Extract from the HOUSE OF ASSEMBLY Hansard of 30 APRIL 2009
GENOCIDE OF THE ARMENIANS, PONTIAN GREEKS, SYRIAN ORTHODOX, ASSYRIAN ORTHODOX AND OTHER CHRISTIAN MINORITIES
Hidden_Speech
The Hon. M.J. ATKINSON (Croydon—Attorney-General, Minister for Justice, Minister for Multicultural Affairs, Minister for Veterans' Affairs) (11:39): I move:
That, whereas the genocide by the Ottoman state between 1915-1923 of Armenians, Hellenes, Syrian and other minorities in Asia Minor is one of the greatest crimes against humanity, the people of South Australia and this House –
(a) join the members of the Armenian-Australian, Pontian Greek-Australian and Syrian-Australian communities in honouring the memory of the innocent men, women and children who fell victim to the first modern genocide;
(b) condemns the genocide of the Armenians, Pontian Greeks, Syrian Orthodox and other Christian minorities, and all other acts of genocide as the ultimate act of racial, religious and cultural intolerance;
(c) recognises the importance of remembering and learning from such dark chapters in human history to ensure that such crimes against humanity are not allowed to be repeated;
(d) condemns and prevents all attempts to use the passage of time to deny or distort the historical truth of the genocide of the Armenians and other acts of genocide committed during this century;
(e) acknowledges the significant humanitarian contribution made by the people of South Australia to the victims and survivors of the Armenian Genocide and the Pontian Genocide; and
(f) calls on the commonwealth parliament officially to condemn the genocide.
I move this motion today to recognise an important historical event that continues to speak to us today. I know that what I say will draw anger from the Turkish establishment. I will refer to some specific criticisms of my remarks on this topic later.
The DEPUTY SPEAKER: Order! I draw the attention of the person who is holding something that is illuminated there to the fact that all filming in the chamber is out of order and does require removal.
The Hon. M.J. ATKINSON: Suffice to say, I make my contribution to the debate not as a newcomer but as a graduate in history and someone who has been close to nearly all South Australia's ethnic minorities. I respect and enjoy the company of local Turkish and Turkic Australian communities. Senator Alan Ferguson (Liberal, South Australia) was wrong when he said that my remarks on this topic were an attack on the Turkish community in Australia.
Turkish Australians bear no responsibility for the atrocities of the past 120 years against Anatolian Armenians, Greeks, Syrian Orthodox, Syrians and Nestorians, and it is wrong for Senator Ferguson to use the camouflage of emotion commemorating the anniversary of a bilateral agreement about Turkish settlement in Australia to promote the denial of Turkish ultranationalists such as the MHP about the genocide.
Some Turkish Australians came to Australia to escape the Republic of Turkey, its pockets of poverty, its tyrannical secularism, its melancholy (what Nobel laureate Orhan Pamuk calls Istanbul's Huzun) and laws such as Article 301 of the Turkish penal code which is used to prosecute hundreds of writers, including Orhan Pamuk for insulting Turkishness. The Turkish consul from Melbourne came to see me about this topic and, after a lively and fruitful conversation about this matter, gave me a copy of Orhan Pamuk's Istanbul: Memories and the City—a lovely gift that I am enjoying reading. I visited Istanbul and the old city of Constantinople last year staying near Taksim Square in Pera.
The slaughter at the end of hundreds of years of Ottoman rule on the Anatolian peninsula started on 23-24 April 1915, the eve of the landing of ANZAC troops at Gallipoli. In May 1915, a law known as the law for Tehcir law for 'regulation for the settlement of Armenians re located to other places because of war conditions and emergency political requirements' sought to legitimise the action.
There is much scholarship that demonstrates that these exterminations were centrally planned and administered by the Ottoman regime and local Ottoman officials against the entire Christian minority of Anatolia. It took place principally between the years 1915 and 1918 and then from 1920-1923. It is estimated that 1.5 million Armenians perished between 1915 and 1923. A further 300,000 Pontian Greeks and other Greeks and about half a million Syrian Christians were killed. Most Armenian political, religious and cultural leaders were arrested and murdered, beginning in Istanbul on 23 April 1915. More than one and a half million Pontian Hellenes fled to Greece. Three thousand years of Hellenic civilisation and history in Asia Minor, once a crucible of Hellenism, were extinguished in the catastrophe.
Many people were killed in their towns and villages or on death marches across Anatolia towards camps in the Syrian desert. Those Armenian, Greek and Assyrian males not executed were conscripted into the Ottoman army, disarmed and put in special labour battalions. Most were either worked to death or killed when they had outlived their usefulness. The remaining populations of the elderly, women and children were rounded up and either forcibly converted to Islam or raped and killed.
Of the survivors, most were deported from their ancestral lands and exiled around the world. The very existence of the former Armenian population in Turkey was denied. Maps and histories were rewritten. Churches, schools and cultural monuments—and, yes, even cemeteries—were desecrated and, in the case of churches, converted to mosques. It was still going on in the 1980s as recorded by the author William Dalrymple in his book From the Holy Mountain.
Small children, who had been taken from their Christian parents, were renamed and fostered out to be raised as Turks. Thea Halo, in her account of her mother's life fleeing from the destruction, tells of the day and her infant aunt perished during the death marches, as follows:
'Mama,' I said calmly as I could, hoping my calmness would make everything all right, 'Maria looks funny.
'Mother looked up and burst into tears. Maria's face had turned ashen. Her eyes stared out at nothing like little doll eyes that were broken in an open position and her head rolled back and forth with each step.
'What's wrong?' Cristodula demanded in panic, 'What is it?'
We stopped in the road like a pile of stones in the river; the weary exiles ruptured out around us and continued their march. Mother took Maria from Cristodula's back and cradled her in her arms as her tears washed Maria's lifeless face.
'Move!' a soldier shouted as he trotted up to where we stood.
'My baby,' Mother said.
She held out Maria for the soldier to see, as if her shock and grief could also be his.
'My baby.'
'Throw it away if it's dead!' he shouted 'Move!'
'Let me bury her,' Mother pleaded, sobbing.
'Throw it away!' He shouted again, raising his whip. 'Throw it away!'
Mother clutched Maria's body to her breast as we stood staring up at him. Her face was gripped with a torment I had never seen before. Father reached for Maria, to put her down I suppose, but Mother clutched her even more tightly. Then she walked over to the high stone wall that separated the road from the town and lifted Maria up to lay her on the wall's top as if on an altar before the Almighty.
That night mother cried herself to sleep. And each time I closed my own eyes, I saw her holding Maria up to the heavens like an offering. The image of her lifeless body lying on the wall, like some gift in a pagan ritual, followed me even into my dreams and all through the next days. Each time I thought of my little sister left lying there alone in the burning sun, with the buzzards flying about waiting for us to pass, the sobs would come without my ability to control them.
Although a senator has disputed the relevance today of events that happened in the 1920s, I contend that, while the atrocities that occurred about the time my parents were born, are denied it demeans the descendants of those people and does not create the climate for closure and the ability for communities to move on.
Alas, there have been many other acts of mass killings in the world since the Armenian, Syrian, Nestorian and Pontian mass killings and, to our shame, it is still happening in some countries. German Führer Adolf Hitler told his commanders on the eve of Germany's invasion of Poland, 'Who, after all, speaks today of the annihilation of the Armenians?' That was in 1939.
Besides recognising the obvious, even if Senator Ferguson says it occurred 100 years ago, we should support the motion to recognise the Armenian, Pontian Greek, Syrian Orthodox, Nestorian and Assyrian communities who flourish in Australia today. The Republic of Turkey, having dispersed these people to the point of the globe farthest from Anatolia, can hardly complain that, in the freedom of the Antipodes, they perpetuate the memory of their ancestors and their culture.
These Australians—and I remind Senator Ferguson that they are Australians with the full right of citizenship to talk about topics that Senator Ferguson considers too ancient and too controversial—came to Australia from countries, including Palestine, Egypt, Syria, Iraq and Lebanon, where they had settled after the genocide.
Senator Ferguson, in a post-prandial speech to the Senate on 18 March, criticised me for a speech I had made at the unveiling of a plaque at the Migration Museum in Adelaide commemorating the Pontian Greeks who were killed and exiled from Asia Minor. The Liberal senator said that the Turkish ambassador had called on him earlier in the week (his speech was given on a Wednesday) to complain about what I had said to Greek-Australians of Pontian origin. The Turkish ambassador is campaigning to have the plaque removed and has also made strong criticism of me.
Many of us have known people here in Australia who experienced the Turkish removal of the Greeks of Pontus and other Greeks of Asia Minor, especially from the Aegean coast near Smyrna. We have their testimony and the shocking accounts of diplomats and consuls serving in Turkey at the time. We have the admissions of officials of the Ottoman Empire For some of the very old, this is within living memory.
This senator cannot write off the suffering of Pontian Greeks and Armenians by saying that it occurred early in the 20th century, or that Pontians and Armenians were partly the authors of their own misfortune, or that murder, rape, pillage and exile had a different moral quality early in the 20th century. Let me try to look at the question from the standpoint of today's Turks.
The Ottoman Turks fought their way through Anatolia and into Europe as far as the gates of Vienna. They established an empire yet, with the exception of the Albanians and the Bosniak Slavs, they did not succeed in converting their subject peoples to Islam. They ruled an overwhelmingly Christian population in Europe and ruled an Asia Minor population that was one-third Christian.
Bit by bit, their Christian subjects in Europe rose up against them and threw them back into Ottoman Thrace, Istanbul and Anatolia. No doubt, the victors treated the Turkish people of those newly independent states atrociously and, moving forward 100 years, we all know that Bosnian Serb forces murdered about 8,000 Bosniak men and boys at Srebrnica and Potocari. I visited the places they were murdered and prayed at their graves. The young Turks (their official name, the Committee of Union and Progress) decided that if the Turkish state were to fall back on Istanbul and Anatolia it could not afford to be rendered vulnerable by what it regarded as disloyal Christian subjects. So, from 1895, Starting in earnest with Sultan Abdul Hamid II, the Christian minorities were characterised as disloyal, potential subversives, and killed in advance of subversion.
Mr Ramazan Altintas, the President of the Turkish sub-branch of the Victorian RSL, wrote to me on 2 February to say:
Yet, great nations don't cry, they bury the pain into history, do not even teach them to their children.
I think Mr Altintas captures the essence of the Turkish rejection of this motion. It is true that most of these atrocities occurred in the context of a war. Some of the atrocities occurred as the army of the Hellenic Republic sought to thrust Eastwood from its mandated territory around Smyrna. No doubt this army itself committed atrocities against some of the Turkish people it came up against, but nothing on the scale of what had been happening since 1895. And, in any case, the Pontian Greeks were enclaved hundreds of miles away from the fighting when they were massacred.
Even the diplomatic officials of Turkey's allies—Germany, Austria and Hungary—were shocked by the pre-emptive strikes off its ally against its own Christian civilians. Their reports to Berlin and Vienna comprised much of the evidence that backs this motion. Indeed, in the dying days of the Sultanate in 1920, the Turkish authorities brought criminal charges against leading Turkish officials for ordering the massacres.
I commend the motion to the house. Rest eternal, grant unto them, Oh Lord, and may light perpetual shine upon them. May they rest in peace and rise in glory.
Honourable members: Hear, hear!
There being a disturbance in the gallery:
The SPEAKER: Order, there will not be clapping from the gallery! The Leader of the Opposition.
Hidden_Speech
Mr HAMILTON-SMITH (Waite—Leader of the Opposition) (11:55): I rise as leader of the state Liberals on behalf of all members on this side of the house to fully support the motion. Their plan was to deport the Greek population to the interior and expose them to severe weather conditions, hunger and illness. After executing many prominent Greeks in the Western Pontus, the Turkish regime proceeded to deport a large number of the Greek population to the interior, Kurdistan, and as far as Syria.
With the commencement of World War I in 1914, Turkey called for a general mobilisation. Since Christian men were not allowed to bear arms, they were sent to labour battalions in the interior of Turkey, which were essentially battalions of death. Forced labour in the treacherous mountains and ravines, hunger and exposure to severe weather conditions killed most of those who served in these labour battalions.
Some of the survivors were able to escape to join those Greeks in the mountains who took up arms to protect themselves and their families. Hundreds of thousands of Greek men, women and children died as a result of these deportations and other atrocities.
In 1923, out of an approximately 700,000 Pontian Greek population, who lived in Turkey at the beginning of World War I, as many as 350,000 were killed and almost all the rest had been uprooted during the subsequent forced population exchange between Greece and Turkey. This was the end of one of the ancient Greek civilisations in Asia Minor.
As a consequence of the deliberate and systematic policy of ethnic cleansing at that time, the Ottoman Empire, it is estimated, killed more than two million Armenians, Syrians and Greeks, who were slaughtered outright or were victims of the white death of disease and starvation, a result of the routine process of deportations, slave labour and death marches.
After the genocide, there was an exchange of populations. Pontian Greeks primarily settled in Greece, with a significant community also settling in the former republics of the Soviet Union. In the 1950s and 60s, many emigrated to Germany, Australia, Canada and the United States, seeking a better life and more economic opportunities for themselves and their families.
Wherever they settled, the Pontian Greeks made it a point to preserve their religion, language, culture, and traditions. Several social clubs and federations were formed in the new homelands, with the purpose of establishing a hearth to keep alive their cherished customs and a sense of community.
As a man married to a Greek, with a son who is half Greek, who is Orthodox, this has very much touched me and my family. Let there be no doubt in the mind of any South Australian about my view and the view of the state Liberals of these terrible and tragic events.
I now turn my attention to the criticisms the Minister for Multicultural Affairs has just made of Senator Alan Ferguson in the Australian Senate. Senator Ferguson, in my view, made some very ill informed, very wrong, and offensive remarks in the Senate. I have spoken to Senator Ferguson about these remarks. I have expressed my view to him.
Since I spoke to Senator Ferguson, he has publicly, on radio and in other ways, apologised and recognised that his words and language were inappropriate. A few weeks ago, I stood up in the parliament and expressed my view on Senator Ferguson's remarks. They are the views of him and him alone; and, on reflection, he now realises that they were ill-informed and should not have been made. It is the events that follow that disappointment me. They disappointment me as a member of parliament—
The Hon. M.J. Atkinson interjecting:
The SPEAKER: Order!
Mr HAMILTON-SMITH: —they disappointment me as a person and they disappointment me as the leader of the Liberal Party. What happened was that copies of Senator Ferguson's address were sent out—I understand this, and he can correct this at the end of the motion if he chooses—by the Minister for Multicultural Affairs, or his auspices. They were sent out—and I have one in my hand; I am reading it, Mr Speaker—with a forged banner of the Liberal Party on top of it and with no recognition contained in the letter that it was from the Labor Party and from the minister, not from Senator Ferguson.
The Hon. M.J. Atkinson interjecting:
The SPEAKER: Order!
Mr HAMILTON-SMITH: The object was to incite anger and hatred. Another two letters I have sighted, one from Mick Atkinson MP (the member for Croydon) and one from Vini Ciccarello (the member for Norwood), have been sent out to Greek communities in their electorates, and they disparage Senator Ferguson's remarks, criticise him and then try to spread those remarks and imply that they are the views of me and the state Liberals. I am making it very clear today that they are not our views. The letters sent out by the minister, Ms Ciccarello and others, I understand, state, 'Please remember this speech when Martin Hamilton-Smith tries to tell you something different.' They refer to the state election in March 2010.
The Hon. M.J. Atkinson: Good prediction.
The SPEAKER: Order!
Mr HAMILTON-SMITH: I am saddened when people use tragic, heartfelt events to make cheap political points—I am very saddened. I draw the attention of the house to an article in Neos Kosmos, described by some as Australia's leading Greek newspaper and the largest ABC audited ethnic publication. A featured article in the opinion section focused on this issue, I think on 30 March 2009. The editorial states:
Playing ethnic politics is a dirty game that threatens to shatter social harmony quite a good deal more easily than referring to or interpreting historical events. The fact of the matter is that Australia's communities of diverse backgrounds have proven that they can co-exist peacefully in fruitful collaboration and ties of friendship because of our joint commitment to multicultural Australia. No cynical, irresponsible or misguided attempt to score points or votes off the backs of any arbitrarily chosen ethnic group should ever be permitted to bear the bitter fruit of discord.
The Hon. M.J. Atkinson: Keep reading it; it is about Senator Ferguson.
The SPEAKER: Order!
Mr HAMILTON-SMITH: Those remarks could apply equally to Senator Ferguson—
The Hon. M.J. Atkinson interjecting:
The SPEAKER: Order!
Mr HAMILTON-SMITH: —or to the Minister for Multicultural Affairs. Now, can I condemn, in the most definite way, the Ottoman regime and recognise the tragedies inflicted upon the Pontian Greeks. Can I also say this as someone who is very much part of a Greek family. In an observation, Steve Papadopoulos recounted a poignant story of one of the voyages as the Pontians fled. He said:
Many children and elderly died during the voyage to Greece. When the crew realised they were dead they were thrown overboard. Soon the mothers of the dead children started pretending they were still alive. After witnessing what was done to the deceased they would hold onto them and comfort them, and if they were still alive they did this to give them a proper burial in Greece.
I commend the motion and I hope that we can all go on living together in harmony in the years ahead without making cheap political points out of what are very, very sensitive issues.
There being a disturbance in the gallery:
The SPEAKER: Order! The member for West Torrens.
Hidden_Speech
The Hon. A. KOUTSANTONIS (West Torrens—Minister for Correctional Services, Minister for Gambling, Minister for Youth, Minister for Volunteers, Minister Assisting the Minister for Multicultural Affairs) (12:04): The United Nations on 9 December 1948 officially defined genocide as follows:
Genocide means any of the following acts committed with the intent to destroy, in whole or in part a national ethnical, racial or religious group, as such: (a) killing members of the group; (b) causing serious bodily or mental harm to members of the group; (c) deliberately inflicting on the group conditions of life calculated to bring about its physical destruction in whole or in part; (d) imposing measures intended to prevent births within the group; (e) forcibly transferring children of the group to another group.
There is no doubt by any definition that what happened in Pontos and what happened in Anatolia was genocide, because 350,000 Greek Pontians were murdered, 1.5 million Armenians were murdered and hundreds of thousands of Syrians were murdered.
Modern nations, such as Germany and Japan, have apologised for past atrocities. Australia has apologised to its Stolen Generation. These genocides are the most well-recorded and photographed mass killing events of the 20th century. This government and other governments have not allowed visas or entry into this country of deniers of the holocaust of the Second World War. There are very few people now who deny the holocaust of the Jews by the Nazis in Europe, yet some people think that it is okay to deny this holocaust. I find that grossly offensive and completely reprehensible.
Ms Chapman: So do we.
The Hon. A. KOUTSANTONIS: I am not saying that you do not. I am very disappointed with Senator Ferguson's remarks. I do not think there is a person in this building today who can look that senator in the face, because I consider him to be on the same level as people who deny the Holocaust. Of course, there are offences in place in many European countries for denying the Holocaust, but Senator Ferguson sits nicely in red leather in the Senate. I find that offensive.
Today, oppressions are still being carried out by the Turkish regime. They say that these offences are in the past and are behind the modern Turkey. Let me remind the house of modern Turkey's record. There are 40,000 Turkish troops illegally occupying a European nation as we speak. Religious freedoms in Turkey are being held back. The spiritual leader of the world's 300 million orthodox are being oppressed. The School of Haki, the theological college, has been closed. The Turkish government is attempting to say that our patriarch is simply a local church leader rather than the spiritual leader of the orthodox world.
Turkey claims to be a secular nation yet discriminates against ethnic minorities in favour of Islam, and it still oppresses its Kurdish minorities. There are continued border incursions on Greek islands in the Aegean. This is a country that talks as though it is a western nation wishing to enter Europe, but they behave like barbarians. Until the modern country of Turkey understands that it must apologise unequivocally for its actions in the past and in the present it can never become a modern European nation. I now wish to quote from a book called Not Even My Name by Thea Halo, who wrote:
There is no doubt that the genocide of the Greek, Armenian and Assyrian populations of Turkey was systematic and deliberate. According to American diplomatic reports, Kemal [Kemal Ataturk] himself was directly involved in the slaughter of thousands of innocent Greek and Armenian civilians and was present in Smyrna as his troops torched the city. It was reported that Kemal held congresses in Erzurum and Sivas in eastern Anatolia, in the summer of 1919, where a decision was made to attack 'all people from Rumeli and all the Hellenes'. During the time Kemal set up his provisional government in Ankara in 1919-1920, and prior to his successful ousting of the sultan, Cemal Musket, legal adviser of the sultan, collected various documents from the sultan's archive and wrote a report. It was found in the archives of the Foreign Ministry of Greece as reported by Professor Kostas Fotiadis, Professor of History at the Aristotelian University in Greece.
The document states:
The government of Ankara decided that the Greeks of the regions of Atabazar and Kaltras, first, and later the Greeks of the Pontos, would be slaughtered and eliminated. He assigned Yavur Ali to burn down a Greek village which is near Geive and to kill all of its inhabitants. The tragedy lasted two days. The village, with its 12 factories and its nice buildings became a dump site. Ninety per cent of the population were slaughtered and burnt. The few who were able to escape in order to save their lives went to the mountains. In order to preserve his Chets, Mustafa Kemal had to find an area which he could attack.
For this purpose he went to the area of Pontos. The slaughter, looting, general elimination in this area lasted from February to August. The displacements and killings were conducted with the semi-official participation of the military and civic personnel. The Turkish authorities and the Turkish government of 1919 and 1920, including at the peace conference in Paris, attempted not to deny their actions but they attempted to put all the responsibility to the young Turks, in other words, to the government.
A United States consul, Leslie Davis, described the Armenian deportees passing through Harpoot Plain on the way to Dejour. The United States official records on the Armenian genocide 1915‑1917 state:
All of them were in rags and many…almost naked…emaciated, sick, diseased, filthy, covered with dirt and vermin…driven along for many weeks like herds of cattle, with little to eat…There were few men among them, most of the men having been killed by the Kurd before their arrival at Harpoot. Many of the women and children also had been killed and very many others had died on the way…Of those who had started, only a small portion were still alive and they were rapidly dying…Many Turkish officers and other Turks visited the camps to select the prettiest girls and had their doctors present to examine them…Several hundred of the dead and dying were scattered about the camp…the body of a middle aged man who had apparently just died or been killed. A number of dead bodies of women and children lay here and there…Old men sat there mumbling incoherently. Women with matted hair and sunken eyes sat staring like maniacs. One, whose face has haunted my memory ever since, was so emaciated and the skin was drawn so tightly over her features that her head appeared to be only a lifeless skull. Others were in the spasms of death. Children with bloated bellies were on the ground wallowing in filth. Some were in convulsions. All in the camp were beyond help.
Senator Ferguson needs to apologise to all these groups. If he had said those words that he said in the Senate about the Jewish Holocaust in Germany he would be in prison. However, for some reason, he is a Liberal Party senator who is held in high regard. I find that offensive. It is offensive to the Greek and Armenian populations of Australia and to all people who have suffered from genocide. I commend the Leader of the Opposition, the Attorney-General and the communities that will never let this issue die and will always remember those who have fallen and commemorate what they sacrificed.
There are people here today who have lost loved ones; family and relatives. To them it is not silly or merely a casualty of war. It was an active attempt to wipe them off the face of the earth simply because they were Christian and were not Turkish. This is the worst form of genocide. It is a disgrace. Modern Turkey has a lot to learn, and it will never reform itself until it accepts the tragedies of the past.
There being a disturbance in the gallery:
The DEPUTY SPEAKER: Order! I think people in the gallery have been advised by the Speaker that applause is out of order. Please desist, no matter what your feelings are. The member for Mitchell.
Hidden_Speech
Mr HANNA (Mitchell) (12:15): First, I make a couple of preliminary remarks. Sometimes we have debates in this place about particular cultural groups or events overseas. Sometimes there are objections to this on the ground that it has little to do with the South Australian parliament. For example, when I raised the plight of the Palestinians, some members said, 'What has that got to do with us?' There is a very clear and simple answer to that. Our own citizens, our own Australians, bear witness to some of the horrible events which have occurred overseas, and although these people are Australians, they also bring with them their culture and their history, and that history should not be denied. It should certainly not be denied in the federal parliament of Australia.
Secondly, I make the point that it is unfortunate that politics has entered into the debate. Even today in dealing with this delicate and tragic issue, we have seen the Attorney-General aggressively interject when the Leader of the Opposition was speaking. Those sort of interjections are unnecessary and, unfortunately, they even cast a doubt on the sincerity of those who bring politics into the issue. We need to stick to what happened historically, to recognise it and encourage all Australians to accept it, but we do not need to do that in a partisan political way.
I turn then to the substance of the issue. We are dealing with the genocide that took place toward the end of World War I and after World War I of the culturally Greek people in what is now Turkey and the Armenians and the Assyrians. The debate understandably today has focused on the Greek speaking people, the Pontians and others, because we have a very substantial Pontian population in Adelaide and in Australia. The Armenians, we do not forget, because there is a present day Armenia: they have survived and now have their own nation. The Assyrians have fallen back into history. They originally came from an area which we would now call Iraq.
All of them suffered at the hands of Turkish nationalists some 90-odd years ago. It was as early as 1911 that plans were published for the elimination of Christians in the Ottoman Empire. Those plans were published and translated into English. They were available for those who could find them. Those documents are still there today proving the intention of the Ottoman government of the time.
There was an intense sense of nationalism after the events of 100 years ago in the Ottoman Empire. There was a determination on the part of Turkish politicians at the time to unify their country and to eliminate other than Turkish people. They proceeded, first, through the tehcir law (to which the Attorney-General has referred) by taking away property. Then they came and rounded up the leaders of those communities—and in Constantinople it was just over 104 years ago to the day that 300 leaders (political and intellectual leaders) were rounded up and put to death. They then proceeded to go right through the villages of what is now northern and western Turkey. The area bordering the southern edge of the Black Sea is Pontius and it has been a Greek civilisation for thousands of years, subject to the massacres which went on 90 years ago.
Many people do not understand in Australia that that part of the world was a Greek empire. Some of us learn in the history books about the Byzantine Empire. That was a Greek empire. It is sometimes called the Eastern Roman Empire, but it was a Greek empire based in Constantinople. And so, it is not unusual then that we find, for thousands of years, there have been Greek people living in Asia Minor and in Pontus. And so, even as late as 100 years ago, there was a huge Greek population in Constantinople. When the ANZACS landed on the Gallipoli Peninsula, there were Greek people living there. There were Turkish tax collectors, Turkish police and army, but there were Greek villagers tilling the soil and living their lives. These are the people who were deported; these are the people who were massacred during World War I and after.
Other members of parliament have spoken about some of the horrible things which occurred. Entire villages were surrounded and burned. The male populations of many villages were simply taken out and shot. When Smyrna was entered, as a result of a military struggle in 1922, all the Christians were put to death, apart from very few who escaped. The remaining women and children, in hundreds of thousands of cases, were sent on death marches across the country. Some were sent on death marches as long as 800 miles—that is from here to Sydney—and on the way were prey to rape and starvation.
I am indebted to the research of Dr Panayiotis Diamadis, a scholar who researches these matters. It was due to the information I heard from him that I realised that this is an issue for South Australians, particularly because our own South Australian soldiers witnessed a lot of these deprivations. The soldiers who were taken prisoner at Gallipoli and in Syria, among other allied forces in Mesopotamia as well, were sent on death marches, too. They were sent to prison camps where they were forced to hard labour, as well. There are many memoirs of solders written about these times. They saw the hordes of Armenian and Greek women and children being forced along the countryside in death marches. They saw their pitiful, bedraggled state. They joined with them in some cases in the prison camps. The truth of the massacre and what happened to those Armenian-Greek people is undeniable. It is there in the records and even in the records of our own Australian soldiers.
I believe that one of the aspects of the motion moved by the Attorney-General is most commendable. He says that we should remember and learn from such dark chapters in human history. What then was the essence of the motivation behind these massacres? It was hatred—hatred in the form of racism. We have to ask in Australia today: have we overcome that hatred? Have we overcome racism in Australia? In Australia today how do we deal with people who are different in culture and religion? Of course, we do not massacre them and we do not put them in prison camps—although one has to look at Woomera and Port Hedland when we talk about that.
We do have those issues of living together in Australia today. On the whole we are able to do it fairly peacefully. At the same time we need to remember the depths to which humanity can sink if we allow racism and nationalism to take grip.
I finish on a conciliatory note. I must say that these events occurred around 90 years ago. I do not blame the current Turkish government or the current Turkish community. In Senator Alan Ferguson's motion there is much to be commended. Australia and Turkey can be friends; there is no reason why not. There is much to commend about what goes on in Turkey today, but history must not be erased or forgotten.
It seems to me that it is essential to move on from injustice, and it is only possible to move on from injustice if the truth is spoken. Sometimes in the face of injustice, especially in terms of what happened long ago, all we can do is remember and speak the truth. I believe that the political squabble which led to this debate has actually resulted in something very valuable—a recognition of a horrible slaughter which is still very real and very heartfelt by Pontians and other Hellenic people and by Armenians in Australia today. Lest we forget.
Hidden_Speech
Mr RAU (Enfield) (12:25): I want to say a few words about this motion, and, hopefully, what I have to say is not too repetitious of the remarks that have already been made. I would like to pick up on the theme which the member for Mitchell took up towards the end of his contribution; that is, this needs to be seen in an historical context and it needs to be understood that these events must be remembered, but remembered in a way that enables us all to learn from the mistakes of the past and, hopefully, to avoid those mistakes in the future.
It is not productive, as the member for Mitchell said, to make derogatory remarks about the present government of Turkey. However, that is an entirely separate matter. As he said, these events did occur and are undeniable. Unfortunately, around the place these events are frequently denied. In some countries around the world, denial of events such as this is a criminal offence; and I am speaking here particularly of Germany.
The context in which these terrible events occurred was the context of the collapse of the sultanate of the Ottoman Empire, the collapse of the caliphate and the arrival of the young Turks (as they were described) on the scene. It has been mentioned already that these people were using nationalism as a way of dealing with the instability that was caused by the collapse of the centuries old government of the Ottoman Empire which, after all, had been described for many years before that as the sick man of Europe.
It is important for people to remember that at this time the Armenian and Greek communities in what was then the Ottoman Empire had been there virtually forever. In fact, they had been there before the Ottomans were there. The Ottomans, in effect, had come in and progressively overwhelmed the eastern provinces of the Byzantine Empire, eventually capturing the capital; and later on they moved further to the west and eventually got as far as Budapest and Vienna.
So there was quite a movement of these people, but they were coming in from somewhere else. They were not the original occupiers of that territory. Of course, this has happened throughout history—one group of people has come in and taken over from another group of people. Often we hear in Australia about the consequences of that for the people who lived here before our ancestors arrived here.
The Greek and Armenian culture in what was then the Ottoman Empire was a deeply entrenched, rich, vibrant contribution to that society. It is well recognised that much of the culture, certainly much of the commerce, of what was then the Ottoman Empire was greatly enriched by the presence of those individuals and their contribution to that country, which for a great deal of time—it may not have been a country which said, 'We think it is terrific because we have this Christian group living within our borders'—did not persecute them in the way we are talking about in this motion.
The First World War was a tremendous tragedy for people all over the world, but very much so for the people in the Middle East and parts of the Ottoman Empire, as it had previously been. It is a sad fact of international politics and history that when great powers fight smaller communities, smaller powers are crushed; and that is exactly what happened in the First World War.
The Ottoman Empire became a plaything, basically, for the British and French who carved it up as early as 1916; Mr Sykes and Mr Picot sat down with a map, pulled out their pencils and started working out who would get what. Meanwhile, Lawrence of Arabia was promising the same bits to other people, and so on and so on. At the end of that terrible war the dismembered Ottoman Empire ultimately came to be under the control of Kemal Ataturk.
The period that is of most concern, obviously, is the period that commences much earlier with the particular treatment of the Armenian people, but then later right up until the twenties with the treatment of Greeks who lived particularly in Asia Minor. As a person who has had the privilege of being able to travel in that part of the world, it is so obvious, as you drive up the Aegean coast of Turkey, that so much of what is there has been contributed to by Hellenic culture.
The buildings which are there, the ruins in places like Myletus, even Ephesus—which I realise was a Roman city—I think had a Greek precursor. There are other places like Priene and various other places I could name, Didyma—all of these places where it is obvious that the culture is Greek. The buildings are clearly Greek even though they are in a fairly sad state. So, the contribution goes back a long way.
The other point I would make is that unfortunately this sort of thing has not only occurred to the Armenian and Greek people of what is now Turkey, or was the Ottoman Empire, but many other genocides have occurred in the 20th century, aside from the ones that I am talking about now.
Everyone has heard a great deal about what happened to European Jewry during the period 1939 to 1945, but what about the issue of the Ukrainians at the hands of their own government, where 10 million or so of them were starved to death because of government policy?
What about the Cambodians, who on a proportionate basis suffered a devastating destruction at the hands of an idiotic government—their own government? What about the more recent examples of Rwanda and what was Yugoslavia, the terrible carnage that occurred in the Balkans for nearly 20 years with people who had been neighbours for centuries shooting each other? Absolutely appalling.
So, that is a present day example that people, I think, of my age and our age in this chamber, can understand because we lived through it on the television, we saw it everyday and we read about it in the newspaper. That is something like what it must have been like for the people who lived within the boundaries of the Ottoman Empire and wound up being persecuted for their beliefs or for their cultural position.
I would like to finish on this point, and I come back to what the member for Mitchell said. I would like to think that we can learn from all of this and that it will not happen again, but, unfortunately, events as recent as those in the former Yugoslavia do not give me a great deal of confidence that these things are impossible, in fact, we have to be constantly vigilant about these things.
The fact that this motion is before the parliament, the fact that we are debating this matter and we are talking about this matter is at least some modest way that we as legislators in what is, after all, only a provincial parliament—I should not really say that here, should I, but that is what we are—can make some contribution to raising public awareness, both of the terrible circumstances of this particular conflict, but also of the fact that these conflicts can and do and will occur again unless people are aware of these issues and take intelligent, statesmanlike solutions to these problems to hand.
Hidden_Speech
The Hon. R.B. SUCH (Fisher) (12:34): I commend the Attorney-General for bringing this motion before the house, because it is important that we never forget what happened in the past and, as far as we possibly can, make sure that these sorts of heinous crimes are not committed again. What is important about this motion, apart from paying respect and acknowledging the tragedy of the past, is that it brings before us something that I have to admit I was totally unaware of. And that is after spending 16 years in tertiary study, at the university—eight years full-time and eight years part-time.
Nowhere in my student life did anyone ever raise this issue. It highlights the fact that in our schools and in our universities, we need to teach history. We need to make people aware of what has happened in the past. We have silly people going around denying, for example, the Holocaust, which was an evil series of acts against the Jewish people performed by that maniac Hitler, but it also took the lives of many gypsies and people with disabilities; we often forget that many of them died in their thousands as well.
As the member for Enfield said, there are plenty of other examples in history—some recent, many well in the past: in Africa; some of the things that were done for example by the Japanese in China and even against our own troops; I have mentioned Nazi Germany; Stalinist Russia; even South Africa where the British were involved in fighting the Boers. That is where the concentration camp was invented and developed by the British. When I say the British, I am not talking about some remote group; I am talking about members of my family who actually fought there on the British side. Harry Such was one of them. That is where the concentration camp was invented and developed.
I think the point that the member for Enfield was making is that we have to be careful that we do not fall into the trap of thinking that humans will never again be capable of evil acts like genocide. Whilst sometimes I am critical of some aspects of what is called multiculturalism in Australia because I think some people politicise it, I think its great overwhelming strength is that it promotes tolerance. If you do not have that tolerance, understanding and empathy of others then ultimately you can get into this trap of the sort of evil that is reflected in what happened to the Armenians and others in that area between 1915 and 1923.
It is very important that amongst our children we develop a sense of empathy, consideration and understanding of others. I recall that if we as kids ever, in ignorance, said anything about wogs, my late mother would always say, 'What about the Rosinis?' They lived in Upper Sturt when she was a child and were fantastic people. She would always counter our ignorance with a practical example to develop our empathy using the concept of putting yourself in someone else's shoes.
Likewise, I did not appreciate it at the time but Lois O'Donoghue, who now calls herself Lowitja, used to come to our house when she and Faith Coulthard were training at the Royal Adelaide. They were subject to quite a bit of racial intolerance in their training days. They used to come to our place when I was a little kid. I did not appreciate then that my parents were promoting this tolerance and understanding.
I say this because we all need to be not just on our guard but committed to promoting tolerance and understanding. If we sit back and say nothing then we are guilty of the crime that is committed by people through acts of genocide or other evil acts. That is what happened during and leading up to World War II and it happened, I suspect, in relation to the particular topic that we are debating today. People in parts of the world who knew what was going on did little or nothing; they sat back and allowed people to suffer. That, in my view, is a crime, not as great as those who commit it first-hand, but it is still a crime.
We cannot afford to sit back and do nothing. We need to ensure that we are ever vigilant and that we promote tolerance and empathy, particularly amongst our children, so that we rid the world and ourselves of the evil that can be reflected in the sort of genocide and intolerance that is highlighted in this motion today. I commend the motion to the house, and I acknowledge, as I said at the start, the Attorney-General for moving it. I also acknowledge the heartfelt speech of the Leader of the Opposition.
Hidden_Speech
The Hon. K.A. MAYWALD (Chaffey—Minister for the River Murray, Minister for Water Security) (12:40): I join with members of the house in supporting this motion moved by the Attorney-General, and I do so on behalf of the many Riverland families of Armenian, Pontian Greek and Syrian descent. The Riverland truly is a multicultural society, with families descended from over 50 different nationalities living together in harmony. We do so without conflict as a result of developing empathy and understanding and by developing a great respect and an ability to celebrate the many cultural differences of the families living in our community.
I, too, recognise the importance of remembering and learning from such dark chapters in human society to ensure that such crimes against humanity are not allowed to be repeated. I will not repeat the comments made by many in this house about the dreadful atrocities that occurred during this period, but I would like to recognise the importance of remembering and learning from such dark chapters.
There are many refugees from conflicts around the world, and there are many conflicts still occurring around the world. It is through understanding the hurt of and having empathy with those communities that have lived through these atrocities that we can hope that, in the future, we can bring to an end these kinds of dreadful crimes against humanity.
Hidden_Speech
Mr PISONI (Unley) (12:42): I, too, rise to support this motion. I would like to talk about the discovery I have been through when learning about the Asia Minor genocide, a term that encompasses all those victims of the Ottoman Empire at that time, and I will pick up on a point made by the member for Fisher. I did not go through the university system, but I went through high school, and this is certainly an event of which I was not made aware. I think it is fair to say that not many people of non Greek, Armenian or Pontian Greek heritage could say that they were familiar with what happened during this terrible time of world history.
At a lecture I attended on 22 April, which was sponsored by members of the Greek community, I learnt that it was very much part of Australia's history and part of the history of Gallipoli. The lecture was entitled, 'An SOS from beyond Gallipoli,' and it was given that title because of just how much involvement Australia had—the diggers who landed on Gallipoli, those who were left behind and worked in the labour camps, those victims in the work camps, building roads, bridges and digging tunnels for the Turks, and those who were marched off to all parts of the Arab Peninsula as servants and slaves. Australian diggers were amongst those people. The 94th anniversary of the Armenian massacre was the day before ANZAC Day.
After my attendance at the lecture I was very interested to learn more about what we had learnt in that time and what has been put on the public record in Australia about the Armenian genocide. I recommend all members here who are sharing this moment to visit the Australian War Memorial website and look at the information there.
I was very interested in a thesis that was published on that site by Vahe Georges Kateb in 2003. The thesis is about the Australian press coverage of the Armenian genocide. The study compares news reports published on the Armenian genocide with acts of the United Nations Genocide Convention and finds that, indeed, they had communicated to the Australian public that Armenians were subject to genocide.
In the absence of the word 'genocide', Australian journalists would use early 20th century descriptions for the meaning of the word, such as 'destroying a nation, 'race extermination, 'policy of extermination, 'wiping out the Armenian nation' and other similar expressions. I think that, when we look at the dominance of this genocide in Australian media at the time, it is difficult to understand why it has not become part of Australian history.
I refer again to the Australian media. The most recent time when this was spoken about in the Australian media was, in fact, on 25 April 2008. I would like to use this opportunity to read some parts of the story that was written for The Australian by Vicken Babkenian, who is a Director of the Australian Institute for Holocaust and Genocide Studies. She starts her story by saying:
At the same time as Australian troops landed at Gallipoli on April 25, 1915, another event of historical importance was taking place in Turkey: the Armenian genocide. The Gallipoli landing took place one day after the mass arrest of Armenian leaders in Istanbul, which is known as the beginning of the genocide.
I understand that, at that time, about 250 intellectuals and other community leaders were marched off by the Turks and massacred. She goes on to say:
'Who, after all, remembers the annihilation of the Armenians?' were Adolph Hitler's famous words when he embarked on his heinous crime of the Holocaust. One group who remember the Armenians are a handful of Australians who were at the forefront of the relief effort, yet their stories have been largely hidden. Not one Australian historian has devoted any attention to these remarkable Australians, who have been forgotten along with the 'forgotten genocide'.
I think we have discovered that Australian historians have taken this up, but, unfortunately, we do not get to hear that story from them. It is not a prominent enough part of our history. For example, Edith Glanville of Haberfield lost her son Leigh from the 1st Battalion who died in battle at Gallipoli, thus began her extraordinary journey with the Armenian people. Glanville was the first woman justice of the peace in New South Wales, and founded both Quota and the Soroptimist clubs in Australia. Most notably, she was honorary secretary of the Armenian Relief Fund of New South Wales from 1922, and became a driving force in raising more than $100,000 worth of supplies, which in today's terms is around about $19 million—a significant contribution from the people of New South Wales.
Other members of the relief fund included Sir Charles Lloyd Jones who was, in fact, the first chairman of the ABC, and Oscar Lines, the general manager of the Bank of New South Wales. Glanville was so concerned about the plight of the Armenians that she ended up adopting an Armenian orphan.
A former Menzies cabinet minister and British high commissioner, Thomas White, was a prisoner of war during World War I in Turkey and, being a witness to Armenian genocide, he later returned home and joined the Armenian relief effort.
Another prominent South Australian was the Reverend J.E. Cresswell (and we heard about the work of Reverend Cresswell on 22 April). Reverend Cresswell was from Adelaide's Congregational Church (which is now the Uniting Church) and was national secretary of the Armenian Relief Fund of Australasia. After witnessing the plight of Armenian refugees in Syria in 1923 Reverend Cresswell said:
Over 6,000 here. The sights within these caves are beyond words. No words seem adequate to describe the misery that must be the portion of these poor people.
The reverend oversaw relief programs from port to destination, including setting up an Australian funded orphanage for 1,700 children who survived the genocide, and that site is now one of the holiest for Armenians. In 1918, Sydney mayor James Joynton Smith set up the Armenian Relief Fund, which included prominent philanthropists and business people, such as the Griffith brothers, one of the largest suppliers of tea and coffee in Australia, and the Elliot brothers, one of the nation's biggest pharmaceutical groups.
The fund, with the help of many Sydneysiders, raised hundreds of thousands of dollars to help Armenians, when Australians were already sacrificing so much in World War I. Even Prime Minister Billy Hughes promised that free freight would be provided by commonwealth steamers for any contribution to the fund. I know from a lecture I attended that South Australia played a big role in supplying grains to the Armenian victims of this genocide. The newspaper article continues:
These are just some of the hundreds of Australian stories of generosity, hope and moral decency that have been unearthed. In the words of Robert Mayne: 'In world history there is an intimate connection between the Dardanelles campaign and the Armenian genocide.
It is for that reason that I have discovered, in the journey that I have taken over the last few weeks, the importance of this occasion and the importance of this motion. I commend the motion.
Hidden_Speech
Dr McFETRIDGE (Morphett) (12:51): I rise in support of this motion, and I am delighted that His Grace Bishop Nikandros of Dorileum can be with us today, with many supporters. I enjoy the blessing of the waters in my electorate every year, where thousands of members of the Greek community are led by His Grace.
This is a very important motion and, as the shadow minister for Aboriginal affairs and reconciliation, I am very much aware of how history is sometimes rewritten and filtered (in fact, the next motion on the Notice Paper is one of my motions about internet filtering). That motion is there because one should not be able to filter history and people's ability to examine information that is out there. Paragraph (c) of this motion states:
(c) recognises the importance of remembering and learning from such dark chapters in human history to ensure that such crimes against humanity are not allowed to be repeated;
Unfortunately, I am no student of history. I learnt mainly British history at Salisbury High School, with many of my Greek friends. We learnt to eat a lot of Greek food before it was popular, and I think I am all the better for it.
We must not filter or rewrite history. When I attend citizenship ceremonies (as do other members in this place), one of the things I enjoy saying to people is, 'You can be part of the Australian population and culture and part of this nation. You can wear your heart on your sleeve as a proud Australian, but you don't have to give anything up. You promise to obey our laws and respect our rights, but you don't have to give anything up. Part of not giving things up is recognising and valuing your culture and passing it on not only to your descendants but also to other Australians, recognising your history. And this is part of it—a dark part. There are some darker parts of history and there are some parts that we are more than proud to ensure that everyone celebrates. But you don't have to give up who you are and where you are from.'
This motion recognises a particular episode in the past that should not be forgotten, should not be filtered and should be recognised. I support the motion.
Hidden_Speech
Ms CICCARELLO (Norwood) (12:55): I would also like to support this motion. I have been very aware from the time I was a child of what had happened because, in the First World War, my grandfather fought against the Turks and this was often spoken about in my family. In fact, my grandfather received a medal for his bravery during that time.
With the Attorney-General, I had the opportunity of visiting Srebrenica, Auschwitz, Birkenau and a number of other places, and recognise the atrocities that have happened in this world. This motion is commendable. We must certainly recognise history and hope that the brutal acts of the past are not repeated. I associate myself with all those people who have had tragic losses within their families and communities.
Motion carried.
Τρίτη 5 Μαΐου 2009
Πέμπτη 30 Απριλίου 2009
Φάνης Μαλκίδης. Η γενοκτονία στο διεθνές περιβάλλον. Το τοπικό κοινοβούλιο της Νότιας Αυστραλίας αναγνωρίζει την γενοκτονία
Πριν ακριβώς ένα χρόνο μιλώντας στην Αδελαίδα, στην εκδήλωση που είχε διοργανώσει μία από τις παλαιότερες ποντιακές οργανώσεις του πλανήτη, η Ποντιακή Αδελφότητα Νότιας Αυστραλίας (έτος ίδρυσης 1958), είχαν προταθεί δύο ζητήματα προς υλοποίηση. Το πρώτο ήταν να τεθεί στην πολιτική ατζέντα της Αυστραλίας το ζήτημα της γενοκτονίας. Το δεύτερο ήταν να γίνει ένας αγώνας της ποδοσφαιρικής ομάδας της Αδελφότητας «Ποντιακοί Αετοί»- μετέχει στο εθνικό πρωτάθλημα της Αυστραλίας- στη μνήμη των Ποντίων ποδοσφαιριστών του Ελληνικού Αθλητικού Συλλόγου «Πόντος» Μερζιφούντας που δολοφονήθηκαν το 1921 στην Αμάσεια. Το δεύτερο πραγματοποιήθηκε το φθινόπωρο του 2008, όταν οι Πόντιοι της Αυστραλίας φορούσαν τα ακριβή αντίγραφα της στολής που φορούσαν οι πρόγονοί τους στον Πόντο.
Το πρώτο αφού πέρασε την περίοδο της προετοιμασίας και της αρχικής κινητοποίησης- ανάρτηση σχετικής πλάκας για τη γενοκτονία στο μουσείο Μετανάστευσης της Αδελαιδας- αλλά και των αντιδράσεων της Τουρκίας, έφτασε σήμερα, 30 Απριλίου 2009, στο τελικό της στάδιο. Με βάση το Ψήφισμα το οποίο κατέθεσε στη βουλή της Πολιτείας της Νότιας Αυστραλίας ο υπουργός Δικαιοσύνης M. Άτκινσον, η τοπική Βουλή της Νότιας Αυστραλίας ενέκρινε ομόφωνα το ψήφισμα για την αναγνώριση της Γενοκτονίας από τους Τούρκους την περίοδο 1915-1923. Στη ειδική συνεδρίαση στην οποία έλαβαν μέρος και τα 45 μέλη του τοπικού κοινοβουλίου, μίλησαν 4 βουλευτές του κυβερνώντος και άλλοι τόσοι της αντιπολίτευσης. Με το ψήφισμα, η Βουλή της Νότιας Αυστραλίας αναγνωρίζει ότι "η γενοκτονία σε βάρος των Αρμενίων, των Ελλήνων, των Ασσυρίων και άλλων μειονοτήτων, είναι από τα μεγαλύτερα εγκλήματα που έγιναν ποτέ σε βάρος της ανθρωπότητας. Με το ψήφισμα, καταδικάζονται τα εγκλήματα από τον λαό και την πολιτεία της Νότιας Αυστραλίας, τα οποία δεν παραγράφονται εξαιτίας του χρόνου που διέρρευσε από τότε που διαπράχθηκαν, ενώ τέλος καλείται η ομοσπονδιακή κυβέρνηση της Αυστραλίας να αναγνωρίσει τη γενοκτονία. Το συγκεκριμένο ψήφισμα αποτελεί αποτέλεσμα της μεγάλης και ανιδιοτελούς προσπάθειας που γίνεται στην Αυστραλία, αλλά και σε όλο τον κόσμο, για το ζήτημα της γενοκτονίας. Παρά τις αντιδράσεις του θύτη, ο αγώνας συνεχίζεται και έχει αποτελέσματα. Μετά τη λήθη, το θάνατο, το σκοτάδι, έρχεται η μνήμη, η ανάσταση, η ζωή και το φως.
Το πλήρες κείμενο του ψηφίσματος είναι το εξής:
Επειδή η γενοκτονία που διαπράχθηκε από το Οθωμανικό κράτος μεταξύ 1915- 1923 εναντίον των Αρμενίων, Ελλήνων, Ασσυρίων και άλλων μειονοτήτων στη Μικρά Ασία, είναι ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα εναντίον της ανθρωπότητας, ο λαός της Νότιας Αυστραλίας και το κοινοβούλιό του,
Μαζί με τα μέλη των κοινοτήτων των Αρμενίων της Αυστραλίας, των Ελλήνων Ποντίων της Αυστραλίας και των Ασσυρίων της Αυστραλίας, τιμά τη μνήμη των αθώων ανδρών, των γυναικών και των παιδιών, οι οποίοι ήταν τα θύματα της π΄ρωτης σύγχρονης γενοκτονίας, καταδικάζει τη γενοκτονία των Αρμενίων, των Ελλήνων και των Ασσυρίων και άλλων χριστιανικών μειονοτήτων και όλες τις άλλες ενέργειες Γενοκτονίας σαν έσχατες ενέργειες θρησκευτικού ρατσισμού και πολιτισμικής μισαλλοδοξίας, αναγνωρίζει τη σπουδαιότητα της μνήμης και της διδασκαλίας αυτών των σκοτεινών κεφαλαίων της ανθρώπινης ιστορίας, τα οποία δεν πρέπει να επαναληφθούν, καταδικάζει και αποτρέπει όλες τις προσπάθειες για άγνοια και διαστρέβλωση της ιστορικής αλήθειας της γενοκτονίας των Αρμενίων και άλλων πράξεων γενοκτονίας που διαπράχθηκαν κατά τη διάρκεια αυτού του αιώνα, με τη δικαιολογία την πάροδο του χρόνου, αναγνωρίζει τη σημαντική ανθρωπιστική προσπάθεια του λαού της Νότιας Αυστραλίας στα θύματα και στους επιζώντες της Γενοκτονίας των Αρμενίων και των Ελλήνων και καλείται η ομοσπονδιακή κυβέρνηση της Αυστραλίας να αναγνωρίσει τη γενοκτονία.
Περισσότερα στο www.pontos.org.au
Το πρώτο αφού πέρασε την περίοδο της προετοιμασίας και της αρχικής κινητοποίησης- ανάρτηση σχετικής πλάκας για τη γενοκτονία στο μουσείο Μετανάστευσης της Αδελαιδας- αλλά και των αντιδράσεων της Τουρκίας, έφτασε σήμερα, 30 Απριλίου 2009, στο τελικό της στάδιο. Με βάση το Ψήφισμα το οποίο κατέθεσε στη βουλή της Πολιτείας της Νότιας Αυστραλίας ο υπουργός Δικαιοσύνης M. Άτκινσον, η τοπική Βουλή της Νότιας Αυστραλίας ενέκρινε ομόφωνα το ψήφισμα για την αναγνώριση της Γενοκτονίας από τους Τούρκους την περίοδο 1915-1923. Στη ειδική συνεδρίαση στην οποία έλαβαν μέρος και τα 45 μέλη του τοπικού κοινοβουλίου, μίλησαν 4 βουλευτές του κυβερνώντος και άλλοι τόσοι της αντιπολίτευσης. Με το ψήφισμα, η Βουλή της Νότιας Αυστραλίας αναγνωρίζει ότι "η γενοκτονία σε βάρος των Αρμενίων, των Ελλήνων, των Ασσυρίων και άλλων μειονοτήτων, είναι από τα μεγαλύτερα εγκλήματα που έγιναν ποτέ σε βάρος της ανθρωπότητας. Με το ψήφισμα, καταδικάζονται τα εγκλήματα από τον λαό και την πολιτεία της Νότιας Αυστραλίας, τα οποία δεν παραγράφονται εξαιτίας του χρόνου που διέρρευσε από τότε που διαπράχθηκαν, ενώ τέλος καλείται η ομοσπονδιακή κυβέρνηση της Αυστραλίας να αναγνωρίσει τη γενοκτονία. Το συγκεκριμένο ψήφισμα αποτελεί αποτέλεσμα της μεγάλης και ανιδιοτελούς προσπάθειας που γίνεται στην Αυστραλία, αλλά και σε όλο τον κόσμο, για το ζήτημα της γενοκτονίας. Παρά τις αντιδράσεις του θύτη, ο αγώνας συνεχίζεται και έχει αποτελέσματα. Μετά τη λήθη, το θάνατο, το σκοτάδι, έρχεται η μνήμη, η ανάσταση, η ζωή και το φως.
Το πλήρες κείμενο του ψηφίσματος είναι το εξής:
Επειδή η γενοκτονία που διαπράχθηκε από το Οθωμανικό κράτος μεταξύ 1915- 1923 εναντίον των Αρμενίων, Ελλήνων, Ασσυρίων και άλλων μειονοτήτων στη Μικρά Ασία, είναι ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα εναντίον της ανθρωπότητας, ο λαός της Νότιας Αυστραλίας και το κοινοβούλιό του,
Μαζί με τα μέλη των κοινοτήτων των Αρμενίων της Αυστραλίας, των Ελλήνων Ποντίων της Αυστραλίας και των Ασσυρίων της Αυστραλίας, τιμά τη μνήμη των αθώων ανδρών, των γυναικών και των παιδιών, οι οποίοι ήταν τα θύματα της π΄ρωτης σύγχρονης γενοκτονίας, καταδικάζει τη γενοκτονία των Αρμενίων, των Ελλήνων και των Ασσυρίων και άλλων χριστιανικών μειονοτήτων και όλες τις άλλες ενέργειες Γενοκτονίας σαν έσχατες ενέργειες θρησκευτικού ρατσισμού και πολιτισμικής μισαλλοδοξίας, αναγνωρίζει τη σπουδαιότητα της μνήμης και της διδασκαλίας αυτών των σκοτεινών κεφαλαίων της ανθρώπινης ιστορίας, τα οποία δεν πρέπει να επαναληφθούν, καταδικάζει και αποτρέπει όλες τις προσπάθειες για άγνοια και διαστρέβλωση της ιστορικής αλήθειας της γενοκτονίας των Αρμενίων και άλλων πράξεων γενοκτονίας που διαπράχθηκαν κατά τη διάρκεια αυτού του αιώνα, με τη δικαιολογία την πάροδο του χρόνου, αναγνωρίζει τη σημαντική ανθρωπιστική προσπάθεια του λαού της Νότιας Αυστραλίας στα θύματα και στους επιζώντες της Γενοκτονίας των Αρμενίων και των Ελλήνων και καλείται η ομοσπονδιακή κυβέρνηση της Αυστραλίας να αναγνωρίσει τη γενοκτονία.
Περισσότερα στο www.pontos.org.au
The South Australian Parliament debate a motion for the recognition of the Greek genocide on April 30.
VOTES AND PROCEEDINGS
OF THE
HOUSE OF ASSEMBLY
MOTIONS OF WHICH NOTICE WAS GIVEN
Notices of Motion: Private Members Business – Other Motions
The Attorney-General (Hon M J Atkinson)
– That, whereas the genocide by the Ottoman state between 1915-1923 of Armenians, Hellenes, Syrian and other minorities in Asia Minor is one of the greatest crimes against humanity, the people of South Australia and this House –
(a) join the members of the Armenian-Australian, Pontian Greek-Australian and Syrian-Australian communities in honouring the memory of the innocent men, women and children who fell victim to the first modern genocide;
(b) condemns the genocide of the Armenians, Pontian Greeks, Syrian Orthodox and other Christian minorities, and all other acts of genocide as the ultimate act of racial, religious and cultural intolerance;
(c) recognises the importance of remembering and learning from such dark chapters in human history to ensure that such crimes against humanity are not allowed to be repeated;
(d) condemns and prevents all attempts to use the passage of time to deny or distort the historical truth of the genocide of the Armenians and other acts of genocide committed during this century;
(e) acknowledges the significant humanitarian contribution made by the people of South Australia to the victims and survivors of the Armenian Genocide and the Pontian Genocide; and
(f) calls on the Commonwealth Parliament officially to condemn the genocide.
OF THE
HOUSE OF ASSEMBLY
MOTIONS OF WHICH NOTICE WAS GIVEN
Notices of Motion: Private Members Business – Other Motions
The Attorney-General (Hon M J Atkinson)
– That, whereas the genocide by the Ottoman state between 1915-1923 of Armenians, Hellenes, Syrian and other minorities in Asia Minor is one of the greatest crimes against humanity, the people of South Australia and this House –
(a) join the members of the Armenian-Australian, Pontian Greek-Australian and Syrian-Australian communities in honouring the memory of the innocent men, women and children who fell victim to the first modern genocide;
(b) condemns the genocide of the Armenians, Pontian Greeks, Syrian Orthodox and other Christian minorities, and all other acts of genocide as the ultimate act of racial, religious and cultural intolerance;
(c) recognises the importance of remembering and learning from such dark chapters in human history to ensure that such crimes against humanity are not allowed to be repeated;
(d) condemns and prevents all attempts to use the passage of time to deny or distort the historical truth of the genocide of the Armenians and other acts of genocide committed during this century;
(e) acknowledges the significant humanitarian contribution made by the people of South Australia to the victims and survivors of the Armenian Genocide and the Pontian Genocide; and
(f) calls on the Commonwealth Parliament officially to condemn the genocide.
Τετάρτη 29 Απριλίου 2009
Βρετανικό έγγραφο- απόδειξη της κρατικής εντολής για τη γενοκτονία των Αρμενίων
Εδώ και δεκαετίες στον “πολιτισμένο” δυτικό κόσμο η γενοκτονία των Αρμενίων αποτελεί θέμα “διαλόγου” και “έρευνας”. Το βασικό επιχείρημα που αποτρέπει την ταυτοποίηση της εθνοκάθαρσης είναι η έλλειψη εγγράφων που να αποδεικνύουν ότι η σφαγή έγινε βάσει επίσημου σχεδιασμού. Πέραν του γελοίου της αμφιβολίας αυτής, όντως η ηττημένη Τουρκική διοίκηση προσπάθησε μετά τα τραγικά γεγονότα να καταστρέψει όλα τα έγγραφα που αποτύπωναν την οργάνωση και εκτέλεση της γενοκτονίας. Τα Οθωμανικά αρχεία καταστράφηκαν μεθοδικά ώστε να μην μπορούν να κατηγορηθούν τόσο η πολιτική όσο και η στρατιωτική ηγεσία για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Έτσι τουλάχιστον ήθελαν οι Τούρκοι και οι ναζιστικές - ιμπεριαλιστικές χώρες να επικρατήσει.Η πραγματικότητα όμως είναι πως το σημαντικότερο των εγγράφων, η τρανταχτή απόδειξη του απάνθρωπου σχεδιασμού και εκτέλεσης έχει διασωθεί και …φυλάσσεται ανακατεμένο με άλλα, άχρηστα έγγραφα στα αρχεία του foreign office εδώ και 94 χρόνια.Οι Δέκα Εντολές της επιτροπής Ενότητας και Προόδου.Αυτός ακριβώς είναι ο τίτλος του επίσημου εγγράφου που συντάχθηκε σε μυστική συνάντηση παρουσία του τότε υπουργού εσωτερικών Ταλάτ Μπέη και τεσσάρων αξιωματούχων τον χειμώνα του 1914. Το έγγραφο αυτό είναι οι επίσημες διαταγές που καθόρισαν την τύχη εκατομμυρίων Γηγενών Αρμενίων και η μεθοδολογία εξόντωσης τους. Αναλυτικά:Εντολή πρώτη: Σύλληψη όλων των Αρμενίων που αντιμάχονται την κυβέρνηση (sic) και βίαιος εκτοπισμός τους σε Βαγδάτη και Μοσούλη. Κατά τη διάρκεια του εκτοπισμού οι Τούρκοι φύλακες διατάσσονται να τους εκτελέσουν είτε καθ’ οδόν είτε στον τόπο προορισμού.
Εντολή Δεύτερη: Αφοπλίστε κάθε Αρμένιο.
Εντολή Τρίτη: Ερεθίστε τους Μουσουλμανικούς πληθυσμούς ιδιαίτερα στο Βαν, στα Άδανα, στο Ερζερούμ ώστε να προκαλέσετε μαζικές σφαγές (εναντίον των Αρμενίων).
Εντολή Τέταρτη: Σε μέρη όπως Ερζερούμ, Βαν κλπ. αφήστε τον όχλο να κάνει τις εκτελέσεις και ενεργοποιήστε το στρατό για να “παρέμβει” στο απαραίτητο χρονικό διάστημα ώστε να επιβάλλει την τάξη. Αντίθετα σε μέρη όπως Άδανα, Σμύρνη κλπ ενισχύστε ενεργά τους Μουσουλμανικούς πληθυσμούς με στρατιωτική εμπλοκή.
Εντολή Πέμπτη: Φροντίστε την άμεση εκτέλεση Ιερέων και Δασκάλων ανεξαρτήτου ηλικίας και οργανώστε την εκτέλεση κάθε αρσενικού κάτω των 50 ετών. Κρατήστε γυναικόπαιδα για εξισλαμισμό.
Εντολή Έκτη: Εκτοπίστε τις οικογένειες όσων καταφέρουν να δραπετεύσουν (σσΟ: τα υπόλοιπα μέλη) και αποκόψτε τους με κάθε τρόπο από τις γενέτειρες τους.
Εντολή Έβδομη: Με τη δικαιολογία ότι κάθε Αρμένιος λειτουργεί ως κατάσκοπος, καθαιρέστε τους από κάθε αξίωμα ή θέση εξουσίας.
Εντολή Όγδοη: Εκτελέστε με διακριτικό (sic) τρόπο κάθε Αρμένιο που υπηρετεί στον στρατό. Αυτό είναι ευθύνη του στρατεύματος.
Εντολή Ένατη: Η εκτέλεση όλων των εντολών να ξεκινήσει συγχρόνως ώστε να μην επιτρέψουμε προετοιμασία κάθε είδους άμυνας.
Εντολή Δέκατη: Δώστε ιδιαίτερη προσοχή στο Άκρως Απόρρητο των εντολών που δεν πρέπει σε καμμία περίπτωση να γνωστοποιούνται πέραν των 2 ή 3 επιτελών (σσΟ: Ανά πυρήνα δράσης).Το ντοκουμέντο αυτό παραδόθηκε στον πρώην πρόξενο της Μ. Βρετανίας στη Σμύρνη, Κλιφορντ Χιθκοτ - Σμιθ από υψηλόβαθμο στέλεχος του Οθωμανικού υπουργείου εσωτερικών. Ο Τούρκος επιτελής αρχικά ζήτησε αμοιβή 10,000 λιρών από τον πρόξενο. Μετά από διαπραγματεύσεις, ο Σμιθ κατάφερε να αποκτήσει το έγγραφο χωρίς αμοιβή αλλά με την παροχή αμνηστείας και εγγύηση ανωνυμίας έναντι Entente και Τουρκικής διοίκησης αντίστοιχα.Το έγγραφο παραδόθηκε στους αρμόδιους Βρετανούς υπουργούς ώστε να στοιχειοθετηθούν οι κατηγορίες για εγκλήματα κατά τις ανθρωπότητας για τον Ταλάτ Μπέη. Στο μεσοδιάστημα όμως ο Ταλάτ δολοφονήθηκε, έτσι το έγγραφο αρχειοθετήθηκε αθόρυβα μαζί με άλλα, άχρηστα έγγραφα με αριθμό αρχείου FO371/4172 όπου και βρίσκεται εως σήμερα. Η γενοκτονία συνεχίστηκε και συνεχίζεται ακόμα και σήμερα. Πέρασε από την Ασία στα Βαλκάνια, τη Γερμανία, πάντα με το βηματισμό της χήνας και τους ίδιους κρυφούς πρωταγωνιστές. Και έρχεται σήμερα ο Ομπάμα για να μιλήσει περί “ανασύστασης Αρχαίας αυτοκρατορίας” και “αντίστασης του Τουρκικού λαού.Ένα χαρτάκι επιμελώς κρυμμένο θα αρκούσε να γκρεμιστεί η υποκρισία. Η Εθνοκάθαρση φαίνεται έχει δρόμο ακόμα γι’ αυτό και το χαρτάκι θα παραμείνει στα αζήτητα του FO.
Πηγές: Paradise Lost, Giles Milton (σ.87,88), Εθνικό Ίδρυμα
Τρίτη 28 Απριλίου 2009
Η Γενοκτονία των Ελλήνων
Φάνης Μαλκίδης
Η γενοκτονία των Ελλήνων
Μέρος της ομιλίας στην εκδήλωση που διοργάνωσε στη Νέα Υόρκη στο κτίριο του ΟΗΕ ο Πανθρακική Ένωση Αμερικής και η Ελληνική Ένωση Αμερικής
Είναι αναμφισβήτητο ότι ο Ελληνισμός που ζούσε στο οθωμανικό κράτος μέχρι το 1922-1923, έπαιξε σημαντικότατο αν όχι κεντρικό ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας του ελληνικού λαού. Επίσης είναι κοινά αποδεκτό ότι αυτό το ιδιαίτερης αξίας κομμάτι του Ελληνισμού που ζούσε στην ενιαία Θράκη, στην Ιωνία, στον Πόντο, στην Καππαδοκία, μπήκε στο περιθώριο αμέσως μετά την έλευσή του ως ακρωτηριασμένο προσφυγικό σώμα στον ελλαδικό χώρο. Ήταν βάρος που έπρεπε ή να εξαφανισθεί ή τουλάχιστον να μείνει χωρίς μέλλον και αυτό μπορούσε να γίνει με την ολοκληρωτική ισοπέδωση του πλούσιου παρελθόντος του.
Μάλιστα εάν δεν υπήρχαν οι προσφυγικοί σύλλογοι πολλές ψηφίδες της ιστορίας μας θα είχαν εξαφανιστεί.
Η μεταπολίτευση άνοιξε έναν άλλο κύκλο ο οποίος όμως ήταν πολύ περιορισμένος. Δεν μπορούσε να προσελκύσει την τρίτη γενιά, αποκλειστικά και μόνο ένα μικρό κομμάτι του προσφυγικού πολιτισμού. Για αυτό και υπήρξαν οι αναζητήσεις και οι διεκδικήσεις που έφτασαν στο να αναδειχθούν οι αιτίες για το ολοκαύτωμα των Ελλήνων. Αυτός ο κύκλος συνεχίστηκε μέχρι τη δεκαετία του 1990, όταν οι Θρακιώτες, οι Πόντιοι, οι Μικρασιάτες κατανόησαν ότι δεν μπορούσε να κινηθεί ένας σύγχρονος άνθρωπος μόνο με ένα μέρος της ιστορίας του. Η ανάδειξη της κυριότερης αιτίας για την διακοπή συνέχειας του Θρακικού και του υπόλοιπου Ελληνισμού που ζούσε στο οθωμανικό κράτος, της γενοκτονίας ήταν η αρχή για ένα νέο κύκλο. Η γενοκτονία στοίχισε τη ζωή σε πάνω από 850.000 Έλληνες της Θράκης, της Ιωνίας, του Πόντου, από τους πάνω από 2.000.000 που ζούσαν εκεί (το 1928 απογράφηκαν στην Ελλάσα 1.221.849 πρόσφυγες). Ειδικότερα το σύνολο των απωλειών του Ελληνισμού στη Θράκη είναι 220.000, στη Μ. Ασία 300.000, στον Πόντο 350.000, με την επιφύλαξη οι απώλειες να είναι μεγαλύτερες αφού τα στοιχεία τα οποία διαθέτουμε είναι η απογραφή του Οικουμενικού Πατριαρχείου (1910-1912) και η απογραφή του οθωμανικού κράτους το 1914, οι οποίες όμως παρουσιάζει πολλές ελλείψεις.
Η ανάδειξη της γενοκτονίας των Ελλήνων της Θράκης, της Ιωνίας, του Πόντου οδήγησε στη δεκαετία του 1990 στα σχετικά νομοσχέδια αναγνώρισης από την ελληνική πολιτεία, η οποία βεβαίως δεν μπόρεσε να αποδεσμευτεί από πολιτικές και λογικές και να κινηθεί και στην ουσία των νόμων αναγνώρισης της γενοκτονίας και σε πρωτοβουλίες για τη διεθνοποίηση του μαζικού εγκλήματος.
Είναι γεγονός ότι η προσπάθεια ανάδειξης των ψηφίδων από το τεράστιο ψηφιδωτό του Ελληνισμού που ζούσε στο οθωμανικό κράτος, βρίσκει το τελευταίο διάστημα συμπαραστάτες πολλούς Έλληνες κυρίως από τη νέα γενιά. Νέοι προσφυγικής καταγωγής 3ης και 4ης γενιάς, στην Ελλάδα και το εξωτερικό οι οποίοι δεν μένουν μόνο στις διαπιστώσεις και κυρίως δεν έχουν περιοριστεί σε μία στατική αντιμετώπιση του προσφυγικού ζητήματος. Δηλαδή φολκλόρ και τέλος. Η ανάδειξη, διεθνώς, της υπόθεσης της γενοκτονίας, είναι ένα δείγμα αυτών της προσπάθειας ανάκτησης της ιστορικής και πολιτισμικής ταυτότητας.
Η σημερινή μας παρουσία στη Νέα Υόρκη, στα Ηνωμένα Έθνη, αποτελεί μία συμβολή, ουσιαστική συνεισφορά στο πεδίο της ανάκτησης ενός μέρους της ιστορίας που συνδυάστηκε με τη μαζική βία και τελικώς με την εκδίωξη του Ελληνισμού. Είναι μία μεγάλη προσπάθεια που σχετίζεται με την ανάδειξη των ιστορικών γεγονότων τα οποία θεωρούνταν μέχρι άγνωστα, είναι μία μεγάλη προσφορά για να επισημανθούν οι σύγχρονες εξελίξεις σε ένα θέμα, αυτό της γενοκτονίας, το οποίο σημάδεψε στις αρχές του 20ου αιώνα όλους τους Έλληνες.
Η γενοκτονία των Ελλήνων
Μέρος της ομιλίας στην εκδήλωση που διοργάνωσε στη Νέα Υόρκη στο κτίριο του ΟΗΕ ο Πανθρακική Ένωση Αμερικής και η Ελληνική Ένωση Αμερικής
Είναι αναμφισβήτητο ότι ο Ελληνισμός που ζούσε στο οθωμανικό κράτος μέχρι το 1922-1923, έπαιξε σημαντικότατο αν όχι κεντρικό ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας του ελληνικού λαού. Επίσης είναι κοινά αποδεκτό ότι αυτό το ιδιαίτερης αξίας κομμάτι του Ελληνισμού που ζούσε στην ενιαία Θράκη, στην Ιωνία, στον Πόντο, στην Καππαδοκία, μπήκε στο περιθώριο αμέσως μετά την έλευσή του ως ακρωτηριασμένο προσφυγικό σώμα στον ελλαδικό χώρο. Ήταν βάρος που έπρεπε ή να εξαφανισθεί ή τουλάχιστον να μείνει χωρίς μέλλον και αυτό μπορούσε να γίνει με την ολοκληρωτική ισοπέδωση του πλούσιου παρελθόντος του.
Μάλιστα εάν δεν υπήρχαν οι προσφυγικοί σύλλογοι πολλές ψηφίδες της ιστορίας μας θα είχαν εξαφανιστεί.
Η μεταπολίτευση άνοιξε έναν άλλο κύκλο ο οποίος όμως ήταν πολύ περιορισμένος. Δεν μπορούσε να προσελκύσει την τρίτη γενιά, αποκλειστικά και μόνο ένα μικρό κομμάτι του προσφυγικού πολιτισμού. Για αυτό και υπήρξαν οι αναζητήσεις και οι διεκδικήσεις που έφτασαν στο να αναδειχθούν οι αιτίες για το ολοκαύτωμα των Ελλήνων. Αυτός ο κύκλος συνεχίστηκε μέχρι τη δεκαετία του 1990, όταν οι Θρακιώτες, οι Πόντιοι, οι Μικρασιάτες κατανόησαν ότι δεν μπορούσε να κινηθεί ένας σύγχρονος άνθρωπος μόνο με ένα μέρος της ιστορίας του. Η ανάδειξη της κυριότερης αιτίας για την διακοπή συνέχειας του Θρακικού και του υπόλοιπου Ελληνισμού που ζούσε στο οθωμανικό κράτος, της γενοκτονίας ήταν η αρχή για ένα νέο κύκλο. Η γενοκτονία στοίχισε τη ζωή σε πάνω από 850.000 Έλληνες της Θράκης, της Ιωνίας, του Πόντου, από τους πάνω από 2.000.000 που ζούσαν εκεί (το 1928 απογράφηκαν στην Ελλάσα 1.221.849 πρόσφυγες). Ειδικότερα το σύνολο των απωλειών του Ελληνισμού στη Θράκη είναι 220.000, στη Μ. Ασία 300.000, στον Πόντο 350.000, με την επιφύλαξη οι απώλειες να είναι μεγαλύτερες αφού τα στοιχεία τα οποία διαθέτουμε είναι η απογραφή του Οικουμενικού Πατριαρχείου (1910-1912) και η απογραφή του οθωμανικού κράτους το 1914, οι οποίες όμως παρουσιάζει πολλές ελλείψεις.
Η ανάδειξη της γενοκτονίας των Ελλήνων της Θράκης, της Ιωνίας, του Πόντου οδήγησε στη δεκαετία του 1990 στα σχετικά νομοσχέδια αναγνώρισης από την ελληνική πολιτεία, η οποία βεβαίως δεν μπόρεσε να αποδεσμευτεί από πολιτικές και λογικές και να κινηθεί και στην ουσία των νόμων αναγνώρισης της γενοκτονίας και σε πρωτοβουλίες για τη διεθνοποίηση του μαζικού εγκλήματος.
Είναι γεγονός ότι η προσπάθεια ανάδειξης των ψηφίδων από το τεράστιο ψηφιδωτό του Ελληνισμού που ζούσε στο οθωμανικό κράτος, βρίσκει το τελευταίο διάστημα συμπαραστάτες πολλούς Έλληνες κυρίως από τη νέα γενιά. Νέοι προσφυγικής καταγωγής 3ης και 4ης γενιάς, στην Ελλάδα και το εξωτερικό οι οποίοι δεν μένουν μόνο στις διαπιστώσεις και κυρίως δεν έχουν περιοριστεί σε μία στατική αντιμετώπιση του προσφυγικού ζητήματος. Δηλαδή φολκλόρ και τέλος. Η ανάδειξη, διεθνώς, της υπόθεσης της γενοκτονίας, είναι ένα δείγμα αυτών της προσπάθειας ανάκτησης της ιστορικής και πολιτισμικής ταυτότητας.
Η σημερινή μας παρουσία στη Νέα Υόρκη, στα Ηνωμένα Έθνη, αποτελεί μία συμβολή, ουσιαστική συνεισφορά στο πεδίο της ανάκτησης ενός μέρους της ιστορίας που συνδυάστηκε με τη μαζική βία και τελικώς με την εκδίωξη του Ελληνισμού. Είναι μία μεγάλη προσπάθεια που σχετίζεται με την ανάδειξη των ιστορικών γεγονότων τα οποία θεωρούνταν μέχρι άγνωστα, είναι μία μεγάλη προσφορά για να επισημανθούν οι σύγχρονες εξελίξεις σε ένα θέμα, αυτό της γενοκτονίας, το οποίο σημάδεψε στις αρχές του 20ου αιώνα όλους τους Έλληνες.
IAGS resolution: Greek Genocide
IAGS Resolution: Greek Genocide affirmed
In a groundbreaking move, the International Association of Genocide Scholars (IAGS) has voted overwhelmingly to recognize the genocides inflicted on Assyrian and Greek populations of the Ottoman Empire between 1914 and 1923. The resolution passed with the support of fully 83 percent of IAGS members who voted. The resolution (text below) declares that "it is the conviction of the International Association of Genocide Scholars that the Ottoman campaign against Christian minorities of the Empire between 1914 and 1923 constituted a genocide against Armenians, Assyrians, and Pontian and Anatolian Greeks." It "calls upon the government of Turkey to acknowledge the genocides against these populations, to issue a formal apology, and to take prompt and meaningful steps toward restitution."
FULL TEXT OF THE IAGS RESOLUTION: WHEREAS the denial of genocide is widely recognized as the final stage of genocide, enshrining impunity for the perpetrators of genocide, and demonstrably paving the way for future genocides; WHEREAS the Ottoman genocide against minority populations during and following the First World War is usually depicted as a genocide against Armenians alone, with little recognition of the qualitatively similar genocides against other Christian minorities of the Ottoman Empire; BE IT RESOLVED that it is the conviction of the International Association of Genocide Scholars that the Ottoman campaign against Christian minorities of the Empire between 1914 and 1923 constituted a genocide against Armenians, Assyrians, and Pontian and Anatolian Greeks. BE IT FURTHER RESOLVED that the Association calls upon the government of Turkey to acknowledge the genocides against these populations, to issue a formal apology, and to take prompt and meaningful steps toward restitution.
In 1997, the IAGS officially recognized the Armenian genocide. The current resolution notes that while activist and scholarly efforts have resulted in widespread acceptance of the Armenian genocide, there has been "little recognition of the qualitatively similar genocides against other Christian minorities of the Ottoman Empire." Assyrians, along with Pontian and Anatolian Greeks, were killed on a scale equivalent in per capita terms to the catastrophe inflicted on the Armenian population of the empire -- and by much the same methods, including mass executions, death marches, and starvation. IAGS member Adam Jones drafted the resolution, and lobbied for it along with fellow member Thea Halo, whose mother Sano survived the Pontian Greek genocide. In an address to the membership at the IAGS conference in Sarajevo, Bosnia, in July 2007, Jones paid tribute to the efforts of "representatives of the Greek and Assyrian communities ... to publicize and call on the present Turkish government to acknowledge the genocides inflicted on their populations," which had made Asia Minor their home for millennia. The umbrella term "Assyrians" includes Chaldeans, Nestorians, Syriacs, Aramaens, Eastern Orthodox Syrians, and Jacobites. "The overwhelming backing given to this resolution by the world's leading genocide scholars organization will help to raise consciousness about the Assyrian and Greek genocides," Jones said on December 15. "It will also act as a powerful counter to those, especially in present-day Turkey, who still ignore or deny outright the genocides of the Ottoman Christian minorities." The resolution stated that "the denial of genocide is widely recognized as the final stage of genocide, enshrining impunity for the perpetrators of genocide, and demonstrably paving the way for future genocides." The Assyrian population of Iraq, for example, remains highly vulnerable to genocidal attack. Since 2003, Iraqi Assyrians have been exposed to severe persecution and "ethnic cleansing"; it is believed that up to half the Assyrian population has fled the country. Extensive supporting documentation for the Assyrian and Greek genocides was circulated to IAGS members in the months prior to the vote, and is available at http://www.genocidetext.net/iags_resolution_supporting_documentation.htm
In a groundbreaking move, the International Association of Genocide Scholars (IAGS) has voted overwhelmingly to recognize the genocides inflicted on Assyrian and Greek populations of the Ottoman Empire between 1914 and 1923. The resolution passed with the support of fully 83 percent of IAGS members who voted. The resolution (text below) declares that "it is the conviction of the International Association of Genocide Scholars that the Ottoman campaign against Christian minorities of the Empire between 1914 and 1923 constituted a genocide against Armenians, Assyrians, and Pontian and Anatolian Greeks." It "calls upon the government of Turkey to acknowledge the genocides against these populations, to issue a formal apology, and to take prompt and meaningful steps toward restitution."
FULL TEXT OF THE IAGS RESOLUTION: WHEREAS the denial of genocide is widely recognized as the final stage of genocide, enshrining impunity for the perpetrators of genocide, and demonstrably paving the way for future genocides; WHEREAS the Ottoman genocide against minority populations during and following the First World War is usually depicted as a genocide against Armenians alone, with little recognition of the qualitatively similar genocides against other Christian minorities of the Ottoman Empire; BE IT RESOLVED that it is the conviction of the International Association of Genocide Scholars that the Ottoman campaign against Christian minorities of the Empire between 1914 and 1923 constituted a genocide against Armenians, Assyrians, and Pontian and Anatolian Greeks. BE IT FURTHER RESOLVED that the Association calls upon the government of Turkey to acknowledge the genocides against these populations, to issue a formal apology, and to take prompt and meaningful steps toward restitution.
In 1997, the IAGS officially recognized the Armenian genocide. The current resolution notes that while activist and scholarly efforts have resulted in widespread acceptance of the Armenian genocide, there has been "little recognition of the qualitatively similar genocides against other Christian minorities of the Ottoman Empire." Assyrians, along with Pontian and Anatolian Greeks, were killed on a scale equivalent in per capita terms to the catastrophe inflicted on the Armenian population of the empire -- and by much the same methods, including mass executions, death marches, and starvation. IAGS member Adam Jones drafted the resolution, and lobbied for it along with fellow member Thea Halo, whose mother Sano survived the Pontian Greek genocide. In an address to the membership at the IAGS conference in Sarajevo, Bosnia, in July 2007, Jones paid tribute to the efforts of "representatives of the Greek and Assyrian communities ... to publicize and call on the present Turkish government to acknowledge the genocides inflicted on their populations," which had made Asia Minor their home for millennia. The umbrella term "Assyrians" includes Chaldeans, Nestorians, Syriacs, Aramaens, Eastern Orthodox Syrians, and Jacobites. "The overwhelming backing given to this resolution by the world's leading genocide scholars organization will help to raise consciousness about the Assyrian and Greek genocides," Jones said on December 15. "It will also act as a powerful counter to those, especially in present-day Turkey, who still ignore or deny outright the genocides of the Ottoman Christian minorities." The resolution stated that "the denial of genocide is widely recognized as the final stage of genocide, enshrining impunity for the perpetrators of genocide, and demonstrably paving the way for future genocides." The Assyrian population of Iraq, for example, remains highly vulnerable to genocidal attack. Since 2003, Iraqi Assyrians have been exposed to severe persecution and "ethnic cleansing"; it is believed that up to half the Assyrian population has fled the country. Extensive supporting documentation for the Assyrian and Greek genocides was circulated to IAGS members in the months prior to the vote, and is available at http://www.genocidetext.net/iags_resolution_supporting_documentation.htm
Greek Genocide
PontosWorld.com has started a poll asking you the reader, whether the term 'Pontian Genocide' is correct. Was the genocide in the Pontus region an isolated event? Or was it part of a wider systematic plan to rid the Ottoman Empire of all its Greek inhabitants? Is it time Greeks worldwide, united and chose a single term to describe the events of 1914-23? Or should they remain divided and thus keep confusing the world community? You will find the poll at the bottom right of our Home Page . Greeks currently commemorate 3 Genocides. The Thracians (April 6), the Western (Asiatic) Asia Minor Greeks (Sep 14), and the Pontian Greeks (May 19), each commemorate their genocides on separate days and have named their own respective genocides. In some cases, the names widely vary, with Holocaust, Hellenic, Pontian, Pontian-Greek, Smyrna, Asia Minor and a multitude of other terms used to describe the events. On the other hand, Armenians commemorate The Armenian Genocide (on April 23) each year. The Assyrians commemorate The Assyrian Genocide (on August 7) each year. Is it time Pontian, Thracian and Asiatic Asia Minor Greeks swallowed their pride? Should they term the events of 1914-23 as The Greek Genocide, and thus align themselves with the other 2 minorities (Armenians and Assyrians) who were massacred? Would the term Greek Genocide make more sense? Would it reflect the events of 1914-23 more accurately? You decide. The poll can be found at the bottom right of our Home Page and also at the bottom right of our Genocide page .
pontosworld.com
pontosworld.com
Τετάρτη 22 Απριλίου 2009
Albania: Greek Mayor Sentenced to Prison
Albania: Greek Mayor Sentenced to Prison
Tirana 21 April 2009
Vasil Bollano
A court in the city of Vlora Albania, sentenced on Tuesday, to a six-month prison term and a 500,000 Lek (€3,800) fine, an ethnic-Greek mayor who was indicted for ordering the dismantlement of road signs because they were not bilingual, causing subsequent traffic chaos and damage to public property.
Mayor Vasil Bollano of the town of Himara on Albania’s coast, ordered the removal of road signs in December 2007, arguing that the signs should also have been written in Greek, as he considers the area a Greek-minority zone.The removal of the road signs caused traffic chaos because they were along a section of road that belongs to Albania’s coast which is very popular with tourists. Prosecutors filed charges against Bollano for abuse of power, arguing that his actions were against the law and that the removed signs cost Albanian taxpayers roughly €170,000.During the final hearing of the case, Bollano's lawyer tried to paint his client's indictment as politically motivated and xenophobic because Bollano is also the head of an ethnic Greek minority organization 'Omonia'. However, prosecutors rebuffed those statements by arguing that this was not possible as the mayor himself had declared his nationality as Albanian during questioning. According to the ruling, the mayor will also be barred for three years from holding public office.Bollano’s statements have gotten him in hot water before. He has previously declared large areas of southern Albania as 'Greek land' and claimed autonomy for the region.Estimates of the Greek minority in Albania range from two to seven per cent of the total population.Tirana has also turned down his demands for 'special status', arguing that the size of the local Greek community is far too small to warrant such status. At the same time, Tirana treads carefully with the mayor, mindful of its powerful neighbour to the south. However, the government’s tread-lightly approach has angered some Albanians who feel Tirana has been too lenient on Bollano. They have been infuriated by his threats that if the authorities make any major moves against him, Albania’s EU aspirations will be compromised.That Greece is host to Albania’s largest emigrant community in Europe, and that their remittances are a lifeline for its weak economy, especially in the south, is another aspect to factor into the equation. Although Athens broadly supports Albania's goal of eventual EU and NATO membership, it has also shown it is ready to use the fate of the countless Albanian immigrants in Greece as a political pawn when the going gets tough.
Tirana 21 April 2009
Vasil Bollano
A court in the city of Vlora Albania, sentenced on Tuesday, to a six-month prison term and a 500,000 Lek (€3,800) fine, an ethnic-Greek mayor who was indicted for ordering the dismantlement of road signs because they were not bilingual, causing subsequent traffic chaos and damage to public property.
Mayor Vasil Bollano of the town of Himara on Albania’s coast, ordered the removal of road signs in December 2007, arguing that the signs should also have been written in Greek, as he considers the area a Greek-minority zone.The removal of the road signs caused traffic chaos because they were along a section of road that belongs to Albania’s coast which is very popular with tourists. Prosecutors filed charges against Bollano for abuse of power, arguing that his actions were against the law and that the removed signs cost Albanian taxpayers roughly €170,000.During the final hearing of the case, Bollano's lawyer tried to paint his client's indictment as politically motivated and xenophobic because Bollano is also the head of an ethnic Greek minority organization 'Omonia'. However, prosecutors rebuffed those statements by arguing that this was not possible as the mayor himself had declared his nationality as Albanian during questioning. According to the ruling, the mayor will also be barred for three years from holding public office.Bollano’s statements have gotten him in hot water before. He has previously declared large areas of southern Albania as 'Greek land' and claimed autonomy for the region.Estimates of the Greek minority in Albania range from two to seven per cent of the total population.Tirana has also turned down his demands for 'special status', arguing that the size of the local Greek community is far too small to warrant such status. At the same time, Tirana treads carefully with the mayor, mindful of its powerful neighbour to the south. However, the government’s tread-lightly approach has angered some Albanians who feel Tirana has been too lenient on Bollano. They have been infuriated by his threats that if the authorities make any major moves against him, Albania’s EU aspirations will be compromised.That Greece is host to Albania’s largest emigrant community in Europe, and that their remittances are a lifeline for its weak economy, especially in the south, is another aspect to factor into the equation. Although Athens broadly supports Albania's goal of eventual EU and NATO membership, it has also shown it is ready to use the fate of the countless Albanian immigrants in Greece as a political pawn when the going gets tough.
ΟΜΟΝΟΙΑ Δελτίο Τύπου:''O Ελληνισμός στην Αλβανία βρίσκεται υπό κλιμακούμενη δίωξη''
ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑΣ “OMONOIA”BASHKIMI DEMOKRATIK I MINORITETIT ETNIK GREK “OMONIA”DEMOCRATIC UNION OF GREEK MINORITY IN ALBANIA “OMONOIA”
Άγιοι Σαράντα 21/4/2009ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥΤο Πρωτοδικείο Αυλώνας αποδεικνύοντας εμπράκτως την βαθιά διάβρωση, τις έντονες προκαταλήψεις και τη δυσκολία προσαρμογής σε δεδομένα κράτους δικαίου και μέλους των Ευρωπαϊκών δομών, προχώρησε στην καταδίκη του Προέδρου της ΟΜΟΝΟΙΑΣ και Δήμαρχου Χιμάρας σε εξάμηνη κάθειρξη και πρόστιμο των 500 000 Λεκ.Εκπληρώνοντας τις επιθυμίες του Εισαγγελέα Αυλώνας, ο οποίος έχει αποδειχτεί ότι είναι ενταγμένος σε μηχανισμούς που στόχο έχουν τη δίωξη των μελών της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας, με την ατεκμηρίωτη αυτή απόφαση το Δικαστήριο απέδειξε, ότι προτιμά την εξυπηρέτηση του κατεστημένου παρά την προσχηματική έστω εφαρμογή προχωρημένων αντιλήψεων περί ισονομίας και ισοπολιτείας για τα μέλη των Εθνικών μειονοτήτων.Τα Δικαστήρια, υπό την πίεση ίσως μηχανισμών που συνεχίζουν να επιθυμούν την ένταση και την καταπίεση της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας αποδεικνύουν στην προκειμένη αλλά και με σειρά άλλων αποφάσεων, ειδικά αφορούσες τις ιδιοκτησίες των Ελληνικών κοινοτήτων, ότι προτιμούν αντί την εφαρμογή Συμβάσεων και Πρακτικών Ευρωπαϊκών, των οποίων η Αλβανία αποτελεί πλευρά, να εκτελούν τυφλά παλιές συνταγές.Η ΟΜΟΝΟΙΑ άλλη μια φορά καταγγέλλει με όσες δυνατότητες διαθέτει το σκοταδισμό αυτό που καλύπτεται πίσω απ’ το πέπλο της δικαιοσύνης. Προειδοποιεί ότι χωρίς ριζικές αλλαγές νοοτροπίας, χωρίς ουσιαστική μεταρρύθμιση του κράτους σε όλες τις διαστάσεις που το αφορούν, δεν υπάρχει περίπτωση η ένταξη στο ΝΑΤΟ ή εξελίξεις στην ένταξη στην ΕΕ να λειτουργήσουν για τη βελτίωση της εσωτερικής κατάστασης για όλο το λαό της.Άλλη μια φορά να επισημανθεί ότι η συγκεκριμένη καταδίκη στο πρόσωπο του Προέδρου της ΟΜΟΝΟΙΑΣ αφορά το κάθε μέλος της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας και αποδεικνύει και για τον πλέον καχύποπτο ότι ο Ελληνισμός στην Αλβανία βρίσκεται υπό κλιμακούμενη δίωξη. Έναντι αυτών των ύπουλων διώξεων ζητούμε όχι απλώς την καταγραφή τους αλλά και συγκεκριμένα μέτρα και υποδείξεις από Οργανισμούς και Κυβερνήσεις που στηρίζουν την Αλβανική Δημοκρατία στην πρόοδο της προς την εύνοια του Νόμου, το κράτος δικαίου και κυρίως την έμπρακτη εφαρμογή των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των μειονοτήτων.Καλούμε δε την πολιτική μας εκπροσώπηση μέσω του ΚΕΑΔ να κλιμακώσει τις αντιδράσεις ώστε να σταματήσουν αυτές οι διακρίσεις και επιτέλους η Πολιτεία να προχωρήσει ως οφείλει σε θετικές ενέργειες που θα αποτρέπουν την δίωξη και την καταπίεση των Ελλήνων στις πατρογονικές εστίες τους.Γραφείο Τύπου και Επικοινωνίας
Σάββατο 18 Απριλίου 2009
Η Γενοκτονία των Ελλήνων (συνέντευξη στην εφημερίδα και στο Ραδιο ΧΡΟΝΟΣ) GREEK GENOCIDE
Εκδήλωση για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στην έδρα του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη: Μάθημα υγιούς πατριωτισμού στην Αμερική.
Theofanis Malkidis- Greek Genocide Interview in Radio Xronos and Newspaper Xronos- Komotini Greece (April 10th 2009 - In Greek)
Συνέντευξη του Φάνη Μαλκίδη στο Ράδιο και την Εφημερίδα ΧΡΟΝΟΣ της Κομοτηνής (10 Απριλίου 2009)
Την ώρα που ο Αμερικανός Πρόεδρος Barack Obama μιλώντας στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση κατά την πρώτη ουσιαστικά επίσημη επίσκεψη του εκτός ΗΠΑ, έθετε διακριτικά αλλά με διπλωματικό τρόπο το θέμα της θρησκευτικής ελευθερίας και ζητούσε το άνοιγμα της θεολογικής σχολής της Χάλκης εκπλήσσοντας για ακόμα μια φορά τους αναλυτές μας, στην Νέα Υόρκη έξω από το κτήριο των Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ), άνοιγε μια νέα σελίδα ιστορικής αποκατάστασης.
Μια σελίδα εθνικής διεκδίκησης και προβολής μιας ακόμα γενοκτονίας που διέπραξε το κράτος των Νεότουρκων και τον Κεμάλ.Παιδιά δεύτερης γενιάς Ελλήνων μεταναστών στην άλλη άκρη του ατλαντικού στις ΗΠΑ, στην Νέα Υόρκη, στην γη της ελευθερίας και της δημοκρατίας έγραψαν τις πρώτες γραμμές στο μεγάλο κεφάλαιο της ιστορίας μας «Γενοκτονία των Ελλήνων». Το μεγάλο άγνωστο κεφάλαιο στον ευρύτερο απανταχού Ελληνισμό των πέντε ηπείρων.Στην έδρα των Ηνωμένων Εθνών νέοι άνθρωποι έθεταν για πρώτη φορά με ένα συμβολικό τρόπο το μεγάλο θέμα της γενοκτονίας, σε μία εκδήλωση που είχε τον τίτλο “σταματήστε τον κύκλο της άρνησης”. Η συγκέντρωση που υποστηρίχτηκε και από τους Αρμένιους, ήταν συνδιοργάνωση της Πανθρακικής Ένωσης Αμερικής ΟΡΦΕΥΣ, τον Φιλανθρωπικό Ελληνοαμερικανικό Οργανισμό και την Ελληνική Ένωση Αμερικής (HLA), που απαρτίζουν κυρίως νέοι Ελληνο-Αμερικανοί. Το λόγο πήρε πρώτος ο νεαρός Θρακιώτης Γιαννης Φυδανάκης ο οποίος έκανε την ιστορική αναδρομή και στο χρονικό των σφαγών και της Γενοκτονίας των Ελλήνων. Όλοι οι ομιλητές, ο Δημήτρης Μολοχίδης, γραμματέας της Παν- Ποντιακής Ομοσπονδίας ΗΠΑ- Καναδά, ο Ηλίας Τσεκερίδης της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Ποντίων, ο Θεοχάρης Κέκης από το Σύλλογο Ποντίων Βοστώνης «Παναγία Σουμελά», ο εκπρόσωπος της Αρμενικής κοινότητας της Νέας Υόρκης, ιερέας Α. Αρμάν, ο Τζιοβάνη ντι Νάπολι εκπροσωπώντας του Ιταλούς νότιας Ιταλίας οι οποίοι το 1480 δολοφονήθηκαν από τους Τούρκους, απευθύνονταν στους περαστικούς που έστω και υπό καταρρακτώδη βροχή στέκονταν για λίγο να ακούσουν βλέποντας την φωτογραφία του Κεμάλ Ατατούρκ, να παραλαμβάνουν έντυπο ενημερωτικό υλικό στα αγγλικά που ενημέρωνε για τις θηριωδίες των Τούρκων. Τη συγκέντρωση έκλεισε ο Φάνης Μαλκίδης ο οποίος αναφέρθηκε στον συμβολισμό και στην ουσία της εκδήλωσης και στη συνέχεια της προσπάθειας για την ανάδειξη της Γενοκτονίας στο διεθνές περιβάλλον, τονίζοντας τη σημασία της παρουσίας στα Ηνωμένα Έθνη.Ο Φάνης Μαλκίδης μετέφερε το κλίμα μιλώντας στο ράδιο Χρόνος 87,5 και στην εφημερίδα Χρόνος της Κομοτηνής και στο δημοσιογράφο Δήμο Μπακιρτζάκη (ΔΜ).
Δ. Μ Χθες επιστρέψατε από τις ΗΠΑ, όπου μιλήσατε στην εκδήλωση της Νέας Υόρκης, αλλά και στο ετήσιο συνέδριο για τη Γενοκτονία και το Ολοκαύτωμα. Θα θέλαμε τις πρώτες εκτιμήσεις για να μας βάλετε και στο πνεύμα του συνεδρίου.
ΦΜ. Καταρχήν, το συνέδριο για τη Γενοκτονία και το Ολοκαύτωμα το οποίο γίνεται εδώ και 29 χρόνια στο Πανεπιστήμιο Μιλερσιβιλλ της Πενσυλβάνια των ΗΠΑ, είναι ένα από τα μεγαλύτερα τα οποία γίνονται σε όλο τον πλανήτη και εκεί συμμετέχουν πάρα πολλοί ερευνητές οι οποίοι ασχολούνται με τις γενοκτονίες και με το εβραϊκό ολοκαύτωμα. Από το 2007 για πρώτη φορά, από ελληνικής πλευράς έχει γίνει δεκτή η συμμετοχή μου, φέτος ήταν η δεύτερη, όπου μίλησα για το ζήτημα της γενοκτονίας των Ελλήνων.
ΔΜ.Πριν κ. Μαλκίδη από την Ελλάδα δεν πήγαινε κανένας σε αυτό το συνέδριο;
ΦΜ Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι το ζήτημα που αφορά τους Έλληνες που ζούσαν στην Θράκη, στην Μικρά Ασία και στον Πόντο, τη Γενοκτονία τους, έμενε στο περιθώριο για λόγους που σχετιζόταν με συμφέροντα πολιτικής και γενικότερα εξαρτήσεις και δεσμεύσεις. Εδώ και περίπου 15 χρόνια το ζήτημα πλέον έχει ξεφύγει από την γνωστή του προσέγγιση, δηλαδή φολκλόρ, και προσπαθούμε να αναδείξουμε την σημαντικότερη αιτία, τη Γενοκτονία, λόγω της οποίας καταστράφηκε αυτό το μεγάλο ψηφιδωτό του πολιτισμού της ιστορίας των Ελλήνων το οποίο υπήρχε εκεί μέχρι το 1922.Έτσι λοιπόν εδώ και λίγα περίπου χρόνια, υπάρχει μία κινητικότητα τόσο στην Ελλάδα όσο και όπου είναι δυνατόν και στο εξωτερικό. Και στο εξωτερικό προσπαθούμε να αναδείξουμε το ζήτημα της γενοκτονίας των Ελλήνων είτε με παρεμβάσεις και εισηγήσεις σε τέτοια διεθνούς και μεγάλου κύρους επιστημονικά συνέδρια, αλλά και όπου αλλού χρειαστεί, με σημαντικότερη τη σημαντική αναγνώριση από την Διεθνή Ένωση Ακαδημαικών για τη γενοκτονία, η οποία με σχετικό της ψήφισμα αναγνώρισε το 2007 τη γενοκτονία των Ελλήνων οι οποίοι ζούσαν στο οθωμανικό κράτος.Στο συνέδριο για τη Γενοκτονία και το Ολοκαύτωμα στη Πενσιλβάνια παραβρέθηκαν πολλοί ερευνητές από όλο τον κόσμο και τέθηκαν επί τάπητος όλα τα θέματα που αφορούν τις γενοκτονίες. Σε ό,τι αφορά τη γενοκτονία των Ελλήνων που ζούσαν στο οθωμανικό κράτος παρά την μακροχρόνια απουσία και σιωπή που υπήρχε γι’ αυτό το ζήτημα, τα τελευταία χρόνια ειδικότερα μέσα στους κόλπους της διεθνούς ενώσεως ακαδημαϊκών για την μελέτη των γενοκτονιών, ή του διεθνούς δικτύου των ακαδημαϊκών για την γενοκτονία και από τα συνέδρια που γίνονται για το ολοκαύτωμα και τις γενοκτονίες, γίνεται μία σημαντική προσπάθεια. Πραγματικά μέσα από αυτά τα συνέδρια, το διάλογο, τη συζήτηση και την συνεχή έρευνα γίνεται μία προσπάθεια καταγραφής αλλά και ανάδειξης αυτού του ζητήματος. Μην ξεχνάτε ότι εδώ στην Ελλάδα υπήρχε και υπάρχει ένα μεγάλο κενό γι’ αυτό το θέμα. Φανταστείτε τι κενό υπάρχει το οποίο πρέπει να καλυφθεί στο εξωτερικό, ωστόσο με συνεχή προσπάθεια σ΄ αυτό το ζήτημα όπου και εάν παρουσιάζεται, προσεγγίζεται με μεγάλο ενδιαφέρον και υπάρχει μεγάλη συζήτηση. Σε ό,τι αφορά η πολιτική συνιστώσα του θέματος, φαίνεται ότι οι συνεχείς παρεμβάσεις, παρουσιάσεις και παρουσίες Ελλήνων στο εξωτερικό και μάλιστα σε τέτοιου υψηλού επιπέδου συνέδρια και συναντήσεις, δίνουν την δυνατότητα σε πάρα πολλούς πολιτικούς να έρθουν σε επαφή με τη Γενοκτονία των Ελλήνων.
ΔΜ Εκτός αυτού όμως παραβρεθήκατε και την Δευτέρα σε μία εκδήλωση στον ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, η οποία διοργανώθηκε από την πανθρακική ένωση Αμερικής «Ορφέας» και αφορούσε την Γενοκτονία του Ελληνισμού.
ΦΜ. Την συμβολική ημέρα, την 6η Απριλίου η οποία τιμάται ως ημέρα μνήμης του θρακικού Ελληνισμού, έγινε μία πολύ σημαντική, συμβολικής αλλά και ουσιαστικής προσέγγισης εκδήλωση στο κτίριο των Ηνωμένων Εθνών, με πρωτοβουλία των Θρακών που ζουν στην Αμερική και ειδικότερα του προέδρου της Πανθρακικής Ένωσης Αμερικής «Ορφέας», ενός νέου ανθρώπου μόλις 25 ετών, του Ιωάννη Φυντανάκη ο οποίος κατάγεται από το χωριό Σοφικό Διδυμοτείχου του Ν. Έβρου, γεννημένος στις ΗΠΑ. Ο Ι. Φυντανάκης πήρε την πρωτοβουλία και μαζί με φορείς ελληνοαμερικανικών οργανώσεων, και με τη υποστήριξη από τους Ποντίους, Μικρασιάτες, Κωνσταντινουπολίτες, Κύπριους που ζουν στις ΗΠΑ, καθώς και τους Αρμένιους, διοργάνωσε μία πάρα πολύ σημαντική εκδήλωση η οποία ανέδειξε το ζήτημα της γενοκτονίας των Ελλήνων σε ένα χώρο όπου ουσιαστικά θα έπρεπε να αποτελεί χώρο επίλυσης των προβλημάτων που αφορούν τέτοια θέματα. Στην εκδήλωση παρότι έγινε κάτω από καταρρακτώδη βροχή, υπήρχε μεγάλη προσέλευση, ανθρώπων οι οποίοι όχι μόνο συμμετείχαν στην εκδήλωση αλλά και πήραν το ενημερωτικό υλικό και μέσα από τις ομιλίες τους γνώρισαν τη Γενοκτονία των Ελλήνων.
ΔΜ. Λίγοι γνωρίζουν γι’ αυτό κ. Μαλκίδη, βέβαια είναι η 6η Απριλίου του 1914 είναι μια ημερομηνία ορόσημο για την ιστορία του θρακικού Ελληνισμού και όπως ονομάστηκε ως «Μαύρο Πάσχα». Είναι η απαρχή των γεγονότων της εξαφάνισης μπορούμε να πούμε και όλου του πογκρόμ που δημιουργήθηκε πριν το 1922 ακόμα εναντίον των Ελλήνων της Θράκης και συνεχίστηκε στον Πόντο και στη Μικρά Ασία.
ΦΜ Πολύ σωστά το τονίζετε, ήταν Πάσχα του 1914 όταν ξεκίνησαν και από τότε εντάθηκαν οι διωγμοί του θρακικού Ελληνισμού και μετά ακολούθησαν οι διωγμοί του ποντιακού και του μικρασιατικού Ελληνισμού. Με την εκδήλωση στον ΟΗΕ την 6η Απριλίου θελήσαμε να δώσουμε μέσα από μια τέτοια πρωτοβουλία σε ένα τέτοιο χώρο που είναι παγκόσμιας σημασίας, την διάσταση που πρέπει να δοθεί και πιστεύω ότι οι νέοι άνθρωποι από όλο τον πλανήτη που διαδήλωσαν την αντίθεσή τους στα εγκλήματα που έγιναν στο παρελθόν, υποστήριξαν ότι τα εγκλήματα αυτά όχι μόνο δεν αναγνωρίζονται, αλλά και συνεχίζονται. Θεωρώ ότι πραγματικά αυτή η πρωτοβουλία ανέδειξε ένα θέμα το οποίο για πάρα πολλά χρόνια ήταν αποσιωπημένο και μάλιστα σε ένα τέτοιο χώρο ο οποίος έχει μεγάλη πολιτική και παγκόσμια σημασία.
ΔΜ Να δώσουμε και σε αριθμητικά δεδομένα την όλη αυτή επιχείρηση την οποία έκαναν οι Νεότουρκοι στην ουσία για να διώξουν όλο το ελληνικό στοιχείο που ζούσε εκεί στην περιοχή, πόσοι ζούσαν σε αυτές τις περιοχές κ. Μαλκίδη; Ξεκίνησαν το 1914, έφτασαν μέχρι το 1922, πόσοι ζούσαν, πόσοι έφυγαν;
ΦΜ Τα στοιχεία τα οποία διαθέτουμε μέχρι σήμερα προέρχονται από δύο απογραφές, η οθωμανική απογραφή και είναι η απογραφή του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Με βάση αυτά τα στοιχεία αναφερόμαστε σε πάνω από 2.000.000 Έλληνες οι οποίοι ζούσαν στο οθωμανικό κράτος, στον Πόντο, στην Μικρά Ασία, στην Θράκη και στην Καππαδοκία. Το 1928, 6 χρόνια μετά την καταστροφή στην απογραφή που έγινε από το ελληνικό κράτος, καταγράφησαν ως πρόσφυγες μόνο 1.220.000 που σημαίνει ότι με βάσει τα αριθμητικά δεδομένα δολοφονήθηκαν τουλάχιστον 800.000 άνθρωποι, οι οποίοι έχασαν την ζωή τους μέσα από τους Νεότουρκους και τους Κεμαλικούς. Βεβαίως επειδή οι συγκεκριμένες απογραφές έχουν σημαντικές ελλείψεις, αφού δεν περιλαμβάνουν στοιχεία όπως για παράδειγμα ανθρώπων που ζούσαν ως κρυπτοχριστιανοί, Ελλήνων που είχαν φύγει στην Ρωσία αλλά και στον ελλαδικό χώρο προκειμένου κατά την διάρκεια των σφαγών να γλυτώσουν την ζωή τους, άνθρωποι που δεν απογράφησαν φοβούμενοι αντίποινα από τους Οθωμανούς, ενώ δεν περιλαμβάνονται περίπου 60.000-70.000 άνθρωποι οι οποίοι έχασαν την ζωή τους όταν ήρθαν στην Ελλάδα ως πρόσφυγες ανάμεσα στο 1922-1928. Συνεπώς μιλάμε για πάνω από 800.000 Έλληνες των οποίων την μνήμη τίμησαν Θρακιώτες, Πόντιοι, Μικρασιάτες, Αρμένιοι, άνθρωποι όλων των εθνικοτήτων σε ένα παγκόσμιο κέντρο όπως είναι ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών, στην εκδήλωση της Νέας Υόρκης. Σε μία εκδήλωση, συνέχεια μίας μεγάλης και ανιδιοτελούς προσπάθειας που γίνεται για την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων ως προϋπόθεση για την ειλικρινή φιλία και συνεργασία, ως απαραίτητο βήμα για την αποκατάσταση της ιστορίας και της ιερής μνήμης των θυμάτων.Σας ευχαριστώ πολύ κ. Μαλκίδη.
Δήμος Μπακιρτζάκης
Theofanis Malkidis- Greek Genocide Interview in Radio Xronos and Newspaper Xronos- Komotini Greece (April 10th 2009 - In Greek)
Συνέντευξη του Φάνη Μαλκίδη στο Ράδιο και την Εφημερίδα ΧΡΟΝΟΣ της Κομοτηνής (10 Απριλίου 2009)
Την ώρα που ο Αμερικανός Πρόεδρος Barack Obama μιλώντας στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση κατά την πρώτη ουσιαστικά επίσημη επίσκεψη του εκτός ΗΠΑ, έθετε διακριτικά αλλά με διπλωματικό τρόπο το θέμα της θρησκευτικής ελευθερίας και ζητούσε το άνοιγμα της θεολογικής σχολής της Χάλκης εκπλήσσοντας για ακόμα μια φορά τους αναλυτές μας, στην Νέα Υόρκη έξω από το κτήριο των Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ), άνοιγε μια νέα σελίδα ιστορικής αποκατάστασης.
Μια σελίδα εθνικής διεκδίκησης και προβολής μιας ακόμα γενοκτονίας που διέπραξε το κράτος των Νεότουρκων και τον Κεμάλ.Παιδιά δεύτερης γενιάς Ελλήνων μεταναστών στην άλλη άκρη του ατλαντικού στις ΗΠΑ, στην Νέα Υόρκη, στην γη της ελευθερίας και της δημοκρατίας έγραψαν τις πρώτες γραμμές στο μεγάλο κεφάλαιο της ιστορίας μας «Γενοκτονία των Ελλήνων». Το μεγάλο άγνωστο κεφάλαιο στον ευρύτερο απανταχού Ελληνισμό των πέντε ηπείρων.Στην έδρα των Ηνωμένων Εθνών νέοι άνθρωποι έθεταν για πρώτη φορά με ένα συμβολικό τρόπο το μεγάλο θέμα της γενοκτονίας, σε μία εκδήλωση που είχε τον τίτλο “σταματήστε τον κύκλο της άρνησης”. Η συγκέντρωση που υποστηρίχτηκε και από τους Αρμένιους, ήταν συνδιοργάνωση της Πανθρακικής Ένωσης Αμερικής ΟΡΦΕΥΣ, τον Φιλανθρωπικό Ελληνοαμερικανικό Οργανισμό και την Ελληνική Ένωση Αμερικής (HLA), που απαρτίζουν κυρίως νέοι Ελληνο-Αμερικανοί. Το λόγο πήρε πρώτος ο νεαρός Θρακιώτης Γιαννης Φυδανάκης ο οποίος έκανε την ιστορική αναδρομή και στο χρονικό των σφαγών και της Γενοκτονίας των Ελλήνων. Όλοι οι ομιλητές, ο Δημήτρης Μολοχίδης, γραμματέας της Παν- Ποντιακής Ομοσπονδίας ΗΠΑ- Καναδά, ο Ηλίας Τσεκερίδης της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Ποντίων, ο Θεοχάρης Κέκης από το Σύλλογο Ποντίων Βοστώνης «Παναγία Σουμελά», ο εκπρόσωπος της Αρμενικής κοινότητας της Νέας Υόρκης, ιερέας Α. Αρμάν, ο Τζιοβάνη ντι Νάπολι εκπροσωπώντας του Ιταλούς νότιας Ιταλίας οι οποίοι το 1480 δολοφονήθηκαν από τους Τούρκους, απευθύνονταν στους περαστικούς που έστω και υπό καταρρακτώδη βροχή στέκονταν για λίγο να ακούσουν βλέποντας την φωτογραφία του Κεμάλ Ατατούρκ, να παραλαμβάνουν έντυπο ενημερωτικό υλικό στα αγγλικά που ενημέρωνε για τις θηριωδίες των Τούρκων. Τη συγκέντρωση έκλεισε ο Φάνης Μαλκίδης ο οποίος αναφέρθηκε στον συμβολισμό και στην ουσία της εκδήλωσης και στη συνέχεια της προσπάθειας για την ανάδειξη της Γενοκτονίας στο διεθνές περιβάλλον, τονίζοντας τη σημασία της παρουσίας στα Ηνωμένα Έθνη.Ο Φάνης Μαλκίδης μετέφερε το κλίμα μιλώντας στο ράδιο Χρόνος 87,5 και στην εφημερίδα Χρόνος της Κομοτηνής και στο δημοσιογράφο Δήμο Μπακιρτζάκη (ΔΜ).
Δ. Μ Χθες επιστρέψατε από τις ΗΠΑ, όπου μιλήσατε στην εκδήλωση της Νέας Υόρκης, αλλά και στο ετήσιο συνέδριο για τη Γενοκτονία και το Ολοκαύτωμα. Θα θέλαμε τις πρώτες εκτιμήσεις για να μας βάλετε και στο πνεύμα του συνεδρίου.
ΦΜ. Καταρχήν, το συνέδριο για τη Γενοκτονία και το Ολοκαύτωμα το οποίο γίνεται εδώ και 29 χρόνια στο Πανεπιστήμιο Μιλερσιβιλλ της Πενσυλβάνια των ΗΠΑ, είναι ένα από τα μεγαλύτερα τα οποία γίνονται σε όλο τον πλανήτη και εκεί συμμετέχουν πάρα πολλοί ερευνητές οι οποίοι ασχολούνται με τις γενοκτονίες και με το εβραϊκό ολοκαύτωμα. Από το 2007 για πρώτη φορά, από ελληνικής πλευράς έχει γίνει δεκτή η συμμετοχή μου, φέτος ήταν η δεύτερη, όπου μίλησα για το ζήτημα της γενοκτονίας των Ελλήνων.
ΔΜ.Πριν κ. Μαλκίδη από την Ελλάδα δεν πήγαινε κανένας σε αυτό το συνέδριο;
ΦΜ Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι το ζήτημα που αφορά τους Έλληνες που ζούσαν στην Θράκη, στην Μικρά Ασία και στον Πόντο, τη Γενοκτονία τους, έμενε στο περιθώριο για λόγους που σχετιζόταν με συμφέροντα πολιτικής και γενικότερα εξαρτήσεις και δεσμεύσεις. Εδώ και περίπου 15 χρόνια το ζήτημα πλέον έχει ξεφύγει από την γνωστή του προσέγγιση, δηλαδή φολκλόρ, και προσπαθούμε να αναδείξουμε την σημαντικότερη αιτία, τη Γενοκτονία, λόγω της οποίας καταστράφηκε αυτό το μεγάλο ψηφιδωτό του πολιτισμού της ιστορίας των Ελλήνων το οποίο υπήρχε εκεί μέχρι το 1922.Έτσι λοιπόν εδώ και λίγα περίπου χρόνια, υπάρχει μία κινητικότητα τόσο στην Ελλάδα όσο και όπου είναι δυνατόν και στο εξωτερικό. Και στο εξωτερικό προσπαθούμε να αναδείξουμε το ζήτημα της γενοκτονίας των Ελλήνων είτε με παρεμβάσεις και εισηγήσεις σε τέτοια διεθνούς και μεγάλου κύρους επιστημονικά συνέδρια, αλλά και όπου αλλού χρειαστεί, με σημαντικότερη τη σημαντική αναγνώριση από την Διεθνή Ένωση Ακαδημαικών για τη γενοκτονία, η οποία με σχετικό της ψήφισμα αναγνώρισε το 2007 τη γενοκτονία των Ελλήνων οι οποίοι ζούσαν στο οθωμανικό κράτος.Στο συνέδριο για τη Γενοκτονία και το Ολοκαύτωμα στη Πενσιλβάνια παραβρέθηκαν πολλοί ερευνητές από όλο τον κόσμο και τέθηκαν επί τάπητος όλα τα θέματα που αφορούν τις γενοκτονίες. Σε ό,τι αφορά τη γενοκτονία των Ελλήνων που ζούσαν στο οθωμανικό κράτος παρά την μακροχρόνια απουσία και σιωπή που υπήρχε γι’ αυτό το ζήτημα, τα τελευταία χρόνια ειδικότερα μέσα στους κόλπους της διεθνούς ενώσεως ακαδημαϊκών για την μελέτη των γενοκτονιών, ή του διεθνούς δικτύου των ακαδημαϊκών για την γενοκτονία και από τα συνέδρια που γίνονται για το ολοκαύτωμα και τις γενοκτονίες, γίνεται μία σημαντική προσπάθεια. Πραγματικά μέσα από αυτά τα συνέδρια, το διάλογο, τη συζήτηση και την συνεχή έρευνα γίνεται μία προσπάθεια καταγραφής αλλά και ανάδειξης αυτού του ζητήματος. Μην ξεχνάτε ότι εδώ στην Ελλάδα υπήρχε και υπάρχει ένα μεγάλο κενό γι’ αυτό το θέμα. Φανταστείτε τι κενό υπάρχει το οποίο πρέπει να καλυφθεί στο εξωτερικό, ωστόσο με συνεχή προσπάθεια σ΄ αυτό το ζήτημα όπου και εάν παρουσιάζεται, προσεγγίζεται με μεγάλο ενδιαφέρον και υπάρχει μεγάλη συζήτηση. Σε ό,τι αφορά η πολιτική συνιστώσα του θέματος, φαίνεται ότι οι συνεχείς παρεμβάσεις, παρουσιάσεις και παρουσίες Ελλήνων στο εξωτερικό και μάλιστα σε τέτοιου υψηλού επιπέδου συνέδρια και συναντήσεις, δίνουν την δυνατότητα σε πάρα πολλούς πολιτικούς να έρθουν σε επαφή με τη Γενοκτονία των Ελλήνων.
ΔΜ Εκτός αυτού όμως παραβρεθήκατε και την Δευτέρα σε μία εκδήλωση στον ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, η οποία διοργανώθηκε από την πανθρακική ένωση Αμερικής «Ορφέας» και αφορούσε την Γενοκτονία του Ελληνισμού.
ΦΜ. Την συμβολική ημέρα, την 6η Απριλίου η οποία τιμάται ως ημέρα μνήμης του θρακικού Ελληνισμού, έγινε μία πολύ σημαντική, συμβολικής αλλά και ουσιαστικής προσέγγισης εκδήλωση στο κτίριο των Ηνωμένων Εθνών, με πρωτοβουλία των Θρακών που ζουν στην Αμερική και ειδικότερα του προέδρου της Πανθρακικής Ένωσης Αμερικής «Ορφέας», ενός νέου ανθρώπου μόλις 25 ετών, του Ιωάννη Φυντανάκη ο οποίος κατάγεται από το χωριό Σοφικό Διδυμοτείχου του Ν. Έβρου, γεννημένος στις ΗΠΑ. Ο Ι. Φυντανάκης πήρε την πρωτοβουλία και μαζί με φορείς ελληνοαμερικανικών οργανώσεων, και με τη υποστήριξη από τους Ποντίους, Μικρασιάτες, Κωνσταντινουπολίτες, Κύπριους που ζουν στις ΗΠΑ, καθώς και τους Αρμένιους, διοργάνωσε μία πάρα πολύ σημαντική εκδήλωση η οποία ανέδειξε το ζήτημα της γενοκτονίας των Ελλήνων σε ένα χώρο όπου ουσιαστικά θα έπρεπε να αποτελεί χώρο επίλυσης των προβλημάτων που αφορούν τέτοια θέματα. Στην εκδήλωση παρότι έγινε κάτω από καταρρακτώδη βροχή, υπήρχε μεγάλη προσέλευση, ανθρώπων οι οποίοι όχι μόνο συμμετείχαν στην εκδήλωση αλλά και πήραν το ενημερωτικό υλικό και μέσα από τις ομιλίες τους γνώρισαν τη Γενοκτονία των Ελλήνων.
ΔΜ. Λίγοι γνωρίζουν γι’ αυτό κ. Μαλκίδη, βέβαια είναι η 6η Απριλίου του 1914 είναι μια ημερομηνία ορόσημο για την ιστορία του θρακικού Ελληνισμού και όπως ονομάστηκε ως «Μαύρο Πάσχα». Είναι η απαρχή των γεγονότων της εξαφάνισης μπορούμε να πούμε και όλου του πογκρόμ που δημιουργήθηκε πριν το 1922 ακόμα εναντίον των Ελλήνων της Θράκης και συνεχίστηκε στον Πόντο και στη Μικρά Ασία.
ΦΜ Πολύ σωστά το τονίζετε, ήταν Πάσχα του 1914 όταν ξεκίνησαν και από τότε εντάθηκαν οι διωγμοί του θρακικού Ελληνισμού και μετά ακολούθησαν οι διωγμοί του ποντιακού και του μικρασιατικού Ελληνισμού. Με την εκδήλωση στον ΟΗΕ την 6η Απριλίου θελήσαμε να δώσουμε μέσα από μια τέτοια πρωτοβουλία σε ένα τέτοιο χώρο που είναι παγκόσμιας σημασίας, την διάσταση που πρέπει να δοθεί και πιστεύω ότι οι νέοι άνθρωποι από όλο τον πλανήτη που διαδήλωσαν την αντίθεσή τους στα εγκλήματα που έγιναν στο παρελθόν, υποστήριξαν ότι τα εγκλήματα αυτά όχι μόνο δεν αναγνωρίζονται, αλλά και συνεχίζονται. Θεωρώ ότι πραγματικά αυτή η πρωτοβουλία ανέδειξε ένα θέμα το οποίο για πάρα πολλά χρόνια ήταν αποσιωπημένο και μάλιστα σε ένα τέτοιο χώρο ο οποίος έχει μεγάλη πολιτική και παγκόσμια σημασία.
ΔΜ Να δώσουμε και σε αριθμητικά δεδομένα την όλη αυτή επιχείρηση την οποία έκαναν οι Νεότουρκοι στην ουσία για να διώξουν όλο το ελληνικό στοιχείο που ζούσε εκεί στην περιοχή, πόσοι ζούσαν σε αυτές τις περιοχές κ. Μαλκίδη; Ξεκίνησαν το 1914, έφτασαν μέχρι το 1922, πόσοι ζούσαν, πόσοι έφυγαν;
ΦΜ Τα στοιχεία τα οποία διαθέτουμε μέχρι σήμερα προέρχονται από δύο απογραφές, η οθωμανική απογραφή και είναι η απογραφή του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Με βάση αυτά τα στοιχεία αναφερόμαστε σε πάνω από 2.000.000 Έλληνες οι οποίοι ζούσαν στο οθωμανικό κράτος, στον Πόντο, στην Μικρά Ασία, στην Θράκη και στην Καππαδοκία. Το 1928, 6 χρόνια μετά την καταστροφή στην απογραφή που έγινε από το ελληνικό κράτος, καταγράφησαν ως πρόσφυγες μόνο 1.220.000 που σημαίνει ότι με βάσει τα αριθμητικά δεδομένα δολοφονήθηκαν τουλάχιστον 800.000 άνθρωποι, οι οποίοι έχασαν την ζωή τους μέσα από τους Νεότουρκους και τους Κεμαλικούς. Βεβαίως επειδή οι συγκεκριμένες απογραφές έχουν σημαντικές ελλείψεις, αφού δεν περιλαμβάνουν στοιχεία όπως για παράδειγμα ανθρώπων που ζούσαν ως κρυπτοχριστιανοί, Ελλήνων που είχαν φύγει στην Ρωσία αλλά και στον ελλαδικό χώρο προκειμένου κατά την διάρκεια των σφαγών να γλυτώσουν την ζωή τους, άνθρωποι που δεν απογράφησαν φοβούμενοι αντίποινα από τους Οθωμανούς, ενώ δεν περιλαμβάνονται περίπου 60.000-70.000 άνθρωποι οι οποίοι έχασαν την ζωή τους όταν ήρθαν στην Ελλάδα ως πρόσφυγες ανάμεσα στο 1922-1928. Συνεπώς μιλάμε για πάνω από 800.000 Έλληνες των οποίων την μνήμη τίμησαν Θρακιώτες, Πόντιοι, Μικρασιάτες, Αρμένιοι, άνθρωποι όλων των εθνικοτήτων σε ένα παγκόσμιο κέντρο όπως είναι ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών, στην εκδήλωση της Νέας Υόρκης. Σε μία εκδήλωση, συνέχεια μίας μεγάλης και ανιδιοτελούς προσπάθειας που γίνεται για την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων ως προϋπόθεση για την ειλικρινή φιλία και συνεργασία, ως απαραίτητο βήμα για την αποκατάσταση της ιστορίας και της ιερής μνήμης των θυμάτων.Σας ευχαριστώ πολύ κ. Μαλκίδη.
Δήμος Μπακιρτζάκης
Hellenic Genocide CommemorationHellenic Genocide Commemoration (Γενοκτονία των Ελλήνων)
Hellenic Genocide Commemoration
Contact: Nikolaos Taneris, New York, Tel. (917) 699-9935
Following the success of our "Stop the Cycle of Denial" Hellenic Genocide Commemoration in front of the United Nations in New York on April 6, 2009, a number of media outlets gave coverage of the event. Some of the media outlets that mentioned the Hellenic League of America (HLA) or the Pan Thracian Union of America “ORPHEUS” include:
* GREEK NEWS Greek-American Weekly Newspaper, “Hellenic Genocide Commemoration outside the UN”, Monday April 13, 2009:
http://www.greeknewsonline.com/modules.php?name=News&file=article&sid=10214
*TA NEA (The major Greek newspaper for the Greek community in the UK), Hellenic Genocide Commemoration outside the UN, Saturday April 11, 2009:
http://web.mac.com/tanea_london/TANEAonLINE/Salt-Pepper.html
*XRONOS Radio and XRONOS Newspaper (The major News outlet of Thrace in the Greek city of Komotini or Greek: Κομοτηνή) interviews Theofanis Malkidis on the Hellenic Genocide Commemoration, Friday, April 10, 2009:
http://www.xronos.gr/interviews/detail.php?ID=45566
*PanARMENIAN.NET Armenian News Agency, “Victims of the Armenian and Hellenic Genocides were commemorated in New York”, Wednesday April 8, 2009:
http://www.panarmenian.net/news/eng/?nid=30248
* Ethnikos Kyrix, or The National Herald (New York-based Greek American Newspaper) in the Greek- language edition ran two pages on our Commemoration including a front page directly underneath a picture of Obama visiting the Saint Sophia Cathedral in Constantinople, Wednesday April 8, 2009
Page 1 (PDF)http://thraciangenocide.org/yahoo_site_admin/assets/docs/COMMEMORATION_NATHERALD_Page1.105131034.pdf
Page 7 (PDF) http://thraciangenocide.org/yahoo_site_admin/assets/docs/COMMEMORATION_NATHERALD_p7.105131115.pdf
The aforementioned report from XRONOS, interviewing our main speaker Dr. Theofanis Makidis, was also published in the hugely popular world wide Pontian website Pontos World:
http://pontosworld.com/index.php?option=com_content&task=view&id=1279&Itemid=87
Prior to the event we also received coverage from news sources as diverse as: Daily Frappe, Greek Alert blog, Hellenic Lines Newspaper, Hellenic Revenge blog, Olympia blog, FiloPatria blog, Hellenic Antidote blog, Greek Realm and Eleftheri Ora Newspaper, to mention just a few, here are the links to some of those weblogs expressing enthusiasm and support for our commemoration across the blogosphere:
http://hellenicantidote.blogspot.com/2009/03/greek-genocide-in-thrace.html
http://hellenicrevenge.blogspot.com/2009/03/blog-post_9175.html http://ellinaspatriotis.blogspot.com/2009/03/blog-post_5080.html http://www.greekalert.com/2009/03/blog-post_3927.html http://makelio.blogspot.com/2009/03/blog-post_9469.html http://enantion-olwn.blogspot.com/2009/03/blog-post_2564.html http://tolimeri.blogspot.com/2009/03/blog-post_5664.html http://iwnasdragoumis.blogspot.com/2009/03/blog-post_559.html http://skeftomasteellhnika.blogspot.com/2009/03/ta.html http://egersis.blogspot.com/2009/03/blog-post_460.html
http://blog-tou-fititi.blogspot.com/2009/03/blog-post_8406.html
The ThracianGenocide website (www.ThracianGenocide.org) has also made available additional high resolution pictures for viewing and download:
http://thraciangenocide.org/photos_of_thracian_greek_genocide_commemoration_outside_the_un_on_april_6_2009
More interesting video footage of our Hellenic Genocide commemoration (including interviews) is expected to be released following modification. Stay tuned.
Finally, we would like to thank the many people, of various backgrounds, around the world, who called or e-mailed us, congratulating us on our successful Hellenic Genocide commeoration, and offering their help and support.
Contact: Nikolaos Taneris, New York, Tel. (917) 699-9935
Following the success of our "Stop the Cycle of Denial" Hellenic Genocide Commemoration in front of the United Nations in New York on April 6, 2009, a number of media outlets gave coverage of the event. Some of the media outlets that mentioned the Hellenic League of America (HLA) or the Pan Thracian Union of America “ORPHEUS” include:
* GREEK NEWS Greek-American Weekly Newspaper, “Hellenic Genocide Commemoration outside the UN”, Monday April 13, 2009:
http://www.greeknewsonline.com/modules.php?name=News&file=article&sid=10214
*TA NEA (The major Greek newspaper for the Greek community in the UK), Hellenic Genocide Commemoration outside the UN, Saturday April 11, 2009:
http://web.mac.com/tanea_london/TANEAonLINE/Salt-Pepper.html
*XRONOS Radio and XRONOS Newspaper (The major News outlet of Thrace in the Greek city of Komotini or Greek: Κομοτηνή) interviews Theofanis Malkidis on the Hellenic Genocide Commemoration, Friday, April 10, 2009:
http://www.xronos.gr/interviews/detail.php?ID=45566
*PanARMENIAN.NET Armenian News Agency, “Victims of the Armenian and Hellenic Genocides were commemorated in New York”, Wednesday April 8, 2009:
http://www.panarmenian.net/news/eng/?nid=30248
* Ethnikos Kyrix, or The National Herald (New York-based Greek American Newspaper) in the Greek- language edition ran two pages on our Commemoration including a front page directly underneath a picture of Obama visiting the Saint Sophia Cathedral in Constantinople, Wednesday April 8, 2009
Page 1 (PDF)http://thraciangenocide.org/yahoo_site_admin/assets/docs/COMMEMORATION_NATHERALD_Page1.105131034.pdf
Page 7 (PDF) http://thraciangenocide.org/yahoo_site_admin/assets/docs/COMMEMORATION_NATHERALD_p7.105131115.pdf
The aforementioned report from XRONOS, interviewing our main speaker Dr. Theofanis Makidis, was also published in the hugely popular world wide Pontian website Pontos World:
http://pontosworld.com/index.php?option=com_content&task=view&id=1279&Itemid=87
Prior to the event we also received coverage from news sources as diverse as: Daily Frappe, Greek Alert blog, Hellenic Lines Newspaper, Hellenic Revenge blog, Olympia blog, FiloPatria blog, Hellenic Antidote blog, Greek Realm and Eleftheri Ora Newspaper, to mention just a few, here are the links to some of those weblogs expressing enthusiasm and support for our commemoration across the blogosphere:
http://hellenicantidote.blogspot.com/2009/03/greek-genocide-in-thrace.html
http://hellenicrevenge.blogspot.com/2009/03/blog-post_9175.html http://ellinaspatriotis.blogspot.com/2009/03/blog-post_5080.html http://www.greekalert.com/2009/03/blog-post_3927.html http://makelio.blogspot.com/2009/03/blog-post_9469.html http://enantion-olwn.blogspot.com/2009/03/blog-post_2564.html http://tolimeri.blogspot.com/2009/03/blog-post_5664.html http://iwnasdragoumis.blogspot.com/2009/03/blog-post_559.html http://skeftomasteellhnika.blogspot.com/2009/03/ta.html http://egersis.blogspot.com/2009/03/blog-post_460.html
http://blog-tou-fititi.blogspot.com/2009/03/blog-post_8406.html
The ThracianGenocide website (www.ThracianGenocide.org) has also made available additional high resolution pictures for viewing and download:
http://thraciangenocide.org/photos_of_thracian_greek_genocide_commemoration_outside_the_un_on_april_6_2009
More interesting video footage of our Hellenic Genocide commemoration (including interviews) is expected to be released following modification. Stay tuned.
Finally, we would like to thank the many people, of various backgrounds, around the world, who called or e-mailed us, congratulating us on our successful Hellenic Genocide commeoration, and offering their help and support.
ΛΑΖΑΡΟΣ Α. ΜΑΥΡΟΣ- ΚΥΠΡΟΣ
ΕΙΡΗΣΘΩ Μεγάλης Πέμπτης 16.4.09
Ω γλυκύ μου έαρ…
Σ Η Μ Ε Ρ Ο Ν κρεμμάται επί ξύλου… Επί τριάντα πέντε ήδη πέτρινα χρόνια κρεμμάται η Κύπρος. Πατρίδας η διαρκής σταύρωση, ονόματι τουρκική σκλαβιά. Δεύτερη, μετά το 1878, Τουρκοκρατία: Σταυρωμένη - σκλαβωμένη η Κερύνεια. Σταυρωμένη η Μόρφου. Σταυρωμένη η Αμμόχωστος. Σταυρωμένη η Καρπασία. Σταυρωμένος ο Πενταδάκτυλος. Με τους σταυρωτήδες κατακτητές να φωταγωγούν, οίστρω σαδισμού, τις βδελυρές πληγές των ήλων και των λογχισμών στις πλευρές του. Για να εμπτύουν, να ραπίζουν, να λογχίζουν 24 ώρες το 24ωρο, διαρκώς κι ακατάπαυστα αιμάσσουσες από τον ακάνθινο στέφανο τις ανοικτές πληγές των ψυχών των Ελλήνων Κυπρίων:
Υ Π Ο Δ Ο Υ Λ Ω Ν , νεοραγιάδων, εκτοπισθέντων προσφύγων. Συγγενών αγνοουμένων. Συγγενών εκτελεσθέντων αδηλώτων αιχμαλώτων. Συγγενών ακήδευτων λειψάνων, σκορπισμένων σε ομαδικούς τάφους, με τα χνάρια της χαριστικής βολής στο κρανίο. Συγγενών ομαδικά εκτελεσθέντων, στις παιδοκτονίες και γυναικοκτονίες και γεροντοκτονίες και γενοκτονικές εθνοκαθάρσεις της Λαπήθου και του Παλαικύθρου, του Καζάφανι, τ’ Άϊ-Γιώρκη, του Τέμπλους και των Κνωδάρων…
Σ Η Μ Ε Ρ Ο Ν, τριακοστό πέμπτο στη σειρά έτος, κρεμμάται επί ξύλου, φρικτού και επονείδιστου, η Κύπρος. Κι οι σταυρωτές της, λεηλάτες, λαφυραγωγοί, κλεπταποδόχοι, διεμερίσαντο εν εαυτοίς τα ιμάτιά της, τις σάρκες της, τα εδάφη της, τις θάλασσές της, τον αέρα της. Καθελόντας την, εν τάφω Συνεταιρισμού επονομαζομένου, υπό γην σκοπεύουν να την σφραγίσουν. Με λίθον και φρουρές κεντυρίωνος. Τρίτη Τουρκοκρατία, μεθερμηνευομένη, εφ’ ολοκλήρου της νήσου!
Ω Γ Λ Υ Κ Υ μου έαρ, γλυκύτατή μου Κύπρος, πού έδυ σου το κάλλος; «Με τα ρούχα αιματωμένα, ξέρω ότι έβγαινες κρυφά, να γυρεύεις εις τα ξένα, άλλα χέρια δυνατά. Μοναχή το δρόμο επήρες, εξανάλθες μοναχή, δεν είν’ εύκολες οι θύρες, εάν η χρεία τες κουρταλεί. Άλλος σού έκλαψε εις τα στήθια, αλλ’ ανάσασιν καμιά, άλλος σου έταξε βοήθεια και σε γέλασε φρικτά, άλλοι, οϊμέ στη συμφορά σου, όπου εχαίροντο πολύ, σύρε να βρεις τα παιδιά σου, σύρε έλεγαν οι σκληροί»...
Π Ο Υ ΕΙΝΑΙ, Κύπρος τα παιδιά σου, σαν αδέλφια γκαρδιακά, μονιασμένα ανάμεσό τους, να τούς πρέπει ελευθεριά, απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά; Πούναι τα παιδιά σου, της πιο λαμπρής Λαμπρής σου τη λαμπρατζιά, αδελφωμένα, ακούραστα, επίμονα, ευφυέστατα, ανυποχώρητα και νικηφόρα να προετοιμάσουν;
Ω Γ Λ Υ Κ Υ μου έαρ, γλυκύτατή μου Κύπρος, δείξον ημίν επιτέλους και την ένδοξόν σου ανάστασιν!
Ω γλυκύ μου έαρ…
Σ Η Μ Ε Ρ Ο Ν κρεμμάται επί ξύλου… Επί τριάντα πέντε ήδη πέτρινα χρόνια κρεμμάται η Κύπρος. Πατρίδας η διαρκής σταύρωση, ονόματι τουρκική σκλαβιά. Δεύτερη, μετά το 1878, Τουρκοκρατία: Σταυρωμένη - σκλαβωμένη η Κερύνεια. Σταυρωμένη η Μόρφου. Σταυρωμένη η Αμμόχωστος. Σταυρωμένη η Καρπασία. Σταυρωμένος ο Πενταδάκτυλος. Με τους σταυρωτήδες κατακτητές να φωταγωγούν, οίστρω σαδισμού, τις βδελυρές πληγές των ήλων και των λογχισμών στις πλευρές του. Για να εμπτύουν, να ραπίζουν, να λογχίζουν 24 ώρες το 24ωρο, διαρκώς κι ακατάπαυστα αιμάσσουσες από τον ακάνθινο στέφανο τις ανοικτές πληγές των ψυχών των Ελλήνων Κυπρίων:
Υ Π Ο Δ Ο Υ Λ Ω Ν , νεοραγιάδων, εκτοπισθέντων προσφύγων. Συγγενών αγνοουμένων. Συγγενών εκτελεσθέντων αδηλώτων αιχμαλώτων. Συγγενών ακήδευτων λειψάνων, σκορπισμένων σε ομαδικούς τάφους, με τα χνάρια της χαριστικής βολής στο κρανίο. Συγγενών ομαδικά εκτελεσθέντων, στις παιδοκτονίες και γυναικοκτονίες και γεροντοκτονίες και γενοκτονικές εθνοκαθάρσεις της Λαπήθου και του Παλαικύθρου, του Καζάφανι, τ’ Άϊ-Γιώρκη, του Τέμπλους και των Κνωδάρων…
Σ Η Μ Ε Ρ Ο Ν, τριακοστό πέμπτο στη σειρά έτος, κρεμμάται επί ξύλου, φρικτού και επονείδιστου, η Κύπρος. Κι οι σταυρωτές της, λεηλάτες, λαφυραγωγοί, κλεπταποδόχοι, διεμερίσαντο εν εαυτοίς τα ιμάτιά της, τις σάρκες της, τα εδάφη της, τις θάλασσές της, τον αέρα της. Καθελόντας την, εν τάφω Συνεταιρισμού επονομαζομένου, υπό γην σκοπεύουν να την σφραγίσουν. Με λίθον και φρουρές κεντυρίωνος. Τρίτη Τουρκοκρατία, μεθερμηνευομένη, εφ’ ολοκλήρου της νήσου!
Ω Γ Λ Υ Κ Υ μου έαρ, γλυκύτατή μου Κύπρος, πού έδυ σου το κάλλος; «Με τα ρούχα αιματωμένα, ξέρω ότι έβγαινες κρυφά, να γυρεύεις εις τα ξένα, άλλα χέρια δυνατά. Μοναχή το δρόμο επήρες, εξανάλθες μοναχή, δεν είν’ εύκολες οι θύρες, εάν η χρεία τες κουρταλεί. Άλλος σού έκλαψε εις τα στήθια, αλλ’ ανάσασιν καμιά, άλλος σου έταξε βοήθεια και σε γέλασε φρικτά, άλλοι, οϊμέ στη συμφορά σου, όπου εχαίροντο πολύ, σύρε να βρεις τα παιδιά σου, σύρε έλεγαν οι σκληροί»...
Π Ο Υ ΕΙΝΑΙ, Κύπρος τα παιδιά σου, σαν αδέλφια γκαρδιακά, μονιασμένα ανάμεσό τους, να τούς πρέπει ελευθεριά, απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά; Πούναι τα παιδιά σου, της πιο λαμπρής Λαμπρής σου τη λαμπρατζιά, αδελφωμένα, ακούραστα, επίμονα, ευφυέστατα, ανυποχώρητα και νικηφόρα να προετοιμάσουν;
Ω Γ Λ Υ Κ Υ μου έαρ, γλυκύτατή μου Κύπρος, δείξον ημίν επιτέλους και την ένδοξόν σου ανάστασιν!
Σάββατο 11 Απριλίου 2009
Εκδήλωση για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στην έδρα του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη: Μάθημα υγιούς πατριωτισμού στην Αμερική
Συνέντευξη του Φάνη Μαλκίδη στο Ράδιο και την Εφημερίδα ΧΡΟΝΟΣ της Κομοτηνής (10 Απριλίου 2009)
Την ώρα που ο Αμερικανός Πρόεδρος Barack Obama μιλώντας στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση κατά την πρώτη ουσιαστικά επίσημη επίσκεψη του εκτός ΗΠΑ, έθετε διακριτικά αλλά με διπλωματικό τρόπο το θέμα της θρησκευτικής ελευθερίας και ζητούσε το άνοιγμα της θεολογικής σχολής της Χάλκης εκπλήσσοντας για ακόμα μια φορά τους αναλυτές μας, στην Νέα Υόρκη έξω από το κτήριο των Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ), άνοιγε μια νέα σελίδα ιστορικής αποκατάστασης.
Μια σελίδα εθνικής διεκδίκησης και προβολής μιας ακόμα γενοκτονίας που διέπραξε το κράτος των Νεότουρκων και τον Κεμάλ. Παιδιά δεύτερης γενιάς Ελλήνων μεταναστών στην άλλη άκρη του ατλαντικού στις ΗΠΑ, στην Νέα Υόρκη, στην γη της ελευθερίας και της δημοκρατίας έγραψαν τις πρώτες γραμμές στο μεγάλο κεφάλαιο της ιστορίας μας «Γενοκτονία των Ελλήνων». Το μεγάλο άγνωστο κεφάλαιο στον ευρύτερο απανταχού Ελληνισμό των πέντε ηπείρων. Στην έδρα των Ηνωμένων Εθνών νέοι άνθρωποι έθεταν για πρώτη φορά με ένα συμβολικό τρόπο το μεγάλο θέμα της γενοκτονίας, σε μία εκδήλωση που είχε τον τίτλο "σταματήστε τον κύκλο της άρνησης". Η συγκέντρωση που υποστηρίχτηκε και από τους Αρμένιους, ήταν συνδιοργάνωση της Πανθρακικής Ένωσης Αμερικής ΟΡΦΕΥΣ, τον Φιλανθρωπικό Ελληνοαμερικανικό Οργανισμό και την Ελληνική Ένωση Αμερικής (HLA), που απαρτίζουν κυρίως νέοι Ελληνο-Αμερικανοί. Το λόγο πήρε πρώτος ο νεαρός Θρακιώτης Γιαννης Φυδανάκης ο οποίος έκανε την ιστορική αναδρομή και στο χρονικό των σφαγών και της Γενοκτονίας των Ελλήνων. Όλοι οι ομιλητές, ο Δημήτρης Μολοχίδης, γραμματέας της Παν- Ποντιακής Ομοσπονδίας ΗΠΑ- Καναδά, ο Ηλίας Τσεκερίδης της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Ποντίων, ο Θεοχάρης Κέκης από το Σύλλογο Ποντίων Βοστώνης «Παναγία Σουμελά», ο εκπρόσωπος της Αρμενικής κοινότητας της Νέας Υόρκης, ιερέας Α. Αρμάν, ο Τζιοβάνη ντι Νάπολι εκπροσωπώντας του Ιταλούς νότιας Ιταλίας οι οποίοι το 1480 δολοφονήθηκαν από τους Τούρκους, απευθύνονταν στους περαστικούς που έστω και υπό καταρρακτώδη βροχή στέκονταν για λίγο να ακούσουν βλέποντας την φωτογραφία του Κεμάλ Ατατούρκ, να παραλαμβάνουν έντυπο ενημερωτικό υλικό στα αγγλικά που ενημέρωνε για τις θηριωδίες των Τούρκων. Τη συγκέντρωση έκλεισε ο Φάνης Μαλκίδης ο οποίος αναφέρθηκε στον συμβολισμό και στην ουσία της εκδήλωσης και στη συνέχεια της προσπάθειας για την ανάδειξη της Γενοκτονίας στο διεθνές περιβάλλον, τονίζοντας τη σημασία της παρουσίας στα Ηνωμένα Έθνη.
Ο Φάνης Μαλκίδης μετέφερε το κλίμα μιλώντας στο ράδιο Χρόνος 87,5 και στην εφημερίδα Χρόνος της Κομοτηνής και στο δημοσιογράφο Δήμο Μπακιρτζάκη (ΔΜ).
Δ. Μ Χθες επιστρέψατε από τις ΗΠΑ, όπου μιλήσατε στην εκδήλωση της Νέας Υόρκης, αλλά και στο ετήσιο συνέδριο για τη Γενοκτονία και το Ολοκαύτωμα. Θα θέλαμε τις πρώτες εκτιμήσεις για να μας βάλετε και στο πνεύμα του συνεδρίου.
ΦΜ. Καταρχήν, το συνέδριο για τη Γενοκτονία και το Ολοκαύτωμα το οποίο γίνεται εδώ και 29 χρόνια στο Πανεπιστήμιο Μιλερσιβιλλ της Πενσυλβάνια των ΗΠΑ, είναι ένα από τα μεγαλύτερα τα οποία γίνονται σε όλο τον πλανήτη και εκεί συμμετέχουν πάρα πολλοί ερευνητές οι οποίοι ασχολούνται με τις γενοκτονίες και με το εβραϊκό ολοκαύτωμα. Από το 2007 για πρώτη φορά, από ελληνικής πλευράς έχει γίνει δεκτή η συμμετοχή μου, φέτος ήταν η δεύτερη, όπου μίλησα για το ζήτημα της γενοκτονίας των Ελλήνων.
ΔΜ.Πριν κ. Μαλκίδη από την Ελλάδα δεν πήγαινε κανένας σε αυτό το συνέδριο;
ΦΜ Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι το ζήτημα που αφορά τους Έλληνες που ζούσαν στην Θράκη, στην Μικρά Ασία και στον Πόντο, τη Γενοκτονία τους, έμενε στο περιθώριο για λόγους που σχετιζόταν με συμφέροντα πολιτικής και γενικότερα εξαρτήσεις και δεσμεύσεις. Εδώ και περίπου 15 χρόνια το ζήτημα πλέον έχει ξεφύγει από την γνωστή του προσέγγιση, δηλαδή φολκλόρ, και προσπαθούμε να αναδείξουμε την σημαντικότερη αιτία, τη Γενοκτονία, λόγω της οποίας καταστράφηκε αυτό το μεγάλο ψηφιδωτό του πολιτισμού της ιστορίας των Ελλήνων το οποίο υπήρχε εκεί μέχρι το 1922. Έτσι λοιπόν εδώ και λίγα περίπου χρόνια, υπάρχει μία κινητικότητα τόσο στην Ελλάδα όσο και όπου είναι δυνατόν και στο εξωτερικό. Και στο εξωτερικό προσπαθούμε να αναδείξουμε το ζήτημα της γενοκτονίας των Ελλήνων είτε με παρεμβάσεις και εισηγήσεις σε τέτοια διεθνούς και μεγάλου κύρους επιστημονικά συνέδρια, αλλά και όπου αλλού χρειαστεί, με σημαντικότερη τη σημαντική αναγνώριση από την Διεθνή Ένωση Ακαδημαικών για τη γενοκτονία, η οποία με σχετικό της ψήφισμα αναγνώρισε το 2007 τη γενοκτονία των Ελλήνων οι οποίοι ζούσαν στο οθωμανικό κράτος. Στο συνέδριο για τη Γενοκτονία και το Ολοκαύτωμα στη Πενσιλβάνια παραβρέθηκαν πολλοί ερευνητές από όλο τον κόσμο και τέθηκαν επί τάπητος όλα τα θέματα που αφορούν τις γενοκτονίες. Σε ό,τι αφορά τη γενοκτονία των Ελλήνων που ζούσαν στο οθωμανικό κράτος παρά την μακροχρόνια απουσία και σιωπή που υπήρχε γι’ αυτό το ζήτημα, τα τελευταία χρόνια ειδικότερα μέσα στους κόλπους της διεθνούς ενώσεως ακαδημαϊκών για την μελέτη των γενοκτονιών, ή του διεθνούς δικτύου των ακαδημαϊκών για την γενοκτονία και από τα συνέδρια που γίνονται για το ολοκαύτωμα και τις γενοκτονίες, γίνεται μία σημαντική προσπάθεια. Πραγματικά μέσα από αυτά τα συνέδρια, το διάλογο, τη συζήτηση και την συνεχή έρευνα γίνεται μία προσπάθεια καταγραφής αλλά και ανάδειξης αυτού του ζητήματος. Μην ξεχνάτε ότι εδώ στην Ελλάδα υπήρχε και υπάρχει ένα μεγάλο κενό γι’ αυτό το θέμα. Φανταστείτε τι κενό υπάρχει το οποίο πρέπει να καλυφθεί στο εξωτερικό, ωστόσο με συνεχή προσπάθεια σ΄ αυτό το ζήτημα όπου και εάν παρουσιάζεται, προσεγγίζεται με μεγάλο ενδιαφέρον και υπάρχει μεγάλη συζήτηση. Σε ό,τι αφορά η πολιτική συνιστώσα του θέματος, φαίνεται ότι οι συνεχείς παρεμβάσεις, παρουσιάσεις και παρουσίες Ελλήνων στο εξωτερικό και μάλιστα σε τέτοιου υψηλού επιπέδου συνέδρια και συναντήσεις, δίνουν την δυνατότητα σε πάρα πολλούς πολιτικούς να έρθουν σε επαφή με τη Γενοκτονία των Ελλήνων.
ΔΜ Εκτός αυτού όμως παραβρεθήκατε και την Δευτέρα σε μία εκδήλωση στον ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, η οποία διοργανώθηκε από την πανθρακική ένωση Αμερικής «Ορφέας» και αφορούσε την Γενοκτονία του Ελληνισμού.
ΦΜ. Την συμβολική ημέρα, την 6η Απριλίου η οποία τιμάται ως ημέρα μνήμης του θρακικού Ελληνισμού, έγινε μία πολύ σημαντική, συμβολικής αλλά και ουσιαστικής προσέγγισης εκδήλωση στο κτίριο των Ηνωμένων Εθνών, με πρωτοβουλία των Θρακών που ζουν στην Αμερική και ειδικότερα του προέδρου της Πανθρακικής Ένωσης Αμερικής «Ορφέας», ενός νέου ανθρώπου μόλις 25 ετών, του Ιωάννη Φυντανάκη ο οποίος κατάγεται από το χωριό Σοφικό Διδυμοτείχου του Ν. Έβρου, γεννημένος στις ΗΠΑ. Ο Ι. Φυντανάκης πήρε την πρωτοβουλία και μαζί με φορείς ελληνοαμερικανικών οργανώσεων, και με τη υποστήριξη από τους Ποντίους, Μικρασιάτες, Κωνσταντινουπολίτες, Κύπριους που ζουν στις ΗΠΑ, καθώς και τους Αρμένιους, διοργάνωσε μία πάρα πολύ σημαντική εκδήλωση η οποία ανέδειξε το ζήτημα της γενοκτονίας των Ελλήνων σε ένα χώρο όπου ουσιαστικά θα έπρεπε να αποτελεί χώρο επίλυσης των προβλημάτων που αφορούν τέτοια θέματα. Στην εκδήλωση παρότι έγινε κάτω από καταρρακτώδη βροχή, υπήρχε μεγάλη προσέλευση, ανθρώπων οι οποίοι όχι μόνο συμμετείχαν στην εκδήλωση αλλά και πήραν το ενημερωτικό υλικό και μέσα από τις ομιλίες τους γνώρισαν τη Γενοκτονία των Ελλήνων.
ΔΜ. Λίγοι γνωρίζουν γι’ αυτό κ. Μαλκίδη, βέβαια είναι η 6η Απριλίου του 1914 είναι μια ημερομηνία ορόσημο για την ιστορία του θρακικού Ελληνισμού και όπως ονομάστηκε ως «Μαύρο Πάσχα». Είναι η απαρχή των γεγονότων της εξαφάνισης μπορούμε να πούμε και όλου του πογκρόμ που δημιουργήθηκε πριν το 1922 ακόμα εναντίον των Ελλήνων της Θράκης και συνεχίστηκε στον Πόντο και στη Μικρά Ασία.
ΦΜ Πολύ σωστά το τονίζετε, ήταν Πάσχα του 1914 όταν ξεκίνησαν και από τότε εντάθηκαν οι διωγμοί του θρακικού Ελληνισμού και μετά ακολούθησαν οι διωγμοί του ποντιακού και του μικρασιατικού Ελληνισμού. Με την εκδήλωση στον ΟΗΕ την 6η Απριλίου θελήσαμε να δώσουμε μέσα από μια τέτοια πρωτοβουλία σε ένα τέτοιο χώρο που είναι παγκόσμιας σημασίας, την διάσταση που πρέπει να δοθεί και πιστεύω ότι οι νέοι άνθρωποι από όλο τον πλανήτη που διαδήλωσαν την αντίθεσή τους στα εγκλήματα που έγιναν στο παρελθόν, υποστήριξαν ότι τα εγκλήματα αυτά όχι μόνο δεν αναγνωρίζονται, αλλά και συνεχίζονται. Θεωρώ ότι πραγματικά αυτή η πρωτοβουλία ανέδειξε ένα θέμα το οποίο για πάρα πολλά χρόνια ήταν αποσιωπημένο και μάλιστα σε ένα τέτοιο χώρο ο οποίος έχει μεγάλη πολιτική και παγκόσμια σημασία.
ΔΜ Να δώσουμε και σε αριθμητικά δεδομένα την όλη αυτή επιχείρηση την οποία έκαναν οι Νεότουρκοι στην ουσία για να διώξουν όλο το ελληνικό στοιχείο που ζούσε εκεί στην περιοχή, πόσοι ζούσαν σε αυτές τις περιοχές κ. Μαλκίδη; Ξεκίνησαν το 1914, έφτασαν μέχρι το 1922, πόσοι ζούσαν, πόσοι έφυγαν;
ΦΜ.Τα στοιχεία τα οποία διαθέτουμε μέχρι σήμερα προέρχονται από δύο απογραφές, η οθωμανική απογραφή και είναι η απογραφή του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Με βάση αυτά τα στοιχεία αναφερόμαστε σε πάνω από 2.000.000 Έλληνες οι οποίοι ζούσαν στο οθωμανικό κράτος, στον Πόντο, στην Μικρά Ασία, στην Θράκη και στην Καππαδοκία. Το 1928, 6 χρόνια μετά την καταστροφή στην απογραφή που έγινε από το ελληνικό κράτος, καταγράφησαν ως πρόσφυγες μόνο 1.220.000 που σημαίνει ότι με βάσει τα αριθμητικά δεδομένα δολοφονήθηκαν τουλάχιστον 800.000 άνθρωποι, οι οποίοι έχασαν την ζωή τους μέσα από τους Νεότουρκους και τους Κεμαλικούς. Βεβαίως επειδή οι συγκεκριμένες απογραφές έχουν σημαντικές ελλείψεις, αφού δεν περιλαμβάνουν στοιχεία όπως για παράδειγμα ανθρώπων που ζούσαν ως κρυπτοχριστιανοί, Ελλήνων που είχαν φύγει στην Ρωσία αλλά και στον ελλαδικό χώρο προκειμένου κατά την διάρκεια των σφαγών να γλυτώσουν την ζωή τους, άνθρωποι που δεν απογράφησαν φοβούμενοι αντίποινα από τους Οθωμανούς, ενώ δεν περιλαμβάνονται περίπου 60.000-70.000 άνθρωποι οι οποίοι έχασαν την ζωή τους όταν ήρθαν στην Ελλάδα ως πρόσφυγες ανάμεσα στο 1922-1928. Συνεπώς μιλάμε για πάνω από 800.000 Έλληνες των οποίων την μνήμη τίμησαν Θρακιώτες, Πόντιοι, Μικρασιάτες, Αρμένιοι, άνθρωποι όλων των εθνικοτήτων σε ένα παγκόσμιο κέντρο όπως είναι ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών, στην εκδήλωση της Νέας Υόρκης. Σε μία εκδήλωση, συνέχεια μίας μεγάλης και ανιδιοτελούς προσπάθειας που γίνεται για την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων ως προϋπόθεση για την ειλικρινή φιλία και συνεργασία, ως απαραίτητο βήμα για την αποκατάσταση της ιστορίας και της ιερής μνήμης των θυμάτων.
Σας ευχαριστώ πολύ κ. Μαλκίδη.
Δήμος Μπακιρτζάκης
Την ώρα που ο Αμερικανός Πρόεδρος Barack Obama μιλώντας στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση κατά την πρώτη ουσιαστικά επίσημη επίσκεψη του εκτός ΗΠΑ, έθετε διακριτικά αλλά με διπλωματικό τρόπο το θέμα της θρησκευτικής ελευθερίας και ζητούσε το άνοιγμα της θεολογικής σχολής της Χάλκης εκπλήσσοντας για ακόμα μια φορά τους αναλυτές μας, στην Νέα Υόρκη έξω από το κτήριο των Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ), άνοιγε μια νέα σελίδα ιστορικής αποκατάστασης.
Μια σελίδα εθνικής διεκδίκησης και προβολής μιας ακόμα γενοκτονίας που διέπραξε το κράτος των Νεότουρκων και τον Κεμάλ. Παιδιά δεύτερης γενιάς Ελλήνων μεταναστών στην άλλη άκρη του ατλαντικού στις ΗΠΑ, στην Νέα Υόρκη, στην γη της ελευθερίας και της δημοκρατίας έγραψαν τις πρώτες γραμμές στο μεγάλο κεφάλαιο της ιστορίας μας «Γενοκτονία των Ελλήνων». Το μεγάλο άγνωστο κεφάλαιο στον ευρύτερο απανταχού Ελληνισμό των πέντε ηπείρων. Στην έδρα των Ηνωμένων Εθνών νέοι άνθρωποι έθεταν για πρώτη φορά με ένα συμβολικό τρόπο το μεγάλο θέμα της γενοκτονίας, σε μία εκδήλωση που είχε τον τίτλο "σταματήστε τον κύκλο της άρνησης". Η συγκέντρωση που υποστηρίχτηκε και από τους Αρμένιους, ήταν συνδιοργάνωση της Πανθρακικής Ένωσης Αμερικής ΟΡΦΕΥΣ, τον Φιλανθρωπικό Ελληνοαμερικανικό Οργανισμό και την Ελληνική Ένωση Αμερικής (HLA), που απαρτίζουν κυρίως νέοι Ελληνο-Αμερικανοί. Το λόγο πήρε πρώτος ο νεαρός Θρακιώτης Γιαννης Φυδανάκης ο οποίος έκανε την ιστορική αναδρομή και στο χρονικό των σφαγών και της Γενοκτονίας των Ελλήνων. Όλοι οι ομιλητές, ο Δημήτρης Μολοχίδης, γραμματέας της Παν- Ποντιακής Ομοσπονδίας ΗΠΑ- Καναδά, ο Ηλίας Τσεκερίδης της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Ποντίων, ο Θεοχάρης Κέκης από το Σύλλογο Ποντίων Βοστώνης «Παναγία Σουμελά», ο εκπρόσωπος της Αρμενικής κοινότητας της Νέας Υόρκης, ιερέας Α. Αρμάν, ο Τζιοβάνη ντι Νάπολι εκπροσωπώντας του Ιταλούς νότιας Ιταλίας οι οποίοι το 1480 δολοφονήθηκαν από τους Τούρκους, απευθύνονταν στους περαστικούς που έστω και υπό καταρρακτώδη βροχή στέκονταν για λίγο να ακούσουν βλέποντας την φωτογραφία του Κεμάλ Ατατούρκ, να παραλαμβάνουν έντυπο ενημερωτικό υλικό στα αγγλικά που ενημέρωνε για τις θηριωδίες των Τούρκων. Τη συγκέντρωση έκλεισε ο Φάνης Μαλκίδης ο οποίος αναφέρθηκε στον συμβολισμό και στην ουσία της εκδήλωσης και στη συνέχεια της προσπάθειας για την ανάδειξη της Γενοκτονίας στο διεθνές περιβάλλον, τονίζοντας τη σημασία της παρουσίας στα Ηνωμένα Έθνη.
Ο Φάνης Μαλκίδης μετέφερε το κλίμα μιλώντας στο ράδιο Χρόνος 87,5 και στην εφημερίδα Χρόνος της Κομοτηνής και στο δημοσιογράφο Δήμο Μπακιρτζάκη (ΔΜ).
Δ. Μ Χθες επιστρέψατε από τις ΗΠΑ, όπου μιλήσατε στην εκδήλωση της Νέας Υόρκης, αλλά και στο ετήσιο συνέδριο για τη Γενοκτονία και το Ολοκαύτωμα. Θα θέλαμε τις πρώτες εκτιμήσεις για να μας βάλετε και στο πνεύμα του συνεδρίου.
ΦΜ. Καταρχήν, το συνέδριο για τη Γενοκτονία και το Ολοκαύτωμα το οποίο γίνεται εδώ και 29 χρόνια στο Πανεπιστήμιο Μιλερσιβιλλ της Πενσυλβάνια των ΗΠΑ, είναι ένα από τα μεγαλύτερα τα οποία γίνονται σε όλο τον πλανήτη και εκεί συμμετέχουν πάρα πολλοί ερευνητές οι οποίοι ασχολούνται με τις γενοκτονίες και με το εβραϊκό ολοκαύτωμα. Από το 2007 για πρώτη φορά, από ελληνικής πλευράς έχει γίνει δεκτή η συμμετοχή μου, φέτος ήταν η δεύτερη, όπου μίλησα για το ζήτημα της γενοκτονίας των Ελλήνων.
ΔΜ.Πριν κ. Μαλκίδη από την Ελλάδα δεν πήγαινε κανένας σε αυτό το συνέδριο;
ΦΜ Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι το ζήτημα που αφορά τους Έλληνες που ζούσαν στην Θράκη, στην Μικρά Ασία και στον Πόντο, τη Γενοκτονία τους, έμενε στο περιθώριο για λόγους που σχετιζόταν με συμφέροντα πολιτικής και γενικότερα εξαρτήσεις και δεσμεύσεις. Εδώ και περίπου 15 χρόνια το ζήτημα πλέον έχει ξεφύγει από την γνωστή του προσέγγιση, δηλαδή φολκλόρ, και προσπαθούμε να αναδείξουμε την σημαντικότερη αιτία, τη Γενοκτονία, λόγω της οποίας καταστράφηκε αυτό το μεγάλο ψηφιδωτό του πολιτισμού της ιστορίας των Ελλήνων το οποίο υπήρχε εκεί μέχρι το 1922. Έτσι λοιπόν εδώ και λίγα περίπου χρόνια, υπάρχει μία κινητικότητα τόσο στην Ελλάδα όσο και όπου είναι δυνατόν και στο εξωτερικό. Και στο εξωτερικό προσπαθούμε να αναδείξουμε το ζήτημα της γενοκτονίας των Ελλήνων είτε με παρεμβάσεις και εισηγήσεις σε τέτοια διεθνούς και μεγάλου κύρους επιστημονικά συνέδρια, αλλά και όπου αλλού χρειαστεί, με σημαντικότερη τη σημαντική αναγνώριση από την Διεθνή Ένωση Ακαδημαικών για τη γενοκτονία, η οποία με σχετικό της ψήφισμα αναγνώρισε το 2007 τη γενοκτονία των Ελλήνων οι οποίοι ζούσαν στο οθωμανικό κράτος. Στο συνέδριο για τη Γενοκτονία και το Ολοκαύτωμα στη Πενσιλβάνια παραβρέθηκαν πολλοί ερευνητές από όλο τον κόσμο και τέθηκαν επί τάπητος όλα τα θέματα που αφορούν τις γενοκτονίες. Σε ό,τι αφορά τη γενοκτονία των Ελλήνων που ζούσαν στο οθωμανικό κράτος παρά την μακροχρόνια απουσία και σιωπή που υπήρχε γι’ αυτό το ζήτημα, τα τελευταία χρόνια ειδικότερα μέσα στους κόλπους της διεθνούς ενώσεως ακαδημαϊκών για την μελέτη των γενοκτονιών, ή του διεθνούς δικτύου των ακαδημαϊκών για την γενοκτονία και από τα συνέδρια που γίνονται για το ολοκαύτωμα και τις γενοκτονίες, γίνεται μία σημαντική προσπάθεια. Πραγματικά μέσα από αυτά τα συνέδρια, το διάλογο, τη συζήτηση και την συνεχή έρευνα γίνεται μία προσπάθεια καταγραφής αλλά και ανάδειξης αυτού του ζητήματος. Μην ξεχνάτε ότι εδώ στην Ελλάδα υπήρχε και υπάρχει ένα μεγάλο κενό γι’ αυτό το θέμα. Φανταστείτε τι κενό υπάρχει το οποίο πρέπει να καλυφθεί στο εξωτερικό, ωστόσο με συνεχή προσπάθεια σ΄ αυτό το ζήτημα όπου και εάν παρουσιάζεται, προσεγγίζεται με μεγάλο ενδιαφέρον και υπάρχει μεγάλη συζήτηση. Σε ό,τι αφορά η πολιτική συνιστώσα του θέματος, φαίνεται ότι οι συνεχείς παρεμβάσεις, παρουσιάσεις και παρουσίες Ελλήνων στο εξωτερικό και μάλιστα σε τέτοιου υψηλού επιπέδου συνέδρια και συναντήσεις, δίνουν την δυνατότητα σε πάρα πολλούς πολιτικούς να έρθουν σε επαφή με τη Γενοκτονία των Ελλήνων.
ΔΜ Εκτός αυτού όμως παραβρεθήκατε και την Δευτέρα σε μία εκδήλωση στον ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, η οποία διοργανώθηκε από την πανθρακική ένωση Αμερικής «Ορφέας» και αφορούσε την Γενοκτονία του Ελληνισμού.
ΦΜ. Την συμβολική ημέρα, την 6η Απριλίου η οποία τιμάται ως ημέρα μνήμης του θρακικού Ελληνισμού, έγινε μία πολύ σημαντική, συμβολικής αλλά και ουσιαστικής προσέγγισης εκδήλωση στο κτίριο των Ηνωμένων Εθνών, με πρωτοβουλία των Θρακών που ζουν στην Αμερική και ειδικότερα του προέδρου της Πανθρακικής Ένωσης Αμερικής «Ορφέας», ενός νέου ανθρώπου μόλις 25 ετών, του Ιωάννη Φυντανάκη ο οποίος κατάγεται από το χωριό Σοφικό Διδυμοτείχου του Ν. Έβρου, γεννημένος στις ΗΠΑ. Ο Ι. Φυντανάκης πήρε την πρωτοβουλία και μαζί με φορείς ελληνοαμερικανικών οργανώσεων, και με τη υποστήριξη από τους Ποντίους, Μικρασιάτες, Κωνσταντινουπολίτες, Κύπριους που ζουν στις ΗΠΑ, καθώς και τους Αρμένιους, διοργάνωσε μία πάρα πολύ σημαντική εκδήλωση η οποία ανέδειξε το ζήτημα της γενοκτονίας των Ελλήνων σε ένα χώρο όπου ουσιαστικά θα έπρεπε να αποτελεί χώρο επίλυσης των προβλημάτων που αφορούν τέτοια θέματα. Στην εκδήλωση παρότι έγινε κάτω από καταρρακτώδη βροχή, υπήρχε μεγάλη προσέλευση, ανθρώπων οι οποίοι όχι μόνο συμμετείχαν στην εκδήλωση αλλά και πήραν το ενημερωτικό υλικό και μέσα από τις ομιλίες τους γνώρισαν τη Γενοκτονία των Ελλήνων.
ΔΜ. Λίγοι γνωρίζουν γι’ αυτό κ. Μαλκίδη, βέβαια είναι η 6η Απριλίου του 1914 είναι μια ημερομηνία ορόσημο για την ιστορία του θρακικού Ελληνισμού και όπως ονομάστηκε ως «Μαύρο Πάσχα». Είναι η απαρχή των γεγονότων της εξαφάνισης μπορούμε να πούμε και όλου του πογκρόμ που δημιουργήθηκε πριν το 1922 ακόμα εναντίον των Ελλήνων της Θράκης και συνεχίστηκε στον Πόντο και στη Μικρά Ασία.
ΦΜ Πολύ σωστά το τονίζετε, ήταν Πάσχα του 1914 όταν ξεκίνησαν και από τότε εντάθηκαν οι διωγμοί του θρακικού Ελληνισμού και μετά ακολούθησαν οι διωγμοί του ποντιακού και του μικρασιατικού Ελληνισμού. Με την εκδήλωση στον ΟΗΕ την 6η Απριλίου θελήσαμε να δώσουμε μέσα από μια τέτοια πρωτοβουλία σε ένα τέτοιο χώρο που είναι παγκόσμιας σημασίας, την διάσταση που πρέπει να δοθεί και πιστεύω ότι οι νέοι άνθρωποι από όλο τον πλανήτη που διαδήλωσαν την αντίθεσή τους στα εγκλήματα που έγιναν στο παρελθόν, υποστήριξαν ότι τα εγκλήματα αυτά όχι μόνο δεν αναγνωρίζονται, αλλά και συνεχίζονται. Θεωρώ ότι πραγματικά αυτή η πρωτοβουλία ανέδειξε ένα θέμα το οποίο για πάρα πολλά χρόνια ήταν αποσιωπημένο και μάλιστα σε ένα τέτοιο χώρο ο οποίος έχει μεγάλη πολιτική και παγκόσμια σημασία.
ΔΜ Να δώσουμε και σε αριθμητικά δεδομένα την όλη αυτή επιχείρηση την οποία έκαναν οι Νεότουρκοι στην ουσία για να διώξουν όλο το ελληνικό στοιχείο που ζούσε εκεί στην περιοχή, πόσοι ζούσαν σε αυτές τις περιοχές κ. Μαλκίδη; Ξεκίνησαν το 1914, έφτασαν μέχρι το 1922, πόσοι ζούσαν, πόσοι έφυγαν;
ΦΜ.Τα στοιχεία τα οποία διαθέτουμε μέχρι σήμερα προέρχονται από δύο απογραφές, η οθωμανική απογραφή και είναι η απογραφή του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Με βάση αυτά τα στοιχεία αναφερόμαστε σε πάνω από 2.000.000 Έλληνες οι οποίοι ζούσαν στο οθωμανικό κράτος, στον Πόντο, στην Μικρά Ασία, στην Θράκη και στην Καππαδοκία. Το 1928, 6 χρόνια μετά την καταστροφή στην απογραφή που έγινε από το ελληνικό κράτος, καταγράφησαν ως πρόσφυγες μόνο 1.220.000 που σημαίνει ότι με βάσει τα αριθμητικά δεδομένα δολοφονήθηκαν τουλάχιστον 800.000 άνθρωποι, οι οποίοι έχασαν την ζωή τους μέσα από τους Νεότουρκους και τους Κεμαλικούς. Βεβαίως επειδή οι συγκεκριμένες απογραφές έχουν σημαντικές ελλείψεις, αφού δεν περιλαμβάνουν στοιχεία όπως για παράδειγμα ανθρώπων που ζούσαν ως κρυπτοχριστιανοί, Ελλήνων που είχαν φύγει στην Ρωσία αλλά και στον ελλαδικό χώρο προκειμένου κατά την διάρκεια των σφαγών να γλυτώσουν την ζωή τους, άνθρωποι που δεν απογράφησαν φοβούμενοι αντίποινα από τους Οθωμανούς, ενώ δεν περιλαμβάνονται περίπου 60.000-70.000 άνθρωποι οι οποίοι έχασαν την ζωή τους όταν ήρθαν στην Ελλάδα ως πρόσφυγες ανάμεσα στο 1922-1928. Συνεπώς μιλάμε για πάνω από 800.000 Έλληνες των οποίων την μνήμη τίμησαν Θρακιώτες, Πόντιοι, Μικρασιάτες, Αρμένιοι, άνθρωποι όλων των εθνικοτήτων σε ένα παγκόσμιο κέντρο όπως είναι ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών, στην εκδήλωση της Νέας Υόρκης. Σε μία εκδήλωση, συνέχεια μίας μεγάλης και ανιδιοτελούς προσπάθειας που γίνεται για την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων ως προϋπόθεση για την ειλικρινή φιλία και συνεργασία, ως απαραίτητο βήμα για την αποκατάσταση της ιστορίας και της ιερής μνήμης των θυμάτων.
Σας ευχαριστώ πολύ κ. Μαλκίδη.
Δήμος Μπακιρτζάκης
SA pollies clash over Pontian genocide. Newspaper Neos Kosmos 09/04/09
South Australian Attorney General Michael Atkinson (R) at the unveiling of the plaque commemorating the 1915-1922 Pontian Genocide.
Liberal Senator Alan Ferguson denies Pontian Genocide SA Attorney General Michael Atkinson to introduce resolution recognising Pontian GenocideA POLITICAL battle has been sparked between two South Australian politicians over their views on the Pontian Genocide.The South Australian Attorney General, Minister for Justice and Multicultural Affairs, Michael Atkinson and the South Australian Liberal, Senator Alan Ferguson, are at loggerheads because of comments made by Mr Atkinson .The comments were made at the unveiling of a plaque in Adelaide's Migration Museum that commemorates the Pontian Genocide carried out by Turkish forces between 1915 and 1922. The event was organised in December 2008 as part of the 50th anniversary celebrations of the Pontian Brotherhood of South Australia. Mr Atkinson's speech attracted the attention of the Turkish Ambassador Murat Ersavci for saying that nationalist Turkish forces led by Kemal Mustafa's forces were responsible for the Pontian, Armenian and Assyrian genocides.The Turkish Ambassador contacted Senator Ferguson to protest Mr Atkinson's speech. According to Neos Kosmos English Edition (NKEE) sources the Turkish Embassy is fervently lobbying the South Australian government for the removal of the plaque. Senator Ferguson responded by addressing the Senate on March 18, the occasion of the 40th anniversary of the formal agreement between Australia and Turkey. The Senator said that the Turkish Ambassador had visited him and had "expressed his deep concern" about Mr Atkinson's speech. Senator Ferguson personal objection to the speech is that "It can only cause deep ill-feeling, not the least since Mustafa Kemal was the leader of a nation that was, at that time, fighting for its survival against an invasion from Greece-a point that the Attorney-General in South Australia seemed to overlook. "Senator Ferguson then accuses Pontians and Armenians of trying to 'rewrite history' and of applying con-temporary morals on 'events that took place 100 years ago.'He goes on to say that people should not pass judgement on historical events without knowing the facts.NKEE contacted Mr Ferguson who defended his speech . Ferguson said his speech in Federal Parliament was driven by his belief that government is obligated to represent all people of the community."I don't think it's right to promote what might be construed as controversial views which denigrate one section of the community," Senator Ferguson said. When pressed on his knowledge of the historical events of the time he conceded that he wasn't very familiar with the history of that part of the world and of that era.While not denying that atrocities were committed against Armenians and Greeks, Ferguson reiterated the view that atrocities were committed by all sides. He refused to use the term genocide, arguing that there are historians who dispute that atrocities were only one sided. Atkinson responded by accusing Senator Ferguson of running errands for the Turkish ambassador and by attacking Federal Liberal leader, Malcolm Turnbull, and South Australian State Liberal Leader Mr Smith for not disassociating their parties from Senator Ferguson's comments. Atkinson also disputes Mr Ferguson's claim that his concern was for harmonious multicultural relations. "I've been going to the important events for people of a non-English speaking background for 25 years. I don't recall once seeing Senator Ferguson at those events and I think it is that disconnect... that has caused this fiasco," said Mr Atkinson.He also pointed out that his relations with the Turkish community are very good, highlighting the fact that he doesn't hold this "community responsible for the events in Anatolia."In fact I have more to do with Turkish Australians than Senator Ferguson ever has," he added. Mr Atkinson revealed to NKEE that a resolution for the recognition of the Pontian Genocide will be introduced to the South Australian Parliament which has already passed a resolution for the Armenian Genocide. "I believe, Senator Ferguson's remarkable denial necessitates that South Australian Par-liament do it regarding the Pontian Greeks."
Liberal Senator Alan Ferguson denies Pontian Genocide SA Attorney General Michael Atkinson to introduce resolution recognising Pontian GenocideA POLITICAL battle has been sparked between two South Australian politicians over their views on the Pontian Genocide.The South Australian Attorney General, Minister for Justice and Multicultural Affairs, Michael Atkinson and the South Australian Liberal, Senator Alan Ferguson, are at loggerheads because of comments made by Mr Atkinson .The comments were made at the unveiling of a plaque in Adelaide's Migration Museum that commemorates the Pontian Genocide carried out by Turkish forces between 1915 and 1922. The event was organised in December 2008 as part of the 50th anniversary celebrations of the Pontian Brotherhood of South Australia. Mr Atkinson's speech attracted the attention of the Turkish Ambassador Murat Ersavci for saying that nationalist Turkish forces led by Kemal Mustafa's forces were responsible for the Pontian, Armenian and Assyrian genocides.The Turkish Ambassador contacted Senator Ferguson to protest Mr Atkinson's speech. According to Neos Kosmos English Edition (NKEE) sources the Turkish Embassy is fervently lobbying the South Australian government for the removal of the plaque. Senator Ferguson responded by addressing the Senate on March 18, the occasion of the 40th anniversary of the formal agreement between Australia and Turkey. The Senator said that the Turkish Ambassador had visited him and had "expressed his deep concern" about Mr Atkinson's speech. Senator Ferguson personal objection to the speech is that "It can only cause deep ill-feeling, not the least since Mustafa Kemal was the leader of a nation that was, at that time, fighting for its survival against an invasion from Greece-a point that the Attorney-General in South Australia seemed to overlook. "Senator Ferguson then accuses Pontians and Armenians of trying to 'rewrite history' and of applying con-temporary morals on 'events that took place 100 years ago.'He goes on to say that people should not pass judgement on historical events without knowing the facts.NKEE contacted Mr Ferguson who defended his speech . Ferguson said his speech in Federal Parliament was driven by his belief that government is obligated to represent all people of the community."I don't think it's right to promote what might be construed as controversial views which denigrate one section of the community," Senator Ferguson said. When pressed on his knowledge of the historical events of the time he conceded that he wasn't very familiar with the history of that part of the world and of that era.While not denying that atrocities were committed against Armenians and Greeks, Ferguson reiterated the view that atrocities were committed by all sides. He refused to use the term genocide, arguing that there are historians who dispute that atrocities were only one sided. Atkinson responded by accusing Senator Ferguson of running errands for the Turkish ambassador and by attacking Federal Liberal leader, Malcolm Turnbull, and South Australian State Liberal Leader Mr Smith for not disassociating their parties from Senator Ferguson's comments. Atkinson also disputes Mr Ferguson's claim that his concern was for harmonious multicultural relations. "I've been going to the important events for people of a non-English speaking background for 25 years. I don't recall once seeing Senator Ferguson at those events and I think it is that disconnect... that has caused this fiasco," said Mr Atkinson.He also pointed out that his relations with the Turkish community are very good, highlighting the fact that he doesn't hold this "community responsible for the events in Anatolia."In fact I have more to do with Turkish Australians than Senator Ferguson ever has," he added. Mr Atkinson revealed to NKEE that a resolution for the recognition of the Pontian Genocide will be introduced to the South Australian Parliament which has already passed a resolution for the Armenian Genocide. "I believe, Senator Ferguson's remarkable denial necessitates that South Australian Par-liament do it regarding the Pontian Greeks."
Πέμπτη 9 Απριλίου 2009
ΝΙΚΟΣ ΜΕΛΕΤΗΣ - ΜΙΧΑΛΗΣ ΙΓΝΑΤΙΟΥ. Εφημερίδα Έθνος.
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ καταλόγισε στις τότε «ξένες δυνάμεις» πρόθεση«ανασύστασης μιας αρχαίας αυτοκρατορίας». Χρύσωσε το χάπι με τη Χάλκη και μεαναφορά στο Κυπριακό «E» 7/4
Με μία ανιστόρητη αναφορά, με την οποία αθωώνει την Τουρκία για τηΜικρασιατική καταστροφή, καταλογίζοντας στις τότε «ξένες δυνάμεις», δηλαδήτην Ελλάδα, πρόθεση «ανασύστασης μιας αρχαίας αυτοκρατορίας», χρωμάτισε τηνομιλία του ενώπιον της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης στην Αγκυρα ο Αμερικανόςπρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα.
Μία ομιλία που περιέγραψε και σφράγισε τη στρατηγική σχέση που προσφέρουν οιΗΠΑ στην Τουρκία και η οποία περιελάμβανε δύο θετικές αναφορές στη ΘεολογικήΣχολή της Χάλκης και στο Κυπριακό και απηύθυνε συστάσεις στην Αγκυρα για τονσεβασμό των ανθρώπινων και μειονοτικών δικαιωμάτων.
Την ίδια στιγμή που ο νέος ηγέτης των ΗΠΑ δείχνει όμως τόση ευαισθησία στηΓενοκτονία των Αρμενίων, έρχεται να δικαιώσει τον ξεριζωμό του ΜικρασιατικούΕλληνισμού το 1922 και να ξαναγράψει αυτό το κομμάτι της Ιστορίας μετουρκική «πένα».
Ο κ. Ομπάμα ανέφερε στην αρχή της ομιλίας του: «Η Τουρκία στο τέλος του Α'Παγκοσμίου Πολέμου θα μπορούσε να είχε παραδοθεί στις ξένες δυνάμεις πουπροσπαθούσαν να διεκδικήσουν εδάφη της ή επεδίωκαν να ανασυστήσουν μιααρχαία αυτοκρατορία. Αλλά η Τουρκία επέλεξε ένα διαφορετικό μέλλον.Απελευθερωθήκατε μόνοι σας από τον ξένο έλεγχο. Και εγκαθιδρύσατε τηΔημοκρατία η οποία αποσπά τον σεβασμό των ΗΠΑ και του υπόλοιπου κόσμου.Υπάρχει μια απλή αλήθεια σε αυτή την ιστορία: η Τουρκική Δημοκρατία είναιδικό σας επίτευγμα. Δεν επιβλήθηκε από κάποια εξωτερική δύναμη ούτε ήρθεχωρίς αγώνα και θυσίες».
Ενδυνάμωση σχέσηςΣτην ομιλία του, αλλά και στις επαφές με την πολιτική ηγεσία της χώρας ο κ.Ομπάμα εξέφρασε την επιθυμία του για την ενίσχυση και ενδυνάμωση τηςσταθερής, όπως τη χαρακτήρισε, σχέσης των Ηνωμένων Πολιτειών και τηςΤουρκίας.
Παρά το γεγονός ότι κάποιες απόψεις του ενόχλησαν πολύ, ο κ. Ομπάμα στηνουσία ανακοίνωσε ότι η Τουρκία θα αναδειχθεί επί προεδρίας του σεακρογωνιαίο λίθο της αμερικανικής εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής. Αυτό,άλλωστε, ήταν το πνεύμα των συνομιλιών που είχε με τον πρόεδρο ΑμπντουλάχΓκιουλ και τον πρωθυπουργό Ταγίπ Ερντογάν.
Ο τελευταίος, που έπαιξε τον ρόλο του «κακού», είναι αποφασισμένος να κάνειό,τι μπορεί για να προχωρήσει η υλοποίηση των σχεδιασμών για τη νέαστρατηγική σχέση, όμως θέτει όρους και προϋποθέσεις που αφορούν την αμυντικήκαι οικονομική συνεργασία.
Ο Αμερικανός πρόεδρος είπε ότι η Τουρκία «αποτελεί στρατηγικό εταίρο» τωνΗνωμένων Πολιτειών, όχι μόνο στο θέμα της τρομοκρατίας, αλλά σ' όλα ταζητήματα που ενδιαφέρουν τη χώρα του. Στις συζητήσεις με τους ηγέτες τηςχώρας ζήτησε υποστήριξη για τον πόλεμο στο Αφγανιστάν, για την αντιμετώπισητης κατάστασης στο Ιράν και στο Ιράκ, ενώ ιδιαίτερα μίλησε για τα προβλήματατης Μέσης Ανατολής με έμφαση στο Παλαιστινιακό.
Ο κ. Ομπάμα είπε ότι με τους Τούρκους ηγέτες διαπίστωσαν «μία συνεχήβελτίωση των αμερικανο-τουρκικών σχέσεων» και προσέθεσε πως «δεν πιστεύειότι (οι διμερείς σχέσεις) επιδεινώθηκαν ποτέ σε σημείο να μην είμαστε πιαφίλοι ή σύμμαχοι. Αυτό που ελπίζω, είναι να οικοδομήσουμε πάνω σε μια βάσηπου είναι ήδη σταθερή».
Η ένταξηΟ Αμερικανός πρόεδρος, συνεχίζοντας να προκαλεί τους Ευρωπαίους, επανέλαβετην υποστήριξή του στην ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ενωση, μόνο πουαυτή τη φορά προσέθεσε πως η χώρα του δεν είναι μέλος της ευρωπαϊκήςοικογένειας, άρα δεν αποφασίζει και για τις χώρες που θα υποδεχθεί στουςκόλπους της η ΕΕ.
«Θέλω να είμαι σαφής», είπε από το βήμα της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης. «ΟιΗνωμένες Πολιτείες υποστηρίζουν σταθερά την υποψηφιότητα της Τουρκίας στηνΕΕ», διότι εκτίμησε πως θα ενισχυθεί έτσι ο ευρωπαϊκός συνασπισμός. Σαςενώνουν, τόνισε αναφερόμενος στους Ευρωπαίους και στους Τούρκους, «αιώνεςΙστορίας, πολιτισμού και εμπορίου».
Υπογράμμισε πως «δεν είμαστε και δεν θα είμαστε σε πόλεμο με το Ισλάμ». Μετον τρόπο αυτό, από την ισλαμική Τουρκία, θέλησε να τονίσει πως η νέααμερικανική κυβέρνηση είναι φίλη και σύμμαχος με τον μουσουλμανικό κόσμο,ξεχωρίζοντας τους τρομοκράτες, για τους οποίους υπογραμμίζει πάντα πως δεναντιπροσωπεύουν το Ισλάμ.
«Η συνεργασία μας με τον ισλαμικό κόσμο δεν πρέπει να περιοριστεί στο θέματης αντιμετώπισης της τρομοκρατίας», τόνισε και προσέθεσε ότι «πρέπει νααναζητούμε κοινή πλατφόρμα, με αλληλοσεβασμό, ακόμη και στις περιπτώσεις πουδιαφωνούμε. Εμείς πρέπει να επιδεικνύουμε σεβασμό προς την ισλαμική πίστη».
ΓΙΑ ΚΥΠΡΟΥποστηρίζει διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία
Την επανένωση της Κύπρου στη βάση της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίαςδήλωσε ότι υποστηρίζει ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Μπαράκ Ομπάμα, οοποίος είχε συνομιλίες για το θέμα με την τουρκική πολιτική ηγεσία.
Σύμφωνα με πληροφορίες, το Κυπριακό ήταν ένα εκ των ολίγων θεμάτων τα οποίαοι δύο πλευρές «δεν βλέπουν με το ίδιο μάτι», αν και η υπουργός ΕξωτερικώνΧίλαρι Κλίντον είχε λάβει φιλοτουρκική θέση. Ο Αμερικανός ηγέτης, πουανέδειξε την Τουρκία σε «χωροφύλακα» της περιοχής, υπογράμμισε πως η λύσητης επανένωσης είναι και βιώσιμη, θα είναι και διαρκής.
Από την πλευρά του, ο πρωθυπουργός της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν, δεν πέτυχενα πείσει τον κ. Ομπάμα για το θέμα της δήθεν «απομόνωσης», αφού ο ΛευκόςΟίκος, σε αντίθεση με τους γραφειοκράτες του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, φαίνεται ναέχει πιο ξεκάθαρη άποψη.
Είπε, συγκεκριμένα, ότι «οι ΗΠΑ επιθυμούν να προσφέρουν όλη τη βοήθεια πουθα ζητήσουν τα μέρη, καθώς εργάζονται στην κατεύθυνση μιας δίκαιης καιμόνιμης λύσης που θα επανενώσει την Κύπρο σε μια διζωνική δικοινοτικήομοσπονδία».
Επίσης, «δίχασε» τις δύο αντιπροσωπείες το θέμα της αρμενικής γενοκτονίας,καθώς ο Αμερικανός ηγέτης τόνισε πως δεν αλλάζει τη γνώμη του. Οπως είναιγνωστό με δηλώσεις του προεκλογικά, έκανε γνωστό πως η τραγωδία των Αρμενίωναποτελεί γενοκτονία, μία θέση που είναι ανάθεμα για τους Τούρκους.
Παρ όλα αυτά εξήγησε πως «τα προβλήματα δεν θα τα λύσω εγώ, θα τα λύσουν απόκοινού η Τουρκία και η Αρμενία». Επίσης, ζήτησε από την Αγκυρα να τερματίσειτα εμπόδια που θέτει για την επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής τηςΧάλκης.
Είπε: «Η θρησκευτική ελευθερία και η ελευθερία έκφρασης οδηγούν σε μίαισχυρή και ζωντανή κοινωνία που δυναμώνει το κράτος. Βήματα, όπως ηεπαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, θα στείλουν ένα τέτοιοσημαντικό μήνυμα και μέσα και έξω από την Τουρκία».
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11378&subid=2&tag=8777&pubid=2974774
Με μία ανιστόρητη αναφορά, με την οποία αθωώνει την Τουρκία για τηΜικρασιατική καταστροφή, καταλογίζοντας στις τότε «ξένες δυνάμεις», δηλαδήτην Ελλάδα, πρόθεση «ανασύστασης μιας αρχαίας αυτοκρατορίας», χρωμάτισε τηνομιλία του ενώπιον της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης στην Αγκυρα ο Αμερικανόςπρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα.
Μία ομιλία που περιέγραψε και σφράγισε τη στρατηγική σχέση που προσφέρουν οιΗΠΑ στην Τουρκία και η οποία περιελάμβανε δύο θετικές αναφορές στη ΘεολογικήΣχολή της Χάλκης και στο Κυπριακό και απηύθυνε συστάσεις στην Αγκυρα για τονσεβασμό των ανθρώπινων και μειονοτικών δικαιωμάτων.
Την ίδια στιγμή που ο νέος ηγέτης των ΗΠΑ δείχνει όμως τόση ευαισθησία στηΓενοκτονία των Αρμενίων, έρχεται να δικαιώσει τον ξεριζωμό του ΜικρασιατικούΕλληνισμού το 1922 και να ξαναγράψει αυτό το κομμάτι της Ιστορίας μετουρκική «πένα».
Ο κ. Ομπάμα ανέφερε στην αρχή της ομιλίας του: «Η Τουρκία στο τέλος του Α'Παγκοσμίου Πολέμου θα μπορούσε να είχε παραδοθεί στις ξένες δυνάμεις πουπροσπαθούσαν να διεκδικήσουν εδάφη της ή επεδίωκαν να ανασυστήσουν μιααρχαία αυτοκρατορία. Αλλά η Τουρκία επέλεξε ένα διαφορετικό μέλλον.Απελευθερωθήκατε μόνοι σας από τον ξένο έλεγχο. Και εγκαθιδρύσατε τηΔημοκρατία η οποία αποσπά τον σεβασμό των ΗΠΑ και του υπόλοιπου κόσμου.Υπάρχει μια απλή αλήθεια σε αυτή την ιστορία: η Τουρκική Δημοκρατία είναιδικό σας επίτευγμα. Δεν επιβλήθηκε από κάποια εξωτερική δύναμη ούτε ήρθεχωρίς αγώνα και θυσίες».
Ενδυνάμωση σχέσηςΣτην ομιλία του, αλλά και στις επαφές με την πολιτική ηγεσία της χώρας ο κ.Ομπάμα εξέφρασε την επιθυμία του για την ενίσχυση και ενδυνάμωση τηςσταθερής, όπως τη χαρακτήρισε, σχέσης των Ηνωμένων Πολιτειών και τηςΤουρκίας.
Παρά το γεγονός ότι κάποιες απόψεις του ενόχλησαν πολύ, ο κ. Ομπάμα στηνουσία ανακοίνωσε ότι η Τουρκία θα αναδειχθεί επί προεδρίας του σεακρογωνιαίο λίθο της αμερικανικής εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής. Αυτό,άλλωστε, ήταν το πνεύμα των συνομιλιών που είχε με τον πρόεδρο ΑμπντουλάχΓκιουλ και τον πρωθυπουργό Ταγίπ Ερντογάν.
Ο τελευταίος, που έπαιξε τον ρόλο του «κακού», είναι αποφασισμένος να κάνειό,τι μπορεί για να προχωρήσει η υλοποίηση των σχεδιασμών για τη νέαστρατηγική σχέση, όμως θέτει όρους και προϋποθέσεις που αφορούν την αμυντικήκαι οικονομική συνεργασία.
Ο Αμερικανός πρόεδρος είπε ότι η Τουρκία «αποτελεί στρατηγικό εταίρο» τωνΗνωμένων Πολιτειών, όχι μόνο στο θέμα της τρομοκρατίας, αλλά σ' όλα ταζητήματα που ενδιαφέρουν τη χώρα του. Στις συζητήσεις με τους ηγέτες τηςχώρας ζήτησε υποστήριξη για τον πόλεμο στο Αφγανιστάν, για την αντιμετώπισητης κατάστασης στο Ιράν και στο Ιράκ, ενώ ιδιαίτερα μίλησε για τα προβλήματατης Μέσης Ανατολής με έμφαση στο Παλαιστινιακό.
Ο κ. Ομπάμα είπε ότι με τους Τούρκους ηγέτες διαπίστωσαν «μία συνεχήβελτίωση των αμερικανο-τουρκικών σχέσεων» και προσέθεσε πως «δεν πιστεύειότι (οι διμερείς σχέσεις) επιδεινώθηκαν ποτέ σε σημείο να μην είμαστε πιαφίλοι ή σύμμαχοι. Αυτό που ελπίζω, είναι να οικοδομήσουμε πάνω σε μια βάσηπου είναι ήδη σταθερή».
Η ένταξηΟ Αμερικανός πρόεδρος, συνεχίζοντας να προκαλεί τους Ευρωπαίους, επανέλαβετην υποστήριξή του στην ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ενωση, μόνο πουαυτή τη φορά προσέθεσε πως η χώρα του δεν είναι μέλος της ευρωπαϊκήςοικογένειας, άρα δεν αποφασίζει και για τις χώρες που θα υποδεχθεί στουςκόλπους της η ΕΕ.
«Θέλω να είμαι σαφής», είπε από το βήμα της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης. «ΟιΗνωμένες Πολιτείες υποστηρίζουν σταθερά την υποψηφιότητα της Τουρκίας στηνΕΕ», διότι εκτίμησε πως θα ενισχυθεί έτσι ο ευρωπαϊκός συνασπισμός. Σαςενώνουν, τόνισε αναφερόμενος στους Ευρωπαίους και στους Τούρκους, «αιώνεςΙστορίας, πολιτισμού και εμπορίου».
Υπογράμμισε πως «δεν είμαστε και δεν θα είμαστε σε πόλεμο με το Ισλάμ». Μετον τρόπο αυτό, από την ισλαμική Τουρκία, θέλησε να τονίσει πως η νέααμερικανική κυβέρνηση είναι φίλη και σύμμαχος με τον μουσουλμανικό κόσμο,ξεχωρίζοντας τους τρομοκράτες, για τους οποίους υπογραμμίζει πάντα πως δεναντιπροσωπεύουν το Ισλάμ.
«Η συνεργασία μας με τον ισλαμικό κόσμο δεν πρέπει να περιοριστεί στο θέματης αντιμετώπισης της τρομοκρατίας», τόνισε και προσέθεσε ότι «πρέπει νααναζητούμε κοινή πλατφόρμα, με αλληλοσεβασμό, ακόμη και στις περιπτώσεις πουδιαφωνούμε. Εμείς πρέπει να επιδεικνύουμε σεβασμό προς την ισλαμική πίστη».
ΓΙΑ ΚΥΠΡΟΥποστηρίζει διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία
Την επανένωση της Κύπρου στη βάση της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίαςδήλωσε ότι υποστηρίζει ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Μπαράκ Ομπάμα, οοποίος είχε συνομιλίες για το θέμα με την τουρκική πολιτική ηγεσία.
Σύμφωνα με πληροφορίες, το Κυπριακό ήταν ένα εκ των ολίγων θεμάτων τα οποίαοι δύο πλευρές «δεν βλέπουν με το ίδιο μάτι», αν και η υπουργός ΕξωτερικώνΧίλαρι Κλίντον είχε λάβει φιλοτουρκική θέση. Ο Αμερικανός ηγέτης, πουανέδειξε την Τουρκία σε «χωροφύλακα» της περιοχής, υπογράμμισε πως η λύσητης επανένωσης είναι και βιώσιμη, θα είναι και διαρκής.
Από την πλευρά του, ο πρωθυπουργός της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν, δεν πέτυχενα πείσει τον κ. Ομπάμα για το θέμα της δήθεν «απομόνωσης», αφού ο ΛευκόςΟίκος, σε αντίθεση με τους γραφειοκράτες του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, φαίνεται ναέχει πιο ξεκάθαρη άποψη.
Είπε, συγκεκριμένα, ότι «οι ΗΠΑ επιθυμούν να προσφέρουν όλη τη βοήθεια πουθα ζητήσουν τα μέρη, καθώς εργάζονται στην κατεύθυνση μιας δίκαιης καιμόνιμης λύσης που θα επανενώσει την Κύπρο σε μια διζωνική δικοινοτικήομοσπονδία».
Επίσης, «δίχασε» τις δύο αντιπροσωπείες το θέμα της αρμενικής γενοκτονίας,καθώς ο Αμερικανός ηγέτης τόνισε πως δεν αλλάζει τη γνώμη του. Οπως είναιγνωστό με δηλώσεις του προεκλογικά, έκανε γνωστό πως η τραγωδία των Αρμενίωναποτελεί γενοκτονία, μία θέση που είναι ανάθεμα για τους Τούρκους.
Παρ όλα αυτά εξήγησε πως «τα προβλήματα δεν θα τα λύσω εγώ, θα τα λύσουν απόκοινού η Τουρκία και η Αρμενία». Επίσης, ζήτησε από την Αγκυρα να τερματίσειτα εμπόδια που θέτει για την επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής τηςΧάλκης.
Είπε: «Η θρησκευτική ελευθερία και η ελευθερία έκφρασης οδηγούν σε μίαισχυρή και ζωντανή κοινωνία που δυναμώνει το κράτος. Βήματα, όπως ηεπαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, θα στείλουν ένα τέτοιοσημαντικό μήνυμα και μέσα και έξω από την Τουρκία».
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11378&subid=2&tag=8777&pubid=2974774
Hellenic Genocide at UN- New York City
On April 6, 2009 The Pan-Thracian Union of America “ORPHEUS” and the Hellenic League of America (HLA) remembered the victims of the Armenian, Assyrian and Hellenic Genocide perpetrated by Turkey. Torrential rain, strong winds and brisk temperatures did not keep community activists from gathering at Ralph J Bunche Park outside the United Nations in New York for the first ever commemoration of Hellenic Genocide in Thrace , Asia Minor and Pontos.
Organizers of the event Ioannis Fidanakis, Fotis Makritoxonis (CHEUNG), Georgia Maratheftis , Paschalis Fidanakis and Giovanni di Napoli provided placards with reproductions of American newspaper accounts of the Hellenic Genocide, poster boards of Genocide perpetrators “ENVER” PASHA and Mustafa Kemal , books such as “The Pontian Question in the United Nations” by Michalis Charalambidis , and the educational pamphlet “The Genocide of Greeks: A Case Study of the Region of Thrace” by Theofanis Malkidis.
Master of ceremonies and Pan Thracian Union of America “ORPHEUS” President , Ioannis Fidanakis addressed the crowd in attendance and urged for decisive action and repeated a call for US President Obama (who was visiting Turkey on that very day) to recognize the Armenian, Assyrian and Hellenic Genocide.
“President Obama you have come to your first test of character, will you prove worthy of being mentioned in the same sentence as Alexander the Great or will you be more the beautiful siren lurking our community towards death? We gather here today to remind President Obama, that while he may be visiting the perpetrators of our Genocide, He must not forget the promises he made to both the Greek and Armenian communities here at home. We urge President Obama to stand firm and not to waiver on his commitment to justice and human rights in the face geopolitics.” Said Fidanakis, in his opening address . A brief video of this historic call outside the UN has been uploaded to You Tube:
http://www.youtube.com/watch?v=mvK4Sf813IY
Statements from those who could not attend were also read aloud at the Genocide Commemoration, including a letter from William H. Samonides, Ph.D., President, Asia Minor Hellenic American Society (AMHAS). (Read the letter here:
http://thraciangenocide.org/letter_from_asia_minor_hellenic_american_society_amhas )
Also present at the event include the president and members of the Hellenic Organization of University Graduates HOUGA, the presidents and members of the two local Pontian associations "Komninoi" of New York and "Pontos" of Norwalk Connecticut and from the "Holy Institution Panagia Soumela."
Speakers included Reverend Father Mesrob Lakissian, pastor of St. Illuminator's Armenian Apostolic Cathedral in New York City, Mr. Dimitris Molohides General Secretary – Pan Pontian Federation of USA and CANADA, Mr. Elias Tsekerides, Past President of Pan-Pontian Federation USA & Canada, Mr. Theoharis Kekis, member of Hellenic Pontian Society Panagia Soumela of Boston, and Mr. Giovanni di Napoli of Nuovo Patria Meridionale (New Southern Homeland)—the transcript of Mr . Napoli’s emotional speech “Thrace is Not Alone” is available here:
http://magnagrece.blogspot.com/2009/04/thrace-is-not-alone.html
Photos of Genocide Commemoration outside the UN on April 6, 2009 for download on homepage:
http://www.thraciangenocide.org/photos_of_thracian_greek_genocide_commemoration_outside_the_un_on_april_6_2009
Dr. Theofanis Malkidis brought the commemoration to a close with a speech in. Theofanis Malkidis is a member of the International Association of Genocide Scholars (IAGS). He is also the author of many scholarly books and articles, including “The Genocide of the Greeks: A Case Study of the Region of Thrace.” ( Available for download at www.ThracianGenocide.org )
Ioannis Fidanakis publicly stated the promise of the organizers to join the April 24th Armenian Genocide Remembrance commemorations and to again organize for next year’s April 6th Hellenic Genocide commemoration, and to pass this tradition on to our children and our children’s children, until justice is served for all victims of the Turkish Crimes of Genocide.
Please keep visiting our homepage (www.ThracianGenocide.org) we will post more photos, videos and related news articles as soon as they become available.
Join our E-list on the web at WWW.THRACIANGENOCIDE.ORG
The Thracian Genocide website and Thracian Genocide affirmation is a cooperative and collective effort by the Pan Thracian Union of America "ORPHEUS", the Hellenic League of America HLA and the works , action and spirit of many Hellenic, Phil Hellene and American scholars and activists.
Organizers of the event Ioannis Fidanakis, Fotis Makritoxonis (CHEUNG), Georgia Maratheftis , Paschalis Fidanakis and Giovanni di Napoli provided placards with reproductions of American newspaper accounts of the Hellenic Genocide, poster boards of Genocide perpetrators “ENVER” PASHA and Mustafa Kemal , books such as “The Pontian Question in the United Nations” by Michalis Charalambidis , and the educational pamphlet “The Genocide of Greeks: A Case Study of the Region of Thrace” by Theofanis Malkidis.
Master of ceremonies and Pan Thracian Union of America “ORPHEUS” President , Ioannis Fidanakis addressed the crowd in attendance and urged for decisive action and repeated a call for US President Obama (who was visiting Turkey on that very day) to recognize the Armenian, Assyrian and Hellenic Genocide.
“President Obama you have come to your first test of character, will you prove worthy of being mentioned in the same sentence as Alexander the Great or will you be more the beautiful siren lurking our community towards death? We gather here today to remind President Obama, that while he may be visiting the perpetrators of our Genocide, He must not forget the promises he made to both the Greek and Armenian communities here at home. We urge President Obama to stand firm and not to waiver on his commitment to justice and human rights in the face geopolitics.” Said Fidanakis, in his opening address . A brief video of this historic call outside the UN has been uploaded to You Tube:
http://www.youtube.com/watch?v=mvK4Sf813IY
Statements from those who could not attend were also read aloud at the Genocide Commemoration, including a letter from William H. Samonides, Ph.D., President, Asia Minor Hellenic American Society (AMHAS). (Read the letter here:
http://thraciangenocide.org/letter_from_asia_minor_hellenic_american_society_amhas )
Also present at the event include the president and members of the Hellenic Organization of University Graduates HOUGA, the presidents and members of the two local Pontian associations "Komninoi" of New York and "Pontos" of Norwalk Connecticut and from the "Holy Institution Panagia Soumela."
Speakers included Reverend Father Mesrob Lakissian, pastor of St. Illuminator's Armenian Apostolic Cathedral in New York City, Mr. Dimitris Molohides General Secretary – Pan Pontian Federation of USA and CANADA, Mr. Elias Tsekerides, Past President of Pan-Pontian Federation USA & Canada, Mr. Theoharis Kekis, member of Hellenic Pontian Society Panagia Soumela of Boston, and Mr. Giovanni di Napoli of Nuovo Patria Meridionale (New Southern Homeland)—the transcript of Mr . Napoli’s emotional speech “Thrace is Not Alone” is available here:
http://magnagrece.blogspot.com/2009/04/thrace-is-not-alone.html
Photos of Genocide Commemoration outside the UN on April 6, 2009 for download on homepage:
http://www.thraciangenocide.org/photos_of_thracian_greek_genocide_commemoration_outside_the_un_on_april_6_2009
Dr. Theofanis Malkidis brought the commemoration to a close with a speech in. Theofanis Malkidis is a member of the International Association of Genocide Scholars (IAGS). He is also the author of many scholarly books and articles, including “The Genocide of the Greeks: A Case Study of the Region of Thrace.” ( Available for download at www.ThracianGenocide.org )
Ioannis Fidanakis publicly stated the promise of the organizers to join the April 24th Armenian Genocide Remembrance commemorations and to again organize for next year’s April 6th Hellenic Genocide commemoration, and to pass this tradition on to our children and our children’s children, until justice is served for all victims of the Turkish Crimes of Genocide.
Please keep visiting our homepage (www.ThracianGenocide.org) we will post more photos, videos and related news articles as soon as they become available.
Join our E-list on the web at WWW.THRACIANGENOCIDE.ORG
The Thracian Genocide website and Thracian Genocide affirmation is a cooperative and collective effort by the Pan Thracian Union of America "ORPHEUS", the Hellenic League of America HLA and the works , action and spirit of many Hellenic, Phil Hellene and American scholars and activists.
Theocharis Kekis April 6, 2009 speech outside UN in NYC
I’ll begin with some extracts mainly from a book by Leonidas Koumakis entitled “The Miracle” and also from various websites, which contain historical information leading up to and including both the 1955 pogrom and the 1964 expulsions of Greeks residing in Constantinople, and a word about Turkish expansionism in Western Thrace. Afterwards will follow a brief account of my observations during my trip to Turkey and Pontos last year, in which the ongoing hidden persecution and repression of Greeks in Turkey is shown to be very much alive, followed by some suggestions for future action based upon a book which is banned in Turkey called “The Pontian Question in the United Nations” by Michalis Charalambidis, whose tireless activism on the Pontian question has led to the Pontian Genocide’s initial official recognition in Greece and Cyprus in 1994, and who was denied entry to the US last year at the Chicago airport, which was possibly the result of a smear campaign against him by the Turkish lobby in the US, and was therefore unable to attend the 2008 Genocide Conference in Chicago.
1955 Pogrom
In 1928, the Turks burned Tatavla and renamed it Kurtulus.
In 1930, Greeks were banned from certain professions to prevent them from making money.
In 1931, the law on the “vilification of Turkism” was enacted, in which it was sufficient for 2 Turks to give false testimony and make vague claims that one had insulted Turkey or the Turks for that person to be sent to prison without bail. This led to the fear of speaking Greek in the street or any other public place, but only in the homes, lest Greeks were accused of insulting Turkey.
With the fall of Crete in May, 1941, Turkey devised a plan for the general mobilization of the non-Muslim population of Constantinople including Greeks, Armenians, and Jews; they were taken to forced labor camps in Anatolia as had also happened in 1914. A year later, under foreign pressure, the Turks were obliged to stop the mobilization procedure and release all those who had survived.
On November 11th, 1942, Law 4305 on capital property tax was passed in a single sitting of Turkish parliament, meant for the economic ruin of the non-Muslim population of Constantinople. The tax amount was arbitrary and very high with respect to a taxpayer’s salary and impossible to pay. The citizens had no right to discuss or appeal it. Within 15 days the citizens had to pay even if it meant selling off their entire property, otherwise they would be sent to a forced labor camp in Askale in Asia Minor, the Turkish equivalent of Siberia, and thus pay off their “debts”. In 1943 when the law was passed, 1,869 prominent members of the Christian community were sent to Askale once their property had been confiscated. Many of them died there as a result of the privations they suffered. At the end of WWII the Turks were obliged to release all the prisoners in the concentration camps. The prisoners who had survived gradually began to leave Turkey in fear of their lives.
In spite of Article 14 of the Treaty of Lausanne, on Imvros and Tenedos the Turks closed the Greek schools and banned the instruction of the Greek language. Greek children were sent to attend the Turkish schools. In 1943, the property owned by the monasteries at Lavra and Koutloumousion were confiscated and the buildings given to Lazes. In this way, the Greek population on Imvros and Tenedos was severely reduced. The Turks desired to remove all traces of Hellenism from these islands and to make them Turkish.
A large part of this negative mass psychology was also spawned by jealousy of the increasing economic prosperity of the Greeks of Constantinople. The Turkish propaganda led the Turks to believe that the Greeks, Armenians, and Jews and the other minorities who enjoyed most of the country’s wealth were to blame for Turkey’s misfortune and inability to make economic progress.
The Turkish Jew Sedat Simavi, working as a reporter on the newspaper Hurriyet, the daily circulation of which he helped increase from 11,000 to 600,000 copies in 1948, wrote many inflammatory anti-Greek articles, which influenced many other Turkish newspapers and helped set the general anti-Greek climate.
Another reporter on the newspaper Hurriyet, Hikmet Bil, was the leader of various organizations promoting the Turkishness of Cyprus, and also channeled inflammatory anti-Greek feeling to the masses.
In the early 1950s, Cyprus’ struggle for independence horrified the British who were afraid they might lose their bases on the island. Therefore they decided to use the precarious situation in Cyprus to set the Greeks and Turks against each other by making Turkey a present of part of the island in order that they might assume the role of “arbitrator” and thereby safeguard their own interests. This divide and rule policy set the stage for the 1955 Constantinople pogrom.
In the beginning of the 20th century there were 300,000 Greeks residing in Constantinople. By 1955 only 25,000 people were left, rather than the 450,000 that should have been their number given a normal rate of growth in that time period.
In 1955 in Thessaloniki, Oktay Engin, a Muslim student at Thessaloniki University’s Law School who came from Komotini, Thrace, delivered a bomb to the guard at the Turkish consulate in Thessaloniki, Mehmet Hasanoglu. The guard planted the device in a garden shared by the Turkish consulate and the house where the Turks believe Kemal Ataturk was born. The bomb went off but caused no damage, apart from shattering a few windows. The bomb explosion was merely a pretext to blacken Greece’s name. And this is precisely what happened: two Turkish newspapers had already prepared special editions with prefabricated texts full of disinformation and doctored photographs for September 6th, 1955. The BBC transmitted the news 5 whole hours before the bomb exploded! These false news reports infuriated the Turkish people, and subsequently large groups of people in trains and military vehicles were transported from Anatolia to Constantinople by the Turkish authorites. Later on the same day the pogrom in Constantinople took place, which was not only not hindered by the police and state security forces, but assisted and guided by them. Shortly after these events, Oktay Engin was arrested by the Greek police. When he was released the following year, he escaped to Turkey where he was welcomed as a national hero. He was later made Chief of Police in Ankara.
On September 6th 1955 the Turks staged a pogrom against the Greeks in Constantinople and their property, raping at least 200 women, killing 30 Greeks and 1 Armenian including two clerics, severely wounding 32 Greeks, performing forced circumcisions on many men, mainly priests, after which an Armenian priest died, destroying 5,000 shops and stores, plundering and destroying 110 Greek restaurants and hotels, completely demolishing 21 Greek factories, 27 Greek pharmacies, all of the city’s 26 Greek schools, and 5 athletic centers, smashing to pieces the offices and printing presses of the city’s three big Greek newspapers, destroying the tombs of the Patriarchs and the tombstones and crosses in the Greek cemetery at Sisli and even opening up the most recent graves and removing the bodies and hacking them to pieces with knives, looting 2,600 homes and setting fire to or ravaging 73 Greek churches, vandalizing several prominent Greek monuments such as the Marasleios School, The Monestary of Valoukli, the Zappeio School for Girls, the Theological School of Halki which was eventually closed down by the Turks in 1971 and remains so to this day, and many other sites, all within the space of six and a half hours, and was carried out under the guidance and organization of the official Turkish state. The number of Greeks who were forced to leave Turkey by 1960, as a result of these events, is estimated at around 9,000.
Five years later when a military coup overturned the government of Adnan Menderes in May, 1960, the prime minister and his foreign minster, Fatin Rustu Zorlu, were sent to appear at a court martial on the island of Plati. At the trial, both men were found guilty of, among other charges, the organization and execution of the acts of vandalism carried out on the night of September 6th, 1955. The trial verdict said they were found guilty not because they organized the pogrom but because of the bad publicity and damage to Turkey’s international image which the incidents provoked. A few weeks after the incidents, the village of Gerze in Asia Minor, from where most of the Lazes who had been involved in the rioting came, was totally destroyed in a major fire, while two other villages whose inhabitants also took part in the raid were razed to the ground in a powerful earthquake!
1964 Expulsions
In 1963, the Anglo-Turkish alliance in Cyprus had brought Greece to the brink of war with Turkey. After condemning to failure all the attempts to draw up a Cypriot constitution, the Turks tried to invade Cyprus using their fleet, but were stopped by US intervention. This turmoil led to the expulsions of Constantinople Greeks in 1964.
In March of 1964 Turkey denounced the Trade, Establishment and Shipping Agreement signed by Greece and Turkey on October 30th, 1930. The result was the persecution and deportation of the Greeks who stayed on in Constantinople.
Greek properties in Constantinople were confiscated through a secret decree passed in 1964, denying people of Greek descent the right to buy or sell property.
The final act of the decades-old Turkish plan to rid Constantinople of its Greek population was fully under way in 1964, during which 57,000 Greeks were callously turned out of their homes and deported on a variety of senseless pretexts and without the slightest grounds for doing so and on the basis of a heartless procedure. Greeks forced to flee were only allowed to take essential items of clothing only. Everything else – all of their lives’ possessions – were confiscated for plunder by the Turkish authorities.
Western Thrace
Over the years Turkey has exploited the civilized nature of Greece by its expansionist aims in Western Thrace. The Muslim children have been “turkified” through education and training. Muslims who are not Turks have been given a Turkish consciousness. Also agencies have been set up that faithfully carry out Turkey’s strategic goals. The Muslims of Western Thrace have organized themselves and made constant protests for no reason whatsoever, supposedly about the oppressive conditions under which they live in Greece, in order to have a greater say regarding the minority it had created in Greece. The region has been inundated with Turkish agents who have systematically incited nationalist fervor amongst the Muslim population. The clerics have also embarked upon an intense propaganda program. The number of Muslim seminaries increased from a total of 85 in 1920 to 320 by 1996.
Before the population exchange between Turkey and Greece under the terms of the Treaty of Lausanne, in 1923 there were 315,000 Christian Greeks living in Constantinople, Imvros, and Tenedos. By 1993 that number dwindled to 5,000. On the other hand, the number of Muslims living in Western Thrace increased from 80,000 to 150,000 during this same period.
Conclusion
Turkey must apologize to Greece and the international community for the 1955 pogrom and the 1964 expulsions waged against the Greeks of Constantinople, and allow for their restoration, analogous to the Muslim population of Western Thrace as stipulated by the Treaty of Lausanne, and by the fact that the city of Byzantium (later renamed Constantinople) was founded by Greek colonists from Megara in 667 B.C. and named after their king Byzas, and has for the most part been inhabited by Greeks since then. Turkey must also cease its illegal expansionist efforts not only in Western Thrace, but in the Aegean Islands and Cyprus, and indirectly in the Muslim bow in the Balkans surrounding Greece - Albania, FYROM, and Bulgaria – which all serve its irredentist Pan-Turkist ideology.
America and NATO must also apologize to the Greeks because in 1955 Turkey was a member of NATO and a recipient of American economic and military assistance. The failure of America and NATO to condemn Ankara, to impose sanctions on Turkey, or to vigorously protest the pogroms demonstrates that the western powers remain to the present day accomplices in the systematic genocide of Hellenism.
The Greeks and Turks must work together to achieve mutual respect and understanding based on our common love for truth and justice, and end Turkey’s insatiable desires for territorial conquests and hegemony.
2008 Trip to Turkey and Pontos
As is well known, the Church of Agia Sophia in Constantinople has been blasphemed by the Ottomans by its conversion into a mosque, and by the crypto-Jew Kemal Ataturk by its conversion into a museum. Other blasphemies which exist within Agia Sophia are the defacement of most of the Orthodox symbols, which have been replaced by Moslem ones, at least one portrait of the Hitler to the Pontians, Kemal, located in the narthex (and in practically every building in Turkey), and last but not least, the presence of the tomb of Enrico Dandolo, Doge of Venice, who sacked Constantinople during the 4th crusade.
In Trapezounta, Pontos, I witnessed another blasphemy against the Agia Sophia Church there, which has also been turned into a museum, and many of whose icons have been sacrilegiously violated.
In the mountainous crypto-Christian village of Livera in Matsouka, Pontos, in the mayor’s library, was an entire bookcase of books in Greek, with topics ranging from the lives of Pontian saints to Pontian history including the genocide to the Pontian dialect among others. Another bookcase contained a small flag of Greece, a Bible, and a copy of the national icon of the Pontians, that of Panagia Soumela. However, evidently out of fear of persecution by the Turkish state, these obviously Pontian crypto-Christians claimed to be “Turkish” and did not come out and say they were Christians. As I was leaving, a villager pointed to a mosque and exclaimed “that used to be St. George’s Church”. Over the years, the Turks have either destroyed churches or converted them into mosques (and now even “museums”). Christians have not been allowed to build new churches, except upon the ruins of older churches (I question whether even this policy is currently in effect).
The famous Panagia Soumela monastery, which once housed the icon of Panagia Soumela mentioned above, which was painted by Apostle Luke himself, is regularly frequented by crypto-Christians, especially in August for the Dormition feast. It was a functioning monastery as late as the early 20th century, but was finally abandoned during Kemalist times. Now it serves as nothing more than a tourist attraction. In August two festivals are held in Turkey. The first is held in Chaykara on August 19th commemorating the Transfiguration of the Lord according to the Old Calendar. The second is held in the Panagia Soumela Monastery on August 28th commemorating the Dormition of the Theotokos, also according to the Old Calendar. It’s interesting to note that the persecuted crypto-Christians have managed to retain the canonical Old Calendar, while the majority of Greeks of Greece and the diaspora have unfortunately adopted the Papist, Masonic New Calendar. Please see www.genuineorthodoxchurch.net to learn more about the Old Calendar Church.
In Trapezounta I had dinner at a restaurant owned by a “Turkish” Pontian who fluently spoke the Pontian dialect. Unfortunately, he was also a victim of the repressive nature in Turkey and insisted that he was “Turkish” and that his parents merely spoke Pontian and he learned it from them.
In Caesaria of Cappadocia are numerous ancient cave churches. Many Orthodox luminaries such as St. Basil the Great hailed from this area. Its Orthodox activity dates back to the dawn of Christianity. Of course now it is nothing more than a tourist attraction. But it was a very edifying experience to see the ancient iconography, and to witness a Turkish Christian singing a Christian song in the altar of a cave church. Not so edifying was hearing a Turkish tour guide lying to his patrons by telling them that various Orthodox saints depicted on the walls were “Turkish”. Fortunately they were smart enough to see through his lies and told him so.
In Mersin I met up with an islamized Pontian kemenche or lyra player. He knew all of the melodies of the traditional Pontian songs. I accompanied him to his cousin’s circumcision party, during which I witnessed various Turkish music and dancing, which bore a striking resemblance to that of the Pontian. Instruments used were the kemenche, daouli, and zourna. It appears that the Turks are allowed to maintain the Pontian music and dance, but not the Pontian dialect. I was not able to find in any stores Pontian music with Pontian lyrics, but rather only with Turkish lyrics. I was told that a young Pontian musician recently got in trouble with the authorities for releasing a cd with Pontian lyrics.
In the above account, we see the recurring themes of repression of the Pontian dialect, culture, and Orthodox faith, and the desecration of Orthodox churches, monasteries, and holy sites. Seeing that the Pontians could not be obliterated by physical genocide, the Turks have now resorted to the more sinister cultural genocide. And since language and faith are two of the chief characteristics that define a people, it makes sense that these are their main targets. But, as history has proven, thanks to the resilience of this ancient Pontian people, bearers of the Greek language which God has deigned to have much of the New Testament written in, and bearers, albeit secretly, of the Genuine Orthodox faith, the only true faith revealed by God to man, and bearers of the apothegm Η Ρωμανία κι’ αν επέρασεν, ανθεί και φέρει κι’ άλλο (Though ΡΩΜΑΝΙΑ has passed, it blooms and brings forth more), and by God’s grace, this people shall never die.
Suggestions for Future Action
More information must be obtained on the situation and on the conditions of life of the Pontians in the countries of the former Soviet Union, and in the likely event of these Pontians wishing to emigrate, they should have the opportunity to choose their destination. Were the conditions given - normal conditions of cultural, social, and economic life - the Pontians never having resigned their rights on their property, nor their right to return to their homelands in historic Pontos, and Asia Minor being a territory of Greek character, the Pontians should be able to return to their Pontian homeland in present Turkey.
Interventions towards the alleviation of the lack of freedom of expression of the Pontians in Turkey must be taken.
Efforts must be continued to internationalize the Pontian issue and gain recognition of the genocide.
Memorials commemorating the Pontian holocaust must be erected in all places where Pontian life continues.
Turkish society must shatter, once and for all, those psychological, ideological, and cultural norms and symbols that allow the recurrence of cycles of violence and pogroms, such as the statue of Topal Osman – butcher of Hellenism, symbol of violence and hatred – in Kerasounta, and the statue of Kemal Ataturk – the Stalin to the Pontians – in Trapezounta. These statues must be replaced with monuments dedicated to the Pontian holocaust.
The criminal media must end its censorship and broadcast the truth about the Turkish, Kemalist gulags and all perpetrators must be brought to justice under an international court.
Cultural capitals of the world such as Smyrna and Constantinople must be reestablished.
The Greek government is obliged to introduce the Pontian Genocide to international organs such as the European Union and the United Nations. Greece has to include the Pontian Genocide in considering its foreign relations with Turkey. In all official meetings, the government is obliged to put this issue on the agenda. The culpable Turkish state’s recognition of the genocide and the subsequent restitution to all of its victims for all of the pain and suffering caused must be a leading factor for its acceptance into the European community.
1955 Pogrom
In 1928, the Turks burned Tatavla and renamed it Kurtulus.
In 1930, Greeks were banned from certain professions to prevent them from making money.
In 1931, the law on the “vilification of Turkism” was enacted, in which it was sufficient for 2 Turks to give false testimony and make vague claims that one had insulted Turkey or the Turks for that person to be sent to prison without bail. This led to the fear of speaking Greek in the street or any other public place, but only in the homes, lest Greeks were accused of insulting Turkey.
With the fall of Crete in May, 1941, Turkey devised a plan for the general mobilization of the non-Muslim population of Constantinople including Greeks, Armenians, and Jews; they were taken to forced labor camps in Anatolia as had also happened in 1914. A year later, under foreign pressure, the Turks were obliged to stop the mobilization procedure and release all those who had survived.
On November 11th, 1942, Law 4305 on capital property tax was passed in a single sitting of Turkish parliament, meant for the economic ruin of the non-Muslim population of Constantinople. The tax amount was arbitrary and very high with respect to a taxpayer’s salary and impossible to pay. The citizens had no right to discuss or appeal it. Within 15 days the citizens had to pay even if it meant selling off their entire property, otherwise they would be sent to a forced labor camp in Askale in Asia Minor, the Turkish equivalent of Siberia, and thus pay off their “debts”. In 1943 when the law was passed, 1,869 prominent members of the Christian community were sent to Askale once their property had been confiscated. Many of them died there as a result of the privations they suffered. At the end of WWII the Turks were obliged to release all the prisoners in the concentration camps. The prisoners who had survived gradually began to leave Turkey in fear of their lives.
In spite of Article 14 of the Treaty of Lausanne, on Imvros and Tenedos the Turks closed the Greek schools and banned the instruction of the Greek language. Greek children were sent to attend the Turkish schools. In 1943, the property owned by the monasteries at Lavra and Koutloumousion were confiscated and the buildings given to Lazes. In this way, the Greek population on Imvros and Tenedos was severely reduced. The Turks desired to remove all traces of Hellenism from these islands and to make them Turkish.
A large part of this negative mass psychology was also spawned by jealousy of the increasing economic prosperity of the Greeks of Constantinople. The Turkish propaganda led the Turks to believe that the Greeks, Armenians, and Jews and the other minorities who enjoyed most of the country’s wealth were to blame for Turkey’s misfortune and inability to make economic progress.
The Turkish Jew Sedat Simavi, working as a reporter on the newspaper Hurriyet, the daily circulation of which he helped increase from 11,000 to 600,000 copies in 1948, wrote many inflammatory anti-Greek articles, which influenced many other Turkish newspapers and helped set the general anti-Greek climate.
Another reporter on the newspaper Hurriyet, Hikmet Bil, was the leader of various organizations promoting the Turkishness of Cyprus, and also channeled inflammatory anti-Greek feeling to the masses.
In the early 1950s, Cyprus’ struggle for independence horrified the British who were afraid they might lose their bases on the island. Therefore they decided to use the precarious situation in Cyprus to set the Greeks and Turks against each other by making Turkey a present of part of the island in order that they might assume the role of “arbitrator” and thereby safeguard their own interests. This divide and rule policy set the stage for the 1955 Constantinople pogrom.
In the beginning of the 20th century there were 300,000 Greeks residing in Constantinople. By 1955 only 25,000 people were left, rather than the 450,000 that should have been their number given a normal rate of growth in that time period.
In 1955 in Thessaloniki, Oktay Engin, a Muslim student at Thessaloniki University’s Law School who came from Komotini, Thrace, delivered a bomb to the guard at the Turkish consulate in Thessaloniki, Mehmet Hasanoglu. The guard planted the device in a garden shared by the Turkish consulate and the house where the Turks believe Kemal Ataturk was born. The bomb went off but caused no damage, apart from shattering a few windows. The bomb explosion was merely a pretext to blacken Greece’s name. And this is precisely what happened: two Turkish newspapers had already prepared special editions with prefabricated texts full of disinformation and doctored photographs for September 6th, 1955. The BBC transmitted the news 5 whole hours before the bomb exploded! These false news reports infuriated the Turkish people, and subsequently large groups of people in trains and military vehicles were transported from Anatolia to Constantinople by the Turkish authorites. Later on the same day the pogrom in Constantinople took place, which was not only not hindered by the police and state security forces, but assisted and guided by them. Shortly after these events, Oktay Engin was arrested by the Greek police. When he was released the following year, he escaped to Turkey where he was welcomed as a national hero. He was later made Chief of Police in Ankara.
On September 6th 1955 the Turks staged a pogrom against the Greeks in Constantinople and their property, raping at least 200 women, killing 30 Greeks and 1 Armenian including two clerics, severely wounding 32 Greeks, performing forced circumcisions on many men, mainly priests, after which an Armenian priest died, destroying 5,000 shops and stores, plundering and destroying 110 Greek restaurants and hotels, completely demolishing 21 Greek factories, 27 Greek pharmacies, all of the city’s 26 Greek schools, and 5 athletic centers, smashing to pieces the offices and printing presses of the city’s three big Greek newspapers, destroying the tombs of the Patriarchs and the tombstones and crosses in the Greek cemetery at Sisli and even opening up the most recent graves and removing the bodies and hacking them to pieces with knives, looting 2,600 homes and setting fire to or ravaging 73 Greek churches, vandalizing several prominent Greek monuments such as the Marasleios School, The Monestary of Valoukli, the Zappeio School for Girls, the Theological School of Halki which was eventually closed down by the Turks in 1971 and remains so to this day, and many other sites, all within the space of six and a half hours, and was carried out under the guidance and organization of the official Turkish state. The number of Greeks who were forced to leave Turkey by 1960, as a result of these events, is estimated at around 9,000.
Five years later when a military coup overturned the government of Adnan Menderes in May, 1960, the prime minister and his foreign minster, Fatin Rustu Zorlu, were sent to appear at a court martial on the island of Plati. At the trial, both men were found guilty of, among other charges, the organization and execution of the acts of vandalism carried out on the night of September 6th, 1955. The trial verdict said they were found guilty not because they organized the pogrom but because of the bad publicity and damage to Turkey’s international image which the incidents provoked. A few weeks after the incidents, the village of Gerze in Asia Minor, from where most of the Lazes who had been involved in the rioting came, was totally destroyed in a major fire, while two other villages whose inhabitants also took part in the raid were razed to the ground in a powerful earthquake!
1964 Expulsions
In 1963, the Anglo-Turkish alliance in Cyprus had brought Greece to the brink of war with Turkey. After condemning to failure all the attempts to draw up a Cypriot constitution, the Turks tried to invade Cyprus using their fleet, but were stopped by US intervention. This turmoil led to the expulsions of Constantinople Greeks in 1964.
In March of 1964 Turkey denounced the Trade, Establishment and Shipping Agreement signed by Greece and Turkey on October 30th, 1930. The result was the persecution and deportation of the Greeks who stayed on in Constantinople.
Greek properties in Constantinople were confiscated through a secret decree passed in 1964, denying people of Greek descent the right to buy or sell property.
The final act of the decades-old Turkish plan to rid Constantinople of its Greek population was fully under way in 1964, during which 57,000 Greeks were callously turned out of their homes and deported on a variety of senseless pretexts and without the slightest grounds for doing so and on the basis of a heartless procedure. Greeks forced to flee were only allowed to take essential items of clothing only. Everything else – all of their lives’ possessions – were confiscated for plunder by the Turkish authorities.
Western Thrace
Over the years Turkey has exploited the civilized nature of Greece by its expansionist aims in Western Thrace. The Muslim children have been “turkified” through education and training. Muslims who are not Turks have been given a Turkish consciousness. Also agencies have been set up that faithfully carry out Turkey’s strategic goals. The Muslims of Western Thrace have organized themselves and made constant protests for no reason whatsoever, supposedly about the oppressive conditions under which they live in Greece, in order to have a greater say regarding the minority it had created in Greece. The region has been inundated with Turkish agents who have systematically incited nationalist fervor amongst the Muslim population. The clerics have also embarked upon an intense propaganda program. The number of Muslim seminaries increased from a total of 85 in 1920 to 320 by 1996.
Before the population exchange between Turkey and Greece under the terms of the Treaty of Lausanne, in 1923 there were 315,000 Christian Greeks living in Constantinople, Imvros, and Tenedos. By 1993 that number dwindled to 5,000. On the other hand, the number of Muslims living in Western Thrace increased from 80,000 to 150,000 during this same period.
Conclusion
Turkey must apologize to Greece and the international community for the 1955 pogrom and the 1964 expulsions waged against the Greeks of Constantinople, and allow for their restoration, analogous to the Muslim population of Western Thrace as stipulated by the Treaty of Lausanne, and by the fact that the city of Byzantium (later renamed Constantinople) was founded by Greek colonists from Megara in 667 B.C. and named after their king Byzas, and has for the most part been inhabited by Greeks since then. Turkey must also cease its illegal expansionist efforts not only in Western Thrace, but in the Aegean Islands and Cyprus, and indirectly in the Muslim bow in the Balkans surrounding Greece - Albania, FYROM, and Bulgaria – which all serve its irredentist Pan-Turkist ideology.
America and NATO must also apologize to the Greeks because in 1955 Turkey was a member of NATO and a recipient of American economic and military assistance. The failure of America and NATO to condemn Ankara, to impose sanctions on Turkey, or to vigorously protest the pogroms demonstrates that the western powers remain to the present day accomplices in the systematic genocide of Hellenism.
The Greeks and Turks must work together to achieve mutual respect and understanding based on our common love for truth and justice, and end Turkey’s insatiable desires for territorial conquests and hegemony.
2008 Trip to Turkey and Pontos
As is well known, the Church of Agia Sophia in Constantinople has been blasphemed by the Ottomans by its conversion into a mosque, and by the crypto-Jew Kemal Ataturk by its conversion into a museum. Other blasphemies which exist within Agia Sophia are the defacement of most of the Orthodox symbols, which have been replaced by Moslem ones, at least one portrait of the Hitler to the Pontians, Kemal, located in the narthex (and in practically every building in Turkey), and last but not least, the presence of the tomb of Enrico Dandolo, Doge of Venice, who sacked Constantinople during the 4th crusade.
In Trapezounta, Pontos, I witnessed another blasphemy against the Agia Sophia Church there, which has also been turned into a museum, and many of whose icons have been sacrilegiously violated.
In the mountainous crypto-Christian village of Livera in Matsouka, Pontos, in the mayor’s library, was an entire bookcase of books in Greek, with topics ranging from the lives of Pontian saints to Pontian history including the genocide to the Pontian dialect among others. Another bookcase contained a small flag of Greece, a Bible, and a copy of the national icon of the Pontians, that of Panagia Soumela. However, evidently out of fear of persecution by the Turkish state, these obviously Pontian crypto-Christians claimed to be “Turkish” and did not come out and say they were Christians. As I was leaving, a villager pointed to a mosque and exclaimed “that used to be St. George’s Church”. Over the years, the Turks have either destroyed churches or converted them into mosques (and now even “museums”). Christians have not been allowed to build new churches, except upon the ruins of older churches (I question whether even this policy is currently in effect).
The famous Panagia Soumela monastery, which once housed the icon of Panagia Soumela mentioned above, which was painted by Apostle Luke himself, is regularly frequented by crypto-Christians, especially in August for the Dormition feast. It was a functioning monastery as late as the early 20th century, but was finally abandoned during Kemalist times. Now it serves as nothing more than a tourist attraction. In August two festivals are held in Turkey. The first is held in Chaykara on August 19th commemorating the Transfiguration of the Lord according to the Old Calendar. The second is held in the Panagia Soumela Monastery on August 28th commemorating the Dormition of the Theotokos, also according to the Old Calendar. It’s interesting to note that the persecuted crypto-Christians have managed to retain the canonical Old Calendar, while the majority of Greeks of Greece and the diaspora have unfortunately adopted the Papist, Masonic New Calendar. Please see www.genuineorthodoxchurch.net to learn more about the Old Calendar Church.
In Trapezounta I had dinner at a restaurant owned by a “Turkish” Pontian who fluently spoke the Pontian dialect. Unfortunately, he was also a victim of the repressive nature in Turkey and insisted that he was “Turkish” and that his parents merely spoke Pontian and he learned it from them.
In Caesaria of Cappadocia are numerous ancient cave churches. Many Orthodox luminaries such as St. Basil the Great hailed from this area. Its Orthodox activity dates back to the dawn of Christianity. Of course now it is nothing more than a tourist attraction. But it was a very edifying experience to see the ancient iconography, and to witness a Turkish Christian singing a Christian song in the altar of a cave church. Not so edifying was hearing a Turkish tour guide lying to his patrons by telling them that various Orthodox saints depicted on the walls were “Turkish”. Fortunately they were smart enough to see through his lies and told him so.
In Mersin I met up with an islamized Pontian kemenche or lyra player. He knew all of the melodies of the traditional Pontian songs. I accompanied him to his cousin’s circumcision party, during which I witnessed various Turkish music and dancing, which bore a striking resemblance to that of the Pontian. Instruments used were the kemenche, daouli, and zourna. It appears that the Turks are allowed to maintain the Pontian music and dance, but not the Pontian dialect. I was not able to find in any stores Pontian music with Pontian lyrics, but rather only with Turkish lyrics. I was told that a young Pontian musician recently got in trouble with the authorities for releasing a cd with Pontian lyrics.
In the above account, we see the recurring themes of repression of the Pontian dialect, culture, and Orthodox faith, and the desecration of Orthodox churches, monasteries, and holy sites. Seeing that the Pontians could not be obliterated by physical genocide, the Turks have now resorted to the more sinister cultural genocide. And since language and faith are two of the chief characteristics that define a people, it makes sense that these are their main targets. But, as history has proven, thanks to the resilience of this ancient Pontian people, bearers of the Greek language which God has deigned to have much of the New Testament written in, and bearers, albeit secretly, of the Genuine Orthodox faith, the only true faith revealed by God to man, and bearers of the apothegm Η Ρωμανία κι’ αν επέρασεν, ανθεί και φέρει κι’ άλλο (Though ΡΩΜΑΝΙΑ has passed, it blooms and brings forth more), and by God’s grace, this people shall never die.
Suggestions for Future Action
More information must be obtained on the situation and on the conditions of life of the Pontians in the countries of the former Soviet Union, and in the likely event of these Pontians wishing to emigrate, they should have the opportunity to choose their destination. Were the conditions given - normal conditions of cultural, social, and economic life - the Pontians never having resigned their rights on their property, nor their right to return to their homelands in historic Pontos, and Asia Minor being a territory of Greek character, the Pontians should be able to return to their Pontian homeland in present Turkey.
Interventions towards the alleviation of the lack of freedom of expression of the Pontians in Turkey must be taken.
Efforts must be continued to internationalize the Pontian issue and gain recognition of the genocide.
Memorials commemorating the Pontian holocaust must be erected in all places where Pontian life continues.
Turkish society must shatter, once and for all, those psychological, ideological, and cultural norms and symbols that allow the recurrence of cycles of violence and pogroms, such as the statue of Topal Osman – butcher of Hellenism, symbol of violence and hatred – in Kerasounta, and the statue of Kemal Ataturk – the Stalin to the Pontians – in Trapezounta. These statues must be replaced with monuments dedicated to the Pontian holocaust.
The criminal media must end its censorship and broadcast the truth about the Turkish, Kemalist gulags and all perpetrators must be brought to justice under an international court.
Cultural capitals of the world such as Smyrna and Constantinople must be reestablished.
The Greek government is obliged to introduce the Pontian Genocide to international organs such as the European Union and the United Nations. Greece has to include the Pontian Genocide in considering its foreign relations with Turkey. In all official meetings, the government is obliged to put this issue on the agenda. The culpable Turkish state’s recognition of the genocide and the subsequent restitution to all of its victims for all of the pain and suffering caused must be a leading factor for its acceptance into the European community.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)