουν τη λέξη Ε Λ Ε Υ Θ Ε Ρ Ι Α »

Η Μνήμη του Αυξεντίου είναι παρούσα, μας εμπνέει και μας καθοδηγεί. Μνήμη Αγώνα, Ελευθερίας, Δημοκρατίας, Αντίστασης στο Φασισμό, Νίκης και Αλήθειας.

Υ.Γ Στην ιδιαίτερή μου πατρίδα στη Θράκη και ειδικότερα λίγα χιλιόμετρα από τη Ξάνθη υπάρχει ο οικισμός Αυξέντιο, ο οποίος πήρε το όνομά του από το σπουδαίο αυτό Έλληνα. 
Το Αυξέντιο λεγόταν μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1960 Νέο Κατράμιο. Οι κάτοικοι οι οποίοι εγκαταστάθηκαν εκεί ως διασωθέντες της Μικρασιατικής Καταστροφής υπέβαλαν αίτηση  για μετονομασία του οικισμού τους σε Αυξέντιο. Συμπτωματικά στην γενέτειρα του Γρηγόρη Αυξεντίου την κατεχόμενη σήμερα κωμόπολη Λύση της  ανακαλύπτεται η επιτύμβια στήλη του Διονυσίου του Καρδιανού  στρατιώτη του Κίμωνα, καταγόμενος από την Καρδίαν της Ανατολικής Θράκης που έπεσε μαχόμενος για την ελευθερία της Κύπρου εναντίον των Περσών.

Σήμερα στο Αυξέντιο με πρωτοβουλία του Συλλόγου Κυπρίων Νομού Ξάνθης και της συναγωνίστριας προέδρου του Ελένης Χατζηγεωργίου, λειτουργεί και μουσείο- κέντρο για την ανάδειξη της λαογραφικής -ιστορικής ενότητας Θράκης- Κύπρου  "Γρηγόρης Αυξεντίου".

Είναι η υπενθύμιση της διαρκούς συμπαράστασης του Θρακικού Ελληνισμού  στον Κυπριακό για δικαιοσύνη, Ελευθερία και αντίσταση στον Τουρκικό φασισμό. 

«Τα τελευταία χρόνια στον τόπο αυτό ειπώθηκαν τα χειρότερα ψέματα της Ιστορίας».......

Θ. Μαλκίδης

Φλυαρώντας και  σιωπώντας για τα ψέμματα και για την καταστροφή της πατρίδας μας


Το Μάρτιο του 1968 ο Σεφέρης στέλνει κρυφά στο ΒΒC ένα πυκνό ιδιαίτερης σημασίας μήνυμα  για την τότε κατάσταση στην Ελλάδα. Έκανε το χρέος του μιλώντας σε μια περίοδο δυσκολίας, απογοήτευσης και θλίψης, αφού λαός μας προσβλέπει πάντα στην πνευματική του ηγεσία, η οποία  συν Θεώ ανοίγει το δρόμο της αντίστασης στην  τυραννία. 

Οι έντιμοι πνευματικοί άνθρωποι το έπραξαν  όταν δολοφονούνταν οι Έλληνες το 1921 στην Αμάσεια του Πόντου, το φώναξε ο Κωστής Παλαμάς το 1940 δίνοντας το έναυσμα της αντίστασης στο Φασισμό- Ναζισμό, το έκανε ο Βάρναλης στη δίκη του Λουντέμη, το έπραξε ο Γιώργος Σεφέρης.

Ο Βάρναλης δε σιώπησε, ούτε κρύφτηκε, ούτε φοβήθηκε όπως γράφει ο Αναγνωστάκης, αλλά όταν έμαθε ότι οι πρώην συνεργάτες των Ναζί δικάζουν το Λουντέμη,  φόρεσε τα καλά του ρούχα και εμφανίστηκε στο δικαστήριο. Εκεί απαντώντας στην ερώτηση του προέδρου του εάν είναι ένοχος ο κατηγορούμενος είπε τα εξής μοναδικά λόγια που αξίζουν να διδάσκονται στα σχολεία: 

«Ένοχος; Όχι! Για να ναι ένοχος ένας Συγγραφέας πρέπει να δίνει αρνητικές απαντήσεις στις τρεις παρακάτω ερωτήσεις; 

Πρώτον: Ζώντας σε μια κοινωνία αδικίας με ποιους θα πάει; Με τους αδικητές ή με τους αδικημένους; 

Δεύτερο: Αν ο Λαός πέσει στα δεσμά της τυραννίας με ποιους θα συνταχθεί; Με τον τυραγνισμένο ή με τον τύραννο; 

Και τρίτο και τελευταίο: Αν η Πατρίδα πάει σ΄ εθνική σκλαβιά ποιους θα βοηθήσει; Τους κατακτητές ή τους κατακτημένους; Δηλαδή με τους κιοτήδες θα πάει ή με τα παλικάρια; Γνωρίζω τον κατηγορούμενο από έφηβο. Τον γνωρίζω σαν συγγραφέα, και σαν Έλληνα. Και σας δηλώνω κατηγορηματικά: Και στις τρεις ερωτήσεις ο κατηγορούμενος έδωσε αυτές τις απαντήσεις. Δεν είναι ένοχος».

Όπως και ο Βάρναλης έτσι και ο Σεφέρης  δε σιώπησε για να γίνει αρεστός, αντιθέτως, γνωρίζοντας ότι ο λαός περιμένει από αυτόν και τον κάθε αληθινό πνευματικό άνθρωπο να μιλήσει, έπραξε αυτό που του υπαγόρευε η συνείδησή του, το καθήκον του και το χρέος του. Και βεβαίως δεν σκέφτηκε το τι θα χάσει, λέγοντας μεταξύ των άλλων και τα εξής :

«[...] μήνες τώρα, αισθάνομαι μέσα μου και γύρω μου, ολοένα πιο επιτακτικά το χρέος να πω ένα λόγο για τη σημερινή κατάστασή μας [...]. Είναι μια κατάσταση υποχρεωτικής νάρκης όπου, όσες πνευματικές αξίες κατορθώσαμε να κρατήσουμε ζωντανές, με πόνους και με κόπους, πάνε κι’ αυτές να καταποντιστούν μέσα στα ελώδη στεκάμενα νερά. [...] η αρχή μπορεί να μοιάζει εύκολη, όμως η τραγωδία περιμένει, αναπότρεπτη, στο τέλος».

Και καταλήγοντας ο Σεφέρης, όπως ο κάθε πραγματικός πνευματικός άνθρωπος οφείλει να λέει και πράττει, χωρίς να εξευτελίζει τη ζωή του όπως γράφει ο Καβάφης, σημειώνει τα εξής:

«Είμαι ένας άνθρωπος χωρίς κανένα απολύτως πολιτικό δεσμό, και, μπορώ να το πω, μιλώ χωρίς φόβο και χωρίς πάθος. Βλέπω μπροστά μου τον γκρεμό όπου μας οδηγεί η καταπίεση που κάλυψε τον τόπο. Αυτή η ανωμαλία πρέπει να σταματήσει. Είναι Εθνική επιταγή».

Σε αντίθεση με τα παραπάνω παραδείγματα όπου οι πραγματικοί πνευματικοί άνθρωποι δε σιώπησαν, αλλά μπήκαν μπροστά στον αγώνα απελευθέρωσης, διαπιστώνουμε με μεγάλη λύπη τη σημερινή φλυαρία και σιωπή των λεγόμενων διανοουμένων, για την καταστροφή, για τα ψέμματα, όπως γράφει ο Λουντέμης: «Τα τελευταία  χρόνια στον τόπο αυτό ειπώθηκαν τα χειρότερα ψέματα της Ιστορίας. Ειπώθηκαν ψέματα που ντράπηκαν και τα ίδια, μια και δεν ντρέπονταν τα στόματα που τα 'λεγαν».

Η πνευματική χρεοκοπία προϋπήρξε και συμβαδίζει πλέον και με την οικονομική. Βασικοί υπεύθυνοι, μαζί με  τους εκπροσώπους του αποκαλούμενου πολιτικού προσωπικού, για τα ψέμματα, για τα «ελώδη στεκάμενα νερά», είναι και οι διανοούμενοι. 

Απούσα πνευματική τάξη, απούσα Ελλάδα....... 

Το μήνυμα του Γιώργου Σεφέρη για τη Χούντα

Είν’ αρκετό να πούμε όλοι από μια φορά στη ζωή μας ένα «όχι». .....

Θ. Μαλκίδης 

Για τον Κώστα Μόντη και για το αναγκαίο «είν’ αρκετό να πούμε όλοι από μια φορά στη ζωή μας ένα «όχι». .....»

Ο Κώστας Μόντης ο οποίος γεννήθηκε στην κατεχόμενη  Αμμόχωστο στις 18 Φεβρουαρίου 1914  και απεβίωσε στην ημικατεχόμενη Λευκωσία την  1η  Μαρτίου 2004, αποτέλεσε τη συνέχεια των μεγάλων ποιητών της Ελληνικής Κύπρου όπως ο Βασίλης Μιχαηλίδης και εφάμιλλος των Ελλήνων ομολόγων του της Ελλάδας και της Διασποράς της προπολεμικής και κυρίως της μεταπολεμικής περιόδου.  

Ο Κώστας Μόντης θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές και συγγραφείς και παρότι προτάθηκε για Νόμπελ το 1984 εντούτοις δεν τιμήθηκε με αυτό. Πολλά από τα έργα του έχουν μεταφρασθεί στα Αγγλικά, Γαλλικά, Γερμανικά, Ιταλικά, Ολλανδικά, Σουηδικά, Ρωσικά και σε άλλες γλώσσες. 

Ως όφειλε και οφείλει κάθε διανοούμενος, συγγραφέας, ποιητής, που σέβεται τον εαυτό του και την ιστορία της αντιστασιακής Ελληνικότητας, συνέβαλε στον Απελευθερωτικό - Αντιαποικιοκρατικό- Ενωτικό Αγώνα  του 1955-59 συμμετέχοντας ως πολιτικός καθοδηγητής. Πολλά έργα του μιλούν για τον αγώνα αυτόν, όπως το «Τραγούδι για το μεγάλο αδελφό μας» , που έγραψε για τον Γρηγόρη Αυξεντίου που σε δύο μέρες συμπληρώνονται εξήντα χρόνια από το ηρωικό του τέλος:

«Να πάρουμε μια σταγόνα απ᾽ το αίμα σου
να καθαρίσουμε το δικό μας,
να πάρουμε μια σταγόνα απ᾽ το αίμα σου
να μπολιάσουμε το δικό μας, να πάρουμε μια σταγόνα απ᾽ το αίμα σου να βάψουμε το δικό μας να μη μπορέσει πια ποτέ να το ξεθωριάσει ο φόβος.
Να πάρουμε το τελευταίο σου βλέμμα
να μας κοιτάζει να μην ξεστρατίσουμε,
να πάρουμε την τελευταία σου εκπνοή
να ᾽χουμε οξυγόνο ν᾽ αναπνέουμε
χιλιάδες χρόνια, να πάρουμε τις τελευταίες σου λέξεις
να ᾽χουμε να τραγουδάμε ανεξάντλητα εμβατήρια για τη λευτεριά…» 


Ο Κώστας Μόντης ο οποίος έγραψε επίσης και για τη   φασιστική εισβολή της Τουρκίας το 1974- «είναι δύσκολο να πιστέψω πως μας τους έφερε η αγαπημένη θάλασσα της Κερύνειας..... »- είναι ένα πρότυπο πνευματικού ανθρώπου, διανοούμενου, συγγραφέα, ποιητή, δασκάλου, που δε σιώπησε για θέσεις, προνόμια, χρήματα, δόξα και άλλα εφήμερα. 

Μίλησε, έγραψε, αγωνίστηκε και συνεχίζει να μιλά και να αγωνίζεται με τα έργα του για την Ελληνικότητα. Ιδιαιτέρως  οι λέξεις του πως  «είν’ αρκετό να πούμε όλοι από μια φορά στη ζωή μας ένα «όχι», είναι σήμερα το αίτημα για όλον τον Ελληνισμό...

Για ένα πρότυπο Ελληνικότητας:ο ανθυπολοχαγός του ελληνοιταλικού πολέμου Θεόδωρος Κανδηλάπτης

Θ. Μαλκίδης

«Άσμα ηρωικό πένθιμο για το χαμένο ανθυπολοχαγό της Αλβανίας»: Θεόδωρος Κανδηλάπτης του Γεωργίου (Κάνις)

Ο Ανθυπολοχαγός Θεόδωρος Κανδηλάπτης, τέκνο του σπουδαίου Πόντιου εκπαιδευτικού και συγγραφέα Γεωργίου Κανδηλάπτη 
( Κάνις) γεννήθηκε την 1η Ιανουαρίου 1918 στην Αργυρούπολη. Στα εξήμισι χρόνια του έχοντας ζήσει μαζί με την οικογένειά του τη Γενοκτονία, μέσω Τραπεζούντας, έφτασε στην Αλεξανδρούπολη τον Ιούνιο του 1924.

Εισήχθη στη Σχολή Ευελπίδων και όταν έγινε η εισβολή των Ιταλών φασιστών ήταν δύο μηνών Ανθυπολοχαγός, όταν στάλθηκε στην πρώτη γραμμή του μετώπου. Αρχικώς υπηρέτησε στο 7ο Σύνταγμα και μετά ως Διοικητής Λόχου του 28ου Συντάγματος. Ο γενναίος Πόντιος Ανθυπολοχαγός Θεόδωρος Κανδηλάπτης, πέρασε στην αθανασία, μαχόμενος στο ύψωμα Μπούμπεσι της Κλεισούρας την 28η Φεβρουαρίου 1941.

Λίγο πριν το θάνατό του ο Θεόδωρος Κανδηλάπτης έγραφε από το στη μητέρα του Αγγελική: «Ανήκω κατά τα τρία τέταρτα εις την Πατρίδα και κατά το υπόλοιπον εις την σεβαστή μου οικογένειαν. Αντιμετωπίζομεν τους αναιδείς επιδρομείς με θάρρος και αποφασιστικότητα. Μη κλάψετε αν κατά τύχη χαθώ»

Ο Θεόδωρος Κανδηλάπτης τιμήθηκε μετά θάνατον με το Χρυσούν Αριστείον Ανδρείας και το όνομά του δόθηκε στο στρατόπεδο της έδρας της 23ης Τεθωρακισμένης Ταξιαρχίας στην Αλεξανδρούπολη.

Ο Θεόδωρος Κανδηλάπτης είναι ένας από τους φονευθέντες στο μεγάλο αντιστασιακό – απελευθερωτικό πόλεμο του 1940, του οποίου τα οστά δεν έχουν εντοπιστεί, ταυτοποιηθεί και κηδευτεί όπως αρμόζει σε άνθρωπο και σε ήρωα.

Σήμερα η πατρίδα στην οποία ανήκε ο ανθυπολοχαγός Θεόδωρος Κανδηλάπτης, λησμόνησε τη θυσία του, αδιαφόρησε για τα οστά του και ανέχεται την Ύβρη του αντιπροέδρου της Αλβανικής Βουλής και προέδρου του κόμματος των Τσάμηδων, που δήλωσε πως δε θα επιτρέψει την ανεύρεση των λειψάνων των Ελλήνων στρατιωτικών!

Υ.Γ. O Οδυσσέας Ελύτης με την έναρξη του πολέμου κατατάχθηκε ως έφεδρος ανθυπολοχαγός και καρπός της παρουσίας του στο μέτωπο, είναι τα δύο αριστουργήματά του, το «Άξιον Εστί» και το «Άσμα Ηρωικό και Πένθιμο για το Χαμένο Ανθυπολοχαγό της Αλβανίας».

Στο ΣΤ΄ κεφάλαιο του ποιήματός «Άσματος», γράφει σχετικά:

«Ήταν ωραίο παιδί. Την πρώτη μέρα που γεννήθηκε
Σκύψανε τα βουνά της Θράκης να φανεί
Στους ώμους της στεριάς το στάρι που αναγάλλιαζε
Σκύψανε το βουνά της Θράκης και το φτύσανε
Μια στο κεφάλι, μια στον κόρφο, μια μέσα στο κλάμα του.
Βγήκαν Ρωμιοί με μπράτσα φοβερά
Και το σηκώσαν στου βοριά τα σπάργανα».

Το ηρωικό πρότυπο, το παράδειγμα αντίστασης ενάντια στο φασισμό, ο άνθρωπος που αγωνίζεται για την ελευθερία είναι ένας Θρακιώτης, ένας ακόμη ανάμεσα στους χιλιάδες άταφους συμπατριώτες μας, ο γεννημένος στον Πόντο και μεγαλωμένος στην Αλεξανδρούπολη, Ανθυπολοχαγός Θεόδωρος Κανδηλάπτης.






Ακούστε τη συνέντευξη του Θ. Μαλκίδη στο ραδιόφωνο της Πειραϊκής Εκκλησίας και στη δημοσιογράφο Σοφία Χατζή, για τον Θεόδωρο Κανδηλάπτη και τους άταφους Έλληνες του 1940.

Τουρκία:Κράτος - Κυβέρνηση Μαφιόζων, Γκρίζων Λύκων, Φασισμού και Παρακράτους

Θ. Μαλκίδης

Τουρκία: Κράτος-κυβέρνηση οργανωμένου εγκλήματος, Γκρίζων Λύκων και  παρακρατικών 

Μετά το γεγονός  ότι ο πρωθυπουργός της Τουρκίας και εκ των συνομιλητών των θεσμικών της Ελλάδας και της Κύπρου έκανε με υπερηφάνεια μέσα στη Βουλή το σήμα των Γκρίζων Λύκων, δείχνοντας πως είναι ένας ακόμη  εκπρόσωπος του κράτους- κυβέρνησης μαφιόζων, φασιστών και  παρακρατικών,  χρειάζεται  κάποια άλλη απόδειξη για να κατανοηθεί το τουρκικό καθεστώς;

Ο  Γιλντιρίμ, εκλεκτός του σουλτάνου Ερντογάν, επίγονος και αυτός του δασκάλου του Χίτλερ, Μουσταφά Κεμάλ, επικεφαλής και των εγκληματιών και των δολοφόνων των Γκρίζων Λύκων του Κόμματος της Εθνικιστικής Δράσης, μπορεί να συνεχίσει να είναι ο συνέταιρος σε "Λύσεις" για την Κύπρο;  Αυτός και οι όμοιοί του που δολοφόνησαν δικούς μας ανθρώπους όπως ο Θεόφιλος Γεωργιάδης, ο Τάσος Ισαάκ, o Σολωμού Σολωμού και συνεχίζουν να δολοφονούν χιλιάδες ακόμη στο Κουρδιστάν, μπορούν να θεωρούνται εγγυητές  (!) της Κύπρου;  

Αλήθεια που είναι οι επί χρόνια απολογητές του τουρκικού φασισμού στην Ελλάδα και την Κύπρο που με τόση σπουδή είχαν στήσει (  με το αζημίωτο) τη βιομηχανία  της "φιλίας" με την Τουρκία;  

Tώρα που ο Ερντογάν,  ο Γιλντιρίμ και το μαφιόζικο, φασιστικό κράτος και παρακράτος τους έχει φυλακίσει το δημοκρατικό κόμμα των λαών της Τουρκίας (HDP) και κάθε αντικαθεστωτικό, γιατί δε μιλά κανείς από τους λαλίστατους ψευτοπολιτικούς, ψευτοδιανοούμενους, ψευτοδημοκράτες ; 

Τώρα που ο Τούρκος πρωθυπουργός προβάλλει τους Γκρίζους Λύκους, τους φασίστες δασκάλους των Ναζί, γιατί δεν υπάρχει καμία αντίδραση, ενώ συνεχίζεται αμείωτη η προβολή των παρακμιακών τουρκοσήριαλ;  

Μέχρι πότε θα βλέπουμε τη βαρβαρότητα να μένει χωρίς απάντηση, ως πότε θα εισάγεται ο φασισμός, το οργανωμένο έγκλημα  στην πατρίδα της Αλήθειας, της Δικαιοσύνης, της Αντίστασης;  

Μέχρι κάποιο τουρκικό πλοίο να προσαράξει σε ελληνικό νησί στο Αιγαίο, να δολοφονηθεί ένας ακόμη Έλληνας στην Κύπρο, να γίνει μία προβοκάτσια στη Θράκη ;