Γεωπολιτικός απόηχος στην πολιτική αεροπορία και την ανώτατη εκπαίδευση
Από την Σημερινή
Σοβαρό πλήγμα δέχονται τα τουρκικά επιχειρηματικά συμφέροντα στον ταχέως αναπτυσσόμενο κλάδο της πολιτικής αεροπορίας της Ινδίας, στον απόηχο της πρόσφατης ένοπλης έντασης μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν. Η στάση της Τουρκίας, η οποία ερμηνεύθηκε από τη Νέα Δελχί ως φιλοπακιστανική, έχει προκαλέσει σειρά αντιδράσεων, με στόχο πλέον και τουρκικές εταιρείες που δραστηριοποιούνται στην ινδική επικράτεια.
Για όσους έφυγαν γιατί δεν άντεχαν την αδικία, την κομματοκρατία, την αναξιοκρατία και την οικογενειοκρατία, για όσους έφυγαν για σπουδές, για καλύτερη εργασία και για καλύτερη ζωή, για όσους δούλεψαν στη ξενιτιά για τις επόμενες γενιές, για όσους δεν γύρισαν ποτέ, για όσους λένε ότι είναι υπερήφανοι που είναι Έλληνες!
Σε ευχαριστούμε!
Η Γενοκτονία είναι ένα συντονισμένο σχέδιο
Εφημερίδα Εθνικός Κήρυκας - Νέα Υόρκη
της Γιάννας Κατσαγεώργη
Ο Θεοφάνης Μαλκίδης γεννήθηκε στην Αλεξανδρούπολη από προγόνους διασωθέντες της Γενοκτονίας, η οποία τελέσθηκε από την Τουρκία στο χρονικό διάστημα 1908-1924 και των Ολοκαυτωμάτων κατά τη διάρκεια της Ναζιστικής και Φασιστικής Κατοχής (1941-1944), όπου η οικογένειά του είχε και στις δύο αυτές τραγικές για τον Ελληνισμό περιόδους, θύματα, ορφανά και αγνοούμενους.
Σπούδασε Κοινωνικές Επιστήμες, είναι διδάκτορας του Παντείου Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος της Διεθνούς Ενωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών λαμβάνοντας μέρος στην ψηφοφορία του 2007, όταν η Ενωση με ψήφισμά της αναγνώρισε τη Γενοκτονία των Ελλήνων, των Αρμενίων και των Ασσυρίων, ψήφισμα το οποίο στη συνέχεια υιοθετήθηκε από Εθνικά και Ομοσπονδιακά Κοινοβούλια, Πολιτείες, Δήμους και άλλους φορείς σε όλον τον Κόσμο.
Ασχολείται με το ζήτημα της ανάδειξης και διεθνοποίησης της Γενοκτονίας και τα κείμενά του έχουν δημοσιευθεί σε μελέτες, επιστημονικά περιοδικά, συλλογικούς τόμους και πρακτικά συνεδρίων στην Ελλάδα και το εξωτερικό και έχουν μεταφρασθεί στην αγγλική, γαλλική, ιταλική, ισπανική, αρμενική, ρωσική, ρουμανική, αλβανική και τουρκική γλώσσα.
Για τη δραστηριότητά του έχει τιμηθεί τόσο στο εσωτερικό όσο και το εξωτερικό και επιπλέον έχει τιμηθεί από την Προεδρία της Ελληνικής Δημοκρατίας και το υπουργείο Υγείας και Πρόνοιας για την μακροχρόνια και ανιδιοτελή του συμπαράσταση στον πάσχοντα συνάνθρωπο.
Κύριε Μαλκίδη, έχετε αφιερώσει σημαντικό μέρος της ζωής και της δράσης σας για τη μελέτη και κυρίως για την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων σε Πόντο, Θράκη και Μικρά Ασία. Αρχικά θα σας παρακαλούσα να μας ορίσετε την έννοια της γενοκτονίας. Τι είναι λοιπόν γενοκτονία και πότε θεωρείται ότι αυτή έχει διαπραχθεί;
Την 19
Μαΐου, η Αρμενία τίμησε την Ημέρα Μνήμης των Θυμάτων της Γενοκτονίας των
Ελλήνων. Το Μουσείο-Ινστιτούτο της Γενοκτονίας των Αρμενίων και η Ένωση Ελληνικών Κοινοτήτων της Αρμενίας διοργάνωσαν εκδηλώσεις αφιερωμένες στη
Γενοκτονία του Ελληνικού έθνους που
μοιράστηκε την κοινή μοίρα με το Αρμενικό, τιμώντας τη μνήμη των θυμάτων στο Μνημείο της Γενοκτονίας των Αρμενίων. Ο Πρόξενος της
Ελλάδας στη Δημοκρατία της Αρμενίας, Εμμανουήλ Ασημακόπουλος, καθώς και
εκπρόσωποι της ελληνικής κοινότητας στην Αρμενία συμμετείχαν στην τελετή
μνήμης, ενώ η Διευθύντρια του Μουσείου-Ινστιτούτου της
Γενοκτονίας των Αρμενίων Edita Gzoyan, παρουσίασε την έκθεση με τίτλο «Καταγράφοντας το Έγκλημα:
Αυτόπτες Μάρτυρες Καταγραφές της Γενοκτονίας των Αρμενίων». Ιδιαίτερη αναφορά στην
έκθεση υπήρχε για τη δράση Χρύσανθου Φιλιππίδη, Μητροπολίτη Τραπεζούντας και
μετέπειτα Αρχιεπισκόπου Αθηνών.
Μετά την κατάθεση στεφάνων στο μνημείο και τα εγκαίνια της έκθεσης, πραγματοποιήθηκε εκδήλωση μνήμης με τίτλο «Από την Επιβίωση στη Μεταφορά της Μνήμης: Η Γενοκτονία και η Αποστολή των Γενεών», εκδήλωση στην οποία μίλησαν ο Θεοδόσιος Κυριακίδης, η Tessa Hofmann, ο Θεοφάνης Μαλκίδης και η ανώτερη ερευνήτρια του Μουσείου-Ινστιτούτο της Γενοκτονίας των Αρμενίων Tehmine Martoyan.
Σύστασις ἀπό τήν διοργανώτρια γιά νά μήν …ἐνοχληθεῖ ἡ Τουρκία – Ἀλλά ἐκείνη ἐπέμεινε καί μιλοῦσε γιά τήν ρίζα της καί τήν προσφυγιά – Τό παρασκήνιο πίσω ἀπό τό πρῶτο ἀμιγῶς ἑλληνικό τραγούδι πού ἐστάλη στήν διεθνῆ διοργάνωση τῆς Eurovision μετά ἀπό χρόνια καί κατέκτησε μέ τό σπαθί του τήν ἕκτη θέση
ΕΝΑΣ ΔΡΟΜΟΣ χωρίς ἐμπόδια συνήθως δέν ὁδηγεῖ πουθενά! Τέτοιος πάντοτε ἦταν ὁ δρόμος τῶν Ποντίων, τήν μαύρη ἐπέτειο τῆς γενοκτονίας τῶν ὁποίων θυμόμαστε σήμερα. Ἕνας δρόμος γεμᾶτος ἐμπόδια, ὁ ὁποῖος καθρεφτίζεται καί στήν μουσική τους. Στόν λυγμό τῆς λύρας, στά κοφτά βήματα τοῦ πυρρίχιου, στήν ὑπερηφάνεια τοῦ Κότσαρι. Τῶν παραδοσιακῶν πολεμικῶν χορῶν τους. Τέτοια εἶναι ἡ ἱστορία της καί ἡ ἱστορία τῆς οἰκογένειας τῆς Κλαυδίας Παπαδοπούλου, ἡ ὁποία παλιννόστησε στήν Ἑλλάδα ἀπό τήν τέως Σοβιετική Ἕνωση τό 1991 μέ τήν Ἐπιχείρηση «Χρυσόμαλλο Δέρας» τῆς Βιργινίας Τσουδεροῦ.
Παλιννόστησε μαζί μέ χιλιάδες ἄλλες (πού ρίζωσαν στήν Θράκη) καί ἐγκαταστάθηκε στόν Ἀσπρόπυργο. Ἡ γιαγιά τῆς νεαρᾶς Κλαυδίας (ἡ ὁποία εἶναι μία ἀπό τίς πρῶτες Ἑλληνίδες τοῦ κύματος ἐκείνου πού ἀποκτᾶ τήν καθολική ἀποδοχή καί ἀναγνώριση σέ πανελλήνιο ἐπίπεδο ‒ἔπρεπε νά περάσουν 34 ὁλόκληρα χρόνια γιά νά πάψουν νά μιλοῦν ρατσιστικά γιά Ρωσσοπόντιους) διηγεῖτο στήν ἐγγονή της, ὅταν ἦταν μικρή, ἱστορίες καί ἀπό τήν προσφυγιά τῶν Ποντίων. Ἱστορίες ἀπό τούς διωγμούς καί ἀπό τήν γενοκτονία τῶν Ποντίων.
Έδεσσα, 13 Μαΐου του 2018
"Το ολοκαύτωμα της Σάντας"
Μονόλογος στην ποντιακή διάλεκτο που έγραψα και παρουσιάστηκε κατά την εκδήλωση του Συλλόγου Ποντίων Έδεσσας στις 13 Μαΐου του 2018.
Ο μονόλογος βασίστηκε στο κείμενο του Φάνη Μαλκίδη " Το ολοκαύτωμα της Σάντας τον Σεπτέμβριο του 1921, γυναίκες και παιδιά ως στίχος της Γενοκτονίας", ο οποίος ήταν και κύριος ομιλητής της εκδήλωσης.
Στις 17 Μαΐου 2025, έφυγε από τη ζωή η Γιαννούλα Λαζαρίδου Βασιλείου, 88 ετών, η εμβληματική αυτή δασκάλα του κατεχόμενου Ριζοκαρπάσου. Νοσηλευόταν στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας, όπου είχε μεταφερθεί από το Ριζοκάρπασο λόγω προβλημάτων υγείας.
Μνήμη Γενοκτονίας, <<εκπομπές επί εκπομπών>>, διαδικτυακές εκδηλώσεις, <<αφιερώματα επί αφιερωμάτων>>, τηλεοπτική πασαρέλα <<ειδικών επιστημόνων>> ως παραρτήματα του Μαξίμου και κομματικά υποκαταστήματα και οι πρωταγωνιστές της διεθνοποίησης και αναγνώρισης απόντες και απούσες , σαν να μην υπήρξαν ποτέ !
Γενοκτονία και αναγνώριση, απολογισμός και συνέχεια
Από την ομιλία στην εκδήλωση στο Μουσείο- Ερευνητικό Ινστιτούτο της Γενοκτονίας. Ερεβάν- Αρμενία 19 Μαίου 2025.
Οι σκέψεις που αποτυπώνονται στο κείμενο αποτελούν, μεταξύ των άλλων, τον απολογισμό, της συνεχούς δραστηριότητας στην Ελλάδα και το εξωτερικό για το ζήτημα της Γενοκτονίας.
Οι εξορίες, οι διώξεις, οι σφαγές, τα ολοκαυτώματα, η βαρβαρότητα που υπέστη ο Ελληνισμός από τις ακτές της Ιωνίας μέχρι τα βάθη της Μικράς Ασίας και από τη Θράκη μέχρι τον Πόντο, συνιστά σχεδιασμένη, οργανωμένη, προγραμματισμένη προσπάθεια εξαφάνισης του Ελληνικού έθνους, αποτελεί Γενοκτονία τόσο στον τύπο, όσο και στην ουσία του (χωρίς παραγραφή όσα χρόνια και εάν περάσουν) όρου της σχετικής σύμβασης του ΟΗΕ και του διεθνούς δικαίου.
Σύμβασης και δικαίου που προβλέπουν βαριές κυρώσεις για τους υπεύθυνους και για τους αρνητές, που προβλέπουν επανόρθωση, αποζημίωση, αποκατάσταση των θυμάτων και των απογόνων τους.
«Στεκόμαστε δίπλα στον αγώνα του ποντιακού -και όχι μόνο- ελληνισμού για τη διεθνή αναγνώριση της γενοκτονίας του Πόντου»
Το Κόμμα Δημοκρατικής Ένωσης, τιμώντας τη μνήμη του σπουδαίου Έλληνα και συντρόφου του κουρδικού λαού, Μιχάλη Χαραλαμπίδη, και ανταποκρινόμενο στο δικό του τελευταίο αίτημα προς τους Κούρδους φίλους του, το οποίο εξέφρασε λίγο πριν τον αδόκητο χαμό του, προβαίνει στην ακόλουθη ανακοίνωση, στα πλαίσια της αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ποντίων:
Ένα παλιό ρολόι τσέπης
Σε ένα σκονισμένο σεντούκι, ανορθόδοξα πέταξαν τις στάκτες σου. Ψυχρά, αδιάφορα, ξένος εν μέσω ξένων' ήσουν. Τιμές νεκρών δεν αποδίδουν πια σε τούτα τα χρόνια.
.jpg)
Εκτός από το να καταθέτουν στεφάνια στον Χίτλερ Κεμάλ και να σιωπούν μπροστά στο Σουλτάνο της Άγκυρας,
Είμαι πολύ περήφανος. Γεννήθηκα στην Ελλάδα, είμαι πολύ περήφανος Έλληνας. Ο πατέρας μου σιγούρεψε το να μάθω τις ρίζες μου και τι σημαίνει να είσαι Έλληνας. Να το κουβαλάω σε όλη μου τη ζωή. Μεγάλωσα στην Αυστραλία. Στην άλλη άκρη του κόσμου όπου το ποδόσφαιρο δυστυχώς δεν ήταν εξέχον άθλημα. Αλλά ο πατέρας μου μετέφερε την αγάπη για το ποδόσφαιρο από την Ελλάδα στην Αυστραλία.
Η 19 Μαΐου τιμάται ως Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας, μιας από τις πιο σκοτεινές σελίδες του 20ού αιώνα, που σφράγισε τη μοίρα εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων της Ανατολής. Στο πρόσωπο του Θεοφάνη Μαλκίδη συναντά κανείς όχι μόνο έναν καταξιωμένο επιστήμονα και ερευνητή, αλλά και έναν ακούραστο υπερασπιστή της ιστορικής μνήμης.
Παιδί προσφύγων, ο ίδιος κουβαλά μέσα του το τραύμα και την αντοχή των χαμένων πατρίδων και έχει αφιερώσει τη ζωή του στη μελέτη και ανάδειξη των Γενοκτονιών που σημάδεψαν τον 20ό αιώνα, των Ελλήνων, των Αρμενίων και των Ασσυρίων. Με ερευνητική προσήλωση, διεθνή παρουσία και ένα έργο μεταφρασμένο σε πλήθος γλωσσών, ο κ. Μαλκίδης δεν καταγράφει απλώς γεγονότα, τα ανασύρει με αξιοπρέπεια από τη σκόνη της λήθης και τα μετατρέπει σε φάρο για τις επόμενες γενιές.
Η μαρτυρία του Θεοφάνη Μαλκίδη δεν είναι απλώς μια ακαδημαϊκή συνεισφορά, είναι μια πράξη ευθύνης. Σε μια εποχή όπου η παραχάραξη της Ιστορίας και η πολιτική σκοπιμότητα επιχειρούν να αποσιωπήσουν τα εγκλήματα του παρελθόντος, η φωνή του αποτελεί υπενθύμιση, ότι χωρίς δικαιοσύνη δεν μπορεί να υπάρξει συμφιλίωση. Η γενοκτονία δεν είναι ένα «εθνικό θέμα», είναι οικουμενικό ζήτημα ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μιλά για την ιστορική τεκμηρίωση της γενοκτονίας, τις δυσκολίες διεθνούς αναγνώρισης, τη στάση της Ελλάδας, αλλά και για τον ρόλο που μπορούν να παίξουν οι νέες γενιές στη διατήρηση της αλήθειας.
Με λόγο νηφάλιο αλλά παθιασμένο, ο Θεοφάνης Μαλκίδης μας θυμίζει πως η Μνήμη δεν είναι απλώς καθήκον, είναι πράξη αντίστασης απέναντι στη λήθη και την αδικία.
Θεοφάνης Μαλκίδης
Γενοκτονία, Γυναικοκτονία και Παιδοκτονία
Ποτέ άλλοτε στην παγκόσμια ιστορία δεν σημειώθηκαν τρία μαζικά εγκλήματα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα και από τους ίδιους θύτες. Οι Έλληνες, οι Αρμένιοι, οι Ασσύριοι, υπέστησαν Γενοκτονία από τους Νεότουρκους και τους Κεμαλικούς, οι οποίοι δολοφόνησαν, βίασαν, εξανδραπόδισαν και τελικώς εκδίωξαν από τις εστίες τους, τους ιστορικούς αυτόχθονες λαούς, λεηλατώντας και καταστρέφοντας, ταυτοχρόνως, τον πολιτισμό τους.
Η γενοκτονία των Ελλήνων
Του Γιάννη Χ. Κουριαννίδη(*)
Ο αφανισμός της ακμάζουσας ελληνικής μειονότητας της Κωνσταντινούπολης, τον Σεπτέμβριο του 1955, και στη συνέχεια των Ελλήνων της Ίμβρου και της Τενέδου, είναι ενταγμένος στο ευρύτερο πλαίσιο της γενοκτονίας του Ελληνισμού της Ανατολής, που δεν σταμάτησε ποτέ και που συνεχίζεται ακόμη και σήμερα, με την προσπάθεια του ολοκληρωτικού αφανισμού των ιδιαίτερων πολιτισμικών στοιχείων γηγενών ελληνικών πληθυσμών, σε όλη την επικράτεια του σύγχρονου τουρκικού κράτους.
Σε περιόδους κρίσεων, οι γενοκτονικές πρακτικές και μέθοδοι ήταν απροκάλυπτα ωμές και αποσκοπούσαν στη φυσική εξόντωση των Ελλήνων. Πολλά χρόνια πριν αλλά και κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής εκστρατείας, η βιολογική εξόντωση εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων στον Πόντο και στην υπόλοιπη Μικρασία, αλλά και στην Ανατολική Θράκη, σχεδόν εξαφάνισε την ελληνική παρουσία στα μέρη αυτά.
Σήμερα, το ταυτοτικό κίνημα που αναπτύσσεται στις πατρογονικές εστίες του Ελληνισμού της Ανατολής οδηγεί την Τουρκία σε άλλες πρακτικές, αφού είναι και σχετικά δύσκολο γι᾽ αυτήν να κάνει τα ίδια, σε ένα περιβάλλον όπου υποτίθεται πως τα ανθρώπινα δικαιώματα διασφαλίζονται με διεθνείς συνθήκες. Η γενοκτονία εφαρμόζεται πλέον με μεθόδους που αποσκοπούν στην αποεθνικοποίηση των πληθυσμών αυτών. Και αν ο όρος «γενοκτονία» ακούγεται ίσως υπερβολικός στις μέρες μας, θα ήταν χρήσιμο να ακούσουμε πώς ακριβώς τον προσδιόριζε ένας από τους κατ᾽ εξοχήν ιστορικούς μελετητές του εβραϊκού ολοκαυτώματος, ο Yehuda Bauer, το 1984:
«Γενοκτονία είναι η σχεδιαζόμενη καταστροφή, όπως αυτή συνετελέσθη από τα μέσα ήδη του δέκατου ένατου αιώνα, μιας φυλετικής, εθνικής ή εθνοτικής ομάδας, με τους ακόλουθους τρόπους:
(α) επιλεκτική μαζική δολοφονία της ελίτ ή τμημάτων του πληθυσμού,
(β) εξάλειψη του εθνικού (φυλετικού, εθνοτικού) πολιτισμού και της θρησκευτικής ζωής με αφετηρία την πρόθεση “απεθνικοποίησης”,
(γ) υποδούλωση, με την ίδια ακριβώς πρόθεση,
(δ) καταστροφή της εθνικής (φυλετικής, εθνοτικής) οικονομικής ζωής, με την ίδια πρόθεση,
(ε) βιολογικό αποδεκατισμό μιας πληθυσμιακής ομάδας με απαγωγές παιδιών, ή την παρεμπόδιση μιας φυσιολογικής οικογενειακής ζωής, με την ίδια πρόθεση».
Αντιλαμβάνεται εύκολα κάποιος ότι στο σημερινό τουρκικό κράτος, όπου μάλιστα κυριαρχεί η ισλαμική κουλτούρα, εφαρμόζονται οι περισσότερες από τις παραπάνω μεθόδους, που αποσκοπούν στην ομογενοποίηση των μειονοτικών ομάδων της τουρκικής επικράτειας με την επιβολή του τουρκισμού.
Όπως επισημαίνει χαρακτηριστικά ο Θεοφάνης Μαλκίδης στο έργο του «Η Γενοκτονία των Ελλήνων – Ύβρις, Άτις, Νέμεσις, Τίσις(**)» (εκδ. περιοδικού «Ενδοχώρα»):
Θεοφάνης Μαλκίδης
Η έννοια «γενοκτονία», από τις ελληνικές λέξεις γένος και κτείνω (φονεύω) εκφράζεται για πρώτη φορά το 1944 από τον διασωθέντα του Ολοκαυτώματος Ραφαήλ Λέμκιν , ο οποίος για να στηρίξει τα επιχειρήματά του αναφέρθηκε και στη μαζική εξόντωση των Ελλήνων και των Αρμενίων. Η Γενοκτονία αποτέλεσε και το κύριο όρο στο κατηγορητήριο για τη Δίκη της Νυρεμβέργης, όπου καταδικάστηκαν οι Ναζί.
