Η Θράκη,o Πόντος και η Μικρά Ασία στην Επανάσταση του 1821

Η Θράκη στην επανάσταση του 1821 είναι το θέμα της ομιλίας του Θ. Μαλκίδη  στην εκδήλωση που οργανώνει ο Πολιτιστικός Σύλλογος Κιμμερίων "η Ζωοδόχος Πηγή"   .

Η εκδήλωση θα γίνει την Κυριακή 27 Μαρτίου 2016 και ώρα 

11:00 πμ στο πνευματικό Κέντρο του Ιερού Ναού του Αγίου Δημητρίου Κιμμερίων.

Ακούστε τη συνέντευξη  του Θ. Μαλκίδη, στο ραδιοφωνικό σταθμό Μάξιμουμ,  για την Επανάσταση του 1821

Θ. Μαλκίδης: Η συμβολή των Θρακών, Ποντίων και Μικρασιατών στην Εθνική Επανάσταση του 1821

Παρά το γεγονός ότι η συμβολή των Θρακών, των Ποντίων και των Μικρασιατών στην εθνική παλιγγενεσία, στην επανάσταση του 1821, είναι εξίσου σημαντική με τα άλλα κομμάτια του ελληνικού λαού, εντούτοις, λόγοι που συνδέονται με ξένα συμφέροντα και επιδιώξεις και ελλαδικές προτεραιότητες περιθωριοποίησαν και αυτήν την παράμετρο. Δεν έχει μέχρι σήμερα αξιολογηθεί η προσφορά των Ελλήνων της Ανατολής στον αγώνα του 1821.

Το ιστορικής σημασίας Συνέδριο για τη Γενοκτονία, στην Άγκυρα!

Θ. Μαλκίδης 

Το ιστορικής σημασίας Συνέδριο για τη Γενοκτονία στην Άγκυρα!

Απόσπασμα συνεντεύξεων σε ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς


Το Συνέδριο για τη Γενοκτονία των προγόνων μας, η συζήτηση για την εκδίωξη των δικών μας ανθρώπων, η ημερίδα που θα γίνει στην πρωτεύουσα της Τουρκίας Άγκυρα στις 9 Απριλίου, είναι ένα ιστορικό γεγονός. Αποτελεί μία ψηφίδα στο  μεγάλο και ειλικρινή διάλογο που έχουμε εδώ και χρόνια με   έντιμες, δημοκρατικές και αγωνιστικές προσωπικότητες στη γειτονική χώρα. 

Είναι αποτέλεσμα της προσπάθειάς μας που έχει συνέπεια, ανιδιοτέλεια, σοβαρότητα, ειλικρίνεια, δεν διαπραγματεύεται ούτε αποσιωπά την αλήθεια, δεν καταναλώνει ούτε ευτελίζει το ζήτημα και συνεργάζεται μεταξύ των άλλων και με  δημοκράτες Τούρκους που γνωρίζουν την πραγματικότητα. 

Συνομιλήσαμε όλα αυτά τα χρόνια με ανθρώπους όπως ο Τανέρ Ακσάμ, ο Ραγκίπ Ζαράκολου, ο Σαίτ Τσετίνογλου, συνεργαστήκαμε σε διεθνή συνέδρια και συναντήσεις, από το Γερεβάν, την Καβάλα, την Κατερίνη και την Αθήνα, μέχρι το Σικάγο, την Νέα Υόρκη και τη Στοκχόλμη, έγραψαν για εμάς και γράψαμε μαζί και κάναμε άλλα τόσα για την υπόθεση της Γενοκτονίας. Μεταξύ των άλλων, η εισαγωγή στο βιβλίο μου για τη Γενοκτονία είναι του Ακσάμ, ενώ με τους Τσετίνογλου  και Ζαράκολου γράψαμε το βιβλίο για τη Γενοκτονία στην ελληνική και αγγλική γλώσσα. 

Το Συνέδριο στην Άγκυρα είναι ένα "φυσιολογικό" αποτέλεσμα όλων των παραπάνω. Κάποτε έρχεται η ώρα και η ιστορική στιγμή που πρέπει να μιλήσεις για το έγκλημα  στον τόπο του εγκλήματος, να  αναφερθείς στο ολοκαύτωμα στην πρωτεύουσα των πρωτεργατών υλοποίησής του,  έρχεται ο χρόνος για να αποδεχθούν οι αρνητές και προπαγανδιστές απόγονοι των Νεότουρκων και Κεμαλικών Ναζί τη Γενοκτονία εναντίον των Ελλήνων.  

Επικοινώνησαν πάρα πολλοί  από την Ελλάδα και το εξωτερικό, για να μου εκφράσουν τα πολυποίκιλα συναισθήματά τους για το Συνέδριο. Αν μπορώ να τα κωδικοποιήσω θα τα ονόμαζα, απορία, έκπληξη, ικανοποίηση, ανακούφιση, χαρά, αλλά και δικαιολογημένη αντίδραση, όταν την ίδια στιγμή στην Ελλάδα η υπονόμευση και η άρνηση περισσεύει! 

Η ουσία είναι ότι σε συνδυασμό και με τις άλλες εξελίξεις στην Τουρκία, το συνέδριο αποτελεί ένα ιστορικό σταθμό στο ζήτημα αναγνώρισης της Γενοκτονίας. Συνέπεια του αγώνα μας για την ανάδειξη του ιερού  θέματος του Ελληνικού Ολοκαυτώματος  τα επόμενα χρόνια θα ζήσουμε, συν Θεώ, σπουδαίες και μεγάλες νίκες!




H συνέντευξη στο Ράδιο Χρόνος της Κομοτηνής

Ένα ιστορικής σημασίας Συνέδριο  πραγματοποιείται στην Άγκυρα με θέμα  «Ο Νομός Τραπεζούντας και το Ποντιακό Ζήτημα Στον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά» στις 9 Απριλίου 2016.

Τo Συνέδριο το  διοργανώνει η «Πρωτοβουλία για την Ελευθερία Σκέψης της Άγκυρας» (Ankara Düşünceye Özgürlük Girişimi) και η εφημερίδα«Newroz» .

Στην Ημερίδα θα απευθύνουν χαιρετισμό οι :Fikret BAŞKAYA και  Sinan ÇİFTYÜREK  ενώ οι εισηγητές είναι οι εξής:

Ahmet DEMİREL: Οι Διασκέψεις για τον Πόντο στο Πρώτο Κοινοβούλιο

Attila TUYGAN : Από τη Μεταρρύθμιση στην Γενοκτονία

Baskın ORAN : Η  Βίαιη Εκκαθάριση των Ρωμιών από την Ανατολή, η Ανταλλαγή Πληθυσμών του 1923 από το Α μέχρι το Ω και η Ολοκλήρωση της το 1964

İsmail BEŞİKÇİ : Η Καταστροφή της Εγγύς Ανατολής και το Ποντιακό Ζήτημα 

Mahmut KONUK : Δύο Φιγούρες της Γενοκτονίας: Sakallı Nurettin Paşa και Topal Osman Ağa

Mert KAYA : Ο Κληροδοτούμενος: Ο Χαμένος Γιος του Πόντου

Στέργιος ΘΕΟΔΩΡΙΔΗΣ : Μνήμη και Εξουσία

Tamer ÇİLİNGİR : 353 χιλιάδες: Όχι απλά ένας αριθμός αλλά Άνθρωποι

Θεοφάνης ΜΑΛΚΙΔΗΣ : Γενοκτονία: Το Έγκλημα Εις Βάρος της Ανθρωπότητας

Το 1821 του Πόντου και ο Πόντος του 1821

Στις 9 Απριλίου 2016, στην Άγκυρα, η ‘Πρωτοβουλία για την Ελευθερία της Σκέψης της Άγκυρας’ διοργανώνει ένα ιστορικής σημασίας συνέδριο για τη Γενοκτονία των Ποντίων.

Το θέμα, το οποίο θα αναπτύξουν διακεκριμένοι εισηγητές από την Τουρκία και την Ελλάδα είναι το εξής: ‘Ο Νομός Τραπεζούντας και το Ποντιακό Ζήτημα στον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά’.

Ανάμεσα στους εισηγητές από την Ελλάδα είναι και ο διδάκτωρ κοινωνικών και πολιτικών επιστημών, μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη μελέτη των Γενοκτονιών κ. Θεοφάνης Μαλκίδης.

Ο κ. Μαλκίδης ήταν  ο κεντρικός εισηγητής εκδήλωσης του Συλλόγου Ποντίων Ξάνθης με θέμα: ‘το 1821 του Πόντου και ο Πόντος του 1821’, ενώ την Κυριακή 27 Μαρτίου, στις 11:00,  θα μιλήσει στην εκδήλωση του Συλλόγου Γυναικών Κιμμερίων ‘Η Ζωοδόχος Πηγή’ όπου θα αναπτύξει το θέμα ‘Η Θράκη στην Επανάσταση του 1821’ στο Πνευματικό Κέντρο του Ι.Ν.Αγίου Δημητρίου

Ο κ. Μαλκίδης μίλησε για το Συνέδριο, αναφέρθηκε στις δύο παρουσίες του στη Ξάνθη ως προσκεκλημένος συλλόγων της περιοχής όχι μόνο για να τιμηθεί η Εθνική Παλιγγενεσία που ούτως ή άλλως έχει τιμηθεί από την ίδια την ιστορία ως αδιαμφισβήτητο γεγονός και έχει εμπεδωθεί στην εθνική συνείδηση των Ελλήνων,( όσο και αν επιχειρείται έντεχνα και επίμονα εδώ και χρόνια από αρκετούς το ακριβώς αντίθετο, δηλαδή η αποποίηση μέσω της απαξίωσης της εθνικής ιστορίας), σχολίασε την εγκύκλιο του υπουργού Παιδείας Ν.Φίλη στα σχολεία ενόψει εθνικής επετείου στην οποία απουσιάζει η … εθνική επέτειος και το μήνυμα της και τέλος, ίσως το σημαντικότερο της συζήτησης μαζί του, οι τοποθετήσεις του ενεργοποίησαν γονείς και συμπολίτες, ακροατές και ακροάτριες της εκπομπής, οι οποίοι κατέθεσαν τον προβληματισμό τους για την ιστορία που διδάσκεται στα σχολεία μας.

Ακούστε τον κ. Μαλκίδη στο Δημοτικό Ραδιόφωνο Ξάνθης.

Τα αποτελέσματα της Υπονόμευσης και της Άρνησης

Θ. Μαλκίδης 

Τα αποτελέσματα της Υπονόμευσης και της Άρνησης

Η ανακοίνωση του Υπουργείου Εξωτερικών της Τουρκίας για το ζήτημα της Γενοκτονίας, αποτελεί μία ακόμη προκλητική δήλωση του θύτη έναντι των θυμάτων. Είναι η ύβρις που συνεχίζεται για εκατό και πλέον χρόνια, από τότε που άρχισε το μαζικό έγκλημα, εναντίον των Ελλήνων, Αρμενίων, Ασσυρίων  και άλλων λαών. 

Η  ανακοίνωση βεβαίως η οποία αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της σχέσης  της Τουρκίας  με την ιστορία, ήρθε ως "φυσιολογικό" αποτέλεσμα της Ελλαδικής στάσης στο ζήτημα της Γενοκτονίας. Είναι τα αποτελέσματα της Υπονόμευσης και της Άρνησης, τα "οψώνια της αμαρτίας", όπως γράφει ο Απόστολος Παύλος. 

Γιατί ο Κ. Καραμανλής, ο   Πρωθυπουργός της χώρας, του λαού και του έθνους  που είχε 1.000.000 θύματα στον Πόντο, στην Ιωνία, στη Θράκη, στην Καππαδοκία, κατέθεσε στεφάνι στον βασικό υπεύθυνο της Γενοκτονίας, τον δάσκαλο του Χίτλερ, Μουσταφά Κεμάλ, στη δεκαετία του 1950. 
Το ίδιο έπραξε και ο  o συνονόματος ανιψιός του  ως πρωθυπουργός το 2006,   συμπληρώνοντας την ύβρι με κουμπαριά με τους απογόνους των δολοφόνων (.....), το ίδιο έκανε και ο Υπουργός Εξωτερικών Γ. Παπανδρέου, διανθίζοντας την ύβρι με χορούς και συμφωνίες για τα νέα σχολικά  βιβλία που κατέληξαν σε συνωστισμούς στη Σμύρνη.....

Γιατί η Ελλάδα αποπειράθηκε να στείλει την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών για να  εμφανιστεί την 19η Μαΐου στην Άγκυρα στις γιορτές μίσους, φασισμού και ρατσισμού υπέρ  του Κεμάλ, γιατί η Ελλάδα καλεί το λαό να εορτάσει (!!!!)  τη Γενοκτονία εναντίον του, γιατί η Ελλάδα κατέληξε δια του Υπουργού πρώην Εθνικής Παιδείας και νυν Α- Παιδείας, να αρνείται το μαζικό έγκλημα.

Τι περιμένει δηλαδή το κράτος αυτό, οι συγκεκριμένοι θεσμοί, οι αρχές και οι εκπρόσωποί της, όταν έχουν για δεκαετίες την παραπάνω στάση μαζί με την υποκρισία,  τους "δεκάρικους" άνευ ουσίας και σημασίας λόγους, τη  σιωπή και την αδιαφορία; 

Tι αναμένουν  η κοινωνία και τα κάθε λογής πρόσωπα που σιώπησαν ή φώναξαν,  αναλόγως την κομματική- πολιτική τους θέση, σε κάθε υπονόμευση και άρνηση που συνέβη στο ζήτημα της Γενοκτονίας; 

Τι μπορείς να περιμένεις όταν το ζήτημα της Γενοκτονίας απουσιάζει από τη διμερή και διεθνή ατζέντα της Ελλάδας; 

Τα αποτελέσματα της Υπονόμευσης και της Άρνησης επιβεβαιώθηκαν για ακόμη μία φορά, με τραγικό βεβαίως τρόπο.  

Η ελπίδα πάντως έρχεται για ακόμη μία φορά από τους αγωνιστές και δημοκράτες από όλο τον κόσμο που με συνέπεια και ανιδιοτέλεια, παρόλο το κόστος, τα εμπόδια και τις δοκιμασίες συνεχίζουν τον αγώνα αναγνώρισης,  ενάντια στην Προπαγάνδα και το Ψεύδος της Τουρκίας, την Υπονόμευση και την Άρνηση της Ελλάδας.

Η ημερίδα στην πρωτεύουσα της Τουρκίας Άγκυρα, η πρώτη για το ζήτημα της Γενοκτονίας των δικών μας ανθρώπων που θα γίνει στις 9 Απριλίου  από ελεύθερους, δημοκράτες και αγωνιστές Τούρκους, με τη συμμετοχή μας, είναι μία τεράστια, ατράνταχτη και ιστορική απόδειξη.  

Ο αγώνας,  θα είναι νικηφόρος, γιατί έχουμε μαζί μας το Θεό, τις ψυχές των προγόνων μας, τους συνοδοιπόρους μας από όλον τον πλανήτη,  το δίκαιο και την ιστορία!

Η συνέχειά μας

Θ. Μαλκίδης

Η συνέχειά μας


Η παρακμή της πολιτικής  και η ύβρις  στην Ελλάδα είναι μία πραγματικότητα. 
Με εκβιασμούς και τρομοκρατία του τύπου «θα κλείσουν τα σύνορα και θα καταργηθεί για την Ελλάδα η συνθήκη Σένγκεν», «θα έρθουν εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες», «θα πεινάσετε», «δε θα σας στηρίξει η ΕΕ», «θα συνομιλούμε μόνο με την Τουρκία», «χρεοκοπία και πτώχευση», «θα φύγουμε από το ευρώ και θα γυρίσουμε στη δραχμή», «δεν θα έχουμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις», «θα υπάρξει πείνα», καταλύθηκε η εθνική κυριαρχία, λεηλατήθηκε η δημόσια περιουσία,  εμπεδώθηκε η φασιστική πρακτική, πυρπολείται το ιδιαίτερο του  προσώπου, η πίστη και η παράδοσή μας, καταστράφηκαν οι ζωές μας και οι ζωές των επόμενων γενεών. 

Έχοντας παράλληλα με την οικονομική ασφυξία και την  πίεση του προσφυγικού- μεταναστευτικού, απειλείται η συνέχεια του έθνους μας, του λαού μας, της κοινωνίας μας, την ώρα που η «ηγεσία», όλο το επονομαζόμενο πολιτικό προσωπικό διάγει το τελευταίο στάδιο της παρακμής. 


Ακούστε τη συνέντευξη του Θ. Μαλκίδη στο  ραδιοφωνικό σταθμό Μάξιμουμ της Αλεξανδρούπολης

Συνέντευξη για το ζήτημα της Γενοκτονίας

Την Πέμπτη 17 Μαρτίου 2016  στο στούντιο του  www.pontosradio.com   και  στην εκπομπή «Αναστορώ τα παλαιά», ο Θοδωρής Μακρίδης συζητά για το ζήτημα της Γενοκτονίας, με τον  Θεοφάνη Μαλκίδη, διδάκτωρ κοινωνικών επιστημών και μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών (I.A.G.S.).

Συντονιστείτε 19:30 με 22:00 στην διαδικτυακή διεύθυνση www.pontosradio.com και αναμετάδοση από το mikrasiatis.gr/web-radio/ 

Το βιβλίο για τη Γενοκτονία στη ρουμανική γλώσσα

Το βιβλίο για τη Γενοκτονία στη ρουμανική γλώσσα 

Απόσπασμα από την παρουσίαση στο Βουκουρέστι. Μάρτιος 2016. 


Πριν χρόνια μιλώντας στο Πανεπιστήμιο του Βουκουρεστίου αναφέρθηκα στη σημασία που έχει για τους Έλληνες και την (νεώτερη) ιστορία τους ο χώρος της Ρουμανίας.  Ο Καντακουζηνός, ο Σούτσος, ο Μουρούζης, ο Καρατζάς, ο Ρήγας ο Χαροκόπος, η οικογένεια Υψηλάντη,  είναι μερικά από τα έμψυχα παραδείγματα. Τα άλλα τα βρίσκεις σε κάθε γωνιά της ρουμανικής πρωτεύουσας και των άλλων πόλεων της χώρας, όπως για παράδειγμα το άγαλμα του Καντακουζηνού μπροστά στο νοσοκομείο του Βουκουρεστίου, η προτομή του Ρήγα στην ελληνική εκκλησία του Ευαγγελισμού- από τις ομορφότερες του κόσμου-  τα κοιμητήρια του Μπρασόφ στα κοιμητήρια της Αγίας Τριάδας, στην ελληνική σύγχρονη  πολιτιστική και εκπαιδευτική παρουσία. 

Από την άλλη πλευρά ο ρουμανικός λαός φιλικά διακείμενος προς τον ελληνικό λόγω  παράδοσης  και λόγω Ορθοδοξίας μπορεί να κατανοήσει τα ζητήματα που αναφέρω και   ειδικότερα   τη μαζική δολοφονία των προγόνων μας,  που πολλοί βρήκαν καταφύγιο στη Ρουμανία,  τόσο αμέσως μετά το έγκλημα το 1922-1923, όσο και αργότερα ως απόγονοι των διασωθέντων- πολιτικοί πρόσφυγες. Τα κοιμητήρια κυρίως στο Βουκουρέστι έχουν πολλούς συμπατριώτες μας, που οι απόγονοί τους, Πόντιοι, Μικρασιάτες, Θρακιώτες, έρχονται από την Ελλάδα για να τους ανάψουν ένα κερί.....

Ο ρουμανικός λαός μπορεί να κατανοήσει πλήρως αυτό που συνέβη εναντίον των Ελλήνων από τους Νεότουρκους και τους Κεμαλικούς. Πέρασε έναν αντίστοιχο ολοκληρωτισμό που πολλές εκφάνσεις του έχουν τις ρίζες του και το φασισμό του Κεμάλ και των συνεργατών του. Μπορεί να αντιληφθεί πως ένας λαός μπορεί να απειληθεί με εξαφάνιση, όταν  χρησιμοποιούνται εναντίον του οι   απάνθρωπες   πράξεις.  

Η   έκδοση του βιβλίου για τη Γενοκτονία των Ελλήνων σε μετάφραση της Catina Alina Preda στη ρουμανική γλώσσα,   το πρώτο και μοναδικό έως τώρα, αποτελεί μέρος της προσπάθειας που γίνεται για την αναγνώριση της μαζικής δολοφονίας των ανθρώπων μας. Προσπάθεια που έχει συνοδοιπόρους σε όλο τον κόσμο από ανθρώπους που έχουν γνώση της ιστορικής και κοινής τους πορείας με τους Έλληνες. 
Για  το ρουμανικό λαό είμαστε βέβαιοι ότι στον αγώνα  αναγνώρισης ότι  τον  έχουμε δίπλα μας. Το επόμενο βήμα, η επίσημη  αναγνώριση από τη Ρουμανία είναι και το πιστεύουμε, θέμα χρόνου. 

“Συνωστισμένοι στη Σμύρνη”.......

Θ. Μαλκίδης

“Συνωστισμένοι στη Σμύρνη”......... Η παρακμή της πολιτικής και η ύβρις ενάντια στον Ελληνισμό της Ιωνίας, της Θράκης, του Πόντου, της Καππαδοκίας

Είναι περιττό να αναφερθούμε στους χιλιάδες συμβολισμούς, όσα και τα θύματα της Γενοκτονίας, που υπάρχουν στη Σμύρνη. Εδώ και αιώνες ο Ελληνισμός έχει σημείο αναφοράς τη Ιωνική πόλη, ως κέντρο πίστης, πολιτισμού, αρχιτεκτονικής, ιστορίας, αθλητισμού, ζωής αλλά και θανάτου.

Η άνοδος άνοδος του φασιστικού κινήματος των Νεότουρκων στην εξουσία καθώς και τα συμφέροντα συνδεόμενα σε μεγάλο βαθμό με την οικονομική διείσδυση της Γερμανίας στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, οδήγησαν στη Γενοκτονία των Ελλήνων. Ένα εκατομμύριο πρόγονοί μας από τους πάνω από 2.700.000 που ζούσαν το 1914, δολοφονήθηκαν και μαζί τους διεκόπη η μακραίωνη πορεία του ελληνικού πολιτισμού.

Το τελευταίο μέρος του ελληνικού δράματος παίζεται τον Αύγουστο του 1922, όταν αρχίζει η επίθεση του δασκάλου του Χίτλερ, Μουσταφά Κεμάλ, ο οποίος έχει υπογράψει σύμφωνο φιλίας και συνεργασίας με την ΕΣΣΔ, με τη Γαλλία και την Ιταλία, ενώ οι Βρετανοί φωτογράφιζαν την φωτιά στην προκυμαία της Σμύρνης.....

Στις 27 Αυγούστου, οι Τούρκοι μπαίνουν στην πρωτεύουσα της Ιωνίας και αρχίζει ο εμπρησμός της και η καταστροφή της ελληνικής παρουσίας. Εκεί, όπως σημειώνει ο πρόξενος των ΗΠΑ Τζορτζ Χόρτον «δεν έλειπε τίποτε σχετικά με τη θηριωδία, την ακολασία, την σκληρότητα και όλη τη μανία του ανθρώπινου πάθους». Στις 28 Αυγούστου 1922 κατακρεουργήθηκε ο μητροπολίτης Σμύρνης Χρυσόστομος, και μαζί του 342 κληρικοί της Μητροπόλεως Σμύρνης και των περιχώρων οι οποίοι πρώτα βασανίστηκαν.Τη δολοφονία, την εκδίωξη των Ελλήνων, ακολούθησε η καταστροφή κάθε ίχνους ελληνικής παρουσίας, αυτό άλλωστε υποδηλώνει η φωτιά στη Σμύρνη.

Γράφει σχετικά η Διδώ Σωτηρίου: «Βάλαν φωτιά στη Σμύρνη…εκατοντάδες χιλιάδες κόσμος, τρελός από φόβο, αρχίνησε να τρέχει…και να ξεχύνεται στη παραλία σαν μαύρο ποτάμι…μπρος θάλασσα και πίσω σφαγή».

Η εκδίωξη των Ελλήνων από τους Νεότουρκους και τον Μουσταφά Κεμάλ, ο οποίος στράφηκε με μανία εναντίον του Ελληνισμού, αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα όχι μόνο στην ελληνική αλλά και στην ανθρώπινη ιστορία. Η Γενοκτονία των Ελλήνων είναι ένα ζήτημα το οποίο παρέμεινε στο περιθώριο για πολλά χρόνια. Είναι ένα πολιτικό ζήτημα και η διεθνής του προέκταση αναφέρεται στην υποχρέωση των κρατών και των διεθνών οργανισμών να αναγνωρίσουν τη γενοκτονίας και να αποκαταστήσουν με αυτόν τον τρόπο, την βλάβη που υπέστησαν.

Από την άλλη το σύγχρονο τουρκικό κράτος οφείλει να αναλάβει την ευθύνη για τη γενοκτονία των Ελλήνων, χωρίς να κάνει προπαγάνδα. Κάθε λαός και ιδιαίτερα οι Έλληνες οι οποίοι έχουν χάσει χιλιάδες συμπατριώτες τους, έχουν το δικαίωμα στην μνήμη, έχουν το δικαίωμα να απαιτούν με επιμονή την επίσημη αναγνώριση από τις αρχές των εγκλημάτων και αδικιών που διαπράχτηκαν σε βάρος του.

Κλείνουμε την παρέμβασή μας με μία θλιβερή διαπίστωση: Ο πρωθυπουργός με την επίσκεψή του στην Ιωνία των Ελλήνων, επιβεβαίωσε την παρακμή της πολιτικής και το έγκλημα της ύβρεως που συντελείται.

Ένα πέρασμα, μία φωτογραφία έστω, στην προκυμαία της Σμύρνης όπου μαρτύρησαν χιλιάδες πρόγονοί μας θα έσωζε τα προσχήματα και θα ήταν μία πρώτη πράξη μετάνοιας και δική του και  όλου του πολιτικού κόσμου ο οποίος από τους "Τουρκόσπορους" και τα στεφάνια στον φασίστα Μουσταφά Κεμάλ, πέρασε στην άρνηση της Γενοκτονίας και στις αναφορές για "Ρωσοπόντιους"! 

Οι Γυναίκες και τα Παιδιά στη Γενοκτονία

Θ. Μαλκίδης

Οι  Γυναίκες και τα Παιδιά στη Γενοκτονία 

Μία από τις πιο πρώτες εμπειρίες μου σ΄αυτή τη ζωή, ήταν η εικόνα της γιαγιάς μου να ακούει από το ραδιόφωνο, κάθε Κυριακή, τις αναζητήσεις του Ερυθρού Σταυρού. Περίμενε, μήπως μάθει κάτι για την αδελφή της που χάθηκε μικρό κορίτσι, κατά τη διάρκεια της Γενοκτονίας. Αντίστοιχες, φαντάζομαι, εικόνες έχουν και πολλοί άλλοι όταν αναζητούσαν τους δικούς τους ανθρώπους που έγιναν αγνοούμενοι κατά τη διάρκεια του μαζικού εγκλήματος εναντίον των προγόνων μας.

Ποτέ άλλοτε στην παγκόσμια ιστορία δεν σημειώθηκαν τρία μαζικά εγκλήματα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα και από τους ίδιους θύτες. Οι Έλληνες, οι Αρμένιοι, οι Ασσύριοι, υπέστησαν Γενοκτονία από τους Νεότουρκους και τους Κεμαλικούς, οι οποίοι δολοφόνησαν, βίασαν, εξανδραπόδισαν τον Ελληνικό, Αρμενικό και Ασσυριακό λαό, λεηλατώντας και καταστρέφοντας, ταυτόχρονα, τον πολιτισμό τους.

Μέσα όμως στη Γενοκτονία των Ελλήνων και των άλλων λαών που δολοφονήθηκαν από το φασισμό και το ρατσισμό των δασκάλων του Χίτλερ, Ενβέρ, Ταλαάτ, Τζεμάλ,Κεμάλ πασά, υπήρξε μία μαζική δολοφονία που στοιχειοθετεί στην ουσία και στο πνεύμα της σχετικής Σύμβασης του ΟΗΕ και του διεθνούς δικαίου, το έγκλημα της Γενοκτονίας.

Υπήρξε μαζική δολοφονία γυναικών και παιδιών, βιασμοί, μεταφορά στην τουρκική εθνική ομάδα η οποία λειτούργησε πλιατσικολογικά, βιασμοί εγκύων γυναικών και δολοφονία τους, κλείσιμο σε εκκλησίες και εμπρησμό τους και δεκάδες άλλα παρόμοια εγκλήματα.

Η ανάδειξη της δολοφονίας των Γυναικών και των Παιδιών αποτελεί ένα προφανές αίτημα για τους παραπάνω αλλά και για ένα εκατομμύριο και πλέον λόγους. Όσα είναι τα θύματα της Γενοκτονίας των Ελλήνων από τη Θράκη μέχρι την Ιωνία και από τον Πόντο μέχρι την Καππαδοκία, όσα είναι τα ορφανά, οι αγνοούμενοι, οι βιασμένες γυναίκες και κορίτσια, οι γυναίκες που προτίμησαν να πέσουν μαζί με τα παιδιά τους σε χαράδρες, γκρεμούς και ποτάμια.........

Ακούστε την ομιλία του Θ. Μαλκίδη για τη Γυναικοκτονία και την Παιδοκτονία, η οποία πραγματοποιήθηκε στη Δημοτική Βιβλιοθήκη της  Καβάλας, στην εκδήλωση που οργάνωσε ο Όμιλος Ποντίων Χορευτών Καβάλας

"Κάτι Κολοκοτρώνηδες........"

Θ.Μαλκίδης

"Κάτι Κολοκοτρώνηδες......." Η  Επανάσταση της απελευθέρωσής μας και τα σχολικά βιβλία του Υπουργείου, πρώην Εθνικής, Παιδείας

Το παρακάτω απόσπασμα που αναφέρεται σε "κάτι Κολοκοτρώνηδες"  το βρίσκουμε  στο βιβλίο του «Τετραδίου Εργασιών» της Νεοελληνικής Γλώσσας της Β´ Γυμνασίου (σ. 35), με τίτλο «Αρχίζουμε πρόβες για την εθνική γιορτή». Στο βιβλίο το οποίο εκδίδει, μεταξύ των άλλων, το πρώην επί της Εθνικής Παιδείας  Υπουργείο, και βεβαίως έχει πληρωθεί από όλους τους Έλληνες πολίτες με κόπο, μόχθο και ιδρώτα,  γράφονται  τα εξής εκπληκτικά: 

«Τέλεια! Σήμερα στο μάθημα της μουσικής ήταν τέλεια! Γιατί από αύριο αρχίζουμε πρόβες για τη γιορτή της 25ης Μαρτίου. Θα κάνουμε πρόβες με τη χορωδία, θα χάνουμε μαθήματα! Έχουμε μια κάπως μικρή χορωδία στο σχολείο, καμιά τριανταριά άτομα και έχει πλάκα. Το ρεπερτόριο θα ‘ναι το συνηθισμένο: Ελεύθεροι Πολιορκημένοι και δωσ᾽του… Από τώρα ονειρεύομαι τις ώρες μαθημάτων που θα χαθούν στις πρόβες. Και η καλλιτεχνικού, η Βαφιώτη, μας λέει ότι θέλει μια ομάδα να σχεδιάσει κάτι σκηνικά και κάτι Κολοκοτρώνηδες και κάτι σημαίες και δάφνες. Μέσα! Υπολογίζω κι άλλες χαμένες ώρες μαθημάτων…»

Το δυστύχημα είναι ότι το παραπάνω απόσπασμα δεν είναι το μοναδικό από την ιστορική και πολιτική χυδαιότητα που εμφανίζουν εδώ και χρόνια οι   θεσμικοί και μη,  του Υπουργείου της πρώην Εθνικής Παιδείας, οι οποίοι εκθειάζουν   το φασίστα   δάσκαλο του Χίτλερ,  Μουσταφά Κεμάλ (!) προσφέροντας γνώση από συνταγές μαγειρικής, οδηγίες χρήσης καφετιέρας και κλιματιστικού (!), ενώ υβρίζουν τον Κολοκοτρώνη, την Επανάσταση, τον εθνικό μας ύμνο, τους απελευθερωτές μας. 

Έτσι στο βιβλίο της Νεοελληνικής Γλώσσας της Α´ Γυμνασίου (σ. 82-83) περιέχεται κείμενο -αφιέρωμα στο 1821 με τίτλο «Η παράσταση», από όπου παραθέτουμε ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα: «...τότε ο Βαγγελάκης πουέκανε τον Μπότσαρη και τον στένευε η στολή του, έσκυψε να πάρει τα τσαρούχια μου να μου τα δώσει και φάνηκε το σώβρακό του και τα κορίτσια έβαλαν τα γέλια κι εκείνος τα κλάματα... Και ο κύριος διευθυντής... άρχισε να φωνάζει:

- Ζήτω η 25η Μαρτίου! και είπε «και του χρόνου» κι όλοι σηκώσαμε τα χέρια μπροστά και είπαμε και ζήτω κι η κυρία Ουρανία φώναξε πάλι προσοχή! και σταθήκαμε όλοι προσοχή και τραγουδήσαμε τον εθνικό ύμνο και γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελάει πατέρα; και φύγαμε να πάμε σπίτι μας να φάμε σκορδαλιά για το καλό της ημέρας, να κοιμηθούμε, να ξυπνήσουμε, να βάλουμε τα καλά μας και να πάμε να πούμε χρόνια πολλά του Βαγγελάκη που είχε την εθνική εορτή του».

Είναι  επίσης προκλητικό το  πως εμφανίστηκε η σημαντική ομιλία του Κολοκοτρώνη, αυτή προς τους νέους, που εκφωνήθηκε στην Πνύκα και καταγράφεται   στο βιβλίο της  Γλώσσας της Στ´ Δημοτικού (β´ τεύχος, σ. 105). Η λέξη λογοκρισία ενδεχομένως να μην προσεγγίζει στην ολότητά της την παρακάτω παραπομπή ωστόσο την αναφέρουμε για τη συζήτηση.  

Λέει ο Κολοκοτρώνης : «Οἱ παλαιοί Ἕλληνες, οἱ πρόγονοί μας, ἔπεσαν εἰς τήν διχόνοιαν καί ἐτρώγονταν μεταξύ τους, καί ἔτσι ἔλαβαν καιρό πρῶτα οἱ Ρωμαῖοι, ἔπειτα ἄλλοι βάρβαροι καί τούς ὑπόταξαν.Ύστερα ἦλθαν οἱ Μουσουλμάνοι. Οἱ ἔμποροι καί οἱ προκομμένοι…». 

Μετά τήν λέξη «Μουσουλμάνοι», ο ήρωας είπε καί κάποια άλλα λόγια: «Καί ἔκαμαν ὅ,τι ἠμποροῦσαν διά νά ἀλλάξῃ ὁ λαός την πίστιν του. Ἔκοψαν γλῶσσες εἰς πολλούς ἀνθρώπους, ἀλλ᾽ ἐστάθη ἀδύνατο νά το κατορθώσουν. Τόν ἕνα ἔκοπταν, ὁ ἄλλος τόν σταυρό του ἔκαμνε».
Το μέρος βεβαίως αυτό για τους ευνόητους λόγους δεν αναφέρεται στο σχολικό βιβλίο......

Στο βιβλίο  «Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας» της Γ´ Γυμνασίου ( σ. 46-48) ολοκληρώνεται (; ) η ύβρις εναντίον του Κολοκοτρώνη, αφού  προστέθηκε  ένα απόσπασμα από τα Απομνημονεύματα του στρατηγού Μακρυγιάννη,  το οποίο όμως  γράφει  ἐναντίον τοῦ Κολοκοτρώνη, κατηγορώντας τον άδολο και ανιδιοτελή Γέρο του Μωριά για πλουτισμό(!): «Οἱ ἄρχοντές μας, οἱ ἀρχηγοί μας ἔγιναν “Ἐκλαμπρότατοι”… ἔγινε ὁ Κολοκοτρώνης καί οἱ ἄλλοι συγγενεῖς καί φίλοι, πλούσιοι ἀπό γές (χωράφια), ἀργαστήρια, μύλους… Ὅταν ὁ Κολοκοτρώνης καί οἱ σύντροφοί του ἦρθαν ἀπό τή Ζάκυνθο, δέν εἶχαν οὔτε πιθαμή γῆς…». Ο Μακρυγιάννης σε δεκάδες άλλα σημεία γράφει  για τον πρωταγωνιστικό  ρόλο του Κολοκοτρώνη  στην Επανάσταση, προβάλλοντας τη μοναδική προσωπικότητά του, αλλά αυτό έπρεπε να αναφερθεί! 

Ο Κολοκοτρώνης, ο απελευθερωτής μας, ο πιστός, ο έχων τον Θεό πάντα πρώτη αναφορά, ο Έλληνας που έχασε το παιδί του αλλά συγχώρεσε τους δολοφόνους  του, που φυλακίστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο, που έχασε δεκάδες συγγενείς στον Αγώνα, που αντιστάθηκε στην εθνική και κοινωνική αδικία,  είναι για τους σημερινούς αρνητές, εθνοφοβικούς, συκοφάντες, καριερίστες, ψευτοκαθηγητές και ψευτοδιανοούμενους, "κάτι Κολοκοτρώνηδες".... 

Την απάντηση σε όλα τα παραπάνω και άλλα τόσα που δεν τα αναφέρουμε τη δίνει ο ίδιος Κολοκοτρώνης, με τον μοναδικό τρόπο που αυτός γνωρίζει («Κολοκοτρώνη Ἀπομνημονεύματα», τόμ. Γ´, ἔκδ. «Γ. Βαλέτα», σ. 224):  

«Εἰς τὴν Τριπολιτσάν», γράφει ο Τερτσέτης, ο ἀπομνημονευματογράφος του Γέρου του Μοριά, «εἶχον γράψει σάτιρα ἐναντίον τοῦ Κολοκοτρώνη καὶ τὴν ἐτοιχοκόλλησαν εἰς τὴν ἐκκλησίαν. Ἦταν Κυριακὴ καὶ ἐσυνάχθη κόσμος καὶ ἐδιάβαζε. Ὁ Γέρο Κολοκοτρώνης ἐπήγαινε εἰς τὴν ἐκκλησίαν νὰ λειτουργηθεῖ, καὶ ὅταν εἶδε τὸν κόσμο συμμαζωμένο, ἔστειλε τὸν γραμματικό του, νὰ ἰδεῖ τί τρέχει. Ὁ γραμματικὸς ἐπέστρεψε καὶ ἐμούδιαζε νὰ τοῦ εἰπεῖ. Ἔμαθε, τέλος πάντων, τί εἶναι. Τότε ἐπῆγε τὴν ἐξεκόλλησε καὶ τὴν ἐπῆρε στὸ χέρι καὶ ὅταν ἀπόλυσεν ἡ ἐκκλησία, τὴν ἔδωσε τοῦ παπᾶ καὶ τὸν ὑποχρέωσε νὰ τὴν διαβάσει μεγαλοφώνως εἰς τὸν λαό. 

Ἔπειτα εἶπε: “κρίνετε, ἂν μὲ βρίζουν δίκαια”. 

Καὶ τινές, λέγουν, ἐπρόσθεσε: “Ὁ κάλπικος παρὰς μένει στὸ νοικοκύρη του». 

Σάββατο των Ψυχών

Θ. Μαλκίδης 

Σάββατο των Ψυχών 

Το Σάββατο των ψυχών, το ΨυχοΣάββατο της πίστης μας, του   λαού μας και   του πολιτισμού μας, το Σάββατο των κεκοιμημένων αδελφών μας, το Σάββατο της μνήμης και του μνημοσύνου, είναι μία ακόμη σημαντική στιγμή της  Ορθόδοξης παράδοσής μας. 

Δείχνει πως οι ζώντες, οι Χριστιανοί, οι Ορθόδοξοι, οι Έλληνες και οι Ελληνίδες, μπορούν να μνημονεύουν τους κεκοιμημένους, να προσεύχονται για αυτούς και να προσβλέπουν σ΄αυτούς.

Το Σάββατο των Ψυχών αφορά «πάντων των απ’ αιώνος κοιμηθέντων ευσεβώς επ’ ελπίδι αναστάσεως ζωής αιωνίου» και μνημονεύει όλους  που υπέστησαν  θάνατο σε ξένη γη, σε στεριά και σε θάλασσα,  που πέθαναν από την πείνα, σε πολέμους, σε  κακοκαιρίες, σε σεισμούς και θεομηνίες, όσους κάηκαν ή χάθηκαν, εκείνους που ήταν φτωχοί και χωρίς πόρους και δεν τους φρόντισε κάποιος  με  Ακολουθίες  τα Μνημόσυνα,  για αυτούς  που έζησαν, ζουν και θα ζήσουν.

Πάρα πολλές φορές έχουμε τονίσει κατά τη διάρκεια του ιερού αγώνα για τη διεθνοποίηση και την αναγνώριση της Γενοκτονίας των προγόνων μας, της Γενοκτονίας που στοίχισε τη ζωή σε πάνω από ένα εκατομμύριο Έλληνες,  ότι έχουμε μαζί μας το Θεό και τις ψυχές των δολοφονημένων προγόνων μας. 

Έχουμε αναφέρει ότι σε κάθε δύσκολη προσπάθεια και δοκιμασία,  σε κάθε εμπόδιο που βάζουν οι υπονομευτές  και οι αρνητές, το προσπερνάμε με τη δύναμη που μας δίνει η πίστη μας, με τη δύναμη που λαμβάνουμε από τις ψυχές των δικών μας ανθρώπων.

Έχουμε επισημάνει σε κάθε δημόσια τοποθέτηση ότι ο αγώνας θα είναι νικηφόρος γιατί έχουμε δίπλα μας τις ψυχές των Ελλήνων και των Ελληνίδων,  των ανδρών, των γυναικών και των παιδιών, που εξολοθρεύτηκαν, απαγχονίστηκαν, βιάστηκαν, κατά τη διάρκεια του προμελετημένου μαζικού εγκλήματος εναντίον τους.  Ένα έγκλημα που εκτέλεσαν οι φασίστες και ρατσιστές Νεότουρκοι και Κεμαλικοί, το οποίο επειδή δεν τιμωρήθηκε επαναλήφθηκε από τους μαθητές τους Ναζί  και επαναλαμβάνεται από τους νεοσουλτάνους της Άγκυρας σήμερα. 

Φέτος,  κάθε χρόνο, κάθε Σάββατο, κάθε μέρα,  τα μνημόσυνα, τα κόλλυβα,  το σιτάρι, ας γίνουν και για τους δικούς μας ανθρώπους που  δολοφονήθηκαν  στη Θράκη, στον Πόντο, στην Ιωνία, στην Καππαδοκία. Για να  "σπείρετε εν φθορά, εγείρεται εν αφθαρσία", όπως γράφει ο απόστολος Παύλος (Α' Κορινθ, κεφ 15, εδ 42), για να μη μείνει η θυσία τους χωρίς δικαίωση, για να νιώσουμε όλοι, κεκοικημένοι και ζώντες,   ανάσταση και  απελευθέρωση. 

ΠΑΙΔΟΚΤΟΝΙΑ και ΓΥΝΑΙΚΟΚΤΟΝΙΑ

Θ.  Μαλκίδης

«ΠΑΙΔΟΚΤΟΝΙΑ & ΓΥΝΑΙΚΟΚΤΟΝΙΑ» 

Απόσπασμα από την ομιλία του Θ. Μαλκίδη στην ομώνυμη εκδήλωση που οργάνωσε o Όμιλος Ποντίων Χορευτών Καβάλας, στη Δημοτική Βιβλιοθήκη της πόλης.

1. Γυναίκες και παιδιά ως στόχος

Η Γενοκτονία των Ελλήνων που ζούσαν στο οθωμανικό κράτος, αποτέλεσαν την τραγικότερη σελίδα της ζωής του Ελληνισμού και στοίχισαν τη ζωή σε 1.000.000 Έλληνες. Ιδιαίτερη θέση σ΄ αυτήν την περίοδο κρατά η γυναίκα και το μικρό παιδί, τα οποία αποτέλεσαν αφενός συγκεκριμένο στόχο του προμελετημένου εγκλήματος, λόγω του ειδικού τους βάρους στην κοινωνία και την οικογένεια, αφετέρου ήταν αποδέκτες όλων των επιπτώσεων της γενοκτονίας (χηρεία, προσφυγιά, βιασμός, ορφάνια κ.ά).

Aποδόμηση ή Παλιγγενεσία;

Θ. Μαλκίδης

Αποδόμηση ή Παλιγγενεσία; 

Μέρος της ομιλίας στην εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου του «1821 – Η Παλιγγενεσία» του Γ. Καραμπελιά, εκδήλωση η οποία οργανώθηκε από την  Ιερά Μητρόπολη Αλεξανδρουπόλεως και την Κίνηση Αλληλεγγύης Πολιτών Αλεξανδρούπολης 



Η χρονική αυτή στιγμή είναι, χωρίς καμία αμφισβήτηση, καθοριστική και σημαντική για την πατρίδα μας.  Σε μία τέτοια συγκυρία, που διακρίνει κανείς με ευκολία την παρακμή, θα περιμέναμε να υπάρχουν στοιχειώδης πράξεις αυτοάμυνας και αυτοσεβασμού, που θα προερχόταν κατά βάση από από την παιδεία, την επαναστατική μας ιστορία, την αντιστασιακή πορεία του έθνους, την παράδοση και την πίστη, την παλιγγενεσία του 1821. 

Μόνιμοι και μετακλητοί υπονομευτές

Θ. Μαλκίδης

Μόνιμοι και μετακλητοί υπονομευτές 

Στις 24 Φεβρουαρίου του 1994, εικοσιδύο χρόνια πριν,   η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη της 19ης  Μαΐου ως «Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο Μικρασιατικό Πόντο», ημέρα που ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα, για να υλοποιήσει την τελευταία και πιο σκληρή φάση της Γενοκτονίας. 

Το νομοσχέδιο  έκανε λόγο   μεταξύ των άλλων και για τα εξής: "Ορίζεται η 19η Μαΐου ως ημέρα μνήμης της γενοκτονίας..... η κυβέρνηση διάκειται θετικά στην πρόταση των Ποντιακών οργανώσεων να προχωρήσει, μετά τις απαραίτητες μελέτες, στη δημιουργία μιας πόλης με το όνομα ΡΩΜΑΝΙΑ στην περιοχή της Θράκης, που θα αποτελέσει τη Μητρόπολη των απανταχού Ελλήνων του Πόντου και θα είναι μια ορατή σύνδεση με την Ποντιακή ιστορία και τον Ποντιακό πολιτισμό. Με την πρόσθετη υποχρέωση ανέγερσης εθνικού μνημείου της ποντιακής γενοκτονίας στην ίδια περιοχή".

Η αναγνώριση της 19ης Μαΐου και όχι κάποιας άλλης μέρας, στην οποία μεταφέρεται αυθαιρέτως από το κράτος, αποτέλεσε μία σημαντική επιτυχία των ανθρώπων, όπως ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης, που αγωνίστηκαν και αγωνίζονται για το ζήτημα. 

Ο αείμνηστος αγαπητός μας καθηγητής Νεοκλής Σαρρής μου είχε πει πως την ημέρα εκείνη είχε παρατηρήσει τους εκπροσώπους της Τουρκίας να παρακολουθούν τη συνεδρίαση της Βουλής με την ίδια έκφραση αμηχανίας που είχαν και οι επίσημοι εκπρόσωποι της Ελλάδας.  Οι μεν πρώτοι για τους ευνόητους λόγους, οι δε δεύτεροι λόγω των πιέσεων που δέχτηκαν να μην προχωρήσει η αναγνώριση, αλλά και γιατί έπρεπε πλέον να αρχίσει ο αγώνας υπονόμευσης και κατανάλωσης. 

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι εικοσιδύο χρόνια μετά κυριαρχούν και οι δύο τάσεις όπως αυτές εμφανίστηκαν στη Βουλή το 1994, ωστόσο εάν για την τουρκική πλευρά η στάση είναι αναμενόμενη, αυτή που εντυπωσιάζει είναι η ελλαδική πρακτική. 

Μόνιμοι και το τελευταίο χρονικό διάστημα και μετακλητοί υπονομευτές προσπαθούν να ακυρώσουν με κάθε τρόπο έναν νόμο του κράτους, ο οποίος, από τις λίγες φορές, ήρθε ως αναγκαιότητα από την ιστορία. 

Πρωθυπουργοί και υπουργοί που καταθέτουν στεφάνια στον επικεφαλής του σχεδίου Γενοκτονίας, βουλευτές, σύμβουλοι και υποψήφιοι βουλευτές που με πράξεις ανήθικες και άνανδρες, συκοφαντικές και δυσφημιστικές, ενεργώντας "υπηρεσιακά" προσπαθούν να ακυρώσουν την πράξη αναγνώρισης, ψευτοεπιστήμονες και ψευτοδιανοούμενοι που παριστάνουν τους "ειδικούς",   "εκδηλώσεις" για τη Γενοκτονία και για τη  

διαχείριση (!!!!!!) της μνήμης, συνέδρια και συνδιασκέψεις όπου δεν προσκαλούνται οι συνεπείς του αγώνα αναγνώρισης της Γενοκτονίας, συνάξεις   που καταναλώνουν και ευτελίζουν το ζήτημα, αρνητές που με το πρόσχημα της "ιστορικής και προσωπικής άποψης" προσπαθούν να αποδομήσουν την αναγνώριση,  συγγραφείς που εκθειάζουν τον Κεμάλ  και χιλιάδες άλλες πράξεις.

Είναι πράγματι εντυπωσιακά  τα επιτεύγματα της υπονόμευσης και της κατανάλωσης. Θλιβερό όσο και οι εκπρόσωποι της προσπάθειας αυτής που περιφέρονται από αίθουσα σε αίθουσα, από τηλεοπτικό κανάλι σε ραδιοφωνικό σταθμό και από κομματικό σχηματισμό σε παρακρατικές οργανώσεις και υπηρεσίες.

Η χαρά όμως του αγώνα και της ανιδιοτελούς προσπάθειας, η χαρά της αναγνώρισης  τα υπερβαίνει όλα. Σβήνει τις πίκρες και τις δοκιμασίες, τα εμπόδια και τις θλίψεις, τα πρόσωπα και τους θεσμούς που τόσο κακό έκαναν. Η αναγνώριση, παρά την υπονόμευση και την κατανάλωση, είναι γεγονός. 

Συν Θεώ, το σκότος, το ψέμα, η προπαγάνδα,  νικήθηκε, για άλλη μία φορά  από το φως και την  αλήθεια.

Σύλλογος Ποντίων Διδυμοτείχου "Ρωμανία"

Θ. Μαλκίδης

Σύλλογος Ποντίων Διδυμοτείχου "Ρωμανία"

Χαιρετισμός  στην πρώτη εκδήλωση του νεοσύστατου Συλλόγου Ποντίων Διδυμοτείχου "Ρωμανία"


Πόσο όμορφα νιώθει ένας άνθρωπος όταν βρίσκεται ανάμεσα σε φίλους, συμπατριώτες,  με τους οποίους μοιράζεται κοινή αφετηρία, κοινούς στόχους, κοινό προορισμό. Αυτά τα συναισθήματα έχω απόψε και άλλα πολλά που χαρακτηρίζουν κάθε πολιτικό ον, που κατανοεί την αναγκαιότητα δημιουργίας της κοινής αυτής προσπάθειας που αποτελεί συμπύκνωση της ελληνικής, ρωμαίικης πορείας.

Σύλλογος, κοινή δηλαδή ταυτότητα και διαδρομή, Πόντιοι, άνθρωποι με συγκεκριμένες αναφορές και ιστορία, Ρωμανία, ελληνικός τόπος και χρόνος, Διδυμότειχο, πρωτεύουσα, πόλη, Θράκη, αυτοκρατορία, παρελθόν και συνέχεια. 

Εύχομαι υγεία ψυχής και σώματος και καλό αγώνα στη σπουδαία αυτή προσπάθειά σας.

Στη Μνήμη του Τζόρτζ και της Νάνσυ Χόρτον

Θ. Μαλκίδης

Στη Μνήμη του Τζόρτζ και της Νάνσυ Χόρτον

Η πρόσφατη απώλεια της Νάνσυ Χόρτον, της κόρης του Τζόρτζ Χόρτον, του προξένου των ΗΠΑ στην Σμύρνη, επανέφερε στη μνήμη την προσφορά της οικογένειας Χόρτον στον Ελληνισμό της Μικράς Ασίας και ειδικότερα σε ό,τι έχει σχέση με την ανάδειξη της Γενοκτονίας.

Τον Τζόρτζ Χόρτον τον “γνώρισα” μέσα από τα βιβλία του που αποτελούν ισχυρές μαρτυρίες για την τέλεση του εγκλήματος, το οποίο τελέστηκε εναντίον του Ελληνισμού.

Την κόρη του τη Νάνσυ Χόρτον, είχα την ευλογία να τη γνωρίσω από κοντά, όταν την προσκάλεσα για να τιμηθεί για την προσφορά της. Μιλήσαμε μαζί στην εκδήλωση που έγινε στην Καβάλα από το Σύλλογο Μικρασιατών, τον Σεπτέμβριο του 2009, όπου και τιμήθηκε, ενώ στην ίδια παρουσίαση τιμήθηκε και ο πρέσβης της Ιαπωνίας στην Ελλάδα, όταν αναδείξαμε τη διάσωση των Ελλήνων από τον άγνωστο Ιάπωνα πλοίαρχο στο λιμάνι της Σμύρνης. Την άγνωστη αυτή ιστορία τη διέσωσε ο Τζόρτζ Χόρτον.

Η Γενοκτονία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, του Πόντου, της Θράκης είναι από τα πρωτοφανή εγκλήματα στην ανθρώπινη ιστορία. Ύστερα από δεκάδες αιώνες ζωής παρουσίας και προσφοράς ένα σημαντικότατο κομμάτι του ελληνικού έθνους εκριζώθηκε αφήνοντας πατρογονικές εστίες, εκκλησίες, τάφους προγόνων και κατέφυγε στην Ελλάδα, όπου δημιούργησε σωματεία και συλλόγους, φορείς διάσωσης της παράδοσης.

Σε αυτές τις δύσκολες ημέρες για το Ελληνισμό της Ανατολής, σημαντική και ανιδιοτελή αρωγή προσέφεραν Φιλέλληνες που συνέχισαν τη μεγάλη παράδοση του Φιλελληνισμού, συνεισφέροντας στη σωτηρία διωκόμενων ανθρώπων, γυναικών, παιδιών, ηλικιωμένων. Μία σημαντική μορφή που συνετέλεσε στη σωτηρία των Μικρασιατών και στη συνέχεια με τα βιβλία του στην τεκμηρίωση της γενοκτονίας των Ελλήνων ήταν ο πρόξενος των ΗΠΑ στη Σμύρνη Τζωρτζ Χόρτον. Η μαρτυρία του Χόρτον, μέσα από τα βιβλία του «Αναφορικά με την Τουρκία» και «Η κατάρα της Ασίας», μαζί με αυτά του πρέσβη των ΗΠΑ στην Τουρκία Χένρυ Μοργκεντάου, αποτελούν τεκμήρια διάπραξης του μαζικού εγκλήματος.

Σε αυτές τις δύσκολες ημέρες για την ιστορία και την αλήθεια του Ελληνισμού της Ανατολής, που από την υπονόμευση κατέληξε στην άρνηση, σημαντική και ανιδιοτελή αρωγή προσέφεραν άνθρωποι όπως ο Τζόρτζ και η Νάνση Χόρτον, που συνέχισαν τη μεγάλη παράδοση του φιλελληνισμού, συνεισφέροντας στη σωτηρία διωκόμενων ανθρώπων, γυναικών, παιδιών, ηλικιωμένων. Η προσφορά του Τζόρτζ και της Νάνσυ Χόρτον δεν πρόκειται να λησμονηθεί ποτέ από τους Έλληνες και τις Ελληνίδες.

"Μηδέν εις το πηλίκιον...."

 

Θεοφάνης Μαλκίδης 

"Μηδέν εις το πηλίκιον....".

To ζήτημα της Γενοκτονίας  εικοσιδύο  χρόνια μετά την αναγνώριση από τη Βουλή των Ελλήνων.

1. Απουσία και Ύβρις

"Το μηδέν εις το πηλίκιον",  το είπε ένας  εκ των βασικών  υπονομευτών της ανάδειξης της Γενοκτονίας,  στην ιδιαίτερη μου πατρίδα, την Αλεξανδρούπολη. Εκεί όπου βρήκαν καταφύγιο,μετά το έγκλημα,  Θρακιώτες, Πόντιοι, Ίωνες, Καππαδόκες,  μεταξύ των οποίων και η δική μου οικογένεια. 

  

Από την άλλη πλευρά,  είναι να θαυμάζεις τους Αρμένιους για το σεβασμό στη μνήμη των θυμάτων του και για την προσπάθεια απόδοσης της αλήθειας στους ζωντανούς απογόνους τους. Είναι να θαυμάζεις πως χωρίς υποκρισία και προσδοκίες πολιτικών ωφελειών έχουν συμφωνήσει ΟΛΟΙ για το ζήτημα της Γενοκτονίας. Γιατί άραγε δεν συμβαίνει το ίδιο στην Ελλάδα, η οποία και επισήμως, πλην της οικονομικής της χρεοκοπίας, χρεοκόπησε πολιτικά και πνευματικά στην υπόθεση αναγνώρισης της Γενοκτονίας;

Την πρόταση του Μιχάλη Χαραλαμπίδη και την ψήφιση του σχετικού νομοσχεδίου για την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου το Φεβρουάριο του 1994 και η θέσπιση της 19ης Μαΐου ως ημέρα Εθνικής μνήμης( λίγα χρόνια αργότερα ακολούθησε η ψήφιση του νομοσχεδίου για τη Γενοκτονία στη Μικρά Ασία και η ανακήρυξη της 14ης Σεπτεμβρίου ως ημέρα μνήμης), ακολούθησαν μία σειρά από ενέργειες οι οποίες πραγματικά άφησαν έκπληκτους τους Έλληνες και τους Φιλέλληνες. 

Την 19η Μαΐου προσγειώνονται τουρκικά αεροσκάφη στην προσφυγική Νέα Αγχίαλο και γίνεται η συναυλία Ρουβά – Κούτ στην ημικατεχόμενη Κύπρο. Την 19η Μαίου γίνεται απόπειρα να σταλεί η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών στις εορτές μνήμης του Κεμάλ στην Άγκυρα (!), ενώ οι  πρωθυπουργοί και υπουργοί εξωτερικών Παπανδρέου και Καραμανλής καταθέτουν στεφάνι στο μαυσωλείο του βασικού υπεύθυνου για τη Γενοκτονία(!). Ο δεύτερος ακολούθησε την αντίστοιχη πράξη, του στενού συγγενή του, πρωθυπουργού επίσης, στη δεκαετία του 1950....

Τα παρακάτω ερωτήματα τα υποβάλλω ως Έλληνας πολίτης με τα δικαιώματα που έχω (ακόμη), κυρίως όμως ως απόγονος διασωθέντων της Γενοκτονίας, στη διάρκεια της οποίας η οικογένειά μου είχε και ορφανά παιδιά, αγνοούμενους και όλα εκείνα που συνοδεύουν ένα (μαζικό) έγκλημα:

-Πως είναι δυνατόν   να δικαιολογηθεί η απουσία, η αδιαφορία, η ολιγωρία του επονομαζόμενου πολιτικού προσωπικού της για το ζήτημα ανάδειξης της Γενοκτονίας εντός και εκτός Ελλάδας; 

-Πως μπορεί να γίνει ερμηνεία του γεγονότος ότι 22 χρόνια μετά τη ψήφιση του νόμου, στο λεγόμενο αντιρατσιστικό νόμο απουσιάζει η αναφορά για τη Γενοκτονία, με τη δικαιολoγία της μη διεθνούς αναγνώρισης; Και οι αναγνωρίσεις που ελήφθησαν μετά από συστηματική και ανιδιοτελή εργασία Ελλήνων και Φιλελλήνων στη Σουηδία, ΗΠΑ, Αυστραλία, Κύπρο, και αλλού τι είναι; 

-  Είναι  αποδεκτό ότι υπάρχουν “πολιτικοί και πνευματικοί” άνθρωποι στην Ελλάδα του 2016, απ' ΟΛΟ το πολιτικό και πνευματικό χώρο, που αποδέχονται και θαυμάζουν τον Κεμάλ; Τον εξολοθρευτή δηλαδή των Ελλήνων και άλλων εθνοτήτων; 

- Γιατί η Ελλάδα απουσιάζει όταν γίνεται αναφορά για το ζήτημα της Γενοκτονίας σε διεθνείς οργανισμούς και διεθνείς συναντήσεις και κρύβεται φοβούμενη, ενώ την ίδια στιγμή υβρίζει τους νεκρούς μας προγόνους και παρίσταται σε εγκαίνια του ψεύτικου σπιτιού του Μουσταφά Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη; 

- Γιατί η Ελλάδα ως Υπουργείο Εσωτερικών, Νομαρχία, Περιφέρεια, Περιφερειακή Ενότητα, κλπ, καλεί τον ελληνικό λαό να εορτάσει (!!!!) την ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας και μεταθέτει την ημέρα μνήμης σε άλλη ημερομηνία, κάνοντάς την “λάστιχο” με τελετουργικό που φωνάζει «να βγούμε από την υποχρέωση»; 

- Υπάρχει κάποιος που διανοείται ότι ένας πρωθυπουργός ή υπουργός της Αρμενίας ή του Ισραήλ μπορεί  αρνείται ή να υπονομεύει τη Γενοκτονία; 

Στα παραπάνω  θα πρέπει να προστεθούν και άλλες κινήσεις με τελευταία το Μάιο του 2013 με    την απάντηση   του Υπουργείου Εξωτερικών της Ελλάδας στο αντίστοιχο της Τουρκίας.  Στη δήλωση της Τουρκίας ότι «οι εκδηλώσεις για τη δήθεν γενοκτονία των Ποντίων που οργανώθηκαν και φέτος στην Ελλάδα στηρίζονται σε ισχυρισμούς που διαστρεβλώνουν την ιστορία»,  εκδηλώσεις οι  οποίες «δεν εξυπηρετούν το σκοπό της ανάπτυξης των τουρκοελληνικών σχέσεων», η Ελλάδα απήντησε ως εξής: «Η ιστορία είναι αλήθειες και γεγονότα που ούτε ξεχνιούνται ούτε παραγράφονται. Σύσσωμος ο Ελληνισμός τιμά τη μνήμη και την θυσία των Ποντίων. Ωστόσο, άλλο η ιστορία και άλλο το παρελθόν, το οποίο δεν πρέπει να σκιάζει την αμοιβαία βούληση να δημιουργήσουμε ένα μέλλον συνεργασίας, φιλίας, σταθερότητας και αμοιβαίου σεβασμού για τους δύο λαούς».

Στην απάντηση δεν υπάρχει ούτε  η λέξη Γενοκτονία, ούτε έγκλημα, ούτε αναφορά στο θύτη Τουρκία. Αντιθέτως  όπως αναφέρεται το παρελθόν δεν πρέπει να εμποδίζει τη συνεργασία, φιλία, σταθερότητα και λοιπές κενολογίες.

2. Μηδέν εις το πηλίκιον....

Κάθε 24η Απριλίου στην Αρμενία και στην Αρμενική Διασπορά εκατομμύρια Αρμένιοι τιμούν τη μνήμη των θυμάτων της Γενοκτονίας, ενώ το 2015, οι εκδηλώσεις μνήμης θα κυριαρχήσουν στον αρμενικό βίο. Ξεχωρίζει βεβαίως η αγιοποίηση των 1.500.000 θυμάτων τῆςΓενοκτονίας στὴν εκατοστὴ επέτειο του μαζικού εγκλήματος! Τώρα που λαοί, όπως ο Αρμενικός, μας δείχνουν το δρόμο της αξιοπρέπειας και της αλήθειας στη χρεοκοπημένη Ελλάδα, πολλοί υβρίζουν και συνεχίζουν να απουσιάζουν από τον αγώνα της μνήμης και του πολιτικού βίου. 

Τώρα που έχουν καταλυθεί φασιστικά, ρατσιστικά και ολοκληρωτικά καθεστώτα, τώρα που έχουν καταρρεύσει όλα τα φασιστικά σύμβολα, την ίδια στιγμή στην Ελλάδα, υπάρχουν ακόμη φωνές ΑΠΌ ΌΛΑ τα μήκη και τα πλάτη της αποκαλούμενης πολιτικής και πνευματικής ζωής, που θαυμάζουν τα επιτεύγματα  και τα πρόσωπα του μίσους, που μιλούν για τον Κεμαλισμό και το Ναζισμό. Ταυτόχρονα  ο Κεμαλισμός και ο Φασισμός στη μήτρα Τουρκία που τους γέννησε καταρρέει και αποκαθηλώνεται, στην Ελλάδα των εκατομμυρίων θυμάτων, οι κεμαλικές- φασιστικές οπισθοφυλακές   δίνουν μάχη για την επιβίωσή του!

Ωστόσο η δυναμική του ζητήματος της Γενοκτονίας δεν μπορεί να εμποδισθεί από ιδιοτελείς και μικρούς ανθρώπους, από στρατευμένους απολογητές και θαυμαστές του Κεμαλισμού. Το ζήτημα της Γενοκτονίας είναι τόσο ψηλά που κανείς “εύκαιρος” δεν μπορεί να το σβήσει, όσο και εάν προσπαθήσει, όσα στεφάνια καταθέσει, όσα κείμενα και εάν γράψει, ό,τι και εάν κάνει. 

Αυτοί  που έφεραν το  ζήτημα της αναγνώρισης της Γενοκτονίας στο “μηδέν εις το πηλίκιον” δεν είναι η ζωντανή Ελλάδα. Η ζωντανή Ελλάδα είμαστε εμείς και θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για την ιστορική αλήθεια και το δίκαιο, για την αναγνώριση της Γενοκτονίας!