Παρασκευή 4 Μαρτίου 2016

Σάββατο των Ψυχών


Θ. Μαλκίδης 
Σάββατο των Ψυχών 
Το Σάββατο των ψυχών, το ΨυχοΣάββατο της πίστης μας, του   λαού μας και   του πολιτισμού μας, το Σάββατο των κεκοιμημένων αδελφών μας, το Σάββατο της μνήμης και του μνημοσύνου, είναι μία ακόμη σημαντική στιγμή της  Ορθόδοξης παράδοσής μας. 
Δείχνει πως οι ζώντες, οι Χριστιανοί, οι Ορθόδοξοι, οι Έλληνες και οι Ελληνίδες, μπορούν να μνημονεύουν τους κεκοιμημένους, να προσεύχονται για αυτούς και να προσβλέπουν σ΄αυτούς.
Το Σάββατο των Ψυχών αφορά «πάντων των απ’ αιώνος κοιμηθέντων ευσεβώς επ’ ελπίδι αναστάσεως ζωής αιωνίου» και μνημονεύει όλους  που υπέστησαν  θάνατο σε ξένη γη, σε στεριά και σε θάλασσα,  που πέθαναν από την πείνα, σε πολέμους, σε  κακοκαιρίες, σε σεισμούς και θεομηνίες, όσους κάηκαν ή χάθηκαν, εκείνους που ήταν φτωχοί και χωρίς πόρους και δεν τους φρόντισε κάποιος  με  Ακολουθίες  τα Μνημόσυνα,  για αυτούς  που έζησαν, ζουν και θα ζήσουν.
Πάρα πολλές φορές έχουμε τονίσει κατά τη διάρκεια του ιερού αγώνα για τη διεθνοποίηση και την αναγνώριση της Γενοκτονίας των προγόνων μας, της Γενοκτονίας που στοίχισε τη ζωή σε πάνω από ένα εκατομμύριο Έλληνες,  ότι έχουμε μαζί μας το Θεό και τις ψυχές των δολοφονημένων προγόνων μας. 
Έχουμε αναφέρει ότι σε κάθε δύσκολη προσπάθεια και δοκιμασία,  σε κάθε εμπόδιο που βάζουν οι υπονομευτές  και οι αρνητές, το προσπερνάμε με τη δύναμη που μας δίνει η πίστη μας, με τη δύναμη που λαμβάνουμε από τις ψυχές των δικών μας ανθρώπων.
Έχουμε επισημάνει σε κάθε δημόσια τοποθέτηση ότι ο αγώνας θα είναι νικηφόρος γιατί έχουμε δίπλα μας τις ψυχές των Ελλήνων και των Ελληνίδων,  των ανδρών, των γυναικών και των παιδιών, που εξολοθρεύτηκαν, απαγχονίστηκαν, βιάστηκαν, κατά τη διάρκεια του προμελετημένου μαζικού εγκλήματος εναντίον τους.  Ένα έγκλημα που εκτέλεσαν οι φασίστες και ρατσιστές Νεότουρκοι και Κεμαλικοί, το οποίο επειδή δεν τιμωρήθηκε επαναλήφθηκε από τους μαθητές τους Ναζί  και επαναλαμβάνεται από τους νεοσουλτάνους της Άγκυρας σήμερα. 
Φέτος,  κάθε χρόνο, κάθε Σάββατο, κάθε μέρα,  τα μνημόσυνα, τα κόλλυβα,  το σιτάρι, ας γίνουν και για τους δικούς μας ανθρώπους που  δολοφονήθηκαν  στη Θράκη, στον Πόντο, στην Ιωνία, στην Καππαδοκία. Για να  "σπείρετε εν φθορά, εγείρεται εν αφθαρσία", όπως γράφει ο απόστολος Παύλος (Α' Κορινθ, κεφ 15, εδ 42), για να μη μείνει η θυσία τους χωρίς δικαίωση, για να νιώσουμε όλοι, κεκοικημένοι και ζώντες,   ανάσταση και  απελευθέρωση. 


Πέμπτη 3 Μαρτίου 2016

ΠΑΙΔΟΚΤΟΝΙΑ και ΓΥΝΑΙΚΟΚΤΟΝΙΑ


Θ.  Μαλκίδης

«ΠΑΙΔΟΚΤΟΝΙΑ & ΓΥΝΑΙΚΟΚΤΟΝΙΑ» 


Απόσπασμα από την ομιλία του Θ. Μαλκίδη στην ομώνυμη εκδήλωση που οργάνωσε o Όμιλος Ποντίων Χορευτών Καβάλας, στη Δημοτική Βιβλιοθήκη της πόλης.


1. Γυναίκες και παιδιά ως στόχος

Η Γενοκτονία των Ελλήνων που ζούσαν στο οθωμανικό κράτος, αποτέλεσαν την τραγικότερη σελίδα της ζωής του Ελληνισμού και στοίχισαν τη ζωή σε 1.000.000 Έλληνες. Ιδιαίτερη θέση σ΄ αυτήν την περίοδο κρατά η γυναίκα και το μικρό παιδί, τα οποία αποτέλεσαν αφενός συγκεκριμένο στόχο του προμελετημένου εγκλήματος, λόγω του ειδικού τους βάρους στην κοινωνία και την οικογένεια, αφετέρου ήταν αποδέκτες όλων των επιπτώσεων της γενοκτονίας (χηρεία, προσφυγιά, βιασμός, ορφάνια κ.ά).

Δευτέρα 29 Φεβρουαρίου 2016

Aποδόμηση ή Παλιγγενεσία;

Εμφάνιση DSC_0759.JPG
Εμφάνιση DSC_0759.JPG

Θ. Μαλκίδης

Αποδόμηση ή Παλιγγενεσία; 

Μέρος της ομιλίας στην εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου του «1821 – Η Παλιγγενεσία» του Γ. Καραμπελιά, εκδήλωση η οποία οργανώθηκε από την  Ιερά Μητρόπολη Αλεξανδρουπόλεως και την Κίνηση Αλληλεγγύης Πολιτών Αλεξανδρούπολης 



Η χρονική αυτή στιγμή είναι, χωρίς καμία αμφισβήτηση, καθοριστική και σημαντική για την πατρίδα μας.  Σε μία τέτοια συγκυρία, που διακρίνει κανείς με ευκολία την παρακμή, θα περιμέναμε να υπάρχουν στοιχειώδης πράξεις αυτοάμυνας και αυτοσεβασμού, που θα προερχόταν κατά βάση από από την παιδεία, την επαναστατική μας ιστορία, την αντιστασιακή πορεία του έθνους, την παράδοση και την πίστη, την παλιγγενεσία του 1821. 

Τετάρτη 24 Φεβρουαρίου 2016

Μόνιμοι και μετακλητοί υπονομευτές



Θ. Μαλκίδης

Μόνιμοι και μετακλητοί υπονομευτές 

Στις 24 Φεβρουαρίου του 1994, εικοσιδύο χρόνια πριν,   η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη της 19ης  Μαΐου ως «Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο Μικρασιατικό Πόντο», ημέρα που ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα, για να υλοποιήσει την τελευταία και πιο σκληρή φάση της Γενοκτονίας. 

Το νομοσχέδιο  έκανε λόγο   μεταξύ των άλλων και για τα εξής: "Ορίζεται η 19η Μαΐου ως ημέρα μνήμης της γενοκτονίας..... η κυβέρνηση διάκειται θετικά στην πρόταση των Ποντιακών οργανώσεων να προχωρήσει, μετά τις απαραίτητες μελέτες, στη δημιουργία μιας πόλης με το όνομα ΡΩΜΑΝΙΑ στην περιοχή της Θράκης, που θα αποτελέσει τη Μητρόπολη των απανταχού Ελλήνων του Πόντου και θα είναι μια ορατή σύνδεση με την Ποντιακή ιστορία και τον Ποντιακό πολιτισμό. Με την πρόσθετη υποχρέωση ανέγερσης εθνικού μνημείου της ποντιακής γενοκτονίας στην ίδια περιοχή".


Η αναγνώριση της 19ης Μαΐου και όχι κάποιας άλλης μέρας, στην οποία μεταφέρεται αυθαιρέτως από το κράτος, αποτέλεσε μία σημαντική επιτυχία των ανθρώπων, όπως ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης, που αγωνίστηκαν και αγωνίζονται για το ζήτημα. 

Ο αείμνηστος αγαπητός μας καθηγητής Νεοκλής Σαρρής μου είχε πει πως την ημέρα εκείνη είχε παρατηρήσει τους εκπροσώπους της Τουρκίας να παρακολουθούν τη συνεδρίαση της Βουλής με την ίδια έκφραση αμηχανίας που είχαν και οι επίσημοι εκπρόσωποι της Ελλάδας.  Οι μεν πρώτοι για τους ευνόητους λόγους, οι δε δεύτεροι λόγω των πιέσεων που δέχτηκαν να μην προχωρήσει η αναγνώριση, αλλά και γιατί έπρεπε πλέον να αρχίσει ο αγώνας υπονόμευσης και κατανάλωσης. 

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι εικοσιδύο χρόνια μετά κυριαρχούν και οι δύο τάσεις όπως αυτές εμφανίστηκαν στη Βουλή το 1994, ωστόσο εάν για την τουρκική πλευρά η στάση είναι αναμενόμενη, αυτή που εντυπωσιάζει είναι η ελλαδική πρακτική. 

Μόνιμοι και το τελευταίο χρονικό διάστημα και μετακλητοί υπονομευτές προσπαθούν να ακυρώσουν με κάθε τρόπο έναν νόμο του κράτους, ο οποίος, από τις λίγες φορές, ήρθε ως αναγκαιότητα από την ιστορία. 

Πρωθυπουργοί και υπουργοί που καταθέτουν στεφάνια στον επικεφαλής του σχεδίου Γενοκτονίας, βουλευτές, σύμβουλοι και υποψήφιοι βουλευτές που με πράξεις ανήθικες και άνανδρες, συκοφαντικές και δυσφημιστικές, ενεργώντας "υπηρεσιακά" προσπαθούν να ακυρώσουν την πράξη αναγνώρισης, ψευτοεπιστήμονες και ψευτοδιανοούμενοι που παριστάνουν τους "ειδικούς",   "εκδηλώσεις" για τη Γενοκτονία και για τη  
διαχείριση (!!!!!!) της μνήμης, συνέδρια και συνδιασκέψεις όπου δεν προσκαλούνται οι συνεπείς του αγώνα αναγνώρισης της Γενοκτονίας, συνάξεις   που καταναλώνουν και ευτελίζουν το ζήτημα, αρνητές που με το πρόσχημα της "ιστορικής και προσωπικής άποψης" προσπαθούν να αποδομήσουν την αναγνώριση,  συγγραφείς που εκθειάζουν τον Κεμάλ  και χιλιάδες άλλες πράξεις.

Είναι πράγματι εντυπωσιακά  τα επιτεύγματα της υπονόμευσης και της κατανάλωσης. Θλιβερό όσο και οι εκπρόσωποι της προσπάθειας αυτής που περιφέρονται από αίθουσα σε αίθουσα, από τηλεοπτικό κανάλι σε ραδιοφωνικό σταθμό και από κομματικό σχηματισμό σε παρακρατικές οργανώσεις και υπηρεσίες.

Η χαρά όμως του αγώνα και της ανιδιοτελούς προσπάθειας, η χαρά της αναγνώρισης  τα υπερβαίνει όλα. Σβήνει τις πίκρες και τις δοκιμασίες, τα εμπόδια και τις θλίψεις, τα πρόσωπα και τους θεσμούς που τόσο κακό έκαναν. Η αναγνώριση, παρά την υπονόμευση και την κατανάλωση, είναι γεγονός. 
Συν Θεώ, το σκότος, το ψέμα, η προπαγάνδα,  νικήθηκε, για άλλη μία φορά  από το φως και την  αλήθεια.




Τρίτη 23 Φεβρουαρίου 2016

Σύλλογος Ποντίων Διδυμοτείχου "Ρωμανία"




Θ. Μαλκίδης

Σύλλογος Ποντίων Διδυμοτείχου "Ρωμανία"

Χαιρετισμός  στην πρώτη εκδήλωση του νεοσύστατου Συλλόγου Ποντίων Διδυμοτείχου "Ρωμανία"


Πόσο όμορφα νιώθει ένας άνθρωπος όταν βρίσκεται ανάμεσα σε φίλους, συμπατριώτες,  με τους οποίους μοιράζεται κοινή αφετηρία, κοινούς στόχους, κοινό προορισμό. Αυτά τα συναισθήματα έχω απόψε και άλλα πολλά που χαρακτηρίζουν κάθε πολιτικό ον, που κατανοεί την αναγκαιότητα δημιουργίας της κοινής αυτής προσπάθειας που αποτελεί συμπύκνωση της ελληνικής, ρωμαίικης πορείας.

Σύλλογος, κοινή δηλαδή ταυτότητα και διαδρομή, Πόντιοι, άνθρωποι με συγκεκριμένες αναφορές και ιστορία, Ρωμανία, ελληνικός τόπος και χρόνος, Διδυμότειχο, πρωτεύουσα, πόλη, Θράκη, αυτοκρατορία, παρελθόν και συνέχεια. 

Εύχομαι υγεία ψυχής και σώματος και καλό αγώνα στη σπουδαία αυτή προσπάθειά σας.







Δευτέρα 22 Φεβρουαρίου 2016

Στη Μνήμη του Τζόρτζ και της Νάνσυ Χόρτον








Θ. Μαλκίδης

Στη Μνήμη του Τζόρτζ και της Νάνσυ Χόρτον


Η πρόσφατη απώλεια της Νάνσυ Χόρτον, της κόρης του Τζόρτζ Χόρτον, του προξένου των ΗΠΑ στην Σμύρνη, επανέφερε στη μνήμη την προσφορά της οικογένειας Χόρτον στον Ελληνισμό της Μικράς Ασίας και ειδικότερα σε ό,τι έχει σχέση με την ανάδειξη της Γενοκτονίας.

Τον Τζόρτζ Χόρτον τον “γνώρισα” μέσα από τα βιβλία του που αποτελούν ισχυρές μαρτυρίες για την τέλεση του εγκλήματος, το οποίο τελέστηκε εναντίον του Ελληνισμού.

Την κόρη του τη Νάνσυ Χόρτον, είχα την ευλογία να τη γνωρίσω από κοντά, όταν την προσκάλεσα για να τιμηθεί για την προσφορά της. Μιλήσαμε μαζί στην εκδήλωση που έγινε στην Καβάλα από το Σύλλογο Μικρασιατών, τον Σεπτέμβριο του 2009, όπου και τιμήθηκε, ενώ στην ίδια παρουσίαση τιμήθηκε και ο πρέσβης της Ιαπωνίας στην Ελλάδα, όταν αναδείξαμε τη διάσωση των Ελλήνων από τον άγνωστο Ιάπωνα πλοίαρχο στο λιμάνι της Σμύρνης. Την άγνωστη αυτή ιστορία τη διέσωσε ο Τζόρτζ Χόρτον.

Η Γενοκτονία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, του Πόντου, της Θράκης είναι από τα πρωτοφανή εγκλήματα στην ανθρώπινη ιστορία. Ύστερα από δεκάδες αιώνες ζωής παρουσίας και προσφοράς ένα σημαντικότατο κομμάτι του ελληνικού έθνους εκριζώθηκε αφήνοντας πατρογονικές εστίες, εκκλησίες, τάφους προγόνων και κατέφυγε στην Ελλάδα, όπου δημιούργησε σωματεία και συλλόγους, φορείς διάσωσης της παράδοσης.

Σε αυτές τις δύσκολες ημέρες για το Ελληνισμό της Ανατολής, σημαντική και ανιδιοτελή αρωγή προσέφεραν Φιλέλληνες που συνέχισαν τη μεγάλη παράδοση του Φιλελληνισμού, συνεισφέροντας στη σωτηρία διωκόμενων ανθρώπων, γυναικών, παιδιών, ηλικιωμένων. Μία σημαντική μορφή που συνετέλεσε στη σωτηρία των Μικρασιατών και στη συνέχεια με τα βιβλία του στην τεκμηρίωση της γενοκτονίας των Ελλήνων ήταν ο πρόξενος των ΗΠΑ στη Σμύρνη Τζωρτζ Χόρτον. Η μαρτυρία του Χόρτον, μέσα από τα βιβλία του «Αναφορικά με την Τουρκία» και «Η κατάρα της Ασίας», μαζί με αυτά του πρέσβη των ΗΠΑ στην Τουρκία Χένρυ Μοργκεντάου, αποτελούν τεκμήρια διάπραξης του μαζικού εγκλήματος.

Σε αυτές τις δύσκολες ημέρες για την ιστορία και την αλήθεια του Ελληνισμού της Ανατολής, που από την υπονόμευση κατέληξε στην άρνηση, σημαντική και ανιδιοτελή αρωγή προσέφεραν άνθρωποι όπως ο Τζόρτζ και η Νάνση Χόρτον, που συνέχισαν τη μεγάλη παράδοση του φιλελληνισμού, συνεισφέροντας στη σωτηρία διωκόμενων ανθρώπων, γυναικών, παιδιών, ηλικιωμένων. Η προσφορά του Τζόρτζ και της Νάνσυ Χόρτον δεν πρόκειται να λησμονηθεί ποτέ από τους Έλληνες και τις Ελληνίδες.

Τετάρτη 17 Φεβρουαρίου 2016

"Μηδέν εις το πηλίκιον...."

 

Θεοφάνης Μαλκίδης 

"Μηδέν εις το πηλίκιον....".

To ζήτημα της Γενοκτονίας  εικοσιδύο  χρόνια μετά την αναγνώριση από τη Βουλή των Ελλήνων.


  1. Απουσία και Ύβρις
"Το μηδέν εις το πηλίκιον",  το είπε ένας  εκ των βασικών  υπονομευτών της ανάδειξης της Γενοκτονίας,  στην ιδιαίτερη μου πατρίδα, την Αλεξανδρούπολη. Εκεί όπου βρήκαν καταφύγιο,μετά το έγκλημα,  Θρακιώτες, Πόντιοι, Ίωνες, Καππαδόκες,  μεταξύ των οποίων και η δική μου οικογένεια. 

  
Από την άλλη πλευρά,  είναι να θαυμάζεις τους Αρμένιους για το σεβασμό στη μνήμη των θυμάτων του και για την προσπάθεια απόδοσης της αλήθειας στους ζωντανούς απογόνους τους. Είναι να θαυμάζεις πως χωρίς υποκρισία και προσδοκίες πολιτικών ωφελειών έχουν συμφωνήσει ΟΛΟΙ για το ζήτημα της Γενοκτονίας. Γιατί άραγε δεν συμβαίνει το ίδιο στην Ελλάδα, η οποία και επισήμως, πλην της οικονομικής της χρεοκοπίας, χρεοκόπησε πολιτικά και πνευματικά στην υπόθεση αναγνώρισης της Γενοκτονίας;

Την πρόταση του Μιχάλη Χαραλαμπίδη και την ψήφιση του σχετικού νομοσχεδίου για την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου το Φεβρουάριο του 1994 και η θέσπιση της 19ης Μαΐου ως ημέρα Εθνικής μνήμης( λίγα χρόνια αργότερα ακολούθησε η ψήφιση του νομοσχεδίου για τη Γενοκτονία στη Μικρά Ασία και η ανακήρυξη της 14ης Σεπτεμβρίου ως ημέρα μνήμης), ακολούθησαν μία σειρά από ενέργειες οι οποίες πραγματικά άφησαν έκπληκτους τους Έλληνες και τους Φιλέλληνες. 

Την 19η Μαΐου προσγειώνονται τουρκικά αεροσκάφη στην προσφυγική Νέα Αγχίαλο και γίνεται η συναυλία Ρουβά – Κούτ στην ημικατεχόμενη Κύπρο. Την 19η Μαίου γίνεται απόπειρα να σταλεί η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών στις εορτές μνήμης του Κεμάλ στην Άγκυρα (!), ενώ οι  πρωθυπουργοί και υπουργοί εξωτερικών Παπανδρέου και Καραμανλής καταθέτουν στεφάνι στο μαυσωλείο του βασικού υπεύθυνου για τη Γενοκτονία(!). Ο δεύτερος ακολούθησε την αντίστοιχη πράξη, του στενού συγγενή του, πρωθυπουργού επίσης, στη δεκαετία του 1950....

Τα παρακάτω ερωτήματα τα υποβάλλω ως Έλληνας πολίτης με τα δικαιώματα που έχω (ακόμη), κυρίως όμως ως απόγονος διασωθέντων της Γενοκτονίας, στη διάρκεια της οποίας η οικογένειά μου είχε και ορφανά παιδιά, αγνοούμενους και όλα εκείνα που συνοδεύουν ένα (μαζικό) έγκλημα:

-Πως είναι δυνατόν   να δικαιολογηθεί η απουσία, η αδιαφορία, η ολιγωρία του επονομαζόμενου πολιτικού προσωπικού της για το ζήτημα ανάδειξης της Γενοκτονίας εντός και εκτός Ελλάδας; 

-Πως μπορεί να γίνει ερμηνεία του γεγονότος ότι 22 χρόνια μετά τη ψήφιση του νόμου, στο λεγόμενο αντιρατσιστικό νόμο απουσιάζει η αναφορά για τη Γενοκτονία, με τη δικαιολoγία της μη διεθνούς αναγνώρισης; Και οι αναγνωρίσεις που ελήφθησαν μετά από συστηματική και ανιδιοτελή εργασία Ελλήνων και Φιλελλήνων στη Σουηδία, ΗΠΑ, Αυστραλία, Κύπρο, και αλλού τι είναι; 

-  Είναι  αποδεκτό ότι υπάρχουν “πολιτικοί και πνευματικοί” άνθρωποι στην Ελλάδα του 2016, απ' ΟΛΟ το πολιτικό και πνευματικό χώρο, που αποδέχονται και θαυμάζουν τον Κεμάλ; Τον εξολοθρευτή δηλαδή των Ελλήνων και άλλων εθνοτήτων; 

- Γιατί η Ελλάδα απουσιάζει όταν γίνεται αναφορά για το ζήτημα της Γενοκτονίας σε διεθνείς οργανισμούς και διεθνείς συναντήσεις και κρύβεται φοβούμενη, ενώ την ίδια στιγμή υβρίζει τους νεκρούς μας προγόνους και παρίσταται σε εγκαίνια του ψεύτικου σπιτιού του Μουσταφά Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη; 

- Γιατί η Ελλάδα ως Υπουργείο Εσωτερικών, Νομαρχία, Περιφέρεια, Περιφερειακή Ενότητα, κλπ, καλεί τον ελληνικό λαό να εορτάσει (!!!!) την ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας και μεταθέτει την ημέρα μνήμης σε άλλη ημερομηνία, κάνοντάς την “λάστιχο” με τελετουργικό που φωνάζει «να βγούμε από την υποχρέωση»; 

- Υπάρχει κάποιος που διανοείται ότι ένας πρωθυπουργός ή υπουργός της Αρμενίας ή του Ισραήλ μπορεί  αρνείται ή να υπονομεύει τη Γενοκτονία; 

Στα παραπάνω  θα πρέπει να προστεθούν και άλλες κινήσεις με τελευταία το Μάιο του 2013 με    την απάντηση   του Υπουργείου Εξωτερικών της Ελλάδας στο αντίστοιχο της Τουρκίας.  Στη δήλωση της Τουρκίας ότι «οι εκδηλώσεις για τη δήθεν γενοκτονία των Ποντίων που οργανώθηκαν και φέτος στην Ελλάδα στηρίζονται σε ισχυρισμούς που διαστρεβλώνουν την ιστορία»,  εκδηλώσεις οι  οποίες «δεν εξυπηρετούν το σκοπό της ανάπτυξης των τουρκοελληνικών σχέσεων», η Ελλάδα απήντησε ως εξής: «Η ιστορία είναι αλήθειες και γεγονότα που ούτε ξεχνιούνται ούτε παραγράφονται. Σύσσωμος ο Ελληνισμός τιμά τη μνήμη και την θυσία των Ποντίων. Ωστόσο, άλλο η ιστορία και άλλο το παρελθόν, το οποίο δεν πρέπει να σκιάζει την αμοιβαία βούληση να δημιουργήσουμε ένα μέλλον συνεργασίας, φιλίας, σταθερότητας και αμοιβαίου σεβασμού για τους δύο λαούς».
Στην απάντηση δεν υπάρχει ούτε  η λέξη Γενοκτονία, ούτε έγκλημα, ούτε αναφορά στο θύτη Τουρκία. Αντιθέτως  όπως αναφέρεται το παρελθόν δεν πρέπει να εμποδίζει τη συνεργασία, φιλία, σταθερότητα και λοιπές κενολογίες.

  1. Μηδέν εις το πηλίκιον....

Κάθε 24η Απριλίου στην Αρμενία και στην Αρμενική Διασπορά εκατομμύρια Αρμένιοι τιμούν τη μνήμη των θυμάτων της Γενοκτονίας, ενώ το 2015, οι εκδηλώσεις μνήμης θα κυριαρχήσουν στον αρμενικό βίο. Ξεχωρίζει βεβαίως η αγιοποίηση των 1.500.000 θυμάτων τῆςΓενοκτονίας στὴν εκατοστὴ επέτειο του μαζικού εγκλήματος! Τώρα που λαοί, όπως ο Αρμενικός, μας δείχνουν το δρόμο της αξιοπρέπειας και της αλήθειας στη χρεοκοπημένη Ελλάδα, πολλοί υβρίζουν και συνεχίζουν να απουσιάζουν από τον αγώνα της μνήμης και του πολιτικού βίου. 

Τώρα που έχουν καταλυθεί φασιστικά, ρατσιστικά και ολοκληρωτικά καθεστώτα, τώρα που έχουν καταρρεύσει όλα τα φασιστικά σύμβολα, την ίδια στιγμή στην Ελλάδα, υπάρχουν ακόμη φωνές ΑΠΌ ΌΛΑ τα μήκη και τα πλάτη της αποκαλούμενης πολιτικής και πνευματικής ζωής, που θαυμάζουν τα επιτεύγματα  και τα πρόσωπα του μίσους, που μιλούν για τον Κεμαλισμό και το Ναζισμό. Ταυτόχρονα  ο Κεμαλισμός και ο Φασισμός στη μήτρα Τουρκία που τους γέννησε καταρρέει και αποκαθηλώνεται, στην Ελλάδα των εκατομμυρίων θυμάτων, οι κεμαλικές- φασιστικές οπισθοφυλακές   δίνουν μάχη για την επιβίωσή του!
Ωστόσο η δυναμική του ζητήματος της Γενοκτονίας δεν μπορεί να εμποδισθεί από ιδιοτελείς και μικρούς ανθρώπους, από στρατευμένους απολογητές και θαυμαστές του Κεμαλισμού. Το ζήτημα της Γενοκτονίας είναι τόσο ψηλά που κανείς “εύκαιρος” δεν μπορεί να το σβήσει, όσο και εάν προσπαθήσει, όσα στεφάνια καταθέσει, όσα κείμενα και εάν γράψει, ό,τι και εάν κάνει. 

Αυτοί  που έφεραν το  ζήτημα της αναγνώρισης της Γενοκτονίας στο “μηδέν εις το πηλίκιον” δεν είναι η ζωντανή Ελλάδα. Η ζωντανή Ελλάδα είμαστε εμείς και θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για την ιστορική αλήθεια και το δίκαιο, για την αναγνώριση της Γενοκτονίας!


Τρίτη 16 Φεβρουαρίου 2016

Η συνωμοσία εναντίον του Οτζαλάν και η ελευθερία των Κούρδων




Θ. Μαλκίδης

Η συνωμοσία εναντίον του Οτζαλάν και 

η ελευθερία των Κούρδων

Δεκαεπτά χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τη διεθνή συνωμοσία εναντίον του Αμπνουλάχ Οτζαλάν και του κουρδικού λαού, που οδήγησε  στη σύλληψη του Άπο από τις τουρκικές φασιστικές δυνάμεις. 

Με την έναρξη του ένοπλου αγώνα στην Τουρκία από τους Κούρδους το 1984, με τη δολοφονία χιλιάδων Κούρδων στο Ιράκ στα τέλη της δεκαετίας του 1980, με τις ειδήσεις για την καταπίεση των Κούρδων του Ιράν και της Συρίας, ο ελληνικός λαός επανασυνδέθηκε μετά από χιλιάδες χρόνια τον Κουρδικό λαό- ο Ξενοφώντας αναφέρεται στους Καρδούχους- ωθώντας να στηρίξει ποικιλοτρόπως το κίνημα κοινωνικής και εθνικής απελευθέρωσης.

Μάλιστα ο ελληνικός λαός στην αλληλεγγύη του στον αγώνα του κουρδικού λαού για απελευθέρωση, είχε και ένα θύμα, το Θεόφιλο Γεωργιάδη, μέλος της Κυπριακής επιτροπής Αλληλεγγύης στο Κουρδιστάν ο οποίος δολοφονήθηκε, λόγω της δράσης του, το 1994.

Η σύλληψη του Αμπντουλάχ Οτζαλάν το 1999, δημιούργησε  νέα δεδομένα για το μέλλον του κουρδικού ζητήματος, δεδομένα που αναδείχθηκαν πιο έντονα μετά την εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ το 2003 και τη οικοδόμηση μίας ομόσπονδης κουρδικής κρατικής δομής. Ταυτόχρονα η μετατροπή της θανατικής ποινής του Οτζαλάν σε ισόβια κάθειρξη, οι ολοένα περισσότερες φωνές σε όλο τον κόσμο, ακόμη και στην Τουρκία που ζητούν πολιτική λύση για το Κουρδικό, δίνουν νέες προοπτικές για το μέλλον.
Το Κουρδικό ζήτημα αποτελεί μία πολύ σημαντική παράμετρος της περιοχής που περιλαμβάνει αρχικά την Τουρκία, στη συνέχεια το και  Ιράκ, και βεβαίως στη Συρία και το Ιράν.

Και αυτό όχι μόνο γιατί σ’ αυτά τα κράτη οι Κούρδοι αποτελούν ένα μεγάλο μέρος του συνολικού πληθυσμού και η παρουσία τους είναι αδιάλειπτη εδώ και χιλιάδες χρόνια, αλλά γιατί οι Κούρδοι αποτελούν πλέον κεντρική συνιστώσα των μελλοντικών εξελίξεων στην περιοχή. 

Αυτό φαίνεται στο Ιράκ, στη θέληση των Κούρδων της Τουρκίας να συνεχίσουν την προσπάθειά τους με ένοπλη πάλη και πολιτική δραστηριοποίηση, στον πολιτικό αγώνα των Κούρδων του Ιράν, στην ένοπλη αντίσταση στο αφανισμό  στη Συρία, δεδομένα που συγκροτούν προϋποθέσεις υλοποίησης δημιουργίας Κουρδικού κράτους, του οράματος δηλαδή εκατομμυρίων Κούρδων σε όλον τον πλανήτη.

Η σύλληψη του Οτζαλάν πριν 17 χρόνια, δεν κατέστειλε το κουρδικό κίνημα, το αντίθετο του κουρδικό ζήτημα είναι ανοιχτό και θα επηρεάσει τις άμεσες εξελίξεις στην περιοχή μας. Η κουρδική ελευθερία είναι δεδομένη.

Δευτέρα 15 Φεβρουαρίου 2016

Συλλογικό Αλτσχάιμερ



Θ. Μαλκίδης

Συλλογικό Αλτσχάιμερ

Μέρος της ομιλίας στην παρουσίαση του βιβλίου του Θ. Δεύτου για την Τραπεζούντα, που οργανώθηκε στην Κομοτηνή από τα Ποντιακά Σωματεία Ν. Ροδόπης. 



Είναι πολλές στιγμές όταν  στη χώρα αυτή, στον τόπο αυτό, ακούω Ελλάδα αλλά δε βλέπω Ελλάδα, γιατί είναι ένας εφιάλτης όπως γράφει ο Σεφέρης. Τόπος στον οποίο έχω  τη βεβαιότητα ότι επικρατεί ένα συλλογικό Αλτσχάιμερ. 

Η Μνήμη μίκρυνε, οι αρνητές πολλαπλασιάζονται, οι υπονομευτές γίνονται ακόμη περισσότεροι και η παιδεία, μοναδική αντίσταση σε καιρούς σκοτεινούς, σε χρόνους κάθε λογής πτώχευσης, δείχνει να είναι αντικείμενο των ιδεοληπτικών των "εκτός ύλης".
Εκτός ύλης η Γενοκτονία, εκτός ύλης ο Πόντος, η Θράκη, η Καππαδοκία, η Ιωνία, εκτός ύλης η Ελλάδα. 
Παράλληλα εντός ύλης από  ψευτοδιανοούμενους, ψευτοπολιτικούς και ψευτοκαθηγητές είναι ο φασισμός, ο δάσκαλος του Χίτλερ, η εθνική αποδόμηση και οι συνταγές μαγειρικής.....

Η ιστορική λογοτεχνία, η λογοτεχνία της ιστορίας είναι ένα μέσο αντίδρασης στο συλλογικό Αλτσχάιμερ, ένα μέσο άμυνας και επίθεσης ενάντια σε κάθε εκφυλισμό των κυττάρων μας. Χρειάζεται η χώρα αυτή το διάλογο, την ισηγορία, την ελευθερία, τη Δημοκρατία. Ιδιαίτερα σήμερα όταν όλες αυτές οι αρχές και άλλες εκατοντάδες παρόμοιες, είτε έχουν εξαφανιστεί, είτε όσες έχουν παραμείνει βιάζονται ποικιλοτρόπως. 

Προφανώς αυτοί που ήθελαν να μας εξαφανίσουν, να μας κάνουν ένα λαό μουσείων δεν το κατάφεραν με τη βιολογική Γενοκτονία. Το ίδιο θα συμβεί και με τους στρατευμένους, μόνιμους και μετακλητούς, που  θέλουν να μας εξαφανίσουν με τη Γενοκτονία της Μνήμης. Υπήρξαμε, υπάρχουμε και θα υπάρχουμε, περισσότεροι και καλύτεροι! 

 Υ.Γ. Την ομιλία μου την αφιερώνω στη  μνήμη των δολοφονημένων μελών του  ελληνικού  αθλητικού συλλόγου "Πόντος" Μερζιφούντας και στους τρεις συνανθρώπους μας του Πολεμικού μας Ναυτικού. Ελάχιστο δείγμα ανάσχεσης  στο συλλογικό Αλτσχάιμερ....


Παρασκευή 12 Φεβρουαρίου 2016

Ποδοσφαιρική ομάδα Πόντος. 12 Φεβρουαρίου 1921


  • Ποδοσφαιρική ομάδα Πόντος. Απαγχονίστηκαν για να τιμήσουν τη φανέλα τους
Ποδοσφαιρική ομάδα Πόντος. Ο ελληνικός αθλητικός σύλλογος Μερζιφούντας. 
 12 Φεβρουαρίου 1921. Απαγχονίστηκαν για να τιμήσουν τη φανέλα τους.
Του Φάνη Μαλκίδη

Ο Ελληνικός Αθλητικός Σύλλογος Μερζιφούντας «Πόντος» ιδρύθηκε από μαθητές και αποφοίτους του Κολεγίου «Ανατόλια» το 1903. Στη διοίκησή του συμμετείχαν τόσο οι μαθητές όσο και οι δάσκαλοι του κολεγίου, και η δραστηριότητά του αφορούσε τους τομείς του αθλητισμού, του πνεύματος, της τέχνης. Επίσης, ο σύλλογος διοργάνωνε ερασιτεχνικές θεατρικές παραστάσεις, δημιούργησε εξαιρετική βιβλιοθήκη, ενώ το 1910 ο σύλλογος ανέλαβε την έκδοση του περιοδικού Πόντος, Μηνιαίον δημοσίευμα φιλολογικόν, επιστημονικόν και παιδαγωγικόν.
Ο Ελληνικός Αθλητικός Σύλλογος «Πόντος» κατέχει ιδιαίτερη θέση μεταξύ των συλλόγων εξαιτίας της ιδιαιτερότητας του χαρακτήρα του, αφού συγκροτήθηκε στο πλαίσιο ενός σχολείου και ταυτόχρονα εργάστηκε για την ταυτότητα των μελών του.

Στις τελευταίες εκλογές, που έγιναν τον Μάιο του 1920, στο αξίωμα του προέδρου αναδείχθηκε ο καθηγητής Δ. Θεοχαρίδης, στη θέση του αντιπροέδρου ο Χαράλαμπος Ευσταθιάδης, γραμματέας ο Αναστάσιος Παυλίδης, ταμίας ο Συμεών Ανανιάδης, και υπεύθυνος για το αθλητικό τμήμα ο Γρηγόριος Τσακάλωφ. Όλοι τους 8 μήνες αργότερα θα συλλαμβάνονταν από τους Τούρκους, και με εξαίρεση τον Τσακάλωφ, ο οποίος ήταν Ρώσος πολίτης, θα δολοφονούνταν στην Αμάσεια το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του 1921.
Σημαντικό μέλος και αθλητής του Συλλόγου ήταν ο Συμεών Ανανιάδης. Ο Ανανιάδης γεννήθηκε στη Σαμψούντα, εισήχθη στο «Ανατόλια» το 1919, και ήταν πολύ καλός αθλητής του στίβου. Όπως γράφει ο συμμαθητής και φίλος του Ευθύμιος Κουζινός, το 1920 έβλεπε το μέλλον του ρόδινο: «Είχαμε επιβιώσει από σφαγές τα προηγούμενα τέσσερα χρόνια και είχε βάλει τρεις στόχους, να πιάσει και εάν είναι δυνατόν να "σπάσει" το παγκόσμιο ρεκόρ στα 100 μέτρα, να φοιτήσει στην αμερικανική ιατρική σχολή στη Βηρυτό και να συνεχίσει σπουδές στη Βιέννη και να παντρευτεί μια όμορφη συμπατριώτισσά του από την περιοχή του Αλαχάμ η οποία φοιτούσε στο αμερικανικό Λύκειο. Μάλιστα κάθε Σάββατο δεν έχανε την ευκαιρία να συμμετέχει στις συνεδριάσεις του "Πόντος", όπου εκεί την έβλεπε ο Συμεών» (Couzinos E., Twenty three years in Asia Minor [1899-1922], New York, Vantage Press 1969, σ. 67).
Στις 12 Φεβρουαρίου 1921 οι Τούρκοι περικύκλωσαν το «Ανατόλια». Αρχικά έψαχναν για όπλα και εκρηκτικά και στη συνέχεια, αφού δεν βρήκαν τίποτα, κατευθύνθηκαν στο γραφείο του προέδρου του Κολεγίου Τζ. Γουάιτ. Εκεί οι Τούρκοι είδαν δύο χάρτες που απεικόνιζαν την περιοχή του Πόντου, σύμφωνα με τους αρχαίους Έλληνες και τους Ρωμαίους. Η εύρεση των χαρτών οδήγησε τους Τούρκους να ζητήσουν να δουν τη βιβλιοθήκη του συλλόγου «Πόντος». Στη βιβλιοθήκη υπήρχαν εκατοντάδες βιβλία στην ελληνική και ειδικότερα στην αρχαιοελληνική γλώσσα, έργα κλασικών συγγραφέων τυπωμένα τα περισσότερα στην Αθήνα. Ανάμεσά τους βρήκαν και ένα σημειωματάριο με τις δραστηριότητες του Συλλόγου, το οποίο θεωρήθηκε «επαναστατικό».
Η φωτογραφία του ποδοσφαιρικού τμήματος του Συλλόγου ερέθισε ακόμη περισσότερο τους Τούρκους. Οι αθλητές της ποδοσφαιρικής ομάδας «Πόντος» είχαν άσπρες και μπλε οριζόντιες ρίγες και το γράμμα «Π» στο στήθος.
Το βράδυ της ίδιας μέρας ο Συμεών Ανανιάδης, ο οποίος ήταν παρών κατά τη διάρκεια της εφόδου των κεμαλικών στη βιβλιοθήκη του Συλλόγου, μίλησε με τον Κουζινό, λέγοντάς του πόσο δύσκολα είναι τα πράγματα. Όπως είπε ο Ανανιάδης, «αυτό είναι το τέλος». Λίγο πριν τις 12 το βράδυ τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου του συλλόγου κατευθύνθηκαν στο γραφείο του προέδρου του Κολεγίου, όπου έγινε η σύλληψή τους από τους Τούρκους. Στην συνέχεια οδηγήθηκαν στην Αμάσεια όπου με ψευδείς κατηγορίες καταδικάστηκαν σε θάνατο μαζί με τις πιο σημαντικές προσωπικότητες του Ελληνισμού.
Οι σύλλογοι των Ελλήνων προήλθαν από την ανάγκη που βίωνε ο Ελληνισμός να διατηρήσει την ιδιαιτερότητά του, να ανυψώσει το πνευματικό του επίπεδο, να ενισχύσει τους ανήμπορους, να ασχοληθεί με τον αθλητισμό. Στη Μερζιφούντα, η οποία αποτέλεσε πηγή αξιόλογων επιτευγμάτων, οι Έλληνες ίδρυσαν συλλόγους ιδιαίτερα σημαντικούς για τη διάδοση της εθνικής αυτογνωσίας και αυτοσυνειδησίας. Ο Ελληνικός Αθλητικός Σύλλογος «Πόντος» Μερζιφούντας αποτέλεσε ένα θεσμικό δημιούργημα των Ελλήνων που συνέβαλε αποφασιστικά στην πνευματική, πολιτισμική, αθλητική και κοινωνική ανύψωση.
Η συμβολή του Συλλόγου είναι τεράστια και αποτελεί πραγματικά μια εξαιρετική στιγμή όταν Έλληνες που ζουν σε όλο τον κόσμο τιμούν τα μέλη του, θύματα της Γενοκτονίας. Τον Δεκέμβριο του 2008 η ποντιακή αδελφότητα Αδελαΐδας Αυστραλίας και η ποδοσφαιρική του ομάδα «Ποντιακοί Αετοί» διοργάνωσαν αγώνα με επίλεκτους ποδοσφαιριστές της Μελβούρνης, προς τιμήν των θυμάτων του Συλλόγου. Η ομάδα των Ποντιακών Αετών φόρεσε πιστά αντίγραφα της στολής του συλλόγου «Πόντος». Αντίστοιχο ποδοσφαιρικό παιχνίδι έγινε στις 12 Μαΐου 2009, με αντίπαλους τους παλαίμαχους διεθνείς ποδοσφαιριστές του Πανελληνίου Συνδέσμου Αμειβομένων Ποδοσφαιριστών και τους παλαίμαχους της Καβάλας. Εδώ αντίγραφα της φανέλας του «Πόντος» φόρεσαν οι παλαίμαχοι της Καβάλας.
Η έρευνα έδειξε, και στο μέλλον θα δείξει ακόμη πιο έντονα, ότι σύλλογοι και σωματεία, οργανωμένες θεσμικές εκφράσεις των Ελλήνων που έζησαν για χιλιάδες χρόνια στη Μικρά Ασία όπως ο «Πόντος» της Μερζιφούντας ξεχώρισαν με τη δραστηριότητά τους και απέδειξαν την πραγματική κοινωνική και αθλητική τους προσφορά.
  • Το κείμενο αποτελεί μέρος της εισήγησης του Φάνη Μαλκίδη στο 4ο Συμπόσιο για τη Μικρά Ασία που διοργάνωσε το Κέντρο Σπουδής και Ανάδειξης Μικρασιατικού Πολιτισμού του Δήμου Νέας Ιωνίας Αττικής.

"Τα ψεύτικα τα λόγια, τα μεγάλα...."


Η Μυτιληνη, Θεόφιλος Κεφαλάς - Χατζημιχαήλ
Θ. Μαλκίδης

"Τα ψεύτικα τα λόγια, τα μεγάλα...."


Πάντοτε οι ποιητές ήταν οι εκφραστές του ελληνικού λαού. Μόνο σήμερα απουσιάζουν, όπως απουσιάζουν και σιωπούν οι "διανοούμενοι", οι "πνευματικοί" άνθρωποι και μαζί με τους "πολιτικούς" συνηγορούν στο έγκλημα εναντίων των Ελλήνων και των Ελληνίδων. 

Εκφραζόμαστε λοιπόν   με το έργο ενός ποιητή του παρελθόντος, του Νίκου Γκάτσου,  για να  νοηματοδοτήσουμε τα σημερινά και να μιλήσουμε για τα αυριανά

"Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα μου τα ‘πες με το πρώτο σου το γάλα.Μα τώρα που ξυπνήσανε τα φίδια εσύ φοράς τα αρχαία σου στολίδια και δε δακρύζεις ποτέ σου μάνα μου Ελλάς που τα παιδιά σου σκλάβους ξεπουλάς....."

Στα έξι χρόνια που πέρασαν από το πρώτο μνημόνιο μέχρι σήμερα,  χωρίς κανένα όφελος και με μεγάλο κόστος, κρατήσαμε έντιμη, συνεπή, αξιοπρεπή, ανιδιοτελή στάση, αναδεικνύοντας όλα εκείνα που αφορούσαν την πώληση της πατρίδας μας, τα ανερυθρίαστα ψέμματα, τους κάθε λογής "σωτήρες", τις ευθύνες των ντόπιων και των ξένων, καταγγέλλοντας  τη φασιστική επίθεση που δέχεται  ο τόπος μας. 


Συζητήσαμε με ένα διαφορετικό τρόπο για την Ελλάδα της κρίσης, τις συμβάσεις που σχετίζονται με το δανεισμό και την υποδούλωση της χώρας,  τις παραμέτρους που συνδέονται με  τα μνημόνια, για την αποικιοκρατία στην οποία παραδίδονται αεροδρόμια, λιμάνια και δρόμοι, συντάξεις, μισθοί, αγροτικός κόσμος, μισθωτοί,  επαγγελματίες.
Για το  λεγόμενο “κούρεμα” που δημιούργησε νέες συνθήκες στο “χρέος”,  για την προπαγάνδα και όλα αυτά που ακολούθησαν, για τα χιλιάδες ψέμματα που ειπώθηκαν και ακούστηκαν.
Ακούστε τη συζήτηση του Θ. Μαλκίδη με τον Δ. Κολιό στο ραδιοφωνικό σταθμό Μάξιμουμ FM της Αλεξανδρούπολης . 
Μία συζήτηση αφιερωμένη στη μνήμη των  τριών συνανθρώπων 

 μας, μελών της οικογένειας του Πολεμικού  Ναυτικού και της 

Ελλάδας.....







Τετάρτη 10 Φεβρουαρίου 2016

Ειδική Οικονομική Ζώνη στη Θράκη και ''ανάπτυξη".Συνέντευξη του Θ.Μαλκίδη στο ραδιοφωνικό σταθμό Μάξιμουμ.



Ειδική Οικονομική Ζώνη στη Θράκη και ''ανάπτυξη"

Συνέντευξη του Θ. Μαλκίδη στο ραδιοφωνικό σταθμό Μάξιμουμ της Αλεξανδρούπολης 



Η πρόταση για δημιουργία Ειδικής Οικονομικής Ζώνης (ΕΟΖ) στην Ελλάδα είχε συζητηθεί για πρώτη φορά από την Γερμανική πλευρά, από τον υφυπουργό Οικονομίας Σ. Καπφέρερ, ο οποίος είχε δηλώσει ότι «υπάρχει η πρόθεση να δημιουργήσουμε ΕΟΖ, δηλαδή ένα φιλικό περιβάλλον με ευνοϊκές συνθήκες για επενδύσεις και με κίνητρα, ώστε οι επιχειρήσεις να μπορούν ευκολώτερα να επεκτείνουν τις δραστηριότητές τους. Οι ΕΟΖ, οι οποίες περιλαμβάνουν την εφαρμογή ειδικών νομικών ή διοικητικών πλαισίων, μπορεί να είναι ένα εργαλείο για την προσέλκυση επενδύσεων» (Το Βήμα, 28/8/2011).  

Επίσης,  ο τότε αντικαγκελλάριος και υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Φ. Ρέσλερ, στην συνάντησή του με τον τότε ομόλογό του Χρυσοχοΐδη, δήλωσε ότι «η Γερμανία στηρίζει ουσιαστικά την προσπάθεια των οικονομικών ζωνών» (Ημερησία 22/10/2011). 


Από την άλλη πλευρά , η Τουρκία, διά του τότε Γενικού της Προξένου στην Κομοτηνή Μουσταφά Σαρντίτς (2011), εξεδήλωσε το μεγάλο ενδιαφέρον της για την οικονομική παρουσία της Τουρκίας στην Θράκη και την ΕΟΖ. Θα πρέπει εδώ να αναφερθεί ότι για την ΕΟΖ έχουν ενδιαφερθεί πολλοί Τούρκοι επιχειρηματίες που δραστηριοποιούνται στην Γερμανία.

Ειδικότερα, ο πρόξενος δήλωσε ότι «Κάνουμε ότι είναι δυνατόν για να ενθαρρύνουμε τις επενδύσεις και την εμπορική συνεργασία….. Δυστυχώς όμως δεν μπορώ να πω ότι η Θράκη είναι ελκυστική για τους Τούρκους επενδυτές στο βαθμό που θα έπρεπε… Θα έπρεπε να ληφθούν περισσότερα μέτρα που θα έκαναν την περιοχή πιο ελκυστική…». (εφημερίδα Νεάπολις 1/2/2012).
Στην ημερίδα για την ΕΟΖ (Δεκέμβριος  2011)  ο Σαρντίτς ισχυρίστηκε ότι στην Τουρκία υπάρχουν πάνω από 20 ζώνες ελεύθερου εμπορίου. Οι πρακτικές αυτές επέφεραν μάλιστα επιτυχή αποτελέσματα. Συνέχισε δε την ομιλία του ως εξής: 

«Μία από τις μεγαλύτερες ΕΟΖ της Τουρκίας είναι και η ελεύθερη ευρωπαϊκή ζώνη στην κοντινή περιοχή της Τυρολόης (Τσόρλου)… για όσους επιθυμούν να δουν από κοντά πώς λειτουργούν οι ΕΟΖ, μπορεί να οργανωθεί μια εκδρομή στο Τσόρλου, για να δουν από κοντά την ελεύθερη οικονομική ζώνη. («www.azinlikca.net» 15/12/2011) Η «εκδρομή» αυτή έγινε πράξη πολύ σύντομα,  αφού λίγες ημέρες αργότερα πραγματοποιήθηκε επίσκεψη στην Ευρωπαϊκή Ελεύθερη Ζώνη. 
Ο πρόξενος έκανε δηλώσεις για «πολύ θετική εξέλιξη» και πρότεινε την τουρκική ΕΟΖ  ως «παράδειγμα και για τις γειτονικές χώρες» («www.tourkikanea.gr»  20/1/2012).

Δεν χρειάζεται να τονίσουμε, παρά τις αντίθετες «διαβεβαιώσεις», ότι η ΕΟΖ, όπου έχει λειτουργήσει, αποτελεί έναν χώρο καταστρατήγησης των όποιων εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων έχουν απομείνει σε παγκόσμια κλίμακα. Για την ΕΟΖ, όμως, της Θράκης, το  δεδηλωμένο ενδιαφέρον της Τουρκίας και της Γερμανίας προφανώς δεν αφορά μόνο οικονομικά σχέδια. Η οικονομική παρουσία της Τουρκίας (και της Γερμανίας) στην Θράκη αποτελεί μία νέα παράμετρο  για την πολιτική της στην περιοχή. 
 Θα περιμένουμε όμως και την απάντηση της καταρρέουσας ελληνικής πολιτείας (στην Θράκη συνεχώς μειούμενης), καθώς και την όποια αντίδραση στη συνεχή αυξανόμενη (και οικονομική) παρουσία της Τουρκίας στην Θράκη.


Ακούστε τη συνέντευξη του Θ. Μαλκίδη στο ραδιοφωνικό σταθμό Μάξιμουμ FM της Αλεξανδρούπολης 




Τρίτη 9 Φεβρουαρίου 2016

Για τη Γενοκτονία των Ελλήνων και των Αρμενίων,για την Υπονόμευση και την Άρνηση.





Συζητώντας για τη Γενοκτονία των Ελλήνων και των 

Αρμενίων, για τη Μνήμη και την Αναγνώριση, για την 


Υπονόμευση και την Άρνηση. 

Στην εκπομπή "Τέταρτο Πρωτόκολλο" της Ert Open 

συνομιλούν ο Γιώργος Φιλιππάκης με τον Φάνη Μαλκίδη.



Πριν δέκα περίπου χρόνια τα  Ηνωμένα  Έθνη  ανακήρυξαν την 27η Ιανουαρίου ως  Διεθνή  Ημέρα Μνήμης  των Θυμάτων του Ολοκαυτώματος και των Γενοκτονιών. 


Ο Ναζισμός, σχεδίασε και υλοποίησε εγκλήματα που όμοιά του δεν γνώρισε σε έκταση και βαρβαρότητα ο ανθρώπινος βίος. Ωστόσο τα εγκλήματα αυτά είχαν υπόβαθρο, είχαν ιδεολογία και προπαρασκευή, που επειδή δεν τιμωρήθηκαν επαναλήφθηκαν, με ακόμη πιο άγριες εκφράσεις.
Οι Νεότουρκοι και οι Κεμαλικοί, οι “δάσκαλοι” του Ναζισμού, οργάνωσαν και εκτέλεσαν  τα Ολοκαυτώματα ενάντια στους ιστορικούς λαούς της Ανατολής. 



Η αναγνώριση της Γενοκτoνίας των Ελλήνων,  των Αρμενίων, των Ασσυρίων, έρχεται  να συναντήσει τους δημοκράτες όλου του κόσμου που αγωνίζονται για τη δικαιοσύνη, την αλήθεια και την ιστορία, ενάντια στην προπαγάνδα  και την άρνηση. 

Ο Γιώργος Φιλιππάκης συζητά με τον Φάνη Μαλκίδη, για τη Γενοκτονία των Ελλήνων και των Αρμενίων, καθώς και όλων των ιστορικών λαών της Ανατολής, για την μνήμη, για την αποτροπή διάπραξης και  άλλων Γενοκτονιών στο μέλλον, αλλά και για τη στάση της επίσημης Ελλάδας, η οποία αποσιωπά τα ιστορικά γεγονότα, υπονομεύει τη διεθνή αναγνώριση του εγκλήματος και εν τέλει αρνείται τη Γενοκτονία!


Ακούστε τη συζήτηση στην εκπομπή "Τέταρτο Πρωτόκολλο" της Ert Open.


Δευτέρα 8 Φεβρουαρίου 2016

Διδακτικό εγχειρίδιο για τη Γενοκτονία.Aπάντηση στην Υπονόμευση και την Άρνηση






Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου – Διδακτικό εγχειρίδιο


Aπάντηση στην Υπονόμευση και την Άρνηση

Το διδακτικό εγχειρίδιο για τη Γενοκτονία των Ελλήνων με έμφαση στην περιοχή του Πόντου δημοσιεύτηκε από το Σύλλογο Ποντίων Σικάγο, «Ξενιτέας», αρχικώς στην αγγλική γλώσσα από τον R. Levinski, με επιμέλεια Θ. Μαλκίδη,   ενώ στην ελληνική έκδοση  κυκλοφόρησε σε μετάφραση και επιπλέον στοιχεία από τον Θ. Μαλκίδη.

Το εγχειρίδιο για τη Γενοκτονία αποτελεί μία προσπάθεια για να γίνει κατανοητό από τους μαθητές και τις μαθήτριες το ζήτημα του μαζικού εγκλήματος εναντίον των Ελλήνων. Ένα ζήτημα ιστορικής αλήθειας και δικαίωσης, αλλά πρωτίστως παιδείας, γνώσης και μόρφωσης, σε μία περίοδο Υπονόμευσης και Άρνησης της Γενοκτονίας. 


Παράλληλα ετοιμάζεται από τον Θ. Μαλκίδη το διδακτικό εγχειρίδιο για τη Γενοκτονία των Ελλήνων, στη Θράκη, στην Ιωνία και στον Πόντο. 

Το διδακτικό εγχειρίδιο για την Γενοκτονία, ενσωματώνει τις ακόλουθες παιδαγωγικές στρατηγικές:

-Ανάλυση των βασικών πηγών: Επίσημες αναφορές, εφημερίδες και αφηγήσεις επιζώντων. Οι δάσκαλοι μπορούν χρησιμοποιήσουν τα τεκμήρια δημιουργώντας τις δικές τους ερωτήσεις.

-Πολλαπλές πληροφορίες: Ρηματικά – γλωσσικά (π.χ. προγράμματα εργασίας, δημοσιογραφικές αναλύσεις, ποίηση και έκθεση), πολυμέσα (προβολή τέχνης), συλλογικά (μαθητικές δραστηριότητες), και προσωπικά (ατομικές σκέψεις).

-Γραφή: Εκφραστικά (δημοσιογραφικές αναλύσεις και ποίηση) και εκθέσεις.

-Ερωτηματολόγιο: Απαντήσεις σε συγκλίνουσες και αποκλίνουσες ερωτήσεις.

-Υψηλού επιπέδου σκέψεις: Αναλύσεις και εκτιμήσεις.

Ο συγγραφέας του κειμένου στην αγγλική γλώσσα Ronald Levitsky διδάσκει κοινωνικές επιστήμες στο σχολείο του Sunset Ridge, Northfield του Ιλλινόις. Έχει τιμηθεί για την εξαιρετική του διδασκαλία κατά το έτος 2005 με το βραβείο Kohl, με το βραβείο Εdward Lewis II ως δάσκαλος του 2005, με το βραβείο του Ιδρύματος συνταγματικών δικαιωμάτων του Σικάγο, και το 2006 έλαβε το βραβείο Aharonian από το πρόγραμμα εκπαίδευσης της γενοκτονίας. Επίσης ο Ronald Levitsky είναι μέλος στην Εθνική επιτροπή Κοινωνικών επιστημών.

 Ο Θεοφάνης Μαλκίδης, επιμελήθηκε  το κείμενο  στην αγγλική γλώσσα, ενώ πραγματοποίησε  τη μετάφραση, την επιμέλεια και τα συμπληρωματικά στοιχεία του διδακτικού εγχειριδίου στην ελληνική γλώσσα. 
Ο Θεοφάνης Μαλκίδης είναι μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών και έχει τιμηθεί από διάφορους φορείς στην Ελλάδα και στο εξωτερικό για τη δραστηριότητά του σχετικά με το ζήτημα της Γενοκτονίας.

Ο πίνακας που κοσμεί το εξώφυλλο του διδακτικού εγχειριδίου για τη Γενοκτονία είναι της Έφης Μαυρίδου. Ο πίνακας είναι αποτέλεσμα της έμπνευσης της καλλιτέχνιδας από τις ιστορίες των παππούδων τις οποίες διηγήθηκαν όταν ήταν παιδί και που και αυτοί επέζησαν την γενοκτονία.