Η αποτίμηση της λεόντειου «Συμφωνίας» των Πρεσπών ή πως μία (αποτυχημένη) συνθήκη ακυρώνεται

 

Θεοφάνης Μαλκίδης

Η  αποτίμηση της λεόντειου «Συμφωνίας» των Πρεσπών ή πως μία (αποτυχημένη) συνθήκη ακυρώνεται

Με τη  συμπλήρωση επτά ετών  από την κύρωση της  λεόντειας, δηλαδή την εις βάρος των εθνικών μας συμφερόντων,  «Συμφωνίας» των Πρεσπών, με την οποία παραδόθηκε το brand name (για να γίνω κατανοητός από όλους….)   Μακεδονία, θα πρέπει αφενός να γίνει μία αποτίμηση και αφετέρου να τονιστεί ότι μία οποιαδήποτε  ( αποτυχημένη) «Συμφωνία», πόσο μάλλον  η συγκεκριμένη ακυρώνεται.

Ξεκινώντας από τα «επιχειρήματα» για τη «Συμφωνία», που αποτέλεσαν δείγμα της αντιμετώπισης του λαού από την τότε πλειοψηφία, γίνεται κατανοητό πόσο φτωχή υπήρξε η πολιτική και πόσο πλούσια η προπαγάνδα. Για παράδειγμα το «επιχείρημα  πως ήταν προς το «συμφέρον» της Ελλάδας η «Συμφωνία» με του παραχαράκτες, ή το πως  140 χώρες αναγνωρίζουν ήδη τα Σκόπια ως «Μακεδονία» άρα πρέπει και εμείς να κάνουμε το ίδιο αφού έτσι θα συνεχίσουν να την ονομάζουν, ή το γεγονός  η προσωρινή ονομασία πΓΔΜ περιλαμβάνει ήδη τον όρο Μακεδονία, άρα τους έχουμε αναγνωρίσει ήδη, ή ότι έχει αναγνωριστεί η λεγόμενη «Μακεδονική» γλώσσα από τη δεκαετία του 1970, φανερώνει την ποιότητα της πολιτικής . Μετά προέκυψαν οι χαρακτηρισμοί σε όσους αντιδρούσαν, πραγματικά εντυπωσιακοί όροι, αφήνοντας άφωνους όσους πίστευαν ότι δεν μπορεί θεσμικοί να αποκαλούν τον ελληνικό λαό, μεταξύ των πολλών, φασίστες,  εθνικιστές, περιθωριακούς,  ετερόκλητο όχλο, αμόρφωτα εθνίκια !!!!!

Η κύρωση της «Συμφωνίας» ήρθε μετά το show στην Πρέσπα τον Ιούνιο του 2018, τον Ιανουάριο του 2019, με 153 βουλευτές από τέσσερα διαφορετικά κόμματα, ανεξάρτητους, διαγραμμένους κλπ, χωρίς βεβαίως να τηρηθεί η σχετική διαδικασία για διεθνείς «συμφωνίες» όπου απαιτείται πλειοψηφία 181…..

Και εγένετο «Βόρεια Μακεδονία, με εθνότητα και γλώσσα μακεδονική» και μετά από πέντε χρόνια και αφού εκρεμμεί από την Βουλή των Ελλήνων τριών μνημονίων με τα Σκόπια, έρχεται η αποτίμηση να ολοκληρωθεί με τις 400 (!!!!!!) παραβιάσεις της «Συμφωνίας» από τη γειτονική χώρα. Παραβιάσεις  από μείζονα μέχρι ελλάσονα, από μεγάλα έως μικρά, παραβιάσεις γενικώς και ειδικώς. ( Η σχετική λίστα είναι διάθεσιμη για όσους επιθυμούν να βάλουν «τον δάκτυλον εις τον τύπον των ήλων»).

Η Ελλάδα είναι αποδεκτό ότι ανάλωσε τα διπλωματικά της όπλα για να εξασφαλίσει μία σύνθετη ονομασία, προκειμένου να διακρίνεται η ελληνική Μακεδονία από το γειτονικό κράτος και να καταστεί σαφές ότι το τελευταίο δεν εκπροσωπεί το ιστορικό και γεωγραφικό μέγεθος της Μακεδονίας ως συνόλου.

Σε αντάλλαγμα, αποδέχθηκε την παραχώρηση του ονόματός της Μακεδονίας και έτσι η «Συμφωνία» καθίσταται ετεροβαρής, λεόντειος και δυσμενής για την ελληνική πλευρά με την αναγνώριση «μακεδονικής» ιθαγένειας και γλώσσας. Επιπλέον, η εθνική ιδεολογία των γειτόνων, δηλαδή ο «Μακεδονισμός» στηρίζεται και ενισχύεται μέσω της αναγνώρισης αυτής, γεγονός το οποίο εγκυμονεί σοβαρά προβλήματα για την Ελλάδα. Αυτό το είδαμε και με την πρόσφατη υπόθεση του «Κέντρου Μακεδονικής Γλώσσας» στη Φλώρινα.

Η  «Συμφωνία» προώθησε και συνεχίζει να το πράττει ερήμην του ελληνικού λαού, την απώλεια της αποκλειστικής όπως έχουμε το δικαίωμα χρήσης και της διαχείρισης του Ελληνικού, ιστορικού, γεωγραφικού, πολιτικού, διπλωματικού, οικονομικού και γεωπολιτικού όρου Μακεδονία.

Και βεβαίως είναι περιττό να επαναλάβουμε την προπαγάνδα ότι η «Συμφωνία» ήταν και παραμένει μονόδρομος, ότι σε περίπτωση μονομερούς ελληνικής δράσης η γειτονική χώρα θα ονομάζεται σκέτο «Μακεδονία», τη στιγμή που στην πράξη η «Συμφωνία» η οποία  προωθήθηκε χωρίς δημοψήφισμα όπως έγινε στα Σκόπια και κυρώθηκε ερήμην μας, έχει καταργηθεί ουσιαστικά και τυπικά από τα Σκόπια με τις εκατοντάδες παραβιάσεις. Παραβιάσεις οι οποίες επαναλαμβάνουμε και θα επαναλαμβάνουμε συνεχώς, συνιστούν σύμφωνα με το διεθνές, διπλωματικό και προξενικό δίκαιο, αλλά και ακόμη και με πρόνοια της «Συμφωνίας», ικανή αιτία ακύρωσης (άρθρο 19 της Συμφωνίας και  άρθρου 60 της Σύμβασης της Βιέννης, για τις διπλωματικές σχέσεις,  όπου αναφέρεται ότι  υπάρχει η δυνατότητα λήξεως ή αναστολής εφαρμογής μιας συνθήκης σε περίπτωση ουσιώδους παραβιάσεως των όρων της…….)

Και ένα αναγκαίο υστερόγραφο ή έσχατο αλλά όχι τελευταίο:  όλοι οι εχέφρονες, νοήμονες και σοβαροί θεσμικοί υποστηρίζουν και καλώς υποστηρίζουν ότι το τουρκολιβυκό μνημήνιο είναι παράνομο και πρέπει να ακυρωθεί, παρότι έχει εγγραφεί στο πρωτόκολλο του ΟΗΕ. Για τη «Συμφωνία» που έχει (παρα)βιαστεί από τα Σκόπια, δεν υπάρχει ζήτημα παρανομίας και ακύρωσης;