Ο Κεμαλισμός και η αποκαλούμενη Eλληνική Aριστερά

Ένα κείμενο του 2001…..επίκαιρο

Ο Κεμαλισμός και η αποκαλούμενη Ελληνική Αριστερά

Β. Λαγός- Θ. Μαλκίδης

1.Η Γενοκτονία  που αμφισβητείται.....

Aφορ­μή για το κεί­με­νο αυτό υ­πήρξαν κεί­με­να που δη­μο­σιεύ­θη­καν στον Α­θη­να­ϊ­κό και Πε­ρι­φε­ρεια­κό Τύ­πο για το αν χα­ρα­κτη­ρί­ζε­ται ως γε­νο­κτο­νί­α ο α­φα­νι­σμός του ελ­λη­νι­σμού της Α­να­το­λής. Με­ρι­κά δη­μο­σιεύ­μα­τα μά­λι­στα ε­πι­κα­λού­νται τις α­πο­φά­σεις του Ο.Η.Ε. για το πώς ο­ρί­ζε­ται η έν­νοια Γε­νο­κτο­νί­α (διε­θνής ό­ρος η ελ­λη­νο­λα­τι­νι­κή λέ­ξη Genocide).
 Αν και οι α­πο­φά­σεις του Ο.Η.Ε. εί­ναι γνω­στό ό­τι α­πο­τε­λούν προ­ϊ­όν των κά­θε φο­ρά πο­λι­τι­κών συ­σχε­τι­σμών, ί­σως εί­ναι α­να­γκαί­ο να μνη­μο­νεύ­σου­με τί ο­ρί­ζε­ται ως γε­νο­κτο­νί­α στη σύμ­βα­ση του Ο.Η.Ε. της 9ης Δε­κεμ­βρί­ου 1948:
«Ως Γε­νο­κτο­νί­α νο­εί­ται οια­δή­πο­τε εκ των κα­τω­τέ­ρω πρά­ξε­ων ε­νερ­γου­μέ­νων με την πρό­θε­σιν ο­λι­κής ή με­ρι­κής κα­τα­στρο­φής ο­μά­δος ε­θνι­κής, ε­θνο­λο­γι­κής, φυ­λε­τι­κής ή θρη­σκευ­τι­κής, ως τοιαύ­της:
α) Φό­νος των με­λών της ο­μά­δος
β) Σο­βα­ρά βλά­βη της σω­μα­τι­κής ή δια­νο­η­τι­κής α­κε­ραιό­τη­τος των με­λών της ο­μά­δος
γ) Εκ προ­θέ­σε­ως υ­πο­βο­λή της ο­μά­δος εις συν­θή­κας δια­βιώ­σε­ως δυ­να­μέ­νας να ε­πι­φέ­ρω­σι την πλή­ρη ή την με­ρι­κήν σω­μα­τι­κήν κα­τα­στρο­φήν αυ­τής.
δ) Μέ­τρα α­πο­βλέ­πο­ντα εις την πα­ρε­μπό­δι­σιν των γεν­νή­σε­ων εις τους κόλ­πους ω­ρι­σμέ­νης ο­μά­δος.
ε) Α­να­γκα­στι­κή με­τα­φο­ρά παί­δων μί­ας ο­μά­δος εις ε­τέ­ραν ο­μά­δα”.


2. Στηρίζοντας τον Κεμαλικό φασισμό

Υ­πάρ­χουν πο­λλά πα­ρα­δείγ­μα­τα α­πό το πα­ρελ­θόν που α­πο­δει­κνύ­ουν ότι η ελ­λη­νι­κή α­ρι­στε­ρά, στις διά­φο­ρες εκ­δο­χές της, δέ­σμια των συμ­φε­ρό­ντων, των οι­κο­νο­μι­κών συ­ναλ­λα­γών, που εί­χε η Σο­βιε­τι­κή Έ­νω­ση και η Κομ­μου­νι­στι­κή Διε­θνής με διά­φο­ρα κα­θε­στώ­τα, αν δεν τα υπε­ρα­σπί­στηκε, τουλάχιστον τα ανέχτηκε.
Έ­τσι λοι­πόν στις αρ­χές της δε­κα­ε­τί­ας του ’80, λό­γω της με­γά­λης ει­σα­γω­γής κρε­ά­των που εί­χε α­πο την Αρ­γε­ντι­νή η Σο­βιε­τι­κή Έ­νω­ση, το Κ.Κ.Ε. μας “ε­νη­μέ­ρω­νε” ότι η χού­ντα του Βι­ντέ­λα εί­χε “κε­ντρώ­ο και προ­ο­δευ­τι­κό χα­ρα­κτή­ρα”. Το Κ.Κ.Ε. ε­σω­τε­ρι­κού, η άλ­λη εκ­δο­χή της πα­ρα­δο­σια­κής α­ρι­στε­ράς, ε­πί γραμ­μα­τεί­ας Λε­ω­νί­δα Κύρ­κου, μας εκ­θεί­α­ζε το κα­θε­στώς Τσα­ου­σέ­σκου στη Ρου­μα­νί­α, λό­γω της οι­κο­νο­μι­κής βο­ή­θειας που λάμ­βα­νε α­πό το “α­δερ­φό” κόμ­μα. Ταυ­τό­χρο­να η κυ­βέρ­νη­ση του ΠΑ­ΣΟΚ εί­χε α­γα­στή συ­νερ­γα­σί­α με το κα­θε­στώς Για­ρου­ζέλ­σκι στην Πο­λω­νί­α θέ­λο­ντας να κά­νει ε­ξα­γω­γή πορ­το­κα­λιών στη χώ­ρα αυ­τή.
 Αν ό­μως τα προ­α­να­φε­ρό­με­να κα­θε­στώ­τα έ­χουν κα­ταρ­ρεύ­σει, υ­πάρ­χει α­κό­μα έ­να κα­θε­στώς βα­θιά ρα­τσι­στι­κό, αυ­τό της Τουρ­κί­ας, που ως κρα­τι­κή ι­δε­ο­λο­γί­α έ­χει τον κε­μα­λι­σμό, δη­λα­δή τον ρα­τσι­σμό, τον φα­σι­σμό. Η ελ­λη­νι­κή α­ρι­στε­ρά, δέ­σμια των γε­ω­πο­λι­τι­κών συμ­φε­ρό­ντων της πά­λαι πο­τέ Σο­βιε­τι­κής Έ­νω­σης, κα­τά­ντη­σε τε­λι­κά να εί­ναι “κε­μα­λι­κή α­ρι­στε­ρά”. Το φά­ντα­σμα της συμ­φω­νί­ας Κε­μάλ Α­τα­τούρ­κ-Μπολ­σε­βί­κων πλα­νά­ται α­κό­μα και σή­με­ρα πά­νω α­πό την Ελ­λά­δα με α­πο­τέ­λε­σμα η Ελ­λη­νι­κή, ή για την α­κρί­βεια, η Α­θη­να­ϊ­κή κε­μα­λι­κή α­ρι­στε­ρά, να στη­ρί­ζει με κά­θε τρό­πο την α­κε­ραιό­τη­τα του κε­μα­λι­κού ρα­τσι­σμού. “Εί­ναι στο κρά­τος, στα Υ­πουρ­γεί­α, στα κόμ­μα­τα, σε α­δια­φα­νείς μη­χα­νι­σμούς, πολ­λές φο­ρές α­πό βλα­κεί­α…. Ο κε­μα­λι­σμός, ό­πως και ο νε­ο­κε­μα­λι­σμός, εί­ναι ρα­τσι­σμός και έ­τσι πρέ­πει αυ­τοί οι φι­λο­κε­μα­λι­στές-φι­λο­ρα­τσι­στές να α­ντι­με­τω­πί­ζο­νται. Εί­ναι οι α­διά­ντρο­ποι υ­πε­ρα­σπι­στές του κε­μα­λι­κού αυ­γού του φι­διού που πα­ρα­μόρ­φω­σε και πα­ρα­μορ­φώ­νει τους λα­ούς και την ι­στο­ρι­κή πε­ριο­χή της Α­να­το­λί­ας”.(1)

Και για ό­σους αμ­φι­σβη­τούν τα πα­ρα­πά­νω, ας γί­νουν με­ρι­κές α­να­φο­ρές σε κεί­με­να του πα­ρελ­θό­ντος που ερ­μη­νεύ­ουν τη στά­ση της Ελ­λη­νι­κής Α­ρι­στε­ράς. Ο Μου­στα­φά Κε­μάλ, σε ε­πι­στο­λή του στον  πρω­τερ­γά­τη του κι­νή­μα­τος, Κια­ζήμ Κα­ρα­μπε­κίρ στις 22 Ιου­νί­ου 1919, α­να­φέ­ρει με­τα­ξύ άλ­λων:
“Σε πε­ρί­πτω­ση που οι μπολ­σε­βί­κοι ε­πι­δεί­ξουν δρα­στη­ριό­τη­τα και α­σκή­σουν ε­πιρ­ρο­ή, θα πρέ­πει προ­σπα­θώ­ντας να φα­νού­με ου­δέ­τε­ροι να ε­ξα­να­γκά­σου­με τις δυ­νά­μεις των συμ­μά­χων να α­πο­μα­κρυν­θούν α­πό τη χώ­ρα μας και σε ε­νά­ντια πε­ρί­πτω­ση εί­ναι φρό­νι­μο να ι­σχυ­ρι­στού­με πως θα γί­νουν αι­τί­α η πα­τρί­δα μας να πα­ρα­μεί­νει κά­τω α­πό την κα­το­χή των Μπολ­σε­βί­κων και πως θα πρά­ξου­με α­νά­λο­γα (...). Από την άλ­λη πλευ­ρά, μην α­να­μέ­νο­ντας να έλ­θει αρ­χι­κή πρό­τα­ση α­πό τους Σο­βιε­τι­κούς, εί­ναι πο­λύ σκό­πι­μο να α­πο­στεί­λου­με με­ρι­κά χρή­σι­μα ά­το­μα α­πό ε­κεί­νη την πε­ριο­χή (α­να­το­λι­κή Μι­κρά Α­σί­α) με μυ­στι­κή α­πο­στο­λή και να αρ­χί­σου­με α­μέ­σως δια­πραγ­μα­τεύ­σεις. Έ­τσι δεν θα πα­ρα­στεί α­νά­γκη να έλ­θουν στη χώ­ρα μας Μπολ­σε­βί­κοι πολ­λοί σε α­ριθ­μό και δύ­να­μη(…). Στη συ­νέ­χεια, μό­λις συ­νεν­νο­η­θού­με, θα εί­ναι πο­λύ φρό­νι­μο να τους κρα­τή­σου­με στα σύ­νο­ρα και να τους χρη­σι­μο­ποι­ή­σου­με ως ό­πλο για την α­πο­μά­κρυν­ση των Συμ­μά­χων από τη χώ­ρα”.(2)

Το συ­νέ­δριο της Σε­βά­στειας, η κα­θο­ρι­στι­κή συ­νά­ντη­ση για τον κε­μα­λι­κό α­γώ­να, συ­ζη­τά α­κό­μα και την α­νά­θε­ση ε­ντο­λής κη­δε­μο­νί­ας α­πό τις Η­ΠΑ και τη Με­γά­λη Βρε­τα­νί­α, δεν α­να­φέ­ρε­ται που­θε­νά η α­ντί­θε­ση στις με­γά­λες δυ­νά­μεις,  αλλά μό­νο η α­ντί­θε­ση στη Ρω­μιο­σύ­νη και τον Αρ­με­νι­σμό, ε­νώ η Ο­κτω­βρια­νή Ε­πα­νά­στα­ση έρ­χε­ται ως θε­ϊ­κό δώ­ρο. Ο ε­θνι­κι­στής δια­νο­ού­με­νος Χα­μντουλ­λάχ Σουπ­χή, α­να­φέ­ρει χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά: “Ο με­γά­λος προ­φή­της μας λέ­γει πως θα ε­ξα­σφα­λί­σουν και θα ε­νι­σχύ­σουν τη θρη­σκεί­α ο­ρι­σμέ­να ά­το­μα που δεν θα α­νή­κουν σ’αυ­τήν. Ι­δού ο Αλ­λάχ μας α­πο­στέλ­λει αυ­τή τη δύ­να­μη. Ό­σο ε­μείς προ­σεγ­γί­ζου­με τους Μπολ­σε­βί­κους, τό­σο πε­ρισ­σό­τε­ρο πλη­σιά­ζου­με το Σε­ριάτ” (Ιε­ρό νό­μο) (3).

Ο Σα­ρή Χου­σε­ϊ­νο­γλου Αχ­μέτ Μπέ­η, πα­ρά­γο­ντας του Α­ϊ­δι­νί­ου, σε γράμ­μα του στο κε­μα­λι­κό δη­μο­σιο­γρά­φο Γιου­νούς Ντα­ντή που οι­κειο­ποι­ή­θη­κε πε­ριου­σια­κά στοι­χεί­α Αρ­μέ­νιων και Ελ­λή­νων για να στή­σει την ε­φη­με­ρί­δα Τζουχ­μου­ριέτ, (4) θα ε­πι­ση­μά­νει “προ­κει­μέ­νου να εκ­διω­χθεί ο Έλ­λη­νας, μο­λο­νό­τι δεν πι­στεύ­ω κατά συ­νεί­δη­ση στον μπολ­σε­βι­κι­σμό, δέ­χο­μαι πρό­θυ­μα να κυ­ριαρ­χή­σει στη χώ­ρα μας και ας μη μεί­νει τί­πο­τα α­πό ό­λο το βιός μας και την πε­ριου­σί­α μας”.(5)
 Για το Κε­μα­λι­κό κί­νη­μα, η Κο­μι­ντέρ­ν εί­χε το­νί­σει πως “υ­πο­στη­ρί­ζε­ται το τουρ­κι­κό ε­θνι­κό κί­νη­μα στο μέ­τρο που α­ντι­τί­θε­ται στον ι­μπε­ρια­λι­σμό της Ευ­ρώ­πης, συ­νε­πώς ό­σο έ­χει ε­πα­να­στα­τι­κό χα­ρα­κτή­ρα. Α­ντί­θε­τα, τη στιγ­μή που το κί­νη­μα αυ­τό θα αρ­χί­σει να κα­τα­κτά ξέ­νους λα­ούς και αν τους θέ­τει κά­τω α­πό τον έ­λεγ­χό του, δη­λα­δή ό­ταν η Τουρ­κί­α δεν αρ­κε­στεί στην κυ­ριαρ­χί­α της πά­νω στην Κων­στα­ντι­νού­πο­λη και τα Στε­νά και α­πο­πει­ρα­θεί να κα­τα­λά­βει τη Θρά­κη θα της α­ντι­στα­θεί σθε­να­ρά το κομ­μου­νι­στι­κό κί­νη­μα”. (6)
 Ου­σια­στι­κά ο κε­μα­λι­κός α­γώ­νας διε­ξά­χθη­κε με σο­βιε­τι­κή χρη­μα­το­δό­τη­ση και με πο­λε­μι­κό υ­λι­κό που προ­μή­θευ­σαν οι Σο­βιε­τι­κοί κα­τά κύ­ριο λό­γο.(7)

Συνολικά η σοβιετική βοήθεια προς την κεμαλική Τουρκία από τον Αύγουστο του 1920 έως το Μάιο του 1922 ήταν 11 εκατομμύρια χρυσά ρούβλια και 100.000 χρυσές οσμα­νι­κές λίρες. Συ­γκρι­τι­κά, ο προ­ϋ­πο­λο­γι­σμός για το 1920 της κυ­βέρ­νη­σης της Άγκυ­ρας α­νερ­χό­ταν σε 63.018.354 τουρ­κι­κές λί­ρες και του 1921 σε 79.160.058, και στην ε­θνι­κή ά­­μυ­να εί­χαν α­φιε­ρω­θεί για το 1920, 27.576.039 ε­νώ για το 1921 εί­ναι 54.160.058 τουρ­κι­κές λί­ρες, δη­λα­δή η σο­βιε­τι­κή βο­ή­θεια ή­ταν με­γα­λύ­τε­ρη α­πό το σύ­νο­λο του ετήσιου προ­ϋπο­λογισμού της Τουρκίας και το σύ­νο­λο των πο­λε­μι­κών δα­πα­νών δύ­ο χρό­­νων. (8)

Η προ­σέγ­γι­ση των κε­μα­λι­κών με τους Σο­βιε­τι­κούς -που άλ­λω­στε δεν ή­ταν πα­ρά μια ευ­και­ρια­κή στά­ση του τουρ­κι­κού πα­ρά­γο­ντα για την εκ­δί­ω­ξη των Ελ­λή­νων και των λοι­πών χρι­στι­νικών ε­θνο­τή­των, “δεν υ­πάρ­χει α­ντί­στα­ση κα­τέ­να­ντι των ι­σχυ­ρών ι­μπε­ρια­λι­στι­κών κρα­τών, μό­νο κα­τέ­να­ντι των Ρω­μιών και των Αρ­με­νί­ων”, γρά­φει η Χα­λι­ντιέ Ε­ντίπ Α­ντι­βάρ, (9)- χα­λα­ρώ­νει, μό­λις ε­ξα­σφα­λί­ζε­ται η υ­πο­στή­ρι­ξη των δυ­τι­κών δυ­νά­με­ων. Ο κε­μα­λι­σμός εί­χε πε­τύ­χει τους κύ­ριους σκο­πούς του.

3. Η ένοχη σιωπή 

Η πα­ρα­δο­σια­κή ελ­λη­νι­κή α­ρι­στε­ρά, α­πό τη στιγ­μή που οι Μπολ­σε­βί­κοι στή­ρι­ξαν και α­να­γνώ­ρι­σαν με βά­ση τα προ­α­να­φε­ρό­με­να στοι­χεί­α το κε­μα­λι­κό κί­νη­μα, αυ­τό­μα­τα το θε­ώ­ρη­σε α­πε­λευ­θε­ρω­τι­κό, α­ντια­ποι­κιο­κρα­τι­κό, μη α­πο­δε­χό­με­νη το ρα­τσι­στι­κό του χα­ρα­κτή­ρα προς τις άλ­λες ε­θνό­τη­τες. Α­γνό­η­σε τη γε­νο­κτο­νί­α του λα­ού της Α­να­το­λής, α­πό την Ιω­νί­α μέ­χρι την Καπ­πα­δο­κί­α, και α­πό τον Πό­ντο μέ­χρι τη Θρά­κη και πα­ρέ­μει­νε ε­χθρι­κή σ’ αυ­τά τα ζη­τή­μα­τα. Και την πε­ρί­ο­δο του α­φα­νι­σμού του Ελ­λη­νι­σμού της Κων­στα­ντι­νού­πο­λης, Ίμ­βρου και Τε­νέ­δου, ή σιω­πού­σαν ή νου­θε­τού­σαν υ­πο­κρι­τι­κά. Α­κό­μα και την η­μέ­ρα κα­θιέ­ρω­σης της η­μέ­ρας μνή­μης για την Γε­νο­κτο­νί­α, αυ­τή η πα­ρα­δο­σια­κή α­ρι­στε­ρά, δεν έ­δω­σε την α­παι­τού­με­νη σο­βα­ρό­τη­τα ψη­φί­ζο­ντας πα­ρών. Ε­ξαί­ρε­ση σ’αυ­τήν τη στά­ση ό­λα αυ­τά τα χρό­νια υ­πήρ­ξε ο Πασ­σα­λί­δης και ο Η­λιού, οι ο­ποί­οι έ­δω­σαν μα­θή­μα­τα μέ­σα στο Κοι­νο­βού­λιο, τό­σο για τα ζη­τή­μα­τα του Ελ­λη­νι­σμού της Α­να­το­λής ό­σο και για το ζή­τη­μα της Κύ­πρου, με­τά τις συμ­φω­νί­ες Ζυ­ρί­χης και Λον­δί­νου.

Α­πό την άλ­λη, στα μέ­σα της δε­κα­ε­τί­ας του 1970, ο χώ­ρος που ο­νο­μά­στη­κε ΠΑ­ΣΟΚ δεν κα­τόρ­θω­σε να α­παλ­λα­γεί, ε­κτός ε­λα­χί­στων ε­ξαι­ρέ­σε­ων, α­πό τις α­γκυ­λώ­σεις της πα­ρα­δο­σια­κής α­ρι­στε­ράς και ε­γκλω­βί­στη­κε στο προ­α­να­φε­ρό­με­νο δόγ­μα για τον κε­μα­λι­σμό. Αυ­τό ή­ταν α­να­με­νό­με­νο μιας και τα πιο πολ­λά στε­λέ­χη του δια­παι­δα­γω­γή­θη­καν με βι­βλιο­γρα­φί­α της πα­ρα­δο­σια­κής α­ρι­στε­ράς. Με το πέ­ρα­σμα του χρό­νου και τις αλ­λα­γές στο ε­σω­τε­ρι­κό του, ο κε­μα­λι­σμός ε­δραιώ­θη­κε στη συ­νεί­δη­ση του πρώ­ην σο­σια­λι­στι­κού κι­νή­μα­τος. Α­πόρ­ροια της με­τάλ­λα­ξης που υ­πήρ­ξε ή­ταν οι δι­με­ρείς συμ­φω­νί­ες (Μα­δρί­τη), τα Ί­μια, οι S-300 με α­πο­κο­ρύ­φω­μα την κα­τά­θε­ση στε­φα­νιού α­πο τον Υ­πουρ­γό Ε­ξω­τε­ρι­κών της Ελ­λά­δος, στο μαυ­σω­λεί­ο του Κε­μάλ, στην Ά­γκυ­ρα.


4. Η κατάρρευση του Κεμαλισμού

Ο κε­μα­λι­σμός ως κρα­τι­κή ι­δε­ο­λο­γί­α (έ­να έ­θνος, μια θρη­σκεί­α, μια γλώσ­σα), κυ­ρί­αρ­χη μέ­χρι σή­με­ρα στην γει­το­νι­κή χώ­ρα και χρη­σι­μο­ποιού­με­νη στο δυ­τι­κό κό­σμο, φαί­νε­ται ο­τι ί­σως πνέ­ει τα λοί­σθια. Κά­ποιοι ό­μως φρο­ντί­ζουν να του κά­νουν ε­νέ­σεις μορ­φί­νης για να συ­ντη­ρή­σουν αυ­τό το καρ­κί­νω­μα. Σε ό­λους αυ­τούς τους νε­ο­ε­θνι­κό­φρο­νες του ψευ­το­εκ­συγ­χρο­νι­σμού, που εί­τε α­πο α­φέ­λεια εί­τε α­πο άλ­λα κί­νη­τρα, δεν α­ντι­λαμ­βά­νο­νται και δεν ερ­μη­νεύ­ουν σω­στά τα γε­γο­νό­τα, πρέ­πει να α­ντι­στα­θού­με. Τα ε­κα­τομ­μύ­ρια θύ­μα­τα του κε­μα­λι­κού ρα­τσι­σμού αυ­τό μας ε­πι­τάσ­σουν.

ΟΧΙ ΣΤΗ ΔΙΖΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΗ ΔΙΚΟΙΝΟΤΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ- ΟΧΙ ΣΤΗ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΤΗ ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΛΥΣΗ

“Σε λίγα χρόνια οι Τούρκοι θα κάνουν τους ΄Ελληνες να σκέπτονται σαν Τούρκοι.....”. Νεοκλής Σαρρής (Εφημερίδα “Ένωσις”. Λευκωσία- Σεπτέμβριος 2008)

Θ. Μαλκίδης

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΔΙΖΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΗ  ΔΙΚΟΙΝΟΤΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ- ΟΧΙ ΣΤΗ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΤΗ ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΛΥΣΗ 

Η επαπειλούμενη «ποινή» στον Ελληνισμό, ταυτοχρόνως με τα Μνημόνια και την κατάλυση της οικονομικής κυριαρχίας, είναι η προτεινόμενη «λύση» στο Κυπριακό, όπου εκεί προωθείται η κατάλυση και της εθνικής κυριαρχίας. Από τη Λευκωσία, μέχρι και το Αιγαίο και τη Θράκη και την πρώην Αθήνα. 

Tο σχέδιο Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας που προτάσσεται με τη συμμετοχή απροετοίμαστων, αδιάβαστων και αμόρφωτων εκπροσώπων της πολιτικής τάξης στην Ελλάδα και την Κύπρο, είναι προϊόν συνεργασίας  μεταξύ της Τουρκίας και της Βρετανίας ήδη από τη δεκαετία του 1950, που βρήκαν στενό συνεργάτη στην πολιτική των ΗΠΑ . Είναι το προϊόν  του σχεδίου διαχωρισμού της Κύπρου και του λαού της, σε Τουρκικό και Ελληνικό μέρος, με στόχο την επανάκτηση της Κύπρου από την Τουρκία και την διαφύλαξη των συμφερόντων της Βρετανίας και των ΗΠΑ, οι οποίες θέλουν την Τουρκία σε ρόλο  Πασά στην περιοχή.

Το σχέδιο αυτό αποτελεί την κατάληξη της πορείας μέσα από την οποία μεθοδικά και οργανωμένα υλοποιείται η «Λύση», κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε σήμερα με την πρόθεση υπογραφής από τους γνωστούς πρόθυμους. «Λύση» που συμπυκνώνεται στο ρατσιστικό- φασιστικό μόρφωμα της Διζωνικής -Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, η οποία δεν προσφέρει καμία ασφάλεια και μέλλον  για την Ελληνική Κύπρο.

Η  Τουρκία αποδεδειγμένα επιζητεί την εδραίωση και βεβαίως την νομιμοποίηση της στρατιωτικής κατοχικής παρουσίας της στην Κύπρο μέσα από τη «Λύση» αυτή, με στόχο την εξυπηρέτηση των στόχων στην περιοχή. Αυτό εξυπηρετεί τα δυτικά συμφέροντα στην περιοχή και γι΄ αυτό  υποστηρίζεται στο Κυπριακό. Μέσα από τη «Λύση» της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας και αφού προτάσσεται η εκ προτέρων κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας,  η Τουρκία επιδιώκει να ασκεί συγκυριαρχία  πάνω σε ολόκληρη την Κύπρο, γεγονός που θα τη βοηθά στην άσκηση των συμφερόντων της. Δηλαδή αποδοχή  των όρων της φασιστικής και ρατσιστικής Τουρκίας στο Κυπριακό οι οποίοι θα εξασφαλισθούν με τη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, αφού στην Κυπριακή Δημοκρατία προσκρούουν μέχρι τώρα οι Τουρκικές επιδιώξεις.

Τέλος,  η πολιτική  «Φιλίας»  και «Συνεργασίας»  προς την Τουρκία, «Συνεταιρισμού» με τον Νεοθωμανικό και Κεμαλικό Ναζισμό  που ακολουθεί η Ελλάδα με τις συναντήσεις με το φασίστα Ερντογάν,  εξυπηρετεί την Τουρκία και την πολιτική της Δύσης έναντι στην Τουρκία, ενώ παράλληλα αφοπλίζει τη δυνατότητα της Ελλάδας να συμπαρασταθεί στην Κύπρο.

Οι στιγμές που ζούμε είναι ιστορικές στο εθνικό, οικονομικό και κοινωνικό πεδίο και προφανώς οι υπεύθυνοι της καταστροφής σε Ελλάδα και Κύπρο, δεν μπορούν να δώσουν πρόταση εξόδου από τις Συμπληγάδες  και ιδιαιτέρως «Λύσης».

Η Ανάσταση της πατρίδας μας βρίσκεται στα χέρια μας.   

Καλή Χρονιά, Καλή Ανάσταση, Ελευθερία στην κατεχόμενη πατρίδα μας

Θ. Μαλκίδης

Ευχές για Καλή Χρονιά, Καλή Ανάσταση στην κατεχόμενη πατρίδα μας 

Ο  Γιώργος  Σεφέρης  μιλώντας  το 1969 για την κατάσταση στην Ελλάδα, την εποχή εκείνη, καταγράφει με εντυπωσιακά προφητικό τρόπο και το σήμερα: "Μας έχει επιβληθεί ένα καθεστώς ολωσδιόλου αντίθετο με τα ιδεώδη για τα οποία πολέμησε ο κόσμος μας και τόσο περίλαμπρα ο λαός μας .... Είναι μια κατάσταση υποχρεωτικής νάρκης, όπου όσες πνευματικές αξίες κατορθώσαμε να κρατήσουμε ζωντανές, με πόνους και με κόπους, πάνε κι αυτές να καταποντιστούν μέσα στα ελώδη στεκούμενα νερά. Δε θα μου ήταν δύσκολο να καταλάβω πως τέτοιες ζημιές δε λογαριάζουν πάρα πολύ για ορισμένους ανθρώπους....Όσο μένει η ανωμαλία, τόσο προχωρεί το κακό".

Και  συμπληρώνει ο  Διονύσιος Σολωμός στην επιστολή του στον απομνημονευματογράφο του Κολοκοτρώνη, Γ. Τερτσέτη, επίσης με προφητικό τρόπο: "Η διαφθορά είναι τόσο γενική κι έχει τόσο βαθιές ρίζες, που σε κάνει να σαστίζεις"
Κάθε τέλος μίας χρονιάς και κάθε αρχή μίας νέας,  αποτελεί έναν προσωπικό απολογισμό, υποθέτω και συλλογικό, ένα προγραμματισμό στόχων. Άλλωστε έτσι αρμόζει σε πολιτικά όντα. Και βεβαίως κάθε αρχή ενός νέου έτους αποτελεί ένα ξεκίνημα για, συν Θεώ, μεγάλες, όπως αρμόζει σε ανθρώπινες υπάρξεις, πράξεις.  

Πράξεις που να είναι αντίστοιχες με αυτές που προσδοκά να υλοποιήσει κάθε άνθρωπος που νοιάζεται και αγαπά τη ζωή, που αγαπά δηλαδή τους συνανθρώπους του και μάχεται για κάτι ανώτερο και σπουδαίο. Πράξεις που να είναι αντίθετες με αυτές που έκανε και ντρέπεται, βλάπτοντας, συκοφαντώντας, δυσφημίζοντας, ακόμη και κολακεύοντας, όπως έλεγε ο Διογένης αναφέροντας ως το μεγαλύτερο κακό.

Ζούμε σε δύσκολες εποχές, δύσκολες στιγμές. Η Ελλάδα, η πατρίδα μας, ο χώρος μας, ο τόπος μας,  από την ιδιαίτερη πατρίδα μου, τη Θράκη, μέχρι το Αιγαίο, την Κύπρο, δεν αναγνωρίζεται, δεν αναπαύομαι, από όσα βλέπω και αισθάνομαι. Φασισμός και βιασμός παντού.  Ζω στον τόπο μου, νοσταλγώντας τον τόπο μου.

Κράτος διαλυμένο, χρεοκοπημένο, δουλικό σε κάθε είδους δανειστές και απαιτήσεις, Παιδεία με εθνομηδενιστές, αρνητές και  ψευτοκαθηγητές,  Υγεία και Πρόνοια  που καταρρέουν, Αγροτικός κόσμος που καταστρέφεται,  Νέοι και Μεγαλύτεροι που φεύγουν αηδιασμένοι αναζητώντας εργασία  και δικαιοσύνη, Διανοούμενοι που σιωπούν για την τραγωδία του λαού μας, Ψευτοπολιτικοί που διορίζονται βάσει (οικογενειακής ή/και άλλης ) επετηρίδας,  Ψευτοκόμματα- παρακρατικοί μηχανισμοί, Μεγαλοαπατεώνες που παριστάνουν τους σπουδαίους,  Αφύσικο που βαπτίζεται Φυσικό, Αμαρτία που τη βάπτισαν Αρετή, όπως γράφει ο Οδυσσέας Ελύτης......

Βρισκόμαστε μπροστά σε αδιέξοδο, οικονομικό, κοινωνικό, πνευματικό, αξιακό  και δεν πρέπει να σιωπήσουμε, ούτε να φλυαρήσουμε. Απαιτείται λόγος, κυρίως όμως έργο και  πράξη.  Όπως καταλήγει ο Σεφέρης στο μήνυμά του:"είμαι ένας άνθρωπος χωρίς κανένα απολύτως πολιτικό δεσμό και, μπορώ να το πω, μιλώ χωρίς φόβο και χωρίς πάθος. Βλέπω μπροστά μου τον γκρεμό όπου μας οδηγεί η καταπίεση που κάλυψε τον τόπο. Αυτή η ανωμαλία πρέπει να σταματήσει. Είναι εθνική επιταγή".

Μία ανωμαλία που πρέπει να σταματήσει αγωνιζόμενοι, "όσοι ζωντανοί" για  μία αναγέννηση,  κοινωνική και εθνική, ακολουθώντας (και) τα λόγια του Σολωμού: "Μόνον όταν οι αφορμές της διαφθοράς εξολοθρευθούν πέρα ως πέρα, θα μπορέσουμε να έχουμε μία ηθική αναγέννηση. Τότε, το μέλλον μας θα είναι μεγάλο, όταν όλα στηριχθούν στην ηθική, όταν θριαμβεύσει η δικαιοσύνη, όταν τα γράμματα καλλιεργηθούν όχι για μάταιη επίδειξη, παρά για το όφελος του λαού, που έχει ανάγκη από πραγματική παιδεία και από μόρφωση όχι σχολαστική".

Καλή Χρονιά, Καλή Λευτεριά, Καλή Ανάσταση! 

Ελεύθερος ο συμπατριώτης μας Έλληνας του Πόντου Γιάννης Βασίλης Γιαϊλαλί - YANNİS VASİLİS YAYLALI

Η δημοσίευση είναι η ψυχή της Δικαιοσύνης (Ιάκωβος Μάγερ)

Θ. Μαλκίδης

Λίγες ώρες πριν εκπνεύσει ένα ακόμη δύσκολο έτος για τη Δημοκρατία και την Ελευθερία, τη Δικαιοσύνη και την Αξιοπρέπεια, πληροφορήθηκα από τους συναγωνιστές μας στην Τουρκία, την απελευθέρωση του  συμπατριώτη μας Έλληνα του Πόντου Γιάννης Βασίλης Γιαϊλαλί - YANNİS VASİLİS YAYLALI.

Φυλακισμένος,  από τα Χριστούγεννα μέχρι σήμερα, για τις ιδέες του και την προσπάθειά του για ελευθερία στους λαούς της Τουρκίας, ο Γιάννης Βασίλης Γιαϊλαλί έδωσε και θα δώσει τον αγώνα του για ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ. Αυτή είναι μεταξύ των άλλων μία από τις συνιστώσες της Ελευθερίας, του σπουδαιότερου αγαθού για τους Έλληνες και  όλους τους ανθρώπους. 

Η αλληλεγγύη μας στο διωκόμενο Άνθρωπο και Συμπατριώτη μας, έγινε με πολλούς τρόπους, τις μέρες που  η σιωπή των "αρμοδίων", ήταν εκκωφαντική. 

Ο  Ελβετός δημοσιογράφος, συμπαραστάτης στον απελευθερωτικό αγώνα των Ελλήνων Ιάκωβος Μάγερ, έγραψε για τη δημοσίευση που είναι η ψυχή της Δικαιοσύνης. 

Αυτό πράξαμε και αυτό θα συνεχίσουμε να κάνουμε για τον Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί, όταν πλην εξαιρέσεων όλοι φοβήθηκαν να μιλήσουν.

Η Αλήθεια, η Ιστορία, το Δίκαιο, θα νικήσει! 

Όσοι αγωνίζονται για την αναγνώριση της Γενοκτονίας,στην Τουρκία φυλακίζονται και στην Ελλάδα διώκονται!

Θ. Μαλκίδης 

Στην Τουρκία δολοφονούνται και φυλακίζονται και στην Ελλάδα διώκονται!

Πριν λίγες μέρες παρουσιάστηκαν στην Άγκυρα τα πρακτικά του Συνεδρίου που έγινε στην Άγκυρα τον περασμένο Απρίλιο για το ζήτημα του Πόντου και τη Γενοκτονία! Ήταν  μία ιστορική στιγμή, τόσο η συγκεκριμένη συνάντηση όσο και το βιβλίο με τις εισηγήσεις, σταθμός θα το χαρακτηρίζαμε στην υπόθεση της αναγνώρισης της  Γενοκτονίας, αποκτώντας  τεράστια σημασία αφού οι λαοί της Τουρκίας μιλούν πλέον για το μεγάλο αυτό έγκλημα. 

Λίγες μέρες αργότερα, ένας από τους εισηγητές ήταν ο συμπατριώτης μας Έλληνας του Πόντου ο Γιάννης Βασίλης Γιαϊλαλί - YANNİS VASİLİS YAYLALI , συνελήφθη από το πιο φασιστικό κράτος στον πλανήτη, την Τουρκία, την ημέρα των Χριστουγέννων 
 (http://malkidis.blogspot.gr/2016/12/yannis-vasilis-yaylali.html)\



Ακολουθήθηκε δηλαδή η ίδια τακτική όπως και στην περίπτωση του συναγωνιστή μας συγγραφέα και εκδότη Ραγκίπ Ζαράκολου που φυλακίστηκε και του δημοσιογράφου Χραντ Ντινκ που δολοφονήθηκε! Για την τύχη του YANNİS VASİLİS YAYLALI, πλην λίγων ανθρώπων, δεν έχει ενδιαφερθεί κανείς από τους γνωστούς λαλίστατους φορείς και εκπροσώπους θεσμών που σιωπούν.......

Την ίδια στιγμή στην Ελλάδα οι άνθρωποι που αγωνίζονται για την υπόθεση αναγνώρισης της Γενοκτονίας, συκοφαντούνται, κατηγορούνται, υβρίζονται, χάνουν την εργασία τους, δοκιμάζεται η ζωή τους και των οικογένειών τους. 

Και παρότι τα ψεύδη καταρρέουν, παρότι οι διωκόμενοι δικαιώνονται αμέσως, οι  διώκτες που παριστάνουν τους συμβούλους Υπουργών, τους ιστορικούς, τους καθηγητές,  τους υποψηφίους βουλευτές, τους διπλωμάτες τους προέδρους και άλλα πολλά, συνεχίζουν να προκαλούν με το θράσος, την εμπάθεια, τη μνησικακία, τη φιλαργυρία, το φθόνο και τον εγωισμό που χαρακτηρίζει τη ζωή τους. Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα.... 
 
Στην αρχή ο τύραννος και ο δολοφόνος μοιάζει ανίκητος, στο τέλος όμως νικά ΠΑΝΤΑ η αλήθεια! 
Εμείς, παρόλα τα εμπόδια και τις δοκιμασίες, τις ψευδείς κατηγορίες των αφανών και φανερών κέντρων,  αγωνιζόμαστε για την ελευθερία του  Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί, παλεύουμε για την απελευθέρωση των λαών της Τουρκίας, για την αλήθεια της αναγνώρισης της Γενοκτονίας. 

Καλή χρονιά με  ελευθερία στον YANNİ VASİLİ YAYLALI και σε όλους τους φυλακισμένους αδελφούς μας, επικράτηση της δικαιοσύνης για όλους μας, ευχές για υγεία και νίκη στην ιερή υπόθεση της Γενοκτονίας και συν Θεώ, για  Ανάσταση στην κατεχόμενη πατρίδα μας. 

Ο Έλληνας του Πόντου YANNİS VASİLİS YAYLALI στο Τουρκικό κράτος-φυλακή

Μέρος της συνέντευξης στο Δημοτικό Ραδιόφωνο Ιωαννίνων και στο δημοσιογράφο Γιώργο Γκόντζο

Θ. Μαλκίδης

Ο Έλληνας του Πόντου YANNİS VASİLİS YAYLALI στο Τουρκικό κράτος-φυλακή

Φέτος συμπληρώνονται 45 χρόνια διώξεων πολιτικών και διανοουμένων, συνεχών δολοφονιών, αγνοουμένων, καταπίεσης, τυραννίας και λευκών κελιών στην Τουρκία. 

Η Τουρκία κατατάσσεται μεταξύ των πρώτων χωρών, με κριτήριο τον αριθμό των φυλακών της. Διαθέτει 19 διαφορετικούς τύπους φυλακών, πάνω από 650 (!) φυλακές και δεκάδες φυλακές τύπου F (λευκά κελιά). Συνολικά ο πληθυσμός των φυλακών της Τουρκίας ξεπερνάει τον πληθυσμό δέκα μεγάλων πόλεων!

Η Τουρκία έχει φυλακίσει χιλιάδες άνθρωποι για τις ιδέες τους μεταξύ των οποίων  δήμαρχοι,  βουλευτές, δημοσιογράφους, συγγραφείς. 

Η  σύλληψη, ανήμερα των Χριστουγέννων, του συμπατριώτη μας Βασίλη Γιάννη Γιαϊλαλί - YANNİS VASİLİS YAYLALI’- και η κατηγορία   από το  τουρκικό κράτος εναντίον του  για αποσχιστικές πράξεις αποτελεί πρόκληση για κάθε  άνθρωπο, που θέλει να λέγεται Δημοκράτης, αποτελεί και ένα ζήτημα ηθικής για τους Έλληνες και τις Ελληνίδες. Οι οποίοι και οι οποίες πρέπει να αγωνιστούν για την απελευθέρωσή του, όπως έγινε και για άλλες περιπτώσεις και όχι σιωπώντας όπως γίνεται τώρα! 

Η Ελευθερία του YANNİS VASİLİS YAYLALI και κάθε φυλακισμένου ανθρώπου στο φασιστικό κράτος που λέγεται Τουρκία που κάποιοι θέλουν να "συνεταιριστούν" μαζί του στην Κύπρο, είναι το αίτημά μας. Και για αυτό αγωνιζόμαστε!

Είμαι ο Ιμπραχίμ Γιαϊλαλί. Είμαι θύμα του πολέμου που συνεχίζεται [στο Κουρδιστάν]. Το 1994, ενώ υπηρετούσα σε μια μονάδα κομάντο του τουρκικού στρατού στο Σίρνακ, σε μια μάχη τραυματίστηκα και έπεσα αιχμάλωτος στα χέρια του ΡΚΚ. Ενημέρωσα την οικογένειά μου ότι είμαι αιχμάλωτος και οι δικοί μου πήγαν στο στρατολογικό γραφείο [της Παύρας του Πόντου]. Εκεί οι αρμόδιοι τους είπαν «δεν υπάρχει τέτοιος στρατιώτης καταγεγραμμένος στις τάξεις του τουρκικού στρατού». Όταν άρχισε η οικογένειά μου να αναζητεί λύση για την επιστροφή μου στο σπίτι, κι όταν άρχισα να δηλώνω αντίθετος με τον πόλεμο, οι Δυνάμεις Ασφαλείας τους προειδοποίησαν λέγοντας: «Έχουμε ερευνήσει την οικογένειά σας και ξέρουμε ότι είστε Έλληνες. Αν συνεχίσετε να αναζητείτε τρόπους για την επιστροφή του γιου σας, θα έχετε προβλήματα». Αν πέθαινα, θα παρέμενα Τούρκος. Όταν όμως η οικογένειά μου αναζητούσε τρόπους επιστροφής μου και άρχισε να ενοχλεί το κράτος, τότε ανακάλυψαν ότι είμαι «Έλληνας». Όταν επέστρεψα στο σπίτι μου, μετά από αιχμαλωσία δύο ετών και τριών μηνών, και όταν άρχισα να κάνω δηλώσεις εναντίον του πολέμου, βασανίστηκα και καταδικάστηκα, μένοντας σε στρατιωτική φυλακή για 3,5 μήνες. Μετά τη φυλακή ξαναπήγα στο στρατό και υπηρέτησα και πάλι σε μονάδα καταδρομών. Όταν επέστρεψα στο σπίτι μου μετά το τέλος της θητείας μου, από όποια δουλειά κι αν δούλεψα εκδιώχτηκα κατόπιν εντολών των... αρμόδιων Αρχών, οι οποίες εισέβαλαν στο σπίτι μου αλλεπάλληλες φορές.

 H συγκλονιστική ιστορία του φυλακισμένου συμπατριώτη μας Έλληνα του Πόντου YANNİ VASİLİ YAYLALI

Ετήσιο Μνημόσυνο Γιώργου Ανδρεάδη και Μνήμη Ελευθερίας YANNİS VASİLİS YAYLALI

Θ. Μαλκίδης

Ετήσιο Μνημόσυνο Γιώργου Ανδρεάδη και Μνήμη Ελευθερίας 
YANNİS VASİLİS YAYLALI

Η ζωντανή πίστη μας,  η Ορθοδοξία της παράδοσής μας και της ύπαρξης μας μιλά, αναφέρεται με λόγο και έργο για την υπέροχη και  πρωταγωνιστική αξία της προσευχής. Έτσι όπως οι ζώντες προσευχόμαστε δια τους ζώντες συνανθρώπους μας, έτσι θα πρέπει να προσευχόμαστε και για τους κεκοιμημένους προσφιλείς αδελφούς  μας. Όπως  παρομοίως πράττουν    οι  αμέτρητοι Άγιοι για μας.  
Αυτή είναι η σημασία των Μνημοσύνων, είναι  οι προσευχές  των ζώντων δια τους κεκοιμημένους προς τους οποίους έχουν ωφέλεια. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος επισημαίνει πως  «μη αμφιβάλλεις ότι ο αποθανών θα λάβη κάτι καλό από τις προσευχές που κάνεις εσύ».

Το ετήσιο Μνημόσυνο, η υπενθύμιση της προσευχής μας για τον Γιώργο Ανδρεάδη, το συγγραφέα του Πόντου, του Ελληνισμού, της Ρωμηοσύνης, αποτελεί  Χριστιανικό αλλά και ανθρώπινο και ηθικό χρέος. 

Αποτελεί το καθήκον έναντι του ανθρώπου, του συγγραφέα, του συνοδοιπόρου στον αγώνα για την αναγνώριση της Γενοκτονίας και της ελευθερίας στον Πόντο.
Γνωρίζουμε ότι  η  όμορφη, Ποντιακή, Ελληνική ψυχή του, χαίρεται την αιώνια ζωή. Χαίρεται γιατί έχει βρει την πραγματική  ανάπαυση, την αληθινή χαρά,  γιατί βρήκε τους προγόνους της, την οικογένεια, τη μητέρα και τον πατέρα της, βρήκε τους δολοφονημένους αδελφούς μας, τις γυναίκες και τα ορφανά, βρήκε την Ταμάμα, το Χουσνί, τον Θόδωρον, την Τολίκα, τους Κρωμέτες και χιλιάδες άλλους.

Ο  Γιώργος Ανδρεάδης  ανέδειξε  το σύγχρονο Ποντιακό ζήτημα, με βιβλία, ομιλίες, παρεμβάσεις, λόγο και πράξη. Κατανόησε τη σπουδαιότητα της επανασύνδεσής μας με τον σύγχρονο Πόντο και τους ανθρώπους του, τους δικούς μας ανθρώπους, αναδεικνύοντας αποσιωπημένες και άγνωστες στιγμές της Ποντιακής ιστορίας, αγωνίστηκε για το ζήτημα της Γενοκτονίας των αδελφών μας,  πάλεψε για την ανέγερση του ιερού Ναού του Αγίου Ευγενίου στη Ρωμανία και για μία σειρά από άλλες σπουδαίες ψηφίδες του όμορφου Ποντιακού ψηφιδωτού. Έχοντας  γνώση της πορείας του Ποντιακού ζητήματος ο Γιώργος Ανδρεάδης μπορεί να χαρακτηριστεί,  ως ένας  συνεπής και ανιδιοτελής (πρωτ)αγωνιστής του Ποντιακού ζητήματος.

Ο Γιώργος Ανδρεάδης ήταν   αληθινός  γι’ αυτό και διώχθηκε από τις φασιστικές δυνάμεις της λήθης και του σκότους. Γι ΄αυτό  αυτοί που διέπραξαν τη Γενοκτονία, του απαγόρευσαν να επισκεφθεί ξανά τον Πόντο.

Τώρα όμως  κανένα σύνορο δεν θα είναι κλειστό, κανένα διαβατήριο δεν θα λήξει,  κανένα τουρκικό έγγραφο δεν θα μπορεί να τον απελάσει από τον Πόντο. Τώρα ο Γιώργος Ανδρεάδης είναι  στην «ποθεινήν πατρίδα» και έχει γίνει  «Παραδείσου πάλιν.... πολίτης».

Το ετήσιο μνημόσυνο του Γιώργου Ανδρεάδη συμπίπτει με τη σύλληψη από το Τουρκικό φασιστικό κράτος- φυλακή ενός ακόμη αδελφού και συμπατριώτη μας Έλληνα του Πόντου, του  YANNİS VASİLİS YAYLALI- Βασίλη Γιάννη  Γιαϊλαλί. Ο Βασίλης αποτελεί ένα ακόμη μέλος της ατελείωτης εκείνης ομάδας ανθρώπων που αναζήτησαν και βρήκαν την αληθινή Ρωμαίικη- Ποντιακή- Ελληνική ταυτότητά τους (και) μέσα από το λόγο,  τα έργα και το παράδειγμα του Γιώργου Ανδρεάδη. 

Τώρα οι προσευχές  και τα έργα μας είναι και για το Γιώργο Ανδρεάδη και για τον Βασίλη. Είναι για τη δικαιοσύνη, την αλήθεια, την ιστορία, την ελευθερία,  το φως στον Πόντο, στον Ελληνισμό και σε όλην την ανθρωπότητα. 

Γιώργο, Καλό Παράδεισο, Καλή Αντάμωση, Καλή Ανάσταση.

Βασίλη, Καλή Λευτεριά.

Στις τουρκικές φυλακές ο συμπατριώτης μας YANNİS VASİLİS YAYLALI

Θ.Μαλκίδης 

Στις τουρκικές φυλακές ο συμπατριώτης μας YANNİS VASİLİS YAYLALI

Την ημέρα των Χριστουγέννων επέλεξε το πιο φασιστικό κράτος του πλανήτη, η Τουρκία, για να συλλάβει και να φυλακίσει, για ακόμη μία φορά, το συμπατριώτη μας Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί - YANNİS VASİLİS YAYLALI .


Η  σύλληψη του Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί η οποία έγινε   μαζί με στελέχη του HDP, δημοσιογράφους, συγγραφείς και ακτιβιστές,  κατόπιν εντολής του Γενικού Εισαγγελέα του Σιρνάκ στο Κουρδιστάν, αποτελεί πρόκληση για κάθε δημοκράτη και ελεύθερο άνθρωπο. Μάλιστα συνέβη μετά την ανάρτησή του για ακόμη μία  σφαγή στο Κουρδιστάν και την αναφορά του στον αγώνα του για  δικαιοσύνη στην Τουρκία. 

Για εμάς η υπεράσπιση του Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί ενισχύεται και  λόγω της παρουσίας μας στο συνέδριο στην Άγκυρα για τη Γενοκτονία που έγινε τον περασμένο Απρίλιο, όπου ο Βασίλης είχε ιδιαίτερη  συμμετοχή. 

Όπως έχει μεγάλη συμμετοχή και δραστηριότητα στον αγώνα των  Ρωμιών, τους Κούρδων  και όλων των λαών για απελευθέρωση από το τυραννικό και φασιστικό τουρκικό καθεστώς.  Ένας άνθρωπος που έμαθε για τη Ρωμαίικη -Ελληνική- Ποντιακή καταγωγή του, όταν συνελήφθη αιχμάλωτος από τους Κούρδους μαχητές......

Το τουρκικό κράτος  καθημερινά βασανίζει και δολοφονεί αθώους πολίτες για τις πολιτικές τους πεποιθήσεις, την ώρα που πραγματοποιεί προπαγάνδα για το νέο δημοκρατικό της πρόσωπο, προκειμένου να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Είναι αυτονόητη υποχρέωσή μας η συνεχής καταδίκη και καταγγελία των εγκληματικών μεθόδων και πρακτικών του τουρκικού κράτους- φυλακή. 

Ο  Βασίλης είναι ένας από τους πρωταγωνιστές της αφύπνισης των λαών που ζουν στην Τουρκία, ένας σημαντικός αγωνιστής των δικαιωμάτων και της ελευθερίας του λόγου στην Τουρκία και αποτελεί φωνή ανάδειξης των εγκλημάτων που σημειώθηκαν εναντίον των Ελλήνων, των Αρμενίων, των Κούρδων και των άλλων λαών. 

Καλούμαστε όλοι να πράξουμε ό,τι είναι δυνατόν για να απελευθερωθεί ο Γιάννης Βασίλης Γιαϊλαλί και όλοι  οι συναγωνιστές μας για την ελευθερία. 

Καλούμε τα μέλη του Ελληνικού κοινοβουλίου, τους Ευρωβουλευτές,  τα κόμματα, την Τοπική Αυτοδιοίκηση, τους Δικηγορικούς Συλλόγους,  τους συνδικαλιστικούς φορείς δημοσιογράφων, μέσων ενημέρωσης, εκδοτών και φορείς εργαζόμενων, καθώς και σε κάθε δημοκράτη αντιφασίστα  πολίτη, να απαιτήσει το αυτονόητο. Την Ελευθερία και τη Δημοκρατία. 


Είναι καθήκον μας για έναν άνθρωπο που  αγωνίζεται για τα ανθρώπινα δικαιώματα και για την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων, των Ασσυρίων και των Αρμενίων. Ένας αγώνας που έχει  συνέπεια,  για να συνεχίσει να είναι μαζί μας στον κοινό μας αγώνα μέχρι την τελική νίκη.

Τουρκικές εγγυήσεις, Τουρκικός στρατός, Τούρκος Πρόεδρος, Τουρκική Κύπρος;

 


Θ. Μαλκίδης

Τουρκικές εγγυήσεις, Τουρκικός στρατός, Τούρκος Πρόεδρος, Τουρκική «Λύση», Τουρκική Κύπρος;

Η προτεινόμενη «Λύση»  στο Κυπριακό αποτελεί μία ιστορική στιγμή για τον Ελληνισμό. Από τη μία πλευρά η φασιστική Τουρκία και από την άλλη ο Ελληνισμός.

Ο εκπρόσωπος της κατοχικής δύναμης που έχει γίνει ο επίσημος συνομιλητής της Κυπριακής Δημοκρατίας, Μουσταφά Ακιντζί  δηλώνει ότι πρέπει να συνεχισθεί το θέμα των εγγυήσεων, να υπάρχει Τούρκος πρόεδρος της ομόσπονδης δομής,  το φυσικό αέριο της Κύπρου να πηγαίνει μέσω της Τουρκίας στην Ευρώπη, να συνεχισθεί η παρουσία του Τουρκικού στρατού, ενώ  καταλήγει λέγοντας ότι από την φιλία της Τουρκίας θα κερδίσουν και οι δύο κοινότητες…….

Αυτό που προβάλλεται δηλαδή από την τουρκική πλευρά στην Τουρκία και την Κύπρο ως «Λύση»,  δεν είναι τίποτα άλλο από την επαναφορά της κηδεμονίας του Τουρκικού φασισμού πάνω στον Ελληνισμό. Ουσιαστικά δηλαδή είναι η προσπάθεια να ακυρωθεί και να τερματιστεί  η απελευθερωτική προσπάθεια του Ελληνισμού που ξεκίνησε το 1821.

Παράλληλα ο  Ερντογάν συνδέει  τις εξελίξεις στο Κυπριακό με την προσπάθεια αναθεώρησης της Συνθήκης της Λωζάνης, θυμίζοντας στο αποκαλούμενο πολιτικό προσωπικό στην Ελλάδα και την Κύπρο, ότι ενώ για αυτούς «Η Κύπρος είναι μακριά», δεν είναι το ίδιο για τον εθνικισμό της Τουρκίας. Αυτός που σήμερα θέλει την Κύπρο, ενώ βάζει συνεχώς θέμα  Θράκης και  Αιγαίου, με την πολιτική των «συνόρων της καρδιάς μας»…...
Στην Κύπρο με τη επιβολή της «Λύσης», στη Θράκη με το προξενείο της Κομοτηνής, στην ανατολική Μακεδονία με τον «τουρισμό», στη Θεσσαλονίκη με το ψεύτικο σπίτι του δασκάλου του Χίτλερ Μουσταφά Κεμάλ, στο Αιγαίο με τον εκβιασμό για το προσφυγικό, τις γκρίζες ζώνες, την αποκλειστική οικονομική ζώνη.

Η προτεινόμενη «Λύση» για το Κυπριακό, ο τρόπος που προτάσσεται με τη βιασύνη, την προχειρότητα και τους απροετοίμαστους και αδιάβαστους «ηγέτες» στην Ελλάδα και την Κύπρο, θα μπορούσε να αποτελέσει δείγμα για το πώς μπορεί να οδηγηθεί ένα έθνος στην υποδούλωση και στην εξαφάνιση. Και βεβαίως όχι μόνο στην Κύπρο, αλλά και στη Θράκη, στο Αιγαίο και σε όλο το μήκος και το πλάτος της ελληνικής παρουσίας και κυριαρχίας.
Είναι όμως και ένα παράδειγμα η εφιαλτική «λύση» για την Κύπρο για το πως και που μπορεί να αντισταθεί ο Ελληνισμός. Ο καθένας ας αναλάβει τις ευθύνες του, έναντι της παρούσας γενιάς, έναντι των παιδιών του και έναντι των παιδιών των παιδιών του. Καλά Χριστούγεννα, Καλή Χρονιά, Καλή Φώτιση, Καλή Ανάσταση στην πατρίδα μας....

Το ζήτημα της Γενοκτονίας στη Γερουσία του Καναδά

Θ. Μαλκίδης 

Στην Καναδική  Γερουσία το ζήτημα της Γενοκτονίας 

Χαίρομαι ιδιαιτέρως  για την εισαγωγή του ζητήματος της αναγνώρισης της Γενοκτονίας από τη Γερουσία του Καναδά. Είναι μία προσπάθεια δική μας, που έχει ονοματεπώνυμο, διαρκή προσπάθεια, σοβαρότητα, ανιδιοτέλεια,   εντιμότητα και πίστη στην τελική νίκη. Είναι ένας αγώνας με πρωταγωνιστές.   Από τους συμπατριώτες μας Γερουσιαστές  Pana Merchan και  Leo Housakos,   το Ελληνοκαναδικό Κογκρέσο, μία χούφτα Ελλήνων Ποντίων του Καναδά  και  όλους εμάς που παρ' όλες τις δυσκολίες, από το εσωτερικό και το εξωτερικό μέτωπο, πιστεύουμε στην αλήθεια, στο δίκαιο, στην αναγνώριση.

Πριν λίγες μέρες μιλώντας στις εκδηλώσεις που οργανώθηκαν στο Τορόντο του Καναδά και προετοιμάζοντας την εισαγωγή του ζητήματος στη Γερουσία, ανέφερα ότι   δεν υπάρχει αμφιβολία τα μέτρα που έχουν ληφθεί κατά των Ελλήνων που ζούσαν   στην Οθωμανική Αυτοκρατορία  αποτελεί γενοκτονία, όπως ορίζεται από τη σχετική σύμβαση  του ΟΗΕ για την Πρόληψη και την καταστολή του εγκλήματος της Γενοκτονίας. 

Η θεσμική κίνηση των Γερουσιαστών μας, η   πράξη αναγνώρισης της Γενοκτονίας  από την κυβέρνηση του Καναδά, η οποία καλείται να ορίσει 19η Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης, έχει ήδη συγκεντρώσει τη στήριξη πολλών μελών  της Γερουσίας, στοχεύοντας στη ψήφιση της σχετικής πρότασης το νέο έτος.

Η πρόταση, η οποία έρχεται με μέσα τις αναγνωρίσεις της Γενοκτονίας  από την πρωτεύουσα Οττάβα και την πόλη του Τορόντο,   καλεί την κυβέρνηση του Καναδά, 

(Α) να αναγνωρίσει τη γενοκτονία  και να καταδικαστεί  κάθε προσπάθεια να αρνηθεί ή να νοθευτεί  η ιστορική αλήθεια ως κάτι λιγότερο από γενοκτονία που συνιστά  έγκλημα  κατά της ανθρωπότητας και
(Β) να ορίσει την 19η Μαΐου  σε όλο τον Καναδά ως ημέρα μνήμης για τους  Έλληνες  που σκοτώθηκαν ή εκδιώχθηκαν.

Στην αρχή, λέει ο Γκάντι, ο τύραννος, ο δολοφόνος μοιάζει ανίκητος, στο τέλος όμως νικά η αλήθεια. Έτσι και στον αγώνα αναγνώρισης και στον Καναδά παρότι  ο δολοφόνος και ο αρνητής δείχνουν αήττητοι, στο τέλος θα νικήσει το δίκαιο, η ιστορία, η αλήθεια.



  

Εάν χάσουμε την Κύπρο πειράζει;

Θ. Μαλκίδης 

Εάν χάσουμε την  Κύπρο πειράζει; 

Ο Ιωάννης Πασαλίδης, εκ Σάντας του Πόντου, πρόεδρος της ΕΔΑ μιλώντας στη  Βουλή των Ελλήνων το 1956, αναφερόμενος στους προπαγανδιστές της τότε λύσης  που έφερε   την Τουρκοποίηση της Κύπρου είπε πως « οι δούλοι δεν μπορούν ούτε να υπερασπιστούν, ούτε και να ελευθερώσουν τους σκλάβους».

Τώρα και αφού έχει συντελεστεί η μνημονιακή υποδούλωση του λαού μας και με την προφανή βιασύνη να κλείσει το Κυπριακό και συντελεστεί  με την προτεινόμενη «λύση»  η ολοκληρωτική τουρκική κατοχή, τίθεται το ερώτημα, παραφράζοντας τη γνωστή ρήση του νυν Υφυπουργού Παιδείας:  «Εάν χάσουμε την  Κύπρο πειράζει;» 

Tο σχέδιο που προτείνεται οδηγεί στην ουσιαστική κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και στη συνέχεια  στην πλήρη τουρκοποίηση της Κύπρου, μέσω της παραμονής των Τουρκικών φασιστικών στρατευμάτων κατοχής, του καθεστώτος των εγγυήσεων και κυρίως μέσω του νέου κράτους, το οποίο θα βρίσκεται υπό Τουρκικό έλεγχο. 
 Το υπουργικό συμβούλιο για να λάβει απόφαση θα πρέπει να συμφωνεί έστω ένας Τουρκοκύπριος υπουργός, δηλαδή η Τουρκία, ενώ σε περίπτωση διαφωνίας, το ζήτημα θα παραπέμπεται σε μια τετραμελή επιτροπή, στην οποία θα συμμετέχουν οι δύο πρόεδροι 
– Έλληνας και Τούρκος- και δύο υπουργοί. Έτσι η  τουρκοκυπριακή κοινότητα του 20% εξισώνεται  με την ελληνοκυπριακή του 80%, ενώ σε περίπτωση ισοψηφίας θα ακολουθεί κλήρωση (!) με την  απόφαση να βγαίνει 2 προς 1. Δηλαδή για να υπάρξει κυβερνητική απόφαση  η μειοψηφία θα έχει ήδη επιβάλει την θέση της στην πλειοψηφία!

Η δε υποχώρηση  σε όλα τα ζωτικής σημασίας ζητήματα (προσφυγικό, επιστροφή, έποικοι, κατοχικός στρατός, κλπ) και κυρίως το γεγονός ότι θα γίνει  πενταμερή σύσκεψη, στην οποία θα συμμετέχουν οι εγγυήτριες δυνάμεις και οι δύο κοινότητες, σημαίνει την εκ των προτέρων κατάλυση της  Κυπριακής Δημοκρατίας. Η οποία καταργείται πριν γίνει γνωστό το σχέδιο λύσης και πριν αποφανθεί ο Ελληνισμός για το αν δέχεται την συμφωνία αυτή!

Βρισκόμαστε μπροστά σε  άμεσο κίνδυνο  εξαφάνισης του Ελληνισμού, ξεκινώντας από την κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας στην Ελλάδα με όργανα τα μνημόνια και τους χρήσιμους πρόθυμους «εκ δεξιών και αριστερών» και καταλήγοντας στην παράδοση της Κύπρου στην Τουρκία. 

Μπροστά στον  Τουρκικό  φασισμό και στην εξαφάνιση του Ελληνισμού, η αντίσταση  είναι αυτονόητη. Ή μήπως δεν πειράζει που θα χάσουμε την Κύπρο;   

Τα οστά των Γενοκτονημένων Ελλήνων για «βιομηχανική χρήση»

Θ. Μαλκίδης 

Τα οστά των Γενοκτονημένων Ελλήνων για «βιομηχανική χρήση»

Αυτές τις ημέρες του Δεκεμβρίου του   1924 γραφόταν μία  από τις τελευταίες πράξεις της Γενοκτονίας εναντίον των Ελλήνων της Θράκης, της Ιωνίας, του Πόντου, της Καππαδοκίας, δεκαπέντε μήνες μετά από το μαύρο Σεπτέμβριο του 1922. 

Μπορεί οι Νεότουρκοι, Τζεμάλ, Ενβέρ και Ταλαάτ πασά και ο Μουσταφά Κεμάλ, να  εξολόθρευσαν πάνω από 1.000.000 Έλληνες και Ελληνίδες,  ηλικιωμένους και παιδιά, αλλά φρόντισαν να εξαφανίσουν τα ίχνη τους, με ένα τρόπο ο οποίος αφού  δεν τιμωρήθηκε,  επαναλήφθηκε από το Χίτλερ  λίγα χρόνια αργότερα. 

Στις 13 Δεκεμβρίου του 1924 έφτασε από το λιμάνι των Μουδανιών στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης , το βρετανικό φορτηγό πλοίο “Ζαν”, που  μετέφερε ένα τετρακόσιους τόνους οστά Ελλήνων, Ελληνίδων και παιδιών, με προορισμό τη Μασσαλία, για «βιομηχανική χρήση» ......

Ο Χ. Αγγελομάτης στο βιβλίο του «Χρονικόν Μεγάλης Τραγωδίας» (Αθήνα 1924, σ. 217-218) αναφέρεται στο μέγεθος του εγκλήματος, τους θύτες και τους συνεργάτες τους: «Οι παλαιότεροι θα ενθυμούνται την δημοσιευθείσαν είδησιν εις τα αθηναϊκάς εφημερίδας, μίαν ημέρα του Φεβρουαρίου του 1924. Το προσεγγίσαν εις την Θεσσαλονίκην αγγλικόν πλοίον “Ζαν”, μετέφερε 400 τόννους οστών Ελλήνων, από τα Μουδανιά της Μικράς Ασίας εις την Μασσαλίαν, προς βιομηχανοποίησιν. Οι εργάται του λιμένος Θεσσαλονίκης, πληροφορηθέντες το γεγονός, εμπόδισαν το πλοίον να αποπλεύσει, επενέβη όμως ο Άγγλος πρόξενος και επετράπη ο απόπλους» .

Όπως αναφέρει ο διευθυντής του Μουσείου της Γενοκτονίας στο Ερεβάν, Χαΐκ Ντεμογιάν, στην ομιλία του για τη Γενοκτονία των Ελλήνων (Αθήνα, Μάϊος 2014) “η τουρκική πολιτική της γενοκτονίας, κατά των Αρμενίων, των Ελλήνων και των Ασσυρίων, αφού παρέμεινε ατιμώρητη, έχει γεννήσει νέο κακό για την ανθρωπότητα. Η ατιμωρησία και η απροκάλυπτη εύνοια εκ μέρους των παγκόσμιων μεγάλων δυνάμεων προς ένα κράτος-διάδοχο και συνεχιστή της οθωμανικής παράδοσης, δημιούργησαν το γόνιμο έδαφος ώστε να φυτρώσουν σε αυτό νέα σχέδια για τη διάπραξη γενοκτονίας. Η ατιμωρησία και ως επακόλουθο η επιθετική συμπεριφορά του τουρκικού κράτους, οδήγησαν σε νέα εγκλήματα”.

Μπροστά στο έγκλημα κανείς δεν έχει δικαίωμα να σιωπήσει, πόσο μάλλον να το αρνείται. Μπροστά στην Ύβρη έναντι  των οστών των δικών μας ανθρώπων, από εκεί απ΄ όπου είναι βγαλμένη η ελευθερία των Ελλήνων, όπως γράφει ο Διονύσιος Σολωμός.

“Εμείς οι απόγονοι αυτών που βίωσαν τη φρίκη της Γενοκτονίας των Αρμενίων, Ελλήνων και Ασσυρίων," όπως λέει ο Αρμένιος συναγωνιστής Χ. Ντεμογιάν, “δεν έχουμε το δικαίωμα να σιωπούμε και να ανεχόμαστε την εγκληματική άρνηση των διαπραχθέντων φρικαλεοτήτων και των συνέπειών τους. Το ηθικό χρέος της νέας γενιάς δεν είναι μόνο να τιμά και να θυμάται, αλλά από κοινού, χέρι-χέρι, να συνεχίζει τον αγώνα για την αποκατάσταση της δικαιοσύνης.Ας μην ξεχνάμε λοιπόν τον πόνο, τους καημούς και τα ανεκπλήρωτα όνειρα των προγόνων μας και μαζί να σηκώσουμε το λάβαρο του αγώνα για να θριαμβεύσει το δίκαιο και η αλήθεια”.

Υ.Γ. Οι 400 τόνοι οστών που μετέφερε το πλοίο από τα Μουδανιά στη Μασσαλία, μετά από την πώλησή τους από τον φασίστα Κεμάλ, είναι χιλιάδες   πρόγονοί μας.   Πέρα από το σεβασμό, οφείλουμε και την αλήθεια  για τη Γενοκτονία, αυτήν  που  διάφοροι που παριστάνουν τους πολιτικούς, τους καθηγητές, τους αυτοδιοικητικούς, τους διανοούμενους, τους καλλιτέχνες την αρνούνται, θαυμάζοντας τον πρωτεργάτη της, δάσκαλο του Χίτλερ,  Μουσταφά Κεμάλ!

Ο  ΗΛΙΑΣ ΒΕΝΕΖΗΣ ΓΙΑ ΤΑ ΟΣΤΑ ΤΩΝ ΠΡΟΓΌΝΩΝ ΜΑΣ

Καλάβρυτα:όταν το έγκλημα δεν τιμωρείται,επαναλαμβάνεται

Θ. Μαλκίδης

Καλάβρυτα:όταν το έγκλημα δεν τιμωρείται, επαναλαμβάνεται 

1. Τα Καλάβρυτα

Ένα από μεγαλύτερα εγκλήματα της Ναζιστικής Γερμανίας κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, υλοποιήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 1943  όταν η  «Βέρμαχτ» σκότωσε σχεδόν όλους τους άνδρες κατοίκους των Καλαβρύτων.
 Η  «Επιχείρηση Καλάβρυτα» («Unternehmen Kalavryta»), έγινε πράξη από τις μονάδες της 117ης Μεραρχίας Κυνηγών, που έδρευε στην Πελοπόννησο με επικεφαλής τον υποστράτηγο Καρλ φον Λε Ζουίρ (1898-1954).
Η «Επιχείρηση Καλάβρυτα» ξεκίνησε στις  4 Δεκεμβρίου, όταν οι δυνάμεις των Ναζί άρχισαν να συρρέουν στην ευρύτερη περιοχή των Καλαβρύτων από την Πάτρα, το Αίγιο, τον Πύργο και την Τρίπολη, καίγοντας χωριά και μοναστήρια (Μέγα Σπήλαιο και Αγία Λαύρα), δολοφονώντας  πολίτες και μοναχούς.
Στις 9 Δεκεμβρίου  έφθασαν στα Καλάβρυτα, δημιουργώντας ένα ασφυκτικό κλοιό γύρω από την πόλη και παρότι τους διαβεβαίωσαν ότι δεν πάθει κανείς τίποτα, τέσσερις μέρες αργότερα συγκέντρωσαν όλο τον  πληθυσμό στην κεντρική πλατεία και στη συνέχεια τα γυναικόπαιδα τα κλείδωσαν στο σχολείο, ενώ οδήγησαν τον άρρενα πληθυσμό άνω των 13 ετών στην  τοποθεσία  «Ράχη του Καπή». Εκεί οι Γερμανοί εκτέλεσαν τους συγκεντρωμένους  800 ανθρώπους, ενώ μόνο 13  διασώθηκαν και αυτοί επειδή είχαν καλυφθεί από τα πτώματα των συμπολιτών τους.

Όσον αφορά την τύχη των γυναικόπαιδων, αυτά σώθηκαν χάρη στον ανθρωπισμό ενός Αυστριακού στρατιώτη, στον οποίο είχε ανατεθεί η φύλαξή τους. Αυτός άφησε ελεύθερη την είσοδο του σχολείου και διευκόλυνε την απομάκρυνσή τους. Την πράξη του αυτή τη πλήρωσε με τη ζωή του, αφού καταδικάσθηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε. Συνολικά, κατά τη διάρκεια της «Επιχείρησης Καλάβρυτα», οι Γερμανοί σκότωσαν 1.101 άτομα, κατέστρεψαν και λεηλάτησαν πάνω από 1.000 σπίτια, κατάσχεσαν 2.000 αιγοπρόβατα και απέσπασαν 260.000.000 δραχμές, ενώ το έγκλημα ολοκληρώθηκε με την πυρπόληση όλων σχεδόν των σπιτιών των Καλαβρύτων. 

2. Ο Δάσκαλος και ο Μαθητής και η επανάληψη των εγκλημάτων

Είναι προφανές ότι η παραπάνω τραγωδία είχε υλοποιηθεί λίγο καιρό πριν στη Σμύρνη και όπου αλλού υπήρχε Ελληνισμός στη Μικρά Ασία, στη Θράκη, στον Πόντο. Και επαναλήφθηκε βεβαίως εκτός από τα Καλάβρυτα, στη Βιάννου, στο Χορτιάτη, στους Πύργους, στο Μεσόβουνο, στα Κερδύλλια, στο Δίστομο και σε εκατοντάδες άλλους τόπους της Ελλάδας. 

Ο ιστορικός Νίκος Ψυρρούκης, στο έργο του «Μικρασιατική Καταστροφή» έγραφε ότι «η προσεκτικότερη μελέτη του Κεμαλισμού μας πείθει ότι πρόκειται για βαθιά αντιλαϊκή και αντιδημοκρατική θεωρία. Ο φιλοναζισμός και άλλες αντιδραστικές δοξασίες είναι νομοτελειακή εξέλιξη του κεμαλισμού….» .

Επίσης ο Γερμανός Στέφαν Ίχριγκ, στο βιβλίο του «Ο Ατατούρκ, στη φαντασία των Ναζί», υποστηρίζει πως «ο Κεμάλ υπήρξε πηγή έμπνευσης για τον Χίτλερ, τονίζοντας ότι ο Χίτλερ είχε μελετήσει τη δράση του Κεμάλ και είχε επηρεαστεί από τον τρόπο με τον οποίο είχε εξολοθρεύσει τους Έλληνες, Αρμένιους και Ασσύριους».

Τον Σεπτέμβριο του 1922 ο «Λαϊκός Παρατηρητής», επίσημη εφημερίδα των Ναζί,  έγραφε ότι  «σε αυτές τις μέρες της ατίμωσης και της ατιμίας ένα όνομα αποδεικνύει τι μπορεί να πετύχει ένας αληθινός άνδρας. [...] Η νίκη του Μουσταφά Κεμάλ Πασά θα μας δώσει νέα δύναμη και θα δυναμώσει την πίστη μας στο ανίκητο του πνεύματος του ηρωισμού» 

Η Τουρκία του Κεμάλ  προσφερόταν ως υπόδειγμα κράτους που είχε εκκαθαρίσει τον πληθυσμό της από τα "επικίνδυνα"  στοιχεία. Οι Έλληνες και οι  Αρμένιοι παραλληλίζονταν με τους Εβραίους, ενώ λίγο αργότερα ο Χίτλερ σχεδιάζοντας τη δική του «Τελική Λύση», έλεγε το «ποιος θυμάται σήμερα τους Αρμένιους»!

 Δάσκαλος και ο Μαθητής, ο Μουσταφά Κεμάλ και ο Αδόλφος Χίτλερ, συνιστούν την έκφραση του ολοκληρωτισμού, ο Κεμαλισμός και ο Ναζισμός, αποτελούν την ίδια έκφανση του Φασισμού, που από τις Γενοκτονίες πέρασε στα Ολοκαυτώματα. Η ανάδειξη του ομοιοτήτων του Κεμαλισμού και του Ναζισμού, συνιστά ανθρώπινο, πολιτικό, ερευνητικό και κυρίως ηθικό καθήκον και χρέος, για να καταδικαστούν  και να αποκαθηλωθούν  τα πιο ολοκληρωτικά  καθεστώτα και ιδεολογίες που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα. 

Δυστυχώς όμως ο Κεμαλισμός και ο Ναζισμός συνεχίζουν να υπάρχουν σε μία γη, σε έναν τόπο, που γνώρισε και τις δύο αυτές φασιστικές ιδεολογίες και τις διαστροφές τους. Και όλα αυτά  γίνονται με την ανοχή της Ελληνικής Δημοκρατίας και με τη «συνηγορία» ψευτοπολιτικών, ψευτοιστορικών, ψευτοδιανοούμενων, ψευτοκαλλιτεχνών, ψευτοαυτοδοικητικών, και ψευτοκαθηγητών, που ταυτίζονται συχνά – πυκνά με τον Κεμαλικό και Ναζιστικό  φασισμό, υπερασπίζοντας την άρνηση και υπονομεύοντας την αναγνώριση της Γενοκτονίας και των Ολοκαυτωμάτων. Πόντος, Ιωνία, Θράκη, Δίστομο, Καλάβρυτα, Χορτιάτης, Βιάννου, Κάνδανος, Πύργοι, Μεσόβουνο και εκατοντάδες άλλοι τόποι.   

Η ανάδειξη του ομοιοτήτων του Κεμαλισμού και του Ναζισμού, συνιστά ανθρώπινο, πολιτικό, ερευνητικό και κυρίως ηθικό καθήκον και χρέος, για την καταδίκη, την αποκαθήλωση και την εξαφάνιση των πιο ολοκληρωτικών καθεστώτων και ιδεολογιών που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα, η Γη της Γενοκτονίας και των Μαρτυρικών πόλεων και χωριών. 

Επιπλέον  η πρόταση του Μιχ. Χαραλαμπίδη που αφορά τη σχέση και τις ομοιότητες Κεμαλισμού και Ναζισμού και συνδέεται με την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως παγκόσμιας και Ευρωπαϊκής ημέρας μνήμης των θυμάτων του Κεμαλισμού, κατ΄ αντιστοιχία της διεθνούς ημέρας μνήμης του θυμάτων του Ναζισμού (27 Ιανουαρίου), αποτελεί μία ιδιαίτερη  συμβολική αλλά και ουσιαστική πράξη.

Πράξη καταδίκης του Φασισμού και Νίκης της Δημοκρατίας, της Ελευθερίας, του Δικαίου και της Ιστορίας,  Νίκης των λαών που δολοφονήθηκαν, Νίκης της Ζωής έναντι των ιδεολογιών του Θανάτου.

Οι συναθλητές μας στην Τουρκία που αγωνίζονται για την αναγνώριση της Γενοκτονίας

Θ. Μαλκίδης 

Χαιρετισμός στην εκδήλωση παρουσίασης των πρακτικών του συνεδρίου για το Ποντιακό ζήτημα και τη Γενοκτονία. 

Άγκυρα 10 Δεκεμβρίου 2016

Αγαπητοί συναγωνιστές

Σας ευχαριστώ για ακόμη μία φορά για την πρόσκληση να μιλήσω στο συνέδριο που οργανώσατε τον περασμένο Απρίλιο, καθώς και για το χαιρετισμό που μου ζητήσατε να απευθύνω στη σημερινή σας εκδήλωση παρουσίασης των πρακτικών του,  ιστορικής σημασίας, συνεδρίου.

Η Γενοκτονία των Ελλήνων από τους Νεότουρκους και τους Κεμαλικούς, αποτελεί μία από τις βάρβαρες στιγμές στην ιστορία της ανθρωπότητας, που δεν μπορεί να μείνει στο σκοτάδι. Έτσι με συγκινεί το γεγονός, πέραν   των άλλων συναισθημάτων που γεννιούνται από την προσπάθειά σας, ότι στην ιερή προσπάθεια αναγνώρισης, έχουμε μαζί μας και συναθλητές από την Τουρκία.   

Ο αγώνας μας, ο αγώνας σας, για την  ανάδειξη και την αναγνώριση του εγκλήματος της Γενοκτονίας των προγόνων μας, ένα ζήτημα που έρχεται από το παρελθόν και μας οδηγεί μέσα από την δικαίωση στο παρόν και το μέλλον, αποτελεί ένα ιστορικό αίτημα.
Είχα την ευκαιρία να συναντηθώ και να μιλήσω με τους περισσότερους από εσάς, όταν βρεθήκαμε στην Ελλάδα και  σε διάφορες χώρες του πλανήτη,  με την ευκαιρία των επιστημονικών συναντήσεων και  εκδηλώσεων μνήμης για την Γενοκτονία. Η πίστη για την δικαίωση της υπόθεσης της αναγνώρισης της γενοκτονίας, είναι πλέον των ανθρωπίνων στιγμών, είναι η κυριότερη διαπίστωση.
Η προσπάθειά μας, η προσπάθειά σας, είχε, έχει και θα έχει και συνέχεια με ακόμη μεγαλύτερες και σπουδαιότερες επιτυχίες.

Έχοντας επίγνωση από την προσωπική μου διαδρομή στην υπόθεση της ανάδειξης της Γενοκτονίας, ότι η προσπάθεια για την αναγνώριση της γενοκτονίας θα είναι επίπονη, μακροχρόνια και δύσκολη,  στο τέλος όμως είναι βέβαιο ότι θα είναι νικηφόρα. Γιατί έχουμε μαζί μας την αλήθεια και ανθρώπους, όπως εσείς, που δε φοβούνται να μιλήσουν και να πράξουν, ακόμη και στην Τουρκία, στο  πιο φασιστικό κράτος του πλανήτη.  
Σας συγχαίρω για την τόλμη και την ανδρεία σας, σας ευχαριστώ που είστε μαζί μας στον ιερό, μεγάλο και νικηφόρο αγώνα αναγνώρισης, ζωής και αλήθειας. 

Δημιουργική και παραγωγική μνήμη, διεθνοποίηση και αναγνώριση

Μέρος της ομιλίας στην εκδήλωση που οργάνωσε ο Δήμος Παρανεστίου Δράμας.

Δημιουργική και παραγωγική μνήμη, διεθνοποίηση και αναγνώριση

Θ. Μαλκίδης

1. Από τους υπονομευτές στους αρνητές

Την 9η Δεκεμβρίου του 2010, βρέθηκα μετά από πρόσκληση του Προέδρου της Δημοκρατίας της Αρμενίας στην πρωτεύουσα της χώρας Ερεβάν για να μιλήσω στο Διεθνές Συνέδριο για τη Σύμβαση του ΟΗΕ για την Πρόληψη και την Καταστολή του Εγκλήματος της Γενοκτονίας. Η Δημοκρατία της Αρμενίας με όλους τους θεσμούς της πραγματοποιεί Συνέδρια και εκδηλώσεις για τη Γενοκτονία. Η Ελλάδα όχι!

Εκεί στο Συνέδριο, στο εθνικό μνημείο της Γενοκτονίας- οι Αρμένιοι έχουν, οι Έλληνες όχι παρότι προβλέπεται στο νομοσχέδιο για την 19η Μαΐου- ζήτησα από την Αρμενία, όπως έχω το δικαίωμα ως Έλληνας πολίτης και το καθήκον ως απόγονος διασωθέντων του Ελληνικού Ολοκαυτώματος, να αναγνωρίσει τη Γενοκτονία. Γνώριζα τους λόγους βεβαίως για τη μη αναγνώριση, αλλά ήθελα να το επιβεβαιώσω από επίσημα Αρμενικά χείλη. Έτσι άκουσα ότι η Ελλάδα αντιδρούσε και πίεζε την Αρμενία να μην αναγνωρίσει τη Γενοκτονία! Ευτυχώς που αυτό το εμπόδιο παρακάμφθηκε και το Μάρτιο του 2015 ήρθε η αναγνώριση από το Αρμενικό Κοινοβούλιο, με πρωτοβουλία του Ε. Σαρμανάζοφ.

Η πράξη αυτή της Ελλάδας, ήταν συνέχεια της υπονόμευσης που χαρακτήρισε και χαρακτηρίζει το κράτος αυτό σε ό,τι έχει σχέση με τη Γενοκτονία. Το ένιωσα και αλλού, στη Στοκχόλμη το 2009, όταν οι “διπλωματικοί” της Ελλάδας “παρακολουθούσαν” την ημερίδα Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων, στη Λευκωσία το 2010 στο Συνέδριο για τους Έλληνες, στην Νέα Υόρκη τον Απρίλιο του 2016 και στο Τορόντο το Νοέμβριο του 2016.

Η υπονόμευση δηλαδή της αναγνώρισης και της διεθνοποίησης της Γενοκτονίας ως καθημερινή πράξη και όχι ως εξαίρεση.

Από την πρόταση του Ελ. Βενιζέλου για Νόμπελ Ειρήνης στον Κεμάλ (!) και την παραχώρηση από τον Μεταξά μίας οικίας ως σπίτι του Κεμάλ, μέχρι την κατάθεση στεφάνου στον Κεμάλ από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή το 1959 και τις ενέργειες της χούντας για την εξαφάνιση της μνήμης. Από την κατάθεση στεφάνου στον Χίτλερ των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, του Πόντου και της Θράκης από τον Γιώργο Παπανδρέου και τον Κώστα Καραμανλή μέχρι την άρνηση του Φίλη.

Και δίπλα στους υπονομευτές είχαμε και έχουμε τα εξαπτέρυγα και τα παπαγαλάκια, που προσκολλημένα στα κατά καιρούς καθεστώτα ή σιωπούσαν ή φλυαρούσαν και συνεχίζουν να πράττουν το ίδιο, στα άρθρα που δημοσιεύουν με ή χωρίς όνομα.

2. Από τον Λέμκιν στη διεθνοποίηση και την αναγνώριση

O Λέμκιν το 1945 για να αναδείξει το ζήτημα της Γενοκτονίας που οδήγησε και στην υιοθέτηση από τον ΟΗΕ της σχετικής σύμβασης χρησιμοποίησε την όμορφη ελληνική λέξη Γένος, για να υποδηλώσει την ευρύτητα του εγκλήματος και ανέφερε τους μαζικούς διωγμούς Ελλήνων και Αρμενίων για να στοιχειοθετήσει τον νέο όρο. Το ίδιο έγινε στο πέρασμα των χρόνων από επιστήμονες, ερευνητές και πολιτικούς, που τεκμηρίωσαν το μεθοδευμένο σχέδιο Νεότουρκων και Κεμαλικών εναντίον των Ελλήνων και Αρμενίων (και Ασσυρίων) και ανέδειξαν το ζήτημα διεθνώς, αναγνωρίζοντας τη Γενοκτονία των λαών αυτών.Μία Γενοκτονία που συνεχίζεται μέχρι σήμερα στην Κύπρο, στο Κουρδιστάν, στον Πόντο.

Στον αγώνα όμως, στον ιερό, στον σπουδαίο και τον μεγάλο, έχουμε μαζί μας τους τίμιους συναγωνιστές από το εσωτερικό και τους συναθλητές από το εξωτερικό, ακόμη και στην Τουρκία. Σ΄αυτούς θέλω να αφιερώσω την ομιλία μου απόψε εδώ στο Δήμο Παρανεστίου, ο οποίος αποδεικνύει πως μπορεί να λειτουργεί και σ΄αυτά τα ιερά ζητήματα ο Δήμος, δηλαδή ο Λαός. Με ευθύνη, σοβαρότητα, ειλικρίνεια, με σχεδιασμένο λόγο, έργο και πράξη.