Για το ιερό ζήτημα της Γενοκτονίας

Απόσπασμα από την ομιλία στην εκδήλωση που έγινε στα πλαίσια του συνεδρίου του Ελληνοκαναδικού Κογκρέσου, από το Ελληνικό Καναδικό Κογκρέσο  και την Ποντιακή Αδελφότητα Τορόντο "Παναγία Σουμελά". 

Τορόντο Νοέμβριος 2016. 

Μιλώντας, γράφοντας και πράττοντας για το ιερό ζήτημα της Γενοκτονίας 

Θ. Μαλκίδης

Κατ΄ αρχήν η αναγνώριση της Γενοκτονίας από την πρωτεύουσα του Καναδά την Οτάβα και την πόλη του Τορόντο, είναι μία τεράστια επιτυχία, η οποία οφείλεται σε όλους σας και ειδικότερα σ΄αυτούς που αγωνίζονται για το δίκαιο αυτό ζήτημα. 

Επιπλέον   σε ότι με αφορά ο αγώνας αναγνώρισης της Γενοκτονίας στον οποίο συμμετέχω ανιδιοτελώς εδώ πολλά χρόνια, έχει μία σημαντική προσωπική στάση που είναι η   πρόσφατη κυκλοφορία του βιβλίου μου για τη Γενοκτονία στην αγγλική γλώσσα (έχει προηγηθεί στην αρμενική, ρωσική, ισπανική, ιταλική, ρουμανική ).

Η στάση αυτή έρχεται να κλείσει έναν κύκλο και να ανοίξει έναν νέο που αφορά το ιερό ζήτημα της μαζικής δολοφονίας των προγόνων μας. Η πρώτη παρουσίασή του  βιβλίου η οποία  γίνεται στο Τορόντο είναι συμβολική αλλά και ουσιαστική γιατί χρειαζόμαστε εργαλεία για την αναγνώριση. 

Η προσπάθεια για τη διεθνοποίηση της Γενοκτονίας, όπως και σε κάθε προσπάθεια στη ζωή,  είναι αποτελεσματική όταν έχεις αναλυτικά, ιστορικά και πολιτικά εργαλεία, αντιστάσεις, αυτογνωσία, όταν προασπίζεσαι  την προσωπική και τη συλλογική  διαδρομή. Όταν ενεργείς με σεβασμό και όχι με Ύβρη. 

Ο αγώνας αυτός που ξεκίνησε πριν μερικές δεκαετίες είχε και έχει πολλά εμπόδια, που σε κάποιες στιγμές σε απογοητεύουν, σε  απελπίζουν, σε φέρνουν σε απόγνωση.
Ωστόσο πάντοτε νικά η αλήθεια και το δίκαιο, πάντοτε γνωρίζεις ότι το εμπόδιο που βλέπεις μπροστά σου τώρα,  σε σύντομο χρονικό διάστημα δε θα υπάρχει.
ΗΠΑ, Σουηδία, Καναδάς, Αυστραλία, Γερμανία, Αρμενία, Ελβετία, Ρωσία  και σε όλον τον κόσμο  η παρουσία μας αυτά τα χρόνια ήταν πρότυπο και υπόδειγμα. Πρόταση πλούσιου λόγου, έργου και πράξης.
Άκουσα και  διάβασα τις συκοφαντίες και τις κατηγορίες, τη δυσφήμηση και την ανώνυμη, πάντοτε, λασπολογία, που είχαν τεράστιο κόστος. Όλα ήταν βεβαίως ψέμματα που κατέρρευσαν, δυναμώνοντας τον αγώνα μας. 
Ο οποίος συνεχίζεται και είναι βέβαιο ότι με τη βοήθεια του Θεού και την παρουσία των ψυχών των προγόνων μας θα είναι νικηφόρος!  


Υ.Γ. Γνωρίζω τα εμπόδια και τα έχω βρει πολλές φορές μπροστά μου, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό και για τα οποία θα αναφερθώ σύντομα  με ονόματα και διευθύνσεις.  Ας κάνουν λίγη υπομονή οι διώκτες και οι συκοφάντες, οι κατήγοροι και οι ψεύτες, που τώρα σιωπούν ή κρύβονται....

Η Θράκη, ο επεκτατισμός της Τουρκίας και η αδιαφορία της Ελλάδας

Ομιλία στο Συνέδριο του Ελληνοκαναδικού Κογκρέσου. 
Τορόντο Νοέμβριος 2016 

Θ. Μαλκίδης 

Η Θράκη, ο επεκτατισμός της Τουρκίας και η αδιαφορία της Ελλάδας 


1. Από την απελευθέρωση μέχρι την τριχοτόμηση και την προσφυγιά

Αφού είχε προηγηθεί η Γενοκτονία του Θρακικού Ελληνισμού,  του Ποντιακού και του Μικρασιατικού, η υπογραφή το 1920 της συνθήκη των Σεβρών, έδωσαν στην Ελλάδα την Ανατολική Θράκη μέχρι την Τσατάλτζα, σε απόσταση 20 χιλιομέτρων από την Κωνσταντινούπολη και τη χερσόνησο της Καλλίπολης.

Επίσης η Ελλάδα πήρε την Ίμβρο και την Τένεδο, τη Σμύρνη με την περιοχή της, ενώ παράλληλα σημειώθηκε η απελευθέρωση της δυτικής (Θράκης).

Σε λιγότερο από δύο χρόνια, οι ραγδαίες εξελίξεις στο μικρασιατικό μέτωπο, η αλλαγή των προσανατολισμών και της πολιτικής των Μεγάλων Δυνάμεων έναντι των Κεμαλικών, είχαν σαν αποτέλεσμα να υπογραφεί η συνθήκη ανακωχής των Μουδανιών, με την οποία ο ελληνικός στρατός διατάχθηκε να εκκενώσει όχι μόνο την Ιωνία, όπου εκεί πλέον γραφόταν ο (τραγικός) επίλογος μιας παρουσίας αιώνων, αλλά μέσα σε 15 μέρες και την Ανατολική Θράκη, εκεί όπου υπήρχαν μεγάλες στρατιωτικές δυνάμεις του και εύρωστο ελληνικό στοιχείο.

2. Η Θράκη από το ελληνοτουρκικό σύμφωνο φιλίας (1930) μέχρι την κοινή ένταξη της Ελλάδας και της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ (1952)

Η τριχοτόμηση της Θράκης, επισφραγίστηκε στη Λωζάννη, όπου στις 30 Ιανουαρίου 1923 υπεγράφη (και) η Ελληνοτουρκική σύμβαση και το πρωτόκολλο «περί ανταλλαγής των ελληνικών και τουρκικών πληθυσμών».

Σύμφωνα με το πρώτο άρθρο του πρωτοκόλλου από 1ης Μαΐου 1923, θα γινόταν υποχρεωτική ανταλλαγή των χριστιανών Τούρκων υπηκόων με τους μουσουλμάνους Ελληνικής υπηκοότητας ενώ εξαιρέθηκαν οι μουσουλμάνοι της Θράκης. Επίσης εξαιρέθηκαν οι Έλληνες της Κωνσταντινούπολης, (πληθυσμός 390.000) καθώς και οι Έλληνες της Ίμβρου και της Τενέδου (πληθυσμός 12.000).

Με τη Συνθήκη της Λωζάννης, η οποία επιβλήθηκε από τα μεγάλα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα επιβεβαιώθηκε η νέα πραγματικότητα στη ελληνική («δυτική») Θράκη, η οποία δέχθηκε ένα μεγάλο μέρος των προσφύγων από την ανατολική Θράκη, ενώ ανατολικοθρακιώτες πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν και σε άλλες περιοχές της Ελλάδος.

Το ελληνοτουρκικό σύμφωνο φιλίας (1930) αποτέλεσε μία σημαντική τομή για τη Θράκη και δεν λειτούργησε μόνο οικονομικά εις βάρος των προσφύγων αφού «η συντριπτική πλειοψηφία τους είδε να χάνεται το ενδεχόμενο αποζημίωσης των περιουσιών τους», αλλά λειτούργησε ηθικά και πολιτικά σαν το πρώτο μέσο για την εξαφάνιση του προσφυγικού πληθυσμού, για την εξαφάνιση της μνήμης. Ως επισφράγισμα της πολιτικής “φιλίας”, θα έλθει αμέσως μετά την υπογραφή του συμφώνου, η πρόταση του Βενιζέλου, για απονομή βραβείου Νόμπελ ειρήνης στον Μουσταφά Κεμάλ!

Μεταπολεμικά, αφού έχει προηγηθεί η σκληρή φασιστική- ναζιστική κατοχή από τη Γερμανία και τη Βουλγαρία, καθώς και ο εμφύλιος, ακολουθεί η κοινή ένταξη της Ελλάδας και της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ, το 1952.


Η Τουρκία συνέχισε τη δράση της που είχαν σαν στόχο τις μουσουλμανικές μειονότητες στη Θράκη (μορφωτικά σύμφωνα 1951 και 1968), την ελληνική μειονότητα της Κωνσταντινούπολης (πογκρόμ του 1955, απελάσεις 1964), της Ίμβρου και της Τενέδου (ίδρυση αγροτικών ανοιχτών φυλακών, απελάσεις), με πρωταρχικό σκοπό τον αφανισμό των Ελλήνων και τη δημιουργία μίας κατάστασης πίεσης στη Θράκη (παράλληλα με αυτήν στην Κύπρο και το Αιγαίο).

Στη Θράκη, η Τουρκία εκμεταλλεύθηκε τα ψυχροπολεμικά δεδομένα και απαίτησε από τη σύμμαχο Ελλάδα, να μαθαίνουν οι Πομάκοι, όπως και οι Αθίγγανοι την τουρκική γλώσσα. Γεγονός που ενδιέφερε τη συμμαχία μια και προτιμούσε να δει να μαθαίνουν οι Πομάκοι και οι Ρωμά την τουρκική γλώσσα και να υφίστανται την τουρκική προπαγάνδα, άσχετα αν αυτό θα είχε επιπτώσεις μακροπρόθεσμα στην Ελλάδα, παρά να τους δει να καταλήγουν στο άλλο αντίπαλο στρατόπεδο και συγκεκριμένα στη Βουλγαρία.

Οι τουρκικές πιέσεις θα συνεχιστούν στην Ελλάδα για τις μουσουλμανικές μειονότητες, ζητώντας την αλλαγή της ονομασίας το 1955 τους σε «Τουρκική» (μειονότητα), πιέσεις που εντείνονταν με την πάροδο του χρόνου και την περαιτέρω προσέγγιση των δύο πλευρών. Με την ίδια αντίληψη συμπεριφέρθηκαν οι δύο χώρες, το 1951 και το 1968 όταν υπογράφτηκαν τα μορφωτικά πρωτόκολλα που είχαν σαν αποτέλεσμα, την εισβολή της τουρκικής πολιτικής στη Θράκη.

Η Ελλάδα μετά την είσοδό της στο ΝΑΤΟ, θα εγκλωβίσει αρκετές περιοχές, ικανές για να δεχθούν μόνο στρατιωτικά έργα και “ανεπιθύμητους δημόσιους υπαλλήλους και στρατιωτικούς”. 
Το “θα σε στείλω στον Έβρο” ήταν το σύνθημα. 

H Θράκη, που αποτέλεσε για λόγους Νατοϊκής ασφάλειας το ανάχωμα προς τις χώρες του συμφώνου της Βαρσοβίας, είναι χαρακτηριστική. Βέβαια αυτός ο καθορισμός ενός συγκεκριμένου ρόλου για τη Θράκη, είχε τις επιπτώσεις του στην οικονομική, κοινωνική, δημογραφική ισορροπία, με τα επακόλουθα της ερήμωσης, της μετανάστευσης, της περιθωριοποίησης.

Η Θράκη καθόλη τη μεταπολεμική περίοδο έμεινε έξω από τους κρατικούς προγραμματισμούς που είχαν σχέση με την ανάπτυξή της με αποτέλεσμα να αποτελεί μία από τις πιο φτωχές περιφέρειες της Ευρώπης. Παράλληλα στο πολιτικό πεδίο, η στάση της Ελλάδας απέναντι στη Θράκη θα επηρεαστεί σημαντικά, καθοριστικά στη συνέχεια, μετά το 1952, είτε με την πίεση για αλλαγή από μουσουλμανικών σε Τουρκικών του χαρακτηρισμού των μειονοτήτων, είτε με τα μορφωτικά πρωτόκολλα, είτε με την ανοχή στο ρόλο του Τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής και τη δημιουργία κλίματος έντασης στην περιοχή.

3. Η Θράκη ανάμεσα στον Τουρκικό εθνικισμό και την ελλαδική αδιαφορία

Μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο και την κατάληψη του 40% του εδάφους της, αρχίζει να γίνεται πιο έντονη από την τουρκική πλευρά, η αμφισβήτηση της Θράκης, η οποία κορυφώνεται με τις κινήσεις στις εθνικές, τοπικές νομαρχιακές-περιφερειακές εκλογές, για τις εκλογές για το ευρωπαικό κοινοβούλιο και με τη δημιουργία «ανεξάρτητων μειονοτικών συνδυασμών».

Μετά την αλλαγή της γεωγραφίας το 1989 και το τέλος της ψυχροπολεμικής εποχής, άλλαξε και ο ρόλος της Θράκης. Η Τουρκία βλέποντας να αλλάζουν οι όροι του παιχνιδιού προσάρμοσε την πολιτική της στην μεταψυχροπολεμική εποχή. Υλοποιεί πολιτικές διεθνοποίησης του θέματος των μουσουλμανικών μειονοτήτων που συνεχίζει να τις ονομάζει τουρκικές, ανακινεί συνέχεια θέμα παιδείας και θρησκευτικής ελευθερίας των μειονοτήτων δημιουργώντας εντάσεις και εντυπώσεις, ενώ έντονη κινητοποίηση αναπτύσσεται και με το θέμα των μουφτήδων της Ξάνθης και της Κομοτηνής, που έχει διορίσει το Ελληνικό κράτος και δε τους δέχεται η Τουρκία ζητώντας εκλογή.


Στη Θράκη η τουρκική πολιτική χρησιμοποίησε και συνεχίζει να χρησιμοποιεί μεθόδους που έχουν σαν σκοπό τη συνένωση και των εκτουρκισμό των μουσουλμανικών μειονοτήτων, έτσι ώστε να αποκτήσουν τεχνητή τουρκική συνείδηση, θεωρώντας ως «μητέρα πατρίδα», την Τουρκία. Εδώ θα πρέπει να προστεθεί η τουρκική προσπάθεια να αναγνωρισθούν οι μουσουλμανικές μειονότητες ως μία εθνική τουρκική μειονότητα.

Η τουρκική πολιτική αποβλέπει στη δημιουργία δεσμών πολιτικών, στην ουσία και την επιδίωξη αλυτρωτικών, οικονομικών, υπό κηδεμονία και εύκολα ελεγχόμενες και «πολιτιστικών» συνισταμένων στην από κοινού αντίληψη της κρατικής τουρκικής προπαγάνδας) μεταξύ «δυτικής και ανατολικής Θράκης» αλλά και μεταξύ «δυτικής Θράκης και νοτίων βουλγαρικών επαρχιών».

Είναι προφανές ότι η τουρκική πολιτική προσπαθεί να υπονομεύσει κάθε προσπάθεια διαφορετικότητας μέσα στους μουσουλμάνους, τρομοκρατώντας με κάθε τρόπο τις προσπάθειες των Πομάκων και των Ρωμά για ανάκτηση της ταυτότητάς τους και απεμπλοκής από τους τουρκικούς μηχανισμούς. Μάλιστα σε κάθε ευκαιρία γίνεται αναφορά από καθεστωτικούς παράγοντες από την Τουρκία, από τους ψευδομουφτήδες, στη μία και ενιαία μειονότητα, δηλαδή την «τουρκική» και στον αγώνα που πρέπει να συνεχιστεί ώστε «να γίνει η δυτική Θράκη τουρκική».

Από την άλλη πλευρά η ελλαδική πολιτική για τη Θράκη στον χώρο της οικονομίας η περιορίστηκε σε πολιτικές κινήτρων, με στόχο περισσότερο τη στήριξη του εισοδήματος και του κέρδους και λιγότερο την ανταγωνιστικότητα και τη βιωσιμότητα της οικονομίας.

Εξαγγέλθηκαν έργα υποδομής (Εγνατία οδός, σιδηρόδρομος, αγωγοί φυσικού αερίου, πετρελαίου, κλπ), τα οποία άλλα έγιναν με καθυστέρηση, άλλα δεν έγιναν ποτέ, ενώ πολλές παραγωγικές δομές έκλεισαν, δημιουργώντας περαιτέρω πίεση. Ως πράξη αντιστροφής του δυσμενούς οικονομικού κλίματος στη Θράκη, προτάθηκε δημιουργία Ειδικής Οικονομικής Ζώνης, που συγκεντρώνει (και) γερμανικό και τουρκικό ενδιαφέρον!

Η διαπίστωση για την οποία πρέπει να ληφθούν άμεσα πρωτοβουλίες, πολιτικές, οικονομικές, αναπτυξιακές, εκπαιδευτικές και κοινωνικές, είναι αποκλειστικά μία και μοναδική: Η Θράκη είναι ανάμεσα σε συμπληγάδες.

Από την μία πλευρά δρα ανενόχλητα ένας ποικιλόμορφος τουρκικός εθνικισμός με εκατοντάδες παραμέτρους, που καθημερινώς εκτείνει τη δραστηριότητά του, προκαλώντας και δυναμιτίζοντας τόσο την ειρηνική συμβίωση μεταξύ πλειονοτικών και μειονοτικών, όσο και την ελληνική ασφάλεια και εθνική κυριαρχία. Από την άλλη πλευρά βρίσκεται, η για χρόνια αδιάφορη Ελλάδα που αγνοεί τη Θράκη και τα προβλήματά της και που έχει μείνει με την πολύχρονη φλυαρία περί «ενσωμάτωσης» ή «ένταξης» της μειονότητας στην ελλαδική κοινωνία, χωρίς να βλέπει τον επεκτατισμό της Τουρκίας και την καταπίεση Ελλήνων πολιτών, χριστιανών και μουσουλμάνων, Πομάκων, Ρομά και τουρκόφωνων. Είναι αναμφισβήτητο και προφανές πως, δεν μπορεί να συνεχιστεί ούτε η τουρκική εθνικιστική πρόκληση η οποία έχει άμεση επίπτωση στις μουσουλμανικές μειονότητες, πόσο μάλλον δεν μπορεί να συνεχιστεί η αδιαφορία της Ελλάδας για τον κρίσιμο και ζωτικής σημασίας χώρο της Θράκης.

Σχολικά βιβλία:Από τη μπουγάδα του Αγίου Βασιλείου (!) στο φασίστα Κεμάλ

Θ. Μαλκίδης

Ελληνικά σχολικά βιβλία:Από τη μπουγάδα του Αγίου Βασιλείου (!) στο φασίστα Κεμάλ.....

Σε μία ομιλία του, από τις πρώτες του στην ελληνική βουλή, ο νυν υφυπουργός Παιδείας έκανε καταγγελίες για τα σχολικά βιβλία, αναφερόμενος στο χρόνο που είχε στη διάθεσή του σε όσα απαράδεκτα και  χυδαία γράφονται  εκεί. 

Τα σχολικά βιβλία τα οποία τα πληρώνουμε όλοι με κόπο, μόχθο και ιδρώτα, περιλαμβάνουν εντυπωσιακής προκλητικότητας κείμενα, τα οποία εκχυδαΐζουν  μεταξύ των άλλων την ελληνική επανάσταση και το έπος του 1940,  μέχρι την Ορθοδοξία και την οικογένεια,  ενώ βγάζουν εκτός ύλης τη Γενοκτονία των προγόνων μας, προτείνοντας ως πρότυπα στην  χρεοκοπημένη  Ελλάδα το φασίστα Μουσταφά Κεμάλ.

Το σύνταγμα των Ελλήνων στο άρθρο 16 παράγραφος 2 αναφέρει τα εξής: «H παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Kράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Eλλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες». 

Το παραπάνω κομμάτι από το Σύνταγμα και τα παρακάτω αποσπάσματα από ορισμένα σχολικά βιβλία της γλώσσας, της λογοτεχνίας, της ιστορίας, του ανθολογίου (!), έρχονται σε σαφή αντίθεση για τους ευνόητους λόγους. 

Έτσι αποτελεί χρέος και καθήκον οι  εκπαιδευτικοί και οι γονείς   να απαιτήσουν  την κατάργησή των σχολικών βιβλίων, την  εφαρμογή του Συντάγματος και όχι την παραβίασή του,  και   ο νυν Υφυπουργού Παιδείας να προχωρήσει στις ανάλογες πράξεις ερχόμενος σε συμφωνία με τα λεγόμενά του....



ΕΚΤΟΣ ΥΛΗΣ Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ,ΕΝΤΟΣ Ο ΓΕΝΟΚΤΟΝΟΣ 

Ιστορία Γ' Λυκείου  
Το κεφάλαιο για τη Γενοκτονία των Ελλήνων που υπήρχε στο βιβλίο της Γ΄ Λυκείου, βγήκε εκτός ύλης.Οι σελίδες 253-255, το κεφάλαιο «η μεθοδευμένη εξόντωση (γενοκτονία) των Ελλήνων του Πόντου», αφαιρέθηκαν, όπως και όλα τα κεφάλαια για τον Παρευξείνιο Ελληνισμό και στην θέση τους πρόσθεσαν ενότητες για την «ελληνική οικονομία κατά τους 19ο και 20ο αιώνες».

Από τον Κυριάκο Μάτση,στη «λύση» και στο κάψιμο της ελληνικής σημαίας...

Θ.  Μαλκίδης

Από τον Κυριάκο Μάτση,στη «λύση» και  στο κάψιμο της ελληνικής σημαίας...  

Πριν πενηνταοχτώ χρόνια, σαν σήμερα την 19η Νοεμβρίου 1958, ένας νέος άνθρωπος,  έχοντας επίγνωση της ταυτότητάς του και της ιστορίας του, έφευγε από αυτή τη ζωή, μαχόμενος.

Ο Κυριάκoς Μάτσης  αγωνιζόμενος για τον Ελληνισμό και για την απελευθέρωση (και ) της τότε κατεχόμενης Κύπρου, έδειξε με την πράξη του τη συνέχεια της ελληνικής αντιστασιακής πορείας. 
Αντίστασης στην κατοχή, στο φασισμό, στο Ναζισμό, στην υποδούλωση, στον εξανδραποδισμό.

Της πράξης βεβαίως είχε προηγηθεί  ο λόγος του, όπως συμβαίνει σε όλους τους αληθινούς αγωνιστές.

Ως μαθητής στην Κύπρο: « ...η νεολαία βρίσκεται μπροστά σε πραγματικό αδιέξοδο. Αλλά η Ελληνική νεολαία δεν θα βρεθεί ποτέ σε μια τέτοια θέση. Μοναδική της ιδεολογία πρέπει να είναι η ιδεολογία της Ελλάδος, μοναδικό της σύμβολο η Ελληνική γαλανόλευκη».

Ως φοιτητής στη Θεσσαλονίκη: « ....Η Κύπρος διέρχεται μίαν των κρισιμοτέρων στιγμών της μακραίωνος ιστορίας της. Μέσα από τα βάθη των αιώνων ένας λαός ζητά την λευτεριά του. Και ξέρει ο λαός αυτός ν’ αγωνίζεται, να παλεύει, να υποφέρη…»

Ως Έλληνας μπροστά στον Άγγλο κατακτητή :  « ...ού περί χρημάτων τον αγώνα ποιούμεθα, αλλά περί αρετής».

Σήμερα ο Μάτσης βλέπει τους «επιγόνους» του στην Κύπρο να συνομιλούν με τον κατακτητή, τους εκπροσώπους του πιο φασιστικού κράτους στον πλανήτη, να εκλιπαρούν για «λύση», να νομιμοποιούν τον εισβολέα, τους εποίκους, το έγκλημα. 

Την ίδια στιγμή ο Μάτσης της πράξης και του λόγου, βλέπει στην Ελλάδα την πτώχευση,  τη χρεοκοπία, την οικονομική, κοινωνική, δημογραφική και εθνική κατάρρευση. Το κάψιμο της ελληνικής σημαίας στην Αθήνα,  πενηνταοχτώ χρόνια μετά από τη δολοφονία του είναι η τελευταία πράξη του ελληνικού δράματος. 

Ποιος θυμάται τους Έλληνες της Βορείου Ηπείρου;

H Ελληνική Μειονότητα στην Αλβανία


Θεοφάνης ΜΑΛΚΙΔΗΣ


Εδώ και πολλά χρόνια, ουσιαστικά αιώνες σε πολλές περιοχές στον Ευρωπαϊκό χώρο, τα προβλήματα των μειονοτήτων, είναι αναμφισβήτητα υπαρκτά και έντονα. 
Στη  χρονική φάση που διανύουμε, παρατηρείται μία συνεχώς αυξανόμενη ένταση στον τομέα των διεκδικήσεων των αυτονόητων δικαιωμάτων . Οι πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές εξελίξεις, στην περιοχή της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, καθώς και στο χώρο της Χερσονήσου του Αίμου, έφεραν (ξανά) στο προσκήνιο ένα πρόβλημα, το οποίο στην πραγματικότητα δεν είχε ποτέ διευθετηθεί και επιλυθεί: το ζήτημα της  προστασίας της ταυτότητας, αλλά και της ίδιας της ύπαρξης των μειονοτικών πληθυσμών. Εξάλλου, στον Ευρωπαϊκό χώρο, και ιδιαίτερα στη Βαλκανική χερσόνησο,  όπου οι εδαφικές και πληθυσμιακές ανακατατάξεις αποτελούν πολιτική και πρακτική αιώνων, είναι αναμενόμενο το φαινόμενο αυτό να παρουσιάζεται πολύ  πιο έντονο και διαρκές.
Στις  περισσότερες χώρες, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, όπου αναπτύσσεται μια έντονη δραστηριότητα για τα μειονοτικά ζητήματα ως ένα από τα κεντρικά σημεία αναφοράς της κοινωνικής, πολιτικής και πολιτισμικής ιστορίας του τόπου,  αν και δείχνουν θεωρητικά θέληση και πρόθεση για την αντιμετώπισή τους, δεν προχωρούν σε ουσιαστική επίλυση των προβλημάτων τους. 
Η χαρακτηριστικότερη περίπτωση στην περιοχή μας είναι των Ελλήνων της Βορείου Ηπείρου και της Αλβανίας. 

To ζήτημα  της Ελληνικής μειονότητας  στην Αλβανία, της επίλυσης των προβλημάτων του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού, θα πρέπει λαμβάνει υπ’ όψην τα δικαιώματά του  όπως διαμορφώνονται τόσο από την εφαρμογή διεθνών συνθηκών  και τις τοπικές νομικές και άλλες ρυθμίσεις,  όσο και από τις κοινωνικές και τις  πολιτικές   συνθήκες. Ιδιαίτερα όμως θα πρέπει να γίνει σεβαστή η παρουσία των Ελλήνων ως αυτόχθονης εθνικής ομάδας με τα αντίστοιχα δικαιώματα, τα οποία παραβιάζονται συνεχώς από το αλβανικό κράτος (ιδιοκτησίες, γλώσσα, εκπαίδευση, θρησκεία, συμμετοχή στον πολιτικό βίο, κλπ), κράτος το οποίο εισάγει στις ελληνοαλβανικές σχέσεις   το ζήτημα των Τσάμηδων, των συνεργατών των Ναζί, απαιτώντας  απίστευτα και ανύπαρκτα δικαιώματα! 

Δείτε την  εκπομπή για το Βορειοηπειρωτικό Ελληνισμό και τη συζήτηση του  προέδρου της Δημοκρατικής Ένωσης της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας «ΟΜΟΝΟΙΑ» Λεωνίδα Παππά με τον 
Θεοφάνη Μαλκίδη .

Μνήμη Νεοκλή Σαρρή

Θ. Μαλκίδης 

Πέντε χρόνια χωρίς τον Νεοκλή Σαρρή.


Τούτες τις μέρες που συμπληρώνονται πέντε χρόνια από τότε που έφυγες από αυτή τη ζωή, νιώθουμε και νιώθω ακόμη περισσότερο την απουσία σου.  Ανθρωπίνως  γιατί έτσι είμαστε φτιαγμένοι και  και πολιτικώς γιατί στην παρακμή και την πτώχευση που ζούμε  λείπει ο λόγος και η πράξη σου. 

Λίγες μέρες πριν μιλώντας στην Ξάνθη στην παρουσίαση του βιβλίου ενός συναγωνιστή μας, του Ομέρ Ασάν, σε μνημόνευσα, μεταξύ των άλλων για τον εξαιρετικό σου πρόλογο στο βιβλίο του για τον Πολιτισμό του Πόντου, αλλά και για την απουσία σου. Απουσία που όσο προχωράμε προς το γκρεμό, όπως γράφει ο συμπατριώτης μας ο Γιώργος Σεφέρης, τόσο είναι ακόμη πιο εκκωφαντική. Αφιέρωσα την ομιλία μου σε σένα καθώς και σε άλλους δύο συναγωνιστές, τον αείμνηστο Γιώργο Ανδρεάδη και τον εξόριστο Ραγκίπ Ζαράκολου, ως όφειλα από καθήκον και χρέος. 

Οι Έλληνες και οι Ελληνίδες σε σκέφτονται και σε μνημονεύουν γιατί σε εκτιμούν για την ανιδιοτελή προσφορά σου, για τον αγώνα σου ως επιστήμονα, ως πολιτικό και ως άνθρωπο. Ο λαός μας λέει πως υπάρχουν ζωντανοί που είναι πεθαμένοι, αλλά υπάρχουν πεθαμένοι που είναι ζωντανοί! Εσύ είσαι ζωντανός και αυτό φαίνεται από την παρουσία σου που επηρεάζει τον Ελληνισμό σήμερα, αποδεικνύεται από την οικογένειά σου, τους δικούς σου ανθρώπους, τους Έλληνες και τις Ελληνίδες που παίρνουν δύναμη από το λόγο και την πράξη σου. 

Εύχομαι οι φοιτητές σου, οι αμέτρητοι Έλληνες και Ελληνίδες που σε παρακολούθησαν στο αμφιθέατρο και σε αίθουσες, μιλώντας για την Τουρκία, την Κωνσταντινούπολη, τη Θράκη, τη Γενοκτονία, και μία σειρά από άλλα ζητήματα που καθόρισαν την ελληνική ιστορία και κοινωνία, να ακολουθήσουν τη στάση και την πορεία ζωής που είχες. Ειλικρίνειας, ευθύτητας, ανθρωπισμού, γνώσης, μετριοφροσύνης και σεμνότητας, ταπεινότητας και ήθους. Αγωνιστικότητας και θάρρους, όπως αρμόζει στις δύσκολες  μέρες και νύχτες, που ζούμε. 

Αγαπητέ Νεοκλή, Καλό Παράδεισο και  Καλή Ανάσταση.

Από την εισβολή και την κατοχή,στο ψευδοκράτος και τη δήθεν «Λύση»......

Επέτειος ψευδοκράτους με συνομιλίες 

για δήθεν «Λύση» .....

Θ. Μαλκίδης

Σε κάθε άλλη περίπτωση η εισβολή στην Κύπρο και η κατοχή της φασιστικής Τουρκίας, θα αποτελούσε σημαντικό και  κεντρικό θέμα στον Ελληνισμό,  στους διεθνείς οργανισμούς και στην συζήτηση στο διεθνές σύστημα. Όχι υποκριτικά όπως σήμερα, αλλά με όρους ουσίας και πραγματικής κατάστασης. Όχι εξίσωσης θύτη και θύματος.

Η ανακήρυξη του ψευδοκράτους θα σήμαινε την έναρξη της διαδικασίας εκδίωξης των ιθυνόντων αυτής της απόφασης, δηλαδή της Τουρκίας και των υποστηρικτών της στην Κύπρο, και δεν θα υπήρχε ένα μόρφωμα το οποίο έχει ανακηρυχθεί σε ισότιμο συνομιλητή διεθνώς αναγνωρισμένων θεσμών και εκπροσώπων τους. Οι συνομιλίες πολλών με ψευδουπουργούς και μάλιστα με δολοφόνους του Σολωμού, τι είναι άραγε; Επαναπροσέγγιση, επανασύνδεση, καλή θέληση, φιλία και συνεργασία, λύση;

Σε κάθε άλλη προσπάθεια επίτευξης λύσης για την Κύπρο, αυτή δεν θα ήταν μονόδρομος, ή τελευταία ευκαιρία όπως παρουσιάζεται, αλλά αποτέλεσμα εφαρμογής των ψηφισμάτων διεθνών οργανισμών και των στοιχειωδών κανόνων διεθνούς δικαίου καθώς και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.. Εκεί θέλουμε να  ανήκουμε ως κράτη και ως πολίτες και όχι σε ζούγκλα στρατών και παρακρατικών δολοφόνων   

Εδώ υπάρχει ένας παραλογισμός. Ο τουρκικός στρατός και φασισμός θέλει να επιβάλλει μία «λύση» βασισμένη στη βία και στην νομιμοποίηση προπαγάνδας. Η πλειοψηφία υποταγμένη στη μειοψηφία και μία «λύση» που δεν αναφέρεται με όρους δικαίου στους εποίκους, στις περιουσίες, στις επιστροφή των προσφύγων, στους αγνοούμενους. 

Ακόμη και το ζήτημα της εθνικής συνείδησης τίθεται υπό αμφισβήτηση και εξαφάνιση. Άραγε στο νέο κράτος, που προτείνεται από τη «λύση» θα επιτρέπεται η ελληνική σημαία; 

Το ζήτημα της Κύπρου είναι επίκαιρο, είναι ζωντανό και δεν κουράζει κανένα, έστω και εάν πολλοί μιλάνε και αναφέρονται με αυτούς τους όρους. Η κούραση δεν ταιριάζει σε ένα ζήτημα που είναι η αντανάκλαση της αδικίας. 

Η Ελλάδα δεν είναι μικρή και ανίσχυρη, η Κύπρος δεν είναι αδύναμη, όπως θέλουν να μας παρουσιάσουν κάποιοι και κάποιες, διαδίδοντας ψεύδη. Και εάν αυτοί φοβούνται να αναλάβουν την ευθύνη που τους έχει δώσει η ιστορία και κυρίως το μέλλον της Κύπρου, ας καταφύγουν στο λαό. Δεν είναι άδικο στην πατρίδα της δημοκρατίας να μην γίνονται δημοψηφίσματα; 

Ζωντανή Μνήμη ενάντια στη Λήθη και την Άρνηση

Απόσπασμα της ομιλίας στην εκδήλωση που οργάνωσε ο Πολιτιστικός Σύλλογος Νέου Μυλότοπου  Πέλλας "Οι Καππαδόκες"

Θ. Μαλκίδης 

Για την Καππαδοκική Ταυτότητα:  Ζωντανή Μνήμη ενάντια στη Λήθη και την Άρνηση   

Ένας σχεδόν αιώνας αφωνίας και σιωπής πέρασε από τότε που οι διασωθέντες, από τη Γενοκτονία, δικοί μας άνθρωποι, έφτασαν ως   πρόσφυγες στην Ελλάδα. Ένας αιώνας από τότε που πάνω από ένα εκατομμύριο Έλληνες και Ελληνίδες, άφησαν τις οικίες τους, τα εκπαιδευτήριά τους, τους χώρους λατρείας τους, όλα αυτά που είχαν οικοδομήσει οι δικοί τους πρόγονοι αιώνες πριν. 

Ο πολιτισμικός, κοινωνικός, οικονομικός, θρησκευτικός πλούτος, η φύση, το δομημένο περιβάλλον, καταστράφηκε και οι άνθρωποι αναζήτησαν καταφύγιο στην Ελλάδα.  Μία Ελλάδα η οποία επέβαλλε μία ομολογουμένως εντυπωσιακή πολιτική λήθης και άρνησης για το μαζικό έγκλημα εναντίων Ελλήνων και Ελληνίδων. 
 Έτσι κάθε προσπάθεια, κάθε αναφορά στην  Καππαδοκία και τις άλλες πατρίδες της Ανατολής, είναι μία ψηφίδα για να σχηματιστεί ξανά το ψηφιδωτό που καταστράφηκε το 1922 και αλλοιώθηκε τις επόμενες δεκαετίες . Το ψηφιδωτό το οποίο προσπαθούν θεσμοί, πρόσωπα, σύλλογοι να συνθέσουν ξανά, για να επανέλθουν οι μνήμες και οι εικόνες. Από τα ωραία και φωτεινά σχολεία, τις εκκλησίες και τα άλλα όμορφα οικοδομήματα της πέτρας, μέχρι το γαστρονομικό πλούτο και τους αναρίθμητους αγίους  και μάρτυρες της Καππαδοκικής γης. 

Η συμβολή της αποψινής εκδήλωσης για την ανάδειξη της Καππαδοκικής ταυτότητας είναι αυτονόητη, αφού οφείλουμε να κινηθούμε προς  την κατεύθυνση της προβολής. 
Είναι επίσης σημαντική γιατί αναδεικνύει παλιά αλλά όχι ξεχασμένα και φέρνει στο πεδίο της σκέψης μας την καταγωγή μας, την κληρονομιά μας, την ταυτότητά μας, τη   μνήμη μας,  ενάντια στη λήθη και την άρνηση. Μία ταυτότητα και μία μνήμη που δεν πρέπει να παραδώσουμε για ακόμη μία φορά, την ώρα που οι θύτες, εντός και εκτός Ελλάδας,  προκαλούν ζώντες και κεκοιμημένους. Καθοριστική γιατί από το χώρο των συναισθημάτων και της συγκινησιακής φόρτισης, της χορευτικής απεικόνισης ως τρόπου προσέγγισης της Καππαδοκίας και των άλλων πατρίδων της καθ΄ ημάς Ανατολής,  οφείλουμε να περάσουμε στη δυναμική, παραγωγική, ζωντανή και δημιουργική μνήμη. 

Το χρέος μας είναι πλέον μεγάλο, το καθήκον μας τεράστιο και οφείλουμε να το κάνουμε πράξη άμεσα. 

Ό Άγιος Δημήτριος στην Ιάνα Αλεξανδρούπολης, τόπος πρώτης εγκατάστασης των Καππαδοκών στη Θρακική πόλη

(φωτογραφία και βίντεο Αεροφωτογραφήσεις KEVREKIS )

Δημιουργική και Παραγωγική Μνήμη

Από την Καππαδοκία στον Νέο Μυλότοπο: Εκδίωξη, Λήθη, Άρνηση, Αναγέννηση.


Ο Νέος Μυλότοπος Πέλλας  είναι ένα προσφυγικό χωριό του οποίοι οι κάτοικοι προέρχονται κυρίως από τον οικισμό Κιορούμτζε της Καππαδοκίας, αλλά και από την ανατολική Θράκη. Οι πρόσφυγες από την Καππαδοκία είναι οι διασωθέντες ενός ακόμη ολοκαυτώματος που τελέστηκε ενάντια στον Ελληνισμό από τον Μουσταφά Κεμάλ, αφού  την 21η Φεβρουαρίου 1923 στην εκκλησία του χωριού κάηκαν 118 γυναικόπαιδα και άνδρες!
Είναι μία ακόμη εγκληματική πράξη από τους Κεμαλικούς, που λειτούργησαν ως δάσκαλοι για τους Ναζί οι οποίοι επανέλαβαν ανάλογες δολοφονίες στον ελλαδικό χώρο δύο δεκαετίες αργότερα. 

Οι άνθρωποι δυστυχώς είναι επιρρεπείς στη λήθη, είχε πει μεταξύ άλλων η Κική Δημουλά. Ας φανταστούμε  τις απώλειες, όταν η λήθη γίνεται σημαία και προπαγάνδα ενάντια στη ζωτική μνήμη. Τότε, ο υπαρκτικός θάνατος, ο προερχόμενος από την υπαρκτική αμνησία, είναι η μοιραία,  η νομοτελειακή κατάληξη... 

Για πολλά χρόνια περάσαμε από τη δικτατορία της λήθης και η  δημιουργική και η  παραγωγική μνήμη,  αποτελεί μία προσπάθεια επανασύνδεσης του ανθρώπου με ένα από τα βασικά γνωρίσματα της ανθρώπινης ύπαρξης. Την αλήθεια, δηλαδή τη μη λήθη, τη μνήμη. Μία μνήμη που μας επαναφέρει στις ρίζες μας και στην ταυτότητά μας, από τότε που τραυματίσθηκε στην Καππαδοκία, τη  Μικρά Ασία, τον Πόντο, τη Θράκη μέχρι σήμερα. 
Είμαστε ένας λαός με παλικαρίσια ψυχή, όπως γράφει ο εκ Καππαδοκίας Γιώργος Σεφέρης, που κράτησε τα βαθιά κοιτάσματα της μνήμης του σε καιρούς ακμής και σε αιώνες διωγμών και άδειων λόγων. Τώρα,  που ο τριγυρινός μας κόσμος μοιάζει να θέλει να μας κάνει τρόφιμους ενός οικουμενικού πανδοχείου, θα την απαρνηθούμε άραγε αυτή τη μνήμη; Θα το παραδεχτούμε τάχα να γίνουμε απόκληροι; 

Σε μία προσπάθεια ανάδειξης της δημιουργικής και παραγωγικής  μνήμης  ως αντίσταση στη λήθη,  ο  Πολιτιστικός Σύλλογος Νέου Μυλότοπου Πέλλας "Οι Καππαδόκες" οργανώνει εκδήλωση με ομιλητή τον Θ. Μαλκίδη με θέμα: "Από την Καππαδοκία στο Νέο Μυλότοπο: Εκδίωξη, Λήθη, Άρνηση, Αναγέννηση". 

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί  το Σάββατο 12 Νοεμβρίου 2016 στις 6.30μμ, στην αίθουσα του Πολιτιστικού Συλλόγου 

Από τον George Devine Treloar μέχρι το αλεύρι των Αυστραλών. Οι Φιλέλληνες που έσωσαν τους προγόνους μας πρόσφυγες του 1922.

Θεοφάνης Μαλκίδης 

Οι Αυστραλοί που έσωσαν τους προγόνους μας πρόσφυγες του 1922. Από τον  George Devine Treloar  μέχρι το αλεύρι των Αυστραλών

Η Γενοκτονία των Ελλήνων, η οποία στοίχισε τη ζωή σε 1.000.000 περίπου Έλληνες από τον  πληθυσμό των 2.700.000 και πλέον  (στοιχεία 1914),  είναι από τα πρωτοφανή εγκλήματα στην ανθρώπινη ιστορία. Ύστερα από αιώνες, ένα σημαντικότατο κομμάτι του Ελληνικού έθνους εκριζώθηκε και κατέφυγε στην Ελλάδα, και σε άλλες χώρες. Μόνο στην Ελλάδα απογράφησαν το 1928 1.221.000 πρόσφυγες, ενώ πρέπει να αναφερθεί ότι από το 1922 έως το 1928 οι θάνατοι των προσφύγων, λόγω ασθενειών,  ήταν 70.000 κάθε έτος.   

Στις επώδυνες αυτές ημέρες για τον Ελληνισμό, Φιλέλληνες από όλο το  κόσμο, συνεισέφεραν στη σωτηρία, χιλιάδων Ελλήνων, αλλά και στην ανάδειξη του μαζικού εγκλήματος. Η πρόσφατη πρωτοβουλία των συμπατριωτών μας στην Αυστραλία, απογόνων προσφύγων του 1922,  να τιμήσουν τον George Devine Treloar μας υπενθύμισε την καθοριστική συμβολή των Αυστραλών Φιλελλήνων στη διάσωση των διασωθέντων της Γενοκτονίας.

Ο Treloar μαζί με τον Άγγλο συνεργάτη του, το συνταγματάρχη Τ. Proctor, ίδρυσαν περίπου δώδεκα χωριά σε ανατολική Μακεδονία και δυτική Θράκη. Ένα από αυτά μέχρι σήμερα τιμά τον Treloar, φέροντας το όνομά του: το Θρυλόριο Ροδόπης, ένα αμιγώς Ποντιακό χωριό, περίπου δώδεκα χιλιόμετρα από την Κομοτηνή.

Γεννημένος το 1884 στην κωμόπολη της Βικτωρίας Μπαλαράτ, ο Treloar   υπηρέτησε με τον Βρετανικό Στρατό στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, φτάνοντας το βαθμό του Αντισυνταγματάρχη. Το 1919 βρίσκεται πρώτα στη Ρωσία κι ύστερα στην Κωνσταντινούπολη, όπου ήταν υπεύθυνος για χιλιάδες Ρώσους, πρόσφυγες από την Οκτωβριανή Επανάσταση και τον Ρωσικό Εμφύλιο Πόλεμο. Εκεί παντρεύεται την  Kathleen May Douch, το 1923.

Ύστερα από δύο χρόνια, και πλέον ως συνεργάτης της Κοινωνίας των Εθνών, φθάνει στη Θεσσαλονίκη. Διορίζεται Ύπατος Αρμοστής των Προσφύγων σε ανατολική Μακεδονία και δυτική Θράκη στις 6 Οκτωβρίου 1922, θέση στην οποία υπηρετεί μέχρι το 1926. Την εποχή εκείνη, γεννιούνται δύο από τα τρία παιδιά του: η Ελισάβετ (1925) και ο Τζων (1926). Επέστρεψε στην Αυστραλία το 1929, όπου και παρέμεινε μέχρι τον θάνατό του, το 1980, σε ηλικία 96 ετών.

Ο George Devine Treloar  ως αντιπρόσωπος της Κοινωνίας των Εθνών μετεγκατέστησε 108.000  πρόσφυγες στην Ελλάδα και ίδρυσε στην Κομοτηνή το χωριό που φέρνει το όνομά του: Θρυλόριον. 

Γόνος μιας από τις επιφανέστερες οικογένειες του Ballarat της Αυστραλίας, το έργο του είχε τεράστιο αντίκτυπο στον κόσμο – όχι μόνο ως στρατιώτης, αλλά και ως ανθρωπιστής. Το έργο του Treloar για τον οποίο οι Έλληνες της Αυστραλίας ετοιμάζουν μνημείο προς τιμήν του, αποτελεί μέρος μιας μακράς και περήφανης παράδοσης πολιτών του Ballarat που πολέμησαν στον ελληνικό χώρο ως στρατιώτες και νοσοκόμες και εργάστηκαν ως εκπρόσωποι της Κοινωνίας των Εθνών και συνεργάτες της Επιτροπής Αποκατάστασης Προσφύγων. Είναι βέβαιο πως χωρίς την αφοσίωση του Treloar, όπως και άλλων Αυστραλών οι πρόγονοί μας δεν θα είχαν επιβιώσει την καταστροφή των καιρών εκείνων και πολλοί .

Ειδικότερα το Σεπτέμβριο του 1922 ο Αυστραλός Loyal Lincoln Wirt ως εκπρόσωπος της φιλανθρωπικής οργάνωσης Near East  επέβαινε στο Αυστραλιανό πλοίο Hobson' s bay το οποίο ήταν φορτωμένο με 4.000 σάκους αλεύρι. Αυτό το αλεύρι έφτασε μέσω Καλλίπολης στη Θράκη, το οποίο διανεμήθηκε στους πρόσφυγες για να παραχθεί ψωμί. Το αλεύρι αυτό χρησιμοποιήθηκε και  από τον George Devine Treloar, διανέμοντάς το στους πρόσφυγες από την ανατολική Θράκη, την Ιωνία, τον Πόντο, που είχαν εγκατασταθεί στη δυτική Θράκη. 

Οι Φιλέλληνες της Αυστραλίας οι οποίοι συνέβαλλαν  ώστε να μη αφανισθούν περισσότεροι Έλληνες από το μαζικό έγκλημα, αποτελούν παραδείγματα για πολλούς αγωνιστές που συνεχίζουν τη μεγάλη παράδοση αλληλεγγύης σε όλο το κόσμο, συμβάλλοντας στην αναγνώριση της γενοκτονίας. 

Είναι αυτοί που έχοντας τέτοια πρότυπα έχουν αναγνωρίσει τη γενοκτονία στην Αυστραλία (και βεβαίως στη Σουηδία, στις ΗΠΑ) και προωθούν ανάλογες αναγνωρίσεις και αλλού, ενώ ασχολούνται και ερευνητικά με το ζήτημα, με τα έργα τους να έχουν τεράστια επιτυχία.  Μία περίπτωση είναι το  βιβλίο του Giles Milton  «Paradise Lost, Smyrna 1922» («Χαμένος Παράδεισος, Σμύρνη 1922», Αθήνα 2008), όπου εκεί συνοψίζεται  η σύγχρονη προσέγγιση πολλών  Φιλελλήνων για τη Γενοκτονία και το Προσφυγικό ζήτημα: «Οι Ευρωπαίοι δεν διδάσκονται την ιστορία της Μικράς Ασίας στα σχολεία τους. Καθώς μάθαινα όλο και περισσότερα, διαπίστωνα πόσο άδικο είναι να έχει παραλειφθεί τόσο σημαντικό κεφάλαιο από τη διδασκαλία. …Μπορεί η καταστροφή να είναι από τις στιγμές που άλλαξαν τον ρουν της ιστορίας της Ελλάδος, αλλά ήταν εξίσου σημαντική και για τη Δύση….Η καταστροφή της Σμύρνης δεν έγινε ένα οικουμενικό μάθημα για τον κόσμο... Σε ανθρωπιστικό επίπεδο ήταν μια καταστροφή τεράστιας κλίμακας, η πρώτη που είδαμε τον 20ό αιώνα….».

«Θα σε στείλω στον Έβρο»:Ψευτοαριστεροί λάτρεις του φασίστα Κεμάλ και ψευτοπατριώτες

Θεοφάνης Μαλκίδης*

«Θα σε στείλω στον Έβρο» . 

Η φράση «θα σε στείλω στον Έβρο» ως απειλή των προϊσταμένων προς τους υφιστάμενους, ως λόγος και πράξη εξορίας των ανεπιθύμητων δημοσίων υπαλλήλων, στρατιωτικών και άλλων, καταγράφει με επιγραμματικό τρόπο την μεταπολεμική αντίληψη για τη Θράκη και ειδικότερα για τον Έβρο, αντίληψη η οποία διαμορφώθηκε μετά την απελευθέρωσή της και την ένωσή της με τον εθνικό κορμό.

Φράση και τακτική που πέρασε σε πολλές εκφράσεις της σύγχρονης πολιτικής και κοινωνικής ζωής. Από τον κινηματογράφο μέχρι την πεζογραφία «...ήταν η πόλη (Αλεξανδρούπολη) που μάζευε τους ανεπιθύμητους ,τους αποδιωγμένους, τους υπό δυσμένεια, θα πάρεις φύσημα έλεγαν.... εξορία που δεχόταν μόνο απελπισμένους», όπως γράφει ο συγγραφέας Α. Κοσματόπουλος.

Βεβαίως είναι οξύμωρο, αγγίζει τα όρια της (πολιτικής) σχιζοφρένειας, να απειλείς και να στέλνεις τους ανεπιθύμητους να φυλάξουν τα  σύνορα, τη Θράκη, τον Έβρο....

Παράλληλα η ελλαδική επίσημη πολιτική για τη Θράκη, ήταν η διευκόλυνση (!!!!) για μετανάστευση στη Γερμανία, καθώς οι συνεχείς παραχωρήσεις προς την Τουρκία, με αποτέλεσμα, μεταξύ των άλλων, τον εκτουρκισμό των μουσουλμανικών μειονοτήτων.

Έτσι η μεταπολεμική πορεία της Θράκης, πέρα από το παραπάνω σχήμα, χαρακτηρίζεται και από τον τουρκικό εθνικισμό και φασισμό, ο οποίος έχει ξεπεράσει κάθε όριο. Με πρωταγωνιστικό μοχλό το προξενείο της Τουρκίας στην Κομοτηνή και με διάφορα όργανα στη διάθεσή της, η Τουρκία πραγματοποίησε και συνεχίζει την υλοποιεί την εθνικιστική της πολιτική.

Τι υπάρχει ως αντίλογος για τη Θράκη και τον Έβρο; 

Η Ελλάδα που αδιαφορεί, με ψευτοαριστερούς λάτρεις του Κεμαλισμού και αρνητές της Γενοκτονίας των προγόνων μας, που παριστάνουν τους Υπουργούς και τους αγωνιστές, με ψευτοπατριώτες, πατριδοκάπηλους και θεομπαίχτες,  μία πτωχευμένη πνευματική και πολιτική τάξη, που αγνοεί προκλητικά τη Θράκη, από την οποία αποσύρεται άλλοτε διακριτικά και άλλοτε με περισσότερο θόρυβο.

Προτείνει Ειδική Οικονομική Ζώνη, “αναπτυξιακή ” δηλαδή πρόταση που θέλει τη Θράκη  και τον Έβρο να την μετατρέψει σε ένα χώρο που να μοιάζει στη Μανίλα, στη Σαγκάη και την πόλη του Μεξικό. Ένας “γάμος” που προωθείται από Γερμανούς πολιτικούς, τραπεζίτες και επιχειρηματίες και  από τον Ερντογάν δια του Τούρκου προξένου της Κομοτηνής! 

Με δεδομένο τον τουρκικό εθνικισμό και την ελλαδική αδιαφορία, τους με γεωμετρική πρόοδο αυξανόμενους θαυμαστές του Κεμαλικού φασισμού και τους πωλούντες τοις μετρητοίς και επί πιστώσει τον πλούτο μας, οι ευθύνες πέφτουν στα χέρια μας. Είναι άλλωστε το μοναδικό, εκτός από την πίστη και την ελπίδα μας στο Θεό, που μας έχει απομείνει στη Θράκη και τον Έβρο.

* Μόνιμος κάτοικος Αλεξανδρούπολης Έβρου.

Το 2016 δεν είναι 1915, ούτε 1919, δεν είναι 1921, ούτε 1922

Απόσπασμα της ομιλίας στην παρουσίαση του έργου του Ομέρ Ασάν στη Ξάνθη

Θ. Μαλκίδης 

Το 2016 δεν είναι 1915, ούτε 1919, δεν είναι 1921, 
ούτε 1922 

Χαίρομαι ιδιαιτέρως για την παρουσία μου στην όμορφη αυτή εκδήλωση, χαίρομαι γιατί βρίσκεται στη Θράκη μας ο Ομέρ Ασάν. Είναι μία εξαιρετική ανθρώπινη και πολιτική στιγμή. Ανθρώπινη γιατί ξαναβλέπω το φίλο Ομέρ Ασάν και πολιτική γιατί νιώθω ότι ο αγώνας που κάνει  ο Ομέρ για  δεκαετίες έχει αποτέλεσμα. Πρόσκαιρα βεβαίως η τυραννία και  η δικτατορία θεωρούνται πανίσχυρες,  ο φασισμός δείχνει ανίκητος, αλλά στο τέλος νικά  πάντα η αλήθεια και το δίκαιο. 

Έτσι το 1915 οι Νεότουρκοι δολοφονούσαν τους Αρμένιους διανοούμενους, το 1919 ο φασίστας Κεμάλ προετοίμαζε το δικό σχέδιο εξόντωσης, με τη δολοφονία της  πνευματικής μας ηγεσίας και του λαού μας το 1921 στην Αμάσεια και το 1922 στη Σμύρνη. 
Δυστυχώς όμως για τους επίγονους του δασκάλου του Χίτλερ, Μουσταφά Κεμάλ, τους νεοπασάδες της Άγκυρας, τον Ερντογάν και τους συντρόφους τους στην Τουρκία και την Αλβανία,  το 2016 δεν μπορούν να επαναλάβουν τις δολοφονίες τους. Γι΄αυτό και ο Ομέρ Ασάν είναι μαζί μας, συνεχίζοντας τον αγώνα του, γι΄αυτό υπάρχουν χιλιάδες άλλοι που ακολουθούν. 

Στο πρόσωπο του Ομέρ Ασάν βλέπω  τους  ανθρώπους από τη γειτονική χώρα που  παλεύουν  για την αλήθεια. Είναι οι συναγωνιστές μας που οργάνωσαν το Συνέδριο στην Άγκυρα τον Απρίλιο όπου έλαβα πρόσκληση  να μιλήσω για τη Γενοκτονία, είναι οι συμπατριώτες μας που αναζητούν τις ρίζες τους, είναι  οι Κούρδοι που αντιστέκονται προσδοκώντας την Ελευθερία. 

Τέλος, για συμβολικούς αλλά και ουσιαστικούς λόγους θα ήθελα να αφιερώσω την παρουσία μου απόψε τιμώντας τον Ομέρ Ασάν, σε τρεις φίλους και συναθλητές  που συνδέθηκαν μαζί του αλλά και μαζί μου με ισχυρούς δεσμούς. 
Στο  Ραγκίπ Ζαράκολου που εξέδωσε το ιστορικής σημασίας βιβλίο του Ομέρ Ασάν για τον Πολιτισμό του Πόντου, καθώς και στη μνήμη του Νεοκλή Σαρρή που προλόγισε το  παραπάνω βιβλίο  και του Γιώργου Ανδρεάδη ο οποίος  στήριξε το Ομέρ Ασάν στις στιγμές της δίωξής του από τον Τουρκικό φασισμό.  

Τα στερνά τιμούν τα πρώτα

Μνημόνια, Ναι σε όλα και Πιάνο στο Μαξίμου: Τα στερνά τιμούν τα πρώτα

Θ. Μαλκίδης

Αφού κατανάλωσε την Ορθοδοξία, την Ελληνικότητα, τον Θουκυδίδη και τώρα την έννοια της αντίστασης, αφού μίλησε για τους πάντες και τα πάντα, συνεχώς απροετοίμαστος και αερολογώντας, κατέληξε βουλευτής και πλέον Υφυπουργός, να ψηφίζει Μνημόνιο,  σύμφωνο συμβίωσης, να προτείνει διαπραγματεύσεις για να φύγει η κατοχή (!!!),  να ξεπουλά τον ΟΣΕ, τα λιμάνια και τα αεροδρόμια, το νερό, να εμφανίζεται με τον Ελύτη στη μπλούζα στο δήθεν συνέδριο!  

Λίγο πριν γίνει Υφυπουργός επί της πρώην Εθνικής Παιδείας στο Υπουργείο του συντρόφου του αρνητή της Γενοκτονίας πρώην Υπουργού Α- Παιδείας, έπαιξε πιάνο στο Μαξίμου. Μιμήθηκε την ορχήστρα του Τιτανικού που έπαιζε ενώ το πλοίο βυθιζόταν.

Τώρα ως προϊστάμενος, ως αρμόδιος, ως θεσμικός, θα θυμηθεί την ομιλία του στη Βουλή που αναφερόταν  στα κατ΄όνομα σχολικά βιβλία  ή θα τα αφήσει και αυτά όπως τόσα και τόσα;  Θα βάλει εντός ύλης τη Γενοκτονία των προγόνων μας και θα βγάλει εκτός ύλης το φασίστα Κεμάλ ή θα τα λησμονήσει όπως ξέχασε  εκατοντάδες  άλλα; 

Συγκρίνεις  τον παραπάνω "διανοούμενο" που παριστάνει εσχάτως το βουλευτή και τον υφυπουργό, με πνευματικά αναστήματα  και μεγέθη που ενέπνευσαν το λαό  αντιστεκόμενοι στο φασισμό και το Ναζισμό, στην υποδούλωση και τον εξανδραποδισμό και σε πιάνει θλίψη για το πως και που  μπορεί να καταλήξει ο άνθρωπος....

Σοφή κουβέντα τα στερνά τιμούν τα πρώτα. Από τις σοφότερες που έχει βγάλει ο  λαός μας.....  

Ελληνισμός και Τουρκία

Απόσπασμα από την ομιλία στην Καβάλα στα πλαίσια των "Συναντήσεων" της Ιεράς Μητρόπολης Φιλίππων , Νεαπόλεως και Θάσου

Θ. Μαλκίδης

Ελληνισμός και Τουρκία

Η εικόνα που βλέπουμε τις μέρες αυτές στην Τουρκία και στο Κουρδιστάν, με όσα συμβαίνουν εκεί είναι τόσο γνωστή σε εμάς. Είναι γνωστή  στους Έλληνες και τις Ελληνίδες  η συγκεκριμένη διαστροφική κατάσταση που διαδραματίζεται σήμερα, αφού οι πρόγονοί μας  την έζησαν στον Πόντο, στη Θράκη, στην Ιωνία, στην Κύπρο. 

Μία κατάσταση με στοιχεία Οθωμανισμού εμπλουτισμένη με τον Κεμαλικό φασισμό, το οποίον οι  θεσμικοί στην Ελλάδα και την Κύπρο τον θαυμάζουν!  Έτσι οι διώξεις εναντίον των Κούρδων  απλώς επικαιροποίησαν και επιβεβαίωσαν για ακόμη μία φορά την πολιτική της Τουρκίας για το Αιγαίο, την Κύπρο, για την ελληνική Θράκη, δηλαδή για τον Ελληνισμό.  

Είναι γεγονός ότι μέχρι σήμερα η τουρκική πρακτική για τον Ελληνισμό έχει περάσει κάθε διπλωματική και πολιτική οδό και κινείται σε παρακρατικές και τρομοκρατικές λεωφόρους. Και αυτό εμφανίζεται από την Κομοτηνή μέχρι το Κόμπανι. Η στάση βεβαίως του Ερντογάν  έδωσε την ευκαιρία σε όσους είχαν αυταπάτες και ψευδαισθήσεις για τον τουρκικό ρόλο, να κατανοήσουν και στην πράξη ότι οι δομές του τουρκικού μηχανισμού, κράτος, στρατός, παρακράτος, λειτουργούν σε πλήρη αρμονία και καθολική συνεργασία, έχοντας σαν στόχους όχι μόνο μέσα στην τουρκική επικράτεια, αλλά και εκτός.

Και αυτές οι διαπιστώσεις αποτελούν την αρχή μόνο ενός μεγάλου παγόβουνου που το λιώσιμό του θα αποκαλύψει και άλλες πράξεις που αναιρούν τις διακηρύξεις για ειρηνική συμβίωση και συνεργασία και προετοιμάζουν ένταση και διαρκή κρίση. Αυτό το λέω με αφορμή τις επερχόμενες συνομιλίες για την Κύπρο μας. 

Η Τουρκία με τη στάση της έναντι των Κούρδων, δείχνει την αληθινή της  πολιτική. Αυτή δηλαδή που προσπαθεί εδώ και χρόνια να αμφισβητήσει τη Γενοκτονία των προγόνων μας την ύπαρξη και άλλων συνιστωσών μέσα στους κόλπους των μουσουλμάνων στη Θράκη, τόσο θρησκευτικά όσο και εθνοτικά, την αμφισβήτηση  των δικαιωμάτων μας  στο Αιγαίο, ενώ προβάλλει ως μοναδική λύση στην Κύπρο, την παραμονή του φασιστικού κατοχικού στρατού, των εποίκων και της συνέχειας του απαρτχάιντ.

Παρά τις ωραιοποιήσεις και τη γελοιοποίηση του αποκαλούμενου “πολιτικού προσωπικού” στην Ελλάδα, που θαυμάζει τον Κεμαλικό φασισμό και τον Ερντογάν, η συνεχής τουρκική υπονόμευση και αμφισβήτηση με κάθε μέσο της ελληνικής κυριαρχίας στην ελληνική Θράκη, στο Αιγαίο και την Κύπρο, είναι η (σκληρή) πραγματικότητα.

Ο τουρκικός φασισμός, όποιον μανδύα και εάν χρησιμοποιεί, αποτελεί την κυρίαρχη πολιτική. Ελπίζουμε ότι αυτό θα γίνει, επιτέλους, κατανοητό.

Ο Ιωάννης Γ' Δούκας Βατάτζης:Ο Άγιος αυτοκράτορας ως πρότυπο Ζωής και Ελευθερίας .

Θεοφάνης Μαλκίδης

Ο Ιωάννης Γ' Δούκας Βατάτζης: Ο Άγιος αυτοκράτορας, ως πρότυπο Ζωής και Ελευθερίας.

Είναι γεγονός ότι η ιστορία μίας μεγάλης αυτοκρατορίας όπως η ανατολική Ρωμαϊκή, η Βυζαντινή, όπως είναι περισσότερο γνωστή, δεν έχει αντιληπτή στο βάθος και στην πραγματική της αξία. Έχει  άλλοτε ένα αποσιωπημένο ρόλο και άλλοτε ένα περιορισμένης προσέγγισης και κατανόησης χώρο.

Το Βυζάντιο απουσιάζει στο σύνολό του και περιορίζεται συνήθως στις σκοτεινές στιγμές της πορείας του. Κάτι που εκπορεύεται, κατά τη γνώμη μας, από τους σφετεριστές της κληρονομιάς του στη Δύση- από εκεί άλλωστε και η ξένη προς την αλήθεια απόδοση του ονόματος «Βυζάντιο»- και τους Νεοέλληνες, οι οποίοι προσλαμβάνουν το Βυζάντιο από τη Δυτική οπτική.

Η άγνοια για την ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία δε θα μπορούσε να μη συμπεριλάβει και τους πρωταγωνιστές του, τους αυτοκράτορες, οι οποίοι πλην εξαιρέσεων  έχουν τεθεί στο περιθώριο.

Η εικόνα, όμως ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας είναι τελείως διαφορετική. Αυτή η διαφορετικότητα εκφράζεται με τον πιο κατάλληλο τρόπο, ίσως με τον πιο αντιπροσωπευτικό από τον αυτοκράτορα Ιωάννη Γ' Δούκα Βατάτζη (Διδυμότειχο 1193- Νυμφαίο Μικράς Ασίας 1254 ), ο οποίος μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1204 κυβερνά από το 1222 έως το 1254 τη συνέχεια της αυτοκρατορίας στη Νίκαια.

Ο Ιωάννης Γ' Δούκας Βατάτζης γέννημα της Θρακικής γης που ανέθρεψε αυτοκράτορες, άρχοντες, ευγενείς, ηγεμόνες, πατριάρχες και λαό της αυτοκρατορίας, δε θυμίζει συνηθισμένο αρχηγό του κράτους, ακόμη και για τα γνωστά Βυζαντινά πρότυπα. Πολεμά, εργάζεται και πονά μαζί με το λαό. Επικοινωνεί διπλωματικά ακόμη και με τους Δυτικούς, προκειμένου να πετύχει το στόχο του, ένας και μοναδικός από την άνοδό του στο θρόνο, η ανάκτηση της Κωνσταντινούπολης. Αποτελεί σύμβολο του Ελληνισμού, ο οποίος πλέον προτάσσεται ως έννοια και περιεχόμενο. Δημιουργεί το υπόβαθρο για την ανάκτηση της Κωνσταντινούπολης και καθυποτάσσει ξένα και ελληνικά κύτταρα αντίστασης και εν δυνάμει αμφισβήτησης της κυριαρχίας του. Στηρίζει τους Ακρίτες, το λαό, τους φτωχούς, την εγχώρια παραγωγή, τη μόρφωση, αναδιανέμει τον δημόσιο πλούτο και δημιουργεί κοινωνικές δομές, σε ποσότητα και ποιότητα που εκπλήσσουν ακόμη και σήμερα. Είναι ο ελεήμων Αυτοκράτορας, ο άγιος.

Η ανάδειξη του βίου του Αγίου Αυτοκράτορα αποτελεί ξεχωριστή προσπάθεια επανασύνδεσης με την ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, την Ελληνικότητα και τη Θρακικότητά μας, την Εβρίτικη παράδοση και ιστορία, που από το παρελθόν προεκτείνεται στο παρόν και το μέλλον. Συνδέει το ορόσημο, την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1204, για τη διαμόρφωση του μεσαιωνικού και νεότερου Ελληνισμού, με την προσωπικότητα του Ιωάννη Γ' Δούκα Βατάτζη. Αυτός που προετοίμασε και πέτυχε την αναγέννηση και κατόρθωσε να εμφυσήσει σε άρχοντες και λαό το θάρρος για να φτάσουν λίγα χρόνια μετά το θάνατό του στην ανάκτηση της Κωνσταντινούπολης.

Από τη ζωή του ως κυβερνήτη, διπλωμάτη, στρατιωτικού και αρχηγού, μέχρι τη φιλανθρωπική του δράση και πρώτιστα την αγιοσύνη του, μπορούμε να εμπνευστούμε και να παραδειγματιστούμε, ιδιαίτερα στις σκοτεινές μέρες που ζούμε. Είναι ο βίος και η στάση του Ιωάννη Γ' Δούκα Βατάτζη, η  αρχή για την ανάκτηση του ιστορικού μας χώρου, της ταυτότητας, του τόπου και της μνήμης μας, της  Ζωής μας και της Ελευθερίας μας.

«Οι Έλληνες έχουμε πληρώσει πολύ ακριβά την ελευθερία μας για να την δώσουμε τόσο φτηνά στον πρώτο τυχόντα»

Θ. Μαλκίδης 

«Οι Έλληνες έχουμε πληρώσει πολύ ακριβά την ελευθερία μας για να την δώσουμε τόσο φτηνά  στον πρώτο τυχόντα»

Δημήτριος Υψηλάντης για τα «δάνεια της υποτέλειας» του 1824-1825 


1. Ψέματα και προπαγάνδα
Συμπληρώθηκαν επτά  χρόνια και πάμε στα οχτώ από τότε που μας έλεγαν από μπροστά μας  «τεμπέληδες», «διεφθαρμένους», τη χώρα και την οικονομία μας «Τιτανικό», δίνοντας ψευδή στοιχεία για το «χρέος» και από πίσω μας συζητούσαν μυστικά με το ΔΝΤ, την ΕΚΤ, την ΕΕ.

Αφού μας έριξαν στο «ασφαλές» καταφύγιο του ΔΝΤ και των άλλων δανειστών, πιστωτών, τρόικα, θεσμών και όπως αλλιώς ονόμασαν τους κατακτητές,  μας είπαν ότι αν δεν υπογραφεί το πρώτο  και στη συνέχεια το δεύτερο, το τρίτο και ούτω καθεξής μνημόνιο που  κατέλυσαν την εθνική κυριαρχία δεν θα υπήρχαν λεφτά για μισθούς και συντάξεις. Οι νόμοι που μας υποδούλωσαν ούτε καν τους διάβασαν, κατά δήλωσή τους. Μας είπαν ότι θα βγούμε από τις αγορές , από όπου δεν μπορούσαμε να δανειστούμε γιατί μας είπαν ότι η κρίση είναι δανεισμού και όχι χρέους. Και τα επιτόκια αυξήθηκαν με γεωμετρική πρόοδο. Μας ανέφεραν ότι αν ακολουθήσουμε τις «συνταγές», θα έχουμε πρωτογενή πλεονάσματα, θα γίνουμε «Δανία του Νότου» η οικονομία θα σωθεί και δεν θα έχει πρόβλημα.
Κάθε μήνα είχαμε, έχουμε και θα έχουμε νέο εκβιασμό για τη δόση από το εξωτερικό και από το εσωτερικό, συν το γεγονός ότι γίναμε «Μπαγκλαντές του Βορρά».  Τα μεσοπρόθεσμα και οι εφαρμοστικοί νόμοι, τα μνημόνια ενίσχυσαν τις προσπάθειες για «αναδιαρθρώσεις», «μεταρρυθμίσεις» και βεβαίως ιδιωτικοποιήσεις που ξεπουλούν νερό, ενέργεια, υποδομές αντί πινακίου φακής.

Δανειζόμαστε για να σωθούν οι τράπεζες και βάζουμε νέα βάρη, χωρίς καμία ελπίδα, χωρίς μία απαλλαγή. Κατά δήλωσή τους έχουν δώσει δισεκατομμύρια ευρώ για «επανακεφαλοποίηση» των τραπεζών, οι οποίες πλέον έχουν αλλάξει χέρια.

Η εμφάνιση σαν νίκης της χρεοκοπίας της χώρας, συνδυάζεται με τη μείωση της εθνικής κυριαρχίας, των αξιών γης, του φυσικού πλούτου και των ενεργειακών πηγών, των μισθών και συντάξεων, και όλων αυτών χωρίς μείωση του χρέους. 
Την ίδια στιγμή καταρρέει και καταστρέφεται η ζωή των Ελλήνων και των Ελληνίδων. Μειώσεις στους μισθούς και στις συντάξεις, απολύσεις, ανεργία και ύφεση, μετανάστευση και δημογραφική κατάρρευση που κανείς δεν ξέρει πότε θα σταματήσουν. Παράλληλα σημειώνεται  εξαφάνιση της υγείας και της παιδείας, της πρόνοιας και της περίθαλψης, κλείσιμο δημόσιων επιχειρήσεων και υπηρεσιών, με οικονομικά και κοινωνικά δεδομένα που μόνο σε πολεμικές περιόδους έχουν εμφανιστεί.


2. Αντίσταση και αλληλεγγύη
Η ελληνική κοινωνία, ο ελληνικός λαός οφείλει να αναλάβει τις ιστορικές του ευθύνες και αυτό πρέπει να γίνει άμεσα. Με αντίσταση και πράξεις και όχι (άλλα) λόγια.
Η αλληλεγγύη είναι η πρώτη κίνηση αντίστασης. Αλληλεγγύη στους ασθενέστερους που έγιναν ασθενέστεροι από τις αποφάσεις που πάρθηκαν, από τα μνημόνια, εφαρμοστικούς, μεσοπρόθεσμα, νόμους και τόσα άλλα.  Είναι η πρώτη πράξη αντίστασης στην καταστροφή που ήρθε στην πατρίδα μας και οξύνεται κάθε μέρα. Αντίσταση η οποία   όπως έχει γράψει ο Νίκος Σβορώνος ταυτίζεται με την  ελληνική ιστορία, αυτήν του Κολοκοτρώνη και του Νικηταρά, του Παύλου Μελά, των ανδρών του 1922 και του 1940, του Τάσου Ισαάκ και του Σολωμού Σολωμού, του Καραολή και του Δημητρίου, του  Αυξεντίου και του  Μάτση, του Παλληκαρίδη και των ηρώων του 1974.  
Γιατί όπως είπε ο Δημήτριος Υψηλάντης όταν εναντιώθηκε στα δάνεια της υποτέλειας του 1824-1825, «οι Έλληνες έχουμε πληρώσει πολύ ακριβά την ελευθερία μας για να την δώσουμε τόσο φτηνά στον πρώτο τυχόντα».

Οι συνεργάτες των Ναζί Τσάμηδες και οι σύντροφοι του Ερντογάν Αλβανοί

Θ. Μαλκίδης 

Οι συνεργάτες των Ναζί Τσάμηδες  και οι σύντροφοι του Ερντογάν Αλβανοί 

Η  επαναφορά του "ζητήματος" των Τσάμηδων, των Αρβανιτών, της εκδίωξης των Ελλήνων από τη Βόρειο Ήπειρο, ακόμη και της Ακρόπολης (.....) από τον πρωθυπουργό και τα πολιτικά κόμματα  στην Αλβανία, προκαλεί για δύο λόγους: Πρώτον για το θράσος των συνεργατών των φασιστών Ναζί και των συντρόφων του Ερντογάν που  προκαλούν ιστορικά και εθνικά και δεύτερο για τον ελλαδικό φτωχό και  ακατέργαστο πολιτικό λόγο. 

Μετά την κατάρρευση του καθεστώτος του Κόμματος Εργασίας της Αλβανίας, ο αλβανικός εθνικισμός έφερε στην επικαιρότητα το ζήτημα των συνεργατών των Ιταλών και των Γερμανών Ναζί Τσάμηδων. Το Μάρτιο του 1991 ιδρύθηκε ο «Πολιτικός-Πατριωτικός Σύλλογος «Τσαμουριά» (Camëria), με κύριο σκοπό την αναγνώριση και η υπεράσπιση των δικαιωμάτων των Τσάμηδων.  Οι Τσάμηδες έχουν ιδρύσει κόμματα το ένα συμμετέχει στη σημερινή κυβέρνηση- ενώ ο  «Σύνδεσμος της Τσαμουριάς» δημιούργησε  100μελή "εξόριστη" βουλή, η οποία έγινε μέλος της «οργάνωσης υπο-αντιπροσωπευμένων λαών» του ΟΗΕ το 1995. Διατείνονται επίσης ότι έχουν δημιουργήσει τον απελευθερωτικό στρατό της Τσαμουριάς  «με σκοπό την απελευθέρωση των εδαφών που τους ανήκουν»! 

 Το 1994 η αλβανική βουλή καθιέρωσε ομόφωνα την 27η Ιουνίου κάθε έτους ως «ημέρα Γενοκτονίας των Τσάμηδων»!  Σε ότι αφορά το ζήτημα των περιουσιών, η αξία τους σύμφωνα με τους Αλβανούς φτάνει περίπου ένα δισεκατομμύριο δολάρια, ενώ με βάση το σύλλογο «Τσαμουριά» η συνολική αξία των περιουσιών στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν 340 εκατομμύρια δολάρια, η οποία με την σημερινή αξία υπολογίζεται στα 2,5 δις. δολάρια.

Είναι γεγονός ότι το "ζήτημα" των Τσάμηδων αποτελεί για την αλβανική πλευρά θέμα που ξεπερνά τις εσωτερικές του διαστάσεις και συνδέεται άμεσα με την αλβανική εξωτερική πολιτική (παραστάσεις στους Έλληνες προέδρους της Δημοκρατίας το 2000 και το 2005, κατά τη διάρκεια επίσημης επίσκεψής τους στην Αλβανία και βεβαίως σήμερα με τις δηλώσεις του πρωθυπουργού Ράμα και τις διαδηλώσεις κατά την πρόσφατη επίσκεψη του Έλληνα Υπουργού Εξωτερικών). 

Η στάση των κατά καιρούς αλβανικών κυβερνήσεων οι οποίες θέτουν το "ζήτημα" στην ελληνική πλευρά θεωρώντας ότι υφίστανται σε όλες τις διαστάσεις του, περιουσίες, αποζημίωση, απόδοση ιθαγένειας, επιστροφή των Τσάμηδων και των απογόνων τους στην Ελλάδα, δεν αποτελεί απλώς διαχείριση ενός θέματος για εσωτερικούς λόγους συνοχής, την ώρα μάλιστα που συζητείται το μέλλον των αλβανικών πληθυσμών στο Κοσσυφοπέδιο, στην πΓΔΜ, στη Σερβία, στο Μαυροβούνιο, στην Ελλάδα.

Από την άλλη η πρόκληση των Τσάμηδων και του αλβανικού εθνικισμού και βεβαίως της καταπάτησης των δικαιωμάτων των Ελλήνων της Βορείου Ηπείρου,  έφερε στην επιφάνεια για ακόμη μία φορά το φτωχό λόγο του ελλαδικού συστήματος.  Πολιτικού, κομματικού, διανοητικού. Απέναντι στους Ναζί και τους απογόνους τους, απέναντι στους συντρόφους του Ερντογάν,  το πολιτικό και πνευματικό σύστημα ή σιωπά ή ψελλίζει. Θλίψη και απογοήτευση από την  Ελλάδα της χρεοκοπίας και της παρακμής, που δεν τολμά να μιλήσει ούτε για το δίκαιο και την ιστορία, ούτε για τη δολοφονία των προγόνων μας από τους Ναζί και τους συνεργάτες τους που τώρα μας εγκαλούν, ούτε για τους Έλληνες της Βορείου που διώκονται.......

Για περισσότερα στοιχεία βλ.  Θ. Μαλκίδης   Όψεις του αλβανικού εθνικού ζητήματος, Θ. Μαλκίδης Η ελληνική εθνική μειονότητα στην Αλβανία, (στην ελληνική, αγγλική, αλβανική γλώσσα)  και  Θ. Μαλκίδης, Οι ελληνοαλβανικές σχέσεις.