Επιτρέπεται να μιλάμε, να γράφουμε, να σκεφτόμαστε για το 1821;

Θ. Μαλκίδης 

Το 1821 του Υψηλάντη, του Μακρυγιάννη και του  Κολοκοτρώνη: Επιτρέπεται να μιλάμε, να γράφουμε, να σκεφτόμαστε; 


Η χυδαιότητα της αποδόμησης 

Στην αρχή η  αποδόμηση ξεκίνησε έγινε με τη «θεωρία» πως Τούρκοι και Έλληνες, δηλαδή καταπιεστές και καταπιεζόμενοι  περνούσαν  καλά και πως κάτι «εθνικιστές που δεν ήταν αλλά επέλεξαν να είναι Έλληνες (!)» κατέστρεψαν την ειδυλλιακή αυτή  εικόνα. 

Μετά γράφτηκε ότι οι Σουλιώτες «πουλούσαν προστασία» στα ελληνικά χωριά και πως το Ζάλογγο δεν έγινε ποτέ. Ύστερα ήρθαν τα σχολικά βιβλία που αναφέρονται στην 25η Μαρτίου του Βαγγελάκη που «είχε την εθνική του εορτή», στο «τραγουδήσαμε τον εθνικό ύμνο και στη σκορδαλιά», στους «κάτι Κολοκοτρώνηδες και στις κάτι σημαίες»  στη λογοκρισία της ομιλίας του Κολοκοτρώνη στην Πνύκα, ο οποίος κατηγορείται ότι πλούτισε κατά την Επανάσταση, κάτι αντίστοιχο με τον Καποδίστρια ο οποίος  χρηματιζόταν. 

Και στο τέλος έστειλαν τα Ελληνόπουλα παραμονές της 25ης Μαρτίου επίσκεψη στο μουσείο του Μοχάμετ Άλι,  πατέρα του Ιμπραήμ, του σφαγέα των Ελλήνων και του βιαστή των Ελληνίδων και των παιδιών!

Αλήθεια επιτρέπεται να αναφερόμαστε στην Επανάσταση; 
Στους απελευθερωτές μας, στους νεομάρτυρες, στους αγίους μας, στους ήρωες μας;
Επιτρέπεται να να μιλάμε, να σκεφτόμαστε, να γράφουμε 
για το 1821; 

Η ιστορία μας 

Είναι γενικώς αποδεκτό, αντιληπτό και ευρέως κατανοητό, πλην θλιβερών εξαιρέσεων οι οποίες δυστυχώς ασχημονούν ακόμη και  μέσω των σχολικών βιβλίων (!) ότι η Επανάσταση του 1821 αποτελεί ένα πρωταγωνιστικό γεγονός για την Ελληνική ιστορία. Ότι έχει ένα σημαντικότατο και κεντρικό ρόλο στην πορεία του ελληνικού λαού. 

Στην τελευταία  περίοδο έχουμε ανοίξει έναν κύκλο αναζητήσεων και διεκδικήσεων που έφτασαν στο να αναδειχθούν ψηφίδες του μεγάλου ψηφιδωτού της Επανάστασης. Μεταξύ αυτών ορισμένοι πρωταγωνιστές της πράξης απελευθέρωσης και εμπειρίας χειραφέτησης των Ελλήνων όπως  είναι ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, ο Ιωάννης Μακρυγιάννης, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης. Ο καθένας με το μερίδιο που του αναλογεί από την ιστορία και τους ανθρώπους, ξεκίνησε, ανέδειξε και διέσωσε την Επανάσταση. 

Παρά την πίκρα, την προδοσία, τις άθλιες κατηγορίες και τις καταδικαστικές αποφάσεις, την αγνωμοσύνη, τις διώξεις, ακόμη και την απειλή θανάτου ή και τον ίδιο το θάνατο που  εκτόξευσαν οι αντίπαλοί τους, αυτοί παρέμειναν όπως θα έπρεπε να είναι αγωνιστές της Ελευθερίας: Μεγαλόψυχοι, ανιδιοτελείς, υπομονετικοί, θαρραλέοι, ηρωικοί και όταν χρειάστηκε σκληροί αλλά  δίκαιοι.  

Το 1821 μέσα από τα κείμενα και τα έργα του Αλέξανδρου Υψηλάντη, του  Ιωάννη Μακρυγιάννη και του  Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, αποτελεί μία ιδιαίτερη συμβολή η οποία συνδυάζει το χθες με το σήμερα. Την ιστορική και πολιτική καταγραφή αλλά τη σημερινή προσέγγιση, αφού το επίμετρο με την αντιμετώπιση της Επανάστασης και των πρωταγωνιστών της από τα σχολικά εγχειρίδια έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. 

Πάντοτε η Επανάσταση και οι αγωνιστές της μας οδηγούσαν και μας έδιναν έμπνευση. Αυτή η έμπνευση είναι ακόμη πιο έντονη σήμερα, αφού  την έχουμε ανάγκη για εμάς,  για το σεβασμό στις προηγούμενες γενιές και για την Ελευθερία των επόμενων γενεών. 

Δείτε τη συζήτηση στη Δέλτα Τηλεόραση της Θράκης, μεταξύ του Δ. Νατσιού και του Θ. Μαλκίδη για το 1821 στο παρόν και το μέλλον 

Το ζήτημα της Γενοκτονίας στη Γερουσία του Καναδά

Θ. Μαλκίδης 

Το ζήτημα της Γενοκτονίας στη Γερουσία του Καναδά

Πριν λίγο καιρό όταν βρέθηκα στον Καναδά για να μιλήσω στο Συνέδριο του Ελληνοκαναδικού Κογκρέσου για το ζήτημα της Γενοκτονίας ήξερα τις δυσκολίες. Είχαν ήδη υπάρξει όταν τέθηκε το αίτημα της αναγνώρισης από τους Δήμους της Οττάβα και του Τορόντο.  Με την εισαγωγή όμως του ψηφίσματος στη Γερουσία του Καναδά από τους συμπατριώτες μας  Παναγιώτα Παπαγεωργίου-Μέρτσαντ και Λεωνίδα Χουσάκο, με το οποίο ζητούσαν την αναγνώριση της Γενοκτονίας και την υιοθέτηση της 19ης Μαίου ως ημέρα μνήμης για το κράτος του Καναδά υπήρξαν αντιδράσεις, τόσο από την Τουρκία, όσο και από την Ελλάδα (!). 
Αναμενόμενες πλέον και συνηθισμένες οι αρνήσεις και οι υπονομεύσεις από το ένα  μέτωπο που βρίσκεται στην Άγκυρα και το άλλο μέτωπο που κατοικοεδρεύει στην  Αθήνα. Θα αναφέρω, με στοιχεία και ονόματα τις πράξεις τους, στον  κατάλληλο χρόνο..........


Είναι αυτονόητο ότι ο αγώνας, γιατί περί αυτού πρόκειται, για το  ιερό ζήτημα αναγνώρισης της Γενοκτονίας και των συναφών πράξεων επανόρθωσης και αποκατάστασης συνεχίζεται. Και αναμένοντας  το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας από τους Γερουσιαστές του Καναδά, οι οποίοι πρέπει να επιτελέσουν το καθήκον τους χωρίς να υποχωρήσουν σε καμία πίεση ψεύδους από την Άγκυρα και υπονόμευσης, οφείλω να αναφέρω ξανά τις προτάσεις μου για το ζήτημα. Προτάσεις  που θα πρέπει να υλοποιηθούν μέχρι το 2019, όταν θα τιμηθούν τα 100 χρόνια από την 19η Μαίου, της αποβίβασης του δασκάλου του Χίτλερ Κεμάλ και την έναρξη της τελευταίας και πιο σκληρής φάσης της Γενοκτονίας. Το 2019  όταν ο λαός μας, οι απόγονοι των διασωθέντων θα τιμούν τα θύματα και δυστυχώς το ελλαδικό κράτος θα ¨εορτάζει¨(!!!!!) τη Γενοκτονία, η πατρίδα μας  θα πρέπει να έχει  Εθνικό Μνημείο Γενοκτονίας, Μουσείο Γενοκτονίας  και πολιτική -ιστορική- διπλωματική συγκρότηση θεσμικού υποκειμένου διεθνοποίησης και Αναγνώρισης της Γενοκτονίας. 

Προτάσεις συμβολικές και ουσιαστικές, οι οποίες μαζί με άλλες,  μπορούν να μας οδηγήσουν ψηλά . 

Τα παιδιά του Έβρου και η Σύρος την περίοδο του εμφυλίου

Τα παιδιά του Έβρου και η  Σύρος την περίοδο του εμφυλίου

Θ. Μαλκίδης

Από την ομιλία στην Αλεξανδρούπολη στην παρουσίαση του βιβλίου του αείμνηστου Δ. Χάλαρη για τα παιδιά του εμφυλίου πολέμου. 

Η τραγωδία του εμφυλίου πολέμου είχε πολυποίκιλες όψεις. Θάνατος, καταστροφή του τόπου, ορφάνια, χηρεία, πείνα, ξεριζωμός και διάλυση της οικογένειας. Διάλυση της πατρίδας μας με επιπτώσεις που κρατούν μέχρι σήμερα.

Η φυγή προς τη Σύρο με   πλοίο του Πολεμικού Ναυτικού, πολλών παιδιών του νομού Έβρου, από τους Μεταξάδες, τη Ζώνη και άλλους οικισμούς, είναι μία άγνωστη εν πολλοίς συνιστώσας εκείνης της περιόδου της νεότερης ιστορικής μας πορείας. Τραγωδία στην κυριολεξία. 
Στη Σύρο, η οποία αποδείχτηκε η κατάλληλη για να δεχτεί τα παιδιά του Έβρου, βρήκαν καταφύγιο τα πιο αθώα θύματα του εμφυλίου πολέμου…

Από το βιβλίο του Δημητρίου Χάλαρη προκύπτουν σημαντικά στοιχεία και χρήσιμα συμπεράσματα. Η  εγκατάσταση των μικρών παιδιών από τον Έβρο, η σχέση τους με τους ντόπιους και τέλος η διαχρονική σταθερά και αξία της Σύρου και των ανθρώπων της. Της φιλοξενίας κάθε ανθρώπου: από τους διασωθέντες της σφαγής της Χίου το 1822 και τα ορφανά της Μικρασιατικής Καταστροφής εκατό χρόνια μετά. 

Φωτογραφίες: www.radiomax.gr 



Το ρεπορτάζ της Δέλτα Τηλεόρασης για την εκδήλωση

Κρίση και Ορθοδοξία

Κρίση και Ορθοδοξία 

Η πνευματική και οικονομική χρεοκοπία στην Ελλάδα είναι  πραγματικότητα. Με εκβιασμούς και τρομοκρατία του τύπου «πτώχευση», «θα φύγουμε από το ευρώ και θα γυρίσουμε στη δραχμή», «δεν θα έχουμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις», «θα υπάρξει πείνα», καταλύθηκε η εθνική κυριαρχία, λεηλατήθηκε η δημόσια περιουσία και καταστράφηκαν οι ζωές μας και οι ζωές των επόμενων γενεών. Ποιος είναι ο ρόλος, η θέση, η πρόταση  της Ορθόδοξης Εκκλησίας ; 

 Δείτε τη συζήτηση στη Δέλτα τηλεόραση της 
Αλεξανδρούπολης, του π. Αρσενίου Βλιαγκόφτη με τον 
Θ. Μαλκίδη για την Ορθοδοξία και την  κρίση,  για το παρόν και το μέλλον της πατρίδας μας, για την Εκκλησία, για  τον Ελληνισμό.

Από τη Γενοκτονία στο Ολοκαύτωμα: Κεμαλισμός και Ναζισμός

Θ. Μαλκίδης

Κεμαλισμός και Ναζισμός: Από τη Γενοκτονία στο Ολοκαύτωμα

Απόσπασμα της ομιλίας στην ημερίδα που οργάνωσε η Πολιτιστική Ομάδα του 7ου Γυμνασίου Περιστερίου. 

Μιλώντας ο Χίτλερ το 1938 στην Ναζιστική εφημερίδα Heimatland  είχε αναφέρει  ότι «ο Ατατούρκ ήταν δάσκαλος. Ο Μουσολίνι ήταν ο πρώτος του μαθητής και εγώ ο δεύτερος». 

 Παράλληλα ο Ναζιστικός τύπος του Γκέμπελς θα κατέληγε στο συμπέρασμα πως «ένας μεγάλος άνδρας, ο Μουσταφά Κεμάλ, κατάφερε μόνος του να αφυπνίσει το αποβλακωμένο, μελαγχολικό, εξουθενωμένο και εντελώς απελπισμένο τουρκικό έθνος και να μετατρέψει την ήττα σε λαμπρή νίκη»......«Με την εμφάνιση του Κεμάλ Ατατούρκ η παγκόσμια ιστορία απέδειξε ξανά ότι στη σημερινή εποχή, η ίδρυση και η αναζωογόνηση μιας αυτοκρατορίας μπορεί να τελεστεί μόνο σε εθνική βάση και απαιτεί έναν υπέρτατο Φύρερ».

Για τον Χίτλερ, τους Ναζί, το παράδειγμα του Μουσταφά Κεμάλ ήταν ζωντανό και κυρίως εκ του αποτελέσματος επιτυχημένο αφού πέτυχε να εξοντώσει τους «ανεπιθύμητους», τους Αρμένιους, τους Έλληνες:  «Εμείς οι Γερμανοί μπορούμε να διδαχθούμε από την πιο πρόσφατη ιστορία ότι ένα έθνος δεν πάει χαμένο αν ακολουθεί τον Φύρερ….Ιδίως τώρα που το γερμανικό έθνος ….έχει φτάσει σε σημαντική καμπή του αγώνα για τιμή και  ελευθερία με ηγέτη τον Αδόλφο Χίτλερ, πρέπει να οπωσδήποτε να τιμήσουμε τη μνήμη του πολεμιστή  και του έθνους, που ήδη πριν μια δεκαετία στέφθηκαν νικητές κατά εξωτερικών και εσωτερικών εχθρών…

Όπως ακριβώς και ο Κεμάλ….. έτσι και εμείς οι Γερμανοί πρέπει- όπως οι Τούρκοι- να μην απελπιζόμαστε και να μένουμε πιστοί στον μεγάλο μας Φύρερ. Και όταν εκείνος ζητά από εμάς θυσίες, δεν πρέπει να υπάρξει κανένας Γερμανός που να μην τις κάνει με την ίδια ακριβώς χαρά που τις έκανε το τουρκικό έθνος» 

Επειδή λοιπόν δεν τιμωρήθηκαν τα εγκλήματα του Δασκάλου Μουσταφά Κεμάλ, ο Μαθητής Αδόλφος Χίτλερ είπε  «ποιος θυμάται τους Αρμένιους», υλοποιώντας  τα Ολοκαυτώματα.  Από τη Σμύρνη, την Τραπεζούντα και την Αδριανούπολη του Κεμάλ στο Νταχάου, στο Άουσβιτς, στο Δίστομο, στα Καλάβρυτα του Χίτλερ.

Είναι προφανές ότι η συζήτηση που αναδεικνύεται στην Ευρώπη και σε όλον τον κόσμο για  τις ομοιότητες Κεμαλισμού και Ναζισμού, οφείλει να ανοίξει και στην Ελλάδα. Για να υπάρξει καταδίκη των δύο αυτών πρακτικών του θανάτου και αναγνώριση των εγκλημάτων τους. Μία πρώτη ενέργεια θα μπορούσε να είναι η ανακήρυξη της 19ης Μαΐου της ημέρας μνήμης της Γενοκτονίας ως παγκόσμιας ημέρας μνήμης των θυμάτων του Κεμαλισμού, μία ενέργεια η οποία παρά τα εμπόδια από την Άγκυρα και την υπονόμευση από την Αθήνα, προχωρά στη Γερουσία του Καναδά!

Μνήμη αγωνιστή της Ελληνικής και της Κουρδικής Ελευθερίας Θεόφιλου Γεωργιάδη

Θ. Μαλκίδης

Μνήμη Αγωνιστή Ελευθερίας Θεόφιλου Γεωργιάδη

Ο Θεόφιλος Γεωργιάδης  γεννήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 1957, στην κατεχόμενη από τους Τούρκους Ευρύχου της Κύπρου και δολοφονήθηκε τη 20η Μαρτίου 1994  στη ημικατεχόμενη Λευκωσία.
Πήγε στο δημοτικό σχολείο στη γενέτειρά του, τις τρεις γυμνασιακές πρώτες τάξεις  στο τουρκοκρατούμενο Γυμνάσιο Νεαπόλεως  και το 1975 αποφοίτησε από το Παγκύπριο Γυμνάσιο. Έως την τουρκική εισβολή  η οικογένεια του έμενε στο κατεχόμενο  προάστιο Τράχωνας στα βόρεια της Λευκωσίας και αμέσως μετά  εγκαταστάθηκε ως πρόσφυγας στις ελεύθερες περιοχές.

Ο Θεόφιλος Γεωργιάδης υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία στην 32α Μοίρα Καταδρομών με τον βαθμό του Εφέδρου Ανθυπολοχαγού και  το 1981  αποφοίτησε από το τμήμα Πολιτικών Επιστημών του Πάντειου Πανεπιστημίου Αθηνών. Ως  άριστος γνώστης της Τουρκικής γλώσσας και ιστορίας το 1986 ανέλαβε τη θέση του υπεύθυνου Τύπου στο Τμήμα Τουρκικών Θεμάτων του Γραφείου Τύπου και Πληροφοριών  της Κυπριακής Δημοκρατίας. Μίλησε σε εκατοντάδες εκδηλώσεις  και συνεντεύξεις και δημοσίευσε πλήθος από άρθρα στον ελλαδικό, τον ελληνοκυπριακό και το διεθνή Τύπο, για τα δικαιώματα του Ελληνισμού, τη Γενοκτονία εις βάρος των Ελλήνων, τα Εθνικά ζητήματα, το Αρμενικό ζήτημα και τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα των Κούρδων. 

Από το 1988 μαζί με άλλους συναγωνιστές δημιούργησε την Κυπριακή Επιτροπή Αλληλεγγύης στο Κουρδιστάν, ήταν ενεργός συμπαραστάτης στους αγώνες των Απελευθερωτικού Μετώπου του Κουρδιστάν, του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν,  του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού του Κουρδιστάν, επισκεπτόμενος τους χώρους εκπαίδευσης των Κούρδων μαχητών, ενώ ήταν  μέλος της συντακτικής ομάδας του περιοδικού «Φωνή του Κουρδιστάν».

Το 1992 σχολιάζοντας τις συμφωνίες Μακαρίου–Ντενκτάς του 1977, για τη «λύση» του Κυπριακού, έγραφε «…πάνω στη βάση της εκδίωξης των 200.000 νομίμων κατοίκων της περιοχής, των ομαδικών τάφων πάνω από 6.000 σφαγιασθέντων ή πεσόντων της εισβολής και 1619 αγνοουμένων  στηρίζεται τόσο το δίκαιο όσο και η βιωσιμότητα της λύσης αυτής..». 

Ο Θεόφιλος Γεωργιάδης πρωτοστάτησε  στην προσπάθεια ανευρέσεως των  αγνοουμένων, ενώ στη Λευκωσία, στο οδόφραγμα του  «Λήδρα Πάλας» η φωτογραφία του  συνοδεύεται από το κείμενό του πως «όσο ζω θα επιμένω ότι οι αγνοούμενοι βρίσκονται εν ζωή. Δεν θα δεχτώ να θαφτούν ζωντανοί κι’ αν χαθώ, η ψυχή μου από ψηλά θα αγωνίζεται γι’αυτούς». 

Στις 12 και 13 Μαρτίου 1994, πήρε μέρος στη διοργάνωση του Διεθνούς Συνεδρίου των Βρυξελλών, στο οποίο όσοι συμμετείχαν καταδίκασαν την Τουρκία για Γενοκτονία, ενώ το πρωί της Κυριακής 20 Μαρτίου 1994,  παρέδωσε προς δημοσίευση το τελευταίο κείμενό του με την ευκαιρία της γιορτής της Κουρδικής Πρωτοχρονιάς («Νεβρόζ»), η οποία είναι ταυτισμένη με την εξέγερση των Κούρδων. 
Το ίδιο βράδυ δολοφονήθηκε  έξω από το σπίτι του αφού πυροβολήθηκε από κοντά  πέντε φορές.  Οι εκτελεστές, οι οποίοι στρατολογήθηκαν από την Τουρκία δολοφονήθηκαν και αυτοί  λίγες εβδομάδες αργότερα, σύμφωνα με επίσημη ανακοίνωση Κυπριακής Δημοκρατίας..... 


Υ. Γ. Ο Θεός με αξίωσε να γνωρίσω με όλη την οικογένεια Γεωργιάδη, ενώ μεταξύ των άλλων παρουσίασα το βιβλίο  της Ανθής αδελφής του Θεόφιλου για τον αγώνα του ήρωα. Είχε προηγηθεί η πρωτοβουλία μας για ονοματοθεσία, η πρώτη σε όλον τον Ελληνισμό, ενός δρόμου στην Αλεξανδρούπολη προς τιμήν του Θεόφιλου. Τα αποκαλυπτήρια της σχετικής πλάκας έγιναν  από τον αείμνηστο συναγωνιστή Δήμαρχο Αλεξανδρούπολης Ηλία Ευαγγελίδη. Μπορεί να διαβάζεται ως πλεονασμός αλλά οφείλουμε να το γράψουμε πως ο Θεόφιλος Γεωργιάδης υπήρξε μία μεγάλη προσωπικότητα του σύγχρονου Ελληνισμού. Ηρωική, ανιδιοτελής, αντιστασιακή, αγωνιζόμενη δίνοντας τη ζωή του για το μεγαλύτερο αγαθό: την Ελευθερία.  Αυτό ενέπνευσε και τους αγωνιζόμενους Κούρδους της Ροτζάβα στη Συρία δίνοντας το όνομα «Θεόφιλος Γεωργιάδης» στο σχολείο των παιδιών τους......

Οδός Θεόφιλου Γεωργιάδη. Αλεξανδρούπολη 

Ο Δήμαρχος Αλεξανδρούπολης Ηλίας Ευαγγελίδης στην τελετή ονοματοδοσίας οδού της πόλης σε Θεόφιλου Γεωργιάδη και απονομή τιμητικής πλακέτας στον πατέρα του ήρωα. Μάρτιος 1995. 




Δείτε και ακούστε το τραγούδι για τον Θεόφιλο Γεωργιάδη από την Παιδική Χορωδία του Πολιτιστικού Κέντρου Κουρδιστάν (Θεόφιλος)

Οι Αγνοούμενοι του 1974.

Έγινε το  Σάββατο 18 Μαρτίου 2017 στον ιερό ναό Αγίου Στυλιανού στη Λινόπετρα στη Λεμεσό η εξόδιος ακολουθία των λειψάνων του 

ΑΝΤΡΕΑ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΑΓΓΕΛΗ
(αγνοουμένου από τις 20 Ιουλίου 1974)

τα οστά του οποίου ανευρέθηκαν σε ομαδικό τάφο στον Τράχωνα Λευκωσίας και ταυτοποιήθηκαν με τη μέθοδο DNA.

Η ταφή των λειψάνων έγιναν στον Τύμβο της Μακεδονίτισσας.


Ο Αντρέας Θεοδώρου  από την Πάνω Λακατάμεια  ζούσε με την οικογένειά του μέχρι τον Ιούλιο του 1974 στον Αη Γιωρκούδη Αμμοχώστου.



Η σύζυγος του Αθηνά και οι θυγατέρες Χριστίνα και Ειρήνη 4 χρόνων και 6 μηνών τότε, έζησαν στην προσφυγιά περιμένοντάς τον, μέσα στην πολύβουη μοναξιά μιας σιωπηλής εγκαρτέρησης και περηφάνειας.
Η Χριστίνα αποχαιρέτησε τον Ήρωα Πατέρα της με τον συγκλονιστικότερο και τραγικό λόγο που ακούστηκε ποτέ σε κηδεία αγνοουμένου.
Εμείς ψελλίσαμε ένα ταπεινό συγγνώμη σ αυτή την Ιέρεια την βγαλμένη μέσα από Αρχαία Ελληνική Τραγωδία και είπαμε τον Εθνικό Ύμνο μέχρις εκεί που λέει Απ τα Κόκκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα Ιερά. Πιο κάτω δεν μπόρεσε να συνεχίσει κανείς…(Ελένη Θεοχάρους)


Την Κυριακή 19 Μαρτίου 2017 τελέσθηκε η  κηδεία των λειψάνων του στρατιώτη ΠΑΡΑΣΧΟΥ ΙΩΝΑ ΧΡΗΣΤΟΥ  από τη Νήσου
 στην εκκλησία της Αγίας Παρασκευής στη Νήσου.

Έχουν προηγηθεί και θα ακολουθήσουν και άλλες κηδείες αγνοουμένων του 1974, που αποτελούν τη «ζώσα» συνιστώσα της Κυπριακής τραγωδίας. Είναι το έγκλημα με τους αγνοούμενους που άρχισε το ίδιο φασιστικό καθεστώς με τη Γενοκτονία στον Πόντο, στην Ιωνία, στη Θράκη, στην Καππαδοκία, το οποίο  επειδή δεν τιμωρήθηκε επαναλήφθηκε το 1974. 
Επιπλέον αντιγράφηκε από αντίστοιχα  καθεστώτα όπως το Ναζιστικό του Χίτλερ, το Φασιστικό του Μουσολίνι και του Βιντέλα στην Αργεντινή  και εξελίχτηκε από τους επίγονους του Κεμάλ στη σημερινή Τουρκία και το Κουρδιστάν. Οι περισσότεροι  γνωρίζουν τις ανακοινώσεις του Ερυθρού Σταυρού για τους αγνοούμενους και τις διαδηλώσεις των συγγενών τους από την Λευκωσία  μέχρι την πλατεία Μαίου  στο Μπουένος Άιρες και τους δρόμους της Κωσταντινούπολης και του Ντιγιαρμπακίρ. 

Μέσα από το έγκλημα των αγνοουμένων του 1974 εκβιάζουν ένα βασανισμένο λαό που μετά από 43 χρόνια αναζητά τους δικούς του ανθρώπους, δίνοντας άγνωστα οστά μόνο και μόνο για να κλείσει το ζήτημα και να προχωρήσει η «Λύση» αφού προπαγανδίζουν πως «δε θα υπάρξει  άλλη ευκαιρία». 
Προπαγανδίζουν πως μία διαφορετική  στάση στο ζήτημα των αγνοουμένων και μία νέα αρνητική απάντηση στο  σχέδιο «Λύσης» θα φέρει την καταστροφή, ενώ μιλούν για την καλή πρόθεση της Τουρκίας (!!!) στην απόδοση των δικών μας ανθρώπων που χάθηκαν το 1974. 

Οι αγνοούμενοι της Κερύνειας, της Αμμοχώστου κα της Μόρφου, είναι ἡ συνέχεια των αγνοουμένων της Τραπεζούντας, της Σμύρνης, της Αδριανούπολης. Το ίδιο καθεστώς αφού δεν τιμωρήθηκε το 1922 επανέλαβε τα εγκλήματά του το 1974 τα επαναλαμβάνει και σήμερα. Όμως όπως είναι βέβαιο η   Ύβρις ακολουθείται από τη Νέμεσις. 

Γενοκτονίες και Ολοκαυτώματα

ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑΤΑ : ΛΥΣΗ-ΑΡΝΗΣΗ-ΘΕΣΗ

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΤΟΥ 7ου ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ

Ένας Διάλογος για τις Γενοκτονίες και τα Ολοκαυτώματα με εκπροσώπους της επιστημονικής κοινότητας και  κοινοτήτων που έχουν Γενοκτονηθεί.  

Την εκδήλωση πλαισιώνουν κορυφαίοι μουσικοί της Δημοτικής μας Παράδοσης.

Συνεδριακό Πολιτιστικό Κέντρο Δημαρχείου Περιστερίου
(Είσοδος Εθν. Αντιστάσεως και Καραθεοδωρή)
ΔΗΜΟΣ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ

Σάββατο 18 Μαρτίου 2017 6:00μ.μ. 


ΕΙΣΑΓΩΓΗ- ΚΑΛΩΣΟΡΙΣΜΑ
ΚΕΙΜΕΝΑ –ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ (Διαβάζουν μαθητές)
«Λυρικοί Διάλογοι» : μουσικοί αυτοσχεδιασμοί σε μονοπάτια της παράδοσης. Παίζουν οι μουσικοί :
Ηλίας Υφαντίδης (λύρα Πόντου)
Παναγιώτης Κοτσιανός (λύρα Θράκης)
Μιχάλης Πολυχρονάκης (λύρα Κρήτης)
Γιώργος Μαυρίδης (λύρα Δράμας) 


Συμμετέχουν με εισηγήσεις :

• Ο κ. Θεοφάνης Μαλκίδης, διδάκτωρ Κοινωνικών Επιστημών, μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη μελέτη των Γενοκτονιών «Κεμαλισμός και Ναζισμός : Από τη Γενοκτονία στο Ολοκαύτωμα»

• Ο κ. Σταύρος Αμπαριάν, εκπαιδευτικός, εκπρόσωπος της Αρμενικής Εθνικής Επιτροπής Ελλάδος «Η Γενοκτονία των Αρμενίων»

• Ο κ. Κυριάκος Μπατσάρας, Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Ασσυρίων  «Η Γενοκτονία των Ασσυρίων από τους Νεότουρκους»

• Ο κ. Βενιαμίν Αλμπάλα, Πρώτος Αντιπρόεδρος του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου Ελλάδος
 «Το Ολοκαύτωμα των Εβραίων»

• Ο κ. Ιωάννης Γεωργίου, κοινωνιολόγος, υποψήφιος διδάκτωρ Αρχιτεκτονικής στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο.

«Το ευρωπαϊκό Ολοκαύτωμα των τσιγγάνων και η ελληνική περίπτωση»

• Η κ. Βασιλική Λάζου, διδάκτωρ Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου και μεταδιδακτορική ερευνήτρια του τμήματος Ιστορίας, Αρχαιολογίας και Κοινωνικής Ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. «Ολοκαυτώματα στην περίοδο της Γερμανικής Κατοχής»

ΑΠΟΦΩΝΗΣΗ-ΚΕΙΜΕΝΑ (Διαβάζουν μαθητές)
Τ. Λειβαδίτη «Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος» 
Primo Levi «Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος»

Μνήμη Αναγνώρισης της Γενοκτονίας από το Σουηδικό Κοινοβούλιο. Μνήμη Νάκη Φραγγίδη

Θ. Μαλκίδης 

Μνήμη Νάκη Φραγγίδη, Μνήμη Γενοκτονίας, Μνήμη Αναγνώρισης από το Σουηδικό Κοινοβούλιο.


Πριν λίγους μήνες όταν μίλησα στο Κιλκίς αναφέρθηκα στην καταγόμενη από εκεί οικογένεια Φραγγίδη και τη συμβολή τους στον Ελληνισμό, στον Πόντο, στην αναγνώριση της Γενοκτονίας από το Σουηδικό κοινοβούλιο τέτοιες ημέρες του Μαρτίου του 2010. Και επιπλέον πρότεινα να τιμηθεί η οικογένεια αυτή, ο αείμνηστος Ιωάννης (Νάκης), ο γιος του Κώστας για τη μεγάλη τους προσπάθεια που οδήγησε στην ιστορική απόφαση από το κοινοβούλιο της Σουηδίας. 

Συνδέομαι με την οικογένεια Φραγγίδη  με φιλικούς δεσμούς και έχω μεγάλη εκτίμηση στους ανθρώπους αυτούς που σε δύσκολες στιγμές στήριξαν τους συνανθρώπους τους, δείχνοντας την Ελληνική αλληλεγγύη. Επιπλέον πρωταγωνίστησαν για την ανάδειξη του Ποντιακού ζητήματος στη Σουηδία, κάνοντας την υπόθεση αυτή σκοπό της ζωής τους. 
Η απώλεια του Νάκη Φραγγίδη είναι μεγάλη για την οικογένειά του, για τον Ελληνισμό της Διασποράς και ειδικότερα της Σουηδίας και της Στοκχόλμης, για τον Πόντο, για όλους μας. 
Ωστόσο ξέρω και ξέρουμε ότι αφήνει πίσω του το έργο του  και κυρίως τους συνεχιστές του, τα αγαπημένα του παιδιά τον Κώστα, την Ντίνα και τις/τους συζύγους τους, τα εγγόνια του, όλους αυτούς που πιστεύουν  στη Δημοκρατία, στον Ελληνισμό, στον Πόντο. 
Νάκη, o αγώνας σου  συνεχίζεται!
Καλό Παράδεισο, Καλή Ανάσταση.

Ο πρόεδρος του Ποντιακού Συλλόγου «Εύξεινος Πόντος» Στοκχόλμης Κώστας Φραγγίδης, κλείνοντας τις εργασίες της ημερίδας Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων  για το ζήτημα της Γενοκτονίας (Στοκχόλμη Μάιος 2009)

Από την ημερίδα στη Στοκχόλμη το Μάιο του 2009. Από αριστερά Κώστας Φραγγίδης, Σαμπρί Άτμαν, Θ. Μαλκίδης, Ντίνα Φραγγίδου,   Βάχαν Αβεντιάν. 

Η «Νυρεμβέργη» της Γενοκτονίας των Αρμενίων (και των Ελλήνων)

Θ. Μαλκίδης 

Απόσπασμα από το βιβλίο του Θ. Μαλκίδη «Η Γενοκτονία των Αρμενίων». Αθήνα 2015. 

Η δολοφονία στο Βερολίνο του πρωτεργάτης της Γενοκτονίας Ταλαάτ Πασά: Η «Νυρεμβέργη» της Γενοκτονίας των Αρμενίων (και των Ελλήνων) 

Με το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου οι Αρμένιοι, οι Έλληνες, όλοι οι λαοί που υπέστησαν  τη μαζική σφαγή, τη Γενοκτονία ευελπιστούσαν και περίμεναν  την τιμωρία των Τούρκων αξιωματούχων που ήταν υπεύθυνοι για το σχεδιασμό του εγκλήματος.  

Οι νέες όμως πολιτικές των Μεγάλων Δυνάμεων, η εμφάνιση της Σοβιετικής Ένωσης και η άνοδος του Κεμάλ στο οθωμανικό εσωτερικό δεν επέτρεψαν να υπάρξει έστω και η στοιχειώδη καταδικαστική πράξη για τους πρωταίτιους της Γενοκτονίας. 

Οι ελάχιστες δίκες έγιναν πριν  στην Κωνσταντινούπολη, βάσει των άρθρων 45 και 170 του οθωμανικού Ποινικού Κώδικα για τους υπουργούς  και μέλη  του κόμματος της Ένωσης και Πρόοδος, συμπεριλαμβανομένων των βασικών αρχιτεκτόνων της γενοκτονίας, Tαλαάτ και Ενβέρ πασά, οι οποίοι δικάστηκαν ερήμην. Παρότι  καταδικάστηκαν δε εξέτισαν ποτέ την ποινή τους αφού με Γερμανική συνδρομή είχαν διαφύγει......

Παρόλα αυτά, δεν χρειάστηκε πολύς χρόνος για να διαψευστούν οι Αρμενικές προσδοκίες από τους Συμμάχους σχετικά με την ουσιαστική  τιμωρία υπευθύνων. Οι εμπνευστές και οι εκτελεστές της Γενοκτονίας των Αρμενίων, αλλάζοντας τα ονόματά τους και το σημαντικότερο μένοντας ατιμώρητοι, τράπηκαν σε φυγή βρίσκοντας καταφύγιο αρκετοί από αυτούς στη  Γερμανία, όπου εμφανιζόταν ο Χίτλερ και οι Ναζί .  

Η ετυμηγορία της τιμωρίας των εκτελεστών της Γενοκτονίας των Αρμενίων, δόθηκε από το 9^ο Παγκόσμιο Συμβούλιο της Αρμενικής Επαναστατικής Ομοσπονδίας (Ντασνάκ) που διοργανώθηκε το φθινόπωρο του 1919. 

Οι εκτελέσεις, τις οποίες το 10^ο  Παγκόσμιο Συμβούλιο της Αρμενικής Επαναστατικής Ομοσπονδίας αποκάλεσε «Ειδική Επιχείρηση»,  ξεκίνησαν με αυτήν του Ταλαάτ Πασά. Ακολούθησαν οι Τζιβανσίρ, Σαϊντ Χαλίμ Πασά, Μπεαχεντίν Σακίρ, Τζεμάλ Αζμί, Τζεμάλ Πασά και Ενβέρ Πασά που εκτελέστηκαν στο διάστημα 1921-1922.

Στις 3 Δεκεμβρίου 1920 ο Σολομών Τεχλιριάν έφτασε στο Βερολίνο. Στις 15 Μαρτίου  1921 στην οδό Χάρντενμπεργκ 17, ο εκ των υπεύθυνων της Γενοκτονίας Αρμενίων και Ελλήνων Ταλαάτ έπεφτε νεκρός στο πεζοδρόμιο με μια σφαίρα  από το όπλο του Τεχλιριάν, ο οποίος   παρά τη δίκη που θα ακολουθήσει τον Ιούνιο του 1921 θα αθωωθεί.

Η  επιχείρηση εξολόθρευσης των υπευθύνων της Γενοκτονίας ονομάστηκε πολύ εύστοχα από τον Σιμόν Βρατσιάν ως η «Νυρεμβέργη των Αρμενίων».

Έχει ενδιαφέρον ότι ο Χίτλερ και οι Ναζί έστειλαν συλλυπητήρια μηνύματα για τον Ταλαάτ, αφού οι μέθοδοι των Νεότουρκων και των Κεμαλικών αποτέλεσαν την έμπνευσή τους και για τα δικά τους εγκλήματα. Το «ποιος θυμάται τους Αρμένιους » που αναφώνησε ο Χίτλερ και  η θέση του ότι  «ο Κεμάλ είναι δάσκαλός μου και εγώ ο μαθητής του» είναι δύο  ακόμη αποδείξεις για τη σχέση του Νεοτουρκισμού- Κεμαλισμού με τον Ναζισμό. 

Για τους Ναζί η τιμωρία ήρθε από τη δίκη τους στη Νυρεμβέργη, δεν έγινε όμως το ίδιο και τους ενόχους της Γενοκτονίας των  Αρμενίων και των Ελλήνων, και αφέθηκε η ευθύνη, όπως επισημαίνει ο Πλάτωνας στα χέρια των πολιτών.... 

Μπορεί να βγει νέος Ευαγόρας Παλληκαρίδης από τα «πολύχρωμα» σχολεία της «θεματικής» εβδομάδας και από τα σχολικά βιβλία των συνταγών μαγειρικής;

Θ. Μαλκίδης

Τα «πολύχρωμα» σχολεία της «θεματικής» εβδομάδας και  τα σχολικά βιβλία  των συνταγών μαγειρικής,  μπορούν να βγάλουν  νέο Ευαγόρα Παλληκαρίδη;  

Η συμπλήρωση εξήντα ετών από τον απαγχονισμό του Ευαγόρα Παλληκαρίδη- λίγες μέρες πριν είχε θυσιαστεί ο Αυξεντίου ένας  άλλος σπουδαίος του αντιαποιοκρατικού αγώνα των Ελλήνων της Κύπρου- έρχεται σε μία δύσκολη στιγμή για την πατρίδα μας. Και αυτό μεταξύ των άλλων  λόγω της εθνικής, κοινωνικής, οικονομικής, δημογραφικής, πνευματικής και εκπαιδευτικής κρίσης. 

Θα πρέπει να αναφέρουμε στους μη γνωρίζοντες, αλλά και σε αυτούς που αδρανούν για να θυμηθούμε τον Πλάτωνα που μιλά για την ευθύνη των πολιτών όταν οι θεσμοί απουσιάζουν, πως η ηρωική μορφή του Παλληκαρίδη που συνέχισε  με το λόγο και την πράξη  την ελληνική αντιστασιακή ιστορία,  δεν έχει τη θέση που του αξίζει στην εκπαίδευση. 

Ο Παλληκαρίδης δε χωρά ανάμεσα στις χιλιάδες σελίδες σχολικών βιβλίων που αναφέρονται στη γλώσσα, στην ιστορία, στη λογοτεχνία, στην ποίηση και σε άλλα αντικείμενα που διδάσκονται στην   πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση, αφού του έχει αφιερωθεί μισή σελίδα (!).

Αντιθέτως τα παραπάνω σχολικά εγχειρίδια έχουν αμέτρητες  συνταγές μαγειρικής, οδηγίες χρήσης καφετιέρας (!) και επιδιόρθωσης του κλιματιστικού (!) ύβρεις, υπονοούμενα  και χυδαιότητες για το 1821 και το  1940,    κείμενα όπως το «όταν βγάλαμε βόλτα τον επιτάφιο» (!)  και για τη «σχέση  του 25χρονου Σάκη με τη  15χρονη Αλέκα» (Αυτό αλήθεια πως λέγεται και πως τιμωρείται από τον ποινικό κώδικα; ). 

Επιπλέον η Ελλάδα την οποία πόθησε και έδωσε τη ζωή του ο Παλληκαρίδης, στα σχολικά βιβλία περιγράφεται με το «νοστιμίζει το σέλινο τη φασολάδα/ και στη μέση δυο λάμδα/φοράει η πατρίδα μας/ η Ελλάδα» και με την πρόταση πως «…ήταν η Ελλάδα μια γυναίκα τόσο προκλητική σεξουαλικά που έπρεπε να την ερωτευτώ σωματικά και απελπισμένα»..........

Επιπλέον αυτή η παιδεία προτρέπει, υιοθετεί, αναγκάζει, να γίνονται συνέδρια  για το  «πολύχρωμο σχολείο» και υποχρεώνει τους μαθητές την παρακολούθηση  της «θεματικής εβδομάδας»!

Ένα από τα ερωτήματα που ήρθαν σήμερα, ημέρα μνήμης του  ανθρώπου, του  μαθητή, του σπουδαίου πνευματικού ανθρώπου και αγωνιστή της Ελευθερίας Παλληκαρίδη είναι και αυτό: 

Μπορεί να βγει  ένας νέος Ευαγόρας Παλληκαρίδης από αυτήν την παιδεία; 

Μπορεί να υπάρξει ένας αγωνιστής που να πιστεύει στην παράδοση του Ελληνισμού, της Ρωμηοσύνης, του Θεού; 

Να γράφει και να μιλά, να εργάζεται, να αγωνίζεται ανιδιοτελώς  για Πίστη και για Πατρίδα; 

Που θα αγαπά τον τόπο του Κολοκοτρώνη, του Παύλου Μελά, της Ελευθερίας, της Αντίστασης, του Σεφέρη, του Κόντογλου, του Ελύτη, του Πετράκη Γιάλλουρου, του Αυξεντίου, του Καραολή και του Δημητρίου, των χιλιάδων ηρώων μας στον αντιφασιστικό αγώνα, των δολοφονημένων από τους Ναζί στο Χορτιάτη, στην Κάνδανο, στους Πύργους και το Μεσόβουνο, στο Δίστομο και τα Καλάβρυτα. 

Που θα σέβεται τον τόπο της ελιάς και της αμπέλου, των εκκλησιών και των μοναστηριών. 

Μπορεί αλήθεια ένας νέος Ευαγόρας Παλληκαρίδης να νικήσει σαν  Άγιος Δημήτριος, σαν Άγιος Γεώργιος,  να θανατώσει  «τους αγενείς που γίνανε πρίγκιπες και  τα τέρατα που γίνανε βασιλείς»  ;  

Μπορεί να υπάρξει ένας  νέος Ευαγόρας όπως αυτός του 1957 που είχε  το θάρρος και την πίστη του Αθανάσιου Διάκου, την πυγμή  και το πνεύμα θυσίας του Αυξεντίου και το ποιητικό χάρισμα του Μόντη; 

Που θα πει όπως ο Παλληκαρίδης λίγο πριν την αγχόνη πώς  «ό,τι έκαμα το έκαμα ως Έλλην που  ζητεί την Ελευθερίαν του ;»

Μπορεί; 

Μουσείο Ολοκαυτωμάτων- Μουσείο θυμάτων Κεμαλισμού και Ναζισμού

Θ. Μαλκίδης

Μουσείο θυμάτων Κεμαλισμού και Ναζισμού-Μουσείο Ολοκαυτωμάτων

Δε θα αναφερθώ στην αμάθεια των κυβερνώντων και αντιπολιτευόμενων για τα ζητήματα του Ελληνισμού της Ιωνίας, της Θράκης, της Καππαδοκίας, του Πόντου και ειδικότερα σε ό,τι αφορά το ιερό θέμα της Γενοκτονίας. 

Αυτό φάνηκε για ακόμη μία φορά στη λεγόμενη παραχώρηση του πρώην  στρατοπέδου Παύλου Μελά στους πολίτες. Η εξαγγελία για δημιουργία Μουσείου Ποντιακού και Μικρασιατικού Ελληνισμού φανερώνει την προσέγγιση του θέματος, την άγνοια και βεβαίως την ταύτιση, λόγω έλλειψης συνείδησης, με τους θύτες οι οποίοι θέλησαν να μας κάνουν με τη Γενοκτονία λαό μουσείων.  Να μας εξαφανίσουν!

Τι σημαίνει άραγε μουσείο Μικρασιατικού- Ποντιακού Ελληνισμού;  Ότι η Σμύρνη, η Τραπεζούντα, ο Στράβωνας, οι Υψηλάντες, οι Κομνηνοί, η παιδεία, η αρχιτεκτονική, η αστρονομία, τα Φροντιστήρια και οι Σχολές, ο αθλητισμός και η διάλεκτος θα μπουν στο μουσείο; 

Όποιος γνωρίζει τα στοιχειώδη για τα μαζικά εγκλήματα και κυρίως για τα δύο μεγαλύτερα και πιο γνωστά, τη Γενοκτονία των Αρμενίων και το Ολοκαύτωμα των Εβραίων στο Ερεβάν και στο Τελ Αβίβ,  ξέρει ότι τα σχετικά μουσεία ( και ερευνητικά κέντρα ) είναι αφιερωμένα στη μαζική δολοφονία. Είναι αφιερωμένα στη Γενοκτονία, στα Ολοκαυτώματα. 

Το πρώην στρατόπεδο Παύλου Μελά στη Θεσσαλονίκη, όπως έχει τονίσει και ο Μιχ. Χαραλαμπίδης,  πρέπει να γίνει Μουσείο Ολοκαυτωμάτων, Μουσείο θυμάτων του Κεμαλισμού και του Ναζισμού. Αφιερωμένο στα θύματα του πρώτου σχεδίου εξόντωσης που σχεδίασε και υλοποίησε ο Δάσκαλος Μουσταφά Κεμάλ και επανέλαβε ο Μαθητής Αδόλφος Χίτλερ. Είναι μία πρόταση στην οποία  έχουμε αναφερθεί πολλές φορές 
(http://malkidis.blogspot.gr/2016/06/blog-post_15.html ) και  αποτελεί, πέρα από μία  ολοκληρωμένη πράξη για την ανάδειξη των Ολοκαυτωμάτων εναντίον των Ελλήνων και των άλλων λαών και μία στάση ηθικής  έναντι των θυμάτων. Η Νίκη της  ιδεολογίας της Ζωής έναντι στην  ιδεολογία του Θανάτου. 

Γενοκτονία -Γυναικοκτονία-παιδοκτονία

Δέσποινα Στεφανίδου 
Απόσπασμα από την 0μιλία για την ημέρα της Γυναίκας 

Γενοκτονία -Γυναικοκτονία-Παιδοκτονία

Από την εκδήλωση που οργάνωσε ο Σύλλογος Ποντίων Κάτω Σχολαρίου "Ανέβζηγος Αροθυμία" στο Πνευματικό Κέντρο του Ιερού Ναού Αγίου Γεωργίου.


   
Εμείς που μιλούμε κι αγωνιζόμαστε για την Γενοκτονία 365 ημέρες το χρόνο δράττουμε αυτήν την ευκαιρία για ν΄αναδείξουμε δύο άγνωστα εν πολλοίς ζητήματα τη Γυναικτονία και τη Παιδοκτονία που είναι μέσα στο μεγάλο έγκλημα της Γενοκτονίας.Το μεγάλο σύνολο είναι η Γενοκτονία και υποσύνολα είναι η Γυναικοκτονία και η Παιδοκτονία.
   
Η Γυναικοκτονία και η Παιδοκτονία είναι δύο όροι που εισήγαγε στο δημόσιο λόγο ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης το 1994 που ήταν από τους κύριους συντελεστές να ψηφιστεί με νόμο της πολιτείας η 19η Μαΐου ως ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Στον Μιχάλη Χαραλαμπίδη οφείλουμε ύψιστη τιμή κι ευγνωμοσύνη για τη μεγάλη αυτή νίκη γιατί έτσι έχουμε το 1994 να σηκώνεται  το πέπλο της λησμοσύνης και ν΄αρχίσουμε ν΄ανακαλύπτουμε σιγά σιγά, τι συνέβη εκεί με ποιον τρόπο φύγαν.
   

Για τη Γυναικοκτονία και την Παιδοκτονία έγινε αρχικά μία εκδήλωση το 1994 στη Θεσσαλονίκη από το ιστορικό σωματείο "Μέριμνα Ποντίων Κυριών" με ομιλητή τον Μιχάλη Χαραλαμπίδη.

Αργότερα στην Αθήνα από τους "Αργοναύτες Κομνηνούς" και πέρσυ τέτοιες μέρες μία εκδήλωση στην Καβάλα από τον όμιλο Ποντίων χορευτών Καβάλας όπου ομιλητής ήταν ο εν πολλοίς συνεχιστής του έργου του Μιχάλη Χαραλαμπίδη Θεοφάνης Μαλκίδης και μία εκδήλωση αργότερα από την Ένωση Ποντίων Νέας Σμύρνης "Μαύρη Θάλασσα".

Ο τίτλος αυτής της εκδήλωσης ήταν "Η Κούρδισα,η Ασσύρια, η Αρμένια, η Ελληνίδα γυναίκα στη Γενοκτονία" οι εισηγήσεις από αυτήν την εκδήλωση συμπεριλαμβάνονται στο βιβλίο με τον γενικό τίτλο Γυναικοκτονία.



  Η Γυναίκα είναι πηγή της ζωής, τα παιδιά είναι το μέλλον.Χωρίς τη γυναίκα δεν υπάρχει γέννηση,δεν υπάρχει συνέχεια κανενός έθνους,κανενός  λαού,καμμιάς κοινωνίας,κανενός τόπου.Τα παιδιά είναι το μέλλον μας, χωρίς τα παιδιά δεν υπάρχει νεολαία.
   
   Η Γενοκτονία στοίχισε τη ζωή 3.500.000 ψυχών Ελλήνων, Αρμενίων, Ασσυρίων. 1.000.000 χάσαμε ΄Ελληνες, πάνω από 353.000 Ποντίους,  από 350.000 στην Κεντρική Ασία, πάνω από 300.000 στη Θράκη.
   

   Πεθαίνοντας ο άνδρας έμενε πίσω η σύζυγος, η χήρα να έχει να φροντίσει τους γονείς ή τα πεθερικά, γιατί η οικογένεια ήταν πατριαρχική και ζούσαν και με τους μεγαλύτερους συγγενείς και τα παιδιά τόσο για τη συντήρηση, για την επιβίωσή τους και να καταφέρουν να φθάσουν στη μητρόπολη Ελλάδα σώοι κι αβλαβείς.
   Πολλές γυναίκες γλύτωσαν τον βιολογικό θάνατο αλλά υπέστησαν ένα χειρότερο έγκλημα που τις στιγμάτισε για πάντα. Τις βίασαν.

Υπάρχουν αναφορές από υπηρεσίες των Η.Π.Α. κυρίως από την Near East, αλλά και πολλές άλλες φιλανθρωπικές οργανώσεις ότι στο λιμάνι της Σμύρνης κατέγραψαν χιλιάδες κορίτσια που ήταν σε κατάσταση εγκυμοσύνης. Αυτά τα παιδιά όταν ήρθαν στην Ελλάδα έκαναν έκτρωση γιατί τα παιδιά δεν ήταν δικά τους και έμειναν με κατεστραμμένη ψυχή μέχρι το τέλος της ζωής τους.

Υπάρχει επίσης αναφορά του Μητροπολίτη Γερμανού της Αμάσειας  όπου περιγράφει πως σκότωσαν τον άμαχο πληθυσμό και βίασαν ανεξαιρέτως  τα παιδιά και τις παρθένες της περιοχής, τις ωραιότερες τις έκλεισαν σε χαρέμια. Μείναν πάρα πολλοί πίσω, γυναίκες και παιδιά και τους κλείσαν σε χαρέμια και πέρασαν τη ζωή τους ως αντικείμενα σεξουαλικής εκμετάλλευσης.
   

   Ο Κεμαλισμός  κι ο Ναζισμός έχουν συνέχεια μεταξύ τους, Υπάρχουν έρευνες και βιβλία όπως ενός από τα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου, το Harvard για το πως ο Κεμάλ ήταν δάσκαλος του Χίτλερ και ο Χίτλερ μαθητής του Κεμάλ.Και άλλωστε αυτοί το παραδέχονταν και δημόσια. Ο ένας παραδεχόταν τον άλλον και ο Χίτλερ είχε πρότυπο τον Κεμάλ για το πως "καθάρισε" την Τουρκία από τα "ξένα στοιχεία" για να εφαρμοστεί το "Η Τουρκία στους Τούρκους".Ο δε Χίτλερ όταν ξεκίνησε το δικό του γενοκτόνο σχέδιο με τη φράση "Ποιός θυμάται τους Αρμένιους ;".
   
Αφού δεν τιμωρήθηκε το έγκλημα στη δική μας πατρίδα, στον Πόντο, στη Μικρά Ασία, στη Θράκη επαναλήφθηκε στην Ελλάδα ως Κατοχή από τους Ναζί.
   
Δύο βιβλία που βοήθησαν για την υπόθεση της Γυναικοκτονίας, Παιδοκτονίας ήταν το Ούτε το όνομά μου της Thea Halo και   η Ταμάμα, η αγνοούμενη του Πόντου του αείμνηστου Γιώργου Ανδρεάδη.

 Ένα άλλο άγνωστο κεφάλαιο της Γενοκτονίας είναι οι αγνοούμενοι. Ήταν βίωμά μας να γυρνάμε μετά τη Θεία Λειτουργία την Κυριακή για να ακούμε τις αναζητήσεις του Ερυθρού Σταυρού.Και πόσες οικογένειες στο τραπέζι τους έβαζαν κι ένα ακόμη πιάτο για το χαμένο αδελφό , τη χαμένη αδελφή , αυτούς που έμειναν εκεί και δεν ξέραν αν ζουν ή αν πέθαναν.

Στο ζήτημα της Γενοκτονίας πρέπει να  λειτουργήσουμε όλοι μαζί και πράξουμε όλοι μαζί.
Φέτος τη 19η Μαΐου να είμαστε όλοι στην πλατεία Αγίας Σοφίας για να τιμήσουμε τη Γενοκτονία των προγόνων μας αλλά και να διατρανώσουμε ότι δε θ΄ανεχθούμε καμμιάς μορφής Γενοκτονία.
Σας ευχαριστώ πολύ .

Τουρκία:Το κράτος -φυλακή σε περιοδεία

Μέρος της συνέντευξης στην εκπομπή του Παύλου Κυριακίδη στο ραδιοφωνικό σταθμό ΠΑΥΛΕΙΟΣ ΛΟΓΟΣ

Θ. Μαλκίδης

Το κράτος -φυλακή Τουρκία σε περιοδεία

Το προγραμματισμένο δημοψήφισμα στην Τουρκία το οποίο θα επικυρώσει  την εγκαθίδρυση  του Ερντογάν σε Σουλτάνο Κεμαλικής κοπής, αποτελεί ένα κεντρικής σημασίας θέμα για την πορεία της χώρας. Προφανώς για το αν η Τουρκία   θα αποτελεί ένα ολοκληρωτικού τύπου καθεστώς και με τη λαϊκή   συναίνεση. Μία χώρα που ουσιαστικά δεν θα έχει ούτε Κυβέρνηση ούτε Κοινοβούλιο, παρά μόνον έναν παντοδύναμο και ανεξέλεγκτο Πρόεδρο. 

Οι περιοδείες (!!!!) για την προώθηση του δημοψηφίσματος, οι κατηγορίες περί Ναζισμού (οι Δάσκαλοι μιλούν στους Μαθητές....), η πρόκληση και το θράσος ως εξωτερική πολιτική, οι φυλακίσεις χιλιάδων ανθρώπων, η εισβολή σε γειτονικές χώρες και η απειλές σε άλλες, η άρνηση των παλιών Γενοκτονιών και η νέα Γενοκτονία εις βάρος των Κούρδων, αποτελούν μεταξύ των άλλων τη σημερινή  πραγματικότητα. Όταν  ο Σουλτάνος γίνει και με το νόμο Σουλτάνος ακολουθώντας τον δάσκαλο του Αδόλφου Χίτλερ, Μουσταφά Κεμάλ τότε τι να περιμένουμε; 

Ο Τζαν Ντουντάρ, ο πρώην αρχισυντάκτης της «Τζουμχουριέτ», ο οποίος δημοσίευσε το άρθρο με τίτλο «Αυτά είναι τα όπλα που ο Ερντογάν λέει πως δεν υπάρχουν», αποκαλύπτοντας  ότι τα φορτηγά που ανήκαν στις μυστικές υπηρεσίες της Τουρκίας (MIT) μετέφεραν όπλα στους ισλαμιστές στη Συρία, είναι ακόμη πιο συγκεκριμένος. 
Έχοντας  φυλακιστεί για «αποκάλυψη κρατικών μυστικών», «κατασκοπία», «συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση», υποστεί απόπειρά δολοφονίας και διωκόμενος πλέον διαφεύγει στο εξωτερικό μπορεί να μιλήσει με περαιτέρω στοιχεία:

«Στην Τουρκία έχουμε μια καταπιεστική κυβέρνηση που στηρίζεται στα ψέματα και μισεί την αλήθεια......

Ο Ερντογάν απεχθάνεται την κριτική.  Για τον Ερντογάν, εάν δεν είσαι μαζί του, είσαι με τους τρομοκράτες, είσαι εχθρός, είσαι προδότης.Βγήκε live στην τηλεόραση και στοχοποιώντας με, υποσχέθηκε ότι «εκείνος που το έγραψε θα το πληρώσει πολύ ακριβά». 

Ο Ερντογάν με πρόσχημα το πραξικόπημα σαρώνει τα πάντα. Εκκαθαρίσεις. Διώξεις. Συλλήψεις. Δεκάδες χιλιάδες απολύσεις – δικαστικοί, πανεπιστημιακοί, δημόσιοι υπάλληλοι, αστυνομικοί, στρατιωτικοί, δημοσιογράφοι. Κλίμα τρόμου. Όλοι φοβούνται. 

Η αγριότητα της καταστολής δεν έχει  όμοιό της....

Εκατοντάδες δημοσιογράφοι έχασαν τη δουλειά τους...δεκάδες ΜΜΕ υποχρεώθηκαν να κλείσουν. Καταστολή. Συλλήψεις. Διώξεις. Περισσότεροι από 150 δημοσιογράφοι δεν βρίσκονται στα γραφεία τους, αλλά σε κελιά. Η Τουρκία είναι σήμερα η πιο μεγάλη φυλακή (δημοσιογράφων) στον κόσμο...... 

Παράλληλα ο Ερντογάν εκβίασε την Ευρώπη απειλώντας την με τους πρόσφυγες. Ο εκβιασμός του ήταν πολύ αποτελεσματικός. 

 Η συμφωνία Ευρωπαϊκής Ένωσης - Τουρκίας για το προσφυγικό κλείνει το στόμα της Ευρώπης για όσα συμβαίνουν στην Τουρκία. Η συμφωνία είναι: ο Ερντογάν να κρατήσει τους πρόσφυγες στο τουρκικό έδαφος με αντάλλαγμα η Ευρώπη να σωπαίνει για όσα κάνει ο Ερντογάν στο εσωτερικό της χώρας. ....

Ευτυχώς, όμως, είμαι ζωντανός. Το λέω μετά λόγου γνώσεως.....». (απόσπασμα από τη συνέντευξη στην Τ. Παπαδοπούλου) 

Πολλοί και πολλές  στην Ελλάδα και την Κύπρο που έτρεφαν  αυταπάτες, έχουν ακόμη  ψευδαισθήσεις για την Τουρκία, έχοντας γίνει και συνομιλητές της προωθώντας ακόμη και λύσεις που αφορούν τη Δημοκρατία και  την Ελευθερία αρχές  απροκάλυπτα ασύμβατες με την Τουρκία; 

Η ιστορία θα κρίνει αυστηρά εάν ο Ελληνικός λαός στην Ελλάδα και την Κύπρο θα επιλέξει να είναι με τη βαρβαρότητα και το φασισμό ή με τις αξίες της Ελληνικότητας, που είναι  η αντίσταση στον ολοκληρωτισμό. Μία πράξη που συμβαδίζει με αυτήν την επιλογή είναι στην μεν  Κύπρο να  σταματήσουν  οι συνομιλίες για την αποκαλούμενη λύση, στη δε Ελλάδα να απαγορευτεί η είσοδος στον περιοδεύοντα θίασο του  επιγόνου του Κεμάλ Σουλτάνου  Ερντογάν, του   κράτους -φυλακή, των ρατσιστών και φασιστών Γκρίζων Λύκων και των ποινικών εγκληματιών..... 

Δείτε το βίντεο του Δημοκρατικού Κόμματος των Λαών (HDP) για το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα, έχοντας πολύ ενδιαφέρον για τους Έλληνες και τους Χριστιανούς.