Οι Έλληνες της Θράκης στην Επανάσταση ή η ακύρωση του 1821.

Θ. Μαλκίδης 

Ακύρωση της Επανάστασης του  1821;  

Μέρος της ομιλίας στην εκδήλωση που που οργάνωσε οι Ιστορικός και Πολιτιστικός Σύλλογος Διδυμοτείχου «ΚΑΣΤΡΟΠΟΛΙΤΕΣ-Γνώση και Δράση», στο Κέντρο Θρακικών Μελετών του Δήμου Διδυμοτείχου.

Πριν πούμε οτιδήποτε για τη Θράκη στην Επανάσταση να αναφέρουμε γιατί απουσιάζει  από την επίσημη και σχολική ιστορία (και) για το 1821 (όπως βεβαίως απουσιάζουν και οι άλλες πατρίδες, όπως ο Πόντος, η Καππαδοκία, η Ιωνία)

Αν λάβουμε υπόψη τα σχολικά εγχειρίδια που αναφέρονται στο 1821 πέραν από το γεγονός ότι η Θράκη απουσιάζει παντελώς (όπως απουσιάζει και ο Πόντος, η Καππαδοκία, η Ιωνία), η Ύβρις  για τους αγωνιστές είναι απίστευτη. Παράλληλα σύμφωνα με τους γνωστούς και μη εξαιρετέους τρόφιμους  του καθεστώτος,  το 1821 είναι ένα ζήτημα που έρχεται από  τη Γαλλική Επανάσταση (!), την επιλογή των αγωνιστών να είναι Έλληνες (!) και ήταν ένα κίνημα που δεν είχε  καμία σχέση με το Βυζάντιο, που δεν είχε ηρωισμούς, ούτε Ζάλογγο, ούτε θυσίες, ούτε εθνικό χαρακτήρα, ούτε Ορθοδοξία .....
Αν προσθέσουμε και την κατάσταση στα προγράμματα σπουδών των  Τμημάτων ιστορίας όπου  τα σχετικά μαθήματα είναι ελάχιστη μειοψηφία μέσα σε κυριολεκτικά  εκατοντάδες  άλλα απίστευτα και άσχετα και τα  διδακτορικά  είναι σχεδόν στο  απόλυτο μηδέν, τότε μπορούμε να μιλήσουμε για ΑΚΥΡΩΣΗ του 1821. 

Είναι προφανές  ότι η απουσία της Θράκης είναι επακόλουθο της παραπάνω κατάστασης.  Δε θα περίμενε κανείς να υπάρχει αναφορά για την οικογένεια Βισβίζη, για τα συνεχή επαναστατικά κινήματα για πεντέμισι αιώνες- τόση ήταν η Οθωμανική σκλαβιά στη Θράκη- για τη σφαγή στη Σαμοθράκη που τηρουμένων των αναλογιών ήταν εφάμιλλη της Χίου, των Ψαρρών, της Κάσου και άλλων σφαγών του άμαχου πληθυσμού. 

Αναμενόμενο λοιπόν να είναι  ο ρόλος των Θρακών στη Φιλική Εταιρεία εξαφανισμένος, η παρουσία τους σε όλο το 1821 από τη θάλασσα μέχρι το Μεσολόγγι αποσιωπημένος. Ευτυχώς που είχαμε δύο σημαντικούς Θρακιώτες ερευνητές , τον Απόστολο Ευθυμιάδη και τον Μόσχο Κούκο που ασχολήθηκαν με τη συμβολή των Ελλήνων της Θράκης στο 1821.   Τα κείμενά τους, όπως και των νεωτέρων πρέπει να πάρουμε, διαβάζοντάς τα και διαδίδοντάς τα, πιάνοντας το νήμα ξανά από την αρχή. Για την αποκατάσταση της Αλήθειας και για την αντίσταση στην ακύρωση του μεγαλύτερου γεγονότος της νεώτερης Ιστορίας μας: της εθνικοαπελευθερωτικής Επανάστασης του 1821.  

Η Θράκη και οι Θράκες στη Γενοκτονία

Θ. Μαλκίδης 

Η Γενοκτονία στη Θράκη: Από το "Μαύρο Πάσχα" του 1914 στην εκδίωξη του 1922.

Απόσπασμα της ομιλίας του Θ. Μαλκίδη στις εκδηλώσεις της Θρακικής Εστίας Δράμας  που οργάνωσε σε συνεργασία με  την Ιερά Μητρόπολη Δράμας, το ίδρυμα Χαριλάου Κ.Κεραμέως, την Πανελλήνια Ομοσπονδία Σωματείων Ανατολικής Ρωμυλίας, την Περιφερειακή Ενότητα Δράμας και το Δήμο Δράμας. 



Το "Μαύρο Πάσχα"  τον Απρίλιο του 1914 είναι η κορύφωση της Γενοκτονίας για τους Έλληνες της Θράκης. Είναι η  αντίστοιχη στιγμή κορύφωσης της μαζικής δολοφονίας όπως έγινε την 24 Απριλίου του 1915 με τους Αρμένιους, όπως έγινε την 19η Μαΐου στον Πόντο, τον Αύγουστο/Σεπτέμβριο του 1922 στην Σμύρνη , στη "Νύχτα των Κρυστάλλων" τον Νοέμβριο του 1938 στη Ναζιστική Γερμανία. 

Το έγκλημα δηλαδή από τους δασκάλους και μαθητές Γενοκτόνους που επειδή δεν τιμωρήθηκε επαναλήφθηκε με μεγαλύτερη αγριότητα και διαστροφή. 

Τα συμφέροντα πάντοτε βεβαίως είχαν τη δική τους βαρύτητα στην ατιμωρησία των ενόχων. Οι ραγδαίες εξελίξεις στο Μικρασιατικό μέτωπο το 1922, η αλλαγή των προσανατολισμών και της πολιτικής έναντι των Κεμαλικών από τις μεγάλες δυνάμεις, είχαν σαν  αποτέλεσμα να υπογραφεί η συνθήκη ανακωχής των Μουδανιών, με την οποία ο ελληνικός στρατός διατάχθηκε να εκκενώσει όχι μόνο την Μικρά Ασία, όπου εκεί  γραφόταν ο τραγικός επίλογος μιας παρουσίας  αιώνων, αλλά μέσα σε 15 μέρες και  την Ανατολική Θράκη, εκεί όπου   υπήρχαν μεγάλες στρατιωτικές δυνάμεις του και εύρωστο ελληνικό στοιχείο. 
Η Γενοκτονία αποσιωπήθηκε και ο Ελληνισμός εκδιώχθηκε.

Έτσι τα συμφέροντα κάλυψαν την αλήθεια και το έγκλημα εναντίον των Ελλήνων δεν τιμωρήθηκε και επαναλήφθηκε μετά από λίγα χρόνια από τους Ναζί και το καθεστώς του Χίτλερ ως Ολοκαύτωμα και εκατοντάδες μαρτυρικά χωριά και πόλεις. 
Στις 6 Απριλίου του 1914 κορυφωνόταν η Γενοκτονία στη Θράκη, στις 6 Απριλίου του 1941 οι Γερμανοί εισέβαλαν στην Ελλάδα. Οι συμβολισμοί του φασισμού σε πλήρη αρμονία.

Σήμερα η αναγνώριση της Γενοκτονίας  των Ελλήνων στη Θράκη, στην Ιωνία, στον Πόντο, στην Καππαδοκία είναι ένα  μεγάλο βήμα για την ανθρωπότητα: Ο θύτης αποδέχεται το έγκλημά του και προχωρά σε όλες τις ενέργειες που προβλέπει το Διεθνές Δίκαιο  και η Σύμβαση του ΟΗΕ για την πρόληψη και την Καταστολή της  Γενοκτονίας, ενώ το θύμα γνωρίζει ότι δεν μένουν ατιμώρητες οι μαζικές δολοφονίες των προγόνων του. 

Εμείς ως απόγονοι των θυμάτων της Γενοκτονίας οφείλουμε όπως έχουμε το καθήκον να απαιτήσουμε και να προσπαθήσουμε να μην επαναληφθούν άλλες Γενοκτονίες. Εγκλήματα που  δε συμβαδίζουν με το Δίκαιο, την Ιστορία, τη Μνήμη και τον Άνθρωπο. 

Η συμβολή της Θράκης και των Θρακών στην Παλιγγενεσία του 1821

Η Θράκη και οι Θράκες στο 1821: Μία συνεχής Επανάσταση

«Είναι γενικώς αποδεκτό, αντιληπτό και ευρέως κατανοητό, πλην θλιβερών εξαιρέσεων οι οποίες δυστυχώς ασχημονούν ακόμη και μέσω των σχολικών βιβλίων (!) ότι η Επανάσταση του 1821 αποτελεί ένα πρωταγωνιστικό γεγονός για την Ελληνική ιστορία. Ότι έχει ένα σημαντικότατο και κεντρικό ρόλο στην πορεία του Ελληνικού Λαού.

Στην τελευταία περίοδο έχουμε ανοίξει έναν κύκλο αναζητήσεων και διεκδικήσεων που έφτασαν στο να αναδειχθούν ψηφίδες του μεγάλου ψηφιδωτού της Επανάστασης. Μεταξύ αυτών και η συμβολή των Θρακών και της Θράκης σε μία επαναστατική πορεία η οποία δε σταμάτησε ποτέ μετά το 1453 και κορυφώθηκε το 1821.
Πάντοτε η Επανάσταση και οι αγωνιστές της μας οδηγούσαν και μας ενέπνεαν. Αυτή η έμπνευση είναι ακόμη πιο έντονη σήμερα, αφού την έχουμε ανάγκη για εμάς, για το σεβασμό στις προηγούμενες γενιές και για την Ελευθερία των επόμενων γενεών». 
(Από τον πρόλογο του βιβλίου του Θ. Μαλκίδη για το 1821)

Ο Ιστορικός και Πολιτιστικός Σύλλογος Διδυμοτείχου «ΚΑΣΤΡΟΠΟΛΙΤΕΣ-Γνώση και Δράση» σας προσκαλεί στην επετειακή Βραδιά Ιστορίας που διοργανώνει για τη συμβολή της Θράκης στην Παλιγγενεσία του 1821.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο Κέντρο Θρακικών Μελετών του Δήμου Διδυμοτείχου (Όθωνος 35) την Κυριακή 2 Απριλίου 2017 και ώρα 19:00, με κεντρικό ομιλητή τον Δρ Κοινωνικών Επιστημών κ.Θεοφάνη Μαλκίδη.

Κατά την εκδήλωση, μέλη του Συλλόγου θα απαγγείλουν ποιήματα και κείμενα Διδυμοτειχιτών λογοτεχνών, τα οποία σχετίζονται με την επανάσταση του 1821 και τους ήρωες της Θράκης.

Το Ναζιστικό έγκλημα στην Ερμακιά Εορδαίας: Ένα Ολοκαύτωμα κατ΄εξακολούθηση

Θ. Μαλκίδης

Ένα Ολοκαύτωμα  κατ' εξακολούθηση: Το Ναζιστικό έγκλημα στην Ερμακιά Εορδαίας 

Πέντε (!) φορές την άνοιξη του 1944 οι Ναζί και οι συνεργάτες τους εισέβαλαν στην Ερμακιά Εορδαίας για να δολοφονήσουν, να πυρπολήσουν, να συνεχίσουν τη διαστροφή της Γενοκτονίας που ξεκίνησε ο δάσκαλός τους Κεμάλ λίγα χρόνια πριν στη Θράκη, στον Πόντο, στην Καππαδοκία, στην Ιωνία. 

Γνωστή και ως Φραγκότσι η Ερμακιά βρίσκεται  στους πρόποδες του Βερμίου, ενώ το  1530 εμφανιζόμενη με το όνομα Ράντζι διέθετε 40 χριστιανικές οικογένειες. Σε έτος που δεν έχει ορισθεί η Ερμακιά  σλαβοφώνησε, ενώ στα τέλη του 19ου αιώνα μαζί με τις 30 χριστιανικές οικογένειες συγκατοικούσαν και 20 οθωμανικές. Στις αρχές του 20^ου αιώνα οι κάτοικοι ζητούσαν Έλληνες δασκάλους από το μητροπολίτη Σερβίων και Κοζάνης, ενώ δύο δεκαετίες οι οικογένειες προσφύγων που ήρθαν στο χωριό  εγκαταστάθηκαν τελικώς στον γειτονικό Κλείτο.

Ο συνταγματάρχης Καρλ Σύμερς διοικητής του 7ου συντάγματος τεθωρακισμένων γρεναδιέρων των SS ευθύνεται για τα ολοκαυτώματα Ερμακιάς και Πύργων Εορδαίας, Κλεισούρας Καστοριάς και Διστόμου Βοιωτίας όπου έχασαν τη ζωή τους πάνω από 1.000 άνδρες, γυναίκες και παιδιά.

Η Ερμακιά αποτέλεσε στόχο των Γερμανών την άνοιξη του 1944, στόχος που υλοποιήθηκε σε πολλές φάσεις και για πολλές μέρες (6, 8, 10, 28 Μαρτίου και 22 Απριλίου 1944).  

Την 6η Μαρτίου οι Γερμανοί Ναζί και οι συνεργάτες τους εισέβαλαν για πρώτη φορά από την Πτολεμαΐδα πυρπολώντας μόνον οικίες, τη δεύτερη φορά συνέχισαν το έργο τους φονεύοντας όμως αυτή τη  φορά δέκα κατοίκους. Την τρίτη φορά, 10^η Μαρτίου, δέχτηκαν πυρά από ενόπλους, ενώ  όλοι οι κάτοικοι διέφυγαν εκτός του Ευάγγελου Μάντζιου που σκοτώθηκε.

Την 28η Μαρτίου οι Ναζί  εισήλθαν  στην Ερμακιά από τρεις πλευρές, την Πτολεμαΐδα, το Κλείτος και την Ακρινή, πυρπολώντας όσες οικίες είχαν μείνει και  δολοφονώντας πενήντα κάτοικους. Την 22^η Απριλίου 1944, στην τελευταία  επιχείρηση των Ναζί και των συνεργατών τους στο χωριό βρέθηκαν μόνο δύο γυναίκες οι οποίες δολοφονήθηκαν και αυτές. Οι 250 οικογένειες της Ερμακιάς που διασώθηκαν κατέφυγαν σε γειτονικούς οικισμούς, ενώ  ορισμένοι πέρασαν τα σύνορα κι έφθασαν μέχρι το Μοναστήρι.

Κατά τη διάρκεια του συνεχούς Ολοκαυτώματος της Ερμακιάς  δολοφονήθηκαν κατά τη διαφυγή, κάηκαν εντός των οικιών, εκτελέστηκαν, υπέκυψαν σε βασανιστήρια ή πέθαναν από το  κρύο άνδρες, γυναίκες και παιδιά. Συνολικά, σύμφωνα με τον Θανάση. Καλλιανιώτη, έχασαν τη ζωή τους 2 παιδιά, 13 γυναίκες και 48 άνδρες, 4 εκ των οποίων εκτελέστηκαν τον επόμενο μήνα στο στρατόπεδο Κοζάνης, συνολικά 63 θύματα, ενώ εκτός ενός ένοπλου, όλοι οι υπόλοιποι ήταν άμαχοι. 

Ένα ακόμη  Ολοκαύτωμα στην Ελλάδα της Ναζιστικής- φασιστικής κατοχής και των συνεργατών τους, που όπως και το προηγούμενο πάνω στο οποίο βασίστηκε, τη Γενοκτονία των Ελλήνων στον Πόντο, στη Μικρά Ασία, τη Θράκη, δεν τιμωρήθηκε.

Η ευθύνη σήμερα είναι όλων μας. Διακριτή και  αυτονόητη και σχετίζεται κυρίως με τους προγόνους μας που έχασαν τη ζωή τους.....

Μπορούμε να μιλήσουμε για την 1η Απριλίου, για την εισβολή για τους Αγνοούμενους ή το δεν επιτρέπουν ο Ερντογάν,ο Ακιντζή και οι συνομιλητές τους;

Θ. Μαλκίδης 

Ενάντια στην Αποικιοκρατία: Η Θράκη και ο απελευθερωτικός αγώνας των Ελλήνων της Κύπρου.   
Μπορούμε να μιλήσουμε για την 1η Απριλίου, για την εισβολή για τους αγνοούμενους ή το δεν επιτρέπουν ο Ερντογάν,ο Ακιντζή και οι συνέταιροί τους; 

Η έναρξη του αντιαποικιοκρατικού - απελευθερωτικού αγώνα του Ελληνισμού της Κύπρου την 1η Απριλίου 1955, θα αναδείξει για ακόμη μία φορά την Ελληνική αντιστασιακή ιστορία. Από την Αθήνα και τις διαδηλώσεις της νεολαίας και τα θύματα από τις σφαίρες της Χωροφυλακής (!), μέχρι με την Θράκη και τη Διασπορά, ο ελληνικός λαός ήταν ενωμένος για την υλοποίηση του αιτήματος της Ελευθερίας- Ένωσης. 

Ειδικότερα ο αγώνας των Ελλήνων της Κύπρου θα δυναμώσει περισσότερο τη σχέση Θρακών και Κυπρίων, όταν μαθητές και μαθήτριες διαδήλωναν  σε όλη τη Θράκη, κατά της αγγλικής σκλαβιάς και κατοχής  της Κύπρου, δίνοντας το δικό τους αγώνα συμπαράστασης στον απελευθερωτικό αγώνα του Κυπριακού Ελληνισμού. 

Τα περιστατικά αλληλεγγύης και πατριωτικού καθήκοντος που διασώθηκαν την περίοδο αυτή με  πρωταγωνιστές τους μαθητές, τους νέους ανθρώπους είναι χαρακτηριστικά.

Μετά από τα ηρωικά κατορθώματα των Κυπρίων αγωνιστών πολλοί οδοί πόλεων και χωριών της Θράκης θα γεμίσουν με ονόματα ηρώων του Κυπριακού Ελληνισμού και πόλεων που καταπατήθηκαν από τον Αττίλα, και δημοτικά και κοινοτικά συμβούλια και επαγγελματικές ενώσεις θα δείχνουν με κάθε τρόπο τη συμπαράστασή τους. 

Είναι χιλιάδες τα δημοσιεύματα στις Θρακικές εφημερίδες καθώς και τα ψηφίσματα συμπαράστασης στους Έλληνες της Κύπρου. Ενδεικτικά, αναφέρουμε   το ψήφισμα των καθηγητών των Γυμνασίων της Αλεξανδρούπολης και της Θρακικής Εστίας, των κοινοτήτων Παληουρίου και Νίψας του νομού Έβρου, ενώ ένας  οικισμός στο νομό Ξάνθης θα λάβει το όνομα Αυξέντιο, προς τιμήν του ήρωα Γρηγόρη Αυξεντίου, όπου υπάρχει και το ομώνυμο πολιτιστικό κέντρο και μουσείο. 

Είναι η συνέχεια της  ιστορικής σχέση Θράκης και Κύπρου που ξεκινά το 449 π.Χ., όταν ο Κίμωνας έφτασε με τις τριήρεις στις Κυπριακές ακτές , για να  ελευθερώσει τους συμπατριώτες του από τους βάρβαρους. Μαζί του και ο Διονύσιος από την Καρδία, ο Θρακιώτης στρατιωτικός  που η επιτύμβια στήλη του βρέθηκε στην κατεχόμενη σήμερα Λύση, στον τόπο καταγωγής του Αυξεντίου. 

Το 1974 η Κύπρος όμως ήταν μακριά.....

Υ. Γ Τα παρακάτω σπουδαία έργα για τους αγωνιστές του 1955-1959 είναι του Γιάννη Γίγα, τον οποίον τον "γνώρισα" μέσα από την παρουσία του στη Λευκωσία και ειδικότερα στο βιβλιοπωλείο του αγαπημένου μου φίλου Βάσου Φτωχόπουλου. Οι πίνακες είναι από τις πιο σημαντικές εικαστικές προσεγγίσεις που έχω δει από σύγχρονους ζωγράφους, μοναδικές απεικονίσεις Ελληνικότητας και πίστης. 

 "Γρηγόρης Αυξεντίου"

 "Καραολής και Δημητρίου " 

"Πετράκης Γιάλλουρος" 

"Κυριάκος Μάτσης "

"Οι εννιά Μάρτυρες "


Υ.Γ 2 Για μία ακόμη κηδεία αγνοούμενου του 1974, μπορούμε να γράψουμε; 

Ο Σωτήρης Κολοβός ο οποίος έπεσε τον Αύγουστο του 1974 προβάλλοντας στους Τούρκους εισβολείς, αφού θάφτηκε σε ομαδικό τάφο, κηδεύεται μετά από 43 χρόνια από τον Ιερό Ναό των Αγίων Θεοδώρων της ομώνυμης κοινότητας της επαρχίας Λάρνακας......

Η Θράκη στη Γενοκτονία

Η Θράκη στη Γενοκτονία

Η Γενοκτονία η οποία ξεκίνησε το 1908 με την άνοδο στην εξουσία των Νεότουρκων και με την  καθοδήγηση των συμμάχων τους Γερμανών,  συνεχίστηκε και από τους Κεμαλικούς μέχρι το 1923 αφαιρώντας  τη ζωή από  1.000.000  και πλέον, Έλληνες, Ελληνίδες και παιδιά.  

Στη Θράκη 250.000-300.000 , στην κεντρική Μικρά Ασία 300.000 με 350.000 στον Πόντο 350.000 ενώ θύματα υπήρξαν και στην Καππαδοκία. 

 Στο πλαίσιο των  πρωτοβουλιών μνήμης για τη Γενοκτονία στη Θράκη που κορυφώθηκε τον Απρίλιο του 1914,  ο  Πρόεδρος και το Διοικητικό Συμβούλιο της Θρακικής Εστίας Δράμας σε συνδιοργάνωση με την Ιερά Μητρόπολη Δράμας, το ίδρυμα Χαριλάου Κ.Κεραμέως, την Πανελλήνια Ομοσπονδία Σωματείων Ανατολικής Ρωμυλίας, την Περιφερειακή Ενότητα Δράμας και το Δήμο Δράμας σας προσκαλούν στις διήμερες εκδηλώσεις μνήμης για την Γενοκτονία των Θρακών:

• Σάββατο 1η Απριλίου 2017 και ώρα 7:00 μμ στην αίθουσα πολλαπλών χρήσεων του Δημαρχείου Δράμας με ομιλητή τον Θεοφάνη Μαλκίδη.

"Ακόμα τούτη την άνοιξη;"Το 1821 ως πρότυπο για το σήμερα και το αύριο

Θ. Μαλκίδης 

Το 1821 ως παράδειγμα και πρότυπο πράξης για το σήμερα και το αύριο 

Μέρος της ομιλίας στην εκδήλωση "Οι Έλληνες τον καιρό του ’21 και τον καιρό της Κρίσης" που οργάνωσε η ηλεκτρονική εφημερίδα ΄΄Κοινωνείν΄΄, η ομάδα νέων της Έδεσσας ΄΄ΑΓΟΡΑ΄΄ και το καφέ ΄΄Θέμιδα΄΄.

Είναι γνωστή η κατάσταση: Μνημονιακή δουλεία, κατάλυση εθνικής κυριαρχίας, αποκαλούμενο πολιτικό προσωπικό χωρίς Θεό και χωρίς πατρίδα, σιωπή των λεγόμενων διανοουμένων, φυγή των νέων, ανεργία, δημογραφική κατάρρευση, πείνα, συσσίτια, οι υπεύθυνοι της τραγωδίας που χωρίς αιδώ συνεχίζουν να προκαλούν και άλλα πολλά. Εμείς σε όλα τα παραπάνω αναδείξαμε τη δική μας πρόταση, πνευματική και σωματική, η οποία υλοποιείται συν Θεώ, για χρόνια στην Αλεξανδρούπολη. Ως παράδειγμα πράξης, έργου και όχι φλυαρίας, ανούσιων λόγων και "πουκάμισων αδειανών".....

1. Το καθήκον μας

Το 1821 είναι ένα ατελείωτο ψηφιδωτό από το οποίο μπορούμε πολλές ψηφίδες προτύπων, παραδειγμάτων, πράξεων Ελευθερίας. Εμείς  σήμερα πέρα από την αναγκαία και επιβεβλημένη καταγραφή και διαπίστωση της πνευματικής και οικονομικής χρεοκοπίας της πατρίδας μας, οφείλουμε να δώσουμε και μία πρόταση για το μέλλον αυτού του τόπου και αυτονόητα και για το δικό μας. Στην καλοπροαίρετη και μη, στην με καλή διάθεση αλλά και προβοκατόρικη ερώτηση, “τι να κάνουμε” ή τι “μπορούμε να κάνουμε”, απαντήσαμε με την ερώτηση, “κοίταξες τον διπλανό σου που πεινάει, που κρυώνει, που έχασε την εργασία του, που δεν έχει να πληρώσει το ηλεκτρικό ρεύμα, το νερό, τα βιβλία και τα τετράδια των παιδιών του;”

Η ικανοποίηση των παραπάνω αναγκών ήταν και δυστυχώς παραμένει το πρώτιστο καθήκον κάθε Έλληνα και Ελληνίδας, κάθε ανθρώπου, που δεν μπορεί να βλέπει αφενός την πατρίδα του και την ίδια του τη ζωή να καταστρέφεται και αφετέρου να παρακολουθεί τον κάθε λογής “πολιτικό παράγοντα” τοπικό και μη, να παριστάνει τον “σωτήρα”.

Έτσι αποφασίσαμε να κάνουμε αυτό, που άλλοι λίγο, άλλοι περισσότερο έπρατταν κατά μόνας. Να βοηθούν και να βοηθήσουν τον συνάνθρωπο, ποικιλοτρόπως και συνεχώς. Έτσι λίγοι άνθρωποι, η μαγιά που λέει ο Μακρυγιάννης, δημιουργήσαμε την Κίνηση Αλληλεγγύης Πολιτών Αλεξανδρούπολης, ώστε να δώσουμε μία σοβαρή, ανιδιοτελή και συνεχή πρόταση για την πατρίδα μας. Για να δώσουμε θάρρος και να πάρουμε δύναμη στις εκατοντάδες οικογένειες, οι οποίες αφού είδαν τη ζωή τους να καταρρέει, παρακολουθούν τους υπεύθυνους της κατάστασής τους, να τους διαβεβαιώνουν (!) ότι όλα θα πάνε καλά.....

Κάθε μέρα, για 365 φορές κάθε έτος, παραλαμβάνουμε προϊόντα που μας τα προσφέρουν με μεγάλη ευχαρίστηση και χαρά, συνάνθρωποί μας παραγωγοί οι οποίοι είδαν στην Κίνησή μας μία αληθινή προσπάθεια ανάστασης του τόπου μας. Επιπλέον το τελευταίο χρονικό διάστημα περάσαμε και στην παραγωγή αγροτικών προϊόντων. Τη βάση άλλωστε της οικονομίας, της ζωής και της ιστορικής πορείας των Ελλήνων και των Ελληνίδων. Εκατοντάδες οικογένειες έλαβαν δωρεά από την Κίνηση, με μόνο “δικαιολογητικό” , την ειλικρίνεια και το πρόβλημα που είχαν ή που έχουν. Εμείς δεν φέρνουμε σε δύσκολη θέση κανένα, δεν ζητάμε δεκάδες χαρτιά, φορολογική δήλωση, ψήφο.....

2. “Ουκ επ’ άρτω μόνω ζήσεται άνθρωπος”

Στο υπαρκτά προβλήματα της πείνας και της δυστυχίας- και είδαμε πολλά αυτά τα χρόνια - θα πρέπει να προστεθούν και τα σημαντικά αν όχι πρωταγωνιστικά προβλήματα της ψυχικής κατάστασης των οικογενειών. Όλοι οι άνθρωποι έχουν την ανάγκη της επικοινωνίας. Της διάχυσης του προσωπικού και οικογενειακού τους δράματος σε ανθρώπους που δεν τους γνώριζαν, αλλά είδαν σ΄αυτούς την πραγματική αλληλεγγύη, χωρίς υστεροβουλία και συμφέρον. 

Ταυτόχρονα η Κίνηση είδε ότι μαζί με την προσφορά σε αγαθά, έπρεπε να υπάρξει και μία πρόταση διεξόδου για την πατρίδα μας.Άλλωστε από την πρώτη στιγμή δηλώσαμε ότι δεν είμαστε ούτε ΜΚΟ, ούτε “Κίνηση” από πλούσιους και πλούσιες που δεν έχουν τι να κάνουν και προσφέρουν τα Χριστούγεννα και το Πάσχα, παρουσία τηλεοπτικής κάμερας, ένα μακαρόνι, ένα ρύζι και μία ζάχαρη.... 

3. Η Κίνηση Αλληλεγγύης ως προσωπική και συλλογική Επ-ανάσταση

Είναι πολλές οι στιγμές για τις οποίες νιώθουμε ότι, συν Θεώ, πετύχαμε αρκετά.Γιατί γίναμε καλύτεροι και πράξαμε το καθήκον μας, όσο βεβαίως μας το επέτρεψαν οι προσωπικές δοκιμασίες και δυσκολίες και τα γενικότερα εμπόδια. 

Γνωρίσαμε μοναδικούς ανθρώπους που δεν μας αρνήθηκαν τη βοήθεια και την προσφορά σε ό,τι και εάν τους ζητήσαμε, όλοι τους από το υστέρημά τους ακόμη και άνεργοι, γνωστοί και άγνωστοι, από διάφορα μέρη της Ελλάδας και του πλανήτη, από το διπλανό μας σπίτι και επιχείρηση. Η αλληλεγγύη είναι η αληθινή πράξη, η ανιδιοτελής προσφορά, η πραγματική προσωπική και συλλογική ανά(σ)ταση, αυτή που θα οδηγήσει στην αληθινή απελευθέρωση της πατρίδας μας από τα δεσμά της πνευματικής και οικονομικής χρεοκοπίας.

Πόντος- Ελευθεροχώρι Γιαννιτσών, Κεμάλ-Χίτλερ

Θ. Μαλκίδης

Από τον Πόντο στο Ελευθεροχώρι Γιαννιτσών και από το μαχαίρι του Κεμάλ στο όπλο του Χίτλερ

Είναι πολλές οι περιπτώσεις όπου ο προσφυγικός Ελληνισμός και ειδικότερα ο Ποντιακός αφού πέρασε από το μαχαίρι του Κεμάλ, βίωσε και το όπλο του Χίτλερ. 
Τραπεζούντα, Τρίπολη, Κερασούντα, Σαμψούντα, Μερζιφούντα, Αργυρούπολη και στη συνέχεια Πύργοι, Μεσόβουνο, Κερδύλλια, Χορτιάτης, Ελευθεροχώρι. 

Οι  πενήντα οικογένειες διασωθέντων από το χωριό Σαχνά Ντερέ του Ακ Νταγ Μαντέν από την πολιτική εξολόθρευσης του Μουσταφά Κεμάλ στον Πόντο, εγκαταστάθηκαν το 1924 στο Ελευθεροχώρι Γιαννιτσών, το οποίο ονομάστηκε μετά από πρωτοβουλία των προσφύγων -κατοίκων του προς τιμήν του Ελευθερίου Βενιζέλου.

Στις 23 Μαρτίου 1944 οι Γερμανοί  Ναζί, συνοδευόμενοι από Τάταρους συνεργάτες τους (.....) εισέβαλαν στο  Ελευθεροχώρι  επιδόθηκαν σε πλιάτσικο, άρπαξαν, κατέστρεψαν, έκαψαν, εκτελώντας και καίγοντας ζωντανούς άνδρες, γυναίκες, παιδιά και δύο  βρέφη. Συνολικά αφαίρεσαν τη ζωή σε 17 (σύμφωνα με άλλες μαρτυρίες 19)  ανθρώπους. Ανάμεσα στα θύματα Βενιζέλος Χαμαλίδης  που βοσκούσε τα κατσίκια του, ακολούθησε ο Ιωσήφ Χατζηβασιλειάδης, τα κορίτσια  Αναστασία Καλτσίδου και η Βαρβάρα Σεβαστιάδου. 

Τη Χαρίκλεια Στοφορίδη που ήταν έγκυος, οι Ναζί με τη ξιφολόγχη της έσκισαν την κοιλιά, το μωρό πετάχτηκε έξω και το κάρφωσαν και αυτό, ενώ με το μαχαίρι αποτελείωσαν και τη μάνα.

 Σε άλλο σπίτι οι Ναζί δολοφόνησαν τη μόλις 9 ημερών λεχώνα, Εύχαρι Καπακίδου μαζί με το βρέφος της και την πεθερά της, Δέσποινα Καπακίδου.

Η κόρη της Δέσποινα που είχε το ίδιο όνομα με τη μητέρα της τραυματίστηκε και προσποιούμενη ότι ήταν νεκρή, γλίτωσε. Τον γέροντα Κωνσταντίνο Χαμαλίδη, τον σήκωσαν από το κρεβάτι, όπου κειτόταν άρρωστος και αφού τον γύρισαν στα σπίτια για να δει τους σκοτωμένους, τον πήγαν ξανά στο σπίτι του, τον έβγαλαν στην αυλή του και τον αποκεφάλισαν με τσεκούρι πάνω στο κούτσουρο όπου έκοβαν τα ξύλα.

Του Κουσίδη τις δύο κόρες, την Αναστασία και τη Δέσποινα τις σκότωσαν μαζί. Η Παρθένα Αμανατιάδου ήταν η δεύτερη που επέζησε νομίζοντας την νεκρή μετά τον πυροβολισμό της, ενώ τον ηλικιωμένο Γεώργιο  Καλτσίδη και αφού τον περιέφεραν  σε όλα τα σπίτια του χωριού  τον σκότωσαν την άλλη μέρα.

Όσοι σώθηκαν από τη διαστροφή, τη μανία και τη βαρβαρότητα των Ναζί εγκληματιών αφού έθαψαν τα θύματα σε ομαδικό τάφο, εγκατέλειψαν το χωριό

Η ανάδειξη των εγκλημάτων του Ναζισμού είναι αυτονόητο καθήκον, το οποίο  πρέπει να συνδέεται ευλόγως για εμάς με τα εγκλήματα του προδρόμου του που είναι ο Κεμαλισμός. 
Άλλωστε αυτά που έκαναν τα όργανα του μαθητή Χίτλερ στην Ελλάδα τα είχε υλοποιήσει  ο δάσκαλος Κεμάλ. 
Σε κάθε περίπτωση οφείλει κάθε Έλληνας και Ελληνίδα να αναδείξει το μαζικό έγκλημα του Κεμαλισμού, τη Γενοκτονία που επειδή δεν τιμωρήθηκε, επαναλήφθηκε από το Ναζισμό από το Ολοκαύτωμα. 

Υ.Γ. Η ανταλλαγή κατηγοριών από την Τουρκία και τη Γερμανία περί Δικτάτορα και Ναζί, είναι γνωστή στους Έλληνες και τις Ελληνίδες ως Σκύλλα και Χάρυβδη, είναι γνωστό ότι το υπόβαθρο της υποκριτικής αυτής αντιπαράθεσης  έχει πολύ αίμα.....

«Αυτή η ανωμαλία πρέπει να σταματήσει»

Θ. Μαλκίδης 

 «Αυτή η ανωμαλία πρέπει να σταματήσει»

Στις 28 Μαρτίου του 1969 ο Γιώργος Σεφέρης μιλά σε μήνυμά που στέλνει κρυφά  στο Λονδίνο και   μεταδίδεται από την Ελληνική Υπηρεσία του BBC και  αναμεταδίδεται από τον ραδιοφωνικό σταθμό του Παρισιού και την «Ντόιτσε Βέλε» για «την ανωμαλία πρέπει να σταματήσει» .

Ένα μήνυμα από το 1969 το οποίο αναφέρεται με συγκλονιστική επικαιρότητα για την κατάσταση που ζούμε τα τελευταία επτά χρόνια μνημονιακής δουλείας και κατάλυσης της εθνικής μας κυριαρχίας:

«Πάει καιρός που πήρα την απόφαση να κρατηθώ έξω από τα πολιτικά του τόπου. Προσπάθησα άλλοτε να το εξηγήσω, αυτό δε σημαίνει διόλου πως μου είναι αδιάφορη η πολιτική ζωή μας.
Έτσι, από τα χρόνια εκείνα ως τώρα τελευταία έπαψα κατά κανόνα ν’ αγγίζω τέτοια θέματα. Εξ άλλου τα όσα δημοσίεψα ώς τις αρχές του 1967, και η κατοπινή στάση μου (δεν έχω δημοσιέψει τίποτε στην Ελλάδα από τότε που φιμώθηκε η ελευθερία) έδειχναν, μου φαίνεται αρκετά καθαρά τη σκέψη μου.

Μολαταύτα, μήνες τώρα, αισθάνομαι μέσα μου και γύρω μου, ολοένα πιο επιτακτικά το χρέος να πω ένα λόγο για τη σημερινή κατάστασή μας. Με όλη τη δυνατή συντομία, νά τι θα έλεγα:
Κλείνουν δυο χρόνια που μας έχει επιβληθεί ένα καθεστώς όλως διόλου αντίθετο με τα ιδεώδη για τα οποία πολέμησε ο κόσμος μας και τόσο περίλαμπρα ο λαός μας, στον τελευταίο παγκόσμιο πόλεμο.

Είναι μια κατάσταση υποχρεωτικής νάρκης όπου, όσες πνευματικές αξίες κατορθώσαμε να κρατήσουμε ζωντανές, με πόνους και με κόπους, πάνε κι’ αυτές να καταποντισθούν μέσα στα ελώδη στεκάμενα νερά. Δε θα μου ήταν δύσκολο να καταλάβω πως τέτοιες ζημιές δε λογαριάζουν παρά πολύ για ορισμένους ανθρώπους. Δυστυχώς, δεν πρόκειται μόνο γι’ αυτόν τον κίνδυνο.

Όλοι πια το διδάχτηκαν και το ξέρουν πως στις δικτατορικές καταστάσεις, η αρχή μπορεί να μοιάζει εύκολη, όμως η τραγωδία περιμένει, αναπότρεπτη, στο τέλος. Το δράμα αυτού του τέλους μας βασανίζει, συνειδητά ή ασυνείδητα όπως στους παμπάλαιους χορούς του Αισχύλου. Όσο μένει η ανωμαλία, τόσο προχωρεί το κακό.

Είμαι ένας άνθρωπος χωρίς κανένα απολύτως πολιτικό δεσμό, και, μπορώ να το πω, μιλώ χωρίς φόβο και χωρίς πάθος. Βλέπω μπροστά μου τον γκρεμό όπου μας οδηγεί η καταπίεση που κάλυψε τον τόπο. Αυτή η ανωμαλία πρέπει να σταματήσει. Είναι Εθνική επιταγή.
Τώρα ξαναγυρίζω στη σιωπή μου. Παρακαλώ το Θεό, να μη με φέρει άλλη φορά σε παρόμοια ανάγκη να ξαναμιλήσω».

Ο Ταμέρ Τσιλιγκίρ για τη Γενοκτονία: «Η Τουρκία έχει οικοδομηθεί πάνω στο αίμα των Ελλήνων.....Είναι ανάγκη να επαναστατήσουμε για τις αδικίες της ιστορίας»

Η συγκλονιστική συνέντευξη από τον Ταμέρ Τσιλιγκίρ,  που έγραψε βιβλίο για την Γενοκτονία .

Συνέντευξη στον Χρήστο Κωνσταντινίδη

Επιμέλεια μετάφρασης Σύλβια Μουφτούογλου

www.Newpost.gr

Με τον εορτασμό της 25ης Μαρτίου τιμούμε την έναρξη της Επανάστασης του 1821, από την οποία προήλθε η αποτίναξη της οθωμανικής κυριαρχίας και στη συνέχεια η δημιουργία του ελληνικού κράτος. Και αν η ελευθερία της Ελλάδας ήταν «από τα κόκκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά», όπως γράφει ο Διονύσιος Σολωμός στον εθνικό ύμνο, στην άλλη πλευρά του Αιγαίου χρησιμοποιήθηκε το αίμα των Ελλήνων, για την ανοικοδόμηση του τούρκικου κράτους. 

Αυτήν την άποψη, η οποία ακούγεται όλο και πιο συχνά, τελευταία, στη χώρα μας, μοιράζεται στο Newpost.gr ο Ταμέρ Τσιλιγκίρ (Tamer Çilingir). Πρόκειται για το συγγραφέα, που βίωσε το απάνθρωπο πρόσωπο του τουρκικού κράτους, φυλακίστηκε για τις πολιτικές του πεποιθήσεις, έκανε απεργία πείνας 91 ημέρες για τις άθλιες συνθήκες κράτησης, παρέμεινε έγκλειστος 10 χρόνια και μετά την προσωρινή αποφυλάκισή του φυγαδεύτηκε στο εξωτερικό! Πριν από μερικούς μήνες κυκλοφόρησε βιβλίο για την Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και παράλληλα διαχειρίζεται ιστοσελίδα με την οποία προσπαθεί να ενημερώσει τους κατοίκους της Μαύρης Θάλασσας για αυτό το τεράστιο ζήτημα, για την αναγνώριση του οποίου παλεύει με όλες του τις δυνάμεις.

Η συμβολή του είναι τεράστια και θα αποδειχτεί αυτό με την πάροδο των χρόνων!  Το θέμα της Γενοκτονίας στην Ελλάδα, εκτός από τις μαρτυρίες βασίστηκε στην πολύτιμη συμβολή και έρευνα του αείμνηστου καθηγητή βυζαντινολογίας, Πολυχρόνη Ενεπεκίδη που έφερε στο φως τα γερμανοαυστριακά αρχεία που αφορούσαν την περίοδο 1908-1918 όπου αποκαλύπτονταν αβίαστα μέσα από αυτά ο γενοκτονικός σχεδιασμός των Νεότουρκων εθνικιστών . Ο Τσιλιγκίρ στέκεται στην περίοδο 1914-1923 όπου κορυφώθηκαν οι εκκαθαρίσεις, χρησιμοποιώντας οθωμανικές και τούρκικες πηγές, οι οποίες αποτελούν τρανταχτή απόδειξη όσων πράχθηκαν, πριν έναν αιώνα. 

Γι'αυτό, όπως έχουμε τονίσει ο Τσιλιγκίρ  «...πρωταγωνιστεί στον ιστορικό αγώνα για την αλήθεια, την ιστορία, την αποκατάσταση και την αναγνώριση του μαζικού εγκλήματος εναντίον των Ελλήνων και των άλλων λαών στην Τουρκία, για την αποκαθήλωση του Κεμαλικού Φασισμού, για την Ελευθερία και τη Δημοκρατία». 

http://malkidis.blogspot.gr/2017/02/tamer-cilingir.html

Ο Ταμέρ Τσιλιγκίρ που έγραψε βιβλίο για την Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου

Ο Ταμέρ Τσιλιγκίρ μίλησε στο Newpost.gr για την έρευνά του πάνω στη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και έστειλε ένα μήνυμα που συμπορεύεται με το κλίμα των ημερών και της εθνικής εορτής. «Πρέπει να γίνει επανάσταση για να αποκατασταθεί η αδικία της ιστορίας», λέει με πάθος και αναλύει την απολυταρχικότητα του τούρκικου πολιτεύματος από τους τελευταίους σουλτάνους και τον Κεμάλ Ατατούρκ μέχρι τον Ερντογάν. Συγκινεί δε με την περιγραφή της συνειδητοποίησης της ελληνικής του καταγωγής. «Δεν αισθάνθηκα ποτέ Τούρκος, είμαι Έλληνας Πόντιος», απάντησε με θάρρος, αυτός, ο αγωνιστής υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, σε σχετική ερώτηση που του έγινε σε μία συνέντευξη που αποκαλύπτει πολλά και ενδιαφέροντα, τα οποία δεν θα σας αφήσουν ασυγκίνητους.

Από τα Λιβερά στην Κωνσταντινούπολη και στο λύκειο «εκπαίδευσης» εθνικιστών και μετά στις φυλακές για τον αγώνα του υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων

Που γεννηθήκατε;

«Γεννήθηκα το 1965 στο χωριό Λιβερά της επαρχίας Ματσούκας που βρίσκεται στην Τραπεζούντα (περιοχή που παρέμειναν ελληνόφωνοι πληθυσμοί μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών)».

Σχολείο, που πήγατε;

«Οι γονείς μου πήραν την απόφαση να εγκατασταθούμε στην Κωνσταντινούπολη. Οπότε, δημοτικό και Γυμνάσιο πήγα στην Πόλη.  

Ποιο ήταν το αντικείμενο των σπουδών σας;

«Το 1978 μπήκα στη Σχολή Αξιωματικών, στο στρατιωτικό Λύκειο Kuleli. Αυτό είναι ένα ίδρυμα παραγωγής Τούρκων εθνικιστών. Εγώ όμως δεν άντεχα αυτό το περιβάλλον και τον τρίτο χρόνο φοίτησής μου με διώξανε από το Λύκειο. Ύστερα αποφάσισα να σπουδάσω κεραμική τέχνη όμως δεν μπόρεσα να αποφοιτήσω από το Πανεπιστήμιο, διότι ενδιαφερόμουν για την πολιτική και αρνήθηκα να σπουδάσω στα Πανεπιστήμια αυτού του κράτους».

Καταδίκη σε ισόβια κάθειρξη - 91 ημέρες απεργία πείνας στη φυλακή!

Ποια ήταν η δουλειά σας στην Τουρκία και που ζείτε σήμερα;

«Ασχολήθηκα με την ανατολίτικη κεραμική τέχνη. Ενώ άρχιζα να ερευνώ για το λαϊκό πολιτισμό, έλαβα θέση εναντίον της κυβέρνησης, στον αγώνα για την ελευθερία και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Λόγω αυτού του θέματος πολλές φορές φυλακίστηκα, δύο φορές, από 6 μήνες, μία το 1986 και την άλλη το 1993. Το 1994 συνελήφθηκα ξανά και καταδικάστηκα σε ισόβια κάθειρξη. Ήμουν 10 χρόνια φυλακισμένος. Οι συνθήκες της φυλάκισης ήταν απάνθρωπες, άθλιες. Γι'αυτό διαμαρτυρήθηκα με απεργία πείνας για 91 ημέρες! Το 2004 αποφυλακίστηκα προσωρινά εξαιτίας προβλημάτων απώλειας μνήμης που βίωνα και δεν ήμουν σε θέση να καλύψω τις ανάγκες μου. Έξι μήνες αργότερα βγήκε ξανά απόφαση φυλάκισής μου. Με τη βοήθεια των γονιών μου βγήκα στο εξωτερικό και τώρα συνεχίζω τη ζωή μου, μακριά από την Τουρκία, στην Ελβετία».

Ποια ήταν η επαφή σας με τα ρωμαίικα, τη διάλεκτο των Ελλήνων του Πόντου στη γενέτειρά σας;

«Από την ημέρα που μετακομίσαμε στην Πόλη οι γονείς μου αρνήθηκαν να επικοινωνούν στην ποντιακή. Τα μιλούσαν μόνο όταν θέλανε να πούνε κάτι κρυφό από εμάς, τα παιδιά. Μας φόβιζαν και αρνήθηκαν να μας την μάθουν. Μεγαλώναμε με την επιβολή μίας νοοτροπίας, στην οποία η λέξη “Πόντιος” θεωρούταν βρισιά. Οι γονείς μου νόμιζαν πως μας φόβιζαν μ'αυτόν τον τρόπο. Έτσι εγώ δεν κατάφερα να επικοινωνώ σε αυτήν την ελληνική διάλεκτο». 

Πότε συνειδητοποιήσατε, ότι η διάλεκτος που ωμιλούταν στο χωριό σας δεν είχε καμία σχέση με την τούρκικη κουλτούρα και τί αντιμετώπιση είχε από τους γηγενείς;

«Κάθε καλοκαίρι πηγαίναμε στο χωριό μου, στη Ματσούκα και μέναμε το λιγότερο ένα μήνα. Στο χωριό μου όλοι γνώριζαν και μίλαγαν τα ρωμαίικα (ρωμαίικα ή rumca αποκαλούνται τα ποντιακά στην Τουρκία). Όταν ρώταγα τον πατέρα μου για τη συγκεκριμένη γλώσσα που μιλούσαν, μου έλεγε ότι απλά είναι μια παλιά γλώσσα. Μια περίοδο θεώρησα, ότι μιλούσαν οθωμανικά, που είναι μια παλιά γλώσσα (για όσους δεν το γνωρίζουν, τα τούρκικα είναι διαφορετική γλώσσα από την καθομιλουμένη της οθωμανικής αυτοκρατορίας). 

Μεγαλώνοντας όμως κατάλαβα, πως η γλώσσα που μιλούσαν είναι καθαρά ελληνικά και ρώτησα την οικογένειά μου, γιατί τη μιλούν. Μου απάντησαν, ότι την έμαθαν από τους γείτονες. Η γιαγιά μου ελάχιστα μιλούσε τα τουρκικά. Η μητρική της γλώσσα ήταν τα ρωμαίικα (όπως πολλών κατοίκων των ελληνόφωνων χωριών της Μαύρης Θάλασσας). Αυτή δεν ήταν μια γλώσσα που θα μάθαιναν από τους γείτονες. Επίσης οι χωριανοί δεν υπερασπίζονταν, ότι είναι Πόντιοι. Λέγανε ότι οι Πόντιοι έφυγαν με την ανταλλαγή. Δηλαδή, οι ντόπιοι φύγανε αλλά μιλούσαν ακόμη την γλώσσα των γειτόνων τους; Αυτό δεν μου φάνηκε και πολύ πειστικό».  

Σήμερα σε ποιες περιοχές του Πόντου μιλούν ρωμαίικα;

«Σήμερα υπάρχουν πάνω από 200 χωριά που μιλούν τη ρωμαίικη γλώσσα στην Τραπεζούντα. Ποντιακά επίσης μιλούν και σε μέρη που μετανάστευσαν εσωτερικά ελληνόφωνοι από τη Μαύρη Θάλασσα, στην Erzincan, στη Bursa και στο Van. Αυτή η γλώσσα όλο και περισσότερο εξαφανίζεται».

«Είναι ανάγκη να επαναστατήσουμε για τις αδικίες της ιστορίας»

H Αγιασμένη Επανάσταση του 1821

Θ. Μαλκίδης 

Η Επανάσταση του 1821, η Αγιασμένη Επανάσταση

Μέρος της ομιλίας στην εκδήλωση  που οργάνωσε ο Τομέας Νεότητας της Ενωμένης Ρωμηοσύνης για το 1821.

Η Επανάσταση του 1821 αποτελεί το πρωταγωνιστικό γεγονός της ιστορικής πορείας του Νεότερου Ελληνισμού.  Γεγονός που συνδέεται με ανθρώπους και  εν τέλει ηρωικές προσωπικότητες που οραματίστηκαν, μόχθησαν, πολέμησαν, έχοντας κεντρικό ρόλο στις πρωταρχικές του εκφάνσεις, στην εξέλιξη αλλά και μεταγενέστερα. 

Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης,  ο Ιωάννης Μακρυγιάννης,  ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης αποτέλεσαν  προσωπικότητες της Επαναστατικής πορείας του Ελληνισμού, με τεράστια προσφορά, οι οποίες  όπως έγινε  και με άλλους πρωταγωνιστές του έπους του 1821, πέρασαν από εμπόδια και δυσκολίες, θλίψεις και στενωπούς, μέχρι να τους δικαιώσει η ιστορία.

Το «Μάχου  Υπέρ Πίστεως και Πατρίδος» του Υψηλάντη, τα  «Οράματα και θάματα και «το τρώνε  από εμάς και μένει και μαγιά» του Μακρυγιάννη και το  «Όταν αποφασίσαμε να κάμωμε την Επανάσταση και η   Διήγησις συμβάντων της Ελληνικής Φυλής από τα 1770 έως τα 1836» του Κολοκοτρώνη, είναι η κληρονομιά μας, η πίστη μας, η Ελληνικότητά μας.

Ο βίος, τα κείμενα, πρότυπα και παραδείγματα, η συγνώμη που είχαν την τόλμη να ζητήσουν απ΄αυτούς που έβλαψαν αλλά και όσους δεν έβλαψαν, παραδίδονται από αυτές τις Επαναστατικές και Επαναστατημένες γενιές του 1821, στις σημερινές και τις αυριανές, ως κληρονομιά αντίστασης σε κάθε εισβολέα και εσωτερικό συνεργάτη του, που (θέλει να) επιβάλλει ολοκληρωτισμό και κάθε είδους σκλαβιά.

Πολύτιμη παρακαταθήκη της «αγιασμένης Επανάστασης», όπως ονόμασε το ξεσηκωμό των   «αγιασμένων πολεμιστών» του Γένους  των  Ελλήνων ο Φώτης Κόντογλου.

Η συμβολή των Θρακών, Ποντίων και Μικρασιατών στην Επανάσταση και το 1821 στο παρόν και το μέλλον

Θεοφάνης Μαλκίδης

Η συμβολή των Θρακών, Ποντίων και Μικρασιατών στην Επανάσταση του 1821

1. Η απουσία

Παρά το γεγονός ότι η συμβολή των Θρακών, των Ποντίων και των Μικρασιατών στην εθνική παλιγγενεσία, στην επανάσταση του 1821, είναι εξίσου σημαντική με τα άλλα κομμάτια του ελληνικού λαού, εντούτοις, λόγοι που συνδέονται με ξένα συμφέροντα και επιδιώξεις και ελλαδικές προτεραιότητες περιθωριοποίησαν και αυτήν την παράμετρο.

Δεν έχει μέχρι σήμερα αξιολογηθεί η προσφορά των Ελλήνων της Ανατολής στον αγώνα του 1821. Η επίσημη και η σχολική ιστορία τίποτε δεν αναφέρει για ενεργό συμμετοχή του Θρακικού, Ποντιακού και Μικρασιατικού Ελληνισμού στον αγώνα της Ανεξαρτησίας. Αναφέρει ελάχιστα μόνο για τους διωγμούς του ελληνικού στοιχείου στο χώρο της Ανατολής, παρόλο που και στη μία και στην άλλη περίπτωση και ενεργητική συμμετοχή των Ελλήνων υπήρξε στην Επανάσταση και μεγάλες ήταν οι θυσίες του Θρακικού, Ποντιακού και Μικρασιατικού Ελληνισμού.

2. Ο Θρακικός, ο Παρευξείνιος και Μικρασιατικός Ελληνισμός στο 1821

Το 1814 όταν ιδρύεται η Φιλική Εταιρεία στην Οδησσό, η πόλη κατοικείται από 4000 Έλληνες, εκ των οποίων το 80% είναι Πόντιοι. Μεταξύ των μυημένων, φαίνεται να συμπεριλαμβάνονταν και κρυπτοχριστιανοί, ενώ σημαντική εκπρόσωπος της Ποντιακής συμμετοχής υπήρξε η οικογένεια των Yψηλαντών, η οποία θυσίασε θέσεις, πλούτο, καριέρα για να μπει μπροστά στον αγώνα της Ελευθερίας. Με την ανάληψη της αρχηγίας της Φιλικής Εταιρείας ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, περνάει τον Προύθο στις 22 Φεβρουαρίου 1821 και υψώνει τη σημαία της Επανάστασης στο Ιάσιο της Μολδοβλαχίας στις 24 Φεβρουαρίου , εκδίδοντας την προκήρυξη της Επανάστασης με τον τίτλο «Μάχου υπέρ πίστεως και πατρίδος».

Πολλοί συμμετείχαν στη Φιλική Εταιρεία και πολλοί νέοι από την Θράκη, τον Πόντο, τη Μικρά Ασία κατατάχθηκαν στον Ιερό Λόχο του Πόντιου, Θρακιώτη και Κωνσταντινουπολίτη Αλέξανδρου Υψηλάντη, συμβάλλοντας στην στελέχωσή του.

Η αποφασιστική συμβολή του κινήματος του Αλέξανδρου Υψηλάντη στην επιτυχία της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 αναγνωρίζει και καταγράφει, μεταξύ άλλων, ο εκ σύγχρονος της επαναστάσεως ιστορικός Ηλίας Φωτεινός και ο  Ιωάννης Φιλήμων, ιστορικός και αγωνιστής της Επανάστασης του 1821.

Ένας από τους Ιερολοχίτες που επέζησε από τη μάχη στο Δραγατσάνι ήταν ο Θρακιώτης Κωνσταντίνος Ξενοκράτης που γεννήθηκε στο Σαμάκοβο το 1803 και εγκαταστάθηκε στο Βουκουρέστι. Εκεί απέκτησε μεγάλη περιουσία και διέθεσε μεγάλο μέρος της στην ίδρυση ελληνικών σχολείων στην γενέτειρά του, στη Βιζύη και το Μεσολόγγι (Ξενοκράτειο Παρθεναγωγείο), ενώ μαζί με τον αδελφό του μετέτρεψε την οικία τους στη Ρουμανική πρωτεύουσα σε νοσοκομείο της ομογένειας. Στη Σωζόπολη υπό το μητροπολίτη Παίσιο Πρικαίο και τον αδελφό του Δημήτριο Βάρη, στην Καλλίπολη, στην Αδριανούπολη, στις Σαράντα Εκκλησίες, στο Σαμάκοβο, στη Φιλιππούπολη, στα Λάβαρα, στην Αίνο 
( καπετάνιοι Χατζή-Αντώνης Βισβίζης και η γυναίκα του Δόμνα), στη Σαμοθράκη με τη μαζική σφαγή των κατοίκων της, σημειώθηκαν επαναστατικά κινήματα. Πολλοί Θρακιώτες, Πόντιοι και Μικρασιάτες πήραν μέρος στο κύριο πεδίο της επανάστασης, στο νότιο Ελλαδικό χώρο, ενώ ένοπλα σώματα Θρακών υπό τον Μητροπολίτη Μαρωνείας Κωνστάντιο 500 ανδρών, συμμετείχαν στο κίνημα του Μακεδόνα Εμμανουήλ Παπά.

Η σφαγή της Σαμοθράκης την 1η Σεπτεμβρίου 1821, όταν ο Σουλτάνος διέταξε τον υποναύαρχο Καπετάν Μπέη Καρά Αλή να πλεύσει στο νησί και να το καταστρέψει αποτελεί τη συγκλονιστικότερη στιγμή της επανάστασης στο χώρο αυτό. Οι κάτοικοι του νησιού, έχοντας υψώσει τη σημαία της επανάστασης, αφού εξαπατήθηκαν από τον Αλή που τους διεμήνυσε ότι δεν θα πάθουν τίποτα δολοφονήθηκαν σχεδόν όλοι, αφού από τους 15.000 κατοίκους γλίτωσαν 33 μόνο οικογένειες και το νησί έμεινε ακατοίκητο για έξι χρόνια. Την καταστροφή της Σαμοθράκης την απεικόνισε πολύ χαρακτηριστικά ο Γάλλος Αύγουστος Βινσόν ο οποίος λίγο αργότερα ζωγράφισε ένα πίνακα με θέμα τη σφαγή της Σαμοθράκης, που βρίσκεται στο Λούβρο.

Στις 17 Απριλίου του 1821 υπήρξε επαναστατικό κίνημα στη Σωζόπολη υπό το μητροπολίτη Παίσιο Πρικαίο και τον αδελφό του Δημήτριο Βάρη, που διέθεταν 5.000 αξιόμαχους άνδρες. Στις 25 Απριλίου η πόλη καταλήφθηκε από τους Οθωμανούς και απαγχονίστηκαν οι μητροπολίτες Ανδριανουπόλεως, Δέρκων Μυριόφυτου, Γάνου και Χώρας Αγχιάλου και Μεσημβρίας και αρκετοί πρόκριτοι.

Γνωστή επίσης είναι η προσφορά του Αντώνη Βισβίζη και της συζύγου του Δόμνας από την Αίνο της Ανατολικής Θράκης. Ο καπετάν Αντώνης Βισβίζης ήταν μυημένος στην Φιλική Εταιρεία και με το πλοίο την «Καλομοίρα» συμμετείχε στην Επανάσταση . 

Η Δόμνα Βισβίζη  και τα πέντε παιδιά του τον ακολουθούσαν πάντα στις πολεμικές επιχειρήσεις και απέκτησε πολλές εμπειρίες. Έτσι όταν σκοτώθηκε ο σύζυγός της συνέχισε με ηρωισμό ως καπετάνισσα της «Καλομοίρας» διαθέτοντας όλη της την περιουσία της στην επανάσταση.Επί χρόνια πρόσφερε τις υπηρεσίες της σε όλες τις ελληνικές θάλασσας, ενώ το 1823 παραχώρησε το πλοίο στη διοίκηση για να μετατραπεί σε πυρπολικό. 
Με την «Καλομοίρα» πυρπολήθηκε από τον Πιπίνο στον Τσεσμέ η τουρκική φρεγάτα στην οποία βρίσκονταν το θησαυροφυλάκιο του σουλτανικού στόλου. Η Δόμνα έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής της στο Ναύπλιο, την Ύδρα και τη Σύρο. Την παρακολουθούμε μέσα από τα αρχεία - να τριγυρνά από τόπο σε τόπο, την Ερμιόνη, το Ναύπλιο, την Ερμούπολη , όπως άλλωστε πολλοί αγωνιστές της επανάστασης, περιφρονημένη, άστεγη με τα πέντε παιδιά της, να προστρέχει «εις το έλεος της σεβαστής επιτροπής της Ελλάδας και να ζητά βοήθεια»...

Στην Ύδρα υπηρετεί το 1825 με τους συντρόφους τους ο καπετάν Βασίλειος Χριστοφόρου Αινίτης, ενώ ένας άλλος συμπατριώτης του, ο Κωνσταντής Καζάζογλου, αφού κυβέρνησε καράβια των Ψαρών και διακρίθηκε στους αποκλεισμούς της Εύβοιας, έγινε μπουλουκτσής του Κριεζώτη, πολέμησε στην Εύβοια, στην Αττική, και ήταν με τους πολιορκούμενους από τον Κουταχή στην Ακρόπολη. Πήρε αργότερα μέρος στην εκστρατεία της Συρίας.

Αυτής της εκστρατείας των Ελλήνων που έγινε την Άνοιξη του 1826, ένας από τους οργανωτές ήταν ο Χατζη Γιαννακός από τη Φιλιππούπολη. Χρησιμοποιήθηκε ως σύνδεσμος μεταξύ παραγόντων του Λιβάνου και της Συρίας και Ελλήνων και έπεισε τους οπλαρχηγούς Βάσω Μαυροβουνιώτη, Κριεζώτη, Χατζημιχάλη και Χατζηστεφανή να οργανώσουν εκστρατεία στο Λίβανο, ώστε να φέρουν αντιπερισπασμό στον Ιμπραήμ που πολιορκούσε τότε το Μεσολόγγι.

Στην πόλη αυτή, ανάμεσα στους ελεύθερους πολιορκημένους, βρίσκονται και πολλοί Θρακιώτες, Πόντιοι και Μικρασιάτες μεταξύ τους δε και πολλές γυναίκες, οι οποίες, μη μπορώντας να διαφύγουν κατά την Έξοδο, πιάστηκαν αιχμάλωτες. Ελευθερωμένες αργότερα, στέλνουν ευχαριστήριο γράμμα τον Κυβερνήτη Ιωάννη Καπποδίστρια. Ακόμη ο Γεώργιος Παππάς ή Καπετάν Καραγεώργης από την Αδριανούπολη, με το επαναστατικό σου σώμα πήρε μέρος στην πολιορκία του Μεσολογγίου και σε άλλες μάχες, και για τον ηρωισμό του γράφει ο Γενναίος Κολοκοτρώνης στα απομνημονεύματά του.

Πολλοί άλλοι Θρακιώτες, Πόντιοι και Μικρασιάτες κατέβηκαν στην νότια Ελλάδα και εντάχθηκαν στα επαναστατικά σώματα. Αναφέρονται 73 Αινίτες οι οποίοι σκοτώθηκαν στις μάχες που δόθηκαν στην Πελοπόννησο και την Στερεά Ελλάδα. Αυτοί που κατατάχθηκαν στον τακτικό στρατιωτικό σώμα, με αρχηγό τον Δημήτριο Υψηλάντη, και αποτέλεσαν τον πυρήνα του πρώτου τακτικού Ελληνικού στρατού και διακρίθηκαν για την συναίσθηση του καθήκοντος προς την υποδουλωμένη Ελλάδα καθώς και για το ήθος και την υποδειγματική τους συμπεριφορά.

Ο Χρήστος Βυζάντιος, ιστορικός και αξιωματικός του  Ελληνικού στρατού, γράφει μεταξύ άλλων: «Ούτοι ( αυτοί που αποτελούσαν τον τακτικό στρατό) κατήγοντο ως επί το πλείστον εκ των κατεστραμένων υπό των Τούρκων επαρχιών και πόλεων της Θράκης, Μακεδονίας και της Μικράς Ασίας.... εχόντων καθαρόν αίσθημα πατριωτισμού...».

Το 1826 ο καταγόμενος από τη Σμύρνη, η οποία έστειλε το Λάβαρο της Αγίας Λαύρας,  Ιωάννης Καρόγλου συγκροτεί στην Πελοπόννησο την «Ιώνιο Φάλαγγα» και έτσι ένα μέρος των Ιώνων, θα συμμετέχουν συγκροτημένα στην Επανάσταση " υπέρ της ελευθερίας ιερού ελληνικού αγώνα."

Τέλος την μάχη με την οποία τελείωσε η Επανάσταση την έδωσε ο Δημήτριος Υψηλάντης στην Πέτρα Βοιωτίας, σε μία ιστορική και συμβολική στιγμή, αφού ο αδελφός του Αλέξανδρος, είχε δώσει την πρώτη.

3. Μία διαπίστωση


Είναι λοιπόν θλιβερό, ότι στο Πάνθεο των ηρώων της Ελληνικής Επανάστασης, όπου υπάρχουν μνημεία των αγωνιστών από τις διάφορες ελληνικές περιοχές, δεν υπάρχει μνημείο για τους Θράκες, για τους Πόντιους, τους Μικρασιάτες. Απουσιάζει από την ελληνική σχολική ιστορία, την δημόσια αναφορά και συζήτηση. Ευχόμαστε αυτή η παράλειψη να διορθωθεί με τις δικές μας ενέργειες, των απογόνων των αγωνιστών αυτών. Το οφείλουμε στους απελευθερωτές της πατρίδας μας.

Και μία συζήτηση για το 1821 στο παρόν και το μέλλον

Ο τομέας Νεότητας της ΕΝΩΜΕΝΗΣ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ σας προσκαλεί στην εκδήλωση για το 1821 με ομιλητή τον 
Θ. Μαλκίδη.

Η εκδήλωση θα γίνει στη Λάρισα στο πνευματικό κέντρο του Ιερού Ναού  των Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων (Άρεως 1) 
την  25η Μαρτίου 2017 στις 7μμ.