Το φασιστικό καθεστώς που παριστάνει τη Δημοκρατία και ο Δικτάτορας που κάνει δημοψηφίσματα....

Θ. Μαλκίδης

Ο Δικτάτορας που κάνει δημοψηφίσματα και το φασιστικό καθεστώς που παριστάνει τη Δημοκρατία....

Για όσους έχουν λησμονήσει το φασιστικό καθεστώς των ποινικών εγκληματιών, των Γκρίζων Λύκων, των εμπόρων όπλων, ναρκωτικών και των άλλων  σχετικών δραστηριοτήτων που παριστάνει τη Δημοκρατία και ο δήμαρχος-πρωθυπουργός- πρόεδρος και νυν δικτάτορας που κάνει "δημοψηφίσματα", τους θυμίζουμε τα εξής: 

-κατέχει την Κύπρο

- απειλεί στο Αιγαίο

- αμφισβητεί τη Θράκη

- αρνείται τη Γενοκτονία των Αρμενίων, των Ελλήνων, τη δολοφονία των Κούρδων κλπ

- εκβιάζει την Ευρωπαϊκή Ένωση, την Ελλάδα και όλους τους θεσμούς και τους οργανισμούς της υφηλίου  για το προσφυγικό- μεταναστευτικό 

-έχει κάνει εισβολή στο Ιράκ και τη Συρία, πουλώντας όπλα στους τζιχαντιστές 

-δολοφονεί χιλιάδες Κούρδους, ενώ στους επιζώντες κλείνει το νερό και το ρεύμα και τους απαγορεύει την κυκλοφορία

- κατηγορεί το κόμμα και τον πρόεδρο και τους βουλευτές του HDP με κατασκευασμένες κατηγορίες και  επαπειλούμενες ποινές εκατοντάδων ετών

- έχει φυλακίσει χιλιάδες αντιφρονούντες,  δημοσιογράφους, ιδιοκτήτες εφημερίδες και νόμιμους εκπροσώπους μέσων ενημέρωσης 

-έχει κλείσει δεκάδες εφημερίδες, περιοδικά και ιστοσελίδες με προεδρικά διατάγματα

- έχει εκδιώξει χιλιάδες δικαστικούς, αστυνομικούς, δημοσίους υπαλλήλους και καθηγητές επίσης με διατάγματα

-οργάνωσε κατά την διάρκεια της καμπάνιας για το ΝΑΙ ή το ΟΧΙ   βιαιοπραγίες σε βάρος ατόμων που προπαγάνδιζαν το ΟΧΙ

- χαρακτήρισε  τους υποστηρικτές του ΟΧΙ. τρομοκράτες και Έλληνες (.....) που θα τους ρίξει στη θάλασσα και θα τους κάνει λαούς μουσείων 

Όλα τα παραπάνω και άλλα χιλιάδες  διαμορφώνουν μια κατάσταση που απέχει από οποιαδήποτε δημοκρατικό καθεστώς  και ελεύθερη βούληση των Τούρκων πολιτών, για να μη μιλήσουμε για ελεύθερη σκέψη......

Αυτό λοιπόν το  φασιστικό καθεστώς, το  καρτέλ  Γκρίζων Λύκων, ποινικών εγκληματιών, νοσταλγών του Κεμάλ, θαυμαστών του Χίτλερ, των Ναζί, του ρατσισμού του  απαρτχάιντ με εκπρόσωπο το δικτάτορα Ερντογάν,  στην Ελλάδα και στην Κύπρο θέλουν σαν συνέταιρο στη "Λύση" και στην Ευρώπη ως συνομιλητή! Όμως ας μην  πανηγυρίζουν οι εγκληματίες, η  Νέμεσις και η κάθαρσις έρχεται.

Υ.Γ Προφυλακίστηκε η βουλευτής του HDP Μπουρτζού Τσελίκ Οζκάν

Λίγες ώρες μετά το δημοψήφισμα προφυλακίστηκε η Μπουρτζού Τσελίκ Οζκάν βουλευτής του νομού Μους

 Η Οζκάν αναφέρε πως προφυλακίστηκε ως ¨μέλος ένοπλης τρομοκρατικής οργάνωσης¨,  για ομιλία που είχε κάνει πέρσι στις 10 Ιουνίου. .....Μετά από την ανάκριση στην αστυνομία, την προσήγαγαν στο δικαστήριο όπου και αποφασίστηκε η προφυλάκιση της με το αιτιολογικό πως είναι ¨μέλος ένοπλης τρομοκρατικής οργάνωσης¨ και την έστειλαν στις κλειστές φυλακές τύπου Ε στο Μους. 14 βουλευτές μεταξύ των οποίων και οι αναπληρωτές πρόεδροι είναι κρατούμενοι, αφού το πρωί της 4/11/2016 12 βουλευτές του HDP, μεταξύ των οποίων και οι αναπληρωτές πρόεδροι Φιγκέν Γιουξεκντάγ και Σεμπαχαττίν Ντεμιρτάς, συνελήφθησαν μετά από έφοδο που έκανε η αστυνομία. Μαζί με την Οζκάν οι κρατούμενοι βουλευτές του HDP έφτασαν τους 14........

Το "Χριστός Ανέστη" στο Νταχάου το 1945!

Θ. Μαλκίδης 

Η λειτουργία της Ανάστασης στο Νταχάου το 1945: ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς και οι Έλληνες ιερείς.

Κάθε Θεία Λειτουργία της Ανάστασης είναι  ξεχωριστή, ωστόσο αυτή που έγινε  στο  στρατόπεδο συγκέντρωσης του Νταχάου είναι μοναδική.  Το κολαστήριο που δημιούργησαν οι Ναζί στο Νταχάου, λίγο έξω από το Μόναχο,  δέχθηκε τους πρώτους κρατούμενους- πολιτικούς αντιπάλους αρχικώς  του Αδόλφου Χίτλερ το 1933 και μέχρι το 1945 , πάνω από 200.000 κρατούμενοι μεταφέρθηκαν εκεί. 

Αμέτρητοι  πέθαναν στο στρατόπεδο, ενώ εκατοντάδες αναγκάστηκαν να συμμετάσχουν στα   πειράματα των Ναζί που διεξάγονταν από τον Δρ Σίγκμουντ Ράσερ. 
Όταν οι κρατούμενοι έφταναν στο στρατόπεδο  με τη  μακάβρια επιγραφή στην πύλη του «Η Εργασία Απελευθερώνει»
ξυλοκοπούνταν βάναυσα, κουρεύονταν και όλα τους τα προσωπικά αντικείμενα λεηλατούνταν από τους φρουρούς. Οι τιμωρίες για διάφορες παραβάσεις τούς περίμεναν κάθε στιγμή της διαβίωσής τους εκεί και περιλάμβαναν κρέμασμα σε γάντζους για ώρες, σε αρκετό ύψος, ώστε τα πόδια τους να μην αγγίζουν το έδαφος, χτυπήματα, μαστίγωμα και απομόνωση για μέρες σε δωμάτια, ενώ όποιος έχει επισκεφθεί το στρατόπεδο μπορεί να κατανοήσει πως πέθαναν τόσοι πολλοί κρατούμενοι από το κρύο, αφού υποχρεωνόταν σε συνεχή καταμέτρηση, η οποία πάντοτε έβγαινε λανθασμένη.....

Στις 28 Απριλίου 1945 στο στρατόπεδο εισήλθε ο στρατός των ΗΠΑ και λίγες μέρες μετά   οι  Ορθόδοξοι Χριστιανοί  στο Νταχάου γιόρτασαν μία άλλη, μία   συγκλονιστική Ανάσταση.


Ο κρατούμενος Gleb Rahr από τη Λετονία, δίνει τη δική του μαρτυρία :«… Φυσικά, είχα διαρκώς επίγνωση του γεγονότος ότι αυτά τα  γεγονότα εκτυλίσσονταν κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας. Αλλά πώς θα μπορούσαμε να το ζήσουμε, έξω από τις σιωπηλές, ατομικές προσευχές μας; Ένας συγκρατούμενος και επικεφαλής διερμηνέας της Διεθνούς Επιτροπής των Αιχμαλώτων, ο Μπόρις Φ., με επισκέφθηκε στη μολυσμένη από τύφο μονάδα μου,το «Μπλοκ 27» -για να με ενημερώσει ότι ήταν σε εξέλιξη προσπάθειες, σε συνεννόηση με Εθνικές Επιτροπές Αιχμαλώτων από τη Γιουγκοσλαβία και την Ελλάδα, για να πραγματοποιηθεί Ορθόδοξη  Λειτουργία για την ημέρα του Πάσχα στις 6 Μαΐου (23 Απριλίου με το παλαιό ημερολόγιο).
Υπήρχαν ορθόδοξοι ιερείς, διάκονοι και μια ομάδα μοναχών από το Άγιο Όρος μεταξύ των κρατουμένων. Αλλά δεν υπήρχαν άμφια, καθόλου βιβλία, ούτε εικόνες, κεριά, πρόσφορα ή κρασί. . .. Οι προσπάθειες για να τα βρούμε αυτά από τη ρωσική εκκλησία στο Μόναχο απέτυχαν, καθώς οι Αμερικανοί απλά δεν μπόρεσαν να εντοπίσουν κανέναν από αυτή την ενορία στην κατεστραμμένη πόλη. Παρ’ όλα αυτά, ορισμένα από τα προβλήματα θα μπορούσαν να επιλυθούν. Οι περίπου τετρακόσιοι καθολικοί ιερείς που κρατούνταν στο Νταχάου είχαν την άδεια να παραμείνουν μαζί σε ένα στρατώνα και να τελούν τη Θ. Λειτουργία κάθε πρωί πριν ξεκινήσει η δουλειά. Έτσι, μας πρόσφεραν στους Ορθόδοξους τη χρήση της αίθουσας προσευχής τους στο «Μπλοκ 26», η οποία ήταν ακριβώς απέναντι στο δρόμο από το δικό μου «Μπλοκ».
Το εκκλησάκι ήταν γυμνό, εκτός από ένα ξύλινο τραπέζι και μια εικόνα της Παναγίας Czenstochowa που κρεμόταν στον τοίχο πάνω από το τραπέζι, μια εικόνα που προερχόταν από την Κωνσταντινούπολη και αργότερα ήρθε στο Belz στη Γαλικία, όπου στη συνέχεια την πήρε από τους Ορθόδοξους ένας Πολωνός βασιλιάς. Όταν ο ρωσικός στρατός έδιωξε τα στρατεύματα του Ναπολέοντα από την Czenstochowa, ο ηγούμενος της Μονής Czenstochowa έδωσε ένα αντίγραφο της εικόνας στον Τσάρο Αλέξανδρο Α’, ο οποίος το τοποθέτησε στον καθεδρικό ναό Καζάν στην Αγία Πετρούπολη, όπου ετιμάτο μέχρι την κατάληψη της εξουσίας από τους Μπολσεβίκους.

Μια δημιουργική λύση στο πρόβλημα των αμφίων βρέθηκε επίσης. Από το νοσοκομείο της πρώην SS-φρουράς μας πήραμε καινούρια λινά υφάσματα. Όταν ράψαμε μεταξύ τους κατά μήκος δύο πετσέτες, σχηματίστηκε ένα πετραχήλι και όταν ράφτηκαν στα άκρα τους προέκυψε ένα Οράριο. Οι κόκκινοι σταυροί που προορίζονταν αρχικά για να φορεθούν από το ιατρικό προσωπικό των φρουρών SS, τέθηκαν στις πετσέτες-άμφια.

Την Κυριακή του Πάσχα που ήταν την 6η  Μαΐου (23 Απριλίου σύμφωνα με το παλαιό ημερολόγιο) -που συνέπεσε με την εορτή του Αγίου Γεωργίου- Σέρβοι, Έλληνες και Ρώσοι συγκεντρώθηκαν στο στρατώνα των καθολικών ιερέων. 
Σε ολόκληρη την ιστορία της Ορθόδοξης Εκκλησίας δεν υπήρξε πιθανώς ποτέ μια Λειτουργία του Πάσχα, όπως αυτή στο Νταχάου το 1945. Έλληνες και Σέρβοι ιερείς μαζί με ένα Σέρβο διάκονο, που φορούσαν τα αυτοσχέδια «άμφια» πάνω από τις ριγέ μπλε και γκρι στολές κρατουμένων. Στη συνέχεια, άρχισαν να ψάλλουν, εναλλάξ από τα ελληνικά στα σλαβικά, και στη συνέχεια πάλι πίσω στα ελληνικά. Ο κανόνας του Πάσχα, τα Πασχάλια στιχηρά, η  Ομιλία του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, ψάλθηκαν όλα από μνήμης!
Δεκαοκτώ Ορθόδοξοι ιερείς και ένας διάκονος -περισσότεροι από τους οποίους ήταν Σέρβοι συμμετείχαν σε αυτή την αξέχαστη Λειτουργία. Όπως ο άρρωστος άνθρωπος που τον είχαν κατεβάσει από τη στέγη ενός σπιτιού και τον τοποθέτησαν μπροστά στα πόδια του Χριστού, έτσι και ο Έλληνας Αρχιμανδρίτης Μελέτιος διακομίστηκε σε ένα φορείο μέσα στο παρεκκλήσι, όπου παρέμεινε προσευχόμενος κατά τη διάρκεια της Λειτουργίας.

Παρόντες ήταν ο άγιος Επίσκοπος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, ο οποίος μεταφέρθηκε από το Νταχάου το Δεκέμβριο του 1944.

Σύμφωνα με μαρτυρίες παρών ήταν ο π. Δαμασκηνός Χατζόπουλος (1913-1977), μετέπειτα Μητροπολίτης Τριφυλίας και Ολυμπίας (1950-1957) και Δημητριάδος και Αλμυρού (1957-1968). Ο π. Δαμασκηνός συνελήφθη για την κοινωνική του δράση στην  Μητρόπολη Κορινθίας το 1942 και μεταφέρθηκε στην Ιταλία και στο Νταχάου, όπου υπέστη φρικτά βασανιστήρια.

Επίσης παρών  ήταν ο Αρχιμανδρίτης Διονύσιος, ο οποίος μετά τον πόλεμο έγινε Μητροπολίτης Τρίκκης και Σταγών. Ο π. Διονύσιος με καταγωγή από το Ανδραμμύτιο της Μικράς Ασίας, όπου οι δικοί δολοφονήθηκαν από τους δασκάλους των Ναζί, τους Κεμαλικούς, είχε συλληφθεί το 1942 επειδή έκρυψε και φρόντισε Άγγλους αξιωματικούς και στρατιώτες που προσπαθούσαν να ξεφύγουν από τους Ναζί. Βασανίστηκε για να μην αποκαλύψει τα ονόματα όσων εμπλέκονταν στην αρωγή στρατιωτών των συμμαχικών δυνάμεων και στη συνέχεια φυλακίστηκε για δεκαοχτώ μήνες στη Θεσσαλονίκη, στο στρατόπεδο Παύλου Μελά, πριν μεταφερθεί στο Νταχάου. Στη Θεσσαλονίκη του δόθηκε χάρη, αλλά την απέρριψε. Κατά τη διάρκεια των δύο χρόνων στο Νταχάου, βίωσε τη ναζιστική θηριωδία και υπέφερε πολύ.  Τις  εμπειρίες του τις κατέγραψε αργότερα στα βιβλία του, μεταξύ αυτών ήταν τακτικές πορείες στο εκτελεστικό απόσπασμα, όπου θα γλίτωνε την τελευταία στιγμή, εξευτελισμοί, και στη συνέχεια επιστροφή στην εξαθλίωση του μπλοκ των κρατουμένων. Μάλιστα, ο προσωπικός του γιατρός διηγείται ότι είχε στο σώμα του μια μακρά ουλή από πυρωμένο σίδερο.

Μετά την απελευθέρωση, ο π. Διονύσιος βοήθησε τους Συμμάχους να μετεγκαταστήσουν πρώην κρατουμένους του Νταχάου, ενώ πριν από το θάνατό του, επισκέφθηκε το Νταχάου  και τέλεσε την πρώτη Ορθόδοξη Λειτουργία εκεί σε περίοδο ειρήνης. 

Γράφοντας το 1949, ο π. Διονύσιος θυμήθηκε το Πάσχα του 1945 με τα εξής λόγια:
«…Στην ύπαιθρο, πίσω από την παράγκα, οι Ορθόδοξοι Έλληνες και Σέρβοι είχαν συγκεντρωθεί. Στο κέντρο, οι δύο ιερείς, ο Σέρβος και ο Ἐλληνας. Δεν φορούν χρυσά άμφια. Δεν έχουν ακόμη ράσα. Δεν έχουν κεριά ούτε λειτουργικά βιβλία στα χέρια τους. Αλλά τώρα δεν χρειάζονται εξωτερικά, υλικά φώτα για να υμνήσουν τη χαρά. Οι ψυχές όλων είναι φλεγόμενες, κολυμπούν στο φως.
Ευλογημένος είναι ο Θεός μας. Η μικρή, χαρτόδετη Καινή Διαθήκη μου έχει έρθει στη δόξα της. Ψάλλουμε το «Χριστός Ανέστη» πολλές φορές, και η ηχώ του αντηχεί παντού και αγιάζει το μέρος.

Η Γερμανία του Χίτλερ, το τραγικό σύμβολο ενός κόσμου χωρίς Χριστό, δεν υπάρχει πια. Και ο ύμνος της ζωής της πίστης ανεβαίνει από όλες τις ψυχές, είναι η ζωή που προχωρά από τον καταπράσινο λόφο του Stein με πλεύση προς τον Εσταυρωμένο ».

Οι ιερείς που συμμετείχαν στο 1945 στην πασχαλινή Θ. Λειτουργία μνημονεύονται σε κάθε Θ. Λειτουργία που πραγματοποιείται στο παρεκκλήσι, μαζί με όλους τους Ορθόδοξους χριστιανούς που έχασαν τη ζωή τους «σε αυτό το μέρος, ή σε άλλο τόπο βασανιστηρίων».

Στις 29 Απριλίου 1995, στην πεντηκοστή επέτειο από την απελευθέρωση του Νταχάου εγκαινιάστηκε το Ρωσικό Ορθόδοξο παρεκκλήσι των κεκοιμημένων του Νταχάου, αφιερωμένο στην Ανάσταση του Χριστού. Στο παρεκκλήσι περιέχειται μια εικόνα με αγγέλους που ανοίγουν τις πύλες του στρατοπέδου συγκέντρωσης και ο Ίδιος ο Χριστός οδηγεί τους κρατούμενους προς την ελευθερία.

"Δήθεν" Γενοκτονία…....

Θ. Μαλκίδης 
"ΔΗΘΕΝ"  ΠΟΝΤΙΑΚΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ…...

Λίγες ώρες πριν την Ανάσταση επέλεξε πάλι η τουρκόφωνη εφημερίδα Birlik που εκδίδεται στην Κομοτηνή (!) για να ονομάσει "δήθεν" τη Γενοκτονία των προγόνων μας και να επαναλάβει αυτό που είχε ξαναγράψει, ένα μήνα πριν ( http://malkidis.blogspot.gr/2017/03/h.html )

Αυτή τη φορά στο κείμενο  καταγράφεται η ενόχληση  της  εφημερίδας  με αφορμή το μνημείο που πρόκειται να κατασκευαστεί στον Πειραιά. Το νέο δημοσίευμα της εφημερίδας  έχει  τεράστιο  ενδιαφέρον για πολλούς και ποικίλους λόγους και προφανώς αυτονόητους.  

Για ακόμη μία φορά εμφανίζονται επί ελληνικού εδάφους, οι γνωστές απόψεις, παρόλες τις αναγνωρίσεις που έχουμε πετύχει, παρόλα τα σχετικά νομικά κείμενα περί τιμωρίας των αρνητών και των αμφισβητιών. Απόψεις που αρνούνται και αμφισβητούν το μαζικό έγκλημα  και σχετίζονται με το αναμενόμενο χρέος από τους διασωθέντες, δηλαδή με  τα μνημεία, τις εκδηλώσεις, τη δράση μας και κάθε τι που  αναδεικνύει την υπόθεση της Γενοκτονίας ζητώντας την αναγνώριση από το θύτη  Τουρκία.

Κάθε αντίδραση θεσμική και μη, συλλογική και  προσωπική είναι εύλογη και  την αναμένουμε με μεγάλο ενδιαφέρον.....

Το δημοσίευμα έχει ως εξής:

 "Η Ελλάδα στα πλαίσια των εκδηλώσεων για την 100η επέτειο, θα στήσει στον Πειραιά , μνημείο για την "δήθεν "Ποντιακή Γενοκτονία. Η Ελλάδα ισχυριζόμενη πως 353.000 Ρωμιοί της περιοχής της Μαύρης Θάλασσας υπέστησαν "Γενοκτονία" από τους Τούρκους στα έτη 1914-1923, βήμα-βήμα συνεχίζει να εφαρμόζει ένα σχέδιο που θα προκαλέσει αίσθηση στον κόσμο.

Το 2019 στα πλαίσια της 100ης επετείου, θα γίνουν εκδηλώσεις σε όλη την Ελλάδα και σε διάφορες άλλες χώρες. 

Οι ετοιμασίες στην Ελλάδα άρχισαν και άρχισαν να στήνονται μνημεία για την δήθεν ¨Ποντιακή Γενοκτονία¨ σε όλες τις πόλεις και τους οικισμούς. Ένα από αυτά τα μνημεία στήνεται και στην περιοχή Πειραιάς της Αθήνας.

Το μνημείο το οποίο θα εγκαινιαστεί με τελετή στο λιμάνι της Ζέας στις 19/5/2017, έχει ύψος 7,5 μέτρα και πλάτος 14. 
Αυτό το πολύ ιδιαίτερο μνημείο ετοιμάζεται από τον ποντιακής καταγωγής καλλιτέχνη Παναγιώτη Τανιμανίδη".

http://www.birlikgazetesi.net/haberler/12679-preye-de-soezde-pontus-soykirimi-aniti-dklecek.html

Ακόμη μία αναγνώριση της Γενοκτονίας στον Καναδά: Η αποκαθήλωση της άρνησης και της υπονόμευσης, η Ανάσταση της Μνήμης και της Αλήθειας

Θ. Μαλκίδης 

Η αποκαθήλωση της άρνησης και της υπονόμευσης, η Ανάσταση της Αλήθειας και της Μνήμης: Ακόμη μία αναγνώριση της Γενοκτονίας στον Καναδά

H πόλη Οshawa είναι μία ακόμη πόλη που αναγνώρισε τη Γενοκτονία, μετά την πρωτεύουσα Οττάβα, το Τορόντο και το Λασάλ. Μία προσπάθεια, ένας αγώνας που αποκαθηλώνει συμβολικά και ουσιαστικά, καθότι Μεγάλη Εβδομάδα, το ψεύδος, την άρνηση και την υπονόμευση και νιώθει την Ανάσταση της Μνήμης, της Αλήθειας και της Ιστορίας. 

Με πρωτοβουλία και πάλι του Ελληνοκαναδικού Κογκρέσου, ακόμα μία επιτυχία προστίθεται στον αγώνα της αναγνώρισης της  Γενοκτονίας.

Η πόλη Οshawa  με την διακήρυξη που υπογράφει ο Δήμαρχος John Henry, υλοποιώντας την απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου,  πέρα από την αναγνώριση της  Γενοκτονίας, ανακηρύσσει την 19η Μαΐου ως ημέρα Μνήμης.

Ένα ακόμη κερί άναψε στη μνήμη των  αθώων θυμάτων του Κεμαλισμού, του προδρόμου του Ναζισμού, μία ακόμη επιτυχία όλων μας μέχρι την τελική δικαίωση.

Τα "Αούσβιτς εν ροή" των Ελλήνων στον Πόντο, στη Θράκη, στην Ιωνία, στην Καππαδοκία,  θα αναγνωριστούν!

Ο αγώνας προς απογοήτευση των αρνητών, των υπονομευτών και του θύτη συνεχίζεται και θα έχει και άλλες Νίκες.

Ένας οικισμός - μάθημα ιστορίας: «Νέος Πόντος» Αλεξανδρούπολης

Θ.  Μαλκίδης

«Νέος Πόντος» Αλεξανδρούπολης: Ένας οικισμός - μάθημα ιστορίας

Ήταν πριν δέκα χρόνια όταν ο  πρόεδρος του Συλλόγου Παλιννοστούντων Νομού Έβρου Αρθούρος Καραγκιοζίδης, μου ζήτησε να δώσω ονόματα στις οδούς του οικισμού «Νέος Πόντος» της Αλεξανδρούπολης, στα πλαίσια της σχετικής διαδικασίας που ακολουθείται. Από τότε οι οδοί  Πόντου, Στράβωνος, Νικοπόλεως, Οινόης,Μητροπολίτη Χρυσάνθου, Αργοναυτών, Αμασείας, 19ης Μαΐου και δεκάδες ακόμη, « παραδίδουν» κάθε μέρα υπαίθρια μαθήματα ιστορίας....

1. Ο Ελληνισμός του Πόντου.


Ο Ελληνισμός του Πόντου μέσα από την πολυτάραχη πορεία του (διώξεις, εξισλαμισμοί, Γενοκτονία,προσφυγιά) έδειξε ότι μπορεί να ριζώσει και να προκόψει. Μία από τις περιοχές που εγκαταστάθηκαν οι Έλληνες του Πόντου μετά τη Γενοκτονία και την προσφυγιά, ήταν η Παλαγία (Ντάμια-Δάμια) Αλεξανδρούπολης. Εκεί εγκαταστάθηκαν Έλληνες της Αργυρούπολης, και άλλες περιοχές του Πόντου, δίνοντας στις οδούς του οικισμού ονόματα της πατρίδας.

Μετά από 70 χρόνια η Παλαγία έγινε ο χώρος εγκατάστασης Ποντίων αυτή τη φορά από την πρώην Σοβιετική Ένωση, σε ένα νέο οικισμό. 
Ο Ελευθέριος Παυλίδης στο μεγάλης σημασίας του βιβλίο για τον Ελληνισμό της Ρωσίας, τονίζει στην εισαγωγή του τα εξής:«….κανενός τμήματος του εν διασπορά Ελληνισμού η ιστορία δεν συνδέεται τόσον στενά με την καθόλου ιστορίαν του Ελληνικού Έθνους, όσον στενά και αδιάσπαστα είναι συνδεδεμένην με αυτήν η ιστορία του Ελληνισμού της Ρωσίας. Και όχι μόνον με την αρχαίαν ημών ιστορίαν συνδέεται η ιστορία του Ελληνισμού της Ρωσίας, αλλά και με την ιστορία της νεωτέρας Ελλάδος συνδέεται στενώτατα, και αυτή δε η ιδέα της συστηματικής οργανώσεως των ενεργειών δια την ανεξαρτησίαν του Έθνους, ύστερα από πολλών αιώνων δουλείαν, εγεννήθη και εξεκολάφθη εις τα σπλάχνα του Ελληνισμού της Ρωσίας».

Κατά τη διάρκεια της Γενοκτονίας οι Έλληνες καταφεύγουν στην πρώην Σοβιετική Ένωση και το 1918 ο πληθυσμός των Ελλήνων ανέρχεται σε 700.000. Το μεγαλύτερο μέρος των Ελλήνων, που παρέμειναν στη Σοβιετική Ένωση, παρά τις διώξεις κατά τη διάρκεια της σταλινικής περιόδου, κατόρθωσε να επιζήσει και να διατηρήσει την ταυτότητά του έως την εποχή της περεστρόικα, όπου πλέον οι Έλληνες διεκδίκησαν την ύπαρξή τους.
Λίγο αργότερα πάνω από 200.000 ήρθαν στην Ελλάδα μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991.

2. Η Αλεξανδρούπολη και ο οικισμός των νεοπροσφύγων «Πόντος»

Αρκετοί από τους Έλληνες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης εγκαταστάθηκαν στην Αλεξανδρούπολη και ειδικότερα στην Παλαγία, όπου δημιουργήθηκε ο οικισμός από το Εθνικό Ίδρυμα Υποδοχής και Αποκατάστασης Παλινοστούντων Ομογενών Ελλήνων.

Εκεί στην Παλαγία Αλεξανδρούπολης έφτασαν κατατρεγμένοι οι νεοπρόσφυγες, που μέσα από τη φτώχεια,και δυσκολίες κράτησαν ζωντανή μέσα στην ψυχή τους την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον, αντιμετωπίζοντας με καρτερικότητα τις δυσκολίες της προσφυγιάς στη νέα πατρίδα.

Ο οικισμός των λυόμενων μετατράπηκε μετά από εργασία,κόπο και μόχθο, οικίες που στεγάζουν τα όνειρα των νεοπροσφύγων, εκεί όπου δόθηκαν ονομασίες στις οδούς και στις πλατείες, όπως, Πόντου, Στράβωνος, Νικοπόλεως, Οινόης,Μητροπολίτη Χρυσάνθου, Αργοναυτών, Αμασείας, Κανονίδη, 19ης Μαΐου.

Η απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου της Αλεξανδρούπολης 
No 573 επιβεβαίωσε τις προτάσεις μας και ο οικισμός «Νέος Πόντος» απέκτησε τις ονομασίες που θα έπρεπε να έχει κάθε Ποντιακός και γενικότερα προσφυγικός οικισμός στην Ελλάδα. Είναι ένα παράδειγμα προς μίμηση, στον οικισμό «Νέος Πόντος» των νεοπροσφύγων της Αλεξανδρούπολης, ότι ο Πόντος και η ιστορία του ζει!

«Εμείς είμαστε με τη ζωή»

Θ. Μαλκίδης 

«Εμείς είμαστε με τη ζωή»

Απόσπασμα της ομιλίας στην εκδήλωση που οργάνωσε ο Σύλλογος Ποντίων Waiblingen .

Τέτοιες μέρες του 2006  προετοιμάζαμε την εκδήλωση που έγινε στο Δημαρχείο της Στουτγκάρδης. Εκεί για πρώτη φορά πήγαμε στην κεντρική πλατεία της πόλης, σε ανοιχτό χώρο για να φανερωθεί στη Γερμανική πολιτική και κοινωνία ένα ζήτημα που ενώ το γνωρίζει, όπως και άλλες κοινωνίες και πολιτικές, κλείνει τα μάτια. Την εκδήλωση αυτή την οργάνωσε ο Δημήτρης Οξυζίδης πρόεδρος της Ποντιακής Εστίας Στουτγκάρδης, ο οποίος επικοινώνησε με τον αείμνηστο Γιώργο Ανδρεάδη, ο οποίος πρότεινε να μιλήσουν μαζί μ΄ αυτόν την Tessa Hofmann και εμένα. Ήταν μία μοναδική εκδήλωση όπου η Γενοκτονία και η αναγκαιότητα της αναγνώρισης τέθηκε στη γερμανική, αγγλική, τουρκική και ελληνική γλώσσα, καθώς και στην ποντιακή διάλεκτο! 

Από τότε έγιναν πολλά. Σήμερα είναι ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ ότι κάθε χρόνο θα γίνει η πορεία, η εκδήλωση όλων των Ποντιακών Συλλόγων της Βάδης - Βυτεμβέργης, με ομιλητές Γερμανούς πολιτικούς, Τούρκους, Κούρδους, Ασσύριους, Αρμένιους και άλλους συναγωνιστές, με συνοδοιπόρους νέους ανθρώπους και παιδιά, γιατί η ζωή πάντα νικά το θάνατο και  η αλήθεια το  ψεύδος.Είναι μεγάλη η συμβολή των Συλλόγων σ' αυτήν την ιερή υπόθεση και οφείλουμε να την αναγνωρίσουμε!

Το «εμείς είμαστε με τη ζωή» , το σύνθημα που έθεσε ο Μιχ. Χαραλαμπίδης για να προσδιορίσει και να χαρακτηρίσει τον αγώνα από το μνημείο των θυμάτων των Γενοκτονημένων λαών μέχρι το χώρο που οι Έλληνες και οι άλλοι λαοί δίνουν αίμα στη μνήμη των θυμάτων, είναι, μαζί με την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως διεθνούς ημέρας θυμάτων του Κεμαλισμού, οι οδηγοί μας. 

Είναι η πρόταση της ανθρωπότητας και της  Ελληνικότητας , απάντηση στη βία, τα μαζικά εγκλήματα, τα Ολοκαυτώματα, την άρνηση και τη βαρβαρότητα, για να οδηγηθούμε στη Ζωή, στη Μνήμη και την Ιστορία. 

Η πορεία του 2006

Η πορεία του 2006 

 Η πορεία του 2016 

Η προγραμματισμένη πορεία και αιμοδοσία για το 2017

Αποκατάσταση της Ιστορίας και της Μνήμης: Όχι άλλες Γενοκτονίες

Θ. Μαλκίδης 

Όχι άλλες Γενοκτονίες

Μέρος της ομιλίας στην εκδήλωση της Ένωσης Πολιτιστικών Φορεών Έβρου στην Αλεξανδρούπολη για τη Γενοκτονία στη Θράκη και μέρος της συνέντευξη στην εφημερίδα ΠΡΩΙΝΟΣ ΤΥΠΟΣ της Δράμας



Από τη μία πλευρά ο "συνωστισμός" στην Αδριανούπολη, στην Τραπεζούντα, στη Σμύρνη που προβάλλεται ακόμη και στη δημόσια τηλεόραση και τα σχολικά βιβλία και από την άλλη οι αναγνωρίσεις της Γενοκτονίας σε όλον τον κόσμο που απουσιάζουν από το δημόσιο λόγο. Ο Ερντογάν που απειλεί να μας ρίξει στη θάλασσα και να μας κάνει λαό μουσείων, οι λάτρεις του Κεμάλ και του Χίτλερ, αλλά και οι άνθρωποι που σε όλον τον κόσμο ακόμη και την Τουρκία, αγωνίζονται για την αποκατάσταση της Ιστορίας και της Μνήμης: Ο καθένας επιλέγει με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει......

Πρόκειται για ένα μαζικό έγκλημα το οποίο κατέληξε σε Γενοκτονία και στοίχισε την ζωή σε πάνω από ένα  εκατομμύριο Έλληνες, Ελληνίδες και παιδιά. Χάθηκαν περισσότεροι από 250.000 Έλληνες στην Θράκη, πάνω από 350.000 στον Πόντο, και πάνω από 350.000 στη Μικρά Ασία.

Ένα έγκλημα που κορυφώθηκε την  την  6η Απριλίου 1914 το Μαύρο Πάσχα  στη Θράκη, την 19η Μαΐου 1919 στον Πόντο, τον Αύγουστο/Σεπτέμβριο του 1922   στη Σμύρνη και την κεντρική Μικρά Ασία.

Αν αυτό το έγκλημα τιμωρούνταν, δεν θα επαναλαμβανόταν δυο δεκαετίες αργότερα από τον Χίτλερ, ο οποίος είπε: ¨Ποιος θυμάται τους Αρμένιους;¨


Το σημερινό μήνυμα της εκδήλωσης, αλλά και κάθε εκδήλωσης που αφορά στην ιστορία και την μνήμη, συνδέεται κυρίως με νέες γενιές, με τις επόμενες γενιές. Κυρίως όμως, συνδέεται με το καθήκον που έχουμε με τις προηγούμενες γενιές. 

Θεωρώ ότι και η σημερινή πρωτοβουλία, αλλά και γενικότερα οι πρωτοβουλίες που αναλαμβάνονται από προσφυγικούς συλλόγους και σωματεία εντός και εκτός Ελλάδας, είναι προς την κατεύθυνση αποκατάστασης της ιστορίας, και κυρίως προς την καταδίκη των εγκλημάτων που δεν πρέπει να επαναληφθούν. Αποτελούν ένα  γεγονός αποκατάστασης της ιστορίας, καθώς και της καταδίκης των εγκλημάτων.

Τα ιστορικά γεγονότα που σημάδεψαν τον  Ελληνισμό, και κατέληξαν στη Γενοκτονία, σήμερα αφορούν την αναγνώρισή της Γενοκτονίας και την δικαίωση των θυμάτων, εντός και εκτός Ελλάδας.

Η Ελλάδα δυστυχώς, δεν έχει κάνει πάρα πολύ μεγάλη πρόοδο σε ότι αφορά στην ιστορία και την αποκατάσταση, ιδιαίτερα στο ζήτημα της Γενοκτονίας. Συνεπώς, προέχει αυτό και κυρίως να καταδικαστεί ο θύτης, η Τουρκία, έτσι ώστε να μην επαναληφθούν τα εγκλήματα, τα οποία δυστυχώς επαναλαμβάνονται.

Περιμένουμε νέες νίκες, νέες επιτυχίες στο ζήτημα της αναγνώρισης, της αποκατάσταση της ιστορίας. Αυτό προέχει, κυρίως σε ότι αφορά στο καθήκον της μνήμης απέναντι σε αυτούς που χάθηκαν, προς τις επόμενες γενιές,  που δεν πρέπει να «συνωστιστούν» άλλο......








Ακούστε τη συνέντευξη  στην πρωινή εκπομπή του ΜΑXIMUM FM 93,6 και στον Δ.Κολιό.

Οι Θρακιώτες στο Μεσολόγγι και η Εξοδος την Κυριακή των Βαΐων του 1826

Θ. Μαλκίδης 

Η Θράκη στο Μεσολόγγι και ο Ραζή Κότσικας την Κυριακή των Βαΐων του 1826

Μετά από ένα έτος πολιορκίας, το Σάββατο του Λαζάρου οι Ελεύθεροι πολιορκημένοι μετέλαβαν των Αχράντων Μυστηρίων από το χέρι του μετέπειτα Εθνομάρτυρος Επισκόπου Ρωγών Ιωσήφ, ο οποίος   μαζί με τον  Κασομούλη συνέταξαν το σχέδιο της Εξόδου, αρχίζοντας με τη φράση "Εις το όνομα της Αγίας, Ομουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος", αυτή με την οποία θεσμοθετήθηκε να αρχίζουν τα συντάγματα του ελληνικού κράτους. Αμέσως μετά τη θεία κοινωνία έγινε η σύσκεψη για την Έξοδο:

«Ήταν πρωί, Σάββατο του Λαζάρου, 10 Απριλίου του 1826, όταν συγκροτήθηκε το νεκροδόξαστο εκείνο συμβούλιο αποφάσεως. Ήταν ένα συμβούλιο θανάτου. Οι καπεταναίοι είχαν αναλάβει να διερευνήσουν, με ανιχνευτές την ύπαρξη μυστικού δρόμου-διόδων για ακίνδυνο πέρασμα των Ελεύθερων Πολιορκημένων στην ελευθερία. Κανένας όμως δεν έφερε ελπιδοφόρα πληροφορία. Οι λόγχες και οι στενωποί φυλάγονταν άγρυπνα από τους πολιορκητές σε βάθος χώρου και τόπου. Γενική ήταν η κατήφεια και η σιωπηλή θλίψη. Την σιωπή της στιγμής έσπασε η βροντώδης και σταθερή έκρηξη του τρανοδύναμου αρχηγού της Φρουράς, του Θανάση Ραζη-Κότσικα.

– Υπάρχει δρόμος ωρέ!
– Ποιος είναι, στρατηγέ, και δεν τον λες τόση ώρα; Διαμαρτυρήθηκαν όλοι οι παριστάμενοι.

– Είναι ο δρόμος του Θεού, φωνάζει».

Από τους 11.000-12.000 μάχιμους και άμαχους του Μεσολογγίου, σώθηκαν περίπου 1.600 μαχητές, 300 άμαχοι και 13 γυναίκες, 

Ανάμεσα στους μαχητές, τους διασωθέντες, τους σκοτωμένους και Θρακιώτες που έδωσαν τη μάχη στο Μεσολλόγι, αναδεικνύοντας την αντίσταση ως τρόπο επιβίωσης, ως στάση και πρότυπο ζωής. 

Στις μάχες του Μεσολογγίου αναφέρεται ο Θρακιώτης μέλος της Φιλικής Εταιρίας Καπετάν Καραγιώργης και ο  Παναγιώτης Μποχόρης από την Αδριανούπολη. Μια άλλη μορφή  είναι ο Γεννάδιος από την Σηλυβρία, ο οποίος περιέθαλψε τα διασωθέντα από την καταστροφή του Μεσολογγίου γυναικόπαιδα. Επαναστάτες από τη Στενήματχο και τη Φιλιππούπολη με τις γυναίκες τους έλαβαν μέρος στην υπεράσπιση της πόλης του Μεσολογγίου και συμμετείχαν και στην ηρωική έξοδο όπως προκύπτει από το αρχείο των αγωνιστών του 1821, στο από 3 Φεβρουαρίου 1831 σχετικό έγγραφο. Ενώ ο συμπολεμιστής του Υψηλάντη, μέλος του Ιερού Λόχου και μετέπειτα εθνικός ευεργέτης Κωνσταντίνος Ξενοκράτης από το Σαμάκοβο της Ανατολικής Θράκης, διέθεσε ένα μεγάλος μέρος των χρημάτων του για την ανέγερση του Ξενοκρατείου Παρθεναγωγείου στο Μεσολόγγι.

Μια άλλη γραπτή πηγή αναφέρει ότι «στην πόλη αυτή [Μεσολόγγι] ανάμεσα στους ελεύθερους πολιορκημένους βρίσκονται και πολλοί Θρακιώτες , μεταξύ τους δε και πολλές γυναίκες που μη μπορώντας να διαφύγουν στην έξοδο πιάστηκαν αιχμάλωτες. Ελευθερωμένες αργότερα στέλνουν ευχαριστήριο γράμμα στον Καποδίστρια » στον οποίο γράφουν τα εξής: «Εξοχώτατε.  Εις την πτώσιν του πολυθρηνήτου Μεσολογγίου και εις διάφορα μέρη της Πελοποννήσου και Στερεάς Ελλάδος επέσαμεν αιχμάλωτες εις χείρας των αγαρηνών. Η Θεία Πρόνοια και η ευχή της Υμετέρας ημών Κυβερνήσεως ευδοκίμησε την ελευθερίαν μας….παρακαλούμεν…να μας οικονομήση το ζην και τα έξοδά μας δια να απεράσωμεν εις την Πατρίδα μας… Με βαθύτατον σέβας υποσημειούμεθα. Οι αιχμάλωτες φερμένες από Φιλιππούπολιν».


Επίσης παιδιά Θρακών αγωνιστών φοιτούν στην «Παλαμαική Σχολή» του Μεσολογγίου όπως ο Οθων Κάρπου Παπαδόπουλος με αριθμό μητρώου, ενώ ο ίδιος και ο  πατέρας του  αναπαύονται  στο κοιμητήριο του Αγίου Λαζάρου.

Η προσπάθειά μας για την ανάδειξη των πτυχών της  συμβολής τη Θράκης στη σύγχρονη Ελληνική ιστορία και ειδικότερα στο 1821 είχε αποτέλεσμα με τα αποκαλυπτήρια του σχετικού μνημείου στον Κήπο των Ηρώων στο Μεσολόγγι. Μία  ακόμη υπενθύμιση για την αποσιωπημένη  Θράκη, ελάχιστος  φόρος τιμής στους συμπατριώτες μας   που μαζί με όλους τους υπόλοιπους ηρωικούς  υπερασπιστές Έλληνες και φιλέλληνες έπεσαν κατά την πολιορκία και την Έξοδο....

To 1821 του Πόντου και ο Πόντος του 1821

To 1821 του Πόντου και ο Πόντος του 1821

Ο Σύλλογος Ποντίων Waiblingen Αργοναύτες σας προσκαλούν στην εκδήλωση για τη συμβολή των Ελλήνων του Πόντου στην Επανάσταση του 1821. 

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο Σάββατο 8 Απριλίου στις 7:15μμ  στο Alte Kelter (Paulinenstr 33, Winnenden 71364) με ομιλητή τον Θ. Μαλκίδη.

Ο διωκόμενος από την Τουρκία Γιάννης -Βασίλης Γιαϊλαλί σε ημερίδα για τον Πόντο στην Άγκυρα!

Θ. Μαλκίδης 

Ο συμπατριώτης μας διωκόμενος από την Τουρκία Γιάννης -Βασίλης Γιαϊλαλί – YANNİS VASİLİS YAYLALI εισηγητής σε ημερίδα για τον Πόντο στην Άγκυρα!

Την ώρα που στην Κύπρο ακύρωσαν τον νόμο για το μεγάλο αντιαποικιοκρατικό -απελευθερωτικό κίνημα του 1955 υπακούοντας στους επίγονους του φασίστα Κεμάλ, Ερντογάν και Ακιντζή, στην Τουρκία ο διωκόμενος και πολλές φορές φυλακισμένος συμπατριώτης μας Γιάννης -Βασίλης Γιαϊλαλί, θα μιλήσει στην Άγκυρα για τους Έλληνες του Πόντου!
Η προσπάθεια αποκατάστασης της Ιστορίας στη γη της Γενοκτονίας και η προσπάθεια ακύρωσης του Ελληνισμού στη γη της Ελευθερίας!

Η ημερίδα της Ένωσης Έρευνας και Πολιτισμού της Ανατολίας λίγες μέρες πριν το δημοψήφισμα του φασίστα- δολοφόνου Ερντογάν, είναι αν μη τι άλλο μία είδηση θάρρους των συναγωνιστών μας εκπροσώπων των ιστορικών λαών που ζουν στη σημερινή Τουρκία  .

Στη ημερίδα η οποία θα γίνει στην Άγκυρα στις 8 Απριλίου  περιλαμβάνει τις ομιλίες  του Erkan METİN για τους Αρμένιους, του Vedat KARA για τους Αλεβήδες, τoυ  Bereket Kar για τους Άραβες, του  İsmail BEŞIKCI για τους Άραβες, του Boz Erdoğan για τους Τσερκέζους,  της Selma KOÇIRA  για τους Λαζούς και του Yannis Vasilis YAYLALI  για τους Ρωμηούς του Πόντου.

Ο Γιάννης -Βασίλης Γιαϊλαλί – YANNİS VASİLİS YAYLALI, είναι ένας αγωνιστής, ο οποίος έχει μεγάλη συμμετοχή στον αγώνα των  Ρωμηών του Πόντου, τους Κούρδους  και όλους  τους ιστορικούς λαούς που δολοφονήθηκαν  και συμβάλλει με τη δράση του  για την απελευθέρωσή τους από το τυραννικό τουρκικό καθεστώς.  Ο Γιάννης -Βασίλης Γιαϊλαλί είναι ένας άνθρωπος που έμαθε για τη Ρωμαίικη -Ελληνική- Ποντιακή καταγωγή του, όταν συνελήφθη αιχμάλωτος από τους Κούρδους μαχητές......
http://malkidis.blogspot.gr/2016/12/yannis-vasilis-yaylali.html

Με τον  Γιάννη -Βασίλη Γιαϊλαλί καθώς και με  άλλους αγωνιστές όπως ο Tamer Çilingir, ο Sait Çetinoğlu, ο Ragip Zarakolu, συμπορευόμαστε στον ανιδιοτελή αγώνα Ελευθερίας. Ένας αγώνας που είχε  σημαντικό σταθμό στο εξαιρετικής σημασίας συνέδριο για τη Γενοκτονία τον Απρίλιο του 2016, αγώνας που θα παρόλα τα εμπόδια και τις δοκιμασίες θα είναι νικηφόρος. 

  

Η Θράκη στο έπος της αντίστασης στο Φασισμό και τον Ναζισμό το 1940-1941: Από τη Βόρειο Ήπειρο στα οχυρά του Εχίνου και της Νυμφαίας

Θ. Μαλκίδης 

Από τη Βόρειο Ήπειρο στον Εχίνο και την Νυμφαία: Η Θράκη στο έπος της αντίστασης στο Φασισμό και το Ναζισμό το 
1940-1941

Όπως και σε άλλες ιστορικές στιγμές του Ελληνισμού, η Θράκη παρέμεινε και παραμένει δυστυχώς στο περιθώριο. Έτσι  πέρα από τη Θρακιώτισα τραγουδίστρια της νίκης Σοφία Βέμπο (από την Καλλίπολη) η οποία σηματοδοτεί και νοηματοδοτεί με τα τραγούδια της το έπος του 1940-1941, έχει ενδιαφέρον  να επισημάνουμε πως όλη η Θράκη συνέβαλε τα μέγιστα, στην επικράτηση εναντίον του φασισμού, εναντίον των εισβολέων και των κατοχικών δυνάμεων των Ιταλών, των Γερμανών και  των Βουλγάρων. 

Να αναφέρουμε  το  29ο Σύνταγμα Πεζικού το οποίο  έδωσε μάχες στο Πόγραδετς, στο Τεπελένι και στην Κλεισούρα. Εκεί στις 28 Φεβρουαρίου 1941 έπεσε ο Θεόδωρος Κανδηλάπτης, ένας ακόμη ηρωικός ανθυπολοχαγός όπως αναφέρει στο σχετικό άσμα  ο Οδυσσέας Ελύτης.  
Η εισβολή των Ναζί στη Θράκη βρίσκει αντίσταση από τους Έλληνες και ειδικότερα τους Θρακιώτες στρατιώτες, με επίκεντρο   τις μάχες των οχυρών του Εχίνου και της Νυμφαίας, ακολουθώντας το παράδειγμα των συμπολεμιστών τους  στο Ρούπελ και αλλού.

Η μάχη στο Οχυρό του Εχίνου και στην περιοχή  της Ξάνθης 

Το 29ο Σύνταγμα Πεζικού αντιστάθηκε για τέσσερις μέρες  στον Εχίνο, με πάρα πολλά θύματα, ενώ αντίσταση για τρεις μέρες προέβαλλε  και  στην Νυμφαία. Τελικά οι Γερμανοί δεν κατόρθωσαν να  κυριεύσουν τα οχυρά και τα  προσπέρασαν συνεχίζοντας την προέλασή τους. 

Στην έκδοση της Διεύθυνσης Ιστορίας Στρατού, με τίτλο «Αγώνες και νεκροί του Ελληνικού Στρατού κατά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο 1940-1945», οι πεσόντες στρατιώτες στο οχυρό «ΕΧΙΝΟΣ» είναι οι εξής:

Λοχίας  Αγγελόπουλος Πέτρος του Νικολάου
Λοχίας   Γιαννούλης Εμμανουήλ του Κωνσταντίνου
Λοχίας   Λυμπέριος Χρήστος του Σωτηρίου
Στρατιώτης    Αλεφαντινός Ανδρέας του Χαραλάμπους
Στρατιώτης  Γιαννούλης Ηλίας του Γεωργίου
Στρατιώτης  Δουφεξής Γεώργιος του Αλεξίου
Στρατιώτης   Κανάκης Ανδρέας του Νικολάου
Στρατιώτης   Κωστόπουλος Παναγιώτης του Ιωάννη
Στρατιώτης   Λάμαρης Ευθύμιος του Γεωργίου
Στρατιώτης    Λεβεντάκης Ιωάννης του Ηλία
Στρατιώτης  Λιάκος Δημήτριος του Γεωργίου
Στρατιώτης   Μαυραγάνης Ιωάννης του Δημητρίου
Στρατιώτης   Μπαζίνης Γεώργιος του Βλασσίου
Στρατιώτης   Ρήγας Δημήτριος του Νικολάου
Στρατιώτης    Σταύρου Νικόλαος του Αποστόλου
Στρατιώτης    Στρίγγας Ανδρέας του Αντωνίου
Στρατιώτης   Τασιαδάμης Ηλίας τουΔημητρίου
Στρατιώτης    Τζιμούλας Ελευθέριος του Γεωργίου
Στρατιώτης   Τριπολιτάκης Παύλος του Κωνσταντίνου

 Στην περιοχή Ξάνθης (εκτός οχυρού Εχίνου)  τον Απρίλιο του 1941  οι πεσόντες είναι οι παρακάτω : 
Στρατιώτης  Βουρνέλης Ιωάννης του Κων/νου(Παράδεισος Ξάνθης 9/4/41)
Στρατιώτης Μιχαλακόπουλος Βασίλειος του Αναστασίου (Παράδεισος Ξάνθης 9/4/41)
Στρατιώτης Παναγιωτίδης Σάββας του Θεοδώρου (Παράδεισος Ξάνθης 8/4/41)
Στρατιώτης  Πιρμήν Γεώργιος του Κωνσταντίνου(στρατόπεδο αιχμαλώτων Ξάνθης 17/4/41)
Στρατιώτης Τζούμας Ματθαίος του Ανδρέα. Νέστος 8/4/41
Στρατιώτης Χουσείν Ραήφ του Μεμέτ (Παράδεισος Ξάνθης 9/4/41)
Στρατιώτης  Γασπαράκης Νικόλαος του Ιωάννη. 37 ΣΠ.
Στρατιώτης  Καπραβέλος Αναστάσιος του Αλεξάνδρου(Τοξότες 8/4/41)
Στρατιώτης  Λυμπέριος Χρήστος του Σωτηρίου (Δημάριο Κοτύλης 6/4/41)
Στρατιώτης Μπαϊράμ Αλή Ογλού Σακίρ του Μπαϊράμ Αλή. Πνίγηκε στο Νέστο 10/4/41
Στρατιώτης Πλατσάκης Δημήτριος του Παναγιώτη(Παράδεισος Ξάνθης 9/4/41)

Δυτικά του Εχίνου,στο χωριό Σμίνθη οι Γερμανοί Εισβολείς στην πορεία τους προς την πόλη της Ξάνθης συνάντησαν την φρουρά του μεθοριακού φυλακίου της.Μετά από σκληρή μάχη σκοτώθηκαν οι παρακάτω στρατιώτες:

Λοχίας ΛΥΜΠΕΡΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗΣ 
Λοχίας ΓΙΑΝΝΟΥΛΗΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ 
Υποδεκανέας ΚΑΡΑΠΙΠΕΡΗΣ ΜΙΧΑΗΛ 
Στρατιώτης ΤΑΣΕΔΑΜΗΣ ΗΛΙΑΣ 
Στρατιώτης ΠΑΠΑΔΕΡΟΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ 
Στρατιώτης ΝΤΑΗΦΩΤΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ 
Στρατιώτης ΜΠΑΖΙΔΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ 
Στρατιώτης ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ ΜΙΧΑΗΛ 
 ΣτρατιώτηςΣΤΑΥΡΟΥ ΣΤΑΥΡΟΣ 

 ΣτρατιώτηςΤΡΙΠΟΛΙΤΑΚΗΣ ΠΑΥΛΟΣ 

Η μάχη του Οχυρού της Νυμφαίας

Στο Οχυρό της Νυμφαίας η αντίσταση ήταν επίσης μεγαλειώδης, όπως γράφει ο τότε  διοικητής του  Αλέξανδρος Αναγνωστός.

Η δύναμη του Οχυρού αποτελούμενη από 14 αξιωματικούς και 364 στρατιώτες   θα προσπαθούσε να ανακόψει την προέλαση των γερμανικών δυνάμεων προς την Κομοτηνή και να προσφέρει κάλυψη στο πέρασμα του Νέστου.

Η έκθεση του διοικητή είναι  συγκλονιστική : 

«…τους αποχαιρέτησα και τους εφίλησα διά τελευταίαν φοράν, διότι την επομένην πιθανόν να μην υπήρχε κανείς από ημάς εν τη ζωή. Είναι αδύνατον να περιγράψω την συγκίνησιν και ενθουσιασμόν την στιγμήν εκείνην των Αξ/κών. Αποχωρούντες της αιθούσης του Οχυρού διά να μεταβώσιν εις τας θέσεις των, με δάκρυα εις τους οφθαλμούς των από ενθουσιασμόν ανεφώνησαν «Ζήτω η αιωνία Ελλάς» και εδήλωσαν ότι θα πέσωσιν όλοι διά το μεγαλείον της γλυκειάς μας Πατρίδος».

Οι ηρωικοί αξιωματικοί και οπλίτες της Ταξιαρχίας Έβρου, που αποτελούσαν τη Φρουρά του Οχυρού της Νυμφαίας, πλήρωσαν βαρύ φόρο αίματος: 7 νεκροί και 20 τραυματίες ήταν ο τραγικός απολογισμός των απωλειών: 

Δεκανέας Γεώργιος Κορώνης του Δημητρίου  και οι στρατιώτες Ιωάννης Μαλλιαράκης του Γεωργίου, 

Γεώργιος Τσικνάκης του Θεοδώρου, 

Εμμανουήλ Κιουλμπαξιώτης του Κωνσταντίνου, 

Ευστράτιος Ποτίρης του Νικολάου , 

Γεώργιος Καραγεωργίου του Ιγνατίου και 

Γεώργιος Μπάφας του Ιωάννη . 

Όπως έγραψε ο Α. Αναγνωστός  «…θεωρώ τον εαυτό μου τα μέγιστα υπερήφανον διότι ήμουν Διοικητής τοιούτων ηρώων, οι οποίοι πράγματι επολέμησαν ως πραγματικοί απόγονοι και εφάμιλοι των ηρώων του 1821». 

Έσχατο αλλά όχι τελευταίο: ο υποστράτηγος Ιωάννης Ζήσης, διοικητής της Ταξιαρχίας "Έβρος" αφού πολέμησε  προσπάθησε, μετά τη συνθηκολόγηση, να πάει με ένα μεγάλο μέρος της μονάδας στην Μέση Ανατολή.  Στις 7 Απριλίου 1941 κατέφυγε στην ουδέτερη Τουρκία, όπου έγινε η παράδοση του οπλισμού των Ελλήνων στρατιωτών, ενώ στη συνέχεια ακολούθησε ο εγκλεισμός τους σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Ο Ιωάννης Ζήσης μη δεχόμενος να παραδώσει τον οπλισμό του αυτοκτόνησε στις 9 Απριλίου στα Ύψαλα. 


Υ.Γ. Το κείμενο αφιερώνεται στη μνήμη του αγαπημένου μου θείου Γιώργου Μαρκίδη, του οποίου η ζωή ήταν η σύγχρονη ελληνική ιστορία. Ορφανό της Γενοκτονίας που έχασε τον πατέρα του από τους δασκάλους των Ναζί Κεμαλικούς, στη συνέχεια χάνει  τη μητέρα από τα βασανιστήρια των Γερμανών, ενώ αγωνίστηκε για την Ελευθερία από την Κορυτσά και το Ρούπελ μέχρι τη Μέση Ανατολή και τα νησιά του Αιγαίου...... 

6 Απριλίου 1914: «Το Μαύρο Πάσχα» και η Γενοκτονία στη Θράκη

Θ. Μαλκίδης 

Η Γενοκτονία στη Θράκη 

Η Γενοκτονία η οποία ξεκίνησε το 1908 με την άνοδο στην εξουσία των Νεότουρκων και με τη στρατιωτική και την πολιτική καθοδήγηση των Γερμανών συμμάχων τους,  συνεχίστηκε και από τους Κεμαλικούς μέχρι το 1923 στοιχίζοντας συνολικά τη ζωή σε πάνω από 1.000.000  Έλληνες, Ελληνίδες και παιδιά. 

Στη Θράκη 250.000-300.000 , στην κεντρική Μικρά Ασία 300.000 με 350.000 στον Πόντο 350.000 ενώ θύματα υπήρξαν και στην Καππαδοκία. 


 Στην αρχή η εξόντωση έγινε με την εξορία των ανδρών στα τάγματα εργασίας και συνεχίστηκε με την εξόντωση των ηγετών, την εκτόπιση των γυναικών, των παιδιών.  Με την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου  Πολέμου  δόθηκε η ευκαιρία στους Νεότουρκους να υλοποιήσουν με μεγαλύτερη ευκολία το σχέδιό τους- η «Ειδική οργάνωση» κράτησε σημαντικό ρόλο-  ενώ η   υποχρεωτική στρατολόγηση  Θρακών τους οδήγησε σαν Οθωμανούς στρατιώτες στο θάνατο σε μία από τις φονικότερες μάχες στην Καλλίπολη.

Έτσι οι Έλληνες  της Θράκης αντιμετώπισαν  και αυτοί όπως και οι Έλληνες του Πόντου και της Μικράς Ασίας  την ίδια πολιτική βίας που εξελίχθηκε σε Γενοκτονία. Έτσι ερημώθηκε από το  ελληνικό στοιχείο η  Θράκη και εγκαταλείφθηκαν πόλεις όπως  η Αδριανούπολη, η Βιζύη,η  Τυρολόη, η Αρκαδιούπολη, οι Σαράντα Εκκλησιές, η Κεσσάνη,τα  Μάλγαρα, η Χαριούπολη, η Μακρά Γέφυρα, η Ραιδεστός, η Ηράκλεια, η Καλλίπολη και άλλες, ενώ στις 6 Απριλίου του 1914, το Μαύρο Πάσχα όπως ονομάστηκε κορυφώθηκε η Γενοκτονία εναντίον των Ελλήνων της Θράκης.  Συνέχεια της Γενοκτονίας εναντίον των Ελλήνων της Βόρειας Θράκης (ανατολική Ρωμυλία) και σταθμός μέχρι την τελική φάση μαζικής δολοφονίας των Ελλήνων στον Πόντο και την Μικρά Ασία. 

Οι μεταπολεμικές εξελίξεις, οι συζητήσεις που έγιναν  στο Συνέδριο Ειρήνης στο Παρίσι για το Θρακικό ζήτημα,  και η υπογραφή το 1920 της συνθήκη των Σεβρών, έδωσαν   στην Ελλάδα  την Ανατολική Θράκη μέχρι την Τσατάλτζα σε απόσταση είκοσι χιλιομέτρων από την Κωνσταντινούπολη και τη χερσόνησο της Καλλίπολης.  Επίσης η Ελλάδα πήρε την Ίμβρο και Τένεδο καθώς και τη Σμύρνη με ολόκληρη την περιοχή της. 

Δύο χρόνια όμως αργότερα με την  αλλαγή των προσανατολισμών και της πολιτικής έναντι των Κεμαλικών από τις μεγάλες δυνάμεις, είχαν σαν  αποτέλεσμα να υπογραφεί η συνθήκη ανακωχής των Μουδανιών, με την οποία ο ελληνικός στρατός διατάχθηκε να εκκενώσει όχι μόνο την Μικρά Ασία, αλλά μέσα σε 15 μέρες και  την Ανατολική Θράκη, εκεί όπου   υπήρχαν μεγάλες στρατιωτικές δυνάμεις του και εύρωστο ελληνικό στοιχείο. 

Έτσι τα συμφέροντα κάλυψαν την αλήθεια και το έγκλημα εναντίον των Ελλήνων δεν τιμωρήθηκε και επαναλήφθηκε μετά από λίγα χρόνια από τους Ναζί και το καθεστώς του Χίτλερ- στις 6 Απριλίου του 1941 οι Γερμανοί εισέβαλαν στην Ελλάδα- ως Ολοκαύτωμα και εκατοντάδες μαρτυρικά χωριά και πόλεις. 

Σήμερα η αναγνώριση της Γενοκτονίας είναι ένα τεράστιο βήμα για την ανθρωπότητα: Η Τουρκία ως  θύτης πρέπει να αποδεχθεί το έγκλημά του και να προχωρήσει  σε όλες τις ενέργειες που προβλέπει το Διεθνές Δίκαιο  και η Σύμβαση του ΟΗΕ για την Πρόληψη και την Καταστολή του Εγκλήματος της  Γενοκτονίας, ενώ το θύμα  γνωρίζει ότι δεν μένουν ατιμώρητες οι μαζικές δολοφονίες των προγόνων του. 

Εμείς ως απόγονοι των θυμάτων της Γενοκτονίας οφείλουμε όπως έχουμε το καθήκον να απαιτήσουμε και να προσπαθήσουμε να μην επαναληφθούν άλλες Γενοκτονίες. Εγκλήματα που  δε συμβαδίζουν με το Δίκαιο, την Ιστορία, τη Μνήμη και τον Άνθρωπο. 

Υ. Γ. Η υπόθεση της Γενοκτονίας είναι ιερή, άρα δεν μπορεί να ως μπαίνει μαζί με χορούς και σεμινάρια (!), δεν είναι εορτασμός, δεν είναι πανηγύρι, όπως και δεν πρέπει να ονομάζεται εθνοκάθαρση. Τόσο αγώνα συν Θεώ κάναμε και κάνουμε για να μην ευτελίζεται το ζήτημα, για να αποκαλυφθούν οι αρνητές και οι υπονομευτές και για να αποκαθηλωθεί η άρνηση του Φίλη και όχι μόνο, δε χρειάζεται να γίνονται ειδικά ΤΩΡΑ τέτοιες ανήθικες πράξεις....



ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ

♣ Ένωση Πολιτιστικών Φορεών Έβρου 
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 7 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2017 
– Δημοτικό Θέατρο Αλεξανδρούπολης - ώρα 8:30 μμ

Ομιλία του κ. Θεοφάνη Μαλκίδη - Διδάκτωρ Κοινωνικών Επιστημών, με θέμα «Ο Ελληνισμός της Θράκης και η Γενοκτονία από τους Νεότουρκους και τους Κεμαλικούς: Μνήμη και Αναγνώριση».

Άλλη μία πόλη του Καναδά αναγνωρίζει τη Γενοκτονία

Θ. Μαλκίδης 

Άλλη  μία πόλη του Καναδά αναγνωρίζει τη Γενοκτονία. 

Μετά από την αναγνώριση της Γενοκτονίας από την πρωτεύουσα του Καναδά την Οτάβα και το οικονομικό κέντρο της χώρας το Τορόντο, με πρωτοβουλία και πάλι του Ελληνοκαναδικού Κογκρέσου, ακόμα μία επιτυχία προστίθεται στον αγώνα της αναγνώρισης της  Γενοκτονίας. 

Το  Λασάλ της Επαρχίας του Κεμπέκ είναι η πρώτη πόλη σε αυτή την επαρχία που αναγνωρίζει τη Γενοκτονία, διακηρύσσοντας την 19η Μαΐου ως ημέρας Μνήμης.
Ένα ακόμη κερί άναψε στη μνήμη των  αθώων θυμάτων του Κεμαλισμού, του προδρόμου του Ναζισμού, μία ακόμη επιτυχία όλων μας μέχρι την τελική δικαίωση.

Κλεισούρα Καστοριάς: Ένα ακόμη έγκλημα των Ναζί

Θ. Μαλκίδης 

Το Ναζιστικό έγκλημα στην Κλεισούρα Καστοριάς 

Στις 5 Απριλίου 1944, οι Γερμανικές δυνάμεις με διοικητή τον υπεύθυνο της σφαγής στην Ερμακιά και Πύργους Εορδαίας και στο Δίστομο Καρλ Σύμερς (Karl Schümers), διοικητή του 7ου Συντάγματος της 4ης Τεθωρακισμένης Μεραρχίας των Ες- Ες, καταφθάνουν στην Κλεισούρα.  Οι Ναζί συγκεντρώνουν  τα γυναικόπαιδα και τους γέροντες στην πλατεία του χωριού, ενώ μια άλλη ομάδα στρατιωτών βάλλει με τα πολυβόλα όπλα κατά των συγκεντρωμένων ενάντια στον άμαχο πληθυσμό. Έπειτα κατευθύνονται προς τα σπίτια, παραβιάζουν τα σπίτια, βάζουν φωτιά και σκοτώνουν αδιακρίτως. 
Η δικαιολογία πάντα η ίδια : αντίποινα.... 

Οι άντρες των Ες-Ες με σύνθημα τη φωτοβολίδα που άναψε στις τρεις το μεσημέρι ξεχύθηκαν στο χωριό και άρχισαν να πυροβολούν. Σκότωναν χωρίς σταματημό, έσφαξαν εγκυμονούσες γυναίκες, παιδιά, ηλικιωμένους και κοπέλες.  Ούτε και τον  ιερέα που με τον  Σταυρό στο χέρι εκλιπαρούσε για έλεος υπερασπιζόμενος το ποίμνιό του, δε σεβάστηκαν και τον κατακρεούργησαν.Επιπλέον οι Ναζί πυρπόλησαν τις οικίες, την εκκλησία, το γυμνάσιο, τη βιβλιοθήκη. 

Μόλις δύο ώρες ήταν αρκετές για να σκοτωθούν 280 άμαχοι, να τραυματιστούν 40 και να καταστραφούν 150 σπίτια. Την τελευταία στιγμή, σώθηκαν επτά γυναίκες, που είχαν οδηγηθεί στο εκτελεστικό απόσπασμα. Πριν πυροβολήσουν οι Γερμανοί, μία δεύτερη φωτοβολίδα σήμανε το τέλος της επίθεσης....

Όσοι επέζησαν, έπρεπε να έρθουν αντιμέτωποι με το έγκλημα. Στο κοιμητήριο δεν υπήρχε χώρος  και οι διασωθέντες έθαψαν τους νεκρούς τους στις αυλές των σπιτιών, της εκκλησίας, ακόμα και στις βουνοπλαγιές.  Ο πολιτικός εντεταλμένος του Γ’ Ράιχ στα Βαλκάνια,  Χέρμαν Νοϊμπάχερ χαρακτήρισε τη σφαγή «λουτρό αίματος», αλλά η Στρατιωτική Διοίκηση Θεσσαλονίκης-Αιγαίου επικρότησε τις ενέργειες του αντισυνταγματάρχη Σίμερς, ο οποίος ως επιβράβευση  τέθηκε επικεφαλής  και  στη σφαγή στο  Δίστομο.... 

Έσχατο αλλά όχι τελευταίο: Στη μαρτυρική  Κλεισούρα έζησε η  Οσία Σοφία (Χοτοκουρίδου), το γένος Αμανατίου Σαουλίδου, η οποία γεννήθηκε το 1883  στο χωριό Σαρή-ποπά (ή Σαρή-παπά) της επαρχίας Αρδάσης Τριπόλεως, Νόμου Τραπεζούντας του Πόντου. Η Οσία Σοφία  η  «εν τη Ιερά Μονή Παναγίας Θεοτόκου Κλεισούρας ασκήσασα», απεβίωσε το 1974, αγιοκατατάχθηκε το 2011, ενώ  η μνήμη της οποίας τιμάται από την Ορθόδοξη εκκλησία στις 6 Μαΐου.