Θεοφάνης Μαλκίδης*
Τα Ίμια, το Αιγαίον του
Ελληνισμού
1.Η ιστορία διδάσκει
Ας καταφύγουμε για άλλη μία φορά στην ιστορία
της ελληνικότητας, του συμβολισμού, αλλά και της πράξης, για να διδαχθούμε το πως
διατηρήθηκε η εθνική ταυτότητα σε χρόνους δύσκολους, για το πως κατακτήθηκε το αυτεξούσιο, η ελευθερία αυτού του λαού.
Ο πρώτος μετά την μεταπολίτευση (προσωρινός)
πρόεδρος της Δημοκρατίας Μιχαήλ Στασινόπουλος ήταν παρών στην επίσημη ένωση των
Δωδεκανήσων με την Ελλάδα την 7η
Μαρτίου 1948, τελετή η οποία έγινε στη
Ρόδο. Εκεί βρέθηκε ως πολιτικός
σύμβουλος του αντιναυάρχου Περικλή
Ιωαννίδη ο οποίος παρέλαβε απ’ τον Άγγλο ταξίαρχο A.S.Parker τη διοίκηση της
αγγλοκρατούμενης απ’ το 1945 Δωδεκανήσου, όλων δηλαδή των νησιών, νησίδων και βραχονησίδων (και των
Ιμίων….) του νοτιοανατολικού Αιγαίου με την Ελλάδα.
Ο Μιχαήλ Στασινόπουλος είναι συγκλονιστικός στην περιγραφή του για την
ιερή εκείνη στιγμή της Ένωσης: «Όταν άρχισε ν’ ανεβαίνει η ελληνική σημαία στο κοντάρι, διά μιας όλοι
οι παρευρισκόμενοι Δωδεκανήσιοι γονάτισαν στο χώμα. Γονάτισαν να χαιρετίσουν τη
σημαία […] Όταν τελείωσε η τελετή και διαλυθήκαμε, ξαφνικά αντελήφθην ότι ο
κόσμος που παρευρίσκετο εκεί δεν διελύετο να πάει στις δουλειές του. Αλλά,
συσσωματωμένος ως ένας άνθρωπος, ως μια μάζα, εβάδιζε προς μία ορισμένη
κατεύθυνση. Λέω, “πού πάνε αυτοί”; Όλος αυτός ο κόσμος, πλήθος, πήγαινε γραμμή
σε μία κατεύθυνση. “Αυτοί – λέει – πάνε στο νεκροταφείο. Πάνε να πούνε στους
νεκρούς ότι ελευθερώθηκε η Δωδεκάνησος”. Από γενεά σε γενεά»…..
Παραφράζοντας τα όσα ανατριχιαστικά
περιγράφονται πιο πάνω, οφείλουμε να πούμε σήμερα από τα Ίμια, τα Δωδεκάνησα,
το Αιγαίο, στον Παναγιώτη Βλαχάκο, Χριστόδουλο Καραθανάση και Έκτορα Γιαλοψό:
ότι ο τόπος θυσίας τους, αυτός που απελευθερώθηκε το 1948 μετά από εξακόσια
χρόνια σκλαβιάς, παραμένει Ελληνικός!


































