Ίμια
Του Γεωργίου Φλώρου
"Γιάννη..., κανένα τουρκικό ποδάρι δεν θα πατήσει το Αγαθονήσι, το Φαρμακονήσι, τα Ίμια η οποιοδήποτε ελληνικό νησί... Αν εντοπίσετε τουρκικό ελικόπτερο να αιωρείται άνωθεν ελληνικού εδάφους..., η πρώτη βολή θα είναι προειδοποιητική..., η δεύτερη επί του στόχου".
Αυτά τα λόγια τα άκουσα με τ' αυτιά μου από το μεγάφωνο που ήταν πάνω από την κεντρική κονσόλα επιχειρήσεων της φρεγάτας ΛΗΜΝΟΣ, 30 χρόνια πριν, ξημερώματα της 31ης Ιανουαρίου 1996. Το ΛΗΜΝΟΣ μαζί με τις φρεγάτες ΑΔΡΙΑΣ και ΗΠΕΙΡΟΣ, υπό τις διαταγές του Διοικητού της Δεύτερης Μοίρας Αντιτορπιλικών (ΔΜΑ2) Πλοιάρχου Νικητιάδη, έπλεε κοντά στο στενό του Καφηρέα σε κατάσταση Γενικού Συναγερμού. Το έργο που μας είχε ανατεθεί, ήταν να στοχοποιήσουμε και να είμαστε έτοιμοι να προσβάλλουμε (να χτυπήσουμε με τα όπλα μας δηλαδή), 3 τουρκικά πλοία που είχαν εξέλθει από τα στενά Ελλησπόντου και κατευθύνονταν προς τα Νότια.
Ο "Γιάννης" ήταν ο Αντιπλοίαρχος Λιούλης Κυβερνήτης της φρεγάτας ΝΑΒΑΡΙΝΟ, που εκτελούσε ταυτόχρονα και χρέη Τακτικού Διοικητή για όλη τη δύναμη των ελληνικών πολεμικών στην περιοχή των Ιμίων. Η "φωνή" που μιλούσε στο επιχειρησιακό δίκτυο επικοινωνιών Οσμή Σοφός 50 (ΟΣ50), ήταν του Διευθυντή Επιχειρήσεων στο Γενικό Επιτελείο Ναυτικού και μετέφερε την εντολή του τότε Αρχηγού ΓΕΝ Αντιναυάρχου Στάγκα προς τη φρεγάτα ΝΑΒΑΡΙΝΟ.
Η νύχτα εκείνη με είχε βρει Ανθυποπλοίαρχο (σε ένα μήνα θα έπαιρνα προαγωγή). πάνω απο την κονσόλα του DAISY (σύστημα διοίκησης κι ελέγχου των φρεγατών τύπου "S") να εκτελώ χρέη Αξιωματικού Κέντρου Επιχειρήσεων, η PWO -όπως το λέγαμε για συντομία- με το αγγλικό ακρωνύμιο (Principal Warfare Officer).
Στο άκουσμα των εντολών του ΓΕΝ ο Πλοίαρχος Νικητιάδης που καθόταν στ' αριστερά μου στην κονσόλα, σχολίασε σκωπτικά: "Θα μυρίσει μπαρούτι... και θα χυθεί αίμα κι απο τις 2 πλευρές". Απέναντί μου ο βοηθός μου ο Assistant PWO ο Αρχικελευστής Νίκος Γουζούασης (παλιός και έμπειρος συνάδελφος) με κοίταξε στα μάτια με νόημα. Δε χρειαζόταν να πούμε τίποτα. Με το Νίκο είχαμε ξοδέψει άπειρες ώρες πάνω απο αυτή την κονσόλα, σε ασκήσεις και επιχειρήσεις με το ΛΗΜΝΟΣ τα προηγούμενα 3 χρόνια.
Καταλαβαίναμε και οι δυό τι γινόταν και τι σήμαιναν αυτά τα λόγια. Απόψε θα το τελειώναμε. Απόψε ο εχθρός θα έπαιρνε το μάθημά του. Και ναι μπορεί η επόμενη μέρα να μη μας εύρισκε ζωντανούς. Αλλά αυτό που είχε σημασία εκείνη τη στιγμή ήταν να κάναμε τη δουλειά μας σωστά, έτσι όπως είχαμε εκπαιδευτεί με τόσο κόπο τα προηγούμενα χρόνια.
Τα τουρκικά πλοία (οι στόχοι μας) ξέραμε που ήταν. Πάνω στην οθόνη του ραντάρ σε κάθε σάρωση της κεραίας του, αναβόσβηναν 3 συνθετικά σύμβολα σε σχήμα ρόμβου (σήμαινε ότι ήταν εχθρικά) το ένα πίσω από το άλλο. Δίπλα στην οθόνη είχα κρατήσει το Ναυτικό Σήμα του ΓΕΝ προς όλα τα πλοία του στόλου. Ένα σήμα λιτό, απλό και ξεκάθαρο: "ΕΙΜΑΙ ΑΠΟΛΥΤΑ ΒΕΒΑΙΟΣ ΟΤΙ ΑΝ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ ΟΛΟΙ ΣΑΣ ΘΑ ΦΑΝΕΙΤΕ ΑΝΤΑΞΙΟΙ ΤΗΣ ΕΝΔΟΞΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΠΝ. ΚΑΛΗ ΤΥΧΗ ΚΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΜΑΖΙ ΣΑΣ".
Με το Νίκο επαναλάβαμε τις διαδικασίες βολής για να είμαστε έτοιμοι. Δυό κατευθυνόμενα βλήματα HARPOON στο στόχο. Η κονσόλα των βλημάτων ενεργοποιημένη λίγα εκατοστά προς τα δεξιά και πίσω μου περίμενε μια κίνηση. Ο διακόπτης ήταν σε θέση που μπορούσα να τον φτάσω όπως καθόμουν. Ο Νίκος έλεγχε τη γεωγραφία του συστήματος. Έπρεπε να είναι ακριβής και τα συνθετικά των στόχων να ανταποκρίνονται στις πραγματικές θέσεις των Τουρκικών πλοίων. Αλλιώς οι πύραυλοι θα πήγαιναν στο γάμο του καραγκιόζη. Αλλά αυτά για μας ήταν παιχνιδάκι. Τα είχαμε κάνει ξανά και ξανά. Καθαρό μυαλό και ψυχραιμία χρειαζόταν τίποτε άλλο.
Δηλαδή τίποτε άλλο εκτός απο μια και μόνο διαταγή, που θα έδινε "ΟΠΛΑ ΕΛΕΥΘΕΡΑ" στα πλοία για να ρίξουμε και να στείλουμε στον πάτο τους "απέναντι".
Θα σταματήσω εδώ την αφήγηση γιατί αυτή η διαταγή ξέρουμε καλά ότι δεν ήρθε ποτέ. Εκείνη η νύχτα όμως θα με στοίχειωνε για πάντα και θα με έκανε άλλο άνθρωπο. Όταν έχεις νοιώσει ότι έχεις φτάσει τόσο κοντά στο θάνατο κάτι γίνεται μέσα σου. Βλέπεις με καθαρό μάτι τι αξίζει και τι όχι στη ζωή και θες να το ζήσεις απο κει και πέρα.
Αυτές τις μέρες θα ακουστούν πολλά σε ντοκιμαντέρ και αφιερώσεις για τα Ίμια. Προσέξτε τι ακούτε και από ποιόν. 30 χρόνια μετά υπάρχουν κύκλοι που πολύ εύκολα φορτώνουν τα λάθη εκείνης της νύχτας στους στρατιωτικούς. Κάποιοι αναλυτές του κ.. (άντε να μην το πω) έβγαλαν και το συμπέρασμα ότι το "Τακτικό Πλεονέκτημα" λέει ήταν μύθος. Τελευταία μάθαμε ότι έφταιγε η έλλειψη διακλαδικότητας για την αποτυχία στα Ϊμια. Ποια αποτυχία και ποια διακλαδικότητα; Χάσαμε σε καμία μάχη και δεν το ξέρω; Ναι αν ανταλλάσσαμε πυρά θα υπήρχαν κι από τις δυο πλευρές απώλειες αλλά θα νικούσαμε. Νικάει όποιος στέκεται όρθιος ακόμα μετά τη μάχη. Λάθη έγιναν -προφανώς και έγιναν- μόνο που έγιναν στο Πολιτικό-Στρατηγικό επίπεδο. Στο επιχειρησιακό - Τακτικό επίπεδο τα πράγματα ήταν ξεκάθαρα.
Υπάρχουν πολλά που δεν έχουν ειπωθεί και γραφτεί, αλλά είναι άδικο για όλους εμάς που τα ζήσαμε. Και κυρίως μέγα κρίμα κι άδικο για αυτούς που έπεσαν εκείνη τη νύχτα. Να λέγονται πράγματα που μειώνουν τις Ένοπλες Δυνάμεις και τους ανθρώπους που υπηρετούν σε αυτές.
Εκείνο το βράδυ το αποτέλεσμα στη θάλασσα ήταν προδιαγεγραμμένο. Αρκούσε μία λέξη. Δεν ειπώθηκε ποτέ. Αυτό να θυμάστε.
Στη μνήμη του Χριστόδουλου Καραθανάση, του Παναγιώτη Βλαχάκου και του Έκτορα Γιαλοψού.
🇬🇷🇬🇷🇬🇷ΑΘΑΝΑΤΟΙ🇬🇷🇬🇷🇬🇷
