Κάθε Σάββατο μια σταλιά λογοτεχνίας
Αρχαγγέλων Μιχαήλ, Γαβριήλ και λοιπών ασωμάτων σήμερα
~~~~~~~
Μίλα μου για τη Δημοτική σου βιβλιοθήκη, για να σου πω σε τι πόλη μένεις. Ή αλλιώς,…
…απ΄ τη βιβλιοθήκη του Περσέα ως τη Δημοτική βιβλιοθήκη των Γιαννιτσών, κάτι χιλιάδες χρόνια δρόμος
Τιμώ τη Δημοτική βιβλιοθήκη της πόλης μου, και παρά το γεγονός ότι είμαι βιβλιοπώλης, που θεωρητικά σημαίνει πως δεν έχω ανάγκη τις υπηρεσίας της –τουλάχιστον όχι όσο ένας απλός πολίτης- πάντοτε εξυπηρετούμαι όποτε προστρέχω σ΄ αυτήν. Και παρά το γεγονός ότι στεγάζεται σ΄ ένα άσχημο και κακοφτιαγμένο χώρο (να φανταστείς πως για ν΄ ανέβεις σ΄ αυτόν πρέπει να ξέρεις παρ-κουρ), με κακό προσανατολισμό και με ελλιπή φυσικό φωτισμό, και με χτυπητή κυρίως την αδιαφορία, εδώ και πολλά χρόνια των βιβλιοφιλικά αδιάφορων, εκάστοτε τοπικών αρχών και των τοπικών ελίτ , είναι το φιλότιμο των εργαζόμενων σ΄ αυτήν και οι βιβλιόφιλοι (λίγοι κατά τη γνώμη μου δυστυχώς) της πόλης, που την κρατούν ζωντανή. Πάντοτε στην πόλη μου, όπως φαντάζομαι και στην πλειοψηφία των πόλεων της χώρας, οι τοπικές βιβλιοθήκες, για τις ελίτ τους ήταν μια τριτοτέταρτη προτεραιότητα, –για να μην πω, μη προτεραιότητα- σ΄ αντίθεση με άλλες φανταχτερές και χαμηλής αισθητικής επιλογές τους. Δεν έχουν καταλάβει ακόμα πως το ποιοτικό μετρίδι μιας πόλης είναι κυρίως οι βιβλιοθήκες της. Η ποιότητα των πολιτών και της ζωής σ΄ αυτήν, είναι ανάλογη της κατάστασης των βιβλιοθηκών της –της συχνότητας πρόσβασής τους σ΄ αυτές. Αυτό ο όμως για να τελεσφορήσει, πρέπει σε μια πόλη να υπάρχει παιδεία βιβλίου και βιβλιοθήκης. Μια παιδεία που καλλιεργείται σ΄ όλες τις διαστρωματώσεις μιας κοινωνίας. Μόνον όταν υπάρχει τέτοια παιδεία σε μια πόλη, οι βιβλιοθήκες της και ιδιαίτερα η Δημοτική της βιβλιοθήκη, θα είναι σε ακμή. Και αυτήν την ακμή και τη ζωντάνια τους , οι βιβλιοθήκες, την διαχέουν ως αντίδωρο στην ίδια την πόλη.
Δεν είμαστε βιβλιοφιλική πόλη (όπως οι περισσότερες της χώρας). Και το λυπηρό σ΄ όλο αυτό, -μιλώ ιδιαίτερα για την πόλη μας- είναι ότι εδώ, στα μέρη αυτά, στην αρχαία Πέλλα, χιλιάδες χρόνια πριν, υπήρχε η δεύτερη μεγαλύτερη, μετά της Αλεξάνδρειας, βιβλιοθήκη του κόσμου.
Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης έχει έρθει πολλές φορές στα Γιαννιτσά. Το συμβάν, με πρωταγωνιστή τον ίδιο το Μιχάλη, τον Θεόδωρο Γεωργιάδη (πρώην Δήμαρχος της πόλης και Βουλευτής), τον Παντελή Σπανίδη (τότε πρόεδρος του Συλλόγου Ποντίων της πόλης) κι εμένα που θα σας διηγηθώ παρακάτω, δεν μπορώ να θυμηθώ ακριβώς σε ποια απ΄ τις επισκέψεις του έχει συμβεί. Σίγουρα όμως έχει συμβεί σε μια απ΄ τις χρονιές απ΄ το 1988-1994, μετά από κάποια απ΄ τις εκδηλώσεις, που είχαμε διοργανώσει με ομιλητή τον ίδιο (έχω, την όχι ασφαλή βεβαιότητα πως ήταν κάποια, απ΄ τις πολλές εκδηλώσεις που κάναμε, για την αναγνώριση της ποντιακής γενοκτονίας). Μετά το τέλος της εκδήλωσης κι αφού αραίωσε πολύ ο κόσμος, σ΄ ένα πηγαδάκι, ανάμεσα σ΄ εμάς τους προαναφερμένους τέσσερις, κι ενώ η συζήτηση ήτανε γύρω από το θέμα της γενοκτονίας, ο Μιχάλης ξαφνικά, γυρίζει προς το Θόδωρο (πρέπει τότε να ήταν δήμαρχος), και μ΄ εκείνο το ύφος στο πρόσωπό του το μεταρσιωμένο, εκείνο που έπαιρνε όταν ήτανε να πει κάτι σημαντικό, ενισχυμένο απ΄ τη στητή του κορμοστασιά, γυρίζει και λέει του Θόδωρου : ‘’Θα φτιάξετε μια μεγάλη βιβλιοθήκη στην πόλη, και θα την ονομάσετε ‘’βιβλιοθήκη του Περσέα’’, προς τιμήν του τελευταίου βασιλιά της αρχαίας Μακεδονίας.
Η βιβλιοθήκη της Πέλλας, ήτανε τότε, η δεύτερη μεγαλύτερη στον κόσμο μετά της Αλεξάνδρειας’’. Μα είναι φοβερό, ενώ η συζήτηση σ΄ όλη τη χώρα ήταν η αναγνώριση της γενοκτονίας των Ποντίων, το μυαλό αυτού του ανθρώπου, του πρωταγωνιστή αυτού του κινήματος, ταξίδεψε αλλού. Όταν λοιπόν το είπε αυτό ο Μιχάλης επικράτησε λίγων λεπτών σιγή, που οφείλονταν απ΄ τη μια στην ξαφνική αλλαγή θέματος συζήτησης, κι απ΄ την άλλη, στο ξαφνικό άκουσμα μιας πληροφορίας-γνώσης που μέχρι τότε αγνοούσαμε –και αγνοούμε- οι περισσότεροι.
.jpg)
